Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 13 kwietnia 2026 09:00
  • Data zakończenia: 13 kwietnia 2026 09:27

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Instrukcja REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w SQL pozwala na

A. usuwanie konta użytkownika z bazy danych
B. przyznawanie praw dostępu do tabeli
C. pozbawianie użytkownika uprawnień
D. przyznawanie uprawnień za pomocą ustalonego schematu
Polecenie REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w SQL służy do cofnięcia uprawnień, które wcześniej przyznaliśmy jakiejś osobie albo roli. W kontekście baz danych, uprawnienia SELECT to po prostu możliwość oglądania danych w tabeli (nazwa1). To dosyć ważna sprawa, jeśli mówimy o bezpieczeństwie bazy. Dzięki temu możesz kontrolować, kto ma dostęp do jakich danych, co jest szczególnie istotne w przypadku różnych regulacji prawnych, jak RODO. Przykładowo, jeśli użytkownik (nazwa2) miał dostęp do tej tabeli, a później uznaje się, że nie powinien go mieć, to używasz REVOKE, żeby to cofnąć. To normalne podejście w administrowaniu bazami danych, bo bezpieczeństwo danych to bardzo ważny aspekt. Warto również czasami przeglądać, kto ma jakie uprawnienia, żeby zminimalizować ryzyko, że ktoś niepowołany dostanie się do wrażliwych informacji.

Pytanie 2

W formularzu umieszczono kontrolki do podania imienia oraz nazwiska. Który z atrybutów odpowiada za wyświetlanie sugestii w polu kontrolki, która znika, gdy użytkownik zaczyna wpisywanie wartości?

<label for="imie">Imię: </label> 
<input id="imie" value="Wpisz dane" title="Wpisz imię"><br>
<label for="nazw">Nazwisko: </label>
<input id="nazw" placeholder="Wpisz dane" title="Wpisz nazwisko">
A. for
B. value
C. title
D. placeholder
Atrybut "placeholder" jest kluczowym elementem w formularzach HTML, który definiuje tekst podpowiedzi umieszczony w polu kontrolki. Tekst ten zniknie, gdy użytkownik zacznie wpisywać dane, co pozwala na zapewnienie bardziej intuicyjnego interfejsu. W przypadku przykładowego formularza, atrybut "placeholder" jest użyty w polu nazwiska, co stanowi doskonały przykład jego praktycznego zastosowania. Dobrą praktyką jest stosowanie atrybutu "placeholder" w formularzach, ponieważ wprowadza on klarowność i ułatwia użytkownikom wypełnianie formularzy, jednocześnie zmniejszając ryzyko błędów. Atrybut ten nie tylko poprawia doświadczenia użytkownika, ale także zwiększa dostępność formularzy, ponieważ pozwala osobom korzystającym z czytników ekranu lepiej zrozumieć, jakie dane są wymagane. Warto również zauważyć, że "placeholder" nie powinien być używany jako substytut etykiety, która jest niezbędna do poprawnej dostępności i użyteczności. Etykiety powinny być zawsze stosowane, a "placeholder" powinien pełnić jedynie funkcję pomocniczą.

Pytanie 3

W celu wykonania kopii bazy danych biblioteka w systemie MySQL należy w konsoli użyć polecenia

A. backupmysql -u root biblioteka kopia.sql
B. mysqlduplicate –u root biblioteka > kopia.sql
C. mysqldump -u root biblioteka > kopia.sql
D. copymysql –u root biblioteka kopia.sql
Poprawne polecenie do wykonania kopii bazy danych MySQL to „mysqldump -u root biblioteka > kopia.sql”. Narzędzie mysqldump jest oficjalnym, standardowym programem dostarczanym razem z serwerem MySQL i właśnie ono służy do tworzenia logicznych kopii zapasowych baz danych. Działa tak, że łączy się z serwerem MySQL, odczytuje strukturę tabel oraz dane, a następnie generuje plik tekstowy zawierający instrukcje SQL typu CREATE TABLE i INSERT. Taki plik można potem w prosty sposób wgrać z powrotem, np. poleceniem „mysql -u root biblioteka < kopia.sql”. To jest bardzo wygodne w praktyce, bo backup jest przenośny między serwerami, wersjami MySQL, a nawet można go edytować ręcznie w razie potrzeby. W tym poleceniu „-u root” oznacza użytkownika bazy danych, czyli logujemy się jako użytkownik root. W realnym środowisku produkcyjnym zwykle używa się konta z mniejszymi uprawnieniami i dodatkowo opcji „-p”, żeby podać hasło (np. „mysqldump -u backup_user -p biblioteka > kopia.sql”). Nazwa „biblioteka” to nazwa bazy, którą archiwizujemy. Znak „>” to przekierowanie powłoki systemowej (bash, cmd itp.), które zapisuje wynik działania programu mysqldump do pliku „kopia.sql” zamiast wypisywać go na ekran. To przekierowanie nie jest częścią MySQL, tylko mechanizmem systemu operacyjnego, co czasem bywa mylące dla początkujących. Moim zdaniem warto od razu wyrabiać sobie dobre nawyki: używać mysqldump regularnie, najlepiej w skryptach cron (Linux) lub Harmonogramie zadań (Windows), trzymać kopie na innym serwerze i testować odtwarzanie. W praktyce administracji serwerami i bezpieczeństwa danych takie kopie logiczne są podstawą procedur disaster recovery. W dokumentacji MySQL mysqldump jest wymieniony jako jedno z głównych narzędzi do backupu i migracji baz danych, więc znajomość dokładnie tego polecenia to absolutna podstawa pracy z MySQL w środowiskach webowych i nie tylko.

Pytanie 4

Co oznacza zapis w obiekcie w języku JavaScript?

x = przedmiot.nazwa();
A. nazwa jest cechą obiektu przedmiot
B. nazwa jest atrybutem klasy przedmiot
C. zmienna x będzie przechowywać rezultat działania funkcji przedmiot
D. zmienna x będzie przechowywać wynik działania metody nazwa
W języku JavaScript wyrażenie przedmiot.nazwa() oznacza wywołanie metody nazwa na obiekcie przedmiot. Wynik tego wywołania jest przypisywany do zmiennej x. Metody są funkcjami zdefiniowanymi wewnątrz obiektu które mogą wykorzystywać jego dane. Przy wywołaniu metody używamy operatora kropki do dostępu do konkretnej funkcji w obiekcie. Taki zapis jest powszechnie stosowany w programowaniu obiektowym i pozwala na wykonywanie operacji zdefiniowanych w kontekście danego obiektu. Dobre praktyki zalecają aby nazewnictwo metod było opisowe co ułatwia rozumienie kodu i jego utrzymanie przez innych programistów. Przykładem może być obiekt samochód mający metodę uruchom która po wywołaniu realizuje logikę uruchomienia samochodu. Warto również zwrócić uwagę na aspekt asynchroniczności który w JavaScript ma duże znaczenie zwłaszcza przy operacjach sieciowych gdzie często stosuje się metody zwracające obietnice. Dzięki temu zapis x = przedmiot.nazwa() jest podstawowym przykładem zastosowania programowania obiektowego w praktyce

Pytanie 5

Jaką instrukcję algorytmu ilustruje graficzna prezentacja bloku na zamieszczonym rysunku?

Ilustracja do pytania
A. n ← n + 5
B. n > 20
C. Wykonaj podprogram sortowania tablicy t
D. Wypisz n
Blok decyzyjny w diagramach przepływu jest kluczowym elementem algorytmów, ponieważ umożliwia podejmowanie decyzji na podstawie warunków logicznych. Reprezentowany jest przez romb i oznacza miejsce w algorytmie, gdzie następuje sprawdzenie warunku. W tym przypadku warunek to n > 20. Jeśli warunek zostanie spełniony, algorytm podąża jedną ścieżką, w przeciwnym razie inną. Jest to zgodne z praktykami programistycznymi, gdzie instrukcje warunkowe, takie jak if lub switch, kontrolują przepływ programu. Przykładowo, w systemach kontroli dostępu możemy użyć warunku n > 20 do sprawdzenia, czy użytkownik ma wystarczające uprawnienia, co jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa IT. W systemach czasu rzeczywistego, takich jak kontrola jakości w produkcji, warunki te zapewniają, że błędy są wykrywane i obsługiwane odpowiednio, co jest kluczowe dla utrzymania standardów jakości. Wiedza o blokach decyzyjnych jest podstawą dla efektywnego projektowania algorytmów, co ma zastosowanie w szerokim zakresie technologii informatycznych, od baz danych po aplikacje mobilne.

Pytanie 6

Jakie polecenie HTML powinno być zastosowane, aby sformatować akapit tekstu?

Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora
A. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony albo <i>istotny</i> dla autora</mark></p>
B. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony</mark> albo <em>istotny</em> dla autora</p>
C. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony</mark> albo <em>istotny dla autora</p>
D. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony albo <em>istotny</em> dla autora</mark></p>
Odpowiedź druga jest prawidłowa, ponieważ stosuje poprawną składnię HTML do oznaczenia fragmentów tekstu z różnym formatowaniem. Element <p> służy do definiowania paragrafu, w którym tekst jest umieszczony. Element <mark> używany jest do oznaczania tekstu, który powinien być zwrócony uwagę czytelnika, poprzez podkreślenie go kolorem tła. Z kolei <em> jest przeznaczony do oznaczenia tekstu, który ma zostać wyróżniony jako istotny, zazwyczaj poprzez użycie kursywy. Użycie tych elementów w połączeniu z zamykającymi tagami, jak w odpowiedzi drugiej, jest zgodne z zaleceniami standardów HTML5, które kładą nacisk na semantyczne znaczenie znaczników. To podejście wspiera dostępność oraz SEO, ponieważ pomaga czytnikom ekranowym i wyszukiwarkom lepiej zrozumieć strukturę i znaczenie treści. Praktyczne zastosowanie tych znaczników można zobaczyć na stronach internetowych, gdzie kluczowe informacje muszą być odpowiednio wyróżnione, aby poprawić doświadczenie użytkownika i przekazać istotne dane w czytelny sposób.

Pytanie 7

W języku SQL, aby wstawić wiersz danych do tabeli w bazie danych, należy zastosować polecenie

A. SELECT ROW
B. INSERT INTO
C. CREATE INTO
D. CREATE ROW
Poprawną składnią do wstawiania nowych wierszy w SQL jest polecenie INSERT INTO i to jest taki absolutny fundament pracy z bazą danych. Standard SQL (ANSI/ISO) definiuje właśnie tę komendę jako podstawowy mechanizm dodawania rekordów do tabeli. Typowy zapis wygląda na przykład tak: INSERT INTO klienci (imie, nazwisko, email) VALUES ('Jan', 'Kowalski', '[email protected]');. Najpierw podajemy nazwę tabeli, potem listę kolumn, a następnie wartości w dokładnie tej samej kolejności. W praktyce, w aplikacjach webowych, to właśnie INSERT INTO stoi za dodawaniem nowych użytkowników, zamówień, wpisów na blogu czy logów systemowych. Moim zdaniem warto od razu wyrabiać sobie dobre nawyki: zawsze jawnie wypisuj nazwy kolumn, zamiast polegać na kolejności kolumn w tabeli. Dzięki temu, jeśli ktoś kiedyś doda nową kolumnę albo zmieni ich układ, Twoje zapytania dalej będą działały poprawnie. Jest też drugi, często używany wariant: INSERT INTO tabela VALUES (...), ale on jest bezpieczny tylko wtedy, gdy dokładnie kontrolujesz strukturę tabeli. INSERT INTO może też współpracować z SELECT, np. do masowego kopiowania danych: INSERT INTO archiwum_zamowien SELECT * FROM zamowienia WHERE data < '2023-01-01';. W systemach produkcyjnych łączy się tę komendę z transakcjami (BEGIN, COMMIT, ROLLBACK), żeby zapewnić spójność danych. Warto pamiętać, że różne silniki (MySQL, PostgreSQL, SQL Server) mają swoje rozszerzenia, ale sama idea INSERT INTO jest wspólna i zgodna ze standardem. To takie must-have dla każdego, kto poważnie myśli o pracy z bazami danych.

Pytanie 8

Która właściwość języka CSS może przyjmować wartości: underline, overline, line-through?

A. font-weight
B. text-decoration
C. font-style
D. text-style
W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi wyglądają jakby miały coś wspólnego z tekstem i czcionką, ale tylko jedna faktycznie odpowiada za podkreślenia, nadkreślenia i przekreślenia. Właściwości `text-style` w ogóle nie ma w standardzie CSS – to jest dość typowy błąd: próbujemy zgadnąć nazwę „na logikę”, zamiast pamiętać faktycznie zdefiniowane właściwości z dokumentacji. W specyfikacji W3C nie znajdziemy `text-style`, więc przeglądarka i tak ją zignoruje. `font-style` jest już prawdziwą właściwością CSS, ale jej rola jest inna. Służy do określania stylu kroju pisma, czyli np. `normal`, `italic`, `oblique`. Używamy jej, gdy chcemy zrobić tekst pochylony, np. dla cytatów czy nazw własnych. Nie ma ona nic wspólnego z podkreślaniem czy przekreślaniem tekstu. Często osoby początkujące mylą sprawy wyglądu „czcionki” (fontu) z dekoracjami tekstu, ale w CSS jest to wyraźnie rozdzielone na osobne właściwości. Z kolei `font-weight` odpowiada za grubość pisma, czyli pogrubienie. Standardowe wartości to np. `normal`, `bold` albo liczby jak `400`, `700`. Kiedy chcemy uzyskać efekt pogrubionego nagłówka czy ważnego fragmentu, stosujemy właśnie `font-weight`, a nie `text-decoration`. Pogrubienie i podkreślenie to wizualnie różne efekty i w CSS mają inne mechanizmy. Za linie typu `underline`, `overline`, `line-through` zawsze odpowiada rodzina właściwości `text-decoration`. To jest ważna granica: wszystko co jest „krojem pisma” to `font-*`, a wszystko co jest „ozdobą tekstu” typu linie, styl linii, kolor linii – to `text-decoration` i jego pochodne. Mylenie tych grup prowadzi do kodu, który niby wygląda sensownie, ale po prostu nie działa, bo przeglądarka ignoruje nieistniejące lub źle użyte właściwości. Dlatego dobrze jest opierać się na oficjalnych nazwach z dokumentacji, a nie intuicji nazewniczej.

Pytanie 9

Definicja stylu zaprezentowana w CSS odnosi się do odsyłacza, który

a:visited {color: orange;}
A. jeszcze nie był odwiedzony
B. wskaźnik myszy znajduje się nad nim
C. posiada błędny adres URL
D. został wcześniej odwiedzony
Odpowiedź "został wcześniej odwiedzony" jest prawidłowa, ponieważ definicja stylu CSS `a:visited {color: orange;}` dotyczy odsyłaczy, które zostały już odwiedzone przez użytkownika. W CSS pseudo-klasa `:visited` jest stosowana do stylizacji odsyłaczy, które prowadzą do stron, które użytkownik już otworzył. Dzięki tej możliwości, twórcy stron internetowych mogą wprowadzać różne kolory dla odwiedzonych i nieodwiedzonych linków, co pozwala na szybszą orientację użytkowników w treści strony. Na przykład, jeżeli na stronie znajduje się wiele linków, użytkownik może łatwiej zrozumieć, które z nich już kliknął, a które są nowe. Dobrą praktyką jest stosowanie kontrastowych kolorów dla odsyłaczy, aby zwiększyć ich dostępność i użyteczność. Warto również zauważyć, że przeglądarki mogą mieć różne ograniczenia dotyczące stylizacji odwiedzonych linków, co jest podyktowane względami prywatności użytkowników. Z tego powodu zaleca się, aby nie opierać funkcjonalności strony jedynie na wyglądzie odwiedzonych linków.

Pytanie 10

Które stwierdzenie na temat funkcji fun1 zapisanej w języku JavaScript jest prawdziwe?

var x = fun1(3, 24, "Mnożymy");

function fun1(a, b, c) {
    return a * b;
}
A. Ma dwa parametry liczbowe i zwraca wartość typu napisowego.
B. Zwraca dwie wartości przechowywane w zmiennych a i b.
C. Ma trzy parametry wejściowe, w tym jeden typu napisowego, i zwraca wartość numeryczną.
D. Przyjmuje trzy parametry, lecz nie zwraca wartości.
Gratulacje, Twoja odpowiedź jest poprawna. Istotą funkcji w JavaScript jest to, że mogą one przyjmować dowolną liczbę argumentów i mogą zwracać wartość. W przypadku funkcji fun1, przyjmuje ona trzy parametry: a, b, c. Parametr c jest typu napisowego, co jest istotne, ponieważ JavaScript jest językiem słabo typowanym, co oznacza, że możemy przekazywać różne typy zmiennych jako argumenty dla funkcji. Funkcja fun1 zwraca wynik mnożenia dwóch pierwszych parametrów, co jest wartością numeryczną. To jest zgodne z zasadami JavaScript, gdzie funkcje mogą zwracać dowolne wartości - w tym przypadku wartość numeryczną. W praktyce, funkcje takie jak ta mogą być używane w różnych kontekstach, na przykład do manipulacji danymi wejściowymi i zwracania przetworzonych wyników.

Pytanie 11

Ile razy wykona się poniższa pętla napisana w języku PHP, przy założeniu, że zmienna kontrolna nie jest zmieniana w jej wnętrzu?

for ($i = 0; $i <= 10; $i+=2) { ... }
A. 0
B. 6
C. 5
D. 10
W przypadku błędnych odpowiedzi, takich jak 10, 5, 0 czy 6, można zauważyć, że wynikają one z nieprawidłowego zrozumienia działania pętli for w PHP. Odpowiedź 10 sugeruje, że użytkownik zakłada, iż pętla wykonuje się do 10, co jest błędne, ponieważ na każdym kroku zmienna $i zwiększa się o 2. Użycie 5 jako odpowiedzi może wskazywać na niepoprawne obliczenie liczby iteracji przy założeniu, że pętla mogłaby wykonać się z tylko pięcioma incrementami, co jest również mylące. Wybór 0 jako odpowiedzi jest konsekwencją mylnego założenia, że pętla mogłaby w ogóle nie działać, co jest sprzeczne z logiką, ponieważ pętla rozpoczyna się od $i = 0 i spełnia warunek kontynuacji. Ważne jest, aby podczas analizy pętli skupić się na warunkach początkowych, zmiennej sterującej oraz modyfikacji tej zmiennej w każdym cyklu. Prawidłowe obliczenie liczby iteracji pętli jest kluczowe w programowaniu, ponieważ ma to bezpośredni wpływ na wydajność i efektywność działania algorytmów.

Pytanie 12

Na tabeli dania, której wiersze zostały pokazane poniżej, wykonano przedstawioną kwerendę:

SELECT * FROM dania WHERE typ < 3 AND cena < 30 LIMIT 5;
Ile wierszy wybierze ta kwerenda?
idtypnazwacena
11Gazpacho20
21Krem z warzyw25
31Gulaszowa ostra30
42Kaczka i owoc30
52Kurczak pieczony40
63wierzbowy przysmak35
72Mintał w panierce30
82Alle kotlet30
93Owoce morza20
103Grzybki, warzywka, sos15
113Orzechy i chipsy10
123Tatar i jajo15
133Bukiet warzyw10
A. 8
B. 5
C. 13
D. 2
Trochę nie tak zrozumiałeś, jak działają klauzule 'WHERE' i 'LIMIT' w SQL. Klauzula 'WHERE' filtruje wiersze, a w tym przypadku miały być dwa warunki: 'typ' musi być mniejszy od 3 i 'cena' mniejsza od 30. Te warunki są połączone przez AND, więc wszystkie muszą być spełnione naraz. W tabeli tylko jeden wiersz to spełnia. Klauzula 'LIMIT' natomiast ustala maksymalną liczbę wierszy, które mogą się pojawić w wynikach, ale tu, nawet z limitem 5, wynik się nie zmienia, bo tylko jeden wiersz spełnia te kryteria. Zrozumienie, jak to wszystko współdziała, jest naprawdę ważne, żeby dobrze korzystać z SQL.

Pytanie 13

Wymiary:4272x2848px
Rozdzielczość:72 dpi
Format:JPG

W ramce przedstawiono właściwości pliku graficznego. W celu optymalizacji czasu ładowania rysunku na stronę WWW należy
A. zmniejszyć rozmiary obrazu
B. dostosować proporcje szerokości do wysokości
C. zwiększyć rozdzielczość
D. zmienić format grafiki na CDR
Zwiększenie rozdzielczości nie jest zalecanym rozwiązaniem w kontekście optymalizacji czasu ładowania grafiki. Wyższa rozdzielczość zwiększa liczbę pikseli w obrazie, co skutkuje większym rozmiarem pliku, co w efekcie spowalnia czas ładowania strony. Dla obrazów przeznaczonych do wyświetlania w Internecie, standardowa rozdzielczość 72 dpi jest wystarczająca, a jej zwiększenie do 300 dpi lub więcej ma sens tylko w przypadku drukowania, gdzie jakość obrazu jest kluczowa. Zmiana formatu grafiki na CDR również nie jest odpowiednia w tym kontekście. CDR to format pliku stworzony przez program CorelDRAW, który jest stosunkowo niewłaściwy do publikacji w sieci. Pliki CDR są często większe od plików JPG i nie są szeroko wspierane przez przeglądarki internetowe. W związku z tym, ich użycie zamiast formatu JPG, który jest zoptymalizowany do szybkiego ładowania i wyświetlania w Internecie, stanowi nieefektywne podejście. Zmiana proporcji szerokości do wysokości również nie przynosi korzyści, ponieważ może prowadzić do zniekształcenia obrazu, co jest niepożądane z punktu widzenia estetyki i użyteczności. Dostosowanie proporcji może być istotne w przypadku określonych układów, jednak nie wpływa bezpośrednio na optymalizację rozmiaru pliku ani czasu ładowania. Celem optymalizacji jest uzyskanie właściwego balansu między jakością a rozmiarem pliku, a zmiana wymiarów jest najskuteczniejszym sposobem na osiągnięcie tego celu.

Pytanie 14

W HTML, aby dodać obrazek z tekstem umieszczonym pośrodku obrazka, konieczne jest użycie znacznika

A. <img src="obrazek.png" alt="obraz1" hspace="30px"> tekst
B. <img src="obrazek.png" alt="obraz3" height="50%"> tekst
C. <img src="obrazek.png" alt="obraz4"> tekst
D. <img src="obrazek.png" alt="obraz2" align="middle"> tekst
Odpowiedzi, które nie są poprawne, zawierają różne koncepcje i podejścia, które nie spełniają wymogów wyśrodkowania tekstu wokół obrazka. Na przykład, użycie <img src="obrazek.png" alt="obraz3" height="50%"> tekst jest niewłaściwe, ponieważ atrybut height nie wpływa na położenie tekstu w stosunku do obrazka. W rzeczywistości, atrybut ten jedynie zmienia wysokość obrazka, co nie ma związku z umiejscowieniem tekstu. To podejście może prowadzić do błędnych wniosków, że zmiana wymiarów obrazka automatycznie wpływa na układ tekstu, co jest mylne. Z kolei, <img src="obrazek.png" alt="obraz4"> tekst nie zawiera żadnych atrybutów, które mogłyby zdefiniować położenie tekstu, co sprawia, że tekst będzie po prostu wyświetlany obok obrazka, bez jakiejkolwiek kontroli nad jego wyrównaniem. W kontekście nowoczesnych standardów HTML5, brak zastosowania CSS do stylizacji układu nie tylko obniża estetykę strony, ale również nie spełnia oczekiwań dotyczących dostępności. Wiele aplikacji internetowych i stron korzysta z CSS do precyzyjnego zarządzania położeniem elementów, co jest zgodne z zasadami responsywnego projektowania. Użycie atrybutu align z wartością middle w odpowiedzi 2 jest najodpowiedniejszym sposobem na zapewnienie poprawnego wyśrodkowania tekstu, co jest kluczowe w projektowaniu stron internetowych, gdzie zarówno estetyka, jak i funkcjonalność mają duże znaczenie.

Pytanie 15

Którą relację w projekcie bazy danych należy ustalić między tabelami widocznymi na ilustracji zakładając, że każdy klient sklepu internetowego dokona przynajmniej dwóch zamówień?

Ilustracja do pytania
A. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta
B. 1:1
C. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia
D. n:n
Poprawnie wskazana relacja 1:n (jeden do wielu), gdzie „1” jest po stronie tabeli Klient, a „n” po stronie tabeli Zamówienie, dokładnie odzwierciedla opisany przypadek biznesowy: jeden klient sklepu internetowego może złożyć wiele zamówień, a każde zamówienie należy do jednego, konkretnego klienta. W praktyce projektowania relacyjnych baz danych oznacza to, że w tabeli Zamówienie umieszczamy klucz obcy (np. kolumnę id_klienta), który wskazuje na klucz główny w tabeli Klient (np. id_klienta jako PRIMARY KEY). To jest klasyczny przykład relacji nadrzędny–podrzędny (parent–child). Z mojego doświadczenia w systemach e‑commerce taka struktura jest standardem, bo pozwala łatwo wykonywać typowe kwerendy: wyszukiwanie wszystkich zamówień danego klienta, liczenie wartości zamówień na klienta, analizę historii zakupów. Dodatkowo założenie, że każdy klient dokona co najmniej dwóch zamówień, wpływa na tzw. krotność minimalną po stronie Zamówienia (min 2), ale nie zmienia samego typu relacji – nadal jest to 1:n. W modelu logicznym i fizycznym realizujemy to przez odpowiednie więzy integralności: klucz główny w tabeli Klient i klucz obcy w tabeli Zamówienie z ON DELETE RESTRICT lub CASCADE (w zależności od polityki biznesowej). Taka relacja ułatwia normalizację danych: dane klienta trzymamy w jednym miejscu, unikamy duplikacji w wielu zamówieniach, a w razie zmiany np. adresu e‑mail aktualizujemy tylko jeden rekord. W dobrze zaprojektowanych schematach (np. zgodnych z 3NF) dokładnie tak modeluje się powiązanie Klient–Zamówienie.

Pytanie 16

Symbol, który pojawia się przed adresem w pasku adresowym przeglądarki internetowej lub przy tytule otwartej karty, określany jest mianem

A. iConji
B. webicon
C. favicon
D. emoticon
Wybór odpowiedzi, która nie jest faviconem, wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące terminologii oraz funkcji tych elementów w kontekście web designu. Emotikon, na przykład, to graficzny symbol stosowany w komunikacji online, służący do wyrażania emocji, a nie jako symbol identyfikacyjny strony w przeglądarkach. Webicon i iConji to również pojęcia nieistniejące w kontekście standardów internetowych, co może sugerować mylenie ich z przyjętymi terminami. W rzeczywistości, favicon ma na celu przede wszystkim identyfikację witryny, co wpływa na doświadczenia użytkowników i pozytywne postrzeganie marki. Użytkownicy często polegają na ikonach przeglądarki, aby szybko zidentyfikować i nawigować między otwartymi kartami, co czyni favicon niezwykle ważnym w kontekście użyteczności strony. Ignorując ten aspekt, projektanci mogą wprowadzać w błąd użytkowników lub obniżać komfort korzystania z serwisu. Właściwe zrozumienie tego, czym jest favicon oraz jego znaczenia w kontekście projektowania stron, jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i rozpoznawalnych witryn internetowych.

Pytanie 17

Głównym celem systemu CMS jest oddzielenie treści portalu informacyjnego od jego wyglądu. Taki efekt osiąga się przez generowanie zawartości

A. z bazy danych oraz wyglądu za pomocą atrybutów HTML
B. z bazy danych oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu
C. ze statycznych plików HTML oraz wyglądu za pomocą technologii FLASH
D. ze statycznych plików HTML oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu
Wybór błędnych odpowiedzi wskazuje na niepełne zrozumienie architektury systemów zarządzania treścią. Odpowiedzi sugerujące generowanie zawartości z 'statycznych plików HTML' nie uwzględniają kluczowej zasady, jaką jest elastyczność i efektywność dynamicznego zarządzania treścią. Statyczne pliki HTML są trudne do aktualizacji, co powoduje, że zmiany w treści są czasochłonne i zwiększają ryzyko błędów. Przykładowo, w przypadku wprowadzenia istotnych zmian w treści, takich jak aktualizacje informacji o produktach, każda zmiana wymagałaby ręcznej edycji wielu plików, co jest niepraktyczne i nieefektywne. Ponadto, wykorzystanie technologii FLASH do generowania wyglądu jest przestarzałym podejściem, które nie jest już wspierane przez większość nowoczesnych przeglądarek internetowych. FLASH nie tylko ogranicza dostępność treści na urządzeniach mobilnych, ale także stwarza zagrożenia związane z bezpieczeństwem. Ostatecznie, podejścia te nie są zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które kładą nacisk na wykorzystanie responsywnych, łatwych w zarządzaniu szablonów i dynamicznych baz danych, co jest kluczowe dla sukcesu nowoczesnych aplikacji internetowych.

Pytanie 18

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: right; }
B. nav { float: right; } section { float: right; }
C. aside {float: left; }
D. nav { float: left; } aside { float: left; }
W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi. Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego. Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.

Pytanie 19

W kodzie HTML zamieszczono link do strony internetowej:

<a href="http://google.com">strona Google</a>
Jakie dodatkowe zmiany należy wprowadzić, aby link otwierał się w nowym oknie lub zakładce przeglądarki, dodając do definicji linku odpowiedni atrybut?
A. target = "_blank"
B. target = "_parent"
C. rel = "external"
D. rel = "next"
Atrybut target w HTML ma na celu określenie, w jaki sposób ma być otwierany odnośnik. Wartość _blank wskazuje przeglądarkę, że nowa strona powinna zostać otwarta w nowym oknie lub zakładce. Jest to istotne dla poprawy użyteczności strony internetowej, gdyż użytkownicy mogą łatwo wrócić do oryginalnej strony po otwarciu nowego linku. W kontekście dobrych praktyk w projektowaniu stron internetowych, otwieranie odnośników w nowym oknie jest zalecane w przypadku linków zewnętrznych, aby użytkownik nie opuścił aktualnej witryny. Przykładem zastosowania jest link do dokumentacji czy zasobów zewnętrznych, gdzie ma to na celu zachowanie kontekstu przeglądania. Stosując ten atrybut, warto jednak pamiętać o tym, aby nie nadużywać go, ponieważ może to być irytujące dla użytkowników, którzy wolą kontrolować, kiedy nowe okno jest otwierane. Warto również pamiętać, że w nowoczesnych standardach HTML5 atrybut target jest często stosowany w połączeniu z atrybutem rel, aby określić, czy link jest zaufany czy nie. Umożliwia to jeszcze lepsze zarządzanie bezpieczeństwem użytkowników.

Pytanie 20

Zaprezentowana linia kodu w języku PHP ma na celu

define("OSOBA", "Anna Kowalska");
A. ustalić wartość dla zmiennej $OSOBA
B. porównać dwa ciągi znaków
C. przypisać dwie wartości do tablicy
D. zdefiniować stałą o nazwie OSOBA
Odpowiedź "zdefiniować stałą o nazwie OSOBA" jest prawidłowa, ponieważ linia kodu define("OSOBA", "Anna Kowalska"); w języku PHP służy do tworzenia stałej. Stała to wartość, która nie zmienia się w trakcie działania programu. W tym przypadku, stała o nazwie OSOBA jest przypisywana do wartości "Anna Kowalska". Użycie stałych jest uważane za dobrą praktykę programistyczną, ponieważ pozwala na zdefiniowanie wartości, które mają być używane w różnych częściach aplikacji, co zwiększa czytelność i ułatwia zarządzanie kodem. Przykładem zastosowania stałych może być przechowywanie kluczy API, które nie powinny być zmieniane w trakcie działania aplikacji. Ponadto, korzystanie ze stałych może poprawić wydajność, gdyż PHP nie musi za każdym razem przeprowadzać operacji przypisania. Warto również zauważyć, że stałe w PHP są globalne i mogą być używane w dowolnym miejscu w kodzie, co czyni je bardzo użytecznymi w dużych projektach. Właściwe definiowanie i użycie stałych jest kluczowe dla utrzymania porządku i spójności w projekcie, co jest zgodne z ogólnie uznawanymi standardami programowania.

Pytanie 21

W systemie zarządzania bazami danych MySQL komenda CREATE USER pozwala na

A. pokazanie danych o istniejącym użytkowniku
B. utworzenie użytkownika
C. zmianę hasła dla już istniejącego użytkownika
D. stworznie nowego użytkownika oraz przydzielenie mu uprawnień do bazy
Polecenie CREATE USER w MySQL jest używane do tworzenia nowych użytkowników w systemie baz danych. W kontekście zarządzania bazami danych, kluczowym aspektem jest kontrola dostępu, a odpowiednie zdefiniowanie użytkowników jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa danych. Używając CREATE USER, administrator bazy danych może zdefiniować nazwę użytkownika oraz powiązane z nią hasło, co stanowi pierwszy krok w procesie zarządzania uprawnieniami. Dobrą praktyką jest stosowanie silnych haseł oraz nadawanie użytkownikom tylko tych uprawnień, które są im rzeczywiście potrzebne do wykonania ich zadań. Na przykład, w przypadku aplikacji webowych często tworzy się specjalnych użytkowników z ograniczonymi prawami dostępu, co minimalizuje ryzyko nieautoryzowanego dostępu do wrażliwych danych. Warto pamiętać, że po utworzeniu użytkownika, można wykorzystać polecenia GRANT, aby przyznać mu odpowiednie uprawnienia do konkretnych baz danych lub tabel, co pozwala na precyzyjne zarządzanie dostępem. Ponadto, MySQL pozwala na tworzenie użytkowników z różnymi poziomami dostępu, co jest kluczowe dla organizacji z wieloma działami oraz różnorodnymi potrzebami w zakresie bezpieczeństwa danych.

Pytanie 22

Określ wynik działania załączonego kodu PHP, przy założeniu, że zmienna tab jest tablicą.

$tab = explode(", ", "jelenie,sarny,dziki,lisy,borsuki");
echo $tab[1]." ".$tab[2];
A. dziki lisy
B. jelenie sarny
C. lisy borsuki
D. sarny dziki
Zgadza się, Twoja odpowiedź jest właściwa. W tym kodzie PHP używamy funkcji 'explode()', żeby zamienić ciąg znaków na tablicę, używając przecinków do rozdzielenia. Potem, dwa elementy z tej tablicy, czyli drugi i trzeci, są wypisywane. Wynik tego kodu będzie różny w zależności od tego, co mamy w tablicy 'tab'. Dla tego przykładu, poprawna odpowiedź to 'sarny dziki'. Możemy przypuszczać, że po użyciu 'explode()' tablica wygląda tak: ['jakiś_element', 'sarny', 'dziki', ...]. To naprawdę przydatna funkcjonalność, zwłaszcza kiedy musimy przetwarzać dane od użytkownika lub z pliku. Funkcję 'explode()' często spotykamy w PHP, gdy bawi się z ciągami, i to dobry sposób na ich manipulację.

Pytanie 23

Wskaż definicję metody, którą należy wstawić w miejscu kropek, aby na stronie WWW wyświetlił się tekst: Jan Kowalski

<p id="wynik"></p>
<script type="text/javascript">
    var osoba = { nazwisko: "Kowalski", imie: "Jan" };
    …
    document.getElementById("wynik").innerHTML = osoba.dane();
</script>

osoba.dane = function() {
    return this.imie+" "+this.nazwisko;
};                 A.

dane() = function() {
    return this.imie+" "+this.nazwisko;
};                 B.

osoba.dane = function() {
    return imie+" "+nazwisko;
};                 C.

dane() = function {
    this.imie+" "+this.nazwisko;
};                 D.
A. C.
B. A.
C. B.
D. D.
Fajnie, że wybrałeś dobrą odpowiedź! Metoda 'dane' jest powiązana z obiektem 'osoba', co pozwala ci używać słowa kluczowego 'this', żeby odwołać się do 'imię' i 'nazwisko'. To naprawdę ważna zasada w programowaniu obiektowym. 'This' to taki klucz, dzięki któremu możesz wskazać, z którego obiektu korzystasz w danej chwili. W tym przypadku odnosisz się do obiektu 'osoba'. Wyobraź sobie, że tworzysz aplikację i chcesz pokazać informacje o użytkowników, na przykład na stronie profilu. Dzięki metodzie 'dane', która jest częścią obiektu 'osoba', możesz łatwo wyświetlić imię i nazwisko. O to chodzi w programowaniu!

Pytanie 24

Aby utworzyć strukturę strony internetowej za pomocą znaczników semantycznych języka HTML 5, zgodnie z przedstawionym na ilustracji projektem, SEKCJA B powinna być zawarta w znaczniku

Ilustracja do pytania
A. <header></header>
B. <nav></nav>
C. <section></section>
D. <article></article>
Poprawnie – sekcja B na ilustracji to klasyczne menu nawigacyjne strony, więc w semantycznym HTML5 powinna być zawarta w znaczniku <nav>. Ten element został wprowadzony właśnie po to, żeby jasno oznaczać blok linków służących do poruszania się po serwisie: główne menu, nawigacja w stopce, paginacja artykułów itp. Przeglądarki, czytniki ekranu i roboty wyszukiwarek rozpoznają <nav> jako specjalny region nawigacyjny i dzięki temu lepiej „rozumieją” strukturę strony. To jest bardzo ważne z punktu widzenia dostępności (WCAG) i SEO. W typowym szkielecie strony HTML5 nagłówek z tytułem umieszcza się w <header>, menu w <nav>, główną treść w <main>, artykuły w <article>, a poboczne informacje w <aside>. U Ciebie: sekcja A to najpewniej <header>, sekcja B – <nav>, a sekcja C – jakiś <section> lub <article>. W praktyce kod dla pokazanej sekcji B wyglądałby np.: <nav><a href="index.html">Główna</a><a href="onas.html">O nas</a><a href="kontakt.html">Kontakt</a></nav>. Moim zdaniem dobrze jest od początku wyrabiać nawyk używania <nav> tylko dla głównych bloków nawigacji, a nie dla każdego przypadkowego linka w tekście. Dzięki temu dokument ma czytelną hierarchię, łatwiej się go styluje w CSS i utrzymuje w większych projektach.

Pytanie 25

Aby zdefiniować pole w klasie, do którego dostęp mają wyłącznie metody tej klasy, a które nie jest dostępne dla klas dziedziczących, powinno się zastosować kwalifikator dostępu

A. publiczny.
B. prywatny.
C. opublikowany.
D. chroniony.
Kwalifikator dostępu 'private' jest używany w programowaniu obiektowym do deklarowania pól klasy, które są dostępne wyłącznie w obrębie tej klasy. Oznacza to, że żadne inne klasy, w tym klasy pochodne, nie mają dostępu do tych pól, co sprzyja enkapsulacji, jednej z fundamentalnych zasad programowania obiektowego. Enkapsulacja pozwala na ochronę danych i logiki wewnętrznej obiektu, co zmniejsza ryzyko wystąpienia błędów oraz zwiększa bezpieczeństwo aplikacji. Przykładowo, gdy w klasie 'Samochod' mamy pole 'prędkość', które powinno być modyfikowane jedynie przez metody klasy 'Samochod', zadeklarowanie go jako 'private' uniemożliwia dostęp do tego pola z zewnątrz. Dobre praktyki sugerują unikanie dostępu do pól klasy bezpośrednio, a zamiast tego korzystanie z metod dostępowych (getterów i setterów), co pozwala na wprowadzenie dodatkowych reguł walidacyjnych. W ten sposób zapewniamy większą kontrolę nad tym, jak dane są używane i zmieniane w aplikacji.

Pytanie 26

Na ilustracji przedstawiono

Ilustracja do pytania
A. testy funkcjonalne strony interenetowej.
B. testy bezpieczeństwa strony.
C. analizę poprawności kodu strony internetowej.
D. analizę ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką.
Na zrzucie ekranu widać kartę „Network” w narzędziach deweloperskich przeglądarki (DevTools). To właśnie tutaj podglądamy, jak wygląda ruch sieciowy pomiędzy przeglądarką a serwerem. Każdy wiersz listy to jedno żądanie HTTP/HTTPS: dokument HTML, arkusz CSS, skrypt JS, grafika, font itp. W kolumnach masz m.in. Name (adres zasobu), Status (kody odpowiedzi HTTP, np. 200, 307), Type (rodzaj zasobu), Size (wielkość odpowiedzi) oraz Time (czas pobierania). U góry widać wykres czasowy, który pokazuje, kiedy poszczególne żądania były wysyłane i jak długo trwało ich obsłużenie. To jest klasyczna analiza ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką, a nie testy funkcjonalne czy bezpieczeństwa. W praktyce takie narzędzie wykorzystuje się do diagnozowania problemów z wydajnością strony (np. które pliki ładują się najdłużej), do sprawdzania, czy wszystkie zasoby ładują się poprawnie (brak błędów 404, 500), do inspekcji nagłówków HTTP (np. cache-control, content-type, CORS), a także do podglądu zapytań AJAX / Fetch/XHR wysyłanych przez skrypty JavaScript. Moim zdaniem znajomość tej zakładki to absolutna podstawa pracy front-end developera i testera, bo pozwala szybko zweryfikować, co naprawdę dzieje się „pod maską” podczas ładowania strony i komunikacji klient–serwer. Dobre praktyki w branży zalecają regularne korzystanie z DevTools przy optymalizacji czasu ładowania, analizie błędów sieciowych oraz przy debugowaniu REST API czy komunikacji z backendem.

Pytanie 27

Który z języków skryptowych nie wykonuje operacji po stronie serwera?

A. CSS
B. Perl
C. PHP
D. ASP
CSS, czyli kaskadowe arkusze stylów, to język używany do stylizacji stron internetowych. Jego głównym celem jest określenie wyglądu elementów HTML, co obejmuje kolory, czcionki, rozmieszczenie oraz responsywność. CSS nie wykonuje zadań po stronie serwera, ponieważ działa po stronie klienta, co oznacza, że interpretacja i renderowanie stylów odbywa się w przeglądarkach internetowych użytkowników. Przykładem zastosowania CSS jest stylizacja przycisków, nagłówków czy układów stron, co pozwala na tworzenie atrakcyjnych wizualnie interfejsów użytkownika. Standardy CSS są regulowane przez W3C, a najnowsze wersje, takie jak CSS3, wprowadzają dodatkowe możliwości, takie jak animacje czy zaawansowane selektory. Dzięki CSS można również tworzyć responsywne strony internetowe, które dostosowują się do różnych rozmiarów ekranu, co jest istotne w dobie wzrostu użycia urządzeń mobilnych.

Pytanie 28

Jaki zapis w języku C++ definiuje komentarz jednoliniowy?

A. /*
B. //
C. <
D. #
Wybór błędnych odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego składni komentarzy w języku C++. Zapis < nie jest poprawnym sposobem na oznaczanie komentarzy i nie ma związku z żadnym standardem C++. Jest to najprawdopodobniej pomyłka wynikająca z nieznajomości notacji języków programowania. Z kolei /* jest częścią zapisu komentarzy wieloliniowych, który rozpoczyna komentarz, a jego zakończenie wymaga użycia */. Komentarze wieloliniowe są użyteczne w sytuacjach, gdy potrzebujemy dodać dłuższe opisy lub uwagi, ale nie są one odpowiednie do jednozdaniowych opisów, jak w przypadku komentarzy jednoliniowych. Zapis # również nie jest poprawny w kontekście standardowego C++. Jest to składnia stosowana w języku Python do definiowania komentarzy, co może prowadzić do błędnych wniosków na temat składni w C++. Warto zauważyć, że używanie niepoprawnych notacji może prowadzić do nieczytelności kodu i trudności w jego późniejszym utrzymaniu. Komentarze powinny być używane rozważnie i zgodnie z ich przeznaczeniem, aby skutecznie wspierały zrozumienie kodu, a nie wprowadzały zamieszania.

Pytanie 29

Która wartość tekstowa nie pasuje do podanego w ramce wzorca wyrażenia regularnego?

(([A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})?)
A. Kowalski
B. Kasprowicza
C. Jelenia Góra
D. Nowakowska-Kowalska
Wszystkie pozostałe wartości tekstowe, takie jak Kowalski, Kasprowicza oraz Nowakowska-Kowalska, spełniają wymagania określone przez wzorzec wyrażenia regularnego. Kowalski to przykład pojedynczego nazwiska, które zaczyna się od dużej litery oraz zawiera wystarczającą liczbę małych liter, co czyni je poprawnym. Kasprowicza również jest poprawne, gdyż zawiera dużą literę na początku, a następnie dwa znaki małe, co jest zgodne z wymaganiami. Dodatkowo, oba nazwiska nie zawierają spacji ani innych znaków, które mogłyby zakłócić strukturę wyrażenia regularnego. Nowakowska-Kowalska jest przykładem podwójnego nazwiska, które jest również zgodne z wzorcem, ponieważ składa się z dwóch części, oddzielonych znakiem '-' i każda z nich zaczyna się od dużej litery, a następnie zawiera co najmniej dwa znaki małe. Obie części nazwiska spełniają wymagania dotyczące polskich znaków diakrytycznych oraz ilości liter, dlatego są one uznawane za poprawne. W związku z tym, nieprawidłowa odpowiedź 'Jelenia Góra' wyróżnia się jako jedyna, która narusza zasady ustalone przez wzorzec.

Pytanie 30

Aby zdefiniować pole w klasie, do którego dostęp mają wyłącznie metody tej klasy i które nie jest dostępne dla klas dziedziczących, należy zastosować kwalifikator dostępu

A. published
B. public
C. private
D. protected
Kwalifikator dostępu 'private' jest kluczowy w programowaniu obiektowym, ponieważ pozwala na ukrycie szczegółów implementacji klasy przed innymi klasami. Deklarując pole klasy jako 'private', zapewniamy, że dostęp do niego mają jedynie metody tej samej klasy, co zwiększa enkapsulację i bezpieczeństwo danych. Na przykład, w języku Java, pole 'private' może być używane do przechowywania stanu obiektu, który nie powinien być bezpośrednio modyfikowany przez inne klasy. Korzystanie z getterów i setterów to jedna z najlepszych praktyk, która pozwala na kontrolowanie dostępu i modyfikacji prywatnych pól. Dzięki temu można wprowadzać dodatkową logikę przy pobieraniu lub ustawianiu wartości, co jest zgodne z zasadą pojedynczej odpowiedzialności. W standardach projektowania oprogramowania, takich jak SOLID, podkreśla się znaczenie ograniczania widoczności pól, co prowadzi do bardziej elastycznej i łatwiejszej w utrzymaniu architektury oprogramowania.

Pytanie 31

Aby przyznać użytkownikowi prawa do tabel w bazie danych, powinno się użyć polecenia

A. SELECT
B. REVOKE
C. CREATE
D. GRANT
Polecenie GRANT jest kluczowym elementem zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle. Umożliwia ono administratorom nadawanie określonych uprawnień użytkownikom lub rolom, co jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa danych oraz kontroli dostępu. Przykładowo, aby umożliwić użytkownikowi o nazwie 'Jan' dostęp do tabeli 'Klienci', można użyć polecenia: GRANT SELECT ON Klienci TO Jan; co przyznaje użytkownikowi prawo do odczytu danych z tej tabeli. Z perspektywy dobrych praktyk, zaleca się stosowanie minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć przyznane tylko te uprawnienia, które są mu niezbędne do wykonywania swoich zadań. Dzięki temu można zredukować ryzyko nieautoryzowanego dostępu do wrażliwych informacji. Dodatkowo, operacja GRANT może być stosowana w połączeniu z innymi poleceniami, takimi jak REVOKE, które służy do odbierania wcześniej nadanych uprawnień, co stanowi integralną część zarządzania bezpieczeństwem w bazach danych.

Pytanie 32

Interpreter PHP zgłosi błąd i nie zrealizuje kodu, jeśli programista

A. pobierze wartość z formularza, w którym pole input nie zostało wypełnione
B. będzie definiował zmienne w obrębie warunku
C. nie umieści średnika po wyrażeniu w instrukcji if, jeśli po nim występuje sekcja else
D. będzie pisał kod bez odpowiednich wcięć
W języku PHP, średnik jest traktowany jako znak końca instrukcji. W przypadku, gdy po wyrażeniu w instrukcji 'if' następuje sekcja 'else', programista musi upewnić się, że poprawnie zakończył instrukcję 'if' średnikiem. W przeciwnym razie, interpreter PHP nie będzie w stanie poprawnie zinterpretować kodu, co prowadzi do błędu składniowego. Przykład: 'if ($a > $b) echo 'a jest większe'; else echo 'b jest większe';' jest poprawny, ponieważ średnik znajduje się po instrukcji 'if'. Jednak, jeśli napiszemy 'if ($a > $b) echo 'a jest większe' else echo 'b jest większe';', to zaowocuje to błędem, ponieważ brak średnika prowadzi do niejednoznaczności w interpretacji. Standardy PHP wymagają, aby każda instrukcja była zakończona średnikiem, co jest kluczowym elementem składni tego języka.

Pytanie 33

Określ wynik wykonania poniższego fragmentu kodu JavaScript.

var akapit = document.createElement("p");
document.body.appendChild(akapit);
A. Wstawienie akapitu na początku strony
B. Wyświetlenie okna dialogowego z komunikatem "akapit"
C. Usunięcie akapitu z treści strony
D. Dodanie akapitu na samym końcu strony
Wybór innej odpowiedzi niż dodanie akapitu na końcu strony może świadczyć o tym, że nie do końca rozumiesz, jak działa manipulacja DOM w JavaScript. Wydaje się, że sądzisz, że kod usuwa akapit, ale tak naprawdę używana jest tylko metoda do tworzenia i dodawania elementów, a usuwanie wymagałoby czegoś innego, jak removeChild czy remove. Również mylenie dodawania elementu na początku strony jest błędne, bo appendChild zawsze dodaje na końcu. Jakbyś chciał dodać na początku, musiałbyś zastosować insertBefore z odniesieniem do pierwszego dziecka. Myślenie, że kod wyświetla okno dialogowe, też nie ma podstaw, bo nie użyto tu żadnej metody dialogowej jak alert czy prompt. Z mojego doświadczenia, takie mylne podejście często wynika z braku praktyki z manipulacją DOM, co jest istotne do prawidłowego stosowania JavaScript w projektach webowych.

Pytanie 34

Program FileZilla może być użyty do

A. zarządzania bazami danych strony internetowej
B. zmiany domyślnych ustawień hostingu dla strony internetowej
C. publikacji strony internetowej na serwerze
D. walidacji strony internetowej
Wybór odpowiedzi, która nie odnosi się do publikacji strony internetowej na serwerze, jest typowym błędem związanym z myleniem różnych funkcji i zastosowań technologii internetowych. Walidacja strony internetowej, choć ważna, odnosi się do sprawdzania poprawności kodu HTML oraz zgodności z standardami W3C, co nie ma bezpośredniego związku z przesyłaniem plików na serwer. Użytkownicy często zakładają, że weryfikacja poprawności ich kodu jest wystarczająca do publikacji, co jest nieścisłe, ponieważ nawet poprawny kod nie będzie dostępny online bez przesłania na serwer. Zmiana domyślnych ustawień hostingu również nie ma związku z funkcjonalnością FileZilla, ponieważ takie zmiany zazwyczaj dokonuje się w panelu zarządzania hostingiem, a nie przez klienta FTP. Ponadto zarządzanie bazami danych, które jest inną kluczową częścią rozwoju aplikacji webowych, wymaga użycia narzędzi takich jak PHPMyAdmin czy konsola SQL, a nie narzędzi do przesyłania plików. Zrozumienie tych różnic jest niezbędne dla efektywnego korzystania z technologii webowych i unikania typowych pułapek, które mogą prowadzić do błędnych wniosków oraz problemów w procesie publikacji stron internetowych.

Pytanie 35

Jaką szerokość zaplanowano dla treści strony, bazując na podanej definicji CSS?

body {
  border: 2px;
  height: 600px;
  width: 560px;
  box-sizing: border-box;
  margin: 0;
  padding: 0;
}
A. 600 px
B. 2 px
C. 560 px
D. 640 px
Gratulacje, udzieliłeś poprawnej odpowiedzi. W definicji CSS dla elementu body, szerokość ustawiono na 560 px. Właściwość box-sizing: border-box, gwarantuje, że szerokość ta obejmuje również obramowanie. Dlatego, w praktyce, szerokość strony pozostawiona na treść wynosi 560 px. Wartości te są bardzo ważne przy projektowaniu stron internetowych, szczególnie przy tworzeniu responsywnych layoutów, gdzie musimy precyzyjnie kontrolować szerokość i rozmieszczenie elementów. Pamiętaj, że wykorzystanie odpowiednich jednostek i precyzyjne definiowanie wymiarów jest kluczowe dla zachowania poprawnej struktury strony. Dobrym nawykiem jest również stosowanie właściwości box-sizing: border-box, która ułatwia kontrolę nad rozmiarem elementów, zwłaszcza przy komplikowanych układach strony.

Pytanie 36

Jakiego zdarzenia należy użyć, aby funkcja JavaScript była uruchamiana za każdym razem, gdy użytkownik wprowadzi jakikolwiek znak w polu edycji?

A. onload
B. onclick
C. onmouseout
D. onkeydown
Odpowiedź 'onkeydown' jest poprawna, ponieważ to zdarzenie jest wywoływane za każdym razem, gdy użytkownik naciśnie klawisz na klawiaturze, a zatem idealnie nadaje się do sytuacji, gdy chcemy reagować na wprowadzanie tekstu w polu edycji. W praktyce oznacza to, że nasza funkcja może być użyta do natychmiastowego przetwarzania danych wprowadzanych przez użytkownika, co jest szczególnie istotne w przypadku dynamicznych interfejsów użytkownika. Na przykład, możemy wykorzystać 'onkeydown' do implementacji funkcji autouzupełniania, gdzie na bieżąco prezentujemy możliwe opcje na podstawie wprowadzanego tekstu. Dobrą praktyką jest również umieszczanie dodatkowych warunków, aby nasza funkcja nie była wywoływana dla klawiszy, które nie mają znaczenia dla wprowadzania tekstu, takich jak klawisze funkcyjne czy kombinacje klawiszy. Warto również zrozumieć, że istnieją inne zdarzenia, takie jak 'input', które mogą być użyte w podobnym kontekście, ale 'onkeydown' daje bardziej bezpośrednią kontrolę nad interakcją użytkownika.

Pytanie 37

Który standard video cechuje się rozdzielczością 1920 px na 1080 px?

A. Ultra HD 
B. HD Ready
C. 4K
D. Full HD
Prawidłowa odpowiedź to „Full HD”, bo właśnie ten standard oznacza rozdzielczość 1920 × 1080 pikseli w proporcjach 16:9. W praktyce, gdy mówimy o filmach na YouTube, streamach, nagraniach z kamery czy materiałach promocyjnych na stronę WWW, opcja 1080p to właśnie Full HD. Litera „p” oznacza skanowanie progresywne (progressive), czyli wyświetlanie całych klatek po kolei, co daje płynniejszy obraz niż przeplot („i” jak interlaced). W branży webowej Full HD to taki „złoty standard” jakości wideo – pliki mają jeszcze rozsądny rozmiar, a obraz jest już bardzo szczegółowy, więc nadaje się zarówno do odtwarzania w przeglądarce, jak i do osadzania w prezentacjach czy materiałach e‑learningowych. Moim zdaniem, przy projektowaniu serwisu z treściami multimedialnymi, warto domyślnie przygotowywać materiały właśnie w 1920×1080 i ewentualnie generować niższe wersje (np. 1280×720) dla urządzeń mobilnych lub słabszych łączy. W pracy grafika czy twórcy stron WWW dobrze jest też kojarzyć nazwy standardów: HD Ready to 1280×720, Full HD to 1920×1080, a 4K/Ultra HD to okolice 3840×2160. Dzięki temu łatwiej dobrać odpowiedni format eksportu z programów typu Premiere, DaVinci Resolve czy nawet z prostszych edytorów online. Z doświadczenia powiem, że klienci często mówią „chcę film w HD”, a mają na myśli właśnie Full HD, więc świadomość dokładnej rozdzielczości pomaga uniknąć nieporozumień i zbyt niskiej jakości materiałów.

Pytanie 38

W relacyjnym modelu danych, krotki definiuje się jako

A. wszystkie kolumny tabeli, które reprezentują atrybuty obiektu
B. liczbę rekordów w tabeli
C. wiersze tabeli wyłączając wiersz nagłówkowy, w którym znajdują się nazwy kolumn
D. wszystkie wiersze w tabeli łącznie z wierszem nagłówkowym
Krotka to taki ważny element w relacyjnych bazach danych, który odnosi się do konkretnych rekordów w tabeli. Każda krotka to jakby zestaw informacji, który dotyczy jednej jednostki, na przykład pojedynczego użytkownika w tabeli 'Użytkownicy'. Zawiera wartości atrybutów, które są przypisane do kolumn w tabeli. Te wartości są przechowywane w wierszach, a nagłówek z nazwami kolumn nie wchodzi w grę, jeśli chodzi o definicję krotek. Na przykład, w tabeli dotyczącej studentów, każdy wiersz mógłby zawierać dane jednego studenta, takie jak imię, nazwisko, wiek czy kierunek studiów. Myślę, że zrozumienie, czym jest krotka, jest kluczowe, żeby dobrze projektować bazy danych i używać SQL, bo w nim operacje na krotkach to podstawa większości zapytań. W praktyce, krotki pomagają również tworzyć relacje między tabelami w bazie danych, gdzie można je wykorzystać do przedstawiania powiązań między różnymi obiektami, na przykład 'Studenci' i 'Kursy'.

Pytanie 39

Działaniem podanego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy

$tab = array();
for ($i = 0; $i < 10; $i++) {
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}
foreach ($tab as $x) {
    if ($x < 0) {
        echo "$x ";
    }
}
A. 100 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości dodatnich
B. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i ich wypisanie
C. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości ujemnych
D. kolejnymi liczbami od -100 do 100 i wypisanie wartości ujemnych
Zakładając, że odpowiedzi są błędne, warto zwrócić uwagę na kilka aspektów. Pierwsza z błędnych odpowiedzi sugeruje, że tablica jest wypełniana kolejnymi liczbami od 0 do 9, co jest niezgodne z zamysłem kodu, gdzie wykorzystywana jest funkcja losująca 'rand', a nie sekwencyjne przypisywanie wartości. W efekcie zamiast wartości od 0 do 9, mamy do czynienia z liczbami losowymi z szerokiego zakresu. Ponadto, druga odpowiedź błędnie interpretuje, że tablica zawiera liczby od -100 do 100. Mimo że możliwe jest, aby tablica zawierała takie liczby, kod nie wypełnia jej w sposób sekwencyjny i nie gwarantuje, że wszystkie wartości będą ujemne. Ostatnia błędna odpowiedź odnosi się do 100 losowych wartości, co również jest niepoprawne, ponieważ w kodzie jedynie 10 losowych wartości jest generowanych i zapisywanych w tablicy. Wreszcie, kod koncentruje się na wypisywaniu wartości ujemnych, dlatego odpowiedzi dotyczące wartości dodatnich są również mylące. Nie można zatem mówić o sytuacji, w której wartości dodatnie są wypisywane, co podkreśla, że analiza i interpretacja kodu są kluczowe dla zrozumienia jego działania.

Pytanie 40

Która z poniżej wymienionych zasad nie przyczyni się do poprawy czytelności kodu?

A. W każdej linii kodu powinna znaleźć się tylko jedna komenda
B. Trzeba dodawać komentarze w trudniejszych fragmentach kodu
C. Kod powinien być napisany bez wcięć i nadmiarowych enterów
D. Nazwy zmiennych muszą odzwierciedlać ich funkcję
Wszystkie informacje zawarte w nietrafnych odpowiedziach błędnie przedstawiają zasady dobrej praktyki programowania, które są kluczowe dla zwiększenia czytelności kodu. Istnienie tylko jednej instrukcji w każdej linii kodu jest zasady, która nie tylko nie jest uniwersalna, ale może prowadzić do nadmiernego rozdrobnienia logiki programu, utrudniając jego analizę. Z kolei użycie zrozumiałych nazw zmiennych jest istotne, ponieważ pozwala innym programistom zrozumieć, co dana zmienna reprezentuje. Przykładowo, nazwa "liczbaStudentów" jest o wiele bardziej informacyjna niż "x". Ponadto, wprowadzenie komentarzy w trudnych częściach kodu nie tylko pomaga w wyjaśnieniu skomplikowanych zagadnień, ale również pełni rolę dokumentacji, co jest niezwykle ważne w dłuższej perspektywie czasowej, zwłaszcza w projektach zespołowych. Przykładem mogą być fragmenty kodu, gdzie skomplikowane algorytmy wymagają dodatkowych wyjaśnień. Komentarze ułatwiają innym zrozumienie myśli programisty. W związku z tym, ignorowanie zasad dotyczących wcięć, zbędnych enterów oraz używania komentarzy prowadzi do kodu, który jest trudny do zrozumienia, co w ostateczności może skutkować błędami w implementacji oraz dłuższym czasem potrzebnym na debugowanie.