Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 13:36
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 13:53

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jaką właściwość CSS należy zastosować, aby uzyskać linie przerywaną w obramowaniu?

Ilustracja do pytania
A. double
B. dotted
C. solid
D. dashed
Wybór właściwości takich jak solid double czy dotted dla stylu obramowania często wynika z niepełnego zrozumienia ich zastosowań Solid jest używane do tworzenia ciągłej linii co może być mylące gdy celem jest uzyskanie efektu linii przerywanej W kontekście projektowania stron internetowych solid jest bardziej dominujące i może przesuwać punkt ciężkości z treści na formatowanie co nie zawsze jest pożądane Double tworzy podwójną linię i choć może być stosowane w celu uzyskania bardziej wyrazistego efektu jego użycie w sytuacji gdy potrzebna jest subtelność jest nieodpowiednie Dotyczy to sytuacji gdzie wizualna przejrzystość i prostota są kluczowe Dotted tworzy linię z kropkami która różni się od dashed strukturą i wyglądem podczas gdy dashed używa kresek dotted sprawia wrażenie bardziej delikatnej i lekko chaotycznej linii co nie zawsze jest zgodne z zamierzonym stylem estetycznym Struktura dotted może być stosowana tam gdzie wymagana jest bardziej dekoracyjna linia Wybór właściwej właściwości jest kluczowy dla osiągnięcia zamierzonego efektu wizualnego i powinien być oparty na standardach projektowania stron internetowych które uwzględniają zarówno estetykę jak i funkcjonalność Zapewnienie spójności w użyciu stylów w całej witrynie jest również istotne dla zachowania profesjonalnego wyglądu i łatwości użytkowania takich jak rozpoznawalność interakcji i intuicyjność nawigacji poprzez odpowiednie oznaczenia CSS pozwala na szeroką personalizację co wymaga zrozumienia subtelnych różnic między różnymi wartościami stylów i ich odpowiednimi zastosowaniami w kontekście projektu

Pytanie 2

Działaniem przedstawionego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy.

$tab = array();
for($i = 0; $i < 10; $i++) {
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}
foreach ($tab as $x){
    if ($x < 0) echo "$x ";
}
A. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości ujemnych.
B. 100 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości dodatnich.
C. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i wypisanie ich.
D. kolejnymi liczbami od -100 do 100 i wypisanie wartości ujemnych.
Niektóre odpowiedzi na to pytanie zawierają błędne koncepcje dotyczące sposobu, w jaki działa kod PHP. Na przykład, jedna z odpowiedzi sugeruje, że kod wypełni tablicę kolejnymi liczbami od -100 do 100, co jest błędne, ponieważ kod generuje losowe wartości, a nie sekwencyjne. Kolejna błędna odpowiedź sugeruje, że kod wypełnia tablicę liczbami od 0 do 9, co jest niezgodne z prezentowanym kodem, w którym liczby są generowane losowo i mogą mieć wartość ujemną. Wreszcie, jedna z odpowiedzi mówi, że kod wypisze tylko wartości dodatnie, co jest nieprawidłowe, ponieważ kod wypisuje tylko wartości ujemne. Zrozumienie, jak działa ten konkretny fragment kodu, jest ważne, ale równie ważne jest zrozumienie, dlaczego inne odpowiedzi są nieprawidłowe. Pomaga to zrozumieć, jakie są typowe pułapki i błędne podejścia w programowaniu PHP i jak ich unikać w przyszłości.

Pytanie 3

Przedstawiona jest tabela pracownicy, w której umieszczono rekordy widoczne obok. Jaką wartość zwróci wykonanie umieszczonej w ramce kwerendy SQL?

SELECT MAX(pensja) FROM pracownicy WHERE pensja < 3000;
idimienazwiskopensja
1AnnaKowalska3400
2MonikaNowak1300
3EwelinaNowakowska2600
4AnnaPrzybylska4600
5MariaKowal2200
6EwaNowacka5400
A. 1300
B. 5400
C. 2200
D. 2600
Kwerenda SQL SELECT MAX(pensja) FROM pracownicy WHERE pensja < 3000; służy do znalezienia maksymalnej wartości w kolumnie pensja z rekordów spełniających warunek pensja mniejsza niż 3000. Przeszukując tabelę pracownicy widzimy że wartości spełniające ten warunek to 1300 2600 i 2200. Najwyższą z tych wartości jest 2600 co czyni tę odpowiedź poprawną. Zrozumienie tego typu kwerend SQL jest kluczowe w pracy z bazami danych ponieważ pozwala na wyciąganie konkretnych informacji z dużych zbiorów danych. W praktyce takie zapytania mogą być używane do analizowania danych pracowniczych w firmach gdzie na przykład chcemy zidentyfikować pracowników z wynagrodzeniem poniżej określonego progu. Jest to zgodne z dobrymi praktykami w branży gdzie używa się agregacji danych do celów analitycznych. Zrozumienie jak działa funkcja MAX() w połączeniu z klauzulą WHERE umożliwia efektywne filtrowanie i przetwarzanie danych co jest niezbędne w wielu aplikacjach biznesowych.

Pytanie 4

Które spośród poniższych zdań dotyczących definicji funkcji umieszczonej w ramce jest prawidłowe?

function czytajImie(){
var imie=null;
do{
imie=prompt("podaj imie: ");
if(imie.length<3) alert("wprowadzony tekst jest niepoprawny");
}while(imie.length<3);
}
A. Wczytywanie tekstu zakończy się, gdy tekst będzie się składał przynajmniej z 3 znaków
B. Pętla wykona się tylko jeden raz
C. Tekst będzie odczytywany do chwili, gdy podana zostanie liczba większa niż 3
D. Funkcja zawiera pętlę, która powtarza się 3 razy
W analizowanej funkcji głównym celem jest zapewnienie, że użytkownik wprowadza imię o odpowiedniej długości. Pętla do while jest strukturą sterującą stosowaną, gdy chcemy, aby blok kodu wykonał się co najmniej raz przed sprawdzeniem warunku. W tym przypadku pętla nie wykona się tylko raz, ponieważ warunek jest taki, że imię musi mieć co najmniej trzy znaki długości. Błędne zrozumienie logiki mogłoby wynikać z myślenia, że pętla zawsze kończy się po pierwszym wykonaniu, co jest nieprawidłowe w kontekście tej funkcji. Odnośnie twierdzenia, że funkcja posiada pętlę powtarzającą się trzy razy, jest ono nieprawdziwe, ponieważ liczba iteracji nie jest stała i zależy od danych wejściowych użytkownika. Często mylne jest założenie, że pętle mają z góry określoną liczbę iteracji, podczas gdy w rzeczywistości często kończą się na podstawie zdefiniowanego warunku logicznego. Wreszcie, opcja mówiąca o wczytywaniu tekstu do momentu podania liczby większej niż 3 błędnie interpretuje warunek pętli. Warunek mówi o długości wprowadzonego tekstu, a nie o jego wartości liczbowej. Często błędnie zakłada się, że każdy warunek logiczny odnosi się do wartości liczbowych, co w tym przypadku prowadzi do nieporozumienia. Zrozumienie, jak działają warunki logiczne i pętle kontrolne, jest kluczowe w programowaniu, ponieważ pozwala to na tworzenie bardziej elastycznego i dynamicznego kodu, który odpowiednio reaguje na różne dane wejściowe.

Pytanie 5

Jakie wyniki zostaną wyświetlone po wykonaniu podanej w ramce kwerendy SQL SELECT na tabeli pracownicy, która zawiera rekordy?

idimienazwiskopensja
1AnnaKowalska3400
2MonikaNowak1300
3EwelinaNowakowska2600
4AnnaPrzybylska4600
5MariaKowal2200
6EwaNowacka5400
SELECT SUM(pensja) FROM pracownicy WHERE pensja > 4000;
A. Kwota 19500, czyli suma wszystkich pensji zatrudnionych
B. Kwota 10000, co stanowi sumę pensji pracowników o id=4 i id=6
C. Kwota 5400, co oznacza najwyższą pensję wśród pracowników
D. Dwie kwoty: 4600 oraz 5400, jako wynagrodzenia pracowników przekraczające 4000
W zapytaniu SQL użyto funkcji agregującej SUM, która służy do sumowania wartości w określonej kolumnie. Klauzula WHERE ogranicza zbiór rekordów do tych, które spełniają dany warunek. W tym przypadku, pensja musi być większa niż 4000. Analizując tabelę, znajdujemy dwie osoby z pensjami spełniającymi ten warunek: pracownik o id=4 z pensją 4600 oraz pracownik o id=6 z pensją 5400. SUM(4600 + 5400) daje 10000. Prawidłowe zrozumienie wykorzystania funkcji agregujących w SQL jest kluczowe w analizie danych i raportowaniu. Jest to standardowa praktyka w branży IT, gdzie analiza danych jest podstawą przy podejmowaniu decyzji biznesowych. Funkcje agregujące, takie jak SUM, AVG, MAX, są fundamentalnymi narzędziami analitycznymi w bazach danych. Przy pracy nad większymi zbiorami danych, takie zapytania pomagają szybko uzyskać podsumowania, co jest nieocenione w analizie finansowej czy tworzeniu raportów zarządczych.

Pytanie 6

Fragment kwerendy SQL zaprezentowany w ramce ma na celu uzyskanie

SELECT COUNT(wartosc) FROM ...
A. liczbę wierszy.
B. średnią wartość w kolumnie wartosc.
C. liczbę kolumn.
D. sumę wartości w kolumnie wartosc.
Instrukcja COUNT w kwerendzie SQL służy do zliczania liczby wierszy w tabeli, które spełniają określone kryteria. Wyrażenie SELECT COUNT(wartosc) FROM ... zlicza wiersze, które mają niepustą wartość w kolumnie wartosc. Funkcja COUNT jest jedną z funkcji agregujących w SQL, które pozwalają na wykonywanie operacji na zestawach danych. Zastosowanie tej funkcji jest szczególnie istotne w sytuacjach, gdy potrzebujemy szybko uzyskać informację o liczebności danych, co jest kluczowe w analizie danych oraz raportowaniu. Warto zauważyć, że COUNT(*) policzyłoby wszystkie wiersze, niezależnie od tego, czy zawierają wartości NULL, natomiast COUNT(kolumna) ignoruje wiersze z wartościami NULL w podanej kolumnie. To rozróżnienie jest kluczowe w optymalizacji zapytań oraz w zapewnieniu dokładności wyników. W praktyce biznesowej, zliczanie wierszy może być wykorzystywane do śledzenia liczby zamówień, ilości produktów w magazynie oraz innych wskaźników operacyjnych, co sprawia, że funkcja COUNT jest podstawowym narzędziem każdego analityka danych.

Pytanie 7

Aby nałożyć na zdjęcie półprzezroczysty znak wodny (logo prześwitujące przez obraz), należy:

A. zastosować filtr Gaussa
B. wykorzystać kanał alfa
C. poprawić nasycenie kolorów
D. odpowiednio przyciąć obraz
Aby logo prześwitywało przez zdjęcie (półprzezroczysty znak wodny), wykorzystuje się KANAŁ ALFA - steruje on stopniem przezroczystości pikseli, więc nakładana warstwa może być częściowo widoczna. Dlatego należy wykorzystać kanał alfa.

Pytanie 8

Do przechowywania jakich wartości przeznaczony jest typ DECIMAL?

A. danych tekstowych o określonej długości
B. liczb rzeczywistych stałoprzecinkowych
C. liczb zapisanych w systemie binarnym
D. liczb rzeczywistych zmiennoprzecinkowych
DECIMAL to dokładny typ liczbowy o ustalonej precyzji, a nie zmiennoprzecinkowy (od tego są FLOAT/DOUBLE, które mogą zaokrąglać). Nie służy do tekstu (CHAR/VARCHAR) ani do zapisu binarnego. DECIMAL przechowuje liczby rzeczywiste stałoprzecinkowe.

Pytanie 9

Które z poniższych zdań poprawnie opisuje utworzoną tabelę?

CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));
A. Tabela zawiera jedną kolumnę, która przechowuje trzyelementowe tablice
B. Kolumny tabeli dane są nazwane: kolumna1, kolumna2, kolumna3
C. Tabela o nazwie dane składa się z trzech kolumn typu całkowitego
D. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu całkowitego
W tym zadaniu bardzo łatwo wpaść w pułapkę skojarzeń z programowaniem w innych językach, gdzie nawias przy typie sugeruje rozmiar tablicy albo liczbę elementów. W SQL, a szczególnie w składni zbliżonej do MySQL, zapis `INTEGER(3)` nie tworzy trzech kolumn ani trzyelementowej tablicy, tylko opisuje jedną kolumnę typu liczbowego. Nawias w tym miejscu oznacza co najwyżej szerokość wyświetlania albo pewne ograniczenie prezentacji, a nie ilość powtórzeń typu. Dlatego interpretacja, że tabela ma trzy kolumny typu całkowitego, jest po prostu przeniesieniem logiki z np. C lub Java na SQL, co jest częstym, ale błędnym nawykiem. Podobnie mylenie `INTEGER(3)` z tablicą trzyelementową wynika z tego, że w wielu językach zapis z nawiasami kwadratowymi czy okrągłymi kojarzy się z kolekcją. W relacyjnych bazach danych pojedyncza kolumna przechowuje pojedynczą wartość skalarnej dziedziny (liczba, tekst, data), a nie tablicę, chyba że używamy bardzo specyficznych typów, jak np. ARRAY w PostgreSQL – ale to wygląda zupełnie inaczej w definicji. Kolejny błąd to założenie, że skoro przy typie pojawia się liczba 3, to kolumny zostaną automatycznie nazwane `kolumna1`, `kolumna2`, `kolumna3`. Silniki SQL niczego takiego nie robią. Nazwy kolumn muszą być jawnie podane w definicji tabeli, oddzielone przecinkami, np. `kolumna1 INTEGER, kolumna2 INTEGER, kolumna3 INTEGER`. Jeżeli w nawiasie przy CREATE TABLE jest tylko jeden wpis `kolumna INTEGER(3)`, to mamy dokładnie jedną kolumnę o nazwie `kolumna`. Moim zdaniem dobrym nawykiem jest zawsze patrzeć na przecinki: ile jest elementów oddzielonych przecinkami w nawiasie po nazwie tabeli, tyle jest kolumn. Liczby w nawiasach przy typach (np. VARCHAR(50), DECIMAL(10,2), INT(3)) opisują parametry typu, a nie liczbę kolumn. To podstawowa, ale bardzo ważna zasada przy projektowaniu schematów baz danych i unikaniu dziwnych, mylących interpretacji.

Pytanie 10

W każdej iteracji pętli wartość aktualnego elementu tablicy jest przypisywana do zmiennej, a wskaźnik tablicy jest przesuwany o jeden, aż do ostatniego elementu tablicy. Czy to zdanie odnosi się do instrukcji?

A. next
B. for
C. while
D. foreach
Odpowiedzi takie jak 'for', 'next' oraz 'while' mają swoje specyficzne zastosowania w kontekście iteracji, ale nie są w pełni dostosowane do opisanego zachowania w pytaniu. Instrukcja 'for' wymaga zdefiniowania zmiennych kontrolnych, co wiąże się z ręcznym zarządzaniem indeksami. Kiedy wykorzystujemy pętlę 'for', musimy samodzielnie określić warunki początkowe, warunki kontynuacji oraz sposób inkrementacji, co może prowadzić do błędów, zwłaszcza w kontekście tablic. Z kolei 'next' nie jest samodzielną konstrukcją w wielu językach programowania, a jego użycie jest często związane z iteracją po kolekcjach, ale nie definiuje pętli jako takiej. Instrukcja ta działa w kontekście iteratora, co czyni ją mniej elastyczną i bardziej złożoną w użyciu dla prostych iteracji po tablicach. Co więcej, 'while' również wymaga manualnego zarządzania warunkami zakończenia pętli, co oznacza, że programista musi samodzielnie kontrolować zmienną, która decyduje o zakończeniu iteracji. To znowu zwiększa ryzyko błędów związanych z granicami tablicy oraz niewłaściwym przypisaniem wartości. Każda z tych metod ma swoje miejsce w programowaniu, jednak nie są one tak optymalne i wygodne jak 'foreach', który automatycznie zarządza iteracją po elementach kolekcji, co czyni ten proces znacznie bardziej przejrzystym i mniej podatnym na błędy.

Pytanie 11

Po zrealizowaniu polecenia SQL użytkownik Ela zyska możliwość wykorzystania poniższych uprawnień:

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON baza1.tab1 TO 'Ela'@'localhost';
A. tylko dodawać oraz zmieniać dane
B. przeprowadzać wszystkie operacje na danych
C. realizować wszystkie działania na strukturze danych
D. tylko tworzyć i zmieniać strukturę tabeli
Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że użytkownik może jedynie dodawać i modyfikować dane, jest mylny, ponieważ nie uwzględnia uprawnienia SELECT, które jest również częścią przyznanych uprawnień. Ograniczając interpretację do dodawania i modyfikowania danych, można zignorować kluczowy aspekt bazy danych – możliwość ich przeglądania. Ponadto, twierdzenie, że użytkownik może jedynie tworzyć i modyfikować strukturę tabel, jest nieadekwatne, ponieważ polecenie GRANT nie dotyczy uprawnień do zmiany struktury bazy danych, takich jak dodawanie nowych tabel czy kolumn. Takie operacje są regulowane przez inne uprawnienia, które muszą być również przyznane. W sytuacji, gdy mówimy o operacjach na strukturze danych, należy uwzględnić, że uprawnienia GRANT dotyczą jedynie pracy z danymi przechowywanymi w tabelach, a nie z ich strukturalnymi aspektami. Pojęcie 'wszystkie operacje na strukturze danych' może wprowadzać w błąd, ponieważ nie odnosi się do przyznanych uprawnień, które nie obejmują na przykład tworzenia nowych tabel lub zmiany ich definicji. Dlatego ważne jest, aby dokładnie zrozumieć różnicę między uprawnieniami do operacji na danych a uprawnieniami do zarządzania strukturą bazy danych. Kluczowym błędem jest zatem niedostrzeganie znaczenia uprawnienia SELECT oraz niewłaściwe rozumienie zakresu przyznawanych uprawnień w kontekście SQL.

Pytanie 12

Aby wypisać tekst na stronie w języku PHP, należy użyć instrukcji:

A.
console.log()
B.
print_r()
C.
write()
D.
echo
Do wypisywania tekstu w PHP służy echo, na przykład echo "Witaj";. Wstawia ona podany tekst lub wartość zmiennej do generowanej strony. Podobnie działa print. Dlatego do wyświetlenia tekstu w PHP używa się echo.

Pytanie 13

Model fizyczny replikacji bazy danych pokazany na ilustracji jest modelem

Ilustracja do pytania
A. centralnego wydawcy
B. rozproszonym
C. centralnego subskrybenta
D. równorzędnym
Model centralnego subskrybenta polega na tym że jeden serwer subskrybuje dane z wielu wydawniczych serwerów co jest odwrotnością modelu centralnego wydawcy. Tego typu rozwiązanie jest mniej popularne ze względu na potrzebę zarządzania synchronizacją z wielu źródeł co komplikuje proces replikacji i zwiększa ryzyko konfliktów danych. Model równorzędny z kolei zakłada że każdy serwer w architekturze działa jako równy uczestnik mający zdolność zarówno publikowania jak i subskrybowania danych. Taka architektura jest bardziej złożona w zarządzaniu zwłaszcza przy dużej liczbie uczestników ponieważ wymaga zaawansowanych mechanizmów rozwiązywania konfliktów i zarządzania współbieżnością. Rozproszony model to rozwiązanie gdzie dane są przechowywane i zarządzane bez centralnego punktu co może być korzystne dla systemów wymagających wysokiej dostępności i elastyczności ale stwarza wyzwania w zakresie spójności danych i wymaga skomplikowanych algorytmów synchronizacji. Wybór modelu nieodpowiedniego dla danej infrastruktury może prowadzić do problemów z wydajnością i spójnością co jest typowym błędem myślowym wynikającym z niewłaściwego zrozumienia wymagań systemowych. Każdy z tych modeli ma swoje specyficzne zastosowania i wyzwania co wymaga odpowiedniej analizy i doświadczenia przy projektowaniu systemów bazodanowych.

Pytanie 14

W pliku konfiguracyjnym serwera Apache httpd.conf linia kodu Listen 120 oznacza

A. maksymalną liczbę jednoczesnych połączeń z sieci do serwera.
B. numer portu, na którym nasłuchuje serwer.
C. jeden z numerów kodu błędu odpowiedzi HTTP.
D. czwarty oktet adresu IP serwera.
Wpis „Listen 120” w pliku httpd.conf informuje serwer Apache, na jakim porcie ma nasłuchiwać przychodzących połączeń TCP. W praktyce oznacza to: jeżeli ktoś wchodzi na serwer, to ich przeglądarka łączy się z adresem IP serwera właśnie na ten numer portu. Standardowo HTTP działa na porcie 80, HTTPS na 443, ale w konfiguracji można ustawić dowolny inny port, np. 8080, 8000 czy właśnie 120. Dzięki dyrektywie Listen Apache „wiąże się” (binduje) z wybranym portem i zaczyna tam czekać na żądania HTTP. To jest podstawowy element konfiguracji warstwy sieciowej serwera WWW. W środowiskach produkcyjnych najczęściej stosuje się Listen 80 i Listen 443, czasem dodatkowe porty dla paneli administracyjnych, środowisk testowych albo aplikacji działających równolegle. Warto też wiedzieć, że można podać razem adres IP i port, np. Listen 192.168.0.10:80, wtedy Apache nasłuchuje tylko na konkretnym interfejsie sieciowym, co jest dobrą praktyką bezpieczeństwa, bo ogranicza ekspozycję usług. W nowoczesnych konfiguracjach często występuje kilka dyrektyw Listen, gdy serwer obsługuje wiele adresów IP lub protokołów. Z mojego doświadczenia porządek w portach i świadome używanie Listen bardzo ułatwia diagnostykę problemów typu „serwer nie odpowiada” czy konflikty z innymi usługami (np. innym serwerem WWW albo kontenerem Docker) działającymi na tej samej maszynie.

Pytanie 15

<?php  
$pi = 3.14;
var_dump($pi);
?>
Jakie będzie wyjście po wykonaniu przedstawionego kodu PHP?
A. string(3)
B. float(3.14)
C. int(314)
D. object(3.14)
Odpowiedź 'float(3.14)' jest poprawna, ponieważ w kodzie PHP zmienna \$pi została zainicjalizowana jako liczba zmiennoprzecinkowa z wartością 3.14. Funkcja var_dump() służy do wyświetlania typu oraz wartości zmiennej, a w przypadku liczby zmiennoprzecinkowej wynik będzie wskazywał na typ float. Warto zauważyć, że PHP automatycznie rozpoznaje typy zmiennych, a liczby zmiennoprzecinkowe są powszechnie używane w obliczeniach wymagających precyzji, takich jak matematyka finansowa czy fizyka. W kontekście programowania w PHP, dobrym zwyczajem jest korzystanie z funkcji var_dump() podczas debugowania kodu, aby mieć jasny obraz typów danych i ich wartości w danym momencie. W praktyce, dobrze jest również implementować typowanie w PHP 7 i nowszych, co umożliwia lepszą kontrolę nad typami zmiennych, co z kolei prowadzi do bardziej stabilnego i czytelnego kodu. Warto także zwrócić uwagę na zasadę, że odpowiednie typy danych są kluczowe dla wydajności i niezawodności aplikacji, co czyni tę wiedzę szczególnie istotną dla każdego programisty."

Pytanie 16

Dokument HTML określa akapit oraz obrazek. Aby obrazek był wyświetlany przez przeglądarkę w tej samej linii co akapit po jego lewej stronie, należy w stylu CSS obrazka uwzględnić właściwość

A. style: left;
B. align: left;
C. alt: left;
D. float: left;
Odpowiedź "float: left;" jest naprawdę trafna. Ta właściwość w CSS sprawia, że elementy układają się obok siebie, co w tym przypadku oznacza, że rysunek wyląduje po lewej stronie akapitu. Jak użyjemy float, to rysunek 'przesuwa się' na lewo, a tekst z akapitu otacza go z prawej strony. To taki popularny sposób w webdesignie, który pozwala na ładniejsze połączenie obrazków z tekstem. Warto pamiętać, że czasem trzeba zastosować clearfix, zwłaszcza gdy mamy pływające elementy w większym układzie, żeby uniknąć problemów z rozmieszczeniem. Stosowanie float w CSS to dobra praktyka, bo pomaga zachować czytelność i estetykę tekstu. Na przykład, jeśli mamy sekcję artykułu z obrazem, który ilustruje omawiany temat, to zastosowanie float: left; sprawi, że treść będzie ładnie się układać i poprawi wrażenia użytkownika.

Pytanie 17

W bazie danych znajduje się tabela artykuły z kolumnami: nazwa, typ, producent, cena. Jakie polecenie należy użyć, aby wyświetlić wszystkie nazwy artykułów tylko o typie pralka, których cena mieści się w przedziale od 1000 PLN do 1500 PLN?

A. SELECT nazwa FROM artykuły WHERE typ='pralka' AND cena FROM 1000 TO 1500
B. SELECT nazwa FROM artykuły WHERE typ='pralka' OR cena BETWEEN 1000 AND 1500
C. SELECT nazwa FROM artykuły WHERE typ='pralka' OR cena BETWEEN 1000 OR 1500
D. SELECT nazwa FROM artykuły WHERE typ='pralka' AND cena BETWEEN 1000 AND 1500
Jak chcesz wyciągnąć nazwy artykułów tylko dla pralek, które kosztują między 1000 a 1500 PLN, to musisz użyć polecenia SELECT z dobrymi warunkami. W SQL klauzula WHERE jest właśnie do tego, żeby określić, jakie dane chcesz wyciągnąć z tabeli. Ważne, żeby użyć operatora AND, bo musisz połączyć dwa warunki: typ musi być 'pralka', a cena musi mieścić się w tym przedziale. W tym wypadku operator BETWEEN będzie najlepszy, bo pozwala łatwo ustawić zakres wartości bez zawirowań z innymi operatorami. Takie zapytanie: SELECT nazwa FROM artykuły WHERE typ='pralka' AND cena BETWEEN 1000 AND 1500, zwróci wszystkie nazwy, które spełniają te kryteria. Dzięki BETWEEN masz pewność, że dolna i górna granica też są uwzględniane, co jest zgodne z zasadami SQL, a to z kolei sprawia, że przeszukiwanie danych jest efektywne. Dzięki temu zapytaniu dostajesz dokładne wyniki, co w zarządzaniu bazą danych jest mega ważne.

Pytanie 18

Aby wstawić w napisie tabulator (poziome wcięcie), należy użyć znaku sterującego:

A.
\n
B.
\\
C.
\t
D.
\r
Pozostałe sekwencje robią co innego. \\ służy do zapisania w napisie samego znaku ukośnika wstecznego, a nie wcięcia. \n to znak nowej linii - przenosi dalszy tekst do kolejnego wiersza, lecz nie tworzy poziomego odstępu. \r to powrót karetki, używany głównie razem z \n w zakończeniach wierszy w systemach Windows. Poziomy tabulator wstawia \t, dlatego to ta sekwencja jest poprawna.

Pytanie 19

W semantycznym HTML odpowiednikiem elementu <b>, który nie tylko pogrubia tekst, ale także wskazuje na jego większe znaczenie, jest

A. <em>
B. <ins>
C. <mark>
D. <strong>
Znacznik <strong> w HTML semantycznym służy nie tylko do pogrubienia tekstu, ale także do wskazania, że dany fragment ma większe znaczenie w kontekście semantycznym. Zgodnie z zaleceniami W3C, użycie tego znacznika poprawia dostępność treści, ponieważ technologie wspomagające, takie jak czytniki ekranu, interpretują <strong> jako tekst o podwyższonej wadze, co może pomóc w lepszym zrozumieniu struktury dokumentu przez osoby z niepełnosprawnościami. Przykładem zastosowania może być podkreślenie ważnych informacji na stronie, takich jak zasady, ostrzeżenia czy kluczowe dane, które użytkownicy powinni zauważyć. W praktyce, stosowanie elementów semantycznych, takich jak <strong>, zamiast czysto stylistycznych, jest zgodne z zasadami budowania stron przyjaznych dla użytkowników i poprawia SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą lepiej analizować kontekst treści. Warto pamiętać, że w przypadku użycia <strong>, nie zmienia to tylko sposobu wyświetlania, ale także wzbogaca znaczenie tekstu w kontekście całej strony.

Pytanie 20

W języku PHP, przy pracy z bazą MySQL, aby zakończyć sesję z bazą, należy wywołać

A. mysqli_commit()
B. mysqli_exit()
C. mysqli_rollback()
D. mysqli_close()
Odpowiedź mysqli_close() jest prawidłowa, ponieważ ta funkcja jest używana do zamknięcia połączenia z bazą danych MySQL w języku PHP. Po zakończeniu wszystkich operacji na bazie danych, zaleca się wywołanie tej funkcji, aby zwolnić zasoby systemowe oraz zamknąć połączenie, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi. Użycie mysqli_close() jest istotne, ponieważ niezamknięte połączenia mogą prowadzić do wycieków pamięci i wyczerpania dostępnych zasobów, co z kolei może wpłynąć na wydajność aplikacji. W praktyce, jeśli mamy otwarte połączenie z bazą danych, po zakończeniu operacji, takich jak pobieranie lub wstawianie danych, używamy mysqli_close($connection), gdzie $connection to nasza zmienna reprezentująca połączenie. Oprócz tego, pamiętajmy, że dbanie o odpowiednie zarządzanie połączeniami ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i stabilności naszych aplikacji.

Pytanie 21

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Przenikanie zdjęć.
B. Zwiększenie ostrości zdjęcia.
C. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.
D. Zmiana jasności zdjęć.
Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 22

Zaprezentowano kod dla tabeli 3x2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela przypominała tę z obrazka, gdzie wiersz jest niewidoczny?

<table>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
    </tr>
</table>
/efekt jest na obrazie - nie dołączam - nie analizuj/
Ilustracja do pytania
A. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"visibility: hidden"</span>&gt;</pre>
B. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"clear: none"</span>&gt;</pre>
C. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"display: table-cell"</span>&gt;</pre>
D. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"display: none"</span>&gt;</pre>
Zastosowanie niewłaściwych właściwości CSS w tabelach może prowadzić do niezamierzonych efektów wizualnych i funkcjonalnych. 'Display: none' usunąłby wiersz z układu dokumentu, co skutkowałoby przesunięciem w górę wierszy poniżej. To podejście jest użyteczne, gdy element powinien być całkowicie usunięty z przestrzeni wizualnej i układu, ale nie spełniałoby celu przedstawionego w pytaniu, gdzie układ ma pozostać niezmieniony. Z kolei 'clear: none' jest właściwością CSS dotyczącą floatów, a nie widoczności, co oznacza, że nie miałoby żadnego wpływu na wyświetlanie wiersza tabeli. Jest to typowy błąd polegający na myleniu właściwości CSS w kontekście ukrywania elementów. Właściwość 'display: table-cell' jest stosowana dla elementów traktowanych jako komórki tabeli, co nie jest odpowiednie dla wierszy tabeli. Wybierając tę właściwość, użytkownik mógłby mylnie sądzić, że ma to wpływ na widoczność, podczas gdy w rzeczywistości zmienia jedynie sposób renderowania elementu. Prawidłowe rozumienie różnic między 'visibility' a 'display' jest kluczowe w tworzeniu przewidywalnych i stabilnych interfejsów użytkownika, co jest jednym z fundamentów dobrego projektowania front-endu. Wybór niewłaściwego podejścia do ukrywania elementów może prowadzić do niepożądanych zmian w interfejsie, co wpływa na użyteczność i estetykę strony.

Pytanie 23

Fragment kodu SQL wskazuje, że klucz obcy

Ilustracja do pytania
A. jest ustawiony na kolumnie obiekty
B. jest obecny w tabeli obiekty
C. stanowi odniesienie do siebie samego
D. wiąże się z kolumną imiona
W przedstawionym fragmencie kodu SQL klucz obcy (foreign key) służy do zapewnienia integralności referencyjnej między dwiema tabelami. W tym przypadku klucz obcy wskazuje, że pole imie w jednej tabeli jest powiązane z polem imiona w tabeli obiekty. Takie podejście pomaga w utrzymaniu spójności danych, ponieważ wymusza istnienie każdej wartości w polu imie w kolumnie imiona tabeli obiekty. W praktyce oznacza to, że nie można dodać wartości do pola imie, jeśli nie istnieje odpowiadająca wartość w kolumnie imiona. Klucze obce są kluczowym elementem w projektowaniu baz danych, wspierając normalizację i redukcję redundancji danych. Prawidłowe wykorzystanie kluczy obcych pozwala na efektywne zarządzanie relacjami pomiędzy danymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania baz danych. Dodatkowo, prawidłowe stosowanie kluczy obcych przyczynia się do poprawy wydajności zapytań, ponieważ umożliwia optymalizację operacji łączenia danych. To podejście jest zgodne ze standardami SQL, a jego zastosowanie jest powszechne w różnych systemach zarządzania bazami danych jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle.

Pytanie 24

W CSS właściwość font-size może przyjmować wartości według słów kluczowych

A. jedynie big i smali
B. z zestawu xx-small, x-small, smali, medium, large, x-large, xx-large
C. tylko smali, smaller, large, larger
D. wyłącznie smali, medium, large
Właściwość font-size w CSS pozwala na określenie rozmiaru czcionki za pomocą zestawu wartości słownikowych, które obejmują xx-small, x-small, small, medium, large, x-large oraz xx-large. Użycie tych słów kluczowych jest zgodne z wytycznymi CSS i zapewnia spójne i zrozumiałe podejście do projektowania. Przykładowo, definiując klasę CSS dla nagłówka, możemy zastosować: h1 { font-size: large; } co skutkuje odpowiednim zwiększeniem rozmiaru czcionki, co jest zgodne z hierarchią typograficzną dokumentu. Zastosowanie wartości słownikowych zwiększa czytelność i dostępność treści, ponieważ są one zrozumiałe zarówno dla programistów, jak i dla przeglądarek. Ponadto, korzystając z tych wartości, projektanci mogą łatwiej dostosować wygląd strony do różnych urządzeń, co jest kluczowe w kontekście responsywnego web designu. Warto również wspomnieć, że wartości te są niezależne od jednostek miary, takich jak em czy px, co sprawia, że są bardziej elastyczne w użyciu.

Pytanie 25

Z ilustracji można odczytać, że użytkownik bazy danych posiada uprawnienia do:

Ilustracja do pytania
A. wyświetlania, dodawania i aktualizacji danych.
B. wyświetlania, aktualizacji i usuwania danych.
C. wyświetlania, dodawania i usuwania danych.
D. dodawania, aktualizacji i usuwania danych.
Na ilustracji widać listę uprawnień do bazy danych w typowym narzędziu administracyjnym (bardzo podobne okno można spotkać np. w phpMyAdminie). Zaznaczone są pola SELECT, UPDATE i DELETE, a niezaznaczone INSERT oraz FILE. W praktyce oznacza to, że użytkownik może odczytywać dane (SELECT), modyfikować istniejące rekordy (UPDATE) oraz je usuwać (DELETE), ale nie ma prawa dodawać nowych wierszy (INSERT) ani operować na plikach na serwerze (FILE). Dlatego poprawna odpowiedź to: „wyświetlania, aktualizacji i usuwania danych”. SELECT odpowiada za wyświetlanie/odczyt danych, UPDATE za aktualizację rekordów, a DELETE za kasowanie danych w tabelach. W administracji bazą danych takie precyzyjne rozróżnienie uprawnień jest jedną z podstawowych dobrych praktyk bezpieczeństwa: użytkownik powinien mieć dokładnie takie prawa, jakich potrzebuje do pracy (zasada najmniejszych uprawnień – least privilege). Na przykład: typowy użytkownik aplikacji raportującej potrzebuje zwykle tylko SELECT, bo ma jedynie oglądać dane. Pracownik działu obsługi klienta może mieć SELECT i UPDATE, aby poprawiać błędne dane klientów, ale niekoniecznie DELETE, żeby przypadkiem nie usuwać rekordów. Z kolei konto techniczne używane przez skrypty migracyjne albo instalator systemu może mieć pełen zestaw: SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć te nazwy z typowymi poleceniami SQL, bo później, przy pisaniu zapytań w kodzie (PHP, JavaScript z backendem, itp.), dokładnie te same słowa kluczowe pojawiają się w instrukcjach. Jeśli system pokazuje uprawnienia tak jak na obrazku, zawsze patrz najpierw, które checkboxy są zaznaczone, i od razu tłumacz je sobie na: odczyt, dodawanie, zmiana, usuwanie danych.

Pytanie 26

Działaniem podanego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy

$tab = array();
for ($i = 0; $i < 10; $i++) {
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}
foreach ($tab as $x) {
    if ($x < 0) {
        echo "$x ";
    }
}
A. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości ujemnych
B. kolejnymi liczbami od -100 do 100 i wypisanie wartości ujemnych
C. 100 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości dodatnich
D. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i ich wypisanie
Zakładając, że odpowiedzi są błędne, warto zwrócić uwagę na kilka aspektów. Pierwsza z błędnych odpowiedzi sugeruje, że tablica jest wypełniana kolejnymi liczbami od 0 do 9, co jest niezgodne z zamysłem kodu, gdzie wykorzystywana jest funkcja losująca 'rand', a nie sekwencyjne przypisywanie wartości. W efekcie zamiast wartości od 0 do 9, mamy do czynienia z liczbami losowymi z szerokiego zakresu. Ponadto, druga odpowiedź błędnie interpretuje, że tablica zawiera liczby od -100 do 100. Mimo że możliwe jest, aby tablica zawierała takie liczby, kod nie wypełnia jej w sposób sekwencyjny i nie gwarantuje, że wszystkie wartości będą ujemne. Ostatnia błędna odpowiedź odnosi się do 100 losowych wartości, co również jest niepoprawne, ponieważ w kodzie jedynie 10 losowych wartości jest generowanych i zapisywanych w tablicy. Wreszcie, kod koncentruje się na wypisywaniu wartości ujemnych, dlatego odpowiedzi dotyczące wartości dodatnich są również mylące. Nie można zatem mówić o sytuacji, w której wartości dodatnie są wypisywane, co podkreśla, że analiza i interpretacja kodu są kluczowe dla zrozumienia jego działania.

Pytanie 27

W językach programowania o układzie strukturalnym, aby przechować dane o 50 uczniach (ich imionach, nazwiskach oraz średniej ocen), konieczne jest zastosowanie

A. tablicy z 50 elementami o składowych strukturalnych
B. tablicy z 50 elementami o składowych typu łańcuchowego
C. struktury z 50 elementami o składowych typu tablicowego
D. klasy z 50 elementami typu tablicowego
Wybór niewłaściwych podejść do przechowywania informacji o uczniach często wynika z nieporozumienia dotyczącego struktury danych i ich właściwego zastosowania. Tworzenie struktury 50 elementów o składowych typu tablicowego sugeruje, że każdy element byłby tablicą, co nie odpowiada rzeczywistej naturze danych. Tego rodzaju podejście nie tylko komplikuje dostęp do informacji, ale również zwiększa ryzyko błędów w zarządzaniu danymi. Z kolei użycie tablicy 50 elementów o składowych łańcuchowych ogranicza nas do prostych typów danych, takich jak ciągi znaków, co uniemożliwia przechowywanie średniej ocen, która wymagałaby użycia innego typu danych, co narusza zasady typizacji. W przypadku klasy z 50 elementami typu tablicowego, problemem jest, że klasa powinna być używana do modelowania złożonych obiektów z zachowaniem, co nie jest konieczne w tym przypadku. Te nieścisłości pokazują typowe błędy myślowe związane z projektowaniem struktur danych. Kluczowym elementem skutecznego programowania jest zrozumienie, jak najlepiej reprezentować i przechowywać złożone dane, a także znajomość odpowiednich struktur, które umożliwią efektywne operacje na tych danych.

Pytanie 28

Zaproponowana baza danych składa się z trzech tabel oraz dwóch relacji. Żeby uzyskać listę wszystkich lekarzy przypisanych do danego pacjenta, konieczne jest porównanie kluczy

Ilustracja do pytania
A. Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id
B. Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id
C. Lekarze.id = Recepty.id
D. Lekarze.id = Pacjenci.id
Poprawna odpowiedź polega na właściwym zrozumieniu relacji między tabelami Lekarze a Pacjenci w bazie danych. Aby wyświetlić wszystkich lekarzy przypisanych do konkretnego pacjenta konieczne jest użycie klucza obcego Lekarze_id w tabeli Pacjenci. Relacja ta jest kluczowa gdyż każda wizyta pacjenta jest przypisana konkretnemu lekarzowi dzięki temu kluczowi. W praktycznych zastosowaniach relacje takie są niezbędne do efektywnego zarządzania danymi w systemach zdrowotnych umożliwiając szybkie uzyskanie informacji o lekarzach opiekujących się pacjentem. Standardy baz danych zakładają użycie kluczy obcych w celu utrzymania integralności danych. Jest to zgodne z zasadą normalizacji polegającą na eliminacji redundancji i zapewnieniu spójności danych. W kontekście projektowania baz danych dobre praktyki wymagają jasno zdefiniowanych relacji co pozwala na łatwiejsze skalowanie i zarządzanie systemem. Zrozumienie i poprawne zastosowanie tej wiedzy umożliwia tworzenie wydajnych i elastycznych struktur danych.

Pytanie 29

Jak określa się proces przedstawiania informacji zawartych w dokumencie elektronicznym w formie odpowiedniej dla konkretnego środowiska?

A. Mapowanie
B. Rasteryzacja
C. Renderowanie
D. Teksturowanie
Mapowanie to proces związany z przypisywaniem wartości z jednego systemu do innego, często w kontekście baz danych lub geolokalizacji, ale nie odnosi się bezpośrednio do transformacji danych w formę wizualną. Rasteryzacja to technika przekształcania obrazów wektorowych na obrazy rastrowe, co jest jedynie etapem w renderowaniu, a nie samodzielnym procesem. Teksturowanie to proces nakładania tekstur na powierzchnie obiektów 3D, co również jest aspektem renderowania, ale nie obejmuje całości procesu przedstawienia dokumentów elektronicznych. Często zdarza się pomylić te pojęcia, ponieważ wszystkie dotyczą przetwarzania danych, jednak ich zastosowania są różne. Zrozumienie różnic między tymi terminami jest kluczowe dla efektywnej komunikacji w dziedzinie technologii cyfrowych. Wnioskując, kluczowym błędem jest mylenie renderowania z innymi technikami przetwarzania danych, co może prowadzić do nieprawidłowego stosowania technologii w projektach, a także do nieporozumień w zespole projektowym. W związku z tym, właściwe rozpoznawanie i stosowanie terminologii technicznej jest niezbędne do skutecznego zarządzania projektami oraz do osiągania zamierzonych rezultatów w branży IT.

Pytanie 30

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących klucza głównego jest poprawne?

A. Składa się wyłącznie z jednego pola
B. Jest unikalny w obrębie tabeli
C. Może przyjmować tylko wartości numeryczne
D. W tabeli z danymi osobowymi może to być pole z nazwiskiem
Klucz podstawowy to atrybut lub zestaw atrybutów, który jednoznacznie identyfikuje każdy rekord w tabeli bazy danych. Najważniejszym wymogiem jest, aby klucz podstawowy był unikalny dla każdego wiersza, co oznacza, że nie może być powtórzony w obrębie tej samej tabeli. Przykładem może być numer identyfikacyjny (np. PESEL, NIP) przypisany do konkretnej osoby, który gwarantuje, że każda osoba w tabeli danych osobowych jest jednoznacznie identyfikowalna. Stosowanie kluczy podstawowych jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, co pozwala na minimalizację redundancji danych oraz poprawę integralności danych. Klucz podstawowy może składać się z jednego lub więcej pól, co daje elastyczność w projektowaniu bazy danych, aby pasowała do specyficznych potrzeb aplikacji. Dobre praktyki wskazują, że klucz podstawowy powinien być stabilny, czyli nie zmieniać się w czasie, oraz prosty do zaimplementowania i używania w zapytaniach SQL.

Pytanie 31

Zgodnie z zasadami ACID, które odnoszą się do realizacji transakcji, wymóg trwałości (ang. durability) oznacza, że

A. transakcja może w pewnych okolicznościach być podzielona na dwa niezależne etapy
B. w przypadku naruszenia spójności bazy danych transakcja usuwa tabele z kluczami obcymi
C. w trakcie wykonywania transakcji dane mogą być zmieniane przez inne transakcje
D. dane zatwierdzone przez transakcję powinny być dostępne niezależnie od wydarzeń, które nastąpią po jej zakończeniu
Wybranie odpowiedzi, że w przypadku naruszenia spójności bazy danych transakcja usuwa tabele z kluczami obcymi, nie jest zbyt mądre. Usuwanie tabel mogłoby naprawdę zaszkodzić strukturze danych i doprowadzić do poważnych problemów. Spójność baz danych to jeden z elementów ACID, ale to nie znaczy, że w razie kłopotów można po prostu rzucać się na tabele. W kontekście trwałości (durability) warto unikać działań, które mogą skutkować utratą danych. Zauważyłem też, że druga opcja sugeruje, że dane mogą być zmieniane przez inne transakcje w trakcie trwania jednej. To jest naruszenie zasady izolacji, która mówi, że każda transakcja powinna działać niezależnie. Zmiany równocześnie mogą prowadzić do chaosu, a zasady ACID starają się temu zapobiegać. Co do podziału transakcji na dwa etapy, to też jest niezgodne z zasadami ACID, zwłaszcza w kontekście trwałości i izolacji. Takie coś może tylko skomplikować sprawę i doprowadzić do niespójności. Dlatego, żeby dobrze zarządzać transakcjami w bazach danych, trzeba naprawdę zrozumieć zasady ACID i wdrażać strategie, które pomogą unikać błędów i zapewnić porządek.

Pytanie 32

Wskaż właściwą sekwencję kroków w procesie projektowania relacyjnej bazy danych?

A. Określenie zbioru danych, Selekcja, Określenie kluczy głównych tabel, Określenie relacji
B. Określenie relacji, Określenie kluczy głównych tabel, Selekcja, Określenie zbioru danych
C. Selekcja, Określenie relacji, Określenie kluczy głównych tabel, Określenie zbioru danych
D. Określenie kluczy głównych tabel, Określenie zbioru danych, Selekcja, Określenie relacji
Poprawna odpowiedź to 'Określenie zbioru danych, Selekcja, Określenie kluczy podstawowych tabel, Określenie relacji'. Ta kolejność pokazuje, jak działa projektowanie relacyjnej bazy danych. Na początku trzeba określić, jakie dane będą przechowywane, czyli stworzyć zbiór danych. Potem trzeba wybrać, które z tych informacji są ważne i jak je ułożyć. Następnie ustalamy klucze podstawowe dla tabel. To ważne, żeby dane były unikalne i łatwe do zidentyfikowania. Na końcu definiujemy relacje między tabelami, co pozwala zrozumieć, jak dane ze sobą współpracują. Na przykład, kiedy projektujemy bazę danych dla szkoły, zbór danych może obejmować uczniów, nauczycieli i przedmioty. Wybierając dane, możemy zdecydować, że potrzebujemy imienia, nazwiska i przedmiotów, które uczniowie uczą się. Klucze podstawowe są wtedy używane do identyfikacji uczniów, a relacje pokazują, jak uczniowie są powiązani z nauczycielami i przedmiotami.

Pytanie 33

Który opis dotyczy metody POST przesyłania formularza?

A. jest zalecana przy przesyłaniu danych wrażliwych (hasło, numer karty)
B. można ją zapisać jako zakładkę w przeglądarce
C. dane są przesyłane w adresie URL, widoczne dla użytkownika
D. ma ograniczenie długości adresu do 255 znaków
Metoda POST przesyła dane w treści żądania (a nie w adresie URL), więc nie są one widoczne w pasku adresu - dlatego zaleca się ją dla danych wrażliwych, jak hasło czy numer karty. Dlatego POST jest zalecana przy danych wrażliwych.

Pytanie 34

Kod JavaScript ma za zadanie szukanie wartości maksymalnej w tablicy. Wskaż błąd występujący w skrypcie.

14      max = tablica[0];
15      for (j == 1; j < 9; j++) {
16          if (max <= tablica[j]) {
17              max = tablica[j];
18          };
19      };
20      document.write("Największy element tablicy to: " + max);
A. Zastosowano operator porównania zamiast przypisania w linii 15.
B. Zmienna max ma niewłaściwie przypisaną wartość w linii 14.
C. Warunek w linii 16 powinien być odwrócony.
D. Kod zapisany w linii 20 ma nieprawidłową składnię.
Kod, który ma znaleźć wartość maksymalną w tablicy, jest w gruncie rzeczy poprawny algorytmicznie, a główny problem leży w składni pętli. Łatwo jednak skupić się na innych fragmentach i szukać błędu tam, gdzie go nie ma. Spójrzmy po kolei na wszystkie podejrzane miejsca. Warunek w instrukcji `if (max <= tablica[j])` może wyglądać podejrzanie, bo często w przykładach używa się operatora `<`. Jednak użycie `<=` nie jest błędem. To znaczy tylko tyle, że jeśli w tablicy występuje kilka identycznych wartości maksymalnych, to `max` przyjmie wartość ostatniego z nich. Algorytm nadal zwróci poprawne maksimum, różnica dotyczy jedynie tego, który indeks „wygra”, jeśli wartości są równe. Z punktu widzenia wyszukiwania największej liczby to zachowanie jest całkowicie akceptowalne. Pojawia się też pokusa, żeby winić linię z `document.write(...)`. Ten zapis jest składniowo poprawny w JavaScripcie: mamy wywołanie metody `write` na obiekcie `document` i konkatenację napisu z wartością zmiennej. Można dyskutować, czy jest to dobra praktyka w nowoczesnych aplikacjach (zwykle lepiej manipulować DOM, np. przez `textContent`), ale nie jest to błąd uniemożliwiający działanie programu. Podobnie przypisanie `max = tablica[0];` jest typowym i poprawnym sposobem inicjalizacji zmiennej maksimum: zakładamy na start, że największym elementem jest pierwszy element tablicy i dopiero później weryfikujemy to w pętli. Tu nie ma żadnej sprzeczności z logiką algorytmu. Prawdziwy problem to użycie operatora porównania `==` w miejscu, gdzie powinniśmy zainicjalizować licznik pętli. Konstrukcja `for (j == 1; j < 9; j++)` nie ustawia wartości `j`, tylko sprawdza, czy aktualne `j` jest równe 1, przez co cała pętla ma niepoprawną składnię. Typowy błąd myślowy polega tutaj na utożsamieniu „ustawienia na 1” z „sprawdzeniem, czy jest równe 1”. W językach imperatywnych to są zupełnie różne operacje. Dobra praktyka to zawsze czytać nagłówek pętli jak zdanie: „ustaw j na 1; dopóki j < 9; po każdej iteracji zwiększ j o 1”. Jeśli to czytanie nie ma sensu, znaczy że coś jest nie tak z operatorem. Warto też pamiętać, że narzędzia linterskie i tryb `use strict` pomagają wychwycić takie pomyłki, zanim trafią one do gotowego kodu.

Pytanie 35

Na podstawie jakiego parametru oraz z ilu tabel będą zwrócone wiersze w wyniku podanego zapytania?

SELECT * FROM producent, hurtownia, sklep, serwis WHERE
producent.nr_id = hurtownia.nr_id AND
producent.wyrob_id = serwis.wyrob_id AND
hurtownia.nr_id = sklep.nr_id AND
sklep.nr_id = serwis.nr_id AND
producent.nr_id = 1;
A. Na podstawie parametru wyrob_id tylko dla trzech tabel
B. Na podstawie parametru nr_id tylko dla trzech tabel
C. Na podstawie parametru wyrob_id tylko dla trzech tabel
D. Na podstawie parametru nr_id dla wszystkich tabel
Analizując błędne odpowiedzi można zauważyć że kluczowym aspektem w tym pytaniu jest zrozumienie zastosowania parametrów w klauzuli WHERE Odpowiedzi sugerujące selekcję według parametru wyrob_id są nieprawidłowe ponieważ w klauzuli WHERE dominującą rolę odgrywa parametr nr_id choć występuje tam także warunek dotyczący wyrob_id to jednak główną funkcją jest połączenie tabel według nr_id Jest to typowy błąd wynikający z nieuwzględnienia hierarchii oraz sposobu połączenia tabel w relacyjnych bazach danych Ponadto niektóre odpowiedzi ograniczają się wyłącznie do trzech tabel co również jest błędne ponieważ zapytanie obejmuje wszystkie cztery wymienione tabele producent hurtownia sklep i serwis Koncentracja na jednej lub dwóch tabelach często bierze się z pominięcia kluczowych związków logicznych między tabelami jak w przypadku odpowiedzi które ograniczają scope do mniejszej liczby tabel niż rzeczywiście obejmuje zapytanie Kluczową umiejętnością jest zrozumienie jak różne parametry mogą wpływać na wybór danych zwłaszcza w kontekście tworzenia złożonych zapytań SQL gdzie przemyślane zastosowanie klauzul jest niezbędne do efektywnego zarządzania danymi i unikania niepoprawnych interpretacji wyników Właściwe zrozumienie jak parametry takie jak nr_id czy wyrob_id funkcjonują w zapytaniach pozwala na ich poprawne i skuteczne zastosowanie co jest kluczowe w profesjonalnym podejściu do pracy z bazami danych

Pytanie 36

O obiekcie zdefiniowanym w języku JavaScript można stwierdzić, że zawiera

var obiekt1 = {
  x: 0,
  y: 0,
  wsp: function() { … }
}
A. dwie właściwości oraz jedną metodę
B. dwie metody oraz jedną właściwość
C. trzy właściwości
D. trzy metody
Odpowiedź, że obiekt w JavaScript ma dwie właściwości i jedną metodę, jest poprawna. Przykład obiektu `obiekt1` zawiera dwie właściwości: `x` i `y`, które są liczbowymi wartościami. Dodatkowo, metoda `wsp` jest poprawnie zdefiniowana jako funkcja, co czyni ją metodą obiektu. W praktyce obiekty w JavaScript służą do grupowania danych i funkcji, co jest przydatne w programowaniu obiektowym. Wprowadzenie do obiektów i ich właściwości oraz metod jest kluczowym elementem zrozumienia, jak JavaScript operuje na danych. Standardowe praktyki zalecają, aby metody były używane do definiowania zachowań obiektów, co jest zgodne z zasadami programowania zorientowanego obiektowo, gdzie obiekt jest zbiorem właściwości i metod, które operują na tych właściwościach. W kontekście dbałości o czystość kodu, warto zwrócić uwagę na stosowanie dobrej nazewnictwa dla metod i właściwości, co zwiększa czytelność i zrozumienie kodu. Przykładowo, jeśli `wsp` miała by reprezentować funkcję obliczającą współrzędne, dobrze by było, aby jej nazwa była bardziej opisowa, na przykład `obliczWspolrzedne`.

Pytanie 37

Jak nazywa się czynność wykrywania i usuwania błędów w kodzie źródłowym programu?

A. standaryzacja
B. kompilowanie
C. normalizacja
D. debugowanie
Czynność wykrywania i usuwania błędów w kodzie źródłowym nazywa się debugowaniem (od ang. debugging) - programista lokalizuje usterkę i poprawia kod. Dlatego ta czynność to debugowanie.

Pytanie 38

Na ilustracji przedstawiono wybór formatu pliku do importu bazy danych. Który format powinien być wykorzystany, jeśli dane zostały wyeksportowane z programu Excel i zapisane jako tekst z użyciem przecinka do oddzielania wartości pól?

Ilustracja do pytania
A. XML
B. CSV
C. SQL
D. ESRI
Format SQL jest używany do pracy z relacyjnymi bazami danych, ale nie jest odpowiedni do importu danych z Excela, jeśli są one zapisane w postaci tekstowej z przecinkami. SQL to język zapytań, który służy do zarządzania i modyfikacji danych w bazach danych, ale nie jest formatem przechowywania danych. W przypadku ESRI, mamy do czynienia z formatem plików kształtu, który jest specyficzny dla danych geoprzestrzennych i nie jest dostosowany do ogólnych danych tabelarycznych, takich jak te z Excela. Format ESRI jest używany głównie w GIS do przechowywania danych przestrzennych. Natomiast XML jest formatem znaczników, który umożliwia przechowywanie danych w strukturze drzewa i jest bardziej złożony niż CSV. XML jest używany wtedy, gdy potrzebujemy skomplikowanej struktury danych z definicjami hierarchii, co czyni go mniej efektywnym dla prostego importu tabelarycznego. Wybór niewłaściwego formatu wynika często z niezrozumienia specyfiki i przeznaczenia każdego z nich. Często błędnym założeniem jest przekonanie, że bardziej skomplikowane formaty, takie jak XML czy SQL, są zawsze lepszym wyborem, co nie jest prawdą, gdy celem jest prostota i kompatybilność z szeroką gamą programów i systemów. CSV pozostaje najefektywniejszym rozwiązaniem dla tego typu danych dzięki swojej prostocie i łatwości użycia w wielu kontekstach technologicznych.

Pytanie 39

W CSS, aby zastosować efekt przekreślenia, a także podkreślenia dolnego lub górnego w tekście, należy użyć

A. text-indent
B. text-align
C. text-decoration
D. text-transform
Odpowiedź 'text-decoration' jest prawidłowa, ponieważ ta właściwość CSS umożliwia dodawanie różnych efektów dekoracyjnych do tekstu, takich jak przekreślenie, podkreślenie oraz nadkreślenie. Przykładowo, aby przekreślić tekst, możesz użyć następującego kodu: 'text-decoration: line-through;'. Z kolei dla podkreślenia tekstu zastosujesz 'text-decoration: underline;'. W kontekście standardów CSS3, 'text-decoration' ma na celu nie tylko estetykę, ale także poprawę czytelności, co jest kluczowe w projektowaniu responsywnych i dostępnych stron internetowych. Warto również pamiętać o dobrych praktykach, takich jak unikanie nadmiernego stosowania dekoracji, które mogą odwracać uwagę od treści. W praktyce, kontrolowanie wyglądu tekstu za pomocą 'text-decoration' pozwala na tworzenie bardziej zróżnicowanych i atrakcyjnych interfejsów użytkownika, co w efekcie może zwiększyć zaangażowanie odwiedzających stronę.

Pytanie 40

Według zasad walidacji HTML5, jakie jest prawidłowe użycie znacznika hr?

A. &lt;/ hr /&gt;
B. &lt;/hr?&gt;
C. &lt;hr&gt;
D. &lt;/ hr&gt;
Wszystkie inne odpowiedzi dotyczące znacznika <hr> są błędne, i to z kilku powodów. Po pierwsze, odpowiedź &lt;/ hr&gt; sugeruje, że <hr> potrzebuje zamknięcia, co nie jest zgodne z zasadami HTML5. Znaczniki samodzielne, jak <hr>, nie mają zamykających wersji, bo to właśnie ich urok. Następnie, &lt;/hr?&gt; ma ten dziwny znak zapytania, co sprawia, że trudno to rozczytać. Tego typu znaki nie mogą być w nazwach znaczników, więc przeglądarki się w tym gubią. I jeszcze inna odpowiedź, &lt;/ hr /&gt;, wraca do starych wersji HTML, gdzie można było takie rzeczy robić, ale teraz to nie ma sensu. Niepoprawne znaczniki mogą sprawić, że strona będzie działać dziwnie, a to nie jest fajne dla użytkowników. Lepiej trzymać się aktualnych zasad, żeby wszystko działało jak należy.