Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik elektryk
  • Kwalifikacja: ELE.05 - Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych
  • Data rozpoczęcia: 1 lutego 2026 14:09
  • Data zakończenia: 1 lutego 2026 14:17

Egzamin zdany!

Wynik: 23/40 punktów (57,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Czas pomiędzy kolejnymi kontrolami oraz próbami instalacji elektrycznych w budynkach mieszkalnych zbiorowego użytku nie powinien przekraczać okresu

A. 2 lata
B. 1 rok
C. 5 lat
D. 3 lata
Odpowiedzi, które sugerują krótsze okresy przeglądów, jak 2 czy 3 lata, mogą wydawać się sensowne, bo to bardziej na bezpieczeństwo, ale w rzeczywistości to raczej nieodpowiednie podejście. Zbyt częste przeglądy mogą wiązać się z niepotrzebnymi kosztami dla właścicieli budynków i obciążać służby techniczne, które mogą być zajęte innymi sprawami. Dodatkowo, krótsze okresy mogą wprowadzać w błąd i powodować nieuzasadniony niepokój wśród mieszkańców. Ważne jest, żeby przeglądy robić zgodnie z wytycznymi, które uwzględniają rzeczywiste potrzeby i stan techniczny instalacji. Dobrze jest też robić audyty techniczne, żeby wcześniej wykrywać ewentualne problemy. A co do odpowiedzi, która mówi o 1 roku, to jest zupełnie nietrafiona, bo w tak krótkim czasie nie ma szans na zauważenie efektów użytkowania i degradacji. Dbanie o bezpieczeństwo w budynkach wielorodzinnych powinno opierać się na rozsądnych zasadach, które biorą pod uwagę nie tylko koszty, ale i utrzymanie wysokich standardów bezpieczeństwa.

Pytanie 2

Które z wymienionych czynności przy instalacjach elektrycznych do 1 kV wymagają wydania polecenia?

A. Związane z ratowaniem urządzeń przed zniszczeniem.
B. Okresowe, określone w planie przeglądów.
C. Codzienne, określone w instrukcji eksploatacji.
D. Związane z ratowaniem zdrowia i życia ludzkiego.
W wielu zakładach i szkołach technicznych powtarza się schematyczne myślenie, że polecenie trzeba wydawać zawsze, gdy coś się robi przy instalacji elektrycznej, albo odwrotnie – tylko w sytuacjach ekstremalnych, typu ratowanie życia czy sprzętu. To prowadzi do nieporozumień. Podstawowa zasada przy instalacjach do 1 kV jest taka, że polecenie ma porządkować planowe prace eksploatacyjne i zapewniać nadzór nad nimi, a nie zastępować zdrowy rozsądek w sytuacjach nagłych. Codzienne czynności eksploatacyjne, opisane w instrukcji obsługi, jak np. wizualne oględziny tablic, sprawdzanie sygnalizacji, resetowanie zabezpieczenia po zadziałaniu (oczywiście zgodnie z procedurą) czy obsługa łączników, są wykonywane na tyle często i są na tyle rutynowe, że nie wymagają każdorazowego wystawiania polecenia. Wymagają natomiast przeszkolenia, uprawnień i znajomości instrukcji eksploatacji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro coś jest zapisane w instrukcji, to wydaje się „ważne”, więc ludzie automatycznie kojarzą to z poleceniem. Tymczasem instrukcja określa sposób wykonywania pracy, a polecenie – fakt zlecenia konkretnego zadania w określonym miejscu i czasie. Jeszcze częściej myli się polecenie z działaniem w sytuacjach awaryjnych. Gdy chodzi o ratowanie zdrowia lub życia, nikt nie będzie czekał na formalne polecenie pisemne – priorytetem jest natychmiastowe działanie zgodne z zasadami pierwszej pomocy i bezpieczeństwa, np. szybkie wyłączenie zasilania, odciągnięcie poszkodowanego z zachowaniem własnego bezpieczeństwa, wezwanie pogotowia. Podobnie przy ratowaniu urządzeń przed zniszczeniem, np. gdy zaczyna się palić rozdzielnica albo transformator wydaje nietypowe dźwięki – najpierw wykonuje się czynności zabezpieczające (odłączenie zasilania, powiadomienie dyspozytora, ewakuacja ludzi), a dopiero później, przy usuwaniu skutków awarii, wchodzi w grę formalne polecenie na prace naprawcze. Moim zdaniem warto rozdzielić w głowie trzy rzeczy: codzienną obsługę według instrukcji, działania ratunkowe, które są poza formalną procedurą poleceń, oraz prace okresowe, planowe – właśnie te ostatnie wymagają wydania polecenia, bo wiążą się z ingerencją w instalację, wyłączeniami, zabezpieczeniem miejsca pracy i odpowiedzialnością za zespół. Dobre praktyki branżowe i zakładowe instrukcje organizacji bezpiecznej pracy dokładnie to rozróżniają, żeby uniknąć zarówno nadmiernej biurokracji, jak i niebezpiecznego luzu przy poważniejszych robotach eksploatacyjnych.

Pytanie 3

Jak często powinny być przeprowadzane okresowe kontrole użytkowe instalacji elektrycznej w budynku jednorodzinnym, minimalnie raz w czasie?

A. 5 lat
B. 4 lata
C. 8 lat
D. 6 lat
Okresowe badania eksploatacyjne sieci elektrycznej w domach jednorodzinnych są kluczowym elementem zapewnienia ich bezpieczeństwa i sprawności. Zgodnie z obowiązującymi normami, szczególnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury oraz normami PN-IEC 60364 i PN-EN 61010, przeglądy te powinny być przeprowadzane co 5 lat. W praktyce, regularne kontrole umożliwiają wczesne wykrywanie potencjalnych usterek, takich jak uszkodzenia izolacji, niewłaściwe połączenia czy degradacja elementów systemu elektrycznego. Na przykład, w przypadku starych instalacji, działanie na granicy normy może prowadzić do przegrzewania się przewodów, co stwarza ryzyko pożaru. Dlatego ważne jest, aby użytkownicy domów jednorodzinnych byli świadomi tego obowiązku i zapewniali odpowiednie przeglądy w ustalonych interwałach. Dodatkowo, w miarę starzejących się instalacji, może być konieczne zwiększenie częstotliwości badań, co podkreśla znaczenie odpowiedzialnego zarządzania systemem elektrycznym w domu.

Pytanie 4

Do jakiego rodzaju pracy przeznaczony jest silnik elektryczny, jeśli na jego tabliczce znamionowej podany jest symbol S2?

A. Dorywczej.
B. Ciągłej.
C. Okresowej długotrwałej.
D. Okresowej przerywanej.
Prawidłowo – symbol S2 na tabliczce znamionowej oznacza pracę dorywczą (przerywaną, krótkotrwałą). W klasyfikacji rodzajów pracy maszyn elektrycznych według norm (np. PN-EN 60034) S1 to praca ciągła, a S2 właśnie praca krótkotrwała. Silnik w pracy S2 jest zaprojektowany do pracy pod obciążeniem tylko przez określony, stosunkowo krótki czas, np. 10, 30 czy 60 minut, po czym musi nastąpić przerwa na ostygnięcie do temperatury zbliżonej do otoczenia. Na tabliczce często zobaczysz to w formie: S2 – 30 min. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych rzeczy przy doborze silnika, bo wielu praktyków patrzy tylko na moc i napięcie, a pomija rodzaj pracy, co potem kończy się przegrzewaniem. W zastosowaniach praktycznych silniki S2 spotykamy tam, gdzie urządzenie działa w cyklach i nie jest obciążone non stop: podnośniki warsztatowe, wciągarki, sprężarki domowe, piły do drewna używane okresowo, napędy bram, niektóre maszyny budowlane. Projektant lub elektryk dobierający napęd musi uwzględnić, że taki silnik nie może pracować jak w S1, bo jego uzwojenia i izolacja są dobrane na wyższą temperaturę tylko przez ograniczony czas. Dobrą praktyką jest zawsze sprawdzić: symbol S, czas trwania pracy i cykl obciążenia, zanim zamienimy silnik na inny „bo ma taką samą moc”. W eksploatacji warto pilnować, żeby nie skracać sztucznie przerw między cyklami, bo wtedy silnik nie zdąży odprowadzić ciepła i szybciej zużyje się izolacja, co w dłuższej perspektywie kończy się przebiciem i awarią. Z mojego doświadczenia wynika, że prawidłowe rozumienie symbolu S2 mocno ogranicza liczbę przegrzanych i spalonych silników w zakładzie.

Pytanie 5

Dokumentacja użytkowania instalacji elektrycznych chronionych wyłącznikami nadmiarowoprądowymi nie jest zobowiązana do zawierania

A. zasad bezpieczeństwa dotyczących wykonywania prac eksploatacyjnych
B. charakterystyki technicznej instalacji
C. opisu doboru urządzeń zabezpieczających
D. spisu terminów oraz zakresów testów i pomiarów kontrolnych
Twoja odpowiedź jest całkiem trafna. Wiesz, że instrukcje dotyczące eksploatacji instalacji elektrycznych zabezpieczonych wyłącznikami nadmiarowoprądowymi nie muszą zawierać szczegółowych informacji o doborze urządzeń. Z mojego doświadczenia, dobór tych urządzeń najczęściej robi się na etapie projektowania, według norm, jak chociażby PN-IEC 60364-1. W instrukcji powinno być raczej opisane, jak działają już wybrane urządzenia, ich typy i zasady użytkowania. Na przykład, lista terminów i zakresów prób oraz pomiarów kontrolnych jest kluczowa, żeby wszystko działało bezpiecznie i sprawnie. No i oczywiście, zasady bezpieczeństwa przy pracach eksploatacyjnych to podstawa, bo przecież chcemy zminimalizować ryzyko wypadków. Dobrze, żeby dokumentacja była jasna i zgodna z aktualnymi przepisami – to przecież wpływa na bezpieczeństwo i efektywność pracy. Instrukcja to powinna być pomoc, która zapewnia, że instalacja będzie działać prawidłowo, a nie miejsce na podstawowe zasady doboru zabezpieczeń.

Pytanie 6

Które z poniższych stwierdzeńnie jest rezultatem przeglądu instalacji elektrycznej?

A. W instalacji nie stwierdzono widocznych uszkodzeń, które mogłyby deteriorować bezpieczeństwo
B. Zachowana jest ciągłość przewodów ochronnych oraz połączeń wyrównawczych
C. Elementy instalacji zostały odpowiednio dobrane i poprawnie zainstalowane
D. Na podstawie danych dostarczonych przez producenta, oznaczeń oraz certyfikatów, elementy instalacji są zgodne z normami bezpieczeństwa
Zachowanie ciągłości przewodów ochronnych oraz połączeń wyrównawczych jest kluczowym elementem zapewnienia bezpieczeństwa w instalacjach elektrycznych. Dobrze zaprojektowane i wykonane połączenia ochronne są niezbędne do skutecznego odprowadzenia prądów zwarciowych do ziemi, co minimalizuje ryzyko porażenia elektrycznego oraz pożaru. W praktyce, ciągłość tych połączeń można zweryfikować za pomocą pomiarów rezystancji, które powinny wykazywać wartości zgodne z normami, np. PN-EN 61557-4. W przypadku ich braku, nawet jeśli inne elementy instalacji wydają się być w dobrym stanie, istnieje realne niebezpieczeństwo wystąpienia awarii, co podkreśla znaczenie regularnych inspekcji i pomiarów. Działania te są zgodne z najlepszymi praktykami zawartymi w dokumentach normatywnych, co pozwala na prewencję oraz zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa użytkowników instalacji elektrycznej.

Pytanie 7

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 8

Który z przedstawionych znaków należy zastosować, aby ostrzec użytkownika urządzenia elektrycznego przed niebezpieczeństwem porażenia prądem elektrycznym?

Ilustracja do pytania
A. B.
B. A.
C. D.
D. C.
Odpowiedź C. jest poprawna, ponieważ symbol ostrzegawczy, który przedstawia, jest uznawany za międzynarodowy standard w zakresie bezpieczeństwa urządzeń elektrycznych. Trójkąt z piorunem informuje użytkowników o potencjalnym niebezpieczeństwie porażenia prądem elektrycznym. Stosowanie tego znaku jest zgodne z normami IEC 60417, które regulują oznakowanie bezpieczeństwa w obszarze elektryczności. Przykładowo, w miejscach takich jak stacje elektroenergetyczne, rozdzielnie elektryczne czy w instalacjach przemysłowych, obecność tego znaku jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa pracowników i osób przebywających w pobliżu. Oprócz tego, znak ten powinien być umieszczany w widocznych miejscach, aby każdy mógł go łatwo zauważyć. W przypadku pracy w warunkach wysokiego napięcia, stosowanie odpowiednich oznaczeń jest nie tylko praktyką, ale i wymogiem prawnym, co podkreśla znaczenie edukacji i świadomości w zakresie bezpieczeństwa elektrycznego.

Pytanie 9

Kontrola instalacji elektrycznych w obiektach użyteczności publicznej powinna być przeprowadzana nie rzadziej niż co

A. 3 lata
B. 5 lat
C. 2 lata
D. 4 lata
Wiesz, przeglądy instalacji elektrycznej w budynkach publicznych powinny być robione co 5 lat. To ważne, bo chodzi o bezpieczeństwo ludzi i to, by wszystko działało jak należy. Jak robisz to regularnie, to można szybciej zauważyć różne usterki, takie jak uszkodzone kable czy korozja. Na przykład, w teatrach czy halach sportowych jest mnóstwo ludzi, więc tam warto być szczególnie czujnym, żeby nie było awarii, które mogą być niebezpieczne. Fajnie też mieć dokumentację tych przeglądów, bo widać, co się działo z instalacją przez lata. Ważne, żeby przeglądami zajmowali się fachowcy, którzy potrafią ocenić, co jest do zrobienia. W Polsce można znaleźć przepisy na ten temat w Kodeksie Pracy i normach PN-IEC.

Pytanie 10

Dokumentacja użytkowania instalacji elektrycznych chronionych wyłącznikami nadprądowymi nie musi obejmować

A. zasad bezpieczeństwa przy realizacji prac eksploatacyjnych
B. opisu doboru urządzeń zabezpieczających
C. specyfikacji technicznej instalacji
D. spisu terminów oraz zakresów prób i badań kontrolnych
Właściwie dobrana instrukcja eksploatacji instalacji elektrycznych zabezpieczonych wyłącznikami nadprądowymi jest kluczowym dokumentem, który powinien zawierać niezbędne informacje dotyczące utrzymania i bezpieczeństwa tych systemów. Odpowiedź wskazująca na brak potrzeby zawarcia opisu doboru urządzeń zabezpieczających jest prawidłowa, ponieważ ten aspekt nie jest bezpośrednio związany z codzienną eksploatacją i konserwacją instalacji. W praktyce, dobór urządzeń zabezpieczających jest zagadnieniem, które powinno zostać omówione na etapie projektowania instalacji. W tej fazie kluczowe jest dostosowanie wyłączników do specyfiki obciążenia i warunków pracy, co powinno być zgodne z normami PN-IEC 60898 oraz PN-IEC 60947. Możliwość doboru odpowiednich urządzeń powinna być wcześniej przeanalizowana przez projektanta, a w instrukcji eksploatacyjnej powinny być uwzględnione jedynie informacje dotyczące ich użytkowania i konserwacji, co zwiększa efektywność i bezpieczeństwo pracy w obiektach.

Pytanie 11

Jakie czynności związane z eksploatacją instalacji elektrycznych powinny być realizowane jedynie na podstawie pisemnego zlecenia?

A. Związane z ratowaniem życia i zdrowia ludzi
B. Dotyczące zabezpieczania instalacji przed uszkodzeniem
C. Eksploatacyjne, wskazane w instrukcjach stanowiskowych i realizowane przez uprawnione osoby
D. Eksploatacyjne, które mogą prowadzić do szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi
To, że czynności eksploatacyjne, które mogą grozić zdrowiu i życiu, powinny być robione tylko na pisemne polecenie, to dobra odpowiedź. Właściwie, takie sytuacje mogą się zdarzać, gdy ktoś ma do czynienia z urządzeniami pod napięciem albo w przypadku ryzyka porażenia prądem czy pożaru. Wymóg pisemnego polecenia pomaga upewnić się, że wszystko jest dokładnie opracowane, a ryzyko zminimalizowane zgodnie z normami, jak na przykład PN-IEC 60364. Oprócz tego, te procedury powinny być opisane w instrukcjach stanowiskowych i powinny być realizowane przez ludzi, którzy mają odpowiednie uprawnienia. Wiedza o bezpieczeństwie i procedurach związanych z elektrycznością jest naprawdę ważna dla każdego, kto pracuje w tej dziedzinie.

Pytanie 12

Do zakresu podstawowych czynności i obowiązków osób posiadających kwalifikacje w zakresie eksploatacji instalacji elektrycznej nie należy

A. sprawdzanie stanu zewnętrznego aparatury.
B. obserwacja i sprawdzanie działania aparatury kontrolno-pomiarowej.
C. sprawdzanie stanu odbiorników.
D. sporządzanie protokołów odbioru instalacji elektrycznej.
Prawidłowo wskazano, że sporządzanie protokołów odbioru instalacji elektrycznej nie należy do podstawowych czynności osób posiadających kwalifikacje w zakresie eksploatacji. Osoba z uprawnieniami eksploatacyjnymi (tzw. E) zajmuje się głównie bieżącą obsługą, kontrolą, konserwacją, drobnymi naprawami oraz nadzorem nad pracą urządzeń i instalacji. Jej zadaniem jest m.in. sprawdzanie stanu odbiorników, oględziny zewnętrzne aparatury, obserwacja i kontrola działania aparatury kontrolno‑pomiarowej, reagowanie na nieprawidłowości, a także wykonywanie prostych czynności regulacyjnych. Odbiór instalacji, wraz z pełną oceną zgodności z normami, wykonaniem kompletu pomiarów ochronnych i sporządzeniem protokołów, to już kompetencja osób z uprawnieniami dozorowymi (D) oraz kwalifikacjami pomiarowymi. Protokół odbioru jest dokumentem prawnym, potwierdzającym m.in. spełnienie wymagań norm PN‑HD 60364, poprawną ochronę przeciwporażeniową, dobór zabezpieczeń oraz właściwy stan techniczny instalacji. W praktyce na budowie czy przy modernizacji instalacji najpierw wykonuje się pomiary odbiorcze, sporządza protokół, a dopiero potem instalacja trafia do eksploatacji i wtedy wchodzi rola personelu E – właśnie w zakresie codziennych przeglądów, kontroli wizualnych, obserwacji aparatury, zgłaszania usterek. Moim zdaniem dobrze jest to sobie w głowie rozdzielić: E – eksploatuje i dogląda, D i pomiarowiec – odbierają, mierzą i podpisują dokumentację odbiorczą.

Pytanie 13

Gdy prace pomiarowe i kontrolne w instalacjach elektrycznych są wymagane do wykonania przez dwie osoby, to osoba przeprowadzająca pomiary powinna mieć odpowiednie kwalifikacje, a druga osoba wspierająca

A. powinna posiadać świadectwo kwalifikacyjne na stanowisku eksploatacji w zakresie pomiarów
B. nie jest zobowiązana do posiadania świadectwa kwalifikacji, jeśli ukończyła szkołę zawodową
C. musi dysponować świadectwem kwalifikacyjnym na stanowisku dozoru, lecz bez zakresu pomiarów
D. nie musi mieć świadectwa kwalifikacji, jeśli przeszła odpowiednie szkolenie
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ obecne przepisy oraz normy branżowe, takie jak PN-EN 50110-1, wskazują, że dla niektórych prac pomiarowych obecność osoby wspomagającej jest niezbędna, jednak nie wymaga się od niej posiadania świadectwa kwalifikacji, o ile przeszła odpowiednie szkolenie. Taki model pracy ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa oraz efektywności przeprowadzanych pomiarów. W praktyce oznacza to, że osoba wspierająca, mimo że nie jest w pełni wykwalifikowana, powinna dobrze rozumieć procedury bezpieczeństwa oraz potrafić reagować w sytuacjach awaryjnych. Przykładami mogą być prace polegające na pomiarach rezystancji uziemienia czy pomiarach napięcia. W takich przypadkach, osoba wspomagająca może zajmować się przygotowaniem sprzętu, monitorowaniem warunków pracy, a także wspieraniem głównego pomiarowca w zakresie organizacyjnym, co jest zgodne z zasadami efektywnej współpracy w zespole. Dzięki temu, można minimalizować ryzyko wystąpienia błędów pomiarowych oraz zwiększać bezpieczeństwo całego procesu.

Pytanie 14

W którym z wymienionych przypadków instalacja elektryczna w pomieszczeniu biurowym musi być poddawana konserwacji i naprawie?

A. Podczas przeprowadzania prac konserwacyjnych w pomieszczeniu, np. malowanie ścian.
B. Gdy wartości jej parametrów nie mieszczą się w granicach określonych w instrukcji eksploatacji.
C. Przy wymianie zwykłych żarówek na energooszczędne.
D. Gdy zmierzone natężenie oświetlenia w miejscu pracy jest niższe od wymaganego.
Decydujące w tym pytaniu jest słowo „musi”. Instalacja elektryczna w biurze podlega obowiązkowej konserwacji i naprawie wtedy, gdy jej parametry wyjdą poza zakres podany w instrukcji eksploatacji, dokumentacji technicznej lub normach. Chodzi o takie wielkości jak rezystancja izolacji, ciągłość przewodów ochronnych, impedancja pętli zwarcia, skuteczność ochrony przeciwporażeniowej, spadki napięcia, obciążalność prądowa obwodów. Jeśli pomiary okresowe pokażą, że któryś z tych parametrów „wyskoczył” poza dopuszczalne granice, to z punktu widzenia przepisów i zdrowego rozsądku instalacja wymaga naprawy lub co najmniej konserwacji. W praktyce wygląda to tak: przy przeglądzie pięcioletnim instalacji w budynku biurowym elektryk wykonuje komplet pomiarów, porównuje wyniki z wymaganiami z instrukcji eksploatacji i norm (np. PN‑HD 60364) i jeśli coś się nie zgadza – np. zbyt niska rezystancja izolacji przewodów, za duża impedancja pętli zwarcia, nieskuteczne zadziałanie zabezpieczeń nadprądowych – to trzeba podjąć działania: wymienić przewody, poprawić połączenia, dobrać inne zabezpieczenia, czasem przebudować fragment instalacji. Moim zdaniem kluczowe jest myślenie kategoriami „parametry – wymagania – bezpieczeństwo”. Instrukcja eksploatacji i dokumentacja to nie jest papier do szuflady, tylko punkt odniesienia, kiedy mamy obowiązek interweniować. W dobrych praktykach eksploatacyjnych przyjmuje się, że nie czekamy aż dojdzie do awarii czy porażenia, tylko reagujemy już na pogarszające się wyniki pomiarów, kiedy widać, że instalacja zaczyna wychodzić poza bezpieczny zakres pracy. Takie podejście minimalizuje ryzyko pożaru, porażenia prądem i przestojów w pracy biura.

Pytanie 15

W przypadku gdy instrukcje stanowiskowe nie określają szczegółowych terminów, przegląd urządzeń napędowych powinien być przeprowadzany przynajmniej raz na

A. cztery lata
B. rok
C. dwa lata
D. pięć lat
Odpowiedzi wskazujące na cztery lata, rok lub pięć lat jako okres pomiędzy przeglądami urządzeń napędowych wykazują brak zrozumienia zasadności i potrzeby regularnych inspekcji. Zbyt długi okres przeglądów, na przykład cztery czy pięć lat, może prowadzić do nieodkrycia istotnych usterek, które mogą zagrażać bezpieczeństwu użytkowników oraz powodować poważne straty finansowe w wyniku awarii. Często mylone jest również pojęcie regularności przeglądów z intensywnością eksploatacji urządzeń; niezależnie od tego, jak intensywnie urządzenie jest używane, powinno być regularnie sprawdzane. Z kolei odpowiedź 'rok' jest niewystarczająca, ponieważ w przypadku wielu urządzeń napędowych, taki okres może być zbyt krótki, a niewłaściwe przeglądy mogą prowadzić do nadmiernych kosztów operacyjnych. Każdy system napędowy ma swoje specyficzne wymagania i normy, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu harmonogramu przeglądów, a ogólne zasady wskazują na dwa lata jako maksymalny okres, który zapewnia bezpieczeństwo i efektywność działania urządzeń. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla każdej osoby pracującej w obszarze zarządzania urządzeniami oraz ich konserwacją.

Pytanie 16

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 17

Które z poniższych wymagań nie jest konieczne do spełnienia przy wprowadzaniu do użytku po remoncie urządzenia napędowego z silnikiem trójfazowym Pn = 15 kW, Un = 400 V (Δ), fn = 50 Hz?

A. Moc silnika jest odpowiednia do wymagań napędzanego sprzętu
B. Wyniki testów technicznych urządzenia są zadowalające
C. Urządzenie spełnia kryteria efektywnego zużycia energii
D. Silnik jest wyposażony w przełącznik gwiazda-trójkąt
Odpowiedź wskazująca na to, że silnik jest wyposażony w przełącznik gwiazda-trójkąt jest poprawna, ponieważ to wymaganie nie jest konieczne do spełnienia przy przyjmowaniu urządzenia napędowego do eksploatacji po remoncie. Przełącznik gwiazda-trójkąt jest stosowany w silnikach elektrycznych, aby umożliwić ich rozruch przy niższej mocy znamionowej, co zmniejsza szczytowy prąd rozruchowy i zmniejsza obciążenie mechaniczne. Jednak nie jest to wymóg w kontekście przyjmowania do eksploatacji, ponieważ urządzenia mogą funkcjonować prawidłowo bez takiego przełącznika, zwłaszcza gdy nie ma potrzeby minimalizacji prądu rozruchowego. W praktyce, w zależności od zastosowania, niektóre silniki mogą być uruchamiane bezpośrednio, co jest całkowicie akceptowalne, zwłaszcza w zastosowaniach, gdzie napęd jest normalnie obciążony. Przykładem mogą być silniki napędzające wentylatory lub pompy, gdzie obciążenie jest od samego początku znaczące, co eliminuje potrzebę stosowania przełączników gwiazda-trójkąt.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 19

Która z wymienionych norm elektrycznych wprowadza normę europejską?

A. PN-E 05115 Instalacje elektroenergetyczne prądu przemiennego o napięciu wyższym od 1 kV.
B. PN-E-05204 Ochrona przed elektrycznością statyczną instalacji i urządzeń. Wymagania.
C. PN-EN 50160 Parametry napięcia zasilającego w publicznych sieciach elektroenergetycznych.
D. PN-88/E-08501 Urządzenia elektryczne. Tablice i znaki bezpieczeństwa.
Poprawnie wskazana została norma PN-EN 50160. Ten zapis nie jest przypadkowy: skrót „PN” oznacza Polską Normę, a „EN” informuje, że jest to norma europejska wprowadzona do krajowego systemu normalizacji. Czyli PN-EN 50160 to europejska norma EN 50160, przyjęta i obowiązująca jako polska wersja. W praktyce, w dokumentacji projektowej, warunkach przyłączenia czy protokołach z pomiarów jakości energii, właśnie do PN-EN 50160 odwołuje się, gdy mówimy o dopuszczalnych wartościach napięcia zasilającego w publicznych sieciach elektroenergetycznych. Norma ta określa m.in. dopuszczalne odchylenia napięcia, częstotliwości, poziom zapadów, migotanie światła, zawartość wyższych harmonicznych. Moim zdaniem każdy, kto zajmuje się eksploatacją sieci, przyłączaniem odbiorców, a nawet serwisem bardziej wrażliwych urządzeń, powinien mieć chociaż podstawowe pojęcie, co tam jest zapisane. W praktyce wygląda to np. tak, że jeśli klient składa reklamację, że „prąd jest zły, bo urządzenia się wyłączają”, to zakład energetyczny porównuje wyniki pomiarów parametrów napięcia z wymaganiami PN-EN 50160. Jeżeli parametry mieszczą się w granicach tej normy, to formalnie jakość zasilania jest uznana za zgodną z europejskim standardem. W projektach technicznych i audytach jakości energii bardzo dobrze jest powoływać się właśnie na tę normę, bo jest spójna z wymaganiami obowiązującymi w innych krajach UE i ułatwia współpracę z producentami urządzeń, którzy też ją znają i stosują przy określaniu odporności swoich wyrobów.

Pytanie 20

Kto powinien sporządzać plany okresowych kontroli i napraw instalacji elektrycznej w budynku mieszkalnym?

A. Dostawca energii elektrycznej.
B. Użytkownicy lokali.
C. Właściciel lub zarządca budynku.
D. Urząd dozoru technicznego.
W przypadku instalacji elektrycznych w budynkach mieszkalnych bardzo łatwo pomylić role poszczególnych podmiotów. Wielu ludzi zakłada, że skoro korzystają z instalacji na co dzień, to użytkownicy lokali powinni planować kontrole i naprawy. W praktyce lokator może co najwyżej zgłaszać usterki, dbać o prawidłowe użytkowanie gniazd, łączników czy odbiorników, ale nie ma ani formalnych uprawnień, ani obowiązku prawnego organizowania przeglądów całej instalacji wspólnej. To byłoby kompletnie nie do ogarnięcia, bo każdy lokal działałby w oderwaniu od całości budynku. Podobne nieporozumienie dotyczy urzędu dozoru technicznego. UDT zajmuje się nadzorem nad określonymi urządzeniami technicznymi, jak np. dźwigi, suwnice, niektóre kotły, zbiorniki ciśnieniowe. Typowa instalacja elektryczna w budynku mieszkalnym nie podlega takiemu bezpośredniemu dozorowi w sensie planowania przeglądów. UDT nie wchodzi do bloków i nie ustala harmonogramów kontroli gniazdek i rozdzielnic – to nie ta rola i nie ten zakres kompetencji. Częsty błąd pojawia się też przy myśleniu o dostawcy energii elektrycznej. Operator systemu dystrybucyjnego odpowiada za sieć do punktu przyłączenia, najczęściej do złącza kablowego lub napowietrznego oraz licznika. Dalej, za instalację odbiorczą w budynku, odpowiada już właściciel lub zarządca. Dostawca energii nie będzie planował remontu pionów, wymiany tablic licznikowych w częściach wspólnych czy modernizacji instalacji w mieszkaniach, bo to wykracza poza jego obowiązki. Typowy błąd myślowy polega na przerzucaniu odpowiedzialności „na kogoś z zewnątrz”: na dostawcę energii, na urząd, na lokatorów. Tymczasem przepisy i praktyka eksploatacyjna jasno wskazują, że to właściciel lub zarządca budynku ma obowiązek zorganizować okresowe kontrole, pomiary i naprawy, a także prowadzić dokumentację z tych działań. Bez tego trudno mówić o bezpiecznej i zgodnej z normami eksploatacji instalacji.

Pytanie 21

Która z przedstawionych tabel zawiera minimalne wartości napięć probierczych i rezystancji izolacji, wymagane dla instalacji elektrycznych do 1 kV?

Ilustracja do pytania
A. B.
B. A.
C. C.
D. D.
Tabela D rzeczywiście zawiera minimalne wartości napięć probierczych oraz rezystancji izolacji, które są zgodne z aktualnie obowiązującymi normami dla instalacji elektrycznych do 1 kV. Na przykład, dla obwodów SELV (bezpieczne napięcie) oraz PELV (bezpieczne napięcie uziemione), napięcie probiercze wynosi 250 V DC. W przypadku obwodów do 500 V, w tym FELV (funkcjonalne niskonapięciowe), wartość ta wynosi 500 V DC, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i niezawodności instalacji. Dla obwodów o napięciu powyżej 500 V wymagane napięcie probiercze wynosi 1000 V DC. Przy tym, wartości rezystancji izolacji, które powinny wynosić co najmniej 0,5 MΩ dla SELV i PELV oraz 1,0 MΩ dla obwodów do 500 V, są fundamentalne dla ochrony przed porażeniem elektrycznym oraz zapewnienia właściwej pracy urządzeń. Praktyczne zastosowanie tych wartości pozwala na skuteczne testowanie instalacji elektrycznych i minimalizowanie ryzyka awarii. Właściwe przeprowadzanie takich testów jest nie tylko wymogiem prawnym, ale także najlepszą praktyką inżynieryjną, co podkreślają normy takie jak IEC 60364.

Pytanie 22

Jakie grupy połączeń transformatorów trójfazowych działających w konfiguracji trójkąt-gwiazda są rekomendowane przez PN do zastosowań praktycznych?

A. Dy7 i Dy11
B. Dy3 i Dy9
C. Dy5 i Dy11
D. Dy1 i Dy5
Odpowiedź Dy5 i Dy11 jest prawidłowa, ponieważ te konfiguracje transformatorów trójfazowych są rekomendowane w Polskich Normach (PN) ze względu na swoje korzystne właściwości eksploatacyjne. Konfiguracja Dy5, czyli połączenie w gwiazdę z przesunięciem fazowym o 180°, jest często stosowana w systemach zasilających, ponieważ minimalizuje straty mocy i pozwala na stabilne zasilanie odbiorników w układzie nieuzwojonym. Z kolei Dy11, czyli połączenie w trójkąt z przesunięciem fazowym o 30°, jest powszechnie wykorzystywane w aplikacjach wymagających dużych wydajności oraz dobrej jakości energii. Oba połączenia zapewniają optymalne parametry pracy transformatorów, co przekłada się na ich długowieczność i niezawodność. Zastosowanie tych konfiguracji jest szczególnie ważne w przemysłowych systemach zasilających oraz w energetyce, gdzie skutkuje to obniżeniem harmonik prądu i poprawą jakości energii. Dlatego ich wybór jest zgodny z najlepszymi praktykami branżowymi oraz normami, co czyni je zalecanymi w projektach elektrycznych.

Pytanie 23

Zgodnie z zasadami przestrzegania tajemnicy zawodowej i tajemnicy przedsiębiorstwa, pracownik nie ujawnia informacji

A. mających wartość gospodarczą i poufną przedsiębiorstwa.
B. mających wartość reklamową i technologiczną przedsiębiorstwa.
C. zawartych w umowie o pracę i kodeksie pracy.
D. zawartych w regulaminie pracy i materiałach promocyjnych.
Prawidłowo wskazana została istota tajemnicy zawodowej i tajemnicy przedsiębiorstwa: chodzi o informacje mające wartość gospodarczą i jednocześnie poufną dla przedsiębiorstwa. W praktyce oznacza to wszelkie dane, które dają firmie przewagę konkurencyjną na rynku i nie są powszechnie znane. Mogą to być np. szczegółowe cenniki hurtowe, marże, listy kluczowych klientów, warunki umów z dostawcami, technologie wytwarzania, procedury serwisowe, know-how działu technicznego, schematy organizacji pracy czy wewnętrzne instrukcje eksploatacji urządzeń. Z mojego doświadczenia wynika, że w branży technicznej szczególnie wrażliwe są np. nietypowe rozwiązania konstrukcyjne, parametry nastaw zabezpieczeń, procedury testów czy algorytmy sterowania – bo konkurencja chętnie by to podpatrzyła. Zgodnie z dobrymi praktykami i przepisami (np. ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) tajemnicą przedsiębiorstwa jest informacja, która: nie jest ujawniona do wiadomości publicznej, ma wartość gospodarczą i przedsiębiorca podejmuje realne działania, aby ją utrzymać w poufności (hasła, ograniczony dostęp, klauzule poufności w umowach, oznaczenia „poufne” w dokumentacji). Pracownik ma obowiązek nie ujawniać takich danych ani w trakcie zatrudnienia, ani często po jego zakończeniu – jeżeli wynika to z umowy lub charakteru informacji. W praktyce: nie wrzuca się zdjęć tablicy sterowniczej z parametrami na media społecznościowe, nie przekazuje się znajomym klientów, do których firma ma dostęp, nie opowiada się szczegółowo o stosowanych rozwiązaniach technicznych na szkoleniach organizowanych przez inne firmy. Moim zdaniem ważne jest też, żeby pamiętać, że tajemnica przedsiębiorstwa nie dotyczy tylko „papierów z biura”, ale również tego, co widzisz i słyszysz na hali, podczas serwisu, uruchomień czy pomiarów – to wszystko może mieć realną wartość gospodarczą.

Pytanie 24

Jakim skrótem określa się w obowiązujących normach odnoszących się do instalacji elektrycznych systemy ochrony od piorunów?

A. SPD
B. SPZ
C. LPL
D. LPS
Odpowiedź 'LPS' oznacza 'Lightning Protection System', co w języku polskim można przetłumaczyć jako 'system ochrony odgromowej'. Jest to termin określający zestaw rozwiązań technicznych mających na celu zabezpieczenie obiektów przed skutkami wyładowań atmosferycznych. W kontekście aktualnych norm, takich jak norma PN-EN 62305, systemy LPS są projektowane i instalowane w celu minimalizacji ryzyka uszkodzeń strukturalnych oraz zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Przykładem zastosowania LPS może być budynek użyteczności publicznej, gdzie zainstalowane są przewody odgromowe, złącza uziemiające oraz elementy ochrony wewnętrznej, które współpracują w celu skutecznego odprowadzania energii odgromowej w sposób kontrolowany. Dodatkowo, zgodność z normami międzynarodowymi, takimi jak IEC 62305, zapewnia, że systemy te wykonane są zgodnie z najlepszymi praktykami inżynieryjnymi, co zwiększa ich efektywność oraz bezpieczeństwo eksploatacji.

Pytanie 25

Przewodem o jakim przekroju powinno się wykonać obwody gniazd wtyczkowych w instalacji mieszkaniowej podtynkowej?

A. 2,5 mm 2
B. 1,5 mm 2
C. 1 mm 2
D. 4 mm 2
Prawidłowy dobór przekroju 2,5 mm² dla obwodów gniazd wtyczkowych w instalacji mieszkaniowej podtynkowej wynika z przyjętych w branży norm i dobrych praktyk projektowych. W typowych instalacjach domowych obwody gniazdowe są zabezpieczane wyłącznikami nadprądowymi B16, czyli na prąd znamionowy 16 A. Dla takiego prądu obciążenia standardem jest właśnie przewód miedziany o przekroju 2,5 mm² ułożony pod tynkiem. Zapewnia on odpowiednią obciążalność długotrwałą, ograniczenie spadku napięcia oraz bezpieczeństwo cieplne przewodu. Przy obciążeniu rzędu kilku kilowatów (czajnik, pralka, zmywarka, odkurzacz, czasem kilka urządzeń jednocześnie) cieńszy przewód mógłby się nadmiernie nagrzewać, co w dłuższej perspektywie zwiększa ryzyko uszkodzenia izolacji, a nawet pożaru. Moim zdaniem warto to zapamiętać bardzo praktycznie: oświetlenie – 1,5 mm², gniazda – 2,5 mm², większe odbiorniki stałe (np. płyta indukcyjna) – jeszcze większe przekroje, dobierane z obliczeń. Dla gniazd nie chodzi tylko o sam prąd, ale też o długość linii i spadek napięcia. Normy i wytyczne (np. PN-HD 60364) wymagają, żeby spadek napięcia w obwodach końcowych był ograniczony, a większy przekrój przewodu pomaga ten warunek spełnić. W praktyce instalator, projektując obwód gniazd w mieszkaniu, przyjmuje przewód miedziany YDYp 3×2,5 mm² w tynku, zabezpieczony B16. To jest dziś taki „złoty standard” w budownictwie mieszkaniowym. Stosowanie mniejszego przekroju do gniazd zwykłego użytku uznaje się za niezgodne z zasadami sztuki instalatorskiej, a większego – zwykle nie ma sensu ekonomicznego i montażowego, chyba że z konkretnych powodów projektowych. W dobrze zrobionej instalacji przekrój 2,5 mm² daje rozsądny kompromis między bezpieczeństwem, trwałością i kosztem.

Pytanie 26

Który z przedstawionych znaków bezpieczeństwa należy umieścić w widocznym miejscu przy urządzeniu elektrycznym, dla którego obowiązuje czasowy zakaz uruchamiania?

A. Znak 4.
Ilustracja do odpowiedzi A
B. Znak 1.
Ilustracja do odpowiedzi B
C. Znak 2.
Ilustracja do odpowiedzi C
D. Znak 3.
Ilustracja do odpowiedzi D
Wybranie znaku 3 jest zgodne z zasadami oznakowania urządzeń elektrycznych, dla których obowiązuje czasowy zakaz uruchamiania. Ten znak przedstawia rękę chwytającą dźwignię lub napęd łącznika, przekreśloną czerwonym paskiem w czerwonym okręgu. W praktyce oznacza to jednoznaczny komunikat: „Nie załączać / nie uruchamiać”. To jest dokładnie to, czego wymagają procedury BHP i instrukcje eksploatacji przy pracach na urządzeniach elektrycznych – szczególnie w odniesieniu do rozłączników, wyłączników mocy, styczników czy napędów mechanicznych. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi i normami dotyczącymi znaków bezpieczeństwa (jak PN-EN ISO 7010 oraz przepisy BHP), znak zakazu musi być czytelny, jednoznaczny i zrozumiały bez opisu. Ten piktogram spełnia te warunki, bo pokazuje dokładnie czynność załączania, której nie wolno wykonać. W realnych warunkach pracy taki znak stosuje się m.in. przy rozdzielnicach, polach zasilających linie produkcyjne, napędach maszyn, gdy prowadzone są prace konserwacyjne lub pomiarowe i ktoś z obsługi mógłby przez pomyłkę załączyć zasilanie. Często łączy się go z procedurą LOTO (lockout/tagout), gdzie dodatkowo blokuje się mechanicznie napęd łącznika kłódką i dołącza tabliczkę ostrzegawczą. Moim zdaniem dobrze jest też pamiętać, że taki znak powinien być umieszczony jak najbliżej elementu sterowniczego – na drzwiach rozdzielnicy, przy dźwigni, przy przycisku START – żeby reakcja była odruchowa: widzę znak, nie dotykam. To nie jest tylko teoria z podręcznika, ale realna ochrona ludzi pracujących przy instalacji, bo przypadkowe załączenie napięcia podczas prac może skończyć się porażeniem lub uszkodzeniem urządzenia.

Pytanie 27

Które z przedstawionych na rysunkach oznaczeń powinno się znajdować na wyłączniku różnicowoprądowym przeznaczonym do ochrony przeciwporażeniowej w sieci prądu stałego?

Ilustracja do pytania
A. B.
B. C.
C. D.
D. A.
Oznaczenie na rysunku "C." jest prawidłowe, ponieważ reprezentuje symbol wyłącznika różnicowoprądowego (RCD) przeznaczonego do stosowania w obwodach prądu stałego (DC). Wyłączniki różnicowoprądowe są kluczowymi elementami w systemach ochrony przed porażeniem elektrycznym, ponieważ monitorują różnicę prądu między przewodem fazowym a przewodem neutralnym. W przypadku wykrycia nieprawidłowości, na przykład podczas kontaktu z przewodami prądowymi, wyłącznik natychmiast odłącza zasilanie, co znacząco zmniejsza ryzyko porażenia. Zastosowanie wyłącznika różnicowoprądowego w instalacjach DC jest szczególnie ważne w kontekście odnawialnych źródeł energii, takich jak instalacje fotowoltaiczne, gdzie prąd stały jest powszechnie stosowany. Normy IEC 61008 i IEC 62423 regulują kwestie dotyczące wyłączników różnicowoprądowych, w tym ich oznaczeń i zastosowań, co podkreśla ich kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa elektrycznego. Prawidłowe oznaczenie RCD w obwodach stałych jest kluczowe dla ich identyfikacji i zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony użytkowników.

Pytanie 28

Kto jest zobowiązany do opracowania planów regularnych przeglądów oraz konserwacji instalacji elektrycznej w obiekcie mieszkalnym?

A. Organ inspekcji technicznej
B. Dostawca energii elektrycznej
C. Użytkownicy mieszkań
D. Właściciel lub zarządca nieruchomości
Rozważając inne dostępne odpowiedzi, można zauważyć, że przypisanie odpowiedzialności za kontrolę i naprawy instalacji elektrycznej do Urzędów Dozoru Technicznego jest nieprawidłowe, ponieważ ich rola ogranicza się do nadzoru oraz certyfikacji, a nie do sporządzania planów kontroli. Urząd ten zajmuje się jedynie weryfikacją zgodności z przepisami i normami, ale to właściciel lub zarządca budynku ma obowiązek wprowadzenia odpowiednich działań w zakresie konserwacji. Z kolei sugestia, że dostawca energii elektrycznej miałby ponosić odpowiedzialność, jest mylna, gdyż jego zadaniem jest jedynie dostarczenie energii oraz zapewnienie sprawności infrastruktury przesyłowej, ale nie zarządzanie instalacjami w budynkach. Co więcej, idea, że użytkownicy lokali mogliby być odpowiedzialni za planowanie tych działań, jest również błędna. Użytkownicy nie mają dostępu do pełnych informacji o stanie instalacji ani kompetencji do podejmowania decyzji w zakresie ich konserwacji, co może prowadzić do poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa. Właściwe podejście do zarządzania instalacjami elektrycznymi wymaga zrozumienia, że to właściciele lub zarządcy budynków są odpowiedzialni za utrzymanie standardów bezpieczeństwa, a ich brak może skutkować poważnymi konsekwencjami, w tym wypadkami związanymi z porażeniem prądem lub pożarami. Dlatego kluczowe jest, aby właściciele byli świadomi swojej roli i obowiązków w tym zakresie.

Pytanie 29

W szlifierce uszkodzony został wirnik. Na rysunku z dokumentacji techniczno-ruchowej jest on oznaczony numerem

Ilustracja do pytania
A. 50
B. 35
C. 12
D. 9
Odpowiedź 9 jest prawidłowa, ponieważ na załączonym rysunku z dokumentacji techniczno-ruchowej szlifierki wirnik został oznaczony numerem 9. Wirnik jest kluczowym elementem silnika elektrycznego, którego właściwe funkcjonowanie jest niezbędne dla prawidłowej pracy szlifierki. Wirnik, obracając się, wytwarza pole elektromagnetyczne, które napędza obrót narzędzia szlifierskiego. Zrozumienie oznaczeń w dokumentacji technicznej jest niezbędne dla efektywnej diagnostyki i konserwacji maszyn. W praktyce, gdy dochodzi do uszkodzenia wirnika, konieczne jest jego dokładne zidentyfikowanie w dokumentacji, co umożliwia szybkie zamówienie odpowiednich części zamiennych i wykonanie naprawy. Warto również pamiętać, że zgodnie z normami branżowymi, regularne przeglądy i konserwacja wirników w urządzeniach szlifierskich są kluczowe dla zapewnienia ich długowieczności oraz bezpieczeństwa użytkowania. W przypadku problemów z wirnikiem, jego wymiana powinna być przeprowadzana zgodnie z zaleceniami producenta, co pozwoli na uniknięcie dalszych uszkodzeń oraz gwarancji efektywności działania szlifierki.

Pytanie 30

Kontrole instalacji elektrycznej w obiektach użyteczności publicznej powinny być przeprowadzane nie rzadziej niż co

A. 3 lata
B. 5 lat
C. 4 lata
D. 2 lata
Wybierając okres krótszy niż 5 lat na przeglądy instalacji elektrycznej, można narazić bezpieczeństwo użytkowników obiektu oraz naruszyć przepisy prawa. Odpowiedzi sugerujące przeglądy co 3, 2 lub 4 lata mogą wynikać z błędnego zrozumienia przepisów dotyczących konserwacji instalacji. W rzeczywistości, krótsze interwały mogą prowadzić do niepotrzebnych kosztów i obciążeń administracyjnych, a jednocześnie niekoniecznie zwiększą poziom bezpieczeństwa. Warto zauważyć, że w przypadku wielu budynków, które są używane sporadycznie lub nie narażone na intensywne użytkowanie, przegląd co 5 lat jest wystarczający i zgodny z wymaganiami norm. Warto również pamiętać, że przegląd instalacji nie jest tylko formalnością, ale powinien obejmować szczegółowe badania techniczne. Użytkownicy mogą mylnie sądzić, że częstsze przeglądy są zawsze lepsze, co nie jest zgodne z zasadą efektywności kosztowej. Zbyt częste kontrole mogą być uciążliwe i generować dodatkowe wydatki, które niekoniecznie przynoszą wymierne korzyści w zakresie bezpieczeństwa. Kluczowe jest zrozumienie, że przeglądy powinny być zgodne z rzeczywistym stanem technicznym instalacji oraz intensywnością jej użytkowania, a nie narzucane bezrefleksyjnie.

Pytanie 31

Jakiej informacji nie jest konieczne zawarcie w instrukcji użytkowania instalacji elektrycznych chronionych wyłącznikami nadmiarowo-prądowymi?

A. Wybory i konfiguracji urządzeń zabezpieczających
B. Zasad bezpieczeństwa przy realizacji prac eksploatacyjnych
C. Terminów dotyczących prób oraz kontrolnych pomiarów
D. Danych technicznych instalacji
W dokumentacji eksploatacyjnej musisz mieć charakterystykę techniczną instalacji, bo to pozwala zrozumieć, jak działa system i co trzeba robić, aby działał dobrze. Generalnie, znajomość parametrów technicznych instalacji, takich jak napięcie robocze czy rodzaj urządzeń plus ich maksymalne obciążenie, jest mega ważna, jeśli chcesz dobrze ocenić ryzyko i zaplanować konserwację. Z drugiej strony, masz terminy i zakresy prób oraz pomiarów kontrolnych, które są potrzebne, żeby wszystko działało jak należy i było bezpieczne. Regularne pomiary i kontrole pomogą ci zauważyć problemy zanim się powiększą, a ich zakres powinien być zgodny z normami, jak na przykład PN-IEC 61557-1. Musisz też zwracać uwagę na zasady bezpieczeństwa podczas prac eksploatacyjnych, bo to dotyczy ochrony ludzi i zmniejszenia ryzyka wypadków. Dobre przestrzeganie zasad BHP to podstawa w każdej pracy z instalacjami elektrycznymi. Jak lekceważysz te sprawy, to możesz podjąć złe decyzje, a to prowadzi do poważnych problemów, zarówno dla ludzi, jak i dla sprzętu.

Pytanie 32

Określ cele i zasady normalizacji, które decydują o potrzebie stosowania układu TN-S w Polsce.

A. Jednolitość stosowania, zapewnienie ochrony życia i zdrowia, ułatwienie przesyłu energii.
B. Jednolitość stosowania, ułatwienie przesyłu energii, zgodność z zasadami europejskimi.
C. Zapewnienie ochrony życia i zdrowia, ułatwienie przesyłu energii, zgodność z zasadami europejskimi.
D. Jednolitość stosowania, zapewnienie ochrony życia i zdrowia, zgodność z zasadami europejskimi.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wybrana odpowiedź dobrze oddaje sens normalizacji w kontekście stosowania układu TN‑S w Polsce. Normalizacja ma zapewnić przede wszystkim jednolitość stosowania rozwiązań – czyli żeby w całym kraju instalacje były projektowane i wykonywane według tych samych zasad. Dzięki temu elektryk, który wchodzi na dowolny obiekt, wie czego się spodziewać: osobny przewód ochronny PE, osobny neutralny N, odpowiednie przekroje, kolory żył, sposób uziemienia. To bardzo upraszcza eksploatację, serwis, pomiary i późniejsze modernizacje. Drugi element to zapewnienie ochrony życia i zdrowia. Układ TN‑S, zgodnie z wymaganiami norm PN‑HD 60364 i powiązanych, zwiększa skuteczność ochrony przeciwporażeniowej: mamy oddzielny przewód ochronny, mniejsze ryzyko pojawienia się napięcia na obudowach urządzeń, lepsze warunki do zadziałania zabezpieczeń różnicowoprądowych i nadprądowych. Z mojego doświadczenia widać to zwłaszcza w obiektach z dużą ilością elektroniki i urządzeń IT – TN‑S dużo lepiej znosi zakłócenia i prądy upływu. Trzeci punkt to zgodność z zasadami europejskimi. Polska przyjęła system norm zharmonizowanych z IEC i CENELEC, więc stosowanie TN‑S wpisuje się w europejskie standardy bezpieczeństwa i kompatybilności. To ułatwia też współpracę z zagranicznymi projektantami i producentami urządzeń. W praktyce oznacza to, że nowe instalacje w budynkach mieszkalnych, biurowych czy przemysłowych projektuje się właśnie w układzie TN‑S lub z rozdziałem PEN na PE i N możliwie blisko punktu zasilania, a nie „jak komu wygodnie”. Takie uporządkowanie, moim zdaniem, naprawdę podnosi poziom bezpieczeństwa i kultury technicznej w branży.

Pytanie 33

Który z wymienionych elementów nie powinien być używany jako uziom PE?

A. Gazociąg wykonany rurami metalowymi.
B. Zbrojenie fundamentowe.
C. Sztuczny uziom otokowy.
D. Uziom płytowy.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wskazanie gazociągu wykonanego rurami metalowymi jako elementu, którego nie wolno używać jako uziomu PE, jest jak najbardziej zgodne z zasadami bezpieczeństwa i z praktyką instalacyjną. Metalowe rurociągi gazowe są traktowane jako obce przewodzące części, które trzeba wyrównać potencjałowo (połączyć z główną szyną wyrównawczą), ale nie mogą pełnić roli zasadniczego uziomu ochronnego. Wynika to zarówno z wymagań norm (np. PN-HD 60364, przepisy dotyczące instalacji gazowych), jak i ze zdrowego rozsądku: przez ten przewód płynie gaz palny, a jakiekolwiek przepływy prądów zwarciowych czy roboczych przez taki rurociąg są po prostu niedopuszczalne. Moim zdaniem to jest jedna z tych zasad, które trzeba mieć „w głowie na stałe”: gazociąg łączymy do instalacji wyrównawczej, ale nie projektujemy go jako elementu systemu uziemiającego. W praktyce na obiekcie stosuje się dedykowane uziomy: płytowe, otokowe, pionowe szpilkowe, ewentualnie uziomy fundamentowe. One są przewidziane do odprowadzania prądów zwarciowych, prądów odgromowych czy prądów upływu, mają odpowiedni przekrój, materiały i sposób zabudowy. Gazociąg natomiast może być demontowany, wymieniany, ktoś może wstawić wstawkę z tworzywa, zrobić modernizację, i nagle „uziom” znika, a ochrona przeciwporażeniowa przestaje działać. W dobrze zaprojektowanej instalacji elektrycznej rurociągi gazowe są tylko dołączane do głównych połączeń wyrównawczych, aby zredukować napięcia dotykowe i uniknąć przeskoków iskrowych, ale nie oblicza się ich jako części układu uziomowego. To jest dość twardy wymóg bezpieczeństwa – i naprawdę warto go zapamiętać na całe życie zawodowe.

Pytanie 34

Na rysunku przedstawiono schemat instalacji ochronnej łazienki w budynku wielopiętrowym. Które elementy nie wymagają przyłączenia do miejscowej szyny wyrównawczej?

1 – instalacja centralnego ogrzewania
2 – instalacja centralnego ogrzewania
3 – instalacja wody ciepłej
4 – instalacja wody zimnej
5 – instalacja gazowa
6 – wanna z tworzywa sztucznego
7 – syfon z PVC
8 – instalacja kanalizacyjna z PVC
9 – styk ochronny gniazdka
10 – tablica rozdzielcza mieszkaniowa
11 – szyna wyrównawcza miejscowa

Ilustracja do pytania
A. 3 i 4
B. 5 i 9
C. 1 i 2
D. 6 i 8

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wybór odpowiedzi 6 i 8 jest prawidłowy, ponieważ elementy te, czyli wanna z tworzywa sztucznego oraz syfon z PVC, nie przewodzą prądu elektrycznego, co eliminuje ich konieczność przyłączenia do miejscowej szyny wyrównawczej. Zgodnie z normą PN-IEC 60364, szyna wyrównawcza ma na celu minimalizowanie ryzyka porażenia prądem poprzez uziemienie elementów mogących przewodzić prąd w przypadku uszkodzenia izolacji. Wanna z tworzywa sztucznego (6), jako element wykonany z materiałów izolacyjnych, nie stwarza ryzyka napięcia dotykowego. Podobnie, syfon z PVC (8) nie jest przewodnikiem prądu. Przykładem użycia tego schematu są łazienki w budynkach wielopiętrowych, gdzie prawidłowe przyłączenie do systemu wyrównawczego elementów metalowych, takich jak rury wodne czy instalacje centralnego ogrzewania, jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników. Warto pamiętać, że przepisy budowlane i normy techniczne (takie jak PN-EN 61140) wyraźnie określają zasady dotyczące ochrony przed porażeniem prądem, co powinno być przestrzegane w każdym projekcie budowlanym.

Pytanie 35

Które z poniższych działań nie są przypisane do zadań eksploatacyjnych osób obsługujących urządzenia elektryczne?

A. Monitorowanie urządzeń w trakcie pracy
B. Przeprowadzanie oględzin wymagających demontażu
C. Realizowanie przeglądów niewymagających demontażu
D. Włączanie i wyłączanie urządzeń

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Dokonywanie oględzin wymagających demontażu nie jest czynnością, która wchodzi w zakres typowych zadań eksploatacyjnych pracowników obsługujących urządzenia elektryczne. Eksploatacja urządzeń elektrycznych skupia się głównie na ich bieżącym użytkowaniu, co obejmuje uruchamianie, zatrzymywanie oraz nadzorowanie pracy urządzeń. Przeglądy niewymagające demontażu są zazwyczaj efektywne i zgodne z praktykami, które ograniczają przestoje oraz zwiększają efektywność operacyjną. Oględziny, które wiążą się z demontażem, są zarezerwowane dla specjalistycznych prac, które powinny być przeprowadzane przez wykwalifikowanych techników w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zgodności z normami, takimi jak PN-EN 60204-1, dotycząca bezpieczeństwa maszyn. Dlatego też, w kontekście eksploatacji, czynności te powinny być planowane w ramach konserwacji urządzeń, a nie codziennych zadań eksploatacyjnych. Przykładem może być okresowe przeglądanie silników elektrycznych, gdzie demontaż jest konieczny do sprawdzenia stanu uzwojeń, co jest kluczowe dla ich dalszej eksploatacji.

Pytanie 36

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 37

Osoby zajmujące się naprawą instalacji elektrycznych w budynkach mieszkalnych powinny posiadać

A. pisemne zezwolenie na pracę od kierownika robót
B. zaświadczenie o przeszkoleniu wystawione przez osobę mającą uprawnienia
C. uprawnienie potwierdzone odpowiednim świadectwem kwalifikacyjnym
D. zaświadczenie o przeszkoleniu wydane przez administratora budynku

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "uprawnienie potwierdzone odpowiednim świadectwem kwalifikacyjnym" jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz normami dotyczącymi bezpieczeństwa pracy, osoby zajmujące się instalacjami elektrycznymi muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje, które są dokumentowane przez świadectwa kwalifikacyjne. Tego typu świadectwa są wydawane na podstawie ukończenia specjalistycznych szkoleń oraz zdania egzaminów, które potwierdzają znajomość przepisów, norm i standardów dotyczących instalacji elektrycznych. Przykładem może być świadectwo wydawane przez Urząd Dozoru Technicznego, które jest wymagane do przeprowadzania prac w obiektach, gdzie stosuje się urządzenia elektryczne pod napięciem. Dzięki posiadaniu takich uprawnień, technicy elektrycy zapewniają bezpieczeństwo nie tylko sobie, ale również użytkownikom budynków. Posiadanie świadectwa kwalifikacyjnego jest zatem kluczowe dla profesjonalizmu w branży oraz zgodności z obowiązującym prawem, co przekłada się na bezpieczne i efektywne wykonywanie zadań w zakresie instalacji i konserwacji systemów elektrycznych.

Pytanie 38

Osoby wykonujące wymianę instalacji elektrycznej o napięciu 230/400 V w obiekcie przemysłowym powinny mieć kwalifikacje potwierdzone świadectwem, które jest co najmniej typu

A. D do 1 kV
B. E do 30 kV
C. D do 15 kV
D. E do 1 kV

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź E do 1 kV jest prawidłowa, ponieważ osoby wykonujące prace przy instalacjach elektrycznych o napięciu do 1 kV muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje. W Polsce, zgodnie z przepisami prawa, uprawnienia te potwierdzane są świadectwem kwalifikacyjnym, które powinno być wydane przez odpowiednie instytucje. Prace w obiektach przemysłowych, w których napięcie wynosi 230/400 V, są najczęściej związane z instalacjami niskonapięciowymi. Wymagania dotyczące szkoleń i certyfikacji osób zajmujących się instalacjami elektrycznymi są ściśle określone w normach, takich jak PN-EN 50110-1, która odnosi się do eksploatacji urządzeń elektrycznych. Pracownicy muszą być świadomi zagrożeń związanych z elektrycznością oraz umieć stosować odpowiednie środki ochrony osobistej. Przykładowo, osoby z uprawnieniami E do 1 kV będą w stanie wykonać wymianę osprzętu elektrycznego, takich jak gniazda, włączniki czy oświetlenie, zapewniając jednocześnie bezpieczeństwo pracy oraz zgodność z obowiązującymi normami.

Pytanie 39

Jakie zadanie związane z utrzymaniem sprawności technicznej instalacji elektrycznej spoczywa na dostawcy energii?

A. Okresowa legalizacja, naprawa lub wymiana licznika energii
B. Prowadzenie dokumentacji dotyczącej eksploatacji obiektu
C. Zachowanie zasad bezpieczeństwa korzystania z urządzeń elektrycznych
D. Nadzór nad jakością realizacji prac eksploatacyjnych

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź dotycząca okresowej legalizacji, naprawy lub wymiany licznika energii jest poprawna, ponieważ dostawcy energii są odpowiedzialni za zapewnienie, że urządzenia pomiarowe są w dobrym stanie technicznym i zgodne z obowiązującymi normami. Legalizacja licznika oznacza jego zatwierdzenie przez odpowiednie organy, co gwarantuje, że pomiary energii są wiarygodne i zgodne z przepisami prawa. W praktyce, dostawcy przeprowadzają regularne kontrole i konserwacje liczników, aby upewnić się, że działają one z wymaganymi tolerancjami. Na przykład, zgodnie z normą PN-EN 62053-21, liczniki energii elektrycznej muszą być regularnie sprawdzane, aby zapewnić ich dokładność. Dobre praktyki w tym zakresie obejmują również prowadzenie szczegółowej dokumentacji dotyczącej stanu technicznego liczników oraz przeprowadzonych działań, co pozwala na łatwe monitorowanie i zarządzanie infrastrukturą pomiarową. Współpraca między dostawcami a organami regulacyjnymi w zakresie legalizacji liczników jest kluczowa dla utrzymania jakości usług i ochrony konsumentów.

Pytanie 40

Czas pomiędzy kolejnymi kontroli oraz próbami instalacji elektrycznych w budynkach użyteczności zbiorowej nie powinien przekraczać

A. 3 lata
B. 2 lata
C. 1 rok
D. 5 lat

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 5 lat jest poprawna, ponieważ zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz normami dotyczącymi instalacji elektrycznych, szczególnie w kontekście budynków zamieszkania zbiorowego, okres między kolejnymi sprawdzeniami nie powinien przekraczać 5 lat. Regularne kontrole są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańców oraz prawidłowego funkcjonowania instalacji. Przykładowo, w Polskim prawie budowlanym oraz normach PN-IEC 60364-6, podkreśla się konieczność przeprowadzania okresowych przeglądów przez wykwalifikowanych specjalistów, co pozwala na wczesne wykrywanie ewentualnych usterek czy niezgodności z obowiązującymi standardami. W dłuższej perspektywie zaniedbania w tym zakresie mogą prowadzić do poważnych awarii, a także zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia. Dobrym przykładem praktycznych zastosowań jest wprowadzenie systemu zarządzania, który przypomina o nadchodzących kontrolach, co zwiększa efektywność i bezpieczeństwo eksploatacji budynków.