Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 25 lipca 2026 12:12
Data zakończenia: 25 lipca 2026 12:17

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Korzystając z polecenia taskmgr, użytkownik systemu Windows może

A. przeprowadzić aktualizację sterowników systemowych

B. przerwać działanie problematycznej aplikacji

C. naprawić błędy w systemie plików

D. odzyskać uszkodzone obszary dysku

Polecenie taskmgr, czyli Menedżer zadań, jest narzędziem dostarczanym przez system Windows, które umożliwia użytkownikom monitorowanie i zarządzanie uruchomionymi procesami oraz aplikacjami. Jedną z kluczowych funkcji taskmgr jest możliwość zakończenia działania wadliwych aplikacji, które mogą powodować spowolnienie systemu lub jego całkowite zawieszenie. Użytkownik może zidentyfikować problematyczne aplikacje na liście procesów, a następnie skorzystać z opcji 'Zakończ zadanie', aby natychmiastowo przerwać ich działanie. Przykładowo, gdy program graficzny przestaje odpowiadać, użytkownik może szybko przejść do Menedżera zadań, aby go zamknąć, co pozwoli na powrót do normalnego funkcjonowania systemu. Dobrą praktyką jest regularne monitorowanie użycia zasobów przez aplikacje, co może pomóc w identyfikacji potencjalnych problemów zanim staną się one krytyczne, co jest szczególnie istotne w środowiskach produkcyjnych, gdzie stabilność systemu ma kluczowe znaczenie.

Pytanie 2

W systemie Windows zastosowanie przedstawionego polecenia spowoduje chwilową zmianę koloru

Microsoft Windows [Wersja 6.1.7600]
Copyright (c) 2009 Microsoft Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone.

C:\Users\w>color 1_

A. paska tytułowego okna Windows

B. tła oraz czcionek okna Windows

C. czcionki wiersza poleceń

D. tła okna wiersza poleceń

Wiesz, w kontekście tego polecenia w wierszu poleceń czasem można się pomylić co do tego, jak to działa. Polecenie color w Windows działa tylko w oknie wiersza poleceń i zmienia kolory tekstu i tła, ale nie ma wpływu na całe interfejsy, takie jak tło okna systemu czy pasek tytułowy. Myślę, że czasem takie błędne zrozumienie może brać się z braku doświadczenia w pracy z tym narzędziem i ogólnego pojęcia o systemie. W rzeczywistości, jeśli chcesz zmienić globalne ustawienia wizualne, to musisz użyć innych opcji w panelu sterowania. Zrozumienie tej różnicy jest naprawdę ważne, bo dobre korzystanie z wiersza poleceń pozwala na szybsze ogarnianie różnych zadań w systemie. Używanie polecenia color w skryptach też ma sens, bo dzięki kolorom łatwiej śledzić, co się dzieje. Warto znać te zasady i dobre praktyki, bo to przyda się w pracy z komputerem, zwłaszcza w IT.

Pytanie 3

Uszkodzenie mechaniczne dysku twardego w komputerze stacjonarnym może być spowodowane

A. przechodzeniem w stan uśpienia systemu po zakończeniu pracy zamiast wyłączenia

B. dopuszczeniem do przegrzania dysku

C. nieprzeprowadzaniem operacji czyszczenia dysku

D. niewykonywaniem defragmentacji dysku

Przegrzanie dysku twardego to naprawdę poważna sprawa, bo może doprowadzić do jego uszkodzenia. Dyski, zwłaszcza te większe i szybsze, potrafią nagrzewać się podczas pracy, no i jeśli temperatura staje się za wysoka, to mogą się zaczynać problemy. Może się to skończyć nawet uszkodzeniem talerzy lub głowic, co oznacza, że stracisz dostęp do swoich danych. To raczej nie jest coś, czego byśmy chcieli, prawda? Dlatego warto zainwestować w dobre chłodzenie, jak wentylatory czy systemy cieczy, żeby trzymać dysk w odpowiedniej temperaturze. A jeśli będziesz regularnie sprawdzać temperaturę dysku, to szybciej zauważysz, że coś się dzieje i będzie łatwiej to naprawić. To naprawdę dobra praktyka, żeby dbać o swoją infrastrukturę IT.

Pytanie 4

Który z protokołów należy do warstwy transportowej, działa bez nawiązywania połączenia i nie posiada mechanizmów weryfikujących poprawność dostarczania danych?

A. ICMP

B. IP

C. UDP

D. TCP

UDP (User Datagram Protocol) jest protokołem warstwy transportowej, który działa w trybie bezpołączeniowym. Oznacza to, że nie ustanawia on dedykowanego połączenia przed przesyłaniem danych, co skutkuje mniejszym opóźnieniem oraz niższym narzutem w porównaniu do protokołu TCP (Transmission Control Protocol). UDP nie posiada mechanizmów kontroli poprawności dostarczania danych, co oznacza, że nie gwarantuje, iż pakiety dotrą do odbiorcy ani że dotrą w odpowiedniej kolejności. W praktyce UDP jest często wykorzystywany w aplikacjach, gdzie szybkość przesyłania danych jest ważniejsza niż ich integralność, na przykład w transmisji strumieniowej audio i wideo, gier online czy VoIP (Voice over Internet Protocol). W tych zastosowaniach utrata niektórych pakietów nie wpływa znacząco na jakość obsługi, a zbyt duża latencja może być bardziej problematyczna. Zastosowanie UDP wpisuje się w standardy branżowe, które preferują protokoły minimalizujące opóźnienia, a jednocześnie potrafią elastycznie dostosować się do zmiennych warunków sieciowych.

Pytanie 5

Jaką usługę powinno się aktywować na ruterze, aby każda stacja robocza mogła wymieniać pakiety z siecią Internet, gdy dostępnych jest 5 adresów publicznych oraz 18 stacji roboczych?

A. VPN

B. FTP

C. WWW

D. NAT

NAT, czyli translacja adresów sieciowych, jest technologią, która pozwala na udostępnienie jednego lub kilku publicznych adresów IP dla wielu urządzeń w sieci lokalnej. W sytuacji, gdy mamy do dyspozycji 5 adresów publicznych i 18 stacji roboczych, NAT umożliwia stacjom roboczym komunikację z Internetem poprzez przypisanie im prywatnych adresów IP. NAT działa na zasadzie tłumaczenia adresów w pakietach wychodzących i przychodzących, co sprawia, że wiele stacji roboczych może korzystać z jednego adresu publicznego w danym momencie. Dzięki temu można efektywnie zarządzać dostępem do zasobów Internetu, co jest szczególnie ważne w sieciach o ograniczonej liczbie adresów IP. Przykładem zastosowania NAT jest sytuacja, w której mała firma z wieloma komputerami w sieci wewnętrznej korzysta z jednego adresu IP do łączenia się z Internetem. Dzięki NAT, użytkownicy mogą swobodnie przeglądać strony internetowe, korzystać z aplikacji online i komunikować się z innymi użytkownikami, mimo że ich prywatne adresy IP nie są widoczne w Internecie. NAT jest zgodny ze standardami IETF i jest powszechnie stosowany w praktykach zarządzania sieciami.

Pytanie 6

Aby uzyskać wyświetlenie podanych informacji o systemie Linux w terminalu, należy skorzystać z komendy

Linux atom 3.16.0-5-amd64 #1 SMP Debian 3.16.51-3+deb8u1 (2018-01-08) x86_64 GNU/Linux

A. hostname

B. uname -a

C. factor 22

D. uptime

Polecenie uname -a jest używane w systemach Linux i Unix do wyświetlania szczegółowych informacji o systemie operacyjnym. Parametr -a powoduje, że polecenie zwraca kompletny zestaw danych dotyczących systemu, w tym nazwę kernela, nazwę hosta, wersję kernela, datę kompilacji oraz architekturę sprzętową. Takie informacje są kluczowe dla administratorów systemowych i programistów, którzy potrzebują pełnego obrazu środowiska, w którym pracują. Wiedza o wersji kernela czy architekturze sprzętowej może determinować wybór oprogramowania, które będzie działać optymalnie na danym systemie. Ponadto uname -a jest standardowym narzędziem dostępnym w większości dystrybucji Linuxa, co czyni je uniwersalnym rozwiązaniem w diagnostyce systemu. Przykładowo, przy rozwiązywaniu problemów z kompatybilnością oprogramowania, te informacje mogą pomóc w identyfikacji, czy dany problem jest specyficzny dla konkretnej wersji kernela lub architektury. Zrozumienie wyniku tego polecenia jest zatem istotną umiejętnością w kontekście zarządzania i utrzymania systemów Linuxowych.

Pytanie 7

Urządzenie elektryczne lub elektroniczne, które zostało zużyte i posiada znak widoczny na ilustracji, powinno być

A. Wyrzucone do kontenerów na odpady komunalne

B. Wyrzucone do pojemników z tym oznaczeniem

C. Przekazane do punktu skupującego złom

D. Przekazane do miejsca odbioru zużytej elektroniki

Znak przekreślonego kosza na śmieci umieszczony na urządzeniach elektrycznych i elektronicznych oznacza, że nie wolno ich wyrzucać do zwykłych pojemników na odpady komunalne. Jest to zgodne z dyrektywą WEEE (Waste Electrical and Electronic Equipment Directive) obowiązującą w krajach Unii Europejskiej. Celem dyrektywy jest minimalizacja negatywnego wpływu e-odpadów na środowisko oraz promowanie ich recyklingu i odzysku. Zużyte urządzenia mogą zawierać substancje szkodliwe dla środowiska, takie jak ołów, rtęć czy kadm, które mogą przedostać się do gleby i wody. Oddawanie ich do punktów odbioru zużytej elektroniki gwarantuje, że zostaną odpowiednio przetworzone i poddane recyklingowi. Dzięki temu możliwe jest odzyskanie cennych surowców, takich jak metale szlachetne, i ograniczenie zużycia surowców pierwotnych. Oddawanie sprzętu do odpowiednich punktów jest także zgodne z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym, która dąży do minimalizacji odpadów i optymalizacji użycia zasobów.

Pytanie 8

Jakie jest zastosowanie maty antystatycznej oraz opaski podczas instalacji komponentu?

A. usunięcia zanieczyszczeń

B. neutralizacji ładunków elektrostatycznych

C. zwiększenia komfortu naprawy

D. polepszenia warunków higienicznych serwisanta

Mata antystatyczna oraz opaska antystatyczna są kluczowymi elementami ochrony podczas pracy z wrażliwymi podzespołami elektronicznymi. Głównym celem ich stosowania jest neutralizacja ładunków elektrostatycznych, które mogą powstać podczas manipulacji komponentami. Ładunki te mogą prowadzić do uszkodzenia delikatnych układów elektronicznych, co jest szczególnie istotne w przypadku sprzętu komputerowego, telefonów czy innych urządzeń wysokiej technologii. Przykładem praktycznym jest użycie maty antystatycznej w warsztacie podczas składania lub naprawy sprzętu. Dzięki jej zastosowaniu, serwisant ma pewność, że potencjalne ładunki elektrostatyczne są skutecznie uziemione, co minimalizuje ryzyko uszkodzenia podzespołów. W branży elektroniki stosuje się normy, takie jak IEC 61340-5-1, które podkreślają konieczność ochrony przed elektrycznością statyczną w obszarach pracy z komponentami wrażliwymi. Takie procedury są standardem w profesjonalnych serwisach i laboratoriach, co podkreśla ich znaczenie w zapewnieniu jakości i bezpieczeństwa pracy.

Pytanie 9

Na wskazanej płycie głównej możliwe jest zainstalowanie procesora w obudowie typu

A. SECC

B. SPGA

C. PGA

D. LGA

Na ilustracji przedstawiono gniazdo procesora typu LGA czyli Land Grid Array. To rozwiązanie charakteryzuje się tym że piny znajdują się na płycie głównej a nie na procesorze co zmniejsza ryzyko ich uszkodzenia podczas instalacji. To rozwiązanie jest często stosowane w procesorach Intel co czyni je popularnym wyborem w komputerach stacjonarnych. Gniazda LGA zapewniają lepszy kontakt elektryczny i są bardziej wytrzymałe co jest istotne w kontekście wysokiej wydajności i stabilności systemów komputerowych. W praktyce montaż procesora w gnieździe LGA jest prostszy i szybszy ponieważ wymaga jedynie ustawienia procesora w odpowiedniej pozycji i zamknięcia specjalnej pokrywy zabezpieczającej. Dzięki tym cechom standard LGA jest preferowany w branży IT zarówno w komputerach osobistych jak i serwerach co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania nowoczesnych systemów komputerowych. Zrozumienie różnic w typach gniazd pozwala na lepsze planowanie konfiguracji sprzętowych dostosowanych do specyficznych potrzeb użytkownika.

Pytanie 10

Taśma drukująca stanowi kluczowy materiał eksploatacyjny w drukarce

A. igłowej

B. laserowej

C. termicznej

D. atramentowej

Taśma barwiąca jest kluczowym elementem w drukarkach igłowych, które działają na zasadzie mechanicznego uderzania igieł w taśmę, w rezultacie co prowadzi do przeniesienia atramentu na papier. Taśma barwiąca składa się z materiału, który ma zdolność do przenoszenia barwnika na powierzchnię papieru, co jest niezbędne do uzyskania wyraźnego wydruku. W przypadku drukarek igłowych, taśmy te są wykorzystywane w zastosowaniach, gdzie wymagana jest duża wydajność oraz niskie koszty eksploatacji, na przykład w biurach, gdzie drukowane są dokumenty masowo. Dobre praktyki branżowe zalecają stosowanie oryginalnych taśm barwiących, ponieważ zapewniają one lepszą jakość druku oraz dłuższą żywotność urządzenia. Warto również pamiętać, że drukarki igłowe są często wykorzystywane w systemach POS (point of sale), gdzie niezawodność, szybkość i niski koszt eksploatacji są kluczowe. Używanie właściwych materiałów eksploatacyjnych, takich jak taśmy barwiące, jest niezbędne do utrzymania wysokiej jakości i efektywności druku.

Pytanie 11

Napięcie dostarczane do poszczególnych elementów komputera w zasilaczu komputerowym w standardzie ATX jest zmniejszane z wartości 230V między innymi do wartości

A. 12V

B. 20V

C. 4V

D. 130V

Napięcie 12V jest jednym z kluczowych napięć dostarczanych przez zasilacze komputerowe w standardzie ATX. Zasilacz redukuje napięcie sieciowe 230V AC do kilku wartości stałych, które są niezbędne do pracy różnych komponentów komputera. Napięcie 12V jest szczególnie istotne, ponieważ zasila podzespoły wymagające większej mocy, takie jak procesory graficzne, dyski twarde oraz wentylatory. Zastosowanie standardowych napięć, takich jak 3.3V, 5V i 12V, jest zgodne z normami ATX, co zapewnia kompatybilność z szeroką gamą sprzętu komputerowego. Przykładowo, wiele kart graficznych wymaga złącza zasilania 12V do prawidłowego działania, co pokazuje, jak ważne jest to napięcie w kontekście nowoczesnych systemów komputerowych. Dodatkowo, 12V jest również używane w systemach chłodzenia oraz w zasilaniu różnorodnych akcesoriów zewnętrznych, co podkreśla jego wszechstronność i znaczenie w architekturze komputerowej.

Pytanie 12

Narzędziem wiersza poleceń w systemie Windows, umożliwiającym zamianę tablicy partycji GPT na MBR, jest program

A. diskpart

B. bcdedit

C. cipher

D. gparted

Diskpart to jedno z podstawowych narzędzi wiersza poleceń dostępnych w systemie Windows, które pozwala na zaawansowane zarządzanie dyskami, partycjami i woluminami. Umożliwia on między innymi konwertowanie stylu partycjonowania dysku z GPT (GUID Partition Table) na MBR (Master Boot Record), co bywa przydatne np. podczas instalacji starszych systemów operacyjnych lub w przypadku sprzętu, który nie obsługuje rozruchu UEFI. W praktyce, polecenie „convert mbr” w diskpart wykonuje właśnie tę operację, choć trzeba pamiętać, że wiąże się to z utratą wszystkich danych na danym dysku – dlatego zawsze warto zrobić wcześniej kopię zapasową. Z mojego doświadczenia, diskpart jest niezastąpiony przy problemach z partycjonowaniem, gdy graficzne narzędzia systemowe zawodzą albo nie dają pełnej kontroli. Co ciekawe, diskpart jest narzędziem wbudowanym w Windows od wielu lat, a jego składnia pozwala na precyzyjne operacje, których nie wykonamy typowym Zarządzaniem dyskami. Z punktu widzenia dobrych praktyk zawsze warto najpierw dobrze sprawdzić, czy rzeczywiście musimy zmieniać typ partycjonowania i czy sprzęt oraz system na pewno tego wymagają. W środowiskach korporacyjnych często spotyka się procedury automatyzujące działania diskpart, przez skrypty lub narzędzia zarządzania flotą komputerów. Generalnie, opanowanie diskparta bardzo się przydaje każdemu, kto zamierza działać na poważnie z administracją systemów Windows.

Pytanie 13

Który port stosowany jest przez protokół FTP (File Transfer Protocol) do przesyłania danych?

A. 25

B. 69

C. 53

D. 20

Port 20 jest kluczowym portem używanym przez protokół FTP (File Transfer Protocol) do transmisji danych. FTP operuje w trybie klient-serwer i wykorzystuje dwa porty: port 21 do nawiązywania połączenia oraz port 20 do przesyłania danych. Gdy klient FTP wysyła żądanie pobrania lub wysłania pliku, dane są transmitowane przez port 20. Zastosowanie tego portu jest zgodne z normami IETF i RFC 959, które definiują specyfikację FTP. Przykładowo, w sytuacji, gdy użytkownik chce przesłać plik na serwer FTP, połączenie kontrolne nawiązywane jest na porcie 21, a dane przesyłane są na porcie 20. W praktyce, w kontekście automatyzacji procesów, port 20 jest także wykorzystywany w skryptach i aplikacjach, które wymagają transferu plików, co czyni go niezbędnym elementem infrastruktury sieciowej. Wiedza o tym, jak działa FTP i jego porty, jest niezbędna dla administratorów systemów oraz specjalistów ds. IT, którzy zajmują się zarządzaniem serwerami oraz transferem danych.

Pytanie 14

W systemie Linux polecenie chmod 321 start spowoduje przyznanie poniższych uprawnień plikowi start:

A. wykonanie i zapis dla właściciela pliku, zapis dla grupy, wykonanie dla innych

B. odczyt, zapis i wykonanie dla właściciela pliku, zapis i wykonanie dla grupy oraz odczyt dla innych

C. pełna kontrola dla użytkownika root, zapis i odczyt dla użytkownika standardowego, odczyt dla innych

D. zapis, odczyt i wykonanie dla użytkownika root, odczyt i wykonanie dla użytkownika standardowego, odczyt dla innych

W analizowaniu błędnych odpowiedzi można dostrzec kilka istotnych nieporozumień związanych z funkcjonowaniem systemu uprawnień w systemie Linux. W przypadku niepoprawnych odpowiedzi często pojawia się mylne założenie, że uprawnienia są przyznawane w sposób uniwersalny, a nie według konkretnej struktury, jaką definiują wartości ósemkowe. Na przykład, błędne twierdzenie, że właściciel pliku ma pełną kontrolę, ignoruje fakt, że w prezentowanym przypadku uprawnienia dla właściciela to tylko zapis i wykonanie. Ponadto, niektóre odpowiedzi sugerują, że grupa ma uprawnienia do wykonywania, co jest sprzeczne z nadanymi uprawnieniami, gdzie grupa może jedynie modyfikować plik, ale nie mieć możliwości jego uruchamiania. Typowym błędem jest również mylenie uprawnień dla pozostałych użytkowników. Wartości przypisane do pozostałych użytkowników są ograniczone do wykonywania, podczas gdy w niepoprawnych odpowiedziach występują sugestie dotyczące pełnych uprawnień, co w praktyce może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu. Zrozumienie, jak działa system chmod, jest kluczowe w kontekście bezpieczeństwa i zarządzania uprawnieniami, dlatego ważne jest, aby nie tylko znać wartości, ale także umieć je poprawnie interpretować i stosować w praktyce.

Pytanie 15

Który adres IP jest zaliczany do klasy B?

A. 100.10.10.2

B. 96.15.2.4

C. 134.192.16.1

D. 198.15.10.112

Adres IP 134.192.16.1 należy do klasy B, co jest wyznaczane przez pierwszą oktetową wartość tego adresu. Klasa B obejmuje adresy IP od 128.0.0.0 do 191.255.255.255. W tym przypadku, pierwszy oktet wynosi 134, co mieści się w tym zakresie. Klasa B jest często wykorzystywana w dużych organizacjach, które potrzebują znacznej liczby adresów IP, ponieważ pozwala na przypisanie od 16,382 do 65,534 adresów hostów w danej sieci. Przykładowo, w przypadku dużych instytucji edukacyjnych lub korporacji, klasa B może być użyta do podziału różnych działów na mniejsze podsieci, co ułatwia zarządzanie i zwiększa bezpieczeństwo. Oprócz tego, standardy dotyczące adresacji IP, takie jak RFC 791, definiują zasady dotyczące klasyfikacji adresów IP w kontekście routingu i zarządzania sieciami, co jest kluczowe dla projektowania infrastruktury sieciowej.

Pytanie 16

Interfejs, którego magistrala kończy się elementem przedstawionym na ilustracji, jest typowy dla

A. UDMA

B. ATAPI

C. SCSI

D. SATA

Odpowiedź SCSI jest poprawna ponieważ ten interfejs tradycyjnie korzysta z zewnętrznych i wewnętrznych kabli zakończonych charakterystycznymi 50-pinowymi złączami Centronics albo 68-pinowymi złączami na potrzeby SCSI-2 i nowszych standardów Element przedstawiony na obrazku najprawdopodobniej jest złączem Centronics które jest typowe dla starszych implementacji SCSI zwłaszcza w systemach drukarek skanerów i urządzeń peryferyjnych SCSI w odróżnieniu od innych technologii pozwala na podłączanie wielu urządzeń do jednej magistrali co czyni go szczególnie przydatnym w środowiskach serwerowych i profesjonalnych SCSI oferuje również wysokie prędkości transferu danych oraz obsługę komend kolejkujących co zapewnia lepszą wydajność przy jednoczesnym działaniu wielu urządzeń Dodatkowo SCSI obsługuje szeroki wachlarz urządzeń takich jak dyski twarde napędy taśmowe oraz skanery co zwiększa jego wszechstronność i zastosowanie w różnych konfiguracjach Wybierając SCSI użytkownik zyskuje na elastyczności i wydajności co jest kluczowe w profesjonalnych rozwiązaniach z dużym obciążeniem operacyjnym

Pytanie 17

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 1 modułu 16 GB.

B. 2 modułów, każdy po 16 GB.

C. 2 modułów, każdy po 8 GB.

D. 1 modułu 32 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 18

Aby móc zakładać konta użytkowników, komputerów oraz innych obiektów i centralnie gromadzić o nich informacje, należy zainstalować rolę na serwerze Windows

A. usługi certyfikatów Active Directory

B. usługi Domain Name System w usłudze Active Directory

C. Active Directory Federation Service

D. usługi domenowe Active Directory

Usługi domenowe Active Directory (AD DS) są kluczowym elementem infrastruktury serwerowej w systemach Windows. Umożliwiają one centralne zarządzanie obiektami, takimi jak konta użytkowników i komputery, a także zapewniają mechanizmy autoryzacji i uwierzytelniania. Dzięki AD DS administratorzy mogą tworzyć i zarządzać użytkownikami oraz grupami, co jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa i organizacji w sieci. Na przykład, w firmach korzystających z Active Directory, administratorzy mogą przypisywać różne poziomy dostępu do zasobów w zależności od ról użytkowników, co ułatwia zarządzanie uprawnieniami. Z perspektywy dobrych praktyk, stosowanie AD DS jest zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, co zwiększa bezpieczeństwo całej infrastruktury. Ponadto, AD DS wspiera replikację danych między kontrolerami domeny, co zapewnia dostępność i odporność na awarie w przypadku problemów z serwerem. Ostatecznie, rola ta jest fundamentem dla tworzenia i zarządzania złożonymi środowiskami IT, co czyni ją niezbędną w większości organizacji.

Pytanie 19

Jakie polecenie w systemie Windows należy wpisać w miejsce kropek, aby uzyskać dane przedstawione na załączonym obrazku?

C:\Windows\system32> ...................
Nazwa użytkownika                  Gość
Pełna nazwa
Komentarz                          Wbudowane konto do dostępu do komputera/domeny
Komentarz użytkownika
Kod kraju                          000 (Domyślne ustawienia systemu)
Konto jest aktywne                 Nie
Wygasanie konta                    Nigdy

Hasło ostatnio ustawiano           2019-11-23 10:55:12
Ważność hasła wygasa               Nigdy
Hasło może być zmieniane           2019-12-02 10:55:12
Wymagane jest hasło                Nie
Użytkownik może zmieniać hasło     Nie

Dozwolone stacje robocze           Wszystkie
Skrypt logowania
Profil użytkownika
Katalog macierzysty
Ostatnie logowanie                 Nigdy

Dozwolone godziny logowania        Wszystkie

Członkostwa grup lokalnych         *Goście
Członkostwa grup globalnych        *None
Polecenie zostało wykonane pomyślnie.

C:\Windows\system32>

A. net user Gość

B. net accounts Gość

C. net config Gość

D. net statistics Gość

Polecenie net user Gość w systemie Windows służy do wyświetlania informacji o koncie użytkownika Gość. To polecenie należy do narzędzi wiersza polecenia pozwalających na zarządzanie użytkownikami i grupami. Dzięki niemu administratorzy mogą uzyskać szczegółowe informacje o konfiguracji konta takie jak pełna nazwa wpis komentarza czy kiedy hasło było ostatnio ustawiane. Znajomość tego polecenia jest kluczowa zwłaszcza w kontekście administracji systemami Windows gdzie zarządzanie kontami użytkowników jest codzienną praktyką. Net user umożliwia również edytowanie ustawień konta takich jak zmiana hasła lub daty wygaśnięcia co jest istotne dla utrzymania bezpieczeństwa systemu. Praktycznym zastosowaniem może być szybkie sprawdzenie czy konto nie posiada nieprawidłowych ustawień które mogłyby wpłynąć na bezpieczeństwo. Dobre praktyki w IT sugerują regularne audyty kont użytkowników co można osiągnąć właśnie poprzez użycie polecenia net user. Jest to narzędzie niezastąpione w pracy administratora systemów operacyjnych pozwalające na szybką analizę i zarządzanie kontami użytkowników.

Pytanie 20

Po podłączeniu działającej klawiatury do jednego z portów USB nie ma możliwości wyboru awaryjnego trybu uruchamiania systemu Windows. Klawiatura działa prawidłowo dopiero po wystartowaniu systemu w trybie standardowym. Co to sugeruje?

A. uszkodzony kontroler klawiatury

B. nieprawidłowe ustawienia BIOS-u

C. uszkodzony zasilacz

D. uszkodzone porty USB

Niepoprawne ustawienia BIOS-u mogą powodować problemy z rozpoznawaniem klawiatury w trakcie uruchamiania systemu operacyjnego, co jest szczególnie widoczne w przypadku wyboru awaryjnego trybu uruchamiania. BIOS, czyli podstawowy system wejścia/wyjścia, jest odpowiedzialny za inicjalizację sprzętu przed załadowaniem systemu operacyjnego. Klawiatura musi być aktywna w tym etapie, aby umożliwić użytkownikowi interakcję z menu startowym. W przypadku, gdy klawiatura działa normalnie po załadowaniu systemu, to wskazuje, że sprzęt jest sprawny, a problem leży w konfiguracji BIOS-u. Użytkownicy mogą rozwiązać ten problem poprzez wejście do ustawień BIOS-u (zwykle przy starcie systemu można to zrobić przez naciśnięcie klawisza F2, Delete lub innego wskazanego klawisza). Następnie należy sprawdzić sekcję dotyczącą USB oraz ustawienia odpowiedzialne za rozruch, aby upewnić się, że wsparcie dla klawiatur USB jest aktywne. Praktyczne podejście do tej kwestii wymaga również, aby użytkownicy regularnie aktualizowali BIOS do najnowszej wersji, co może poprawić kompatybilność sprzętu oraz funkcjonalność systemu.

Pytanie 21

Jakie polecenie w systemie Linux jest używane do planowania zadań?

A. shred

B. cron

C. top

D. taskschd

Polecenie 'cron' w systemie Linux jest narzędziem służącym do harmonogramowania zadań, co oznacza, że umożliwia automatyczne uruchamianie skryptów lub programów w określonych interwałach czasowych. Jest to niezwykle przydatne w administracji systemami, gdzie rutynowe zadania, takie jak tworzenie kopii zapasowych, aktualizacje oprogramowania czy monitorowanie systemu, muszą być wykonywane regularnie. 'Cron' opiera się na plikach konfiguracyjnych, które określają, kiedy i co ma być wykonywane. Użytkownicy mogą dodawać swoje zadania do pliku crontab, który jest specyficzny dla danego użytkownika. Przykład użycia to dodanie zadania, które co godzinę wykonuje skrypt bash: '0 * * * * /path/to/script.sh'. W ten sposób administratorzy mogą zaoszczędzić czas i zminimalizować ryzyko błędów ludzkich poprzez automatyzację powtarzalnych zadań. Dobrą praktyką jest także używanie 'cron' w połączeniu z logowaniem, aby mieć pełen obraz na temat wykonań zadań oraz ich potencjalnych problemów.

Pytanie 22

Obrazek ilustruje rezultat działania programu

│       ├── Checkbox_checked.svg
│       └── Checkbox_unchecked.svg
│   ├── revisions.txt
│   ├── tools
│   │   ├── howto.txt
│   │   ├── Mangler
│   │   │   ├── make.sh
│   │   │   └── src
│   │   │       └── Mangler.java
│   │   └── WiFi101
│   │       ├── tool
│   │       │   └── firmwares
│   │       │       ├── 19.4.4
│   │       │       │   ├── m2m_aio_2b0.bin
│   │       │       │   └── m2m_aio_3a0.bin
│   │       │       └── 19.5.2
│   │       │           └── m2m_aio_3a0.bin
│   │       └── WiFi101.jar
│   ├── tools-builder
│   │   └── ctags
│   │       └── 5.8-arduino11
│   │           └── ctags
│   └── uninstall.sh
└── brother
    └── PTouch
        └── ql570
            └── cupswrapper
                ├── brcupsconfpt1
                └── cupswrapperql570pt1

A. sort

B. vol

C. tree

D. dir

Polecenie tree jest używane w systemach operacyjnych do wyświetlania struktury katalogów w formie drzewa. Prezentuje hierarchię plików i folderów, co jest przydatne do wizualizacji złożonych struktur. Przykładowo, administracja serwerami Linux często wykorzystuje tree do szybkiego przeglądu struktury katalogów aplikacji lub danych. W porównaniu do polecenia dir, które wyświetla tylko listę plików w bieżącym katalogu, tree oferuje bardziej kompleksowy widok obejmujący podkatalogi. To narzędzie jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu plikami, ponieważ umożliwia szybkie identyfikowanie ścieżek dostępu, co jest kluczowe w systemach, gdzie struktura danych ma krytyczne znaczenie. Dodatkowo, użycie tree ułatwia zrozumienie organizacji plików w projektach programistycznych, co jest przydatne dla deweloperów w celu szybkiej nawigacji i odnajdywania odpowiednich zasobów. Tree można również zintegrować ze skryptami automatyzacji, aby dynamicznie tworzyć dokumentację struktury katalogów, co wspiera zarządzanie konfiguracjami i kontrolę wersji. Polecenie to jest więc niezwykle użyteczne w wielu aspektach profesjonalnej administracji systemami informatycznymi.

Pytanie 23

Jakiego protokołu sieciowego używa się do określenia mechanizmów zarządzania urządzeniami w sieci?

A. Simple Mail Transfer Protocol (SMTP)

B. Simple Network Management Protocol (SNMP)

C. Internet Group Management Protocol (IGMP)

D. Internet Control Message Protocol (ICMP)

Simple Network Management Protocol (SNMP) jest protokołem sieciowym, który definiuje mechanizmy do zarządzania urządzeniami w sieci IP. SNMP umożliwia administratorom monitorowanie i zarządzanie sieciowymi urządzeniami, takimi jak routery, przełączniki, serwery i systemy zdalne. Dzięki SNMP, urządzenia mogą wysyłać informacje o swoim stanie do centralnego systemu zarządzania, co pozwala na szybką identyfikację problemów, takie jak awarie sprzętowe, przeciążenia czy problemy z konfiguracją. Przykładowo, administrator sieci może skonfigurować system monitorujący, który regularnie zbiera dane o wydajności przełączników, co pozwala na wczesne wykrywanie potencjalnych problemów. SNMP jest standardem branżowym, zdefiniowanym przez organizacje IETF, co sprawia, że jest szeroko wspierany przez producentów sprzętu. Dobre praktyki zarządzania siecią sugerują wykorzystanie SNMP do implementacji rozwiązań proaktywnych, takich jak automatyczne wysyłanie alertów o problemach czy analiza trendów wydajnościowych w dłuższym okresie czasu.

Pytanie 24

Jaki zakres adresów IPv4 jest prawidłowo przypisany do danej klasy?

A. Poz. D

B. Poz. A

C. Poz. B

D. Poz. C

Odpowiedź B jest poprawna, ponieważ wskazuje na zakres adresów IPv4 od 128.0.0.0 do 191.255.255.255, który jest przypisany do klasy B. Klasa B adresów IPv4 jest przeznaczona głównie dla średnich i dużych sieci, co oznacza, że oferuje większą liczbę adresów w porównaniu do klas A i C. Adresy klasy B mają 16 bitów przeznaczonych na identyfikator sieci oraz 16 bitów na identyfikator hosta, co pozwala na utworzenie do 65,536 unikalnych adresów IP dla hostów w ramach jednej sieci. W praktycznych zastosowaniach, sieci klasy B są często używane w dużych przedsiębiorstwach oraz instytucjach edukacyjnych, które wymagają obsługi wielu urządzeń jednocześnie. Zrozumienie struktury i klasyfikacji adresów IP jest kluczowe dla projektowania oraz zarządzania sieciami komputerowymi, a także dla skutecznej administracji i bezpieczeństwa systemów sieciowych.

Pytanie 25

Jednym z programów stosowanych do tworzenia kopii zapasowych partycji oraz dysków jest

A. Diskpart

B. Gparted

C. CrystalDiskInfo

D. Norton Ghost

Norton Ghost to zaawansowane narzędzie stosowane w branży IT do tworzenia obrazów dysków oraz kopii zapasowych partycji. Umożliwia łatwe klonowanie całych dysków lub poszczególnych partycji, co jest niezbędne w procesach migracji danych, przywracania systemów operacyjnych po awariach czy w tworzeniu kopii zapasowych. Dzięki funkcjom kompresji i szyfrowania, Norton Ghost pozwala na oszczędność przestrzeni dyskowej oraz zabezpieczenie wrażliwych informacji. Przykład zastosowania to sytuacja, w której administrator IT przygotowuje nowy komputer dla pracownika; może on wykorzystać Norton Ghost do sklonowania obrazu systemu z jednego komputera na drugi, co znacząco przyspiesza proces konfiguracji. Warto dodać, że Norton Ghost stosuje standardy branżowe dotyczące tworzenia kopii zapasowych, takie jak strategia 3-2-1, która zaleca posiadanie trzech kopii danych, na dwóch różnych nośnikach, z jedną kopią przechowywaną w lokalizacji zewnętrznej. Tego typu praktyki zwiększają bezpieczeństwo danych i minimalizują ryzyko ich utraty.

Pytanie 26

Analizując przedstawione wyniki konfiguracji zainstalowanych kart sieciowych na komputerze, można zauważyć, że

A. karta bezprzewodowa nosi nazwę Net11

B. interfejs Bluetooth dysponuje adresem IPv4 192.168.0.102

C. wszystkie karty mogą automatycznie uzyskać adres IP

D. karta przewodowa ma adres MAC 8C-70-5A-F3-75-BC

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ wszystkie karty sieciowe zainstalowane w tym systemie mają włączoną autokonfigurację IP oraz DHCP, co oznacza, że mogą automatycznie uzyskać adresy IP z serwera DHCP. W praktyce oznacza to, że urządzenia te są skonfigurowane zgodnie ze standardami sieciowymi, które promują użycie serwerów DHCP do dynamicznego przydzielania adresów IP. Dzięki temu zarządzanie siecią jest uproszczone, ponieważ administrator nie musi ręcznie przypisywać adresów IP każdemu urządzeniu. Jest to szczególnie korzystne w dużych sieciach, gdzie automatyzacja procesów konfiguracyjnych oszczędza czas i minimalizuje błędy konfiguracyjne. W sieciach korzystających z protokołów takich jak IPv6, autokonfiguracja jest wręcz zalecana, ponieważ umożliwia wykorzystanie różnych metod zarządzania adresacją, w tym stateless address autoconfiguration (SLAAC). Ważne jest również zrozumienie, że autokonfiguracja nie ogranicza się tylko do adresów IP, ale obejmuje także inne parametry jak serwery DNS, co czyni ją wszechstronnym narzędziem w zarządzaniu siecią.

Pytanie 27

Które z zaleceń jest nieodpowiednie dla konserwacji skanera płaskiego?

A. Uważać, aby podczas prac nie rozlać płynu na mechanizm skanera oraz na elementy elektroniczne.

B. Uważać, aby podczas prac nie zarysować szklanej powierzchni tacy dokumentów.

C. Używać do czyszczenia szyby acetonu lub alkoholu etylowego wylewając bezpośrednio na szybę.

D. Sprawdzać, czy na powierzchni tacy dokumentów zebrał się kurz.

Wybrałeś odpowiedź, która rzeczywiście jest nieodpowiednia dla konserwacji skanera płaskiego. Stosowanie acetonu lub alkoholu etylowego, a szczególnie wylewanie tych substancji bezpośrednio na szybę skanera, to bardzo ryzykowna praktyka. Moim zdaniem to jeden z najczęstszych błędów, które widuję u osób początkujących w tej branży – wydaje im się, że im silniejszy środek, tym lepiej. Tymczasem aceton może uszkodzić delikatne powłoki ochronne na szkle, powodować matowienie czy nawet odbarwienia. Alkohol etylowy, zwłaszcza w dużych ilościach, może natomiast dostać się do wewnątrz urządzenia i uszkodzić elektronikę albo mechanikę. Branżowe instrukcje i normy serwisowe wręcz zabraniają zalewania szyby dowolnym płynem – profesjonalnie używa się specjalnych, antystatycznych ściereczek lekko zwilżonych odpowiednim preparatem. Ja zawsze polecam zwracać uwagę na instrukcję producenta, bo niektóre skanery mają wyjątkowo czułe powierzchnie. W praktyce sprawdza się po prostu lekko wilgotna szmatka z mikrofibry i delikatny środek do szyb, bez rozpuszczalników. Nawet jak się bardzo śpieszy, to lepiej dwa razy przetrzeć, niż raz zalać. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne delikatne czyszczenie daje najlepsze efekty, a gwałtowna chemia tylko szkodzi.

Pytanie 28

Na komputerze z zainstalowanymi systemami operacyjnymi Windows i Linux, po przeprowadzeniu reinstalacji systemu Windows, drugi system przestaje się uruchamiać. Aby przywrócić możliwość uruchamiania systemu Linux oraz zachować dane i ustawienia w nim zgromadzone, co należy zrobić?

A. przeprowadzić jeszcze raz instalację systemu Windows

B. wykonać ponowną instalację systemu Linux

C. zainstalować bootloadera GRUB na nowo

D. zrealizować skanowanie dysku przy użyciu programu antywirusowego

Reinstalacja bootloadera GRUB to naprawdę ważny krok, zwłaszcza po reinstalacji Windows. Bootloader jest tym, co zajmuje się uruchamianiem różnych systemów na komputerze, a Windows ma tendencję do nadpisywania go podczas swojej instalacji. W przypadku, gdy masz na komputerze kilka systemów, na przykład Windows i Linux, może to spowodować, że Linux przestanie się uruchamiać. GRUB, czyli GRand Unified Bootloader, to najczęściej używany bootloader w systemach Linux i pozwala na wybór systemu do uruchomienia przy starcie komputera. Żeby przywrócić możliwość uruchomienia Linuxa, trzeba bootować z Live CD lub Live USB, a potem ponownie zainstalować GRUB, wskazując odpowiednie partycje. To podejście nie tylko przywraca działanie, ale też chroni dane i ustawienia w Linuxie. Możesz użyć na przykład poleceń `sudo grub-install /dev/sda` oraz `sudo update-grub`, żeby wykryć wszystkie zainstalowane systemy. Takie działania to standard w zarządzaniu komputerem z wieloma systemami operacyjnymi, więc dobrze jest to wiedzieć.

Pytanie 29

W dokumentacji technicznej efektywność głośnika podłączonego do komputera wyraża się w jednostce

A. dB

B. kHz

C. J

D. W

Efektywność głośnika, zwana również jego wydajnością, jest najczęściej mierzona w decybelach (dB). Decybel to logarytmiczna jednostka miary, która pozwala na porównanie natężenia dźwięku. W kontekście głośników, wyższa wartość dB oznacza głośniejszy dźwięk, co jest kluczowe w projektowaniu systemów audio. Przykładowo, standardowe głośniki komputerowe mogą mieć efektywność w granicach 80-90 dB, co jest wystarczające do codziennych zastosowań, takich jak oglądanie filmów czy granie w gry. Dobre praktyki branżowe sugerują, aby przy wyborze głośnika zwracać uwagę nie tylko na jego efektywność, ale także na jakość dźwięku, a także na moc RMS (Root Mean Square), która również wpływa na odczucia akustyczne. W przypadku projektowania systemów audio, znajomość jednostek miary efektywności głośników jest niezbędna do osiągnięcia optymalnych rezultatów w reprodukcji dźwięku.

Pytanie 30

Administrator powinien podzielić adres 10.0.0.0/16 na 4 jednorodne podsieci zawierające równą liczbę hostów. Jaką maskę będą miały te podsieci?

A. 255.255.0.0

B. 255.255.192.0

C. 255.255.224.0

D. 255.255.128.0

Odpowiedzi 255.255.0.0 oraz 255.255.128.0 nie są poprawne, ponieważ nie uwzględniają właściwego podziału adresu 10.0.0.0/16 na 4 równe podsieci. Maski 255.255.0.0 oraz 255.255.128.0 odpowiadają odpowiednio maskom /16 i /17, co oznacza, że nie dzielą one sieci na 4 części. W przypadku maski 255.255.0.0, cała sieć 10.0.0.0 pozostaje jako jedna duża sieć z 65,536 adresami, co nie odpowiada wymaganiu podziału. Z kolei maska 255.255.128.0 (czyli /17) dzieli tę sieć na dwa bloki po 32,768 adresów, co również nie spełnia wymogu podziału na cztery równe podsieci. Z kolei odpowiedź 255.255.224.0 również nie jest poprawna, mimo że zbliża się do podziału, gdyż odpowiada masce /19 i dzieliłaby sieć na 8 podsieci zamiast wymaganych 4. Kluczowym błędem jest nieprawidłowe obliczenie ilości wymaganych bitów do podziału. Każda zmiana w liczbie bitów w masce wpływa na liczbę dostępnych podsieci i hostów, dlatego istotne jest, aby zawsze dokładnie analizować zadane pytanie, zrozumieć koncepcję CIDR oraz zasady podziału sieci. Dobrą praktyką jest wizualizacja podziałów poprzez rysowanie diagramów podsieci, co ułatwia zrozumienie tematu.

Pytanie 31

Minimalna odległość toru nieekranowanego kabla sieciowego od instalacji oświetleniowej powinna wynosić

A. 20cm

B. 50cm

C. 30cm

D. 40cm

Odległość 30 cm pomiędzy torami nieekranowanych kabli sieciowych a instalacjami elektrycznymi jest zgodna z ogólnie przyjętymi normami dotyczącymi instalacji telekomunikacyjnych i elektrycznych, w tym z wytycznymi określonymi w normie PN-EN 50174-2. Ta odległość ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia ochrony przed zakłóceniami elektromagnetycznymi, które mogą negatywnie wpływać na jakość sygnału przesyłanego przez kable sieciowe. Przykładowo, w przypadku instalacji w biurze, gdzie przewody sieciowe są często prowadzone w pobliżu instalacji oświetleniowych, odpowiednia separacja zmniejsza ryzyko wpływu zakłóceń, co przekłada się na stabilność połączeń internetowych. Utrzymanie minimalnej odległości 30 cm zapewnia również zgodność z wymaganiami bezpieczeństwa, co jest istotne dla długoterminowej niezawodności systemów komunikacyjnych.

Pytanie 32

Który z poniższych protokołów jest używany do bezpiecznego przesyłania danych w sieci?

A. HTTPS

B. HTTP

C. TELNET

D. FTP

HTTPS, czyli HyperText Transfer Protocol Secure, to rozszerzenie protokołu HTTP, które dodaje warstwę bezpieczeństwa poprzez zastosowanie protokołu SSL/TLS. Dzięki temu dane przesyłane między klientem a serwerem są szyfrowane, co znacznie zwiększa ich bezpieczeństwo przed przechwyceniem przez osoby trzecie. W praktyce oznacza to, że nawet jeśli ktoś przechwyci pakiety danych w sieci, nie będzie w stanie ich odczytać bez odpowiedniego klucza deszyfrującego. To czyni HTTPS standardem w przypadku przesyłania wrażliwych informacji, takich jak dane logowania, informacje bankowe czy dane osobowe użytkowników. Warto zauważyć, że HTTPS jest obecnie podstawowym wymogiem dla wielu stron internetowych, szczególnie tych, które przetwarzają dane użytkowników, co ma na celu nie tylko ochronę danych, ale także budowanie zaufania użytkowników do serwisu. Stosowanie HTTPS jest również często wymagane przez przeglądarki internetowe, które mogą oznaczać strony bez HTTPS jako potencjalnie niebezpieczne.

Pytanie 33

W systemie Windows można zweryfikować parametry karty graficznej, używając następującego polecenia

A. dxdiag

B. color

C. graphics

D. cliconfig

To polecenie dxdiag, czyli narzędzie diagnostyczne DirectX, jest naprawdę przydatne w Windowsie. Pozwala na zebranie ważnych informacji o podzespołach komputera, zwłaszcza o karcie graficznej. Jak chcesz to sprawdzić, wystarczy wpisać 'dxdiag' w menu startowym i kliknąć Enter. Zobaczysz wtedy okno z wieloma zakładkami, gdzie możesz znaleźć info o systemie, wyświetlaczy czy dźwięku. Moim zdaniem, to super sposób, żeby szybko zweryfikować, jakie sterowniki masz zainstalowane i czy komputer dobrze rozpoznaje kartę graficzną. Dla kogoś kto pracuje w IT, to wiedza na wagę złota, bo można łatwo wyłapać, co się dzieje z grafiką i lepiej diagnozować problemy.

Pytanie 34

Ile podsieci tworzą komputery z adresami: 192.168.5.12/25, 192.168.5.50/25, 192.168.5.200/25, 192.158.5.250/25?

A. 3

B. 4

C. 2

D. 1

Pojęcie podsieci w kontekście adresacji IP może być mylone, co prowadzi do niepoprawnych wniosków dotyczących liczby podsieci, w których pracują podane komputery. Wybierając odpowiedź sugerującą, że wszystkie komputery znajdują się w jednej lub dwóch podsieciach, można popełnić błąd w ocenie maski podsieci. Maski podsieci definiują zakres adresów, które mogą być używane w danej sieci. W przypadku adresów 192.168.5.12/25, 192.168.5.50/25 i 192.168.5.200/25 wszystkie te adresy dzielą tę samą maskę podsieci, co oznacza, że mogą współdzielić tę samą sieć i komunikować się ze sobą bez potrzeby routera. Z drugiej strony, adres 192.158.5.250/25 nie może być zakwalifikowany do tej samej grupy, ponieważ jego prefiks różni się od pozostałych. Przykładem błędnego rozumowania może być mylenie adresów w innej klasie z adresami w tej samej klasie, co prowadzi do nieuwzględnienia, że różne prefiksy delimitują różne sieci. Aby uzyskać dokładny obraz struktury podsieci w sieci komputerowej, konieczne jest zrozumienie znaczenia prefiksów i zastosowanie odpowiednich narzędzi do analizy sieci, takich jak kalkulatory podsieci, które pomagają wizualizować i zrozumieć jak adresacja IP i maski podsieci wpływają na dostępność i komunikację urządzeń w sieci.

Pytanie 35

Po dokonaniu eksportu klucza HKCU powstanie kopia rejestru zawierająca dane dotyczące ustawień

A. aktualnie zalogowanego użytkownika

B. procedur startujących system operacyjny

C. sprzętu komputera dla wszystkich użytkowników systemu

D. wszystkich aktywnie załadowanych profili użytkowników systemu

Odpowiedź wskazująca na aktualnie zalogowanego użytkownika jest prawidłowa, ponieważ klucz HKCU (HKEY_CURRENT_USER) w rejestrze Windows zawiera informacje specyficzne dla bieżącego profilu użytkownika. Wszelkie ustawienia, takie jak preferencje aplikacji, ustawienia personalizacji oraz inne konfiguracje, są przechowywane w tym kluczu. Eksportując klucz HKCU, użytkownik tworzy kopię tych danych, co pozwala na ich łatwe przywrócenie po reinstalacji systemu, migracji do innego komputera lub dokonaniu zmian w konfiguracji. Przykładem zastosowania może być przeniesienie ulubionych ustawień przeglądarki internetowej lub preferencji edytora tekstu na nowy komputer. Stosowanie eksportu rejestru zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, takimi jak tworzenie kopii zapasowych przed wprowadzeniem istotnych zmian, jest kluczowe dla uniknięcia utraty danych i minimalizowania ryzyka błędów systemowych. Ponadto, zrozumienie struktury rejestru Windows oraz jego logiki pozwala na lepsze zarządzanie konfiguracją systemu i aplikacji.

Pytanie 36

Drukarka fotograficzna ma bardzo brudną obudowę oraz wyświetlacz. Aby usunąć zabrudzenia bez ich uszkodzenia, należy użyć

A. wilgotnej ściereczki oraz pianki do czyszczenia plastiku.

B. mokrej chusteczki oraz sprężonego powietrza z rurką zwiększającą zasięg.

C. suchej chusteczki oraz patyczków do czyszczenia.

D. ściereczki nasączonej IPA oraz środka smarującego.

Do czyszczenia obudowy drukarki fotograficznej oraz wyświetlacza najlepiej sprawdza się wilgotna ściereczka i specjalna pianka do czyszczenia plastiku. Takie połączenie gwarantuje skuteczne usunięcie nawet uporczywych zabrudzeń, nie narażając przy tym powierzchni na zarysowania czy uszkodzenia. Obudowy drukarek często wykonane są z tworzyw sztucznych, które potrafią reagować niekorzystnie na agresywne środki lub nadmiar wilgoci. Pianka do czyszczenia plastiku jest neutralna chemicznie dla elektroniki i nie powoduje matowienia powierzchni, a przy tym świetnie radzi sobie z tłustymi plamami i kurzem. Z mojego doświadczenia, takie środki są powszechnie stosowane w serwisach sprzętu IT – nikt nie bawi się tam w suche patyczki czy przypadkowe chusteczki, bo łatwo narobić szkód. Sztuką jest też niezbyt mocno nawilżyć ściereczkę, żeby ciecz nie dostała się do środka urządzenia, zwłaszcza w okolice ekranu czy przycisków. Moim zdaniem warto pamiętać, że regularne czyszczenie sprzętu takimi metodami wydłuża jego żywotność i poprawia komfort pracy. Branżowe normy serwisowe mówią wyraźnie – nie stosuj silnych detergentów, a już na pewno unikaj cieknących szmatek. Dobra pianka to podstawa, szczególnie przy sprzęcie fotograficznym, gdzie estetyka i funkcjonalność idą w parze.

Pytanie 37

Aby podłączyć kasę fiskalną z interfejsem DB-9M do komputera stacjonarnego, należy użyć przewodu

A. DB-9M/M

B. DB-9F/F

C. DB-9M/F

D. DB-9F/M

Wybór przewodu DB-9F/F jako odpowiedzi na to pytanie jest poprawny ze względu na specyfikę połączeń komunikacyjnych w systemach kas fiskalnych. Kasę fiskalną wyposażoną w złącze DB-9M (męskie) należy podłączyć do portu szeregowego komputera, który zazwyczaj ma złącze DB-9F (żeńskie). Użycie przewodu DB-9F/F, który ma dwa żeńskie złącza, pozwala na bezpośrednie połączenie dwóch gniazd o różnych typach, co jest zgodne z zasadami praktycznego podłączania urządzeń do komputerów. Przykładem zastosowania może być sytuacja w małym punkcie sprzedaży, gdzie kasa fiskalna jest podłączona do komputera w celu rejestrowania transakcji oraz raportowania ich do systemu. W branży elektronicznej oraz w zastosowaniach inżynieryjnych stosowanie odpowiednich przewodów zgodnych z rodzajem złącz jest kluczowe dla zapewnienia stabilności i niezawodności połączeń. Warto także pamiętać, że w przypadku innych urządzeń, takich jak drukarki czy skanery, odpowiedni dobór przewodów jest równie ważny dla prawidłowego funkcjonowania całego systemu.

Pytanie 38

Jakiego działania nie wykonują serwery plików?

A. Wymiany informacji pomiędzy użytkownikami sieci

B. Udostępniania plików w Internecie

C. Odczytu oraz zapisu informacji na dyskach twardych

D. Zarządzania bazami danych

Zarządzanie bazami danych nie jest typowym zadaniem, które realizują serwery plików. Serwery plików mają na celu przechowywanie, udostępnianie oraz zarządzanie plikami w sieci, co obejmuje operacje odczytu i zapisu danych na dyskach twardych oraz wymianę danych pomiędzy użytkownikami. Przykładowo, serwer plików może być wykorzystywany w biurze do centralnego hostingu dokumentów, które użytkownicy mogą wspólnie edytować. W praktyce, serwery plików są pomocne w scentralizowanym zarządzaniu danymi, co zwiększa bezpieczeństwo i ułatwia kontrolę dostępu do plików. W przeciwieństwie do tego, zarządzanie bazami danych polega na organizacji, przechowywaniu oraz przetwarzaniu danych w bardziej złożony sposób, zazwyczaj z wykorzystaniem systemów zarządzania bazami danych (DBMS), takich jak MySQL czy PostgreSQL, które są zaprojektowane do obsługi relacyjnych i nierelacyjnych baz danych. Dlatego zarządzanie bazami danych to osobna kategoria, która nie jest w zakresie działania serwerów plików.

Pytanie 39

Przyglądając się przedstawionemu obrazkowi, można dostrzec, że deklarowany limit pamięci wynosi 620976 KB. Zauważamy również, że zainstalowana pamięć fizyczna w badanym systemie jest mniejsza niż pamięć zadeklarowana. Który typ pamięci wpływa na podniesienie limitu pamięci zadeklarowanej powyżej rozmiaru zainstalowanej pamięci fizycznej?

A. Pamięć RAM

B. Pamięć jądra

C. Pamięć cache procesora

D. Pamięć pliku stron

Pamięć RAM jest podstawowym rodzajem pamięci, w której przechowywane są dane i programy będące aktualnie w użyciu. Choć jest szybka, jej rozmiar jest ograniczony do fizycznie zainstalowanej ilości, co może prowadzić do problemów, gdy wymagania systemowe przewyższają dostępne zasoby pamięci. Pamięć jądra odnosi się do tej części pamięci operacyjnej, która jest wykorzystywana przez system operacyjny do zarządzania sprzętem i wykonywania podstawowych funkcji systemowych. Choć jest kluczowa dla działania systemu, jej rozmiar i zarządzanie nie wpływają bezpośrednio na zwiększenie limitu pamięci zadeklarowanej. Pamięć cache procesora jest szybkim rodzajem pamięci umieszczonym blisko procesora, co pozwala na szybki dostęp do często używanych danych. Nie wpływa jednak na całkowity limit pamięci zadeklarowanej w systemie. Błędne przypisanie roli którejkolwiek z tych pamięci do zwiększenia dostępnej pamięci wynika z nieporozumienia co do ich funkcji. Pamięć pliku stron jest w rzeczywistości jedynym mechanizmem, który pozwala na rozszerzenie pamięci operacyjnej poza fizyczne ograniczenia, dzięki wykorzystaniu przestrzeni dyskowej jako rozszerzenia pamięci RAM. Zrozumienie różnic i specyfiki każdej z tych pamięci pozwala na efektywne zarządzanie zasobami systemowymi i unikanie typowych błędów w rozumieniu architektury komputerowej. Doświadczenie wskazuje, że znajomość podstaw działania pamięci wirtualnej jest niezbędna dla każdego specjalisty IT, szczególnie przy optymalizacji systemów o ograniczonych zasobach sprzętowych.

Pytanie 40

Użytkownik systemu Windows napotyka komunikaty o niewystarczającej pamięci wirtualnej. Jak można rozwiązać ten problem?

A. powiększenie rozmiaru pliku virtualfile.sys

B. dodanie nowego dysku

C. dodanie dodatkowej pamięci cache procesora

D. zwiększenie pamięci RAM

Zwiększenie pamięci RAM to kluczowy element w zarządzaniu pamięcią w systemach operacyjnych, w tym w Windows. Gdy użytkownik otrzymuje komunikaty o zbyt małej pamięci wirtualnej, oznacza to, że system operacyjny nie ma wystarczającej ilości dostępnej pamięci do uruchomienia aplikacji lub przetwarzania danych. Zwiększenie pamięci RAM pozwala na jednoczesne uruchamianie większej liczby programów oraz poprawia ogólną wydajność systemu. Przykładowo, przy intensywnym użytkowaniu programów do edycji wideo lub gier komputerowych, więcej pamięci RAM umożliwia płynniejsze działanie, ponieważ aplikacje mają bezpośredni dostęp do bardziej dostępnych zasobów. Warto również zaznaczyć, że standardowe praktyki w branży zalecają, aby dla systemów operacyjnych Windows 10 i nowszych co najmniej 8 GB RAM było minimum, aby zapewnić komfortową pracę. W kontekście rozwiązywania problemów z pamięcią wirtualną, zwiększenie RAM jest najbardziej efektywnym i bezpośrednim rozwiązaniem.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej