Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 12:40
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 12:51

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W systemie plików NTFS uprawnienie umożliwiające zmianę nazwy pliku to

A. odczyt.

B. zapis.

C. odczyt i wykonanie.

D. modyfikacja.

Odpowiedzi, które podałeś, mogą wynikać z niepełnego zrozumienia roli różnych uprawnień w systemie NTFS. Uprawnienie do zapisu, na przykład, pozwala na modyfikację zawartości pliku, ale nie obejmuje zmiany jego nazwy. Użytkownicy często mylą te dwa pojęcia, co może prowadzić do błędnych wniosków na temat zarządzania plikami. Uprawnienie do odczytu umożliwia jedynie przeglądanie zawartości pliku, co jest z kolei ograniczone do sytuacji, w których nie jest możliwe wprowadzanie jakichkolwiek zmian, w tym zmiany nazwy. Uprawnienie do odczytu i wykonania również nie daje możliwości modyfikacji plików, co wyraźnie pokazuje, że zmiana nazwy pliku wymaga zdecydowanie bardziej elastycznego uprawnienia, jakim jest modyfikacja. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że uprawnienie do edytowania zawartości pliku pozwala również na zmiany jego identyfikacji, co jest nieprawidłowe, ponieważ system NTFS wyraźnie rozdziela te funkcje. W praktyce, zrozumienie różnic w uprawnieniach jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania systemem plików i zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa oraz organizacji danych.

Pytanie 2

Wskaż zakres adresów hostów w sieci 172.16.4.0/24?

A. 172.16.4.1 ÷ 172.16.4.254

B. 172.16.4.0 ÷ 172.16.4.126

C. 172.16.4.0 ÷ 172.16.4.255

D. 172.16.4.1 ÷ 172.16.4.255

Prawidłowo wskazany zakres 172.16.4.1 ÷ 172.16.4.254 wynika bezpośrednio z maski /24. Notacja CIDR „/24” oznacza, że 24 bity przeznaczone są na część sieciową, a 8 bitów na część hosta. Dla adresu 172.16.4.0/24 maska to 255.255.255.0, więc wszystkie adresy od 172.16.4.0 do 172.16.4.255 należą do jednej tej samej sieci logicznej. W tej puli dwa adresy są zarezerwowane: pierwszy (172.16.4.0) to adres sieci, a ostatni (172.16.4.255) to adres rozgłoszeniowy (broadcast). Z tego powodu realne adresy, które można przypisać hostom (komputerom, drukarkom, routerom na interfejsach itp.) mieszczą się w zakresie od 172.16.4.1 do 172.16.4.254. To jest klasyczna reguła: w każdej podsieci zgodnej z IPv4 nie używamy adresu z samymi zerami w części hosta (adres sieci) i z samymi jedynkami w części hosta (broadcast). W praktyce, gdy konfigurujesz serwer DHCP w małej sieci biurowej, właśnie taki zakres wpisujesz jako „scope” – np. 172.16.4.10–172.16.4.200, ale zawsze w ramach całego dostępnego przedziału 172.16.4.1–172.16.4.254. Moim zdaniem warto od razu przyzwyczaić się do liczenia tego „z głowy”: przy /24 od razu wiesz, że masz 256 adresów w podsieci, z czego 254 dla hostów. To jest standardowa, podręcznikowa sytuacja, często spotykana w małych sieciach LAN, konfiguracjach routerów SOHO czy prostych projektach sieci szkolnych. W większych środowiskach, przy projektowaniu adresacji według dobrych praktyk (np. VLSM, podział na VLAN-y), ta sama zasada nadal obowiązuje – zawsze pierwszy adres to sieć, ostatni to broadcast, a hosty mieszczą się pomiędzy nimi.

Pytanie 3

Oprogramowanie OEM (Original Equipment Manufacturer) jest przypisane do

A. systemu operacyjnego zamontowanego na danym komputerze.

B. wszystkich komputerów w danym domu.

C. właściciela lub kupującego komputer.

D. komputera (lub podzespołu), na którym zostało zainstalowane.

Odpowiedź, że oprogramowanie OEM jest przypisane do komputera (lub jego części), na którym jest zainstalowane, jest poprawna, ponieważ oprogramowanie tego typu jest licencjonowane w sposób specyficzny dla konkretnego sprzętu. Oznacza to, że licencja na oprogramowanie jest związana z danym urządzeniem i nie może być przenoszona na inne komputery bez naruszania warunków umowy licencyjnej. Przykładem może być system operacyjny Windows preinstalowany na laptopie – użytkownik nabywa prawo do korzystania z tej wersji systemu wyłącznie na tym sprzęcie. W praktyce oznacza to, że jeśli użytkownik zdecyduje się na wymianę komputera, będzie musiał zakupić nową licencję na oprogramowanie. Dobre praktyki w branży IT zalecają, aby użytkownicy zapoznawali się z warunkami licencji, aby unikać nieautoryzowanego użycia oprogramowania, co może prowadzić do konsekwencji prawnych. Oprogramowanie OEM jest powszechnie stosowane w przemyśle komputerowym i jest istotnym elementem strategii sprzedażowych producentów sprzętu. Ponadto, zastosowanie oprogramowania OEM sprzyja obniżeniu kosztów, co jest korzystne zarówno dla producentów, jak i dla konsumentów, którzy mogą nabyć sprzęt z już zainstalowanym oprogramowaniem.

Pytanie 4

Jakie złącze umożliwia przesył danych między przedstawioną na ilustracji płytą główną a urządzeniem zewnętrznym, nie dostarczając jednocześnie zasilania do tego urządzenia przez interfejs?

A. PCI

B. USB

C. PCIe

D. SATA

Interfejsy PCI i PCI Express (PCIe) to technologie wykorzystywane głównie do podłączania kart rozszerzeń takich jak karty graficzne czy sieciowe do płyty głównej. PCIe, będąc nowszym standardem, oferuje znacznie większą przepustowość i elastyczność dzięki możliwości stosowania różnych konfiguracji linii, takich jak x1, x4, x8 czy x16, co czyni go bardziej odpowiednim dla urządzeń wymagających dużej przepustowości. Jednak zarówno PCI, jak i PCIe nie są używane do bezpośredniego podłączania dysków twardych czy napędów SSD, które zazwyczaj wymagają interfejsów specjalnie do tego przeznaczonych, takich jak SATA. Z kolei USB (Universal Serial Bus) jest interfejsem umożliwiającym przesyłanie danych i zasilanie urządzeń zewnętrznych. USB jest szeroko stosowane do podłączania różnorodnych urządzeń peryferyjnych, od drukarek po zewnętrzne dyski twarde, dzięki możliwości zasilania tych urządzeń przez ten sam kabel, co jest wygodnym rozwiązaniem dla użytkowników końcowych. Jednak z punktu widzenia zarządzania magazynem danych wewnątrz komputera stacjonarnego czy serwera, SATA pozostaje preferowanym standardem ze względu na wydajność i specyfikację związaną z magazynowaniem danych. Błędne przypisanie funkcji tych interfejsów może prowadzić do nieoptymalnego wykorzystania zasobów sprzętowych i problemów z kompatybilnością, co jest częstym błędem wśród mniej doświadczonych użytkowników technologii komputerowej.

Pytanie 5

Jakie miejsce nie jest zalecane do przechowywania kopii zapasowej danych z dysku twardego komputera?

A. Pamięć USB

B. Dysk zewnętrzny

C. Inna partycja dysku tego komputera

D. Płyta CD/DVD

Przechowywanie kopii bezpieczeństwa danych na innej partycji dysku tego samego komputera jest niezalecane z powodu ryzyka jednoczesnej utraty danych. W przypadku awarii systemu operacyjnego, usunięcia plików lub ataku złośliwego oprogramowania, dane na obu partycjach mogą być zagrożone. Dlatego najlepszym praktycznym podejściem do tworzenia kopii bezpieczeństwa jest używanie fizycznych nośników zewnętrznych, takich jak dyski zewnętrzne, pamięci USB czy płyty CD/DVD, które są oddzielne od głównego systemu. Zgodnie z zasadą 3-2-1, zaleca się posiadanie trzech kopii danych, na dwóch różnych nośnikach, z jedną kopią przechowywaną w lokalizacji zewnętrznej. Takie podejście znacząco zwiększa bezpieczeństwo danych i minimalizuje ryzyko ich utraty w wyniku awarii sprzętu lub cyberataków. Dobre praktyki obejmują również regularne aktualizowanie kopii zapasowych oraz ich szyfrowanie w celu ochrony przed nieautoryzowanym dostępem.

Pytanie 6

Jakie cechy posiadają procesory CISC?

A. małą liczbę metod adresowania

B. prostą oraz szybką jednostkę zarządzającą

C. wielką liczbę instrukcji

D. ograniczoną wymianę danych między pamięcią a procesorem

Jednostki sterujące w procesorach CISC nie są proste ani szybkie, ponieważ ich architektura wymaga obsługi złożonych rozkazów, co prowadzi do większego skomplikowania jednostek sterujących i dłuższego czasu wykonania instrukcji. Takie złożoności mogą wprowadzać opóźnienia, co jest sprzeczne z ideą szybkiego przetwarzania. W kontekście rozkazów, procesory CISC nie cechują się niewielką ich liczbą, ale wręcz przeciwnie: charakteryzują się dużą ich ilością, co sprawia, że programiści mają do dyspozycji wiele narzędzi do realizacji złożonych zadań. Ścisły związek pomiędzy pamięcią a procesorem w architekturze CISC jest również kluczowy – nie można mówić o ograniczonej komunikacji, gdyż złożony zestaw instrukcji wymaga rozbudowanej interakcji z pamięcią. Typowym błędem myślowym jest przyjęcie, że kompleksowość architektury oznacza prostotę i szybkość; w rzeczywistości złożoność architektury wpływa na wydajność i szybkość działania jednostek obliczeniowych. Wiedza na temat różnic między CISC a RISC (Reduced Instruction Set Computing) jest istotna dla zrozumienia, jak różne podejścia do projektowania procesorów wpływają na wydajność i złożoność kodu aplikacji.

Pytanie 7

Na ilustracji przedstawiono złącze

A. HDMI

B. DVI

C. FIRE WIRE

D. D-SUB

Odpowiedzi które wybrałeś nie są poprawne ponieważ dotyczą innych typów złączy stosowanych w różnych kontekstach elektronicznych i komputerowych. Złącze FIRE WIRE inaczej nazywane IEEE 1394 jest używane głównie do przesyłania danych cyfrowych z wysoką prędkością w urządzeniach takich jak kamery cyfrowe i dyski twarde. Technologie takie były popularne na przełomie XX i XXI wieku szczególnie w środowiskach profesjonalnych gdzie wymagana była szybka transmisja danych multimedialnych. Natomiast DVI czyli Digital Visual Interface to standard zaprojektowany do przesyłania wysokiej jakości sygnału wideo do monitorów cyfrowych. DVI zazwyczaj wykorzystuje się w kontekście połączeń między komputerem a monitorem co umożliwia przesyłanie obrazu o wysokiej rozdzielczości bez kompresji. Z kolei HDMI czyli High-Definition Multimedia Interface to złącze służące do przesyłania zarówno sygnału wideo jak i audio w formie cyfrowej. HDMI jest obecnie standardem w wielu urządzeniach konsumenckich takich jak telewizory monitory czy konsole do gier oferując wysoką jakość obrazu i dźwięku. Myślenie że jedno z tych złączy mogłoby być złączem D-SUB wynikać może z pomylenia ich ze względu na fizyczne podobieństwa w konstrukcji niektórych złączy szczególnie gdy pełnią one rolę portów komunikacyjnych. Warto jednak pamiętać że każde z tych złączy ma swoje specyficzne zastosowania i jest projektowane z myślą o różnych rodzajach transmisji danych oraz różnych środowiskach operacyjnych. Kluczowe jest rozumienie różnic funkcjonalnych aby prawidłowo identyfikować typ złącza i jego zastosowanie w praktyce. Wybór odpowiedniego złącza dla danego zastosowania jest istotny z punktu widzenia wydajności i niezawodności całego systemu elektronicznego.

Pytanie 8

Które z kont nie jest standardowym w Windows XP?

A. admin

B. asystent

C. administrator

D. użytkownik gość

Odpowiedź 'admin' jest prawidłowa, ponieważ w systemie Windows XP nie ma standardowego konta o takiej nazwie. Wbudowane konta to 'gość', 'administrator' oraz 'pomocnik'. Konto 'administrator' ma pełne uprawnienia do zarządzania systemem, podczas gdy konto 'gość' jest ograniczone i nie pozwala na wprowadzanie zmian w systemie. Konto 'pomocnik' jest używane do wsparcia w rozwiązywaniu problemów. W praktyce, administratorzy systemów powinni być świadomi, jak zarządzać kontami użytkowników oraz ich uprawnieniami, aby zapewnić bezpieczeństwo i efektywność systemu. Warto również wiedzieć, że dobre praktyki sugerują ograniczenie liczby kont z pełnymi uprawnieniami oraz regularne aktualizowanie haseł, co przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa danych. Zrozumienie różnych typów kont i ich zastosowania w systemie operacyjnym jest kluczowe dla efektywnego zarządzania środowiskiem IT.

Pytanie 9

Najefektywniejszym sposobem dodania skrótu do aplikacji na pulpitach wszystkich użytkowników w domenie będzie

A. pobranie aktualizacji Windows

B. użycie zasad grupy

C. ponowna instalacja programu

D. mapowanie dysku

Użycie zasad grupy (Group Policy) to najefektywniejszy sposób na wdrożenie skrótów do programów na pulpitach wszystkich użytkowników w obrębie domeny. Zasady grupy umożliwiają centralne zarządzanie konfiguracją systemu operacyjnego oraz aplikacji, co pozwala na łatwe i szybkie wprowadzanie zmian na wielu maszynach jednocześnie. Dzięki tej metodzie, administratorzy mogą skonfigurować skróty do aplikacji, które będą automatycznie dostępne dla wszystkich użytkowników, co znacząco oszczędza czas oraz minimalizuje ryzyko błędów ludzkich. Zasady grupy pozwalają również na dostosowywanie ustawień w zależności od potrzeb poszczególnych grup użytkowników. Na przykład, administrator może stworzyć różne skróty dla działu IT i działu sprzedaży, co zapewnia większą elastyczność zarządzania. W kontekście standardów branżowych, korzystanie z zasad grupy jest uznawane za najlepszą praktykę w zakresie administracji systemami Windows w sieciach korporacyjnych, co potwierdzają liczne dokumentacje oraz wytyczne Microsoftu.

Pytanie 10

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 8 GB.

B. 1 modułu 32 GB.

C. 2 modułów, każdy po 16 GB.

D. 1 modułu 16 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 11

Najwyższą prędkość transmisji danych w sieci bezprzewodowej zapewnia standard

A. 802.11a

B. 802.11g

C. 802.11b

D. 802.11n

Standard 802.11n, wprowadzony w 2009 roku, jest jedną z najważniejszych aktualizacji w rodzinie standardów Wi-Fi. Oferuje on maksymalną teoretyczną przepustowość do 600 Mbps, co czyni go znacznie szybszym niż wcześniejsze standardy, takie jak 802.11a, 802.11g czy 802.11b. W praktyce wykorzystuje technologię MIMO (Multiple Input Multiple Output), która pozwala na jednoczesne przesyłanie i odbieranie kilku strumieni danych, co zwiększa efektywność i niezawodność transmisji. Standard 802.11n jest szczególnie użyteczny w środowiskach o dużym natężeniu ruchu danych, takich jak biura, szkoły czy domy, gdzie wiele urządzeń korzysta z sieci jednocześnie. Jego wszechstronność sprawia, że jest odpowiedni do różnych zastosowań, od przesyłania strumieniowego wideo w wysokiej rozdzielczości po gry online, co przekłada się na lepsze doświadczenia użytkowników. Ponadto, standard ten wspiera także backward compatibility, co oznacza, że może współpracować z urządzeniami działającymi na wcześniejszych wersjach standardów.

Pytanie 12

Jaką topologię fizyczną sieci komputerowej przedstawia rysunek?

A. Gwiazdy rozszerzonej

B. Siatki

C. Podwójnego pierścienia

D. Magistrali

Topologia podwójnego pierścienia jest zaawansowaną formą sieci pierścieniowej w której dwa pierścienie pozwalają na redundancję i większą niezawodność przesyłania danych. W tej topologii każde urządzenie jest połączone z dwoma sąsiadującymi, co zapewnia alternatywną ścieżkę w przypadku awarii jednego z połączeń. Stosowana jest w środowiskach krytycznych gdzie nieprzerwana komunikacja ma kluczowe znaczenie na przykład w systemach komunikacyjnych miast lub dużych przedsiębiorstwach. Jest to zgodne ze standardami takimi jak SONET i FDDI które zapewniają wysoką przepustowość i bezpieczeństwo danych. W praktyce topologia ta minimalizuje ryzyko przestojów i utraty danych dzięki czemu jest idealnym rozwiązaniem dla infrastruktury IT gdzie niezawodność jest priorytetem. Dzięki podwójnej ścieżce możliwe jest szybkie przełączenie w razie awarii co czyni ją efektywną opcją dla rozległych sieci korporacyjnych i przemysłowych.

Pytanie 13

Pamięć Intel® Smart Cache, która jest wbudowana w procesory o wielu rdzeniach, takie jak Intel® Core TM Duo, to pamięć

A. Cache L1 dzielona równo między rdzeniami

B. Cache L1 współdzielona przez wszystkie rdzenie

C. Cache L2 lub Cache L3, dzielona równo między rdzeniami

D. Cache L2 lub Cache L3, współdzielona przez wszystkie rdzenie

Wybór opcji dotyczącej Cache L1, zarówno w kontekście podziału, jak i współdzielenia, jest merytorycznie błędny, ponieważ architektura pamięci podręcznej w procesorach Intel® nie przewiduje współdzielenia Cache L1 pomiędzy rdzeniami. Cache L1 jest z reguły dedykowana dla każdego rdzenia z osobna, co oznacza, że każdy rdzeń ma swoją niezależną pamięć L1, co skutkuje wyższymi prędkościami dostępu, ale ogranicza możliwości dzielenia zasobów. Opcje dotyczące Cache L2 jako podzielonej równo pomiędzy rdzenie również są mylące, ponieważ w modernych procesorach, zwłaszcza tych z architekturą Intel®, najczęściej Cache L2 jest również dedykowana dla poszczególnych rdzeni. Tylko Cache L3 jest typowo współdzielona pomiędzy wszystkie rdzenie, co zapewnia efektywne wykorzystanie przestrzeni pamięci i zmniejsza opóźnienia. W praktyce, niezrozumienie tego podziału często prowadzi do błędnych wniosków dotyczących wydajności w zastosowaniach wielordzeniowych, co może wpływać na wybór sprzętu i optymalizację oprogramowania. Właściwa znajomość struktury pamięci cache oraz jej wpływu na wydajność systemu jest kluczowa w projektowaniu i ocenie systemów komputerowych.

Pytanie 14

Zaprezentowany diagram ilustruje zasadę funkcjonowania skanera

A. bębnowego

B. ręcznego

C. 3D

D. płaskiego

Skanery 3D to naprawdę ciekawe urządzenia. Działają na zasadzie analizy odbitego światła lub lasera z obiektu, co pozwala stworzyć jego cyfrowy model w 3D. Fajnie, że skanowanie opiera się na triangulacji – projektor rzuca wzór na obiekt, a kamera wychwytuje zmiany, co daje doskonały obraz kształtu. Można je wykorzystać w wielu dziedzinach, od inżynierii odwrotnej po sztukę i medycynę. Dzięki nim można tworzyć precyzyjne modele protetyczne czy nawet wizualizacje, które pomagają w zrozumieniu struktur anatomicznych. W przemyśle też odgrywają dużą rolę, bo pozwalają na kontrolę jakości produktów i poprawiają efektywność produkcji. Dodatkowo, te zaawansowane algorytmy przetwarzania obrazu sprawiają, że generowanie modeli 3D jest szybkie i zgodne z trendami współczesnej technologii, jak Industry 4.0. Warto też dodać, że można je zintegrować z innymi systemami CAD, co czyni proces projektowy jeszcze bardziej efektywnym.

Pytanie 15

Aby uzyskać wyświetlenie podanych informacji o systemie Linux w terminalu, należy skorzystać z komendy

Linux atom 3.16.0-5-amd64 #1 SMP Debian 3.16.51-3+deb8u1 (2018-01-08) x86_64 GNU/Linux

A. hostname

B. uptime

C. uname -a

D. factor 22

Polecenie hostname służy do wyświetlania lub ustawiania nazwy hosta aktualnie używanej przez system. Samo w sobie nie dostarcza szczegółowych informacji o systemie operacyjnym, takich jak wersja kernela czy architektura sprzętu, co czyni je niewłaściwym wyborem w kontekście zadania wymagającego kompleksowych danych systemowych. Uptime natomiast odpowiada za pokazanie, jak długo system działa bez przerwy od ostatniego uruchomienia. Jest to przydatne narzędzie do monitorowania stabilności i dostępności systemu, lecz nie dostarcza żadnych informacji o wersji kernela czy architektury. Polecenie factor 22 służy do matematycznego rozkładu liczby na jej czynniki pierwsze i jest zupełnie niezwiązane z wyciąganiem informacji o systemie operacyjnym. Często błędnym założeniem jest, że podstawowe komendy takie jak hostname czy uptime mogą dostarczać pełnego obrazu systemu, jednak są one ograniczone do specyficznych aspektów działania systemu. Aby uzyskać pełne informacje o systemie, trzeba użyć dedykowanych narzędzi, takich jak uname, które są zaprojektowane do tego celu. Zrozumienie specyfiki każdej z tych komend pozwala na efektywne zarządzanie systemem i unikanie typowych błędów wynikających z nieznajomości ich funkcji i ograniczeń. Dzięki temu możliwe jest osiąganie bardziej precyzyjnych i użytecznych wyników w codziennym administrowaniu systemami.

Pytanie 16

Licencja obejmująca oprogramowanie układowe, umieszczone na stałe w sprzętowej części systemu komputerowego, to

A. GNU

B. Firmware

C. GPL

D. Freeware

W tym pytaniu kluczowe jest zrozumienie, czym w ogóle jest firmware i dlaczego nie można go mylić z innymi pojęciami związanymi z oprogramowaniem czy licencjami. Firmware to oprogramowanie układowe trwale związane ze sprzętem, zapisane w pamięci nieulotnej urządzenia i odpowiedzialne za jego podstawowe działanie. Nie jest to ani nazwa typu licencji ogólnego przeznaczenia, ani model dystrybucji jak w przypadku freeware, ani nazwa projektu jak GNU. W praktyce sporo osób utożsamia każdy termin zawierający słowo „free” z wolnym lub darmowym oprogramowaniem, stąd częsty błąd z wyborem „freeware”. Freeware oznacza jednak oprogramowanie udostępniane użytkownikowi bez opłat, ale zazwyczaj z zamkniętym kodem źródłowym i dość restrykcyjną licencją – można używać, ale nie modyfikować, nie sprzedawać dalej w zmienionej formie itd. To typowe dla prostych narzędzi, małych aplikacji użytkowych, nie dla oprogramowania wbudowanego w sprzęt. Kolejne mylne skojarzenie dotyczy skrótu GPL. GNU GPL to konkretna licencja wolnego oprogramowania, która definiuje prawa użytkownika do uruchamiania, analizowania, modyfikowania i rozpowszechniania programu. Jest to model licencjonowania, a nie nazwa rodzaju oprogramowania. Owszem, zdarza się, że firmware też bywa wydany na licencji GPL, ale to nie zmienia faktu, że pytanie dotyczy typu oprogramowania układowego, a nie konkretnej licencji. Podobnie z terminem GNU – to nazwa projektu i ekosystemu wolnego oprogramowania (np. GNU/Linux), a nie określenie firmware’u ani licencji na niego. Typowy błąd myślowy polega tutaj na tym, że ktoś widzi słowa „licencja”, „oprogramowanie” i automatycznie wybiera znane skróty jak GPL albo kojarzy darmowość z freeware, zamiast skupić się na fragmencie „umieszczone na stałe w sprzętowej części systemu komputerowego”. Ten opis jednoznacznie wskazuje właśnie na firmware, czyli oprogramowanie wbudowane w urządzenie, bez którego sprzęt nie potrafiłby poprawnie wystartować i współpracować z resztą systemu.

Pytanie 17

W systemie Windows, który obsługuje przydziały dyskowe, użytkownik o nazwie Gość

A. może być członkiem jedynie grupy o nazwie Goście

B. może być członkiem grup lokalnych oraz grup globalnych

C. może być członkiem jedynie grupy globalnej

D. nie może być członkiem żadnej grupy

Odpowiedź, że użytkownik o nazwie Gość może należeć do grup lokalnych i do grup globalnych, jest poprawna, ponieważ w systemie Windows, zwłaszcza w wersjach obsługujących przydziały dyskowe, użytkownik Gość ma określone ograniczenia, ale również możliwości. Użytkownik ten może być dodany do lokalnych grup, co umożliwia mu otrzymywanie specyficznych uprawnień w obrębie danego komputera. Dodatkowo, użytkownik Gość może być częścią grup globalnych, co pozwala na dostęp do zasobów w sieci, takich jak udostępnione foldery czy drukarki. Przykładem może być sytuacja w małej firmie, gdzie użytkownik Gość ma dostęp do lokalnej bazy danych, ale również może korzystać z globalnej grupy pracowników, co ułatwia współpracę z innymi użytkownikami w sieci. Z perspektywy bezpieczeństwa, praktyki zarządzania użytkownikami sugerują, że odpowiednie przydzielanie ról i uprawnień, w tym do grup lokalnych i globalnych, jest kluczowe dla ochrony zasobów i danych firmy.

Pytanie 18

Na ilustracji pokazano porty karty graficznej. Które złącze jest cyfrowe?

A. tylko złącze 2

B. tylko złącze 1

C. tylko złącze 3

D. złącze 1 oraz 2

Złącze numer 1 widoczne na zdjęciu to złącze VGA (Video Graphics Array) które wykorzystuje sygnał analogowy do przesyłania obrazu do monitora. Technologia VGA jest starsza i chociaż była bardzo popularna w przeszłości obecnie jest rzadziej używana ze względu na niższą jakość przesyłanego obrazu w porównaniu do nowszych złączy cyfrowych. Złącze numer 2 przypomina złącze S-Video które również jest analogowe i używane głównie do przesyłu obrazu wideo o niskiej rozdzielczości. Złącze VGA oraz S-Video są mniej efektywne w przesyłaniu obrazu wysokiej jakości ponieważ są podatne na zakłócenia sygnału i ograniczenia rozdzielczości. W przeciwieństwie do nich złącze numer 3 czyli DVI oferuje bezstratny przesył cyfrowego sygnału wideo co eliminuje problemy związane z konwersją sygnału analogowego na cyfrowy. W rezultacie złącza VGA i S-Video nie są preferowanymi rozwiązaniami w nowoczesnych systemach komputerowych gdzie wymagane są wysokiej jakości wyświetlenia. Typowym błędem jest przyjmowanie że każde złącze wideo jest cyfrowe co wprowadza w błąd zwłaszcza w kontekście starszych technologii. Ostatecznie wybór odpowiedniego złącza zależy od wymagań jakości obrazu i kompatybilności z urządzeniami docelowymi.

Pytanie 19

Na ilustracji ukazano złącze zasilające

A. ATX12V do zasilania CPU

B. stacji dysków 3.5"

C. dysków SATA wewnętrznych

D. Molex do HDD

Molex do dysków twardych to starszy typ złącza, który był powszechnie używany w starszych modelach komputerów do zasilania dysków twardych i napędów optycznych. Składa się z czterech przewodów i nie jest zaprojektowany do zasilania nowoczesnych komponentów o wysokim poborze mocy, takich jak procesory. Złącze do dysków wewnętrznych SATA jest bardziej nowoczesnym standardem, używanym głównie do zasilania dysków twardych oraz SSD. Charakteryzuje się płaskim kształtem i trzema napięciami sygnalizacyjnymi: 3.3V, 5V oraz 12V. Jednakże nie jest używane do zasilania procesorów, ponieważ nie zapewnia wystarczającej mocy ani odpowiedniego napięcia. Złącze stacji dyskietek, również znane jako Berg, jest mniejsze i zaprojektowane wyłącznie do zasilania starszych napędów dyskietek. Nie dostarcza odpowiednich parametrów energetycznych potrzebnych do zasilania procesora i nie jest kompatybilne z nowoczesnymi płytami głównymi. Błędne przypisanie funkcji złączy zasilających często wynika z nieznajomości ich specyfikacji technicznych oraz zastosowań. Współczesne systemy komputerowe wymagają precyzyjnego dopasowania złączy zasilających do elementów, które zasilają, co jest kluczowe dla zapewnienia stabilności i wydajności całego systemu.

Pytanie 20

Jakie polecenie należy wydać, aby skonfigurować statyczny routing do sieci 192.168.10.0?

A. static 192.168.10.0 MASK 255.255.255.0 192.168.10.1 5 route

B. route ADD 192.168.10.0 MASK 255.255.255.0 192.168.10.1 5

C. static route 92.168.10.1 MASK 255.255.255.0 192.168.10.0 5

D. route 192.168.10.1 MASK 255.255.255.0 192.168.10.0 5 ADD

To polecenie "route ADD 192.168.10.0 MASK 255.255.255.0 192.168.10.1 5" jest całkiem dobrze skonstruowane. Widać, że określasz trasę statyczną do sieci 192.168.10.0 z maską 255.255.255.0, a do tego przez bramę 192.168.10.1 i z metryką 5. To ważne, żeby przy konfigurowaniu routingu zwracać uwagę na każdy parametr. Użycie słowa „ADD” pokazuje, że chodzi o dodanie nowej trasy do tablicy routingu, co ma duże znaczenie. W praktyce, routing statyczny sprawdza się świetnie w małych sieciach albo tam, gdzie nie ma sensu wdrażać dynamicznego routingu. Dzięki temu administrator ma kontrolę nad tym, jak przepływają dane, co jest istotne dla bezpieczeństwa i wydajności. Dobrze skonfigurowane trasy statyczne mogą pomóc w efektywniejszym działaniu sieci i w łatwiejszym rozwiązywaniu problemów z łącznością. Dodatkowo, trzymanie się dobrych praktyk w dokumentacji sieci, takich jak opisywanie tras, ułatwia późniejsze zarządzanie oraz aktualizacje systemu.

Pytanie 21

Aby zabezpieczyć komputery w lokalnej sieci przed nieautoryzowanym dostępem oraz atakami typu DoS, konieczne jest zainstalowanie i skonfigurowanie

A. zapory ogniowej

B. programu antywirusowego

C. bloku okienek pop-up

D. filtru antyspamowego

Wybór filtrów antyspamowych, blokad okienek pop-up i programów antywirusowych jako środków ochrony przed atakami DoS i nieautoryzowanym dostępem do sieci lokalnej jest błędny, ponieważ te rozwiązania mają różne funkcje i ograniczenia. Filtry antyspamowe służą głównie do ochrony przed niechcianą pocztą elektroniczną, co nie przyczynia się do zabezpieczenia sieci komputerowej. Ich głównym celem jest eliminacja spamu i phishingu, a nie obronę przed zagrożeniami sieciowymi. Blokady okienek pop-up to techniki stosowane w przeglądarkach internetowych, mające na celu poprawę doświadczeń użytkowników w sieci, ale nie wpływają na bezpieczeństwo danych ani na obronę przed atakami. Programy antywirusowe są istotne w walce z złośliwym oprogramowaniem, jednak nie są wystarczające do zabezpieczenia całej sieci przed atakami DoS, które często polegają na nadmiernym obciążeniu zasobów sieciowych, a nie na wprowadzaniu złośliwego kodu. Właściwym sposobem na ochronę sieci lokalnej jest zastosowanie zapory ogniowej, która zapewnia kontrolę nad całym ruchem sieciowym i może skutecznie przeciwdziałać zarówno nieautoryzowanemu dostępowi, jak i atakom DoS. Aby zrozumieć efektywność tych narzędzi, warto zaznaczyć, że standardy bezpieczeństwa, takie jak NIST Cybersecurity Framework, silnie akcentują znaczenie zapór ogniowych w architekturze zabezpieczeń, co podkreśla ich rolę jako pierwszej linii obrony w ochronie sieci.

Pytanie 22

Obrazek ilustruje rezultat działania programu

│       ├── Checkbox_checked.svg
│       └── Checkbox_unchecked.svg
│   ├── revisions.txt
│   ├── tools
│   │   ├── howto.txt
│   │   ├── Mangler
│   │   │   ├── make.sh
│   │   │   └── src
│   │   │       └── Mangler.java
│   │   └── WiFi101
│   │       ├── tool
│   │       │   └── firmwares
│   │       │       ├── 19.4.4
│   │       │       │   ├── m2m_aio_2b0.bin
│   │       │       │   └── m2m_aio_3a0.bin
│   │       │       └── 19.5.2
│   │       │           └── m2m_aio_3a0.bin
│   │       └── WiFi101.jar
│   ├── tools-builder
│   │   └── ctags
│   │       └── 5.8-arduino11
│   │           └── ctags
│   └── uninstall.sh
└── brother
    └── PTouch
        └── ql570
            └── cupswrapper
                ├── brcupsconfpt1
                └── cupswrapperql570pt1

A. sort

B. vol

C. dir

D. tree

Polecenie tree jest używane w systemach operacyjnych do wyświetlania struktury katalogów w formie drzewa. Prezentuje hierarchię plików i folderów, co jest przydatne do wizualizacji złożonych struktur. Przykładowo, administracja serwerami Linux często wykorzystuje tree do szybkiego przeglądu struktury katalogów aplikacji lub danych. W porównaniu do polecenia dir, które wyświetla tylko listę plików w bieżącym katalogu, tree oferuje bardziej kompleksowy widok obejmujący podkatalogi. To narzędzie jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu plikami, ponieważ umożliwia szybkie identyfikowanie ścieżek dostępu, co jest kluczowe w systemach, gdzie struktura danych ma krytyczne znaczenie. Dodatkowo, użycie tree ułatwia zrozumienie organizacji plików w projektach programistycznych, co jest przydatne dla deweloperów w celu szybkiej nawigacji i odnajdywania odpowiednich zasobów. Tree można również zintegrować ze skryptami automatyzacji, aby dynamicznie tworzyć dokumentację struktury katalogów, co wspiera zarządzanie konfiguracjami i kontrolę wersji. Polecenie to jest więc niezwykle użyteczne w wielu aspektach profesjonalnej administracji systemami informatycznymi.

Pytanie 23

Według normy JEDEC, napięcie zasilające dla modułów pamięci RAM DDR3L wynosi

A. 1,85 V

B. 1,35 V

C. 1,5 V

D. 1,9 V

Odpowiedź 1,35 V jest prawidłowa zgodnie z normą JEDEC dla pamięci DDR3L, która definiuje napięcie zasilania tej klasy pamięci. DDR3L to pamięć typu DDR3, która została zoptymalizowana do pracy w niższych napięciach, co przekłada się na mniejsze zużycie energii i niższe wydzielanie ciepła. W praktyce, dzięki zastosowaniu napięcia 1,35 V, moduły RAM DDR3L są w stanie działać w systemach z ograniczonym zasilaniem, takich jak laptopy i urządzenia mobilne. Wartość ta jest znacząco niższa w porównaniu do standardowego DDR3, który działa przy napięciu 1,5 V. Wybór odpowiedniego napięcia jest również kluczowy w kontekście kompatybilności z płytami głównymi oraz innymi podzespołami, które mogą wymagać określonych parametrów zasilania. Standaryzacja napięcia w technologii DDR3L jest istotna dla zachowania wysokiej wydajności oraz stabilności pracy urządzeń elektronicznych, co podkreśla znaczenie zgodności z normami branżowymi.

Pytanie 24

Jaki pakiet powinien zostać zainstalowany na serwerze Linux, aby umożliwić stacjom roboczym z systemem Windows dostęp do plików i drukarek udostępnianych przez ten serwer?

A. Proftpd

B. Vsftpd

C. Wine

D. Samba

Samba jest otwartoźródłowym oprogramowaniem, które implementuje protokoły SMB/CIFS, umożliwiając stacjom roboczym z systemem Windows dostęp do plików i drukarek udostępnianych na serwerach Linux. Dzięki Samba, użytkownicy mogą łatwo integrować środowiska Linux i Windows, co jest szczególnie istotne w heterogenicznych sieciach. Przykładowo, poprzez odpowiednią konfigurację Samby, organizacje mogą stworzyć centralne repozytoria plików, które będą dostępne zarówno dla użytkowników Windows, jak i Linux, co znacznie ułatwia współpracę oraz zapewnia efektywność zarządzania danymi. Dodatkowo, Samba wspiera autoryzację użytkowników i grup, co pozwala na precyzyjne kontrolowanie dostępu do zasobów. W branży IT, powszechną praktyką jest używanie Samby jako standardowego rozwiązania do integracji systemów operacyjnych, co zapewnia nie tylko łatwość w konfiguracji, ale również wysoką wydajność transferu plików i zabezpieczeń. Inwestycja w zrozumienie i wdrożenie Samby w infrastruktury IT przynosi długofalowe korzyści.

Pytanie 25

Użytkownicy należący do grupy Pracownicy nie mają możliwości drukowania dokumentów za pomocą serwera wydruku w systemie operacyjnym Windows Server. Dysponują jedynie uprawnieniami do „Zarządzania dokumentami”. Co należy uczynić, aby wyeliminować opisany problem?

A. Dla grupy Pracownicy należy odebrać uprawnienia „Zarządzanie dokumentami”

B. Dla grupy Administratorzy należy odebrać uprawnienia „Zarządzanie dokumentami”

C. Dla grupy Pracownicy należy przyznać uprawnienia „Drukuj”

D. Dla grupy Administratorzy należy odebrać uprawnienia „Drukuj”

Odpowiedź, że dla grupy Pracownicy należy nadać uprawnienia „Drukuj”, jest poprawna, ponieważ aby użytkownicy mogli korzystać z serwera wydruku, muszą mieć odpowiednie uprawnienia do wykonywania tej operacji. W systemie Windows Server, domyślnie uprawnienia 'Zarządzanie dokumentami' pozwalają jedynie na zarządzanie dokumentami, co nie obejmuje możliwości ich drukowania. Nadanie uprawnienia 'Drukuj' umożliwi członkom grupy Pracownicy korzystanie z drukarki dostępnej na serwerze, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu dostępem do zasobów sieciowych. Przykładowo, w przypadku organizacji, gdzie wielu użytkowników potrzebuje dostępu do wspólnych zasobów, kluczowe jest odpowiednie przypisanie uprawnień, aby zminimalizować ryzyko nieautoryzowanego dostępu, jednocześnie umożliwiając niezbędne operacje. Warto również pamiętać, że w przypadku współdzielenia drukarki, grupy użytkowników powinny mieć jasno określone uprawnienia, co sprzyja także efektywności pracy oraz ułatwia zarządzanie zasobami sieciowymi.

Pytanie 26

Na ilustracji zaprezentowano konfigurację urządzenia, co sugeruje, że

A. powstały trzy nowe VLAN-y: ID1, ID13, ID48

B. utworzono dwa nowe VLAN-y: ID13, ID48

C. wszystkie porty zostały przypisane do VLAN z ID48

D. VLAN z ID48 został skonfigurowany jako zarządzalny

Analizując pozostałe odpowiedzi można zauważyć kilka nieprawidłowości. Odpowiedź sugerująca, że do VLAN z ID 48 przypisano wszystkie porty jest błędna ponieważ z rysunku wynika, że tylko porty 2 oraz 4-18 są przypisane jako nieoznakowane do tego VLAN-u. Nie wszystkie porty są częścią VLAN 48 co ma kluczowe znaczenie dla separacji ruchu sieciowego i zachowania bezpieczeństwa. Kolejna odpowiedź proponuje, że utworzono trzy nowe VLAN-y o ID 1, 13 i 48. Jest to niepoprawne z racji tego, że VLAN z ID 1 jest domyślnym VLAN-em i nie został nowo utworzony w tej konfiguracji. Domyślnie VLAN 1 obejmuje wszystkie porty, ale w tej konfiguracji zastosowano jego modyfikację poprzez wykluczenie portów 2 i 3 z tej domyślnej grupy. Odpowiedź mówiąca, że VLAN z ID 48 jest skonfigurowany jako zarządzalny również wprowadza w błąd ponieważ zarządzalność VLAN-u wymaga dodatkowych parametrów jak adresacja IP czy konfiguracja protokołów zarządzania siecią co nie jest widoczne w przedstawionej konfiguracji. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że oznaczenie VLAN-u jako część konfiguracji dynamicznej lub zdalnie zarządzanej sieci implikuje jego zarządzalność co nie musi być prawdą i zależy od szerszych kontekstów wdrożenia i sposobu administrowania siecią.

Pytanie 27

Na stabilność obrazu w monitorach CRT istotny wpływ ma

A. wieloczęstotliwość

B. czas reakcji

C. odwzorowanie kolorów

D. częstotliwość odświeżania

Częstotliwość odświeżania jest kluczowym parametrem wpływającym na stabilność obrazu w monitorach CRT. Oznacza ona, jak często obraz na ekranie jest aktualizowany w ciągu jednej sekundy, wyrażając się w hercach (Hz). Wyższa częstotliwość odświeżania pozwala na wygładzenie ruchu i eliminację zjawiska migotania, co jest szczególnie istotne podczas długotrwałego użytkowania monitora, gdyż zmniejsza zmęczenie oczu. W praktyce, standardowe wartości częstotliwości odświeżania dla monitorów CRT wynoszą 60 Hz, 75 Hz, a nawet 85 Hz, co znacząco poprawia komfort wizualny. Ponadto, stosowanie wyższej częstotliwości odświeżania jest zgodne z normami ergonomii i zaleceniami zdrowotnymi, które sugerują, że minimalna wartość powinna wynosić co najmniej 75 Hz dla efektywnej pracy z komputerem. Zrozumienie tego parametru może być również kluczowe przy wyborze monitora do zastosowań profesjonalnych, takich jak projektowanie graficzne czy gry komputerowe, gdzie jakość obrazu ma fundamentalne znaczenie.

Pytanie 28

Jaką maksymalną liczbę podstawowych partycji na dysku twardym z tablicą MBR można utworzyć za pomocą narzędzia Zarządzanie dyskami dostępnego w systemie Windows?

A. 4

B. 2

C. 1

D. 3

Odpowiedzi 1, 2 i 3 są niepoprawne, ponieważ opierają się na błędnych założeniach dotyczących struktury tablicy MBR i możliwości zarządzania partycjami. W przypadku opcji pierwszej, twierdzenie, że można utworzyć jedynie jedną partycję podstawową, jest błędne, ponieważ MBR został zaprojektowany z myślą o umożliwieniu tworzenia czterech partycji podstawowych. Dla odpowiedzi drugiej, pomylenie możliwości utworzenia dwóch partycji z rzeczywistością sugeruje, że użytkownik nie rozumie podstawowych zasad działania MBR i jego struktury. Z kolei odpowiedź trzecia, która sugeruje, że można utworzyć trzy partycje podstawowe, również nie uwzględnia maksymalnego limitu czterech partycji. Takie błędne interpretacje często wynikają z niepełnego zrozumienia tematu i nieznajomości specyfiki działania systemów operacyjnych oraz sposobów przydzielania przestrzeni dyskowej. Warto również zauważyć, że w przypadku systemu MBR, partycje mogą być wykorzystywane nie tylko do przechowywania danych, ale także do instalacji różnych systemów operacyjnych, co czyni je kluczowym elementem w zarządzaniu dyskami. Dlatego znajomość limitów i funkcji MBR jest istotna dla osób zajmujących się administracją systemami oraz dbających o efektywność wykorzystania przestrzeni dyskowej.

Pytanie 29

Jakie kolory wchodzą w skład trybu CMYK?

A. Błękitny, purpurowy, żółty i czarny

B. Czerwony, zielony, niebieski i czarny

C. Czerwony, zielony, żółty oraz granatowy

D. Czerwony, purpurowy, żółty oraz karmelowy

Tryb CMYK, który oznacza cyjan, magentę, żółty i czarny, jest standardem wykorzystywanym w druku kolorowym. W odróżnieniu od modelu RGB, który jest używany głównie w wyświetlaczach elektronicznych, CMYK jest oparty na subtraktywnym mieszaniu kolorów, co oznacza, że kolory są tworzone przez odejmowanie światła od białego tła. W praktyce, każdy kolor w trybie CMYK jest osiągany przez odpowiednie proporcje tych czterech barw, co pozwala na uzyskanie szerokiego zakresu kolorów niezbędnych w druku. Na przykład, podczas druku broszur, ulotek czy plakatów, zrozumienie i umiejętność pracy z tym modelem kolorów jest kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości wydruków. Dobrym przykładem jest proces kalibracji drukarki, która dostosowuje proporcje tych kolorów, aby osiągnąć pożądany efekt kolorystyczny. Na rynku istnieje wiele standardów, takich jak ISO 12647, które pomagają w osiągnięciu spójności kolorystycznej i jakości w druku, a znajomość trybu CMYK jest w tym kontekście nieoceniona.

Pytanie 30

Ile punktów abonenckich (2 x RJ45) powinno być zainstalowanych w biurze o powierzchni 49 m2, zgodnie z normą PN-EN 50167?

A. 4

B. 1

C. 5

D. 9

Wybór niewłaściwej liczby punktów abonenckich w pomieszczeniu biurowym przeważnie wynika z błędnych założeń dotyczących potrzeb infrastruktury sieciowej. Na przykład, odpowiedź wskazująca na 1 punkt abonencki, może sugerować, że biuro będzie miało minimalne zapotrzebowanie na dostęp do internetu, co jest dalekie od rzeczywistości w nowoczesnym środowisku pracy. W dobie intensywnego korzystania z technologii, gdzie wiele urządzeń wymaga stałego dostępu do sieci, taka liczba punktów abonenckich jest niewystarczająca. Z kolei odpowiedź na 4 punkty zakłada, że każde urządzenie biurowe, jak komputer czy drukarka, będzie miało dedykowane połączenie, jednak nie uwzględnia potencjalnych potrzeb w przyszłości, takich jak dodanie nowych stanowisk pracy lub urządzeń. W przypadku 9 punktów, istnieje ryzyko nadmiaru, co może prowadzić do nieefektywnego wykorzystania zasobów oraz zwiększenia kosztów instalacji. Normy, takie jak PN-EN 50167, pomagają w określeniu standardów dla infrastruktury, jednak kluczowe jest odpowiednie ich zastosowanie w praktyce, co wymaga zrozumienia potrzeb użytkowników oraz specyfiki pracy w danym biurze. Podsumowując, wybór niewłaściwej liczby punktów abonenckich może wynikać z błędnej analizy potrzeb, co skutkuje niewystarczającą lub nadmierną infrastrukturą, nieadekwatną do dynamicznych wymagań współczesnego środowiska biurowego.

Pytanie 31

W serwerach warto wykorzystywać dyski, które obsługują tryb Hot plugging, ponieważ

A. prędkość zapisu osiąga 250 MB/s.

B. pojemność dysku zwiększa się dzięki automatycznej kompresji danych.

C. możliwe jest podłączenie oraz odłączenie dysku przy włączonym zasilaniu serwera

D. czas odczytu wzrasta trzykrotnie w porównaniu z trybem Cable select.

Tryb hot plugging jest jedną z kluczowych funkcji w nowoczesnych serwerach, która pozwala na podłączanie i odłączanie dysków twardych bez konieczności wyłączania systemu. Oznacza to, że administratorzy mogą wprowadzać zmiany w konfiguracji pamięci masowej w czasie rzeczywistym, co znacząco zwiększa dostępność systemu oraz ułatwia zarządzanie zasobami. Przykładem zastosowania tej technologii jest sytuacja, gdy jeden z dysków w macierzy RAID ulegnie awarii. Administrator może wymienić uszkodzony dysk na nowy, nie przerywając pracy całego serwera, co jest niezwykle istotne w środowiskach krytycznych, gdzie czas przestoju musi być zminimalizowany. Ponadto, standardy takie jak SATA i SAS wprowadziły technologie hot swap, które są szeroko stosowane w przemyśle IT i stanowią dobrou praktykę w zarządzaniu sprzętem. Warto zauważyć, że hot plugging wspiera również elastyczne rozbudowywanie zasobów serwera, co jest nieocenione w kontekście rosnących potrzeb przechowywania danych w przedsiębiorstwach.

Pytanie 32

Która z poniższych form zapisu liczby 77(8) jest nieprawidłowa?

A. 111111(2)

B. 11010(ZM)

C. 63(10)

D. 3F(16)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Liczba 77 w systemie ósemkowym (77(8)) jest zapisana jako 7*8^1 + 7*8^0, co daje 56 + 7 = 63 w systemie dziesiętnym (63(10)). Odpowiedź 11010(ZM) oznacza zapis binarny liczby 26, co jest pojęciem niepoprawnym w odniesieniu do liczby 77(8). Wartość 11010 w systemie binarnym to 1*2^4 + 1*2^3 + 0*2^2 + 1*2^1 + 0*2^0 = 16 + 8 + 0 + 2 + 0 = 26. Dlatego odpowiedź 11010(ZM) jest niepoprawna, jako że odnosi się do innej liczby. Ustalając poprawne konwersje między systemami liczbowymi, można stosować standardowe metody, takie jak algorytm podzielności, który zapewnia dokładność i efektywność przeliczeń między różnymi systemami. Na przykład, aby skonwertować liczbę ósemkową na dziesiętną, należy pomnożyć każdą cyfrę przez odpowiednią potęgę bazy systemu. Dobrym przykładem jest przeliczenie liczby 77(8) na 63(10).

Pytanie 33

Która przystawka MMC systemu Windows umożliwia przegląd systemowego Dziennika zdarzeń?

A. fsmgmt.msc

B. devmgmt.msc

C. certtmpl.msc

D. eventvwr.msc

eventvwr.msc to chyba jedna z ważniejszych przystawek MMC, jeśli chodzi o codzienną administrację systemem Windows. To właśnie ona umożliwia przeglądanie systemowego Dziennika zdarzeń, czyli miejsca, gdzie zbierane są wszystkie najważniejsze informacje o pracy systemu operacyjnego, aplikacji i różnych usług. Dzięki eventvwr.msc można szybko wyłapać błędy, ostrzeżenia czy informacje, które mogą być kluczowe przy rozwiązywaniu problemów. Z mojego doświadczenia, praktycznie każdy administrator – czy to w małej firmie, czy w dużej korporacji – zagląda do podglądu zdarzeń, gdy pojawia się jakaś awaria, nieoczekiwany restart czy inne dziwne zachowanie systemu. Co ciekawe, Event Viewer pozwala także filtrować i eksportować zdarzenia, co przydaje się przy analizie bezpieczeństwa lub audytach. Standardy branżowe wymieniają regularne monitorowanie dziennika jako jedną z podstawowych praktyk bezpieczeństwa i utrzymania ciągłości działania systemu. Warto też wiedzieć, że przez eventvwr.msc można przejrzeć logi z komputerów zdalnych, co ułatwia centralne zarządzanie większą liczbą maszyn. Niektórzy lekceważą ten panel, ale moim zdaniem to błąd – dobrze prowadzony Dziennik zdarzeń to klucz do stabilnego i bezpiecznego środowiska IT. No i jeszcze jedno: wiele narzędzi do SIEM czy audytu też integruje się właśnie z tymi logami, bo są one standardem w ekosystemie Windows.

Pytanie 34

Sprzęt, który pozwala na komunikację pomiędzy hostami w tej samej sieci a hostami w różnych sieciach, to

A. firewall

B. hub

C. router

D. switch

Router to urządzenie, które pełni kluczową rolę w komunikacji pomiędzy różnymi sieciami komputerowymi. Jego zadaniem jest przekazywanie pakietów danych między hostami należącymi do różnych sieci, co umożliwia efektywną wymianę informacji. W praktyce, routery są wykorzystywane w domach, biurach oraz w dużych środowiskach korporacyjnych do łączenia lokalnych sieci z Internetem. Przykładem może być typowy router domowy, który łączy urządzenia takie jak komputery, smartfony czy drukarki z dostawcą usług internetowych. Routery operują na warstwie trzeciej modelu OSI, co oznacza, że analizują adresy IP i podejmują decyzje o trasowaniu danych. W kontekście standardów branżowych, routery są zgodne z protokołami takimi jak IP, a także z technologiami NAT (Network Address Translation) i DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol), co pozwala na dynamiczne przydzielanie adresów IP oraz tworzenie bardziej złożonych sieci. Warto również zauważyć, że nowoczesne routery często oferują dodatkowe funkcje zabezpieczeń, takie jak zapory sieciowe, co wpływa na bezpieczeństwo przesyłanych danych.

Pytanie 35

Które z poniższych twierdzeń na temat protokołu DHCP jest poprawne?

A. Jest to protokół dostępu do bazy danych

B. Jest to protokół transferu plików

C. Jest to protokół trasowania

D. Jest to protokół konfiguracji hosta

Protokół DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) jest kluczowym elementem w zarządzaniu adresacją IP w sieciach komputerowych. Jego głównym zadaniem jest automatyczne przydzielanie adresów IP oraz innych informacji konfiguracyjnych, takich jak maska sieci, brama domyślna i serwery DNS, do urządzeń (hostów) w sieci. Dzięki zastosowaniu DHCP, administratorzy sieci mogą zredukować czas i wysiłek potrzebny do ręcznego konfigurowania tych ustawień na każdym urządzeniu. Protokół ten działa w modelu klient-serwer, gdzie klient DHCP wysyła żądanie do serwera DHCP, który odpowiada odpowiednimi informacjami konfiguracyjnymi. W praktyce, DHCP jest szeroko stosowany w sieciach lokalnych, w tym w domowych routerach, biurach oraz w środowiskach korporacyjnych, co pozwala na dynamiczne zarządzanie dużą liczbą urządzeń. Zgodnie z najlepszymi praktykami, korzystanie z DHCP zwiększa elastyczność oraz efektywność zarządzania siecią, a także minimalizuje ryzyko konfliktów adresów IP.

Pytanie 36

Jak nazywa się jednostka danych PDU w warstwie sieciowej modelu ISO/OSI?

A. bit

B. ramka

C. pakiet

D. segment

Chociaż segment, bit i ramka są terminami używanymi w kontekście przesyłania danych, to nie odnoszą się one do warstwy sieciowej modelu ISO/OSI, co czyni je niepoprawnymi odpowiedziami. Segment odnosi się do warstwy transportowej modelu, gdzie dane są dzielone na mniejsze kawałki, aby zapewnić ich niezawodną transmisję. Protokół TCP (Transmission Control Protocol) operuje na poziomie segmentów, dodając nagłówki zarządzające kontrolą błędów i porządkiem przesyłania. Bit to najmniejsza jednostka informacji w systemie komputerowym, ale nie jest specyficzny dla żadnej warstwy modelu ISO/OSI i nie może być traktowany jako jednostka PDU. Ramka natomiast jest jednostką danych w warstwie łącza danych, gdzie dane są opakowane w ramki zawierające adresy MAC oraz inne informacje potrzebne do przesyłu w sieci lokalnej. Niezrozumienie, które jednostki danych są przypisane do odpowiednich warstw modelu OSI, może prowadzić do błędnego pojmowania struktury komunikacji sieciowej. Ważne jest, aby zrozumieć, że każda z warstw modelu OSI pełni określoną funkcję, i błędne przypisanie terminów do niewłaściwych warstw może skutkować nieefektywnym projektowaniem sieci oraz problemami w diagnostyce i zarządzaniu komunikacją. Dlatego kluczowe jest przyswojenie sobie tych podstawowych koncepcji, aby lepiej zrozumieć, jak działa cały system komunikacji w sieciach komputerowych.

Pytanie 37

W dwóch sąsiadujących pomieszczeniach pewnej firmy występują znaczne zakłócenia elektromagnetyczne. Aby zapewnić maksymalną przepustowość w istniejącej sieci LAN, jakie medium transmisyjne powinno być użyte?

A. kabel światłowodowy

B. skrętka nieekranowana

C. kabel telefoniczny

D. fale elektromagnetyczne w zakresie podczerwieni

Kabel światłowodowy to naprawdę świetny wybór, gdy mamy do czynienia z mocnymi zakłóceniami elektromagnetycznymi. Dlaczego? Bo używa światła do przesyłania danych, co sprawia, że te zakłócenia elektryczne nie mają na nie wpływu. W przeciwieństwie do kabli miedzianych, światłowody są odporne na różne interferencje, co daje nam stabilność i wysoką prędkość przesyłania. Na przykład w dużych biurach czy instytucjach, gdzie niezawodność przesyłu danych jest kluczowa, światłowody sprawdzają się doskonale. Warto też wiedzieć o standardach takich jak OM3 czy OM4 dla kabli wielomodowych oraz OS1 i OS2 dla jednomodowych, bo to one definiują, jak dobrze możemy przesyłać sygnał na długich dystansach, nie tracąc jakości. I pamiętaj, żeby używać sprzętu, który jest przystosowany do światłowodów, bo to zwiększa efektywność całej sieci.

Pytanie 38

Jaką funkcję pełni punkt dostępowy, aby zabezpieczyć sieć bezprzewodową w taki sposób, aby jedynie urządzenia z wybranymi adresami MAC mogły się do niej łączyć?

A. Radius (Remote Authentication Dial In User Service)

B. Filtrowanie adresów MAC

C. Przydzielenie SSID

D. Autoryzacja

Filtrowanie adresów MAC to technika zabezpieczająca sieć bezprzewodową poprzez umożliwienie jedynie urządzeniom z określonymi adresami MAC na dostęp do sieci. Każde urządzenie sieciowe posiada unikalny adres MAC, który jest stosowany do identyfikacji i komunikacji w lokalnej sieci. Dzięki filtrowaniu adresów MAC administratorzy mogą tworzyć listy dozwolonych urządzeń, co znacząco zwiększa bezpieczeństwo sieci. W praktyce, użytkownik, którego urządzenie nie znajduje się na liście, nie będzie mógł się połączyć z siecią, nawet jeśli zna hasło. Ta metoda jest szczególnie skuteczna w małych środowiskach, takich jak biura czy domy, gdzie liczba urządzeń jest ograniczona. Należy jednak pamiętać, że filtrowanie adresów MAC nie jest niezawodne, ponieważ adresy MAC mogą być łatwo sklonowane przez nieautoryzowane urządzenia. Dlatego powinno być stosowane w połączeniu z innymi metodami bezpieczeństwa, takimi jak WPA3, aby zapewnić kompleksową ochronę. Dobrą praktyką jest regularne aktualizowanie listy dozwolonych adresów MAC, aby dostosować się do zmieniającego się środowiska sieciowego.

Pytanie 39

Po stwierdzeniu przypadkowego usunięcia ważnych danych na dysku twardym, aby odzyskać usunięte pliki, najlepiej

A. odinstalować oraz ponownie zainstalować sterowniki dysku twardego, zalecane przez producenta.

B. zainstalować na tej samej partycji co pliki program do odzyskiwania usuniętych danych np. Recuva.

C. przeskanować system programem antywirusowym, a następnie użyć narzędzia chkdsk.

D. podłączyć dysk do zestawu komputerowego z zainstalowanym programem typu recovery.

Podejście z podłączeniem dysku do innego komputera, w którym już jest zainstalowany program do odzyskiwania danych, to faktycznie najbezpieczniejsza i najskuteczniejsza metoda na ratowanie przypadkowo usuniętych plików. Główna zaleta tej metody polega na tym, że minimalizujesz ryzyko nadpisania usuniętych danych – każde zapisywanie nowych plików (np. instalacja programów, aktualizacje) na tej samej partycji może trwale zniszczyć szansę na odzyskanie. W branży IT to praktycznie złoty standard – jeśli ktoś poważnie traktuje bezpieczeństwo danych, zawsze najpierw odłącza nośnik, na którym doszło do utraty, a potem działa na kopii lub z innego środowiska. Moim zdaniem zdecydowanie lepiej na zimno wyciągnąć dysk i użyć specjalistycznych narzędzi typu recovery na innym komputerze, bo wtedy całkowicie unikasz ingerencji w system plików, z którego chcesz coś uratować. Praktyka pokazuje, że nawet darmowe programy typu Recuva, TestDisk czy PhotoRec przy takim podejściu potrafią przywrócić naprawdę dużo – pod warunkiem, że nie dopuści się do nadpisania sektorów. Warto też pamiętać, że profesjonaliści często najpierw robią sektor po sektorze obraz dysku (np. za pomocą ddrescue), a dopiero potem bawią się w odzyskiwanie, żeby w razie czego mieć zawsze surową kopię przed jakimikolwiek próbami odzysku. To trochę jak z archeologią cyfrową – każdy nieprzemyślany ruch może bezpowrotnie coś zniszczyć. Z mojego doświadczenia, zachowanie zimnej krwi i przestrzeganie tych zasad daje największą szansę na sukces.

Pytanie 40

Udostępnienie drukarki sieciowej codziennie o tej samej porze należy ustawić we właściwościach drukarki, w zakładce

A. zabezpieczenia.

B. udostępnianie.

C. zaawansowane.

D. ogólne.

W systemie Windows każda zakładka we właściwościach drukarki ma swoje konkretne przeznaczenie i to właśnie zrozumienie logiki ich podziału pozwala szybko odnaleźć właściwą opcję. Ustawienie udostępniania drukarki tylko o określonej porze dnia nie jest ani parametrem ogólnym, ani zwykłym przełącznikiem „udostępnij / nie udostępniaj”, tylko elementem bardziej zaawansowanej konfiguracji pracy urządzenia i kolejki wydruku. Dlatego nie znajdzie się go w zakładce „Ogólne”. Tam są głównie informacje opisowe: nazwa drukarki, lokalizacja, podstawowy test wydruku, ewentualnie krótki opis. To są rzeczy widoczne dla użytkownika końcowego, a nie szczegółowe reguły działania w czasie. Podobny błąd myślowy dotyczy zakładki „Udostępnianie”. Wiele osób zakłada, że skoro chodzi o drukarkę sieciową, to wszystko co z siecią związane musi być właśnie tam. Tymczasem w „Udostępnianiu” definiuje się, czy drukarka jest w ogóle dostępna w sieci, pod jaką nazwą udziału, ewentualnie dodatkowe sterowniki dla innych systemów. To jest poziom „włącz/wyłącz” oraz podstawowe parametry sieciowe, ale bez harmonogramu godzinowego. To trochę tak, jak z udziałami sieciowymi folderów – tam też sam udział nie definiuje, w jakich godzinach wolno korzystać, tylko czy w ogóle jest dostępny i dla kogo. Zakładka „Zabezpieczenia” również bywa myląca, bo dotyczy uprawnień użytkowników. Tam konfiguruje się, kto może drukować, kto może zarządzać drukarką czy kolejką, zgodnie z mechanizmem list ACL w Windows. Jednak uprawnienia nie określają czasu – one mówią „kto” i „co może”, ale nie „kiedy”. Ograniczenia czasowe są inną klasą reguł i standardowo w Windows są przenoszone do sekcji zaawansowanych danego komponentu. Typowy błąd to mieszanie pojęcia uprawnień z harmonogramem. Harmonogram pracy drukarki, czyli dostępność w określonych godzinach, to już konfiguracja wyższego poziomu – dlatego trafia do zakładki „Zaawansowane”, razem z opcjami priorytetu drukarki, zarządzania kolejką, buforowaniem i wyborem sterownika. Z mojego doświadczenia, jeśli coś brzmi jak „ustawienie zachowania w czasie” lub „reguła działania”, to w Windows prawie zawsze ląduje w ustawieniach zaawansowanych, a nie w prostych kartach ogólnych, udostępniania czy zabezpieczeń.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej