Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Rozpoczęcie: 7 czerwca 2026 23:11
Zakończenie: 7 czerwca 2026 23:30
Egzamin zdany!
Wynik: 30/40 punktów (75,0%)
Wymagane minimum: 20 punktów (50%)
Twój wynik na tle innych
Twój wynik jest lepszy niż 46% podejść do kwalifikacji INF.04.
Porównanie z 22429 zakończonymi podejściami do tej kwalifikacji (dane zbiorcze, bez wyników indywidualnych).
Zachowaj ten wynik na koncie
Załóż darmowe konto albo zaloguj się - ten egzamin przypiszemy do Twojego konta, więc wrócisz do swoich błędów, będziesz śledzić postęp i dostaniesz powtórki dobrane do Twoich odpowiedzi.
Który wzorzec projektowy jest najlepszy do zarządzania tworzeniem obiektów?
A. Factory Method
B. Observer
C. Adapter
D. Decorator
Wzorzec projektowy Factory Method jest kluczowym rozwiązaniem w kontekście zarządzania tworzeniem obiektów. Jego głównym celem jest oddzielenie procesu tworzenia obiektów od ich używania, co zwiększa elastyczność i łatwość w rozszerzaniu aplikacji. Factory Method pozwala na definiowanie interfejsu do tworzenia obiektów, ale pozostawia decyzję o tym, które klasy instancjonować, pod kontrolą podklas. Dzięki temu można łatwo wprowadzać nowe typy obiektów bez modyfikowania kodu klienckiego. Przykładem zastosowania tego wzorca może być system zarządzania dokumentami, gdzie różne typy dokumentów (np. PDF, DOCX) są tworzone przez różne fabryki, ale użycie tych obiektów odbywa się w jednolity sposób. W praktyce stosowanie wzorca Factory Method wspiera zasady SOLID, w szczególności zasadę otwartego-zamkniętego, co sprzyja utrzymywaniu i rozwijaniu systemu zgodnie z najlepszymi praktykami inżynierii oprogramowania.
Pytanie 2
Co to jest Continuous Integration (CI)?
A. Technika tworzenia aplikacji mobilnych w sposób przyrostowy
B. Metoda ciągłego monitorowania wydajności aplikacji w produkcji
C. Protokół komunikacji między różnymi częściami aplikacji
D. Praktyka automatycznego integrowania kodu w repozytorium wspólnym wraz z testami
W kontekście rozwoju oprogramowania można spotkać się z różnymi praktykami i technologiami, które często mylone są z Continuous Integration. Jedną z takich praktyk jest technika tworzenia aplikacji mobilnych w sposób przyrostowy. To podejście polega na wprowadzaniu małych zmian w aplikacji, które są następnie rozwijane i testowane. Choć metoda przyrostowa może być korzystna, nie odnosi się bezpośrednio do idei CI, gdyż ta ostatnia koncentruje się na automatyzacji integracji kodu i jego testowania, a nie na samej metodzie rozwoju. Kolejnym nieporozumieniem jest metoda ciągłego monitorowania wydajności aplikacji w produkcji, która dotyczy zarządzania i optymalizacji działania aplikacji po jej wdrożeniu. CI jest procesem wcześniejszym, skupionym na kodzie, nie na jego działaniu w produkcji. Ostatnia odpowiedź, dotycząca protokołu komunikacji między różnymi częściami aplikacji, również nie ma związku z CI, ponieważ protokoły te służą do wymiany danych w systemie, a nie do integracji kodu. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, aby poprawnie identyfikować i stosować odpowiednie praktyki w inżynierii oprogramowania.
Pytanie 3
Który z wymienionych aktów prawnych odnosi się do ochrony danych osobowych w krajach Unii Europejskiej?
A. DMCA
B. Creative Commons
C. GDPR (RODO)
D. Open Source Initiative
GDPR (RODO) to akt prawny dotyczący ochrony danych osobowych w Unii Europejskiej. Wprowadza on jednolite zasady przetwarzania danych, zwiększając ochronę prywatności obywateli. RODO daje użytkownikom prawo do dostępu do swoich danych, ich poprawiania, a także żądania ich usunięcia (prawo do bycia zapomnianym). Firmy muszą transparentnie informować o celach przetwarzania danych oraz zapewniać odpowiedni poziom zabezpieczeń. Niezastosowanie się do przepisów RODO skutkuje wysokimi karami finansowymi.
Pytanie 4
Metodyka zwinna (ang. agile) opiera się na
A. zaplanowaniu całej aplikacji na początku projektu i jej tworzeniu na przemian z testowaniem
B. przygotowaniu testów dla całego projektu, a następnie wprowadzaniu kolejnych jego fragmentów
C. podzieleniu projektu na kolejne etapy: planowanie, programowanie, testowanie, z ciągłym oszacowaniem ryzyka projektu
D. dekompozycji przedsięwzięcia na elementy, które są niezależnie projektowane, wytwarzane i testowane w krótkich iteracjach
Podejście kaskadowe (waterfall) zakłada podział projektu na kolejne etapy (projekt, programowanie, testy), ale nie dopuszcza powrotu do wcześniejszych faz, co czyni je mniej elastycznym niż agile. Projektowanie całej aplikacji na początku jest charakterystyczne dla tradycyjnych metodyk, takich jak V-model, ale nie odzwierciedla idei iteracyjnego rozwoju stosowanego w agile. Implementowanie testów po zakończeniu całości projektu ogranicza możliwość szybkiego reagowania na błędy i jest sprzeczne z filozofią agile, gdzie testy są integralną częścią każdego etapu iteracji.
Pytanie 5
Jakie cechy posiada model prototypowy w zakresie zarządzania projektami?
A. Przygotowaniem wersji systemu w ograniczonym zakresie w celu uzyskania opinii od użytkownika
B. Rozwojem produktu w sposób iteracyjny w krótkich cyklach
C. Realizowaniem pełnej wersji produktu przed przeprowadzeniem testów
D. Szczegółowym planowaniem każdego etapu projektu przed jego realizacją
Model prototypowy w zarządzaniu projektami to taka sprytna technika, gdzie tworzymy coś w rodzaju wczesnej wersji systemu, czyli prototypu. To nam pozwala zebrać opinie od użytkowników i przetestować różne pomysły zanim w ogóle weźmiemy się za pełną wersję. Fajną sprawą jest to, że gdy mamy ten prototyp, to łatwiej wyłapać błędy, zanim wszystko zostanie w pełni zbudowane. Największa zaleta? Możemy dostosować i poprawiać aplikację na podstawie tego, co mówią użytkownicy. Dzięki temu ryzyko, że stworzymy coś, co nie spełnia ich oczekiwań, jest znacznie mniejsze. Prototypy to często chleb powszedni w projektach UX/UI, aplikacjach webowych czy oprogramowaniu dla firm, gdzie tak istotne jest, by dobrze trafiać w potrzeby końcowych użytkowników.
Pytanie 6
Jaką funkcję pełni operator "|" w języku C++?
A. Operację przesunięcia bitów w prawo
B. Logiczne "lub"
C. Bitowe "lub"
D. Bitowe "xor"
Operator `|` w języku C++ jest operatorem bitowym `OR`, który porównuje bity dwóch liczb i zwraca `1` w pozycji bitu, jeśli przynajmniej jeden z odpowiadających sobie bitów jest `1`. Przykład: `5 | 3` (w notacji binarnej `0101 | 0011`) zwróci `0111`, co odpowiada liczbie `7`. Operatory bitowe są często używane w programowaniu systemowym, kryptografii oraz manipulacji danymi na poziomie bitowym.
Pytanie 7
W jaki sposób można zmniejszyć liczbę danych zbieranych przez aplikacje mobilne?
A. Weryfikować i regulować uprawnienia aplikacji w ustawieniach
B. Nie blokować aplikacjom dostępu do lokalizacji oraz kontaktów
C. Udostępniać aplikacjom wszystkie niezbędne informacje
D. Używać aplikacji bez sprawdzania ich źródła
Dostosowanie uprawnień aplikacji w ustawieniach swojego telefonu to naprawdę dobry sposób na ograniczenie tego, co aplikacje mogą o nas wiedzieć. Wiele z nich, jak np. te do robienia zdjęć, prosi o dostęp do lokalizacji czy kontaktów, ale nie zawsze jest to potrzebne. Warto co jakiś czas sprawdzić, czy jakieś aplikacje nie mają za dużo uprawnień. Dzięki temu lepiej zabezpieczymy swoją prywatność i zmniejszymy ryzyko, że nasze dane wyciekną. Lepiej też unikać aplikacji z nieznanych źródeł, bo mogą one zbierać więcej informacji, niż byśmy chcieli.
Pytanie 8
W C++ mechanizm programowania obiektowego, który wykorzystuje funkcje wirtualne (ang. Virtual) i umożliwia programiście pominięcie kontroli klasy pochodnej podczas wywoływania metod, nazywa się
A. polimorfizmem
B. przeciążeniem
C. dziedziczeniem
D. hermetyzacją
Dziedziczenie pozwala na przejmowanie metod i właściwości z klasy bazowej, ale samo w sobie nie umożliwia dynamicznego wyboru metody w czasie działania programu. Przeciążenie (overloading) polega na definiowaniu wielu metod o tej samej nazwie, ale różnych parametrach, co nie jest równoznaczne z polimorfizmem. Hermetyzacja (encapsulation) koncentruje się na ukrywaniu szczegółów implementacyjnych i dostępie do danych tylko przez interfejs klasy, ale nie dotyczy mechanizmu wyboru metody w trakcie działania aplikacji.
Pytanie 9
Jaki typ złośliwego oprogramowania funkcjonuje w tle, zbierając dane o wprowadzanych hasłach?
A. Adware
B. Keylogger
C. Spyware
D. Trojan
Keylogger to takie złośliwe oprogramowanie, które działa w tle i rejestruje wszystkie naciśnięcia klawiszy. To naprawdę niebezpieczne, bo może przechwytywać hasła i inne ważne dane osobowe. Keyloggery mogą się dostawać na komputer na różne sposoby, na przykład przez zainfekowane pliki, złośliwe reklamy albo w ramach innych niebezpiecznych programów. Przykładami takich keyloggerów są Spyrix czy Perfect Keylogger, które mogą monitorować, co robisz na komputerze. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, standardy takie jak ISO/IEC 27001 mówią, jak ważna jest ochrona informacji. Dlatego tak istotne jest, żeby użytkownicy mieli świadomość zagrożeń, jakie niosą keyloggery i używali dobrego oprogramowania antywirusowego, żeby chronić swoje urządzenia i dane.
Pytanie 10
Które z poniższych zdań najlepiej określa funkcję zaprzyjaźnioną w ramach klasy?
A. Funkcja, która ma dostęp do prywatnych pól i metod klasy, z którą jest zaprzyjaźniona
B. Funkcja, która jest statyczna i nie ma możliwości modyfikacji pól klasy
C. Funkcja, która uruchamia się automatycznie po stworzeniu obiektu
D. Funkcja, która pozwala na dziedziczenie wielokrotne
Funkcja wywoływana automatycznie po utworzeniu obiektu to konstruktor, który służy do inicjalizacji pól klasy, ale nie umożliwia dostępu do prywatnych elementów klasy. Dziedziczenie wielokrotne to mechanizm umożliwiający dziedziczenie po więcej niż jednej klasie bazowej, co różni się od koncepcji funkcji zaprzyjaźnionej. Funkcje statyczne należą do klasy, ale nie mogą modyfikować pól instancji obiektu, ponieważ operują na poziomie klasy, a nie obiektu. Tylko funkcja oznaczona jako `friend` ma specjalne uprawnienia dostępu do prywatnych pól i metod klasy.
Pytanie 11
Który z frameworków bazuje na budowaniu komponentów przy użyciu języka JavaScript?
A. ASP.NET Core
B. React.js
C. Django
D. Node.js
React.js to popularna biblioteka JavaScript, która opiera się na komponencie jako podstawowym elemencie budowy interfejsu użytkownika. Framework ten umożliwia tworzenie dynamicznych i interaktywnych aplikacji webowych, które cechują się wysoką wydajnością. Dzięki wykorzystaniu komponentów, programiści mogą wielokrotnie wykorzystywać te same elementy interfejsu, co znacznie upraszcza zarządzanie kodem i poprawia jego czytelność. React jest szeroko stosowany w budowie Single Page Applications (SPA) i wspiera technologię Virtual DOM, co minimalizuje liczbę operacji na rzeczywistym DOM i zwiększa szybkość renderowania stron. React jest szczególnie polecany do tworzenia nowoczesnych aplikacji webowych o dynamicznych interfejsach, co czyni go jednym z liderów na rynku frontendowym.
B. jedną zmienną typu tekstowego, dwie całkowite, jedną znakową i jedną logiczną
C. jedną zmienną typu tekstowego, jedną rzeczywistą, jedną całkowitą, jedną znakową oraz jedną logiczną
D. dwie zmienne typu tekstowego, dwie całkowite oraz jedną logiczną
Analizując podaną deklarację zmiennych w języku Java, widać wyraźnie, że mamy tu do czynienia z pięcioma zmiennymi o różnych typach: String imie = "Anna" – typ tekstowy, short wiek = 12 oraz int i = 0 – dwa typy całkowite (różnią się zakresem wartości), char plec = 'K' – typ znakowy, boolean jestUczniem = true – typ logiczny. Takie zróżnicowanie typów pozwala nie tylko przechowywać różne informacje, ale też lepiej zarządzać pamięcią i logiczną strukturą programu. Z mojej perspektywy, właściwy dobór typów danych to podstawa, bo pomaga unikać wielu późniejszych problemów z kompatybilnością czy błędami wykonania. Java została zaprojektowana tak, by wymuszać jawność typów, co zdecydowanie zwiększa czytelność kodu i zmniejsza liczbę nieoczywistych bugów. Praktycznie, w każdej większej aplikacji spotkamy się z kombinacją typów prostych (jak int, short, boolean czy char) i obiektowych (np. String). Warto pamiętać, że String to typ referencyjny, a nie prosty jak reszta wymienionych. Przy dużych projektach poleca się deklarować zmienne możliwie najwęższego typu (np. short zamiast int, jeśli wystarczy), by oszczędzać zasoby. To jest taka podstawowa wiedza, bez której trudno ruszyć dalej w świecie Javy, bo typy decydują o tym, jak zachowuje się program i co można z danymi zrobić. W rzeczywistych projektach, na przykład przy tworzeniu rejestracji użytkowników czy bazy danych, takie typy jak String, int, char i boolean pojawiają się na każdym kroku.
W tym zadaniu mamy do czynienia z tablicą asocjacyjną, która w Pythonie nazywa się słownikiem. Słownik to taki fajny sposób na przechowywanie par klucz-wartość, co jest naprawdę przydatne. W naszym przypadku kluczami są symbole chemiczne, jak N czy O, a wartościami ich pełne nazwy, czyli Azot oraz Tlen. Dzięki tej strukturze można szybko sięgnąć po konkretne dane, co jest bardzo pomocne w różnych sytuacjach. Na przykład, można używać ich do przechowywania konfiguracji albo do prostych baz danych. Warto też dodać, że słowniki świetnie pasują do obiektów JSON, co jest ważne w tworzeniu aplikacji webowych. Dają nam dużą elastyczność i robią to w bardzo efektywny sposób, dlatego są jednym z kluczowych elementów Pythona. Ułatwiają pisanie kodu, który jest zarówno czytelny, jak i funkcjonalny.
Pytanie 14
Co to jest zasięg (scope) zmiennej w programowaniu?
A. Ilość pamięci, jaką zmienna zajmuje podczas wykonywania programu
B. Czas życia zmiennej podczas wykonywania programu
C. Maksymalny zakres wartości, jakie może przyjąć zmienna danego typu
D. Obszar kodu, w którym zmienna jest dostępna
Zasięg (scope) zmiennej w programowaniu odnosi się do obszaru kodu, w którym dana zmienna jest dostępna i może być używana. W praktyce oznacza to, że zmienne mogą być zdefiniowane lokalnie w funkcjach lub blokach kodu, co oznacza, że są dostępne tylko w tym określonym kontekście. Na przykład, zmienna zdefiniowana wewnątrz funkcji nie będzie dostępna na zewnątrz tej funkcji. Taki mechanizm sprawia, że kod jest bardziej zorganizowany i zmniejsza ryzyko konfliktów nazw, co jest szczególnie istotne w większych projektach. Zasięg zmiennej można podzielić na zasięg lokalny i zasięg globalny. Zmienne globalne są dostępne w całym kodzie, natomiast lokalne ograniczają swoje działanie do funkcji, w której zostały zadeklarowane. Praktyczne wykorzystanie zasięgu zmiennych pomaga w utrzymaniu porządku w kodzie oraz w unikaniu niezamierzonych błędów wynikających z ponownego użycia nazw zmiennych. Dobrą praktyką jest ograniczanie zasięgu zmiennych do jak najmniejszych bloków, aby zwiększyć czytelność i kontrolę nad kodem. Zrozumienie zasięgu zmiennych jest kluczowe dla programistów, aby tworzyć efektywne i łatwe w utrzymaniu aplikacje.
Pytanie 15
Jakie są kluczowe różnice między typami stałoprzecinkowymi a zmiennoprzecinkowymi?
A. Typy zmiennoprzecinkowe przechowują wyłącznie liczby ujemne
B. Typy stałoprzecinkowe wymagają większej ilości pamięci niż typy zmiennoprzecinkowe
C. Typy stałoprzecinkowe przechowują liczby całkowite, a typy zmiennoprzecinkowe przechowują liczby z ułamkami dziesiętnymi
D. Typy stałoprzecinkowe obsługują liczby ujemne, natomiast typy zmiennoprzecinkowe tylko dodatnie
Główna różnica między typami stałoprzecinkowymi a zmiennoprzecinkowymi polega na tym, że stałoprzecinkowe przechowują liczby całkowite, podczas gdy zmiennoprzecinkowe przechowują liczby z częściami dziesiętnymi. Stałoprzecinkowe typy, takie jak 'int', są bardziej efektywne pod względem wydajności i zajmują mniej pamięci, co czyni je idealnym rozwiązaniem w przypadkach, gdzie precyzja dziesiętna nie jest wymagana. Z kolei typy zmiennoprzecinkowe, takie jak 'float' i 'double', umożliwiają dokładne reprezentowanie wartości niecałkowitych, co jest niezbędne w aplikacjach matematycznych i graficznych. Każdy z tych typów ma swoje zastosowanie w zależności od wymagań projektu.
Pytanie 16
Która z operacji logicznych zwróci wartość "true", gdy obie zmienne są sobie równe?
A. x == y
B. x || y
C. x && y
D. x != y
Operator `==` w języku C++ i wielu innych językach programowania (np. Python, Java, JavaScript) służy do porównywania dwóch wartości. Zwraca `true`, jeśli obie wartości są sobie równe, oraz `false`, jeśli są różne. Przykład: `if (x == y)` sprawdza, czy zmienna `x` jest równa zmiennej `y`. Operator ten jest kluczowy w instrukcjach warunkowych oraz pętlach, gdzie konieczne jest porównywanie wartości w celu podejmowania decyzji na podstawie wyniku tego porównania.
Pytanie 17
Zaznaczone elementy w przedstawionych obramowaniach mają na celu: Fragment kodu w WPF/XAML:
<WindowsTitle="Tekst"...>
Fragment kodu w Java:
public classOknoextendsJFrame{
...
publicOkno() {super();this.setTitle("Tekst");}
...
A. ustawienie tytułu okna na "Tekst"
B. uzyskanie nazwy obiektu obrazującego okno aplikacji
C. zapisanie tytułu okna do obiektu Tekst
D. przypisanie nazwy obiektu obrazującego okno aplikacji
Wybrana odpowiedź dokładnie oddaje sens działania kodu zarówno w WPF/XAML, jak i w Javie z użyciem JFrame. W jednym i drugim przypadku chodzi o ustawienie tytułu okna aplikacji, czyli tego tekstu, który pojawia się na pasku tytułowym okienka po uruchomieniu programu. Z mojego doświadczenia, jest to jedna z pierwszych rzeczy, jakie użytkownicy widzą w każdej aplikacji okienkowej, więc warto pamiętać, jak ją ustawić. W WPF właściwość Title w tagu Window służy właśnie do wyświetlenia krótkiego opisu albo nazwy programu. Z kolei w Javie metoda setTitle pozwala dynamicznie przypisywać tekst, co jest bardzo przydatne przy pisaniu aplikacji z wieloma oknami albo zmieniającym się stanem (np. można dodać tam nazwę pliku, z którym pracujemy). Branżowe standardy zachęcają do tego, żeby tytuły okien były krótkie, jednoznaczne i faktycznie informowały użytkownika o funkcji aktualnego widoku. Co ciekawe, w niektórych frameworkach można nawet dodać ikonę do tego paska tytułowego. Samo ustawienie tytułu nie zmienia żadnych właściwości obiektu aplikacji poza tym, jak jest widoczny dla użytkownika. To mały detal, ale bardzo ważny w codziennej pracy programisty interfejsów graficznych.
Pytanie 18
Jakie znaczenie ma termin "przesłanianie metody" w kontekście programowania obiektowego?
A. Zastosowanie tej samej nazwy metody w klasie bazowej i pochodnej, ale z inną implementacją w klasie pochodnej
B. Zmiana metody prywatnej na metodę publiczną
C. Przenoszenie metod z jednej klasy do drugiej
D. Tworzenie nowej metody w klasie bazowej
Definiowanie nowej metody w klasie bazowej to zwykła deklaracja metody i nie jest to przesłanianie. Zamiana metody prywatnej na publiczną to zmiana modyfikatora dostępu, a nie przesłanianie. Kopiowanie metod z jednej klasy do innej nie jest związane z przesłanianiem – kopiowanie kodu narusza zasadę DRY (Don't Repeat Yourself) i jest rzadko stosowane w dobrze zaprojektowanych aplikacjach obiektowych.
Pytanie 19
Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?
A. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
B. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
C. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
D. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
Odpowiedź jest trafna, bo w języku C++ kompilator musi wiedzieć o istnieniu funkcji zanim zostanie ona użyta w kodzie, np. w funkcji main. Bez wcześniejszej deklaracji, kompilator nie zna sygnatury funkcji i nie potrafi zweryfikować wywołania, co skutkuje błędem typu 'implicit declaration of function'. Deklaracja funkcji to taki sygnał informujący kompilator „hej, taka funkcja będzie i będzie przyjmować takie argumenty, a zwracać taki typ”. Praktycznie rzecz biorąc, przed funkcją main wystarczy wpisać np. 'bool sprawdz(int x);', żeby wszystko grało. To szczególnie ważne przy większych projektach czy pracy w zespołach, gdzie pliki nagłówkowe z deklaracjami funkcji są standardem. Pozwala to na lepszą czytelność i porządek w kodzie – kompilator wie, czego się spodziewać, a Ty unikasz dziwnych, trudnych do znalezienia błędów. Moim zdaniem taka organizacja kodu to podstawa, szczególnie jeśli kiedyś będziesz korzystać z bibliotek lub cudzych funkcji – deklaracje są wtedy wręcz obowiązkowe. To zasada, której trzyma się większość zespołów programistycznych i, szczerze mówiąc, sam kilka razy w młodości zapomniałem o deklaracji, przez co debugowanie trwało wieki. Warto od razu wyrobić sobie taki nawyk, bo to oszczędza sporo nerwów i czasu, a kod staje się solidniejszy i bardziej profesjonalny.
Pytanie 20
Który z wymienionych poniżej wzorców projektowych można zakwalifikować jako wzorzec strukturalny?
A. Metoda szablonowa (Template method)
B. Obserwator (Observer)
C. Fasada (Facade)
D. Fabryka abstrakcyjna (Abstract Factory)
Metoda Szablonowa (Template Method) to wzorzec behawioralny, który definiuje sposób realizacji algorytmu. Fabryka Abstrakcyjna (Abstract Factory) to wzorzec kreacyjny, który koncentruje się na tworzeniu obiektów bez określania ich konkretnych klas. Wzorzec Obserwator (Observer) to wzorzec behawioralny, który umożliwia powiadamianie obiektów o zmianach stanu innego obiektu, co jest kluczowe w implementacji reaktywnych systemów, ale nie jest przykładem wzorca strukturalnego.
Pytanie 21
Które z wymienionych działań stanowi zagrożenie dla emocjonalnego dobrostanu człowieka w sieci?
A. Zła postawa podczas pracy przy komputerze
B. Przesyłanie niezaszyfrowanych plików
C. Cyberstalking
D. Nadmierne korzystanie z mediów społecznościowych
Cyberstalking to groźne zjawisko polegające na uporczywym prześladowaniu, nękaniu lub groźbach w przestrzeni internetowej. Może prowadzić do poważnych problemów emocjonalnych, takich jak lęki, depresja, a nawet zespół stresu pourazowego (PTSD). Cyberstalking narusza prywatność ofiary, wywołując poczucie zagrożenia i bezradności. Walka z tym zjawiskiem obejmuje zgłaszanie przypadków organom ścigania, blokowanie prześladowców i korzystanie z narzędzi ochrony prywatności.
Pytanie 22
Które z wymienionych poniżej błędów podczas wykonywania programu można obsłużyć poprzez zastosowanie wyjątków?
A. Błąd dzielenia przez zero
B. Niekompatybilność typów danych w kodzie
C. Błąd kompilacyjny
D. Błąd w składni
Błędy składniowe są wykrywane na etapie kompilacji i nie mogą być obsługiwane za pomocą wyjątków – kompilator generuje komunikat o błędzie, zanim program zostanie uruchomiony. Błędy kompilacji, takie jak niezgodność typów danych, również są wychwytywane na etapie kompilacji i wymagają poprawienia kodu źródłowego. Wyjątki są przeznaczone do obsługi błędów, które występują w czasie wykonywania programu, a nie błędów wykrywanych przez kompilator. Dlatego obsługa błędów składniowych i kompilacyjnych wymaga innego podejścia niż mechanizm wyjątków.
Pytanie 23
Złośliwe oprogramowanie stworzone w celu przyznania hakerom uprawnień administracyjnych do komputera ofiary bez jej świadomości, to
A. rootkit
B. robak
C. keylogger
D. wirus
Czasem łatwo się pogubić w terminologii dotyczącej malware, bo wirusy, keyloggery czy robaki pojawiają się w mediach tak często, że wszystko wydaje się jednym wielkim zagrożeniem. Wirus komputerowy to program, który potrafi się samoreplikować i infekować pliki, ale nie chodzi tu o uzyskiwanie uprawnień administracyjnych samych w sobie. Jego głównym celem zazwyczaj jest rozprzestrzenianie się i ewentualnie niszczenie danych, raczej nie jest zaprojektowany do ukrywania się na poziomie jądra systemu czy przejmowania kontroli nad systemem operacyjnym. Keylogger z kolei to narzędzie do przechwytywania klawiszy – świetne do wykradania haseł czy innych poufnych informacji, ale sam keylogger nie daje przywilejów administratora, raczej działa w tle jako zwykły program. Robak natomiast to kolejna ciekawa kategoria – potrafi się rozprzestrzeniać po sieci bez potrzeby ingerencji użytkownika, ale jego głównym zadaniem jest infekowanie kolejnych maszyn, a nie uzyskiwanie wysokich uprawnień czy ukrywanie się głęboko w systemie. W praktyce wiele osób wrzuca te terminy do jednego worka „złośliwe oprogramowanie”, ale każde z nich ma inny mechanizm działania i inne miejsce w strategii ataku. Największym błędem jest myślenie, że każdy malware od razu daje pełny dostęp do komputera – w rzeczywistości tylko nieliczne, jak rootkity, są zbudowane właśnie po to, żeby przejąć i ukryć się na poziomie systemu operacyjnego, często modyfikując nawet sterowniki czy jądro. To jest powód, dla którego standardowe narzędzia bezpieczeństwa mogą je przegapić. Moim zdaniem warto na spokojnie przejrzeć różnice między rodzajami malware, bo to podstawa, żeby dobrze zrozumieć jak się bronić – a przy okazji nie dać się złapać na branżowe uproszczenia.
Pytanie 24
Jakie informacje przedstawia diagram Gantta?
A. Plan działań w projekcie
B. Relacje między różnymi projektami
C. Strukturę plików w projekcie
D. Model przepływu danych
Diagram Gantta to narzędzie używane do wizualizacji harmonogramu zadań w projekcie. Przedstawia on zadania w układzie osi czasu, co pozwala na łatwe śledzenie terminów, zależności i etapów realizacji projektu. Diagram Gantta jest niezwykle przydatny w dużych projektach, ponieważ ułatwia planowanie zasobów i umożliwia identyfikowanie potencjalnych opóźnień. Dzięki czytelnej formie, managerowie mogą szybko ocenić, które zadania są w trakcie realizacji, a które są opóźnione. Diagramy Gantta są szeroko stosowane w zarządzaniu projektami budowlanymi, IT oraz w planowaniu kampanii marketingowych.
Pytanie 25
Która z wymienionych zasad odnosi się do zachowania prywatności w sieci?
A. Stosowanie pseudonimów zamiast rzeczywistych imion na mediach społecznościowych
B. Publikowanie danych osobowych na otwartych platformach
C. Przechowywanie haseł w wiadomościach e-mail
D. Umieszczanie wszystkich zdjęć na platformach społecznościowych
Używanie pseudonimów zamiast prawdziwych imion na portalach społecznościowych jest jedną z podstawowych zasad ochrony prywatności w internecie. Dzięki temu ograniczasz możliwość identyfikacji i śledzenia Twojej aktywności przez osoby trzecie. Pseudonimy minimalizują ryzyko kradzieży tożsamości i redukują ilość danych osobowych dostępnych publicznie. To działanie jest szczególnie ważne dla dzieci i młodzieży, chroniąc ich przed cyberprzemocą i innymi zagrożeniami. W wielu serwisach można także dostosować ustawienia prywatności, ukrywając profil przed osobami spoza listy znajomych.
Pytanie 26
Jakie zastosowanie ma język Swift w zakresie aplikacji mobilnych?
A. Do tworzenia aplikacji na system Android
B. Do zarządzania bazami danych w aplikacjach mobilnych
C. Do przeprowadzania testów aplikacji mobilnych
D. Do tworzenia aplikacji na system iOS
Swift to język programowania stworzony przez Apple, który służy do tworzenia aplikacji na system iOS, macOS, watchOS i tvOS. Swift został zaprojektowany z myślą o nowoczesnym i bezpiecznym programowaniu, eliminując wiele typowych błędów spotykanych w Objective-C, takich jak null pointer exceptions. Dzięki swojej wydajności, przejrzystej składni i integracji z XCode, Swift stał się standardem w ekosystemie Apple. Język wspiera interaktywną platformę Playground, co umożliwia szybkie testowanie kodu, a także pełną integrację z narzędziami Apple, co czyni go niezbędnym narzędziem dla deweloperów aplikacji na iPhone'y i iPady.
Pytanie 27
Które z poniższych narzędzi jest używane do zarządzania wersjami kodu?
A. Jenkins
B. Git
C. Docker
D. Kubernetes
Git jest narzędziem służącym do zarządzania wersjami kodu, które zyskało ogromną popularność wśród programistów na całym świecie. Jego podstawową funkcją jest umożliwienie śledzenia zmian w kodzie źródłowym, co jest niezbędne w procesie tworzenia oprogramowania. Dzięki Gitowi możemy w łatwy sposób przechowywać historię zmian, co pozwala na cofanie się do wcześniejszych wersji projektu, a także na pracę zespołową, gdzie wielu programistów może jednocześnie pracować nad różnymi częściami tego samego projektu. Git wspiera również gałęzie (ang. branches), które umożliwiają równoległe rozwijanie nowych funkcji bez zakłócania głównej linii rozwoju. Jest to kluczowe w środowiskach, gdzie rozwój i wydanie nowych funkcji musi być dobrze zorganizowane. Narzędzie to jest nie tylko darmowe, ale również open-source, co oznacza, że każdy może przyczynić się do jego rozwoju. Git jest standardem w branży IT, a jego znajomość jest często wymagana przez pracodawców. Dzięki swojej elastyczności i wszechstronności Git jest stosowany w projektach open-source, komercyjnych i edukacyjnych.
Pytanie 28
Wskaż poprawny komentarz jednoliniowy, który można dodać w linii 3 w miejscu znaków zapytania, aby był zgodny ze składnią i opisywał operację przeprowadzaną w tej linii?
W przypadku tego pytania, błędne odpowiedzi wynikają z niezrozumienia zarówno syntaktyki języków programowania, jak i kontekstu operacji wykonywanej w kodzie. Komentarze jednoliniowe w C# zaczynają się od dwóch ukośników (//), co czyni inne formaty, takie jak #, niepoprawnymi w tym kontekście. Stosowanie znaku hash (#) do komentarzy jest cechą charakterystyczną dla języków takich jak Python, a nie C#. Dlatego odpowiedzi zawierające # są syntaktycznie niepoprawne, gdyż nie będą prawidłowo rozpoznane jako komentarz w C#. Ponadto, komentowanie jako // wypełnienie elementu tablicy czy # wypełnienie elementu tablicy byłoby merytorycznie błędne, ponieważ linia Console.WriteLine(i); faktycznie wyświetla element tablicy, zamiast go wypełniać. Pomylenie operacji wyświetlania z wypełnianiem może wynikać z braku dogłębnego zrozumienia funkcji danej linii kodu. Aby uniknąć takich błędów, warto zwrócić uwagę na dokładne zrozumienie, co robi każda linia kodu, i stosować odpowiednie, zgodne ze standardami komentarze, które opisują operację możliwie precyzyjnie i jednoznacznie. To podejście nie tylko wspiera zgodność z dobrymi praktykami programistycznymi, ale również znacznie ułatwia późniejsze prace nad kodem.
Pytanie 29
Która technologia służy do tworzenia responsywnych stron internetowych?
A. Local Storage
B. WebSockets
C. REST API
D. Media Queries w CSS
Media Queries w CSS to technika, która pozwala na tworzenie responsywnych stron internetowych poprzez dostosowywanie stylów do różnych rozmiarów ekranów i urządzeń. Dzięki zastosowaniu reguł media queries, projektanci mogą definiować, jak elementy na stronie mają się zachowywać w zależności od szerokości ekranu, orientacji urządzenia czy jego rozdzielczości. Na przykład, można ustawić większe marginesy na dużych ekranach desktopowych, a na mniejszych urządzeniach mobilnych zredukować je, aby lepiej wykorzystać ograniczoną przestrzeń. Stosując media queries, można również zmieniać rozmiary czcionek, układ kolumn czy widoczność niektórych elementów, co jest kluczowe dla optymalizacji użytkowania na różnych platformach. Jest to częścią podejścia mobile-first, które stało się standardem w nowoczesnym web designie. Warto również zaznaczyć, że korzystanie z media queries wspiera dostępność i użyteczność stron internetowych, co jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi.
Pytanie 30
Co to jest Event Loop w JavaScript?
A. Protokół komunikacji między różnymi częściami aplikacji webowej
B. Mechanizm pozwalający na asynchroniczne wykonywanie kodu mimo jednowątkowej natury JavaScript
C. System zarządzania cyklem życia komponentów w Angular
D. Technika obsługi zdarzeń w aplikacjach React
Event Loop w JavaScript to kluczowy mechanizm, który umożliwia asynchroniczne wykonywanie kodu mimo jednowątkowej natury tego języka. JavaScript działa w jednym wątku, co oznacza, że może wykonywać jedną operację w danym czasie. Event Loop pozwala jednak na zarządzanie operacjami asynchronicznymi, takimi jak wywołania API czy operacje na danych, które mogą trwać dłużej. Dzięki temu, zamiast czekać na zakończenie tych operacji, kod może kontynuować wykonywanie innych zadań. W praktyce, gdy operacja asynchroniczna kończy się, jej wynik jest umieszczany w kolejce do przetworzenia, a Event Loop zajmuje się ich przetwarzaniem, kiedy główny wątek jest dostępny. To podejście sprawia, że aplikacje webowe są bardziej responsywne, ponieważ nie blokują interfejsu użytkownika podczas oczekiwania na zakończenie długoterminowych zadań. Dobrą praktyką jest zrozumienie działania Event Loop, ponieważ pozwala to na efektywniejsze zarządzanie asynchronicznością w kodzie JavaScript, co jest niezwykle istotne w przypadku rozwijania nowoczesnych aplikacji webowych.
Pytanie 31
Przedstawiony fragment dotyczy funkcji resize w języku C++. Ta funkcja obniży długość elementu string, gdy wartość parametru
Resize string Resizes the string to a length of n characters.
If n is smaller than the current string length, the current value is shortened to its first n character, removing the characters beyond the nth.
If n is greater than the current string length, the current content is extended by inserting at the end as many characters as needed to reach a size of n. If c is specified, the new elements are initialized as copies of c; otherwise, they are value-initialized characters (null characters).
Parameters n New string length, expressed in number of characters. size_t is an unsigned integral type (the same as member type string::size_type). c Character used to fill the new character space added to the string (in case the string is expanded). Źródło: http://www.cplusplus.com/reference/string/string/resize/
A. c jest większa od aktualnej długości łańcucha
B. n jest mniejsza od aktualnej długości łańcucha
C. c jest mniejsza od aktualnej długości łańcucha
D. n jest większa od aktualnej długości łańcucha
To jest dokładnie to, o co chodzi w funkcji resize dla std::string w C++. Jeśli podany parametr n jest mniejszy od aktualnej długości łańcucha, to obcinamy stringa do tych właśnie n znaków – reszta znika bezpowrotnie. Moim zdaniem to bardzo wygodne, bo nie trzeba ręcznie wycinać fragmentu czy bawić się w operacje na podłańcuchach. Praktycznie rzecz biorąc, można dzięki temu szybko skrócić dane wejściowe, np. gdy pobieramy z pliku długi tekst, a potrzebujemy tylko jego fragment do dalszego przetwarzania. W branży często się to przydaje – na przykład ograniczając długość nicku użytkownika do określonej liczby znaków lub przytrzymując długość serializowanych danych w protokołach sieciowych. Resize działa wprost i zgodnie ze standardem C++, usuwając znaki od indeksu n wzwyż. Co ciekawe, metoda nie tylko skraca, ale też rozszerza string – wtedy wypełnia go nowymi znakami (np. 'x' czy znakiem pustym), ale to właśnie skracanie jest często pomijane przez początkujących, a jest naprawdę przydatne. No i trzeba pamiętać, że oryginalne znaki spoza zakresu po prostu znikają – nie ma żadnych ostrzeżeń. Z mojego doświadczenia to jedna z tych funkcji, do których z czasem nabiera się szacunku – bo ułatwia życie na co dzień przy operacjach na łańcuchach znaków.
Pytanie 32
Który z poniższych elementów nie jest związany z architekturą mikroserwisów?
A. Niezależne wdrażanie usług
B. Komunikacja przez API
C. Skalowalność poszczególnych usług
D. Monolityczny kod źródłowy
Monolityczny kod źródłowy to podejście, w którym wszystkie komponenty aplikacji są ze sobą ściśle powiązane i zintegrowane w jedną całość. W przeciwieństwie do architektury mikroserwisów, która pozwala na budowę systemów jako zbioru niezależnych usług, monolityczne podejście ogranicza możliwości rozwoju i skalowania aplikacji. W mikroserwisach poszczególne usługi mogą być rozwijane, wdrażane i skalowane niezależnie od siebie, co zwiększa elastyczność i skraca czas realizacji. Przykładem zastosowania architektury mikroserwisów może być serwis e-commerce, w którym oddzielne mikroserwisy obsługują płatności, zarządzanie produktami i wysyłkę. Dzięki temu, jeśli chcemy wprowadzić zmiany w systemie płatności, możemy to zrobić bez wpływu na inne obszary aplikacji. Warto również zauważyć, że podejście to umożliwia lepsze zarządzanie zespołami deweloperskimi, które mogą pracować równolegle nad różnymi usługami, co przyspiesza proces dostarczania wartości dla użytkowników.
Pytanie 33
Które narzędzie służy do tworzenia makiet interfejsu użytkownika (UI mockups)?
A. Figma
B. Jenkins
C. Postman
D. Webpack
Figma to narzędzie służące do tworzenia makiet interfejsu użytkownika, które jest szczególnie cenione za swoje możliwości współpracy w czasie rzeczywistym. Dzięki Figma zespoły projektowe mogą jednocześnie edytować te same projekty, co znacząco przyspiesza proces twórczy i pozwala na bieżąco wprowadzać zmiany na podstawie uwag członków zespołu. Narzędzie oferuje bogaty zestaw funkcji, takich jak wektoryzacja, prototypowanie czy zintegrowana biblioteka komponentów, co sprawia, że projektanci mogą szybko i efektywnie tworzyć interfejsy, które są zarówno estetyczne, jak i funkcjonalne. Praktyczne zastosowanie Figma obejmuje współpracę z deweloperami przy tworzeniu responsywnych aplikacji oraz możliwość dostosowywania makiet do różnych rozmiarów ekranów. Standardy branżowe, takie jak użycie siatek i systemów modułowych, można łatwo zaimplementować w Figma, co dodatkowo zwiększa jego użyteczność. Dzięki temu narzędziu, zespoły mogą tworzyć nie tylko statyczne makiety, ale także interaktywne prototypy, co jest niezbędne w procesie testowania UX.
Pytanie 34
Zaprezentowany diagram Gantta odnosi się do projektu IT. Przy założeniu, że każdy członek zespołu dysponuje wystarczającymi umiejętnościami do realizacji każdego z zadań oraz że do każdego zadania można przypisać jedynie jedną osobę, która poświęci na zadanie pełny dzień pracy, to minimalna liczba członków zespołu powinna wynosić:
A. 5 osób
B. 4 osoby
C. 2 osoby
D. 1 osobę
Wybrana odpowiedź jest trafna, bo minimalna liczba członków zespołu wynosi właśnie 2 osoby. W projekcie przedstawionym na diagramie Gantta, kluczowe jest zwrócenie uwagi na to, ile zadań nakłada się w danym tygodniu – a nie łączna liczba zadań. Największe obciążenie zespołu wypada na okresy, gdzie równolegle realizowane są dwa zadania, np. w pierwszym tygodniu są to Projekt aplikacji i Grafika, później w ostatnim tygodniu dwie aplikacje: front-end i back-end. W żadnym momencie nie występuje potrzeba, by więcej niż dwie osoby pracowały równolegle nad różnymi zadaniami. To bardzo praktyczna sytuacja – w realnych projektach IT planuje się obłożenie pracą właśnie przez analizę diagramu Gantta, by nie generować sztucznego przestoju lub nadmiaru ludzi. Moim zdaniem taka optymalizacja zespołu to podstawa w IT, bo pozwala ograniczyć koszty i lepiej zarządzać zasobami. Warto pamiętać, że zgodnie z dobrymi praktykami zarządzania projektami, np. w metodykach PMBOK czy Prince2, zawsze analizuje się ścieżki krytyczne i równoległość zadań, dokładnie w taki sposób, żeby nie dublować niepotrzebnie rąk do pracy. Świetnie, jeśli już na etapie planowania potrafisz to zauważyć i wyciągnąć praktyczne wnioski – to naprawdę przydaje się potem przy rozpisywaniu harmonogramów na czasach rzeczywistych projektów.
Pytanie 35
Zaprezentowane oznaczenie praw Creative Commons umożliwia bezpłatne wykorzystywanie utworu
A. pod warunkiem zachowania go w pierwotnej formie
B. w celach komercyjnych
C. pod warunkiem udostępnienia go na takiej samej licencji
D. w celu dokonywania zmian lub remiksowania
Odpowiedź dotycząca możliwości zmiany lub remiksowania utworu jest prawidłowa w kontekście oznaczeń Creative Commons takich jak CC BY lub CC BY-NC. Licencje te umożliwiają korzystanie z utworu w sposób zmieniony czy remiksowany pod warunkiem spełnienia określonych wymogów. CC BY wymaga jedynie przypisania autorstwa, co daje twórcom dużą elastyczność w adaptacji i modyfikacji dzieła, co znajduje zastosowanie w projektach edukacyjnych, artystycznych czy badawczych. Działania takie mogą obejmować tworzenie adaptacji, tłumaczeń, mashupów czy nowych kreatywnych form bazujących na oryginale. CC BY-NC natomiast ogranicza użycie komercyjne, ale nadal zezwala na modyfikacje w niekomercyjnych kontekstach. Remiksowanie muzyki, tworzenie nowych wersji wideo czy projektów graficznych są popularnymi praktykami w społeczności twórców, co promuje innowacje i rozwój kultury open source. Ważne jest, aby użytkownicy byli świadomi warunków licencji i poprawnie przypisywali autorstwo, co nie tylko spełnia wymogi prawne, ale również wspiera etos współpracy i uczciwości w społeczności twórczej. Zaangażowanie w twórczość w oparciu o licencje Creative Commons przyczynia się do propagowania wiedzy i kultury oraz wspiera zrównoważony rozwój społeczności twórczych.
Pytanie 36
Jakie są typowe frameworki/biblioteki używane w aplikacjach webowych?
A. Visual Studio, Eclipse, angular, React.js, Node.js
B. ASP.NET Core, Django, Angular, React.js, Node.js
C. ASP.NET Core, jQuery, Joomla!, Wordpress, Angular
D. jquery, Joomla!, Wordpress, android Studio, Xamarin
Wybrana grupa frameworków i bibliotek — ASP.NET Core, Django, Angular, React.js, Node.js — to w praktyce jedne z najbardziej rozpoznawalnych i szeroko wykorzystywanych rozwiązań w branży tworzenia aplikacji webowych. Każdy z nich pełni trochę inną rolę, co powoduje, że są stosowane na różnych warstwach aplikacji. Na przykład ASP.NET Core oraz Django to frameworki po stronie serwera, obsługujące backend, logikę biznesową i komunikację z bazą danych. Są bardzo popularne zwłaszcza tam, gdzie liczy się szybkość wdrożenia i bezpieczeństwo. Node.js również zalicza się do backendowych technologii, z tym że pozwala pisać po stronie serwera w JavaScript, co bywa ogromnym plusem, gdy zespół jest mocno frontendowy. Angular i React.js to natomiast narzędzia, które pomagają budować rozbudowane, interaktywne interfejsy użytkownika po stronie klienta. Takie podejście, gdzie backend i frontend są rozdzielone, to obecnie standard — tzw. architektura SPA (Single Page Application) albo nawet JAMstack. Warto pamiętać, że dobrym zwyczajem jest korzystać właśnie z takich nowoczesnych frameworków, bo zapewniają solidne wsparcie społeczności, regularne aktualizacje i kompatybilność z nowymi standardami webowymi. Moim zdaniem, jeżeli myśli się poważnie o pracy jako developer webowy, to znajomość przynajmniej dwóch z wymienionych narzędzi to absolutny must-have. Przy okazji — wiele firm prowadzi projekty wieloplatformowe, więc umiejętność korzystania z tych frameworków można łatwo przenieść również do świata mobilnego czy nawet IoT.
Pytanie 37
Jaki typ testów ocenia funkcjonalność aplikacji z punktu widzenia użytkownika końcowego?
A. Testy funkcjonalne
B. Testy obciążeniowe
C. Testy użyteczności
D. Testy zgodności
Testy obciążeniowe skupiają się na sprawdzaniu, jak aplikacja działa pod dużym ruchem lub obciążeniem, co pozwala ocenić jej wydajność, ale nie dotyczy to bezpośrednio doświadczeń użytkownika. Testy funkcjonalne mają na celu sprawdzenie, czy poszczególne funkcje aplikacji działają zgodnie z założeniami, ale nie badają wygody użytkowania. Testy zgodności natomiast weryfikują, czy aplikacja spełnia określone normy i standardy, co ma niewiele wspólnego z oceną użyteczności aplikacji przez użytkownika końcowego.
Pytanie 38
Na ilustracji pokazano fragment emulacji iOS z elementem kontrolnym. Który fragment kodu XAML opisuje ten element?
A. <Entry IsPassword= "true" />
B. <Switch IsToggled= "true" />
C. <Stepper Increment= "1" />
D. <Slider Maximum= "255" />
Kontrolka <Switch IsToggled= "true" /> w XAML to taki przełącznik. Ma dwa stany: włączony (true) i wyłączony (false). Można to porównać do zwykłego włącznika, tylko że w aplikacjach. Fajnie się z tego korzysta, bo pozwala szybko zmieniać ustawienia, nie trzeba nic więcej wpisywać. To jest dosyć intuicyjne dla użytkowników, więc można nim łatwo zarządzać funkcjami aplikacji.
Pytanie 39
W programie stworzonym w języku C++ trzeba zadeklarować zmienną, która będzie przechowywać wartość rzeczywistą. Jakiego typu powinna być ta zmienna?
A. numeric
B. int
C. double
D. number
W języku C++ typ double jest przeznaczony do przechowywania liczb rzeczywistych, czyli takich, które mają część ułamkową. Jest to standardowy wybór w sytuacjach, gdy zależy nam na precyzji przy obliczeniach z użyciem liczb zmiennoprzecinkowych. Takie zmienne bardzo często spotyka się w programowaniu symulacji fizycznych, obliczeniach matematycznych czy przetwarzaniu sygnału – właściwie wszędzie tam, gdzie liczby całkowite po prostu nie wystarczają. Moim zdaniem, wybór double jest najbardziej praktyczny, bo oferuje kompromis między szerokim zakresem wartości a precyzją, czego nie zagwarantuje typ float (który jest mniej precyzyjny). Warto pamiętać, że double to typ określony przez standard języka C++ (IEEE 754), co gwarantuje jego przenośność między różnymi systemami i kompilatorami. Uważam, że dobrze znać też różnicę między double a float – w praktyce double przechowuje liczby z dokładnością do około 15 cyfr znaczących i zakresie od 10^-308 do 10^308. Często programiści korzystają z double domyślnie, żeby mieć spokój z precyzją, nawet jeśli float byłby wystarczający. Z mojego doświadczenia podpowiem, że deklarując double liczysz się z większym zużyciem pamięci niż przy float, ale za to rzadziej napotkasz błędy zaokrągleń. W każdym razie – jeśli chodzi o zmienne rzeczywiste w C++, double to najbezpieczniejszy wybór.
Pytanie 40
Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?
Wynik działania podanego kodu to [2, 4], ponieważ zastosowana funkcja filter tworzy nową tablicę, w której znajdują się tylko te elementy, które spełniają określony warunek. W tym przypadku warunkiem jest to, że element musi być parzysty (num % 2 === 0). Z tablicy arr, która zawiera liczby od 1 do 5, tylko liczby 2 i 4 spełniają ten warunek. Filtracja danych jest bardzo przydatna w programowaniu, zwłaszcza w kontekście pracy z dużymi zbiorami danych, gdzie można łatwo wyodrębnić interesujące nas elementy. Stosowanie takich metod, jak filter, jest zgodne z zasadami programowania funkcyjnego, które promują użycie funkcji do przetwarzania danych w sposób bardziej zwięzły i czytelny. W praktyce, funkcja filter może być używana do filtrowania danych z API, przetwarzania zbiorów danych w aplikacjach, czy też w analizach danych. Takie podejście zwiększa wydajność i czytelność kodu, co jest istotne w długoterminowym utrzymaniu projektów.