Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 13:11
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 13:30

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W jakim miejscu są zapisane dane dotyczące kont użytkowników domenowych w systemach Windows Server?

A. W pliku users znajdującym się w katalogu c:Windowssystem32

B. W bazie danych kontrolera domeny

C. W plikach hosts na wszystkich komputerach pracujących w domenie

D. W bazie SAM umieszczonej na lokalnym komputerze

Baza SAM (Security Accounts Manager) jest lokalnym mechanizmem przechowywania informacji o użytkownikach i hasłach na pojedynczych komputerach z systemem Windows, ale nie jest używana w kontekście kont domenowych. To podejście ogranicza się do systemów operacyjnych działających w trybie standalone, co znacząco ogranicza możliwości zarządzania i kontroli nad użytkownikami w większych środowiskach sieciowych. Przechowywanie informacji w pliku users w katalogu c:\Windows\system32 jest całkowicie niezgodne z praktykami stosowanymi w Windows Server; nie istnieje taki plik, który mógłby pełnić tę funkcję w systemach zarządzanych przez Active Directory. Z kolei pliki hosts są używane do mapowania nazw hostów na adresy IP i nie mają nic wspólnego z autoryzacją użytkowników w domenie. Pojęcie przechowywania danych użytkowników w plikach hosts może wynikać z mylnego przekonania, że lokalne mapowanie nazw może zastąpić centralne zarządzanie kontami, co w praktyce jest skrajnie nieefektywne i naraża sieć na poważne problemy z bezpieczeństwem. Nieprawidłowe zrozumienie architektury Active Directory oraz różnicy między lokalnymi kontami a kontami domenowymi prowadzi do błędnych wniosków, które mogą negatywnie wpływać na zarządzanie użytkownikami i bezpieczeństwo systemów.

Pytanie 2

Jakim interfejsem można przesyłać dane między płyta główną, przedstawioną na ilustracji, a urządzeniem zewnętrznym, nie zasilając jednocześnie tego urządzenia przez ten interfejs?

A. USB

B. PCIe

C. PCI

D. SATA

Interfejs PCI jest starszą technologią służącą do podłączania kart rozszerzeń do płyty głównej. Nie jest używany do bezpośredniego podłączania zewnętrznych urządzeń peryferyjnych i co ważniejsze, sam w sobie nie prowadzi zasilania do zewnętrznych urządzeń. PCIe, czyli PCI Express, jest nowocześniejszym standardem służącym głównie do obsługi kart graficznych i innych kart rozszerzeń. Choć PCIe może przesyłać dane z dużą przepustowością, nie jest to typowy interfejs do łączenia zewnętrznych urządzeń peryferyjnych takich jak dyski zewnętrzne. USB, z kolei, jest najbardziej znamiennym interfejsem dla podłączania zewnętrznych urządzeń peryferyjnych, takich jak myszki, klawiatury, czy pamięci typu pendrive. Cechą charakterystyczną USB jest to że oprócz przesyłania danych, przesyła również zasilanie do podłączonego urządzenia, co czyni go nieodpowiednim zgodnie z treścią pytania które wyklucza interfejsy zasilające podłączone urządzenia. Myślenie, że PCI lub PCIe mogłyby pełnić rolę interfejsów do zewnętrznych urządzeń peryferyjnych tak jak USB jest błędne w kontekście praktycznego zastosowania i standardów branżowych które wyraźnie definiują ich role w architekturze komputerowej. Zrozumienie różnic w zastosowaniu i funkcjonalności tych interfejsów jest kluczowym elementem wiedzy o budowie i działaniu współczesnych systemów komputerowych co pozwala na ich efektywne wykorzystanie w praktycznych zastosowaniach IT.

Pytanie 3

Podaj standard interfejsu wykorzystywanego do przewodowego łączenia dwóch urządzeń.

A. IrDA

B. IEEE 1394

C. IEEE 802.15.1

D. WiMAX

Wybór odpowiedzi innych niż IEEE 1394 świadczy o nieporozumieniu dotyczącym standardów komunikacji przewodowej. IrDA to interfejs oparty na technologii podczerwonej, który służy głównie do krótkozasięgowej komunikacji bezprzewodowej, a nie przewodowej. Chociaż jest użyteczny w niektórych zastosowaniach, takich jak przesyłanie danych między urządzeniami mobilnymi, nie jest on odpowiedni do łączenia urządzeń poprzez przewody. WiMAX, z kolei, jest technologią przeznaczoną do bezprzewodowej komunikacji szerokopasmowej na dużą odległość, co również wyklucza jego zastosowanie w kontekście połączeń przewodowych. Może być używany do dostarczania szerokopasmowego internetu, ale nie jest standardem interfejsu wykorzystywanym do podłączania urządzeń bezpośrednio. IEEE 802.15.1, znany jako Bluetooth, to standard przeznaczony do komunikacji bezprzewodowej na krótkie odległości, co również czyni go nieadekwatnym w kontekście przewodowych połączeń. Rozumienie, jakie zastosowanie mają poszczególne standardy, jest kluczowe w ich odpowiednim wykorzystaniu. Niepoprawny wybór może wynikać z powszechnej mylnej opinii, że każdy z tych standardów może być stosowany zamiennie, co jest niezgodne z ich specyfikacją i przeznaczeniem.

Pytanie 4

Którego urządzenia dotyczy strzałka na rysunku?

A. Serwera

B. Koncentratora

C. Routera

D. Przełącznika

Router to urządzenie sieciowe, które kieruje pakiety danych między różnymi sieciami. Działa na trzeciej warstwie modelu OSI, wykorzystując adresy IP do podejmowania decyzji o trasowaniu danych. Routery są kluczowe w zarządzaniu ruchem internetowym, umożliwiając komunikację pomiędzy sieciami lokalnymi a globalną siecią Internet. Dzięki nim możliwe jest przesyłanie danych na dużą skalę, co jest niezbędne w nowoczesnych organizacjach i przedsiębiorstwach. Routery mogą realizować różne protokoły routingu, takie jak RIP, OSPF czy BGP, co pozwala im dynamicznie dostosowywać się do zmieniających się warunków w sieci. W praktyce routery zapewniają nie tylko podstawową funkcję routingu, ale także mogą pełnić role takie jak firewall, kontrola dostępu czy VPN. Wiedza na temat działania routerów i ich konfiguracji jest fundamentalna dla specjalistów sieciowych, a umiejętność ich efektywnego wykorzystania zgodnie z dobrymi praktykami, takimi jak segmentacja sieci czy zapewnienie redundancji, jest nieodłącznym elementem zarządzania infrastrukturą IT.

Pytanie 5

Jaka liczba hostów może być podłączona w sieci o adresie 192.168.1.128/29?

A. 8 hostów

B. 6 hostów

C. 12 hostów

D. 16 hostów

Adres IP 192.168.1.128/29 oznacza, że masz maskę podsieci z 29 bitami. Dzięki temu można mieć 2^(32-29) = 2^3 = 8 adresów w tej podsieci. Z tych 8 adresów, dwa są zajęte – jeden to adres sieci (192.168.1.128), a drugi to adres rozgłoszeniowy (192.168.1.135). Pozostałe 6 adresów, czyli od 192.168.1.129 do 192.168.1.134, można przypisać różnym urządzeniom w sieci. Takie podsieci często spotykamy w małych biurach czy w domach, gdzie zazwyczaj nie ma więcej niż 6 urządzeń. Można to sobie wyobrazić jako sieć, gdzie masz komputery, drukarki i inne sprzęty, co wymaga dokładnego zaplanowania adresów IP, żeby nie było konfliktów. Zrozumienie, jak działa adresacja IP i maskowanie podsieci, jest mega ważne dla każdego administratora sieci lub specjalisty IT. Dzięki temu można efektywnie zarządzać siecią i dbać o jej bezpieczeństwo.

Pytanie 6

Metoda przesyłania danych między urządzeniem CD/DVD a pamięcią komputera w trybie bezpośredniego dostępu do pamięci to

A. PIO

B. DMA

C. IDE

D. SATA

Wybranie PIO, IDE albo SATA jako metod transferu danych do pamięci w trybie DMA sugeruje pewne nieporozumienia. PIO, czyli Programmed Input/Output, to metoda, w której procesor kontroluje cały transfer. To znacznie obciąża jego możliwości i może ograniczać wydajność, zwłaszcza przy większych ilościach danych. Ide natomiast to interfejs do komunikacji z dyskami, który może wspierać DMA, ale to nie jest technika sama w sobie, tylko standard, który może współpracować z różnymi metodami transferu. SATA, z kolei, to nowoczesny interfejs dla dysków, który może też korzystać z DMA, ale sam w sobie nie jest metodą transferu. Często mylone są te terminy, co prowadzi do błędów. Ważne jest, żeby zrozumieć, że DMA to technika, która pozwala na ominięcie procesora podczas przesyłania danych, co znacząco podnosi wydajność, a PIO oraz interfejsy takie jak IDE czy SATA dotyczą głównie sposobu podłączania urządzeń i ich komunikacji z systemem, a nie samej metody transferu.

Pytanie 7

Nie wykorzystuje się do zdalnego kierowania stacjami roboczymi

A. program Team Viewer

B. program Wireshark

C. pulpit zdalny

D. program Ultra VNC

Pulpit zdalny, program Ultra VNC i TeamViewer to popularne narzędzia do zdalnego zarządzania, które umożliwiają użytkownikom zdalny dostęp do komputerów i zarządzanie nimi w czasie rzeczywistym. Pulpit zdalny, wbudowany w systemy Windows, pozwala na bezpieczne połączenie z innymi komputerami w sieci lokalnej lub przez Internet, umożliwiając pełny dostęp do interfejsu użytkownika. Ultra VNC, jako oprogramowanie open-source, oferuje funkcje zdalnego dostępu oraz możliwość udostępniania ekranu. TeamViewer jest również czołowym rozwiązaniem, które nie tylko umożliwia dostęp do komputera, ale także współpracę z innymi użytkownikami w czasie rzeczywistym oraz transfer plików. Można by pomyśleć, że te wszystkie programy pełnią podobne funkcje, jednak ich różnice polegają na poziomie bezpieczeństwa, łatwości użytkowania oraz dostępności w różnych systemach operacyjnych. Pomijając wszelkie inne aspekty, kluczowym błędem jest mylenie funkcjonalności tych narzędzi z programem Wireshark, który nie tylko nie umożliwia zdalnego dostępu, ale służy do zupełnie innych celów, takich jak przechwytywanie i analiza danych sieciowych. Takie nieporozumienie może prowadzić do nieefektywnego zarządzania zasobami IT, a także do błędnych decyzji w zakresie bezpieczeństwa sieci, co z kolei może narazić organizację na poważne zagrożenia. Konsekwentne przydzielanie ról narzędziom zgodnie z ich przeznaczeniem jest kluczowe w zarządzaniu IT.

Pytanie 8

Aby zabezpieczyć komputery w lokalnej sieci przed nieautoryzowanym dostępem oraz atakami typu DoS, konieczne jest zainstalowanie i skonfigurowanie

A. bloku okienek pop-up

B. filtru antyspamowego

C. zapory ogniowej

D. programu antywirusowego

Wybór filtrów antyspamowych, blokad okienek pop-up i programów antywirusowych jako środków ochrony przed atakami DoS i nieautoryzowanym dostępem do sieci lokalnej jest błędny, ponieważ te rozwiązania mają różne funkcje i ograniczenia. Filtry antyspamowe służą głównie do ochrony przed niechcianą pocztą elektroniczną, co nie przyczynia się do zabezpieczenia sieci komputerowej. Ich głównym celem jest eliminacja spamu i phishingu, a nie obronę przed zagrożeniami sieciowymi. Blokady okienek pop-up to techniki stosowane w przeglądarkach internetowych, mające na celu poprawę doświadczeń użytkowników w sieci, ale nie wpływają na bezpieczeństwo danych ani na obronę przed atakami. Programy antywirusowe są istotne w walce z złośliwym oprogramowaniem, jednak nie są wystarczające do zabezpieczenia całej sieci przed atakami DoS, które często polegają na nadmiernym obciążeniu zasobów sieciowych, a nie na wprowadzaniu złośliwego kodu. Właściwym sposobem na ochronę sieci lokalnej jest zastosowanie zapory ogniowej, która zapewnia kontrolę nad całym ruchem sieciowym i może skutecznie przeciwdziałać zarówno nieautoryzowanemu dostępowi, jak i atakom DoS. Aby zrozumieć efektywność tych narzędzi, warto zaznaczyć, że standardy bezpieczeństwa, takie jak NIST Cybersecurity Framework, silnie akcentują znaczenie zapór ogniowych w architekturze zabezpieczeń, co podkreśla ich rolę jako pierwszej linii obrony w ochronie sieci.

Pytanie 9

Jaki protokół stosują komputery, aby informować rutera o przynależności do konkretnej grupy multicastowej?

A. RIP

B. IGMP

C. OSPF

D. UDP

OSPF (Open Shortest Path First) to protokół routingu stosowany w sieciach IP, ale jego funkcjonalność jest zupełnie inna niż IGMP. OSPF służy do dynamicznego wykrywania i zarządzania trasami w sieci, a nie do zarządzania członkostwem w grupach multicastowych. Jego celem jest zapewnienie optymalnej ścieżki dla ruchu IP poprzez algorytmy takie jak Dijkstra, co ma kluczowe znaczenie w dużych, złożonych sieciach. UDP (User Datagram Protocol) to natomiast protokół transportowy, który umożliwia przesyłanie danych bez gwarancji dostarczenia, co czyni go nieodpowiednim do zarządzania członkostwem w grupach rozgłoszeniowych. W kontekście przesyłania multicastowego, UDP może być używany jako protokół transportowy dla strumieni danych, lecz nie zarządza on informacjami o tym, które urządzenia należą do danej grupy. RIP (Routing Information Protocol) to inny protokół routingu, który, podobnie jak OSPF, nie ma funkcji związanych z zarządzaniem grupami multicastowymi. W związku z tym, odpowiedzi związane z OSPF, UDP i RIP są nieprawidłowe, ponieważ nie odpowiadają na pytanie o sposób, w jaki komputery informują routery o członkostwie w grupach rozgłoszeniowych. Zrozumienie różnic między tymi protokołami a IGMP jest kluczowe dla prawidłowego projektowania i zarządzania sieciami, aby skutecznie wykorzystywać ich specyfikę w praktycznych zastosowaniach.

Pytanie 10

Korzystając z polecenia taskmgr, użytkownik systemu Windows może

A. odzyskać uszkodzone obszary dysku

B. przerwać działanie problematycznej aplikacji

C. naprawić błędy w systemie plików

D. przeprowadzić aktualizację sterowników systemowych

Polecenie taskmgr, czyli Menedżer zadań, jest narzędziem dostarczanym przez system Windows, które umożliwia użytkownikom monitorowanie i zarządzanie uruchomionymi procesami oraz aplikacjami. Jedną z kluczowych funkcji taskmgr jest możliwość zakończenia działania wadliwych aplikacji, które mogą powodować spowolnienie systemu lub jego całkowite zawieszenie. Użytkownik może zidentyfikować problematyczne aplikacje na liście procesów, a następnie skorzystać z opcji 'Zakończ zadanie', aby natychmiastowo przerwać ich działanie. Przykładowo, gdy program graficzny przestaje odpowiadać, użytkownik może szybko przejść do Menedżera zadań, aby go zamknąć, co pozwoli na powrót do normalnego funkcjonowania systemu. Dobrą praktyką jest regularne monitorowanie użycia zasobów przez aplikacje, co może pomóc w identyfikacji potencjalnych problemów zanim staną się one krytyczne, co jest szczególnie istotne w środowiskach produkcyjnych, gdzie stabilność systemu ma kluczowe znaczenie.

Pytanie 11

Jakie medium transmisyjne w sieciach LAN rekomenduje się do użycia w historycznych obiektach?

A. Fale radiowe

B. Kabel koncentryczny

C. Światłowód

D. Kabel typu skrętka

Kabel typu skrętka, światłowód oraz kabel koncentryczny, choć są popularnymi mediami transmisyjnymi w nowoczesnych sieciach LAN, nie są idealnym rozwiązaniem w kontekście zabytkowych budynków. Skrętka, z uwagi na swoją konstrukcję, wymaga fizycznej instalacji, co często wiąże się z koniecznością wiercenia otworów czy kucia ścian, co może naruszyć struktury i estetykę zabytkowego obiektu. Ponadto, skrętki mają ograniczenia co do długości oraz mogą być podatne na zakłócenia elektromagnetyczne, które w niektórych lokalizacjach mogą być znaczne. Światłowód, mimo że oferuje wysoką przepustowość i odporność na zakłócenia, również wymaga fizycznego ułożenia kabli, co w przypadku obiektów o dużej wartości historycznej staje się problematyczne. Kable koncentryczne, choć były popularne w przeszłości, obecnie ustępują miejsca nowocześniejszym rozwiązaniom ze względu na ograniczenia w przepustowości oraz wyższe koszty instalacji w trudnych warunkach. Typowe błędy myślowe obejmują przekonanie, że tradycyjne media będą wystarczające, ignorując konieczność ochrony zabytków oraz dostosowania się do ich specyficznych wymagań. Należy pamiętać, że w kontekście technologii informacyjnej, podejście do instalacji w obiektach zabytkowych musi być przemyślane i zgodne z zasadami ochrony dziedzictwa kulturowego.

Pytanie 12

Gdy użytkownik systemu Windows nie ma możliwości skorzystania z drukarki, może skorzystać z opcji druku do pliku. Plik utworzony w ten sposób posiada rozszerzenie

A. tar

B. bin

C. prn

D. csv

Odpowiedź prn jest poprawna, ponieważ plik utworzony z użyciem opcji druku do pliku w systemie Windows ma rozszerzenie .prn. Pliki te zawierają dane w formacie, który jest zgodny z danymi, jakie zwykle są przesyłane do drukarki. Format .prn jest niemalże uniwersalny, ponieważ może być odczytywany przez większość drukarek, a także przez oprogramowanie do konwersji plików graficznych. W praktyce użytkownik może używać tej opcji, gdy drukarka jest niedostępna lub gdy chce zachować kopię dokumentu w formie pliku przed jego wydrukiem. Ponadto, plik .prn jest często stosowany w procesach automatyzacji druku, gdzie dokumenty są generowane w systemach informatycznych, a następnie przekazywane do drukowania w trybie wsadowym. Dobrą praktyką w środowiskach biurowych jest regularne zapisywanie ważnych dokumentów w formacie .prn, co pozwala na ich ponowne wydrukowanie bez potrzeby dostępu do oryginalnego programu, w którym zostały stworzone.

Pytanie 13

Czym wyróżniają się procesory CISC?

A. wysoką liczbą instrukcji

B. niewielką ilością trybów adresowania

C. prostą i szybką jednostką kontrolną

D. ograniczoną wymianą danych pomiędzy pamięcią a procesorem

Wybór odpowiedzi, które sugerują, że procesory CISC mają prostą i szybką jednostkę sterującą, jest mylący. W rzeczywistości, procesory CISC są zaprojektowane z myślą o złożoności zestawu instrukcji, co często prowadzi do bardziej skomplikowanej jednostki sterującej. Złożoność ta wynika z konieczności dekodowania wielu różnych instrukcji, co może wprowadzać opóźnienia w wykonaniu. W kontekście architektury CISC, jednostka sterująca jest znacznie bardziej złożona niż w architekturze RISC (Reduced Instruction Set Computing), gdzie skupia się na prostocie i szybkości. Ponadto, stwierdzenie o niewielkiej liczbie trybów adresowania nie odnosi się do rzeczywistości, gdyż procesory CISC często oferują wiele trybów adresowania, co zwiększa ich elastyczność w operacjach na danych. Ograniczona komunikacja pomiędzy pamięcią a procesorem jest również niepoprawnym założeniem, ponieważ w architekturze CISC, ilość danych przesyłanych pomiędzy pamięcią a procesorem może być znacząca, biorąc pod uwagę złożoność instrukcji. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla prawidłowego rozpoznawania zalet i wad różnych architektur procesorów oraz ich zastosowań w praktyce, co jest istotne w kontekście projektowania systemów komputerowych.

Pytanie 14

Na zdjęciu widnieje

A. modem ISDN

B. kartę sieciową 4 portową

C. modem wewnętrzny

D. płytę przełącznika 4 portowego

Karta sieciowa 4 portowa to urządzenie pozwalające na podłączenie kilku urządzeń sieciowych do komputera lub serwera. Każdy z portów może obsługiwać połączenie sieciowe, co umożliwia zwiększenie przepustowości danych lub redundancję połączeń. Karty sieciowe są często stosowane w centrach danych i serwerowniach, gdzie wymagane są stabilne i szybkie połączenia sieciowe. W praktyce biznesowej karty te mogą być używane do dzielenia ruchu sieciowego pomiędzy różne sieci VLAN, co jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania siecią. Standardy takie jak IEEE 802.3 definiują specyfikacje techniczne dla kart sieciowych, co zapewnia ich kompatybilność z różnymi urządzeniami sieciowymi. Współczesne karty sieciowe często obsługują funkcje takie jak offloading TCP/IP, co odciąża procesor komputera i zwiększa wydajność systemu. Dzięki technologii PoE (Power over Ethernet) niektóre karty mogą również zasilać urządzenia zewnętrzne, co przyczynia się do redukcji okablowania w infrastrukturze sieciowej.

Pytanie 15

Aby przyznać użytkownikowi w systemie Windows możliwość zmiany czasu systemowego, należy skorzystać z narzędzia

A. certmgr.msc

B. secpol.msc

C. eventvwr.msc

D. services.msc

Odpowiedź 'secpol.msc' jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie, które umożliwia zarządzanie politykami zabezpieczeń w systemie Windows. Używając przystawki 'secpol.msc', administratorzy mogą przydzielać różne uprawnienia użytkownikom i grupom, w tym prawo do zmiany czasu systemowego. W systemie Windows prawo to jest kluczowe, ponieważ niewłaściwe ustawienia czasu mogą prowadzić do problemów z synchronizacją, a także wpływać na działanie aplikacji, które zależą od poprawnych znaczników czasowych, takich jak bazy danych czy systemy logujące. Aby przydzielić to prawo, należy przejść do sekcji 'Polityki lokalne' w 'Zasadach zabezpieczeń lokalnych', a następnie do 'Przydzielanie praw użytkownika'. W praktyce, takie podejście zapewnia większą kontrolę nad bezpieczeństwem systemu i pozwala na zgodność z najlepszymi praktykami zarządzania IT, takimi jak zapewnienie, że tylko zaufani użytkownicy mają możliwość wprowadzania zmian w systemowym czasie.

Pytanie 16

Wynikiem przeprowadzenia polecenia arp -a 192.168.1.1 w systemie MS Windows jest pokazanie

A. ustawień protokołu TCP/IP interfejsu sieciowego

B. adresu MAC urządzenia o określonym IP

C. sprawdzenia połączenia z komputerem o wskazanym IP

D. listy bieżących połączeń sieciowych

Wybór odpowiedzi, które nie odnoszą się do adresu fizycznego urządzenia, wskazuje na nieporozumienie dotyczące funkcji i działania protokołu ARP. Ustawienia TCP/IP interfejsu sieciowego to zestaw konfiguracyjnych parametrów, takich jak adres IP, maska podsieci i brama domyślna, które definiują, jak urządzenie łączy się z siecią. To nie jest to, co zwraca polecenie arp -a, ponieważ to polecenie nie modyfikuje ani nie wyświetla tych ustawień. Z drugiej strony, lista aktywnych połączeń sieciowych zazwyczaj pochodzi z innych poleceń, takich jak netstat, które pokazują aktualnie otwarte połączenia i porty. Natomiast kontrola połączenia z komputerem o podanym IP to bardziej funkcjonalność polecenia ping, które sprawdza dostępność danego hosta w sieci. ARP działa na poziomie łącza danych w modelu OSI, co oznacza, że jego głównym celem jest rozwiązywanie adresów, a nie monitorowanie połączeń czy wyświetlanie ustawień. Typowym błędem jest mylenie różnych instrukcji sieciowych i ich funkcji, co może prowadzić do błędnych wniosków o tym, co dana komenda rzeczywiście wykonuje. Zrozumienie różnic między tymi narzędziami jest kluczowe dla efektywnego zarządzania siecią.

Pytanie 17

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 8 GB.

B. 2 modułów, każdy po 16 GB.

C. 1 modułu 32 GB.

D. 1 modułu 16 GB.

W tym zadaniu kluczowe są dwie rzeczy: liczba fizycznych modułów pamięci RAM oraz pojemność pojedynczej kości. Na filmie można zwykle wyraźnie zobaczyć, ile modułów jest wpiętych w sloty DIMM na płycie głównej. Każdy taki moduł to oddzielna kość RAM, więc jeśli widzimy dwie identyczne kości obok siebie, oznacza to dwa moduły. Typowym błędem jest patrzenie tylko na łączną pojemność podawaną przez system, np. „32 GB”, i automatyczne założenie, że jest to jeden moduł 32 GB. W praktyce w komputerach stacjonarnych i w większości laptopów bardzo często stosuje się konfiguracje wielomodułowe, właśnie po to, żeby wykorzystać tryb dual channel lub nawet quad channel. To jest jedna z podstawowych dobrych praktyk przy montażu pamięci – zamiast jednej dużej kości, używa się dwóch mniejszych o tej samej pojemności, częstotliwości i opóźnieniach. Dzięki temu kontroler pamięci w procesorze może pracować na dwóch kanałach, co znacząco zwiększa przepustowość i zmniejsza wąskie gardła przy pracy procesora. Odpowiedzi zakładające pojedynczy moduł 16 GB lub 32 GB ignorują ten aspekt i nie zgadzają się z tym, co widać fizycznie na płycie głównej. Kolejna typowa pułapka polega na myleniu pojemności całkowitej z pojemnością modułu. Jeśli system raportuje 32 GB RAM, to może to być 1×32 GB, 2×16 GB, a nawet 4×8 GB – sam wynik z systemu nie wystarcza, trzeba jeszcze zweryfikować liczbę zainstalowanych kości. Właśnie dlatego w zadaniu pojawia się odniesienie do filmu: chodzi o wizualne rozpoznanie liczby modułów. Dobrą praktyką w serwisie i diagnostyce jest zawsze sprawdzenie zarówno parametrów logicznych (w BIOS/UEFI, w systemie, w narzędziach diagnostycznych), jak i fizycznej konfiguracji na płycie. Pomija się też czasem fakt, że producenci płyt głównych w dokumentacji wprost rekomendują konfiguracje 2×8 GB, 2×16 GB zamiast pojedynczej kości, z uwagi na wydajność i stabilność. Błędne odpowiedzi wynikają więc zwykle z szybkiego zgadywania pojemności, bez przeanalizowania, jak pamięć jest faktycznie zamontowana i jak działają kanały pamięci w nowoczesnych platformach.

Pytanie 18

Zjawisko, w którym pliki przechowywane na dysku twardym są zapisywane w klastrach, które nie sąsiadują ze sobą, określane jest mianem

A. konsolidacją danych

B. kodowaniem danych

C. defragmentacją danych

D. fragmentacją danych

Defragmentacja danych, konsolidacja danych i kodowanie danych to terminy, które często są mylone z fragmentacją danych, mimo że każda z tych koncepcji odnosi się do różnych aspektów zarządzania danymi i wydajności systemu. Defragmentacja to proces odwrotny do fragmentacji, który ma na celu reorganizację danych w taki sposób, aby pliki były przechowywane w sąsiadujących klastrach, dzięki czemu przyspiesza się dostęp do informacji. W tym kontekście pomylenie defragmentacji z fragmentacją może prowadzić do nieporozumień w zarządzaniu przestrzenią dyskową i wydajnością systemu, co może być szkodliwe dla użytkowników niewiedzących o konieczności regularnego przeprowadzania defragmentacji. Konsolidacja danych to proces, który dotyczy gromadzenia i organizowania danych z różnych źródeł w jednolitą bazę, co również nie ma związku z fragmentacją danych. Jest to proces, który najczęściej stosuje się w kontekście analizy danych i ich przechowywania w bazach danych. Kodowanie danych odnosi się natomiast do przekształcania danych w inny format, co jest związane z bezpieczeństwem i integralnością danych, ale nie dotyczy bezpośrednio ich fizycznej organizacji na dysku. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich niepoprawnych wniosków obejmują mylenie funkcji zarządzania danymi oraz brak zrozumienia podstawowych różnic pomiędzy tymi pojęciami. Warto zatem zgłębić każdy z tych terminów, aby osiągnąć pełne zrozumienie tematu zarządzania danymi oraz skutecznego ich przechowywania.

Pytanie 19

Co to jest urządzenie sieciowe most (ang. bridge)?

A. nie bada ramki pod kątem adresu MAC

B. jest urządzeniem typu store and forward

C. działa w zerowej warstwie modelu OSI

D. operuje w ósmej warstwie modelu OSI

Most (ang. bridge) jest urządzeniem sieciowym, które działa na zasadzie store and forward, co oznacza, że odbiera ramki danych, analizuje ich zawartość, a następnie podejmuje decyzję o ich dalszym przesłaniu. Działa to w praktyce w ten sposób, że most odbiera ramkę, sprawdza adres MAC nadawcy oraz adres MAC odbiorcy, a następnie decyduje, czy przesłać ją do innego segmentu sieci, czy odrzucić. Dzięki temu most może efektywnie rozdzielać ruch sieciowy, co zwiększa wydajność i zmniejsza kolizje w sieci. W zastosowaniach praktycznych mosty są używane do łączenia różnych segmentów lokalnych sieci LAN, co pozwala na większą skalowalność i lepsze zarządzanie ruchem. Mosty również mogą być użyte do segmentacji dużych sieci w celu poprawy bezpieczeństwa i wydajności. W kontekście standardów sieciowych, mosty są zgodne z protokołem IEEE 802.1D, który opisuje jak mosty powinny działać w sieciach Ethernet.

Pytanie 20

W nowoczesnych panelach dotykowych prawidłowe działanie wyświetlacza zapewnia mechanizm rozpoznający zmianę

A. pola elektromagnetycznego

B. położenia ręki dotykającej ekranu z zastosowaniem kamery

C. pola elektrostatycznego

D. oporu pomiędzy przezroczystymi diodami wtopionymi w ekran

Wykrywanie dotyku w ekranach dotykowych można realizować za pomocą wielu różnych mechanizmów, jednak odpowiedzi, które wprowadziły Cię w błąd, opierają się na niepoprawnych założeniach dotyczących działania tych technologii. Na przykład, opór między przezroczystymi diodami wtopionymi w ekran nie jest podstawowym mechanizmem wykrywania dotyku. Dioda, działająca w sposób przewodnictwa, nie jest w stanie dostarczyć precyzyjnych informacji o lokalizacji dotyku; takie rozwiązania są zbyt mało czułe i nie są stosowane w nowoczesnych urządzeniach. Z kolei pola elektromagnetyczne, chociaż mogą być stosowane w niektórych urządzeniach, nie są standardem w ekranach dotykowych, które w większości polegają na interakcji z polem elektrostatycznym. Ponadto, zastosowanie kamery do wykrywania położenia ręki również nie jest powszechnym rozwiązaniem w ekranach dotykowych. Techniki oparte na obrazowaniu mogą wprowadzać dodatkowe opóźnienia oraz problemy z precyzją, co czyni je mniej pożądanymi w kontekście szybkiej reakcji, której oczekuje użytkownik. W praktyce, głównym celem ekranów dotykowych jest zapewnienie jak najszybszej i najdokładniejszej interakcji, co najlepiej osiąga się poprzez technologie pojemnościowe i wykrywanie zmian pola elektrostatycznego. Zrozumienie tych mechanizmów pozwala na lepsze dostosowanie się do dynamicznie rozwijającego się rynku technologicznym i zastosowań interaktywnych.

Pytanie 21

Hosty A i B nie mają możliwości komunikacji z hostem C. Natomiast komunikacja między hostami A i B przebiega poprawnie. Jakie może być źródło problemu w komunikacji pomiędzy hostami A i C oraz B i C?

A. Host C ma nieprawidłowo skonfigurowaną bramę domyślną

B. Adres IP hosta C jest adresem broadcast

C. Switch, do którego są podłączone hosty, nie działa

D. Adresy IP pochodzą z różnych podsieci

Adresy IP hostów A i B mieszczą się w tej samej podsieci 192.168.30.0/24 co oznacza że komunikacja między nimi jest bezpośrednia i nie wymaga użycia routera. Jednak host C znajduje się w innej podsieci 192.168.31.0/24. Sieci lokalne są często podzielone na podsieci aby zwiększyć bezpieczeństwo i wydajność sieci. Każda podsieć działa jak osobna sieć wymagając routera do przekazywania danych między nimi. To oznacza że bez odpowiednich ustawień trasowania komunikacja między hostami z różnych podsieci jest niemożliwa. Praktycznym przykładem jest firma z działami korzystającymi z różnych podsieci aby zminimalizować ryzyko przeciążenia sieci. Konfiguracja trasowania czyli ustawienie bramy domyślnej pozwala routerom przekierowywać ruch między podsieciami. W tym przypadku brak właściwej trasy do sieci 192.168.31.0/24 uniemożliwia komunikację hostów A i B z hostem C. Jest to zgodne ze standardami sieciowymi gdzie nieprawidłowe przypisanie adresu IP czy maski podsieci może prowadzić do problemów z łącznością.

Pytanie 22

Który symbol przedstawia przełącznik?

A. Rys. D

B. Rys. B

C. Rys. C

D. Rys. A

Symbol przedstawiony na Rys. D oznacza przełącznik w kontekście sieci komputerowej. Przełącznik to urządzenie sieciowe, które działa na poziomie warstwy 2 modelu OSI. Jego głównym zadaniem jest łączenie segmentów sieci i kierowanie pakietów danych do odpowiednich urządzeń końcowych na podstawie adresów MAC. Dzięki temu przełączniki zwiększają efektywność i wydajność sieci, kierując ruch tylko do portów, do których jest to potrzebne, a nie do wszystkich jak ma to miejsce w przypadku koncentratorów. Jest to istotne w kontekście skalowalności i bezpieczeństwa, gdyż zmniejsza niepotrzebny ruch i kolizje. Przełączniki są często wykorzystywane w dużych organizacjach do budowy lokalnych sieci komputerowych (LAN). Zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, przełączniki są kluczowymi elementami w architekturze sieciowej, które wspierają zarządzanie pasmem i zapewniają nieprzerwaną komunikację. Dodatkowo mogą wspierać funkcje takie jak VLAN, co umożliwia logiczne podzielenie sieci na mniejsze segmenty dla lepszego zarządzania.

Pytanie 23

Narzędzie zaprezentowane na rysunku jest wykorzystywane do przeprowadzania testów

A. zasilacza

B. karty sieciowej

C. płyty głównej

D. okablowania LAN

Widoczny na rysunku tester okablowania LAN jest specjalistycznym narzędziem używanym do sprawdzania poprawności połączeń w kablach sieciowych takich jak te zakończone złączami RJ-45. Tester taki pozwala na wykrycie błędów w połączeniach kablowych takich jak zwarcia przerwy w obwodzie czy błędne parowanie przewodów co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania sieci komputerowej. Praktyczne zastosowanie tego narzędzia obejmuje diagnozowanie problemów sieciowych w biurach i centrach danych gdzie poprawne połączenia sieciowe są niezbędne do zapewnienia stabilnej i szybkiej transmisji danych. Tester przewodów LAN działa zazwyczaj poprzez wysyłanie sygnału elektrycznego przez poszczególne pary przewodów w kablu i weryfikację jego poprawnego odbioru na drugim końcu. Jest to zgodne z normami takimi jak TIA/EIA-568 które określają standardy okablowania strukturalnego. Ponadto dobre praktyki inżynierskie zalecają regularne testowanie nowo zainstalowanych kabli oraz okresową weryfikację istniejącej infrastruktury co może zapobiec wielu problemom sieciowym i umożliwić szybką diagnozę usterek.

Pytanie 24

W wierszu poleceń systemu Windows polecenie md jest używane do

A. tworzenia katalogu

B. tworzenia pliku

C. przechodzenia do katalogu nadrzędnego

D. zmiany nazwy pliku

Wybór odpowiedzi dotyczących zmiany nazwy pliku, tworzenia pliku lub przejścia do katalogu nadrzędnego wskazuje na pewne nieporozumienie dotyczące podstawowych funkcji dostępnych w wierszu poleceń systemu Windows. Polecenie 'ren' (rename) jest właściwym narzędziem do zmiany nazw plików, a polecenie 'copy con' lub 'echo' może być użyte do tworzenia nowych plików, co nie ma nic wspólnego z poleceniem 'md'. Ponadto, aby przejść do katalogu nadrzędnego, używa się polecenia 'cd ..', które umożliwia nawigację w hierarchii folderów. Istotne jest zrozumienie, że każde z tych poleceń ma swoje specyficzne zastosowanie i nie są one zamienne. Mylenie tych komend może prowadzić do chaosu w organizacji plików lub błędów w skryptach. Użytkownicy mogą również nie zdawać sobie sprawy, że programy, które zarządzają plikami (np. menedżery plików) oferują podobne funkcje, ale w bardziej wizualny sposób. Konsekwentne korzystanie z odpowiednich poleceń zgodnie z ich przeznaczeniem jest kluczowe dla sprawnego operowania w systemie operacyjnym oraz unikania frustracji związanej z brakiem organizacji danych.

Pytanie 25

Jakie polecenie umożliwia wyświetlanie oraz modyfikację tabel translacji adresów IP do adresów fizycznych?

A. EXPAND

B. MMC

C. PATH

D. ARP

Wybór odpowiedzi EXPAND, PATH, czy MMC wskazuje na nieporozumienie dotyczące ról i funkcji różnych poleceń w kontekście zarządzania sieciami. EXPAND to polecenie używane w systemach operacyjnych Windows do dekompresji plików, co nie ma nic wspólnego z zarządzaniem adresami IP i MAC. PATH jest pojęciem odnoszącym się do ścieżek dostępu do plików w systemach operacyjnych, a nie do protokołów komunikacyjnych. MMC (Microsoft Management Console) to natomiast narzędzie do zarządzania komponentami systemu Windows, ale nie obsługuje bezpośrednio translacji adresów IP na adresy MAC. Te odpowiedzi wskazują na mylne podejście w zrozumieniu, jak funkcjonują protokoły w sieciach komputerowych. Kluczowym błędem jest pomylenie różnych koncepcji związanych z zarządzaniem danymi w sieci z protokołami, które są niezbędne do właściwej komunikacji między urządzeniami. Właściwym podejściem do zarządzania adresacją w sieciach jest zrozumienie, że protokół ARP jest jedynym standardowym i powszechnie stosowanym narzędziem, które łączy te dwie warstwy, co jest kluczowe w kontekście wydajności i funkcjonalności sieci.

Pytanie 26

Atak informatyczny, który polega na wyłudzaniu wrażliwych danych osobowych poprzez udawanie zaufanej osoby lub instytucji, nazywamy

A. spam

B. spoofing

C. phishing

D. backscatter

Phishing to technika ataku komputerowego, w której cyberprzestępcy podszywają się pod zaufane podmioty, aby wyłudzić poufne informacje, takie jak loginy, hasła czy dane osobowe. Przykładem phishingu są fałszywe e-maile, które imituje komunikację znanej instytucji finansowej, zachęcające użytkowników do kliknięcia w link i wprowadzenia swoich danych na stronie, która wygląda jak oryginalna. W przemyśle IT uznaje się, że edukacja użytkowników na temat rozpoznawania phishingu jest kluczowym elementem zabezpieczeń. Standardy dotyczące zarządzania ryzykiem, takie jak ISO/IEC 27001, podkreślają znaczenie świadomości dotyczącej zagrożeń związanych z phishingiem. Dlatego organizacje powinny regularnie organizować szkolenia dla pracowników i stosować rozwiązania technologiczne, takie jak filtry antyspamowe czy systemy wykrywania oszustw, aby zminimalizować ryzyko. Zrozumienie phishingu ma kluczowe znaczenie w kontekście ochrony danych i zapewnienia bezpieczeństwa informacji w każdej organizacji.

Pytanie 27

Przedstawiony skaner należy podłączyć do komputera przy użyciu złącza

A. USB-B

B. Mini USB

C. Micro USB

D. USB-A

Wybór innego rodzaju złącza niż Mini USB często wynika z kilku mylnych założeń lub potocznych skojarzeń z innymi urządzeniami. W praktyce bardzo często spotykamy się ze złączami USB-A, USB-B, Micro USB czy Mini USB, jednak trzeba umieć je rozróżniać według konkretnych zastosowań i epoki, w której urządzenie zostało wyprodukowane. USB-A to najbardziej klasyczny port znany z komputerów, laptopów, a także starszych ładowarek – ale stosuje się go tylko po stronie komputera jako gniazdo, nigdy jako wejście do urządzenia peryferyjnego. USB-B z kolei kojarzy się głównie z drukarkami i większymi skanerami biurowymi – jest masywny, wytrzymały, ale praktycznie nie występuje w urządzeniach mobilnych i kieszonkowych. Micro USB natomiast to standard wprowadzony trochę później, szczególnie popularny w smartfonach i małych gadżetach – faktycznie jest jeszcze mniejszy od Mini USB, ale konstrukcyjnie nie pasuje do starszych skanerów. Częstym błędem jest wrzucanie do jednego worka Mini i Micro USB, mimo że różnią się one wyraźnie wymiarami i kształtem końcówki. Praktyka pokazuje, że niewłaściwe rozpoznanie portu prowadzi do nieudanego podłączenia lub nawet uszkodzenia gniazda. Moim zdaniem, zanim wybierzesz przewód czy adapter do danego urządzenia, warto dokładnie przyjrzeć się fizycznemu kształtowi portu i sprawdzić specyfikację producenta. Standardy branżowe jasno określają, że Mini USB był przez wiele lat podstawowym wyborem wszędzie tam, gdzie liczył się kompromis między wielkością a wytrzymałością. W przypadku tego skanera wybór innego portu niż Mini USB nie zapewni kompatybilności ani poprawnego działania.

Pytanie 28

Zamieszczone atrybuty opisują rodzaj pamięci

Maksymalne taktowanie	1600 MHz
Przepustowość	PC12800 1600MHz
Opóźnienie	Cycle Latency CL 9,0
Korekcja	Nie
Dual/Quad	Dual Channel
Radiator	Tak

A. SD

B. flash

C. SWAP

D. RAM

Pomimo że różne typy pamięci mogą pełnić ważne funkcje w systemie komputerowym, charakterystyki wymienione w pytaniu zdecydowanie wskazują na pamięć RAM. Swap nie jest fizycznym typem pamięci, lecz założeniem, które polega na wykorzystaniu przestrzeni dyskowej jako rozszerzenia pamięci operacyjnej, co wpływa na wydajność systemu przy braku wystarczającej ilości RAM. Nie posiada on takich parametrów jak taktowanie czy przepustowość, ponieważ jest bardziej związany z organizacją systemu operacyjnego niż z fizycznymi komponentami sprzętowymi. SD (Secure Digital) to format kart pamięci używanych głównie w urządzeniach przenośnych, takich jak aparaty fotograficzne i telefony komórkowe. Chociaż ma swoje własne parametry wydajności, takie jak prędkość odczytu i zapisu, różni się od RAM pod względem zastosowania i technicznych specyfikacji. Pamięć flash, używana w USB i SSD, jest rodzajem trwałej pamięci, która przechowuje dane nawet po odłączeniu zasilania. Parametry takie jak opóźnienie CL czy tryb Dual Channel są specyficzne dla pamięci RAM, ponieważ dotyczą ich zastosowania w kontekście szybkiego, tymczasowego dostępu do danych, co nie jest związane z pamięciami typu flash. Błędne przypisanie tych parametrów do innych typów pamięci wynika z niezrozumienia ich specyficznych zastosowań i charakterystyk technicznych, które są unikalne dla RAM w kontekście wydajności operacyjnej komputerów

Pytanie 29

Program typu recovery, w warunkach domowych, pozwala na odzyskanie danych z dysku twardego w przypadku

A. uszkodzenia silnika dysku.

B. uszkodzenia elektroniki dysku.

C. przypadkowego usunięcia danych.

D. zalania dysku.

Programy typu recovery są zaprojektowane głównie z myślą o sytuacjach, gdy dane zostały przypadkowo usunięte – przez użytkownika lub w wyniku awarii systemu plików. To właśnie wtedy narzędzia takie jak Recuva, TestDisk czy EaseUS Data Recovery mają największą skuteczność. Mechanizm działania opiera się na fakcie, że po usunięciu pliku system operacyjny przeważnie tylko oznacza miejsce na dysku jako wolne, ale fizycznie dane nadal tam pozostają, póki nie zostaną nadpisane innymi plikami. Takie rozwiązania pozwalają odzyskać zdjęcia, dokumenty, a nawet całe partycje, jeśli tylko dysk jest sprawny fizycznie. Moim zdaniem warto znać różnicę między uszkodzeniem logicznym a fizycznym – programy recovery nie są w stanie naprawić sprzętu, ale świetnie radzą sobie z przypadkowym skasowaniem plików. Dobrą praktyką jest natychmiastowe zaprzestanie korzystania z dysku po utracie danych, by nie dopuścić do nadpisania tych sektorów. Branża IT poleca też robienie regularnych kopii zapasowych – to chyba najprostszy sposób na uniknięcie problemów z utraconymi plikami. Gdy dojdzie do sytuacji awaryjnej, warto pamiętać, by działać spokojnie i nie instalować narzędzi recovery na tym samym dysku, z którego chcemy odzyskać dane.

Pytanie 30

Podczas uruchamiania komputera wyświetla się komunikat CMOS checksum error press F1 to continue, press Del to setup) naciśnięcie klawisza Del skutkuje

A. przejściem do konfiguracji systemu Windows

B. usunięciem pliku setup

C. wejściem do BIOSu komputera

D. skasowaniem zawartości pamięci CMOS

Wciśnięcie klawisza Del przy komunikacie 'CMOS checksum error' umożliwia użytkownikowi dostęp do BIOS-u komputera. BIOS, czyli Basic Input/Output System, jest podstawowym oprogramowaniem, które uruchamia się przy starcie komputera. Zarządza on najważniejszymi ustawieniami systemu, takimi jak kolejność bootowania, konfiguracja pamięci, czy ustawienia urządzeń peryferyjnych. W przypadku komunikatu o błędzie CMOS, oznacza to, że wartości zapisane w pamięci CMOS (Complementary Metal-Oxide-Semiconductor) są nieprawidłowe, co może skutkować problemami ze startem systemu. Wejście do BIOS-u pozwala na przywrócenie domyślnych ustawień, co najczęściej rozwiązuje problem. Dobrą praktyką jest regularne sprawdzanie ustawień BIOS-u, zwłaszcza po zainstalowaniu nowego sprzętu lub aktualizacji systemu. Użytkownicy powinni również pamiętać o dokumentowaniu zmian dokonanych w BIOS-ie oraz zrozumieć wpływ tych zmian na funkcjonowanie systemu.

Pytanie 31

Aby przeprowadzić instalację systemu operacyjnego z rodziny Windows na stacjach roboczych, konieczne jest dodanie na serwerze usług

A. pulpitu zdalnego

B. wdrażania systemu Windows

C. terminalowych

D. plików

Wybór odpowiedzi związanych z usługami plików, terminalowymi czy pulpitem zdalnym odzwierciedla pewne nieporozumienia dotyczące roli każdej z tych usług w kontekście instalacji systemu operacyjnego. Usługa plików, mimo że może być użyteczna w kontekście udostępniania plików i aplikacji, nie ma bezpośredniego wpływu na proces instalacji systemu operacyjnego na stacjach roboczych. Możliwe jest udostępnianie plików instalacyjnych, jednak sama obecność serwera plików nie zapewnia mechanizmu do automatyzacji i zarządzania instalacjami. Terminalowe usługi oraz pulpit zdalny z kolei koncentrują się na zdalnym dostępie do już zainstalowanych systemów, a nie na ich instalacji. Terminalowe usługi umożliwiają zdalne wykonywanie aplikacji, jednak nie ułatwiają one procesu wdrażania nowych systemów operacyjnych na urządzenia klienckie. Często błędnie przyjmuje się, że te technologie mogą pełnić funkcję instalacyjną, co prowadzi do nieefektywności. W praktyce, do skutecznego zarządzania instalacjami w dużych środowiskach sieciowych niezbędne są narzędzia dedykowane do wdrażania systemów operacyjnych, zapewniające automatyzację, kontrolę wersji oraz zgodność ze standardami bezpieczeństwa i wydajności.

Pytanie 32

Zgodnie z podanym cennikiem, przeciętny koszt zakupu wyposażenia stanowiska komputerowego wynosi:

Nazwa sprzętu	Cena minimalna	Cena maksymalna
Jednostka centralna	1300,00 zł	4550,00 zł
Monitor	650,00 zł	2000,00 zł
Klawiatura	28,00 zł	100,00 zł
Myszka	22,00 zł	50,00 zł

A. 4350,00 zł

B. 5000,50 zł

C. 2000,00 zł

D. 6700,00 zł

Prawidłowa odpowiedź wynika z analizy średniego kosztu wyposażenia stanowiska komputerowego na podstawie podanych cen minimalnych i maksymalnych dla poszczególnych elementów. Dla jednostki centralnej cena minimalna wynosi 1300 zł, a maksymalna 4550 zł. Dla monitora wartości te to 650 zł i 2000 zł, dla klawiatury 28 zł i 100 zł, a dla myszki 22 zł i 50 zł. Obliczając średnią dla każdego elementu, otrzymujemy: jednostka centralna (1300+4550)/2 = 2925 zł, monitor (650+2000)/2 = 1325 zł, klawiatura (28+100)/2 = 64 zł i myszka (22+50)/2 = 36 zł. Sumując te wartości, średni koszt całego wyposażenia wynosi 2925+1325+64+36 = 4350 zł. Znajomość takich obliczeń jest kluczowa w planowaniu budżetów w branży IT i zakupach sprzętu komputerowego, umożliwiając efektywne zarządzanie kosztami przy jednoczesnym zachowaniu standardów jakości.

Pytanie 33

Administrator systemu Windows zauważył znaczne spowolnienie działania komputera spowodowane niską ilością dostępnej pamięci RAM. W celu zidentyfikowania programu, który zużywa jej najwięcej, powinien skorzystać z narzędzia

A. rem

B. top

C. tasklist

D. schtsk

Odpowiedź "tasklist" jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie dostępne w systemie Windows, które pozwala administratorom na przeglądanie listy aktywnych procesów oraz ich zużycia pamięci. Używając polecenia "tasklist" w wierszu poleceń, administrator może uzyskać szczegółowe informacje o każdym uruchomionym procesie, w tym jego identyfikatorze (PID), zużyciu pamięci oraz statusie. Przykładowo, aby wyświetlić listę procesów, wystarczy wpisać "tasklist" w wierszu poleceń. W przypadku gdy administrator zauważy, że któryś z procesów zużywa nadmierną ilość pamięci, może podjąć odpowiednie kroki, takie jak zakończenie procesu poprzez polecenie "taskkill". To narzędzie jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania systemami operacyjnymi, umożliwiając efektywne monitorowanie i optymalizację wykorzystania zasobów systemowych.

Pytanie 34

Jaką usługę trzeba zainstalować na serwerze, aby umożliwić korzystanie z nazw domen?

A. DNS

B. AD

C. DHCP

D. SNTP

Usługa DNS, czyli System Nazw Domenowych, to naprawdę ważny element internetu. Dzięki niej mamy możliwość wpisywania prostych nazw, jak www.przyklad.pl, zamiast męczyć się z trudnymi adresami IP. Kiedy wchodzisz na stronę, przeglądarka pyta serwer DNS o odpowiedni adres IP, a ten mu go zwraca. To świetnie działa w praktyce i pozwala nam szybko łączyć się z serwerami. Korzystanie z DNS to też dobra praktyka, bo daje nam możliwość zarządzania nazwami w sieciach lokalnych, co bardzo ułatwia życie. Aha, i warto też wiedzieć, że DNS obsługuje różne rodzaje rekordów, jak A, CNAME czy MX, co daje nam sporą elastyczność przy zarządzaniu domenami.

Pytanie 35

Aby zainstalować openSUSE oraz dostosować jego ustawienia, można skorzystać z narzędzia

A. Evolution

B. Gedit

C. YaST

D. Brasero

Gedit to edytor tekstu, który jest popularny w środowisku GNOME i służy przede wszystkim do tworzenia oraz edytowania plików tekstowych. Jego funkcje skupiają się na prostocie użytkowania i nie obejmują zaawansowanej konfiguracji systemów operacyjnych, co sprawia, że nie nadaje się do instalacji czy zarządzania openSUSE. Z kolei Brasero to aplikacja do nagrywania płyt CD/DVD, która nie ma żadnego powiązania z instalacją lub zarządzaniem systemem operacyjnym. Użycie Brasero w kontekście instalacji openSUSE jest mylnym podejściem, ponieważ ogranicza się do funkcji związanych z nośnikami optycznymi, a nie z administracją systemem. Evolution to klient pocztowy, który może być przydatny w zarządzaniu wiadomościami e-mail, ale również nie ma związku z instalacją openSUSE. Decyzja o użyciu tych narzędzi może wynikać z mylnego przekonania, że wszystkie aplikacje w systemie operacyjnym służą do jego zarządzania, co jest nieprawidłowe. Istotne jest, aby zrozumieć, że do konfiguracji i instalacji systemów operacyjnych należy korzystać z narzędzi stworzonych specjalnie w tym celu, takich jak YaST, które dostarczają niezbędnych możliwości oraz funkcji do efektywnej administracji.

Pytanie 36

Każdy następny router IP na drodze pakietu

A. zwiększa wartość TTL przesyłanego pakietu o jeden

B. zmniejsza wartość TTL przesyłanego pakietu o jeden

C. zmniejsza wartość TTL przesyłanego pakietu o dwa

D. zwiększa wartość TTL przesyłanego pakietu o dwa

Wybór opcji, która sugeruje, że router zmniejsza wartość TTL o dwa, jest błędny z kilku powodów. Po pierwsze, podstawową funkcją TTL jest ochrona przed niekontrolowanym krążeniem pakietów w sieci. W przypadku, gdyby router zmniejszał TTL o więcej niż jeden, mogłoby to szybko prowadzić do zbyt wczesnego odrzucania pakietów, co negatywnie wpłynęłoby na działanie całej sieci. Drugą nieprawidłową koncepcją jest myślenie, że routery mogą zwiększać wartość TTL. Takie podejście jest sprzeczne z tym, co określa protokół IP, który jednoznacznie wskazuje, że TTL jest zmniejszane, a nie zwiększane. Ostatnim błędem jest niezrozumienie znaczenia TTL jako narzędzia do zarządzania ruchem. TTL ma na celu ograniczenie liczby przeskoków, które pakiet może wykonać w sieci, co pomaga uniknąć pętli. Dlatego wszystkie koncepcje sugerujące, że TTL może być zwiększane lub, że jego zmniejszenie ma inną wartość, są oparte na mylnych założeniach i niezgodne z ustalonymi standardami w sieciach komputerowych.

Pytanie 37

Jaką fizyczną topologię sieci komputerowej przedstawia ilustracja?

A. Hierarchiczna

B. Gwiazdy

C. Pierścienia

D. Siatki

Topologia gwiazdy jest jedną z najczęściej stosowanych fizycznych topologii sieci komputerowych, gdzie każde urządzenie sieciowe jest bezpośrednio połączone z centralnym urządzeniem, takim jak przełącznik lub serwer. Zaletą tej topologii jest łatwość zarządzania i rozbudowy sieci poprzez dodawanie nowych urządzeń bez wpływu na działanie już istniejących. Awaria jednego urządzenia nie wpływa bezpośrednio na pozostałe, co znacząco zwiększa niezawodność sieci. W praktyce taka topologia jest wykorzystywana w lokalnych sieciach komputerowych (LAN) w biurach i domach. Standardy takie jak Ethernet bardzo dobrze współpracują z tą topologią, umożliwiając efektywną komunikację danych. W przypadku większych sieci, topologia gwiazdy może być łączona z innymi topologiami w celu tworzenia bardziej złożonych struktur, co jest zgodne z zasadami dobrej praktyki projektowania sieci. Centralne urządzenie w topologii gwiazdy pełni kluczową rolę w zarządzaniu przepływem danych, co pozwala na optymalne wykorzystanie zasobów sieciowych.

Pytanie 38

Na ilustracji, złącze monitora zaznaczone czerwoną ramką, będzie kompatybilne z płytą główną, która ma interfejs

A. HDMI

B. DVI

C. DisplayPort

D. D-SUB

DisplayPort to zaawansowany interfejs cyfrowy stworzony do przesyłu sygnałów wideo i audio. W odróżnieniu od starszych technologii, takich jak DVI czy D-SUB, DisplayPort obsługuje wysoki zakres przepustowości, co pozwala na przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku. Jest powszechnie stosowany w komputerach, monitorach i kartach graficznych nowej generacji. W praktyce, DisplayPort pozwala na połączenie wielu monitorów za pomocą jednego złącza dzięki funkcji Multi-Stream Transport (MST). W porównaniu do HDMI, DisplayPort oferuje wyższą przepustowość, co czyni go idealnym do profesjonalnych zastosowań graficznych i gier. Inżynierowie i projektanci często wybierają DisplayPort do konfiguracji wymagających wysokiej jakości obrazu i dźwięku. Zastosowanie tego interfejsu w praktyce pozwala na pełne wykorzystanie możliwości nowoczesnych płyt głównych i kart graficznych, które często wspierają najnowsze standardy DisplayPort, takie jak wersja 1.4, umożliwiająca przesyłanie obrazu 8K przy 60 Hz. Standaryzacja DisplayPort przez organizację VESA zapewnia jego wszechstronność i kompatybilność z różnymi urządzeniami.

Pytanie 39

DB-25 służy jako złącze

A. VGA, SVGA i XGA

B. portu równoległego LPT

C. GamePort

D. portu RS-422A

Wybór odpowiedzi związanych z GamePort, portem RS-422A oraz VGA, SVGA i XGA wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące zastosowań różnych typów złącz. GamePort to złącze, które było używane głównie do podłączania kontrolerów gier, a nie do transmisji danych równoległych. Jest to port szeregowy, co oznacza, że dane są przesyłane w jednym strumieniu, co jest mniej efektywne w porównaniu do portów równoległych. Z kolei port RS-422A jest interfejsem szeregowym, służącym do komunikacji na większe odległości z wykorzystaniem różnicowego przesyłania sygnału. To złącze jest stosowane głównie w systemach przemysłowych i telekomunikacyjnych, ale nie ma zastosowania w kontekście portów równoległych. Z kolei złącza VGA, SVGA i XGA to standardy wyjść wideo, które służą do przesyłania sygnałów wideo do monitorów i nie mają żadnego związku z złączem DB-25. Wybierając te odpowiedzi, można popełnić błąd, myląc różne typy interfejsów i ich zastosowań. Ważne jest, aby zrozumieć, że DB-25 specyficznie odnosi się do portów równoległych, a inne wymienione złącza mają zupełnie inne funkcje i przeznaczenie. Aby właściwie klasyfikować złącza, warto zaznajomić się z ich specyfikacjami oraz zastosowaniem w odpowiednich kontekstach technologicznych.

Pytanie 40

Wymogi działalności przedsiębiorstwa nakładają konieczność używania systemów plików, które zapewniają wysoki poziom zabezpieczeń oraz umożliwiają szyfrowanie informacji. W związku z tym należy wybrać system operacyjny Windows

A. Server

B. NC

C. NTSC

D. 2000/7/XP

Wybór odpowiedzi, które nie obejmują systemów 2000, 7 lub XP, jest błędny z kilku powodów. Odpowiedź NC praktycznie nie odnosi się do znanego systemu operacyjnego, co może wprowadzać w błąd co do dostępnych opcji. Z kolei 'Server' może być interpretowane jako Windows Server, ale nie podano konkretnej wersji tego systemu, co czyni tę odpowiedź nieprecyzyjną. Systemy serwerowe Windows są zaprojektowane głównie do zarządzania zasobami w sieci i chociaż mogą oferować funkcje zabezpieczeń, to nie są one standardowo przeznaczone do użytku na stacjach roboczych. Na koniec, termin NTSC odnosi się do standardu telewizyjnego, a nie systemu operacyjnego, co czyni tę odpowiedź całkowicie nieadekwatną. Takie nieporozumienia mogą wynikać z braku znajomości różnic między systemami operacyjnymi a innymi terminami technologicznymi. Kluczowe jest, aby przed podjęciem decyzji zapoznać się z rzeczywistymi funkcjami i zastosowaniami poszczególnych wersji systemów operacyjnych, co pozwoli na lepsze zrozumienie ich możliwości w kontekście bezpieczeństwa i zarządzania danymi.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej