Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 21:35
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 21:47

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Wskaź zestaw wykorzystywany do diagnozowania logicznych systemów elektronicznych na płycie głównej komputera, który nie reaguje na próbę uruchomienia zasilania?

A. Rys. D

B. Rys. C

C. Rys. A

D. Rys. B

Rysunek A przedstawia logiczny analizator stanów, który jest niezbędnym narzędziem w diagnostyce komputerowych układów elektronicznych. Jest to urządzenie pozwalające na obserwację i rejestrację przebiegów logicznych na pinach układów scalonych, takich jak mikrokontrolery czy procesory na płycie głównej. W przypadku problemów z uruchomieniem komputera, takich jak brak reakcji na włączenie zasilania, analizator stanów umożliwia technikowi sprawdzenie, czy sygnały kontrolne i zegarowe są generowane prawidłowo. Dzięki takiemu narzędziu możliwe jest diagnozowanie błędów w komunikacji między komponentami, jak również identyfikacja problematycznych obwodów. Profesjonalne analizatory stanów oferują wiele funkcji, takich jak wyzwalanie zdarzeń, analiza protokołów komunikacyjnych oraz możliwość podłączenia do komputera w celu zaawansowanej analizy danych. Zgodnie z najlepszymi praktykami, użycie analizatora stanów jest kluczowym elementem w procesie testowania i walidacji projektów elektronicznych. Pozwala to na wczesne wykrycie problemów, co jest zgodne z zasadami efektywnej diagnostyki i konserwacji sprzętu elektronicznego. Narzędzie to jest standardem w branży elektronicznej, używane zarówno w serwisach naprawczych, jak i podczas projektowania nowych urządzeń.

Pytanie 2

Według specyfikacji JEDEC, napięcie zasilania dla modułów pamięci RAM DDR3L wynosi

A. 1,35 V

B. 1,85 V

C. 1,5 V

D. 1,9 V

Odpowiedzi, które wskazują na inne wartości napięcia, jak 1,9 V, 1,85 V czy 1,5 V, są błędne, bo nie mają nic wspólnego z tym, co oferuje DDR3L. Na przykład 1,9 V to standard dla starszych pamięci jak DDR2, a użycie tego w nowszych modułach mogłoby je po prostu zniszczyć przez przegrzanie. Wartość 1,85 V również nie ma miejsca w specyfikacji JEDEC dla DDR3L. Co do 1,5 V, to dotyczy DDR3, który jest po prostu mniej efektywny energetycznie. Często błędy w wyborze napięcia wynikają z niezrozumienia różnic między standardami pamięci, a także tego, jak ważne są wymagania zasilania. Wiedząc o tym, możemy uniknąć problemów z kompatybilnością i wydajnością, dlatego warto znać specyfikacje techniczne przy pracy ze sprzętem komputerowym.

Pytanie 3

Aby zweryfikować adresy MAC komputerów, które są połączone z przełącznikiem, można zastosować następujące polecenie

A. clear mac address-table

B. show mac address-table

C. ip http port

D. ip http serwer

Polecenie 'show mac address-table' jest kluczowym narzędziem w diagnostyce i zarządzaniu sieciami komputerowymi. Umożliwia administratorom sieci uzyskanie informacji o adresach MAC urządzeń podłączonych do przełącznika, co jest niezbędne do monitorowania ruchu w sieci oraz rozwiązywania problemów związanych z łącznością. W wyniku wykonania tego polecenia, administrator otrzymuje tabelę, która zawiera adresy MAC, odpowiadające im porty oraz VLAN, co pozwala na łatwe identyfikowanie lokalizacji konkretnego urządzenia w sieci. Przykładowo, w przypadku problemów z dostępnością zasobów, administrator może szybko zlokalizować urządzenie, które nie działa prawidłowo. Dobre praktyki w zarządzaniu sieciami sugerują regularne monitorowanie adresów MAC, aby zapewnić bezpieczeństwo i optymalizację wydajności sieci.

Pytanie 4

W systemie Linux, gdzie przechowywane są hasła użytkowników?

A. users

B. password

C. passwd

D. groups

Odpowiedź "passwd" jest prawidłowa, ponieważ w systemie Linux hasła użytkowników są przechowywane w pliku zwanym /etc/passwd. Plik ten zawiera informacje o użytkownikach, takie jak ich nazwy, identyfikatory oraz ścieżki do ich katalogów domowych. Choć hasła nie są przechowywane w tym pliku w czytelnej postaci, to jednak zawiera on istotne dane związane z kontami użytkowników. W pryzmacie bezpieczeństwa, hasła są zazwyczaj przechowywane w osobnym pliku, takim jak /etc/shadow, który jest dostępny tylko dla użytkownika root, co jest zgodne z najlepszymi praktykami zabezpieczeń. Przykładowo, gdy administrator systemu dodaje nowego użytkownika przy pomocy polecenia 'useradd', dane są automatycznie aktualizowane w odpowiednich plikach, co podkreśla znaczenie systematyczności w zarządzaniu kontami użytkowników. Ponadto, zazwyczaj stosuje się mechanizmy haszowania, takie jak SHA-512, co dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo przechowywanych haseł.

Pytanie 5

Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 roku dotycząca odpadów zobowiązuje

A. spalanie odpadów w jak najwyższej temperaturze

B. przechowywanie odpadów maksymalnie przez rok

C. poddanie odpadów przede wszystkim odzyskowi

D. neutralizację odpadów w sposób dowolny w możliwie najkrótszym czasie

Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach kładzie szczególny nacisk na hierarchię postępowania z odpadami, w której odzysk zajmuje priorytetową pozycję. To oznacza, że odpady powinny być poddawane odzyskowi, co może obejmować recykling, kompostowanie czy inne formy ponownego wykorzystania materiałów. Praktyczne zastosowanie tej zasady można zaobserwować w programach segregacji odpadów, które wdrażane są w wielu gminach i przedsiębiorstwach. Odpowiednie wdrożenie procedur odzysku nie tylko przyczynia się do ograniczenia ilości odpadów kierowanych na składowisko, ale także sprzyja zrównoważonemu rozwojowi i oszczędności surowców naturalnych. Na przykład, w przypadku odpadów papierowych, ich recykling pozwala na zmniejszenie zużycia drzew oraz energii potrzebnej do produkcji nowego papieru. Zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, kluczowe jest podejście oparte na zasadzie „zero waste”, które promuje maksymalne wykorzystanie zasobów i minimalizowanie ich odpadów, co jest zgodne z dyrektywami Unii Europejskiej w zakresie gospodarki odpadami.

Pytanie 6

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

B. wybraniem pliku z obrazem dysku.

C. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

D. dodaniem drugiego dysku twardego.

Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 7

Który program pozwoli na zarządzanie zasobami i czasem oraz stworzenie harmonogramu prac montażowych zgodnie z projektem sieci lokalnej w budynku?

A. MS Project

B. Packet Tracer

C. GNS3

D. MS Visio

Prawidłowa odpowiedź to MS Project, bo w tym pytaniu chodzi nie o samo projektowanie sieci czy jej symulację, tylko o zarządzanie całym procesem wdrożenia: czasem, zasobami i harmonogramem prac montażowych w budynku. MS Project jest właśnie narzędziem klasy software do zarządzania projektami. Pozwala tworzyć harmonogram w formie wykresu Gantta, przypisywać zadania konkretnym osobom lub zespołom, określać czas trwania czynności, zależności między nimi (np. montaż szaf rackowych przed układaniem patchcordów, testy okablowania dopiero po zakończeniu zarabiania gniazd), a także śledzić postęp prac. W praktyce, przy projekcie sieci lokalnej w budynku, w MS Project można rozbić cały projekt na fazy: inwentaryzacja pomieszczeń, prowadzenie tras kablowych, montaż gniazd RJ-45, instalacja przełączników, konfiguracja urządzeń, testy i odbiory. Do każdego zadania przypisuje się zasoby – techników, sprzęt, czas pracy, a nawet koszty. Z mojego doświadczenia dobrze przygotowany harmonogram w MS Project bardzo ułatwia koordynację z innymi branżami na budowie, np. z elektrykami czy ekipą od wykończeniówki, oraz pomaga unikać przestojów i konfliktów terminów. To też zgodne z dobrymi praktykami zarządzania projektami według metodyk takich jak PMBOK czy PRINCE2, gdzie planowanie zasobów i czasu jest kluczowym etapem. Narzędzia typu Packet Tracer, GNS3 czy Visio wspierają głównie projektowanie logiczne i dokumentację, natomiast MS Project służy typowo do planowania i nadzoru realizacji, co w tym pytaniu jest sednem sprawy.

Pytanie 8

Która usługa pozwala na zdalne logowanie do komputerów, wykonywanie poleceń systemowych oraz zarządzanie siecią?

A. TELNET

B. DNS

C. NNTP

D. IMAP

IMAP (Internet Message Access Protocol) jest protokołem wykorzystywanym do zarządzania wiadomościami e-mail na serwerze, co oznacza, że pozwala użytkownikom na dostęp do ich poczty elektronicznej w czasie rzeczywistym, ale nie ma nic wspólnego z logowaniem się na zdalne komputery czy zarządzaniem systemem. Jest to podejście zupełnie nieodpowiednie, gdyż IMAP skupia się jedynie na operacjach związanych z e-mailem, takich jak pobieranie, usuwanie czy organizowanie wiadomości, bez jakiejkolwiek możliwości zdalnej kontroli nad systemem operacyjnym. DNS (Domain Name System) jest z kolei systemem, który tłumaczy nazwy domenowe na adresy IP, a więc również nie oferuje funkcji logowania czy zarządzania komputerami. Jego podstawową rolą jest ułatwienie lokalizacji zasobów w sieci poprzez zapewnienie przyjaznych dla użytkowników nazw. NNTP (Network News Transfer Protocol) jest protokołem przeznaczonym do przesyłania wiadomości w grupach dyskusyjnych, co także nie ma związku z zdalnym dostępem do komputerów. Często mylenie tych protokołów wynika z nieporozumień dotyczących ich funkcji i zastosowań. Wiele osób przypisuje im podobne właściwości, nie rozumiejąc, że każdy z nich jest stworzony dla odmiennych celów i operacji sieciowych. Kluczowym błędem w myśleniu jest zakładanie, że każdy protokół komunikacyjny może pełnić dowolną funkcję, podczas gdy w rzeczywistości każdy z nich ma swoje specyficzne zastosowanie i ograniczenia.

Pytanie 9

Jednym z zaleceń w zakresie ochrony przed wirusami jest przeprowadzanie skanowania całego systemu. W związku z tym należy skanować komputer

A. wyłącznie w przypadkach, gdy istnieje podejrzenie infekcji wirusem

B. regularnie, na przykład co siedem dni

C. jedynie w sytuacji, gdy w systemie nie działa monitor antywirusowy

D. tylko po zaktualizowaniu baz danych oprogramowania antywirusowego

Skanowanie całego komputera systematycznie, na przykład raz w tygodniu, jest kluczowym zaleceniem w zakresie ochrony antywirusowej i zabezpieczania systemu przed zagrożeniami. Regularne skanowanie pozwala na wczesne wykrywanie i eliminowanie potencjalnych wirusów oraz innych szkodliwych programów, zanim zdążą one wyrządzić poważne szkody. Przykładowo, wiele złośliwych oprogramowań potrafi się ukrywać w systemie przez dłuższy czas, a ich działanie może być wykryte dopiero po pewnym czasie. Dlatego skanowanie w regularnych odstępach czasu, zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, takimi jak zalecenia NIST (National Institute of Standards and Technology) dotyczące zarządzania ryzykiem, zapewnia, że system jest stale monitorowany i zabezpieczony. Dodatkowo warto zaznaczyć, że niektóre programy antywirusowe oferują funkcje automatycznego skanowania, które można skonfigurować do działania w wybranych porach, co ułatwia przestrzeganie tego zalecenia.

Pytanie 10

Port AGP służy do łączenia

A. modemu

B. kart graficznych

C. szybkich pamięci masowych

D. urządzeń peryferyjnych

Złącze AGP (Accelerated Graphics Port) zostało zaprojektowane z myślą o zwiększeniu wydajności przesyłania danych między płytą główną a kartą graficzną. Jest to złącze dedykowane do podłączania kart graficznych, co pozwala na szybszy transfer danych, w porównaniu do standardowych gniazd PCI. Dzięki AGP, karty graficzne mogą korzystać z bezpośredniego dostępu do pamięci RAM, co znacząco poprawia wydajność w aplikacjach wymagających intensywnej obróbki graficznej, takich jak gry komputerowe czy profesjonalne oprogramowanie do edycji wideo. W praktyce AGP wprowadziło nową architekturę, która zmniejsza opóźnienia i zwiększa przepustowość, co czyni je odpowiednim rozwiązaniem dla wymagających użytkowników. Warto również zauważyć, że standard AGP był stosowany w czasach, gdy karty graficzne zaczęły wymagać znacznie większych zasobów niż oferowały wcześniejsze złącza, co pozwoliło na rozwój technologii graficznych, które znamy dzisiaj.

Pytanie 11

Który z poniższych protokołów nie jest wykorzystywany do konfiguracji wirtualnej sieci prywatnej?

A. SSTP

B. SNMP

C. L2TP

D. PPTP

SNMP, czyli Simple Network Management Protocol, to protokół stosowany głównie do zarządzania i monitorowania urządzeń sieciowych, takich jak routery, przełączniki, serwery i inne urządzenia, a nie do konfiguracji wirtualnych sieci prywatnych (VPN). W kontekście VPN, protokoły takie jak L2TP (Layer 2 Tunneling Protocol), PPTP (Point-to-Point Tunneling Protocol) oraz SSTP (Secure Socket Tunneling Protocol) pełnią kluczowe role w tworzeniu tuneli, co pozwala na bezpieczne przesyłanie danych przez niezaufane sieci. SNMP jest natomiast wykorzystywane do zbierania informacji o stanie urządzeń sieciowych oraz do zarządzania nimi w czasie rzeczywistym. Przykładem zastosowania SNMP może być monitorowanie obciążenia procesora na serwerze, co pozwala administratorom na szybką reakcję w przypadku wystąpienia problemów. SNMP jest zgodne z odpowiednimi standardami zarządzania siecią, takimi jak RFC 1157. Zrozumienie różnicy między tymi protokołami jest kluczowe dla efektywnego zarządzania infrastrukturą sieciową oraz zabezpieczenia komunikacji w sieciach VPN.

Pytanie 12

Jaki będzie wynik operacji odejmowania dwóch liczb szesnastkowych: 60Aₕ – 3BFₕ?

A. 2AEₕ

B. 349ₕ

C. 24Bₕ

D. 39Aₕ

W operacjach matematycznych na liczbach szesnastkowych bardzo łatwo o drobny błąd, szczególnie jeśli robi się to „na oko” albo bez wyraźnego rozpisania kolejnych etapów. W przypadku zadania 60A₁₆ – 3BF₁₆ intuicja często podpowiada, żeby po prostu odejmować poszczególne cyfry od siebie, ale niestety taki sposób prowadzi do błędów – przy systemie szesnastkowym trzeba uwzględnić przeniesienia, zwłaszcza gdy wynik w danej kolumnie staje się ujemny. Niektóre odpowiedzi mogły być wynikiem nieuwzględnienia tej specyfiki, np. pominięcia konieczności pożyczki z wyższej pozycji albo błędnej konwersji pomiędzy systemami liczbowymi. W praktyce w branży technicznej takie błędy zdarzają się, gdy ktoś próbuje szybko liczyć „z głowy” zamiast krok po kroku rozpisać odejmowanie, najlepiej najpierw zamieniając liczby na system dziesiętny, potem wykonując działanie i zamieniając z powrotem na szesnastkowy. Spotkałem się też z podejściem, gdzie ktoś próbuje odejmować szesnastkowe cyfry jak dziesiętne bez uwzględnienia, że po „9” występują jeszcze litery A-F, co jest typowym nieporozumieniem szczególnie na początku nauki. W praktyce IT czy elektroniki takie niestaranne odejmowanie prowadzi do złych adresacji, błędów w obsłudze pamięci czy nawet poważnych bugów w programowaniu niskopoziomowym. Moim zdaniem warto ćwiczyć te operacje na papierze, bo to kształtuje intuicję i pozwala uniknąć prostych, ale kosztownych pomyłek. Przemyślane podejście, rozpisywanie krok po kroku i regularne sprawdzanie końcowych wyników z kalkulatorem lub tabelą konwersji to dobra praktyka, która procentuje w dalszej edukacji i pracy technicznej.

Pytanie 13

Który z poniższych zapisów reprezentuje adres strony internetowej oraz przypisany do niego port?

A. 100.168.0.1:8080

B. 100.168.0.1-AH1

C. 100.168.0.1-8080

D. 100.168.0.1:AH1

Odpowiedź 100.168.0.1:8080 jest poprawna, ponieważ jest to standardowy format zapisu adresu IP z przypisanym portem. W tym przypadku '100.168.0.1' jest adresem IP, który identyfikuje unikalne urządzenie w sieci, a ':8080' to zapis portu, na którym nasłuchuje server. Port 8080 jest często wykorzystywany do działań związanych z aplikacjami webowymi, zwłaszcza gdy standardowy port 80 jest już zajęty. Dzięki zastosowaniu odpowiedniego portu, możliwe jest jednoczesne uruchamianie wielu usług na tym samym adresie IP. W praktyce, zrozumienie tego zapisu jest kluczowe w kontekście administracji sieciami, gdzie często musimy łączyć się z różnymi serwisami działającymi na różnych portach. Poprawny zapis portu umożliwia nie tylko dostęp do danych, ale również pozwala na prawidłowe skonfigurowanie zapory sieciowej, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa. Używając standardów takich jak RFC 793, możemy lepiej zrozumieć funkcjonowanie protokołów komunikacyjnych, co przyczynia się do efektywnego zarządzania siecią.

Pytanie 14

Na którym z przedstawionych rysunków ukazano topologię sieci typu magistrala?

A. Rys. B

B. Rys. D

C. Rys. A

D. Rys. C

Topologia typu magistrala charakteryzuje się jedną linią komunikacyjną, do której podłączone są wszystkie urządzenia sieciowe. Rysunek B pokazuje właśnie taką konfigurację gdzie komputery są podłączone do wspólnej magistrali liniowej. Tego typu sieć jest prosta w implementacji i wymaga minimalnej ilości kabli co czyni ją ekonomiczną opcją dla małych sieci. Wadą może być jednak to że awaria pojedynczego fragmentu przewodu może prowadzić do przerwania działania całej sieci. W rzeczywistości topologia magistrali była popularna w czasach klasycznych sieci Ethernet jednak obecnie jest rzadziej stosowana na rzecz topologii bardziej odpornych na awarie takich jak gwiazda. Niemniej jednak zrozumienie tej topologii jest kluczowe ponieważ koncepcja wspólnej magistrali jest podstawą wielu nowoczesnych architektur sieciowych gdzie wspólne medium służy do przesyłania danych pomiędzy urządzeniami. Dlatego znajomość jej zasad działania może być przydatna w projektowaniu rozwiązań sieciowych szczególnie w kontekście prostych systemów telemetrii czy monitoringu które mogą korzystać z tego typu struktury. Praktyczne zastosowanie znajduje się również w sieciach rozgłoszeniowych gdzie skutecznie wspiera transmisję danych do wielu odbiorców jednocześnie.

Pytanie 15

Na schemacie przedstawiono podstawowe informacje dotyczące ustawień karty sieciowej. Do jakiej klasy należy adres IP przypisany do tej karty?

   Adres IPv4 . . . . . . . . . . . : 192.168.56.1
   Maska podsieci . . . . . . . . . : 255.255.255.0
   Brama domyślna . . . . . . . . . :

A. Klasa B

B. Klasa C

C. Klasa D

D. Klasa A

Adres IP 192.168.56.1 należy do klasy C co wynika z jego pierwszego oktetu który mieści się w zakresie od 192 do 223 Adresy klasy C są szeroko stosowane w małych sieciach lokalnych ze względu na możliwość posiadania do 254 hostów w jednej podsieci co jest idealne dla wielu przedsiębiorstw i organizacji o umiarkowanej wielkości Klasa C jest częścią standardowego modelu klasowego IP opracowanego w celu uproszczenia rozdzielania adresów IP Przez wyznaczenie większej liczby adresów sieciowych z mniejszą liczbą hostów Klasa C odpowiada na potrzeby mniejszych sieci co jest korzystne dla firm które nie potrzebują dużego zakresu adresów IP Dodatkowo adresy z puli 192.168.x.x są częścią zarezerwowanej przestrzeni adresowej dla sieci prywatnych co oznacza że nie są routowane w Internecie Zgodność z tym standardem zapewnia stosowanie odpowiednich praktyk zarządzania adresacją IP oraz bezpieczeństwa sieciowego dzięki czemu sieci prywatne mogą być bezpiecznie używane bez ryzyka kolizji z publicznymi adresami IP

Pytanie 16

Użytkownik dysponuje komputerem o podanej konfiguracji i systemie Windows 7 Professional 32bit. Która z opcji modernizacji komputera NIE przyczyni się do zwiększenia wydajności?

Płyta główna	ASRock Z97 Anniversary Z97 DualDDR3-1600 SATA3 RAID HDMI ATX z czterema slotami DDR3 i obsługą RAID poziomu 0,1
Procesor	i3
Pamięć	1 x 4 GB DDR3
HDD	2 x 1 TB

A. Zwiększenie pamięci RAM do 8GB pamięci DDR3

B. Ustawienie dysków do działania w trybie RAID 0

C. Wymiana pamięci na 2x2GB DDR3 Dual Channel

D. Ustawienie dysków do działania w trybie RAID 1

Rozbudowa pamięci RAM do 8GB może wydawać się logicznym krokiem, aby poprawić wydajność komputera. Jednak w przypadku systemu Windows 7 Professional 32bit istnieje ograniczenie dotyczące ilości pamięci RAM, którą system może efektywnie wykorzystać. Maksymalna ilość pamięci RAM obsługiwana przez ten system wynosi około 3,5 GB. Oznacza to, że zainstalowanie większej ilości pamięci RAM, na przykład 8GB, nie przyniesie wzrostu wydajności, ponieważ system operacyjny nie będzie w stanie użyć tej dodatkowej pamięci. W praktyce najlepszym rozwiązaniem dla użytkowników systemu 32bitowego, którzy potrzebują korzystać z większej ilości pamięci, jest przejście na wersję 64bitową, o ile sprzęt na to pozwala. Rozbudowa pamięci RAM jest efektywna tylko wtedy, gdy system operacyjny jest w stanie ją w pełni spożytkować, co w przypadku Windows 7 32bit jest niemożliwe przy 8GB RAM. Dlatego najpierw należy sprawdzić możliwości systemu, zanim zainwestuje się w dodatkowe komponenty.

Pytanie 17

Aby zabezpieczyć system przed atakami typu phishing, nie zaleca się

A. używania stron WWW, które korzystają z protokołu HTTPS

B. wykorzystywania bankowości internetowej

C. aktualizowania oprogramowania do obsługi e-maili

D. posługiwania się przestarzałymi przeglądarkami internetowymi

Uaktualnianie oprogramowania do obsługi poczty elektronicznej, korzystanie z serwisów WWW używających protokołu HTTPS oraz korzystanie z bankowości elektronicznej to działania, które w rzeczywistości są kluczowe w kontekście ochrony przed atakami phishingowymi. Uaktualnianie oprogramowania pocztowego jest istotne, ponieważ producent regularnie wprowadza poprawki bezpieczeństwa, które eliminują znane luki. Niezainstalowanie tych aktualizacji może prowadzić do sytuacji, w której złośliwe oprogramowanie wykorzystuje istniejące słabości w systemie. Korzystanie z HTTPS to kolejny istotny aspekt; protokół ten zapewnia szyfrowanie danych przesyłanych pomiędzy użytkownikiem a witryną, co utrudnia przechwycenie informacji przez osoby trzecie, jak również potwierdza autentyczność strony. Z drugiej strony, bankowość elektroniczna, mimo że wymaga ostrożności, oferuje wiele zabezpieczeń, takich jak dwuetapowa weryfikacja, która znacznie zwiększa bezpieczeństwo transakcji. Powszechnym błędem jest myślenie, że korzystanie z bankowości internetowej jest ryzykowne samo w sobie; w rzeczywistości, to niewłaściwe praktyki, takie jak korzystanie ze starszych przeglądarek, narażają użytkowników na ataki. Dlatego ważne jest, aby implementować najlepsze praktyki bezpieczeństwa i być na bieżąco z technologią, co znacznie obniży ryzyko stania się ofiarą phishingu.

Pytanie 18

Jakie polecenie należy wydać, aby uzyskać listę plików spełniających dane kryteria?

 -rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 mama.xls
-rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 tata.txt
-rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 test2.jpg
-rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 test.jpg

A. ls -l *a* *.jpg

B. grep *a* *.jpg

C. find *.jpg | *a*

D. dir *a*.jpg

Polecenie ls -l *a* *.jpg jest prawidłowe, ponieważ wykorzystuje narzędzie ls do listowania plików w katalogu. Parametr -l umożliwia wyświetlenie szczegółowych informacji o plikach, takich jak prawa dostępu, właściciel i rozmiar. Użycie wzorców *a* oraz *.jpg pozwala na filtrowanie plików zawierających literę a oraz tych z rozszerzeniem jpg. Dzięki temu użytkownik może uzyskać precyzyjne informacje o interesujących go plikach. Stosowanie tego polecenia jest zgodne z dobrymi praktykami administracji systemami Linux, umożliwiając szybkie i efektywne zarządzanie plikami. Przykładowo, użycie ls -l *a*.jpg wyświetli wszystkie pliki jpg zawierające literę a w nazwie, co jest przydatne w sytuacjach, gdy użytkownik musi zidentyfikować konkretne pliki graficzne w dużym zbiorze danych. Polecenie ls jest integralną częścią codziennej pracy administratorów systemów, dlatego zrozumienie jego mechanizmów i możliwości jest kluczowe w efektywnym zarządzaniu środowiskiem Linux.

Pytanie 19

Na ilustracji zaprezentowane jest oznaczenie sygnalizacji świetlnej w dokumentacji technicznej laptopa. Podaj numer kontrolki, która świeci się w czasie ładowania akumulatora?

A. Kontrolka 4

B. Kontrolka 5

C. Kontrolka 3

D. Kontrolka 2

Wybór Rys. C jako odpowiedzi wskazującej kontrolkę zapalającą się podczas ładowania baterii jest prawidłowy z kilku powodów. Po pierwsze w wielu modelach laptopów oraz w dokumentacji technicznej producenci stosują standardowe ikony ułatwiające użytkownikom identyfikację funkcji. Symbol przypominający błyskawicę lub strzałkę skierowaną w dół jest powszechnie używany do oznaczania stanu ładowania baterii. Takie ikony są często projektowane zgodnie z normami branżowymi jak np. IEC 60417 co zapewnia ich zrozumiałość na poziomie międzynarodowym. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy jest nieocenione w codziennej obsłudze urządzeń elektronicznych. Znając oznaczenia użytkownik może szybko zdiagnozować stan urządzenia bez konieczności uruchamiania systemu co jest szczególnie przydatne w sytuacjach gdy laptop jest wyłączony. Ponadto prawidłowa identyfikacja kontrolek pozwala na efektywne zarządzanie zasilaniem co jest kluczowe dla wydłużenia żywotności baterii. Znajomość tych oznaczeń jest również istotna dla techników i serwisantów którzy muszą szybko zidentyfikować stan urządzenia podczas diagnozy technicznej

Pytanie 20

Aby zapewnić komputerowi otrzymanie konkretnego adresu IP od serwera DHCP, należy na serwerze ustalić

A. zarezerwowanie adresu IP urządzenia.

B. pulę adresów IP.

C. wykluczenie adresu IP urządzenia.

D. dzierżawę adresu IP.

Zastrzeżenie adresu IP komputera w serwerze DHCP polega na przypisaniu konkretnego adresu IP do konkretnego urządzenia (np. komputera), co gwarantuje, że za każdym razem, gdy to urządzenie łączy się z siecią, otrzyma ten sam adres. Jest to szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy urządzenie pełni specyficzne funkcje w sieci, takie jak serwer wydruku, serwer plików czy inne usługi, które wymagają stałego dostępu pod tym samym adresem IP. Proces zastrzegania adresu IP jest zgodny z protokołem DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol), który jest standardem w zakresie automatycznej konfiguracji urządzeń w sieci. Aby zastrzec adres IP, administrator sieci musi dodać odpowiedni wpis w konfiguracji serwera DHCP, co zapewnia, że dany adres nie będzie przydzielany innym urządzeniom. Dobrym przykładem takiej sytuacji jest zastrzeżenie adresu IP dla drukarki w biurze, co umożliwia każdemu użytkownikowi łatwe drukowanie, korzystając z ustalonego adresu IP, zamiast szukać zmieniającego się adresu przy każdym połączeniu.

Pytanie 21

Zgodnie z normą PN-EN 50174, poziome okablowanie w systemie strukturalnym to segment okablowania pomiędzy

A. punktem rozdziału a gniazdem użytkownika.

B. punktami rozdzielczymi w głównych pionach budynku.

C. gniazdkiem użytkownika a urządzeniem końcowym.

D. serwerem a infrastrukturą sieci.

Wybór odpowiedzi, która wskazuje na inne połączenia w systemie okablowania strukturalnego, może prowadzić do poważnych nieporozumień w zakresie projektowania infrastruktury telekomunikacyjnej. Na przykład, odpowiedź sugerująca, że okablowanie poziome obejmuje połączenie między serwerem a szkieletem sieci, jest niepoprawna, ponieważ te elementy są częścią okablowania pionowego, którego celem jest łączenie różnych poziomów w budynku. Również stwierdzenie, że okablowanie to łączy gniazdko użytkownika z terminalem końcowym, jest mylące, ponieważ terminal końcowy jest zazwyczaj urządzeniem, które korzysta z gniazdka, a nie częścią okablowania. Kolejna nieścisłość występuje w odpowiedzi mówiącej o połączeniach w głównych pionach budynku. Piony są zarezerwowane dla okablowania pionowego, które zapewnia komunikację między różnymi piętrami budynku. W efekcie, niezrozumienie podziału na okablowanie poziome i pionowe oraz ich funkcji prowadzi do błędnych koncepcji związanych z projektowaniem infrastruktury. Kluczowe jest, aby pamiętać, że każda część systemu okablowania pełni określoną rolę, a ich właściwe zrozumienie jest niezbędne dla efektywnego działania całej sieci.

Pytanie 22

Zamieszczone atrybuty opisują rodzaj pamięci

Maksymalne taktowanie	1600 MHz
Przepustowość	PC12800 1600MHz
Opóźnienie	Cycle Latency CL 9,0
Korekcja	Nie
Dual/Quad	Dual Channel
Radiator	Tak

A. flash

B. SD

C. RAM

D. SWAP

Pomimo że różne typy pamięci mogą pełnić ważne funkcje w systemie komputerowym, charakterystyki wymienione w pytaniu zdecydowanie wskazują na pamięć RAM. Swap nie jest fizycznym typem pamięci, lecz założeniem, które polega na wykorzystaniu przestrzeni dyskowej jako rozszerzenia pamięci operacyjnej, co wpływa na wydajność systemu przy braku wystarczającej ilości RAM. Nie posiada on takich parametrów jak taktowanie czy przepustowość, ponieważ jest bardziej związany z organizacją systemu operacyjnego niż z fizycznymi komponentami sprzętowymi. SD (Secure Digital) to format kart pamięci używanych głównie w urządzeniach przenośnych, takich jak aparaty fotograficzne i telefony komórkowe. Chociaż ma swoje własne parametry wydajności, takie jak prędkość odczytu i zapisu, różni się od RAM pod względem zastosowania i technicznych specyfikacji. Pamięć flash, używana w USB i SSD, jest rodzajem trwałej pamięci, która przechowuje dane nawet po odłączeniu zasilania. Parametry takie jak opóźnienie CL czy tryb Dual Channel są specyficzne dla pamięci RAM, ponieważ dotyczą ich zastosowania w kontekście szybkiego, tymczasowego dostępu do danych, co nie jest związane z pamięciami typu flash. Błędne przypisanie tych parametrów do innych typów pamięci wynika z niezrozumienia ich specyficznych zastosowań i charakterystyk technicznych, które są unikalne dla RAM w kontekście wydajności operacyjnej komputerów

Pytanie 23

Protokół trasowania wewnętrznego, który wykorzystuje metrykę wektora odległości, to

A. OSPF

B. EGP

C. RIP

D. IS-IS

RIP (Routing Information Protocol) jest jednym z najwcześniejszych protokołów trasowania, który wykorzystuje metrykę wektora odległości do obliczania najlepszej trasy do celu. Protokół ten operuje na zasadzie wymiany informacji routingu pomiędzy routerami, co pozwala na dynamiczne aktualizowanie tras w sieci. W praktyce RIP jest stosowany głównie w mniejszych, mniej złożonych sieciach, gdzie jego ograniczenie do 15 hops (skoków) jest wystarczające. Przykładowo, w małej sieci lokalnej, gdzie liczba urządzeń nie przekracza 15, RIP może efektywnie zarządzać trasowaniem, umożliwiając szybkie reagowanie na zmiany topologii sieci. Dobrą praktyką w zastosowaniu RIP jest monitorowanie jego wydajności oraz unikanie zastosowań w rozległych sieciach, gdzie preferowane są bardziej zaawansowane protokoły, takie jak OSPF czy EIGRP, które oferują lepszą skalowalność i szybkość konwergencji.

Pytanie 24

Jakie urządzenie sieciowe zostało przedstawione na diagramie sieciowym?

A. przełącznik

B. koncentrator

C. modem

D. ruter

Ruter jest urządzeniem sieciowym kluczowym dla łączenia różnych sieci komputerowych. Jego główną funkcją jest przekazywanie pakietów danych pomiędzy sieciami, na przykład pomiędzy siecią lokalną (LAN) a rozległą siecią (WAN). Dzięki zastosowaniu protokołów routingu, takich jak OSPF czy BGP, ruter optymalnie wybiera ścieżki, którymi dane powinny podróżować, co ma ogromne znaczenie dla efektywności i szybkości działania sieci. Ruter również zarządza tablicami routingu, które zawierają informacje o możliwych trasach w sieci, co pozwala na dynamiczne reagowanie na zmiany w topologii sieci. Praktyczne zastosowanie ruterów obejmuje zarówno sieci domowe, gdzie umożliwiają dostęp do Internetu, jak i skomplikowane sieci korporacyjne, gdzie optymalizują ruch danych pomiędzy wieloma oddziałami firmy. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, ruter często współpracuje z innymi urządzeniami sieciowymi, takimi jak przełączniki czy firewalle, by zapewnić kompleksową ochronę i zarządzanie ruchem w sieci. Dzięki zaawansowanym funkcjom, takim jak NAT czy QoS, ruter umożliwia również zarządzanie przepustowością i bezpieczeństwem danych, co jest kluczowe w nowoczesnych środowiskach IT.

Pytanie 25

Kable łączące dystrybucyjne punkty kondygnacyjne z głównym punktem dystrybucji są określane jako

A. okablowaniem poziomym

B. połączeniami telekomunikacyjnymi

C. połączeniami systemowymi

D. okablowaniem pionowym

Okablowanie poziome odnosi się do kabli, które łączą urządzenia końcowe, takie jak komputery i telefony, z punktami dystrybucji w danym piętrze, co jest odmiennym zagadnieniem. W kontekście architektury sieci, okablowanie poziome jest zorganizowane w ramach kondygnacji budynku i nie obejmuje połączeń między kondygnacjami, co jest kluczowe w definicji okablowania pionowego. Połączenia systemowe czy telekomunikacyjne są terminami szerszymi, które mogą obejmować różne formy komunikacji, ale nie identyfikują jednoznacznie specyficznych typów okablowania. Typowym błędem myślowym przy wyborze tych odpowiedzi jest mylenie lokalizacji i funkcji kabli. Każde okablowanie ma swoje specyficzne zadania, a zrozumienie ich ról w systemie telekomunikacyjnym jest kluczowe. Na przykład, projektując sieć w budynku, inżynierowie muszą precyzyjnie określić, które połączenia są pionowe, aby zainstalować odpowiednie komponenty, takie jak serwery czy routery, w głównych punktach dystrybucyjnych, a nie na poziomie pięter. Dlatego poprawne zrozumienie koncepcji okablowania pionowego jest niezbędne dla prawidłowego projektowania infrastruktury sieciowej.

Pytanie 26

W skład sieci komputerowej wchodzi 3 komputery stacjonarne oraz drukarka sieciowa, które są połączone kablem UTP z routerem mającym porty 1 x WAN oraz 5 x LAN. Które urządzenie sieciowe pozwoli na dołączenie kablem UTP dwóch dodatkowych komputerów do tej sieci?

A. Konwerter mediów

B. Przełącznik

C. Terminal sieciowy

D. Modem

Przełącznik (switch) to urządzenie sieciowe, które umożliwia podłączenie dodatkowych komputerów do istniejącej sieci lokalnej (LAN). W przypadku omawianej sieci składającej się z 3 komputerów stacjonarnych i drukarki, przełącznik pozwoli na rozszerzenie tej infrastruktury o kolejne urządzenia. Działa na poziomie warstwy drugiej modelu OSI, co oznacza, że przetwarza ramki danych, umożliwiając komunikację pomiędzy różnymi urządzeniami w sieci. Typowe zastosowanie przełączników obejmuje tworzenie lokalnych sieci komputerowych, w których wiele urządzeń może komunikować się ze sobą w efektywny sposób. Przełączniki są często używane w biurach i domach, gdzie zwiększa się liczba urządzeń wymagających dostępu do internetu oraz wspólnego korzystania z zasobów, takich jak drukarki. Dzięki standardom takim jak IEEE 802.3 (Ethernet), przełączniki mogą wspierać różne prędkości połączeń, co pozwala na elastyczne dopasowanie do wymagań sieci. Ich zastosowanie przyczynia się do zwiększenia efektywności transferu danych, a także zmniejsza ryzyko kolizji, co jest kluczowe w złożonych infrastrukturach sieciowych.

Pytanie 27

Aby odzyskać dane ze sformatowanego dysku twardego, należy wykorzystać program

A. RECUVA

B. CD Recovery Toolbox Free

C. Acronis True Image

D. CDTrack Rescue

Program RECUVA to naprawdę konkretne narzędzie do odzyskiwania danych z nośników takich jak dyski twarde, pendrive’y czy nawet karty pamięci. Z mojego doświadczenia wynika, że warto znać jego możliwości, bo w praktyce szkolnej czy na stażu w serwisie komputerowym nie raz miałem okazję widzieć, jak Recuva radzi sobie z plikami usuniętymi przypadkowo albo po wstępnym formatowaniu partycji. To narzędzie działa na zasadzie przeszukiwania wolnych sektorów dysku i odnajdywania pozostałości po plikach, które nie zostały nadpisane. Ważne, że program działa z różnymi systemami plików, np. FAT, exFAT czy NTFS – co jest standardem w branży, bo przecież nie zawsze wiemy, z jakim dyskiem przyjdzie nam pracować. Praktyka pokazuje, że odzyskiwanie danych trzeba zaczynać jak najszybciej po utracie plików, zanim system nadpisze je nowymi danymi. Recuva jest często polecany przez specjalistów od informatyki śledczej czy administratorów IT właśnie dlatego, że jest stosunkowo prosty i nie wymaga specjalistycznej wiedzy. No i jeszcze jedno – zgodnie z dobrymi praktykami, zawsze warto korzystać z narzędzi, które działają tylko w trybie odczytu na uszkodzonym dysku, żeby nie pogorszyć sytuacji. Recuva tę zasadę spełnia, więc to wybór zgodny z profesjonalnym podejściem do odzyskiwania danych.

Pytanie 28

Który typ macierzy RAID zapewnia tzw. mirroring dysków?

A. RAID-2

B. RAID-1

C. RAID-0

D. RAID-5

RAID-1, znany również jako mirroring, zapewnia wysoką dostępność danych poprzez duplikację informacji na dwóch lub więcej dyskach. W przypadku awarii jednego z dysków, dane są nadal dostępne z drugiego, co minimalizuje ryzyko utraty danych. Takie rozwiązanie jest szczególnie cenione w środowiskach, gdzie krytyczne jest zachowanie ciągłości pracy, na przykład w centrach danych czy serwerach aplikacyjnych. W praktyce, RAID-1 jest często stosowany w połączeniu z innymi poziomami RAID, co pozwala na uzyskanie dodatkowych korzyści, takich jak zwiększona wydajność. Standardy branżowe, takie jak te opracowane przez Storage Networking Industry Association (SNIA), zalecają użycie RAID-1 w zastosowaniach wymagających wysokiej niezawodności. Warto również zauważyć, że pomimo wysokich kosztów ze względu na podwójną ilość wymaganej przestrzeni dyskowej, bezpieczeństwo danych jest kluczowym elementem, który często uzasadnia takie inwestycje w infrastrukturę IT.

Pytanie 29

Czym jest mapowanie dysków?

A. ustawienie interfejsów sieciowych

B. przypisaniem etykiety dysku do określonego katalogu w sieci

C. przyznawaniem praw do folderu użytkownikom w sieci WAN

D. określaniem użytkowników oraz grup użytkowników

Mapowanie dysków to proces, który polega na przypisaniu oznaczenia literowego do określonego katalogu sieciowego, co umożliwia łatwiejszy dostęp do zasobów przechowywanych na innych komputerach w sieci. Dzięki mapowaniu dysków użytkownicy mogą korzystać z tych zasobów tak, jakby były one lokalne, co znacznie upraszcza pracę w środowisku sieciowym. Na przykład, w środowisku firmowym, administratorzy sieci mogą zmapować zdalny folder serwera plików do litery dysku, co pozwala pracownikom na bezproblemowe otwieranie i edytowanie dokumentów. Zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, mapowanie dysków powinno być realizowane przy użyciu odpowiednich protokołów, takich jak SMB (Server Message Block), co zapewnia bezpieczeństwo i integralność danych podczas przesyłania. Dodatkowo, administracja powinna regularnie monitorować dostęp do zmapowanych dysków, aby zabezpieczyć dostęp tylko dla uprawnionych użytkowników, co zwiększa bezpieczeństwo danych w organizacji.

Pytanie 30

Jaki protokół stosują komputery, aby informować router o zamiarze dołączenia lub opuszczenia konkretnej grupy rozgłoszeniowej?

A. Tracert

B. Nslookup

C. Ipconfig /release

D. Ipconfig /registrdns

Odpowiedź 'Nslookup' jest nietrafiona w tym kontekście. Tak naprawdę chodzi tu o IGMP, czyli Internet Group Management Protocol. To protokół, którego używają komputery w sieciach IP, żeby ogarnąć, kto jest w jakiej grupie rozgłoszeniowej. Dzięki IGMP urządzenia dają znać routerom, czy chcą dołączyć do jakiejś grupy multicastowej, czy z niej uciec. Znajdziesz to na przykład w transmisjach wideo na żywo, gdzie wiele osób chce oglądać ten sam strumień. Router wykorzystując IGMP, ogarnia ten ruch multicastowy, co pozwala zaoszczędzić pasmo i sprawić, że wszystko działa sprawniej. Ważne jest, żeby zrozumieć, jak IGMP działa i jak się go używa, bo to kluczowy element w architekturze multicastowej. To naprawdę istotna wiedza dla tych, którzy zajmują się sieciami i muszą zarządzać ruchem w swoich systemach.

Pytanie 31

Który adres IP reprezentuje hosta działającego w sieci o adresie 192.168.160.224/28?

A. 192.168.160.225

B. 192.168.160.239

C. 192.168.160.240

D. 192.168.160.192

Wybrane adresy IP, takie jak 192.168.160.192, 192.168.160.239 oraz 192.168.160.240, nie są poprawnymi adresami hostów w sieci 192.168.160.224/28 z kilku powodów. Adres 192.168.160.192 leży w innej podsieci (192.168.160.192/28 ma swój własny zakres adresów), co oznacza, że nie może być użyty do komunikacji w ramach podsieci 192.168.160.224/28. Z tego powodu, wybierając adresy, istotne jest zrozumienie zasady podsieci, gdzie każdy adres IP jest częścią określonej sieci. Adres 192.168.160.239, będący ostatnim adresem hosta, nie powinien być mylony z adresem rozgłoszeniowym, który dla tej sieci to 192.168.160.240. Adres rozgłoszeniowy nie może być używany jako adres hosta, ponieważ jest zarezerwowany do rozsyłania wiadomości do wszystkich hostów w danej podsieci. Typowym błędem w takiej analizie jest nieprawidłowe rozpoznanie granic podsieci oraz zrozumienie, że każdy adres musi być unikalny i odpowiednio przypisany, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie sieci. Dlatego kluczowe jest, aby podczas przydzielania adresów IP, mieć pełne zrozumienie struktury podsieci oraz zasad, które nią rządzą.

Pytanie 32

Który adres IP jest przypisany do klasy A?

A. 192.0.2.1

B. 169.255.2.1

C. 119.0.0.1

D. 134.16.0.1

Adres IP 119.0.0.1 należy do klasy A, co wynika z definicji klas adresowych w protokole IP. Klasa A obejmuje adresy od 1.0.0.0 do 126.255.255.255, a pierwszy oktet musi mieścić się w przedziale od 1 do 126. W przypadku adresu 119.0.0.1 pierwszy oktet to 119, co potwierdza jego przynależność do klasy A. Adresy klasy A są przeznaczone dla dużych organizacji, które potrzebują wielu adresów IP w jednej sieci. Klasa ta pozwala na przydzielenie ogromnej liczby adresów – ponad 16 milionów (2^24) dla każdej sieci, co jest korzystne dla dużych instytucji, takich jak korporacje czy uniwersytety. Ponadto w kontekście routingu, adresy klasy A są używane dla dużych sieci, co ułatwia zarządzanie i organizację struktury adresowej. W praktycznych zastosowaniach, w przypadku organizacji wymagających dużych zasobów adresowych, klasy A są często wykorzystywane do rozbudowy infrastruktury sieciowej, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie planowania adresacji IP.

Pytanie 33

Skrót określający translację adresów w sieciach to

A. IDS

B. NAT

C. DMZ

D. SPI

Wybór odpowiedzi SPI, IDS oraz DMZ wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące terminologii i koncepcji związanych z bezpieczeństwem i sieciami komputerowymi. SPI, czyli Stateful Packet Inspection, jest technologią zabezpieczeń, która śledzi stan połączeń sieciowych i decyduje, które pakiety mogą przejść przez zaporę sieciową na podstawie wcześniej ustalonych reguł. Chociaż SPI jest istotne dla ochrony sieci, nie ma związku z translacją adresów sieciowych. IDS (Intrusion Detection System) to system wykrywania intruzów, który monitoruje ruch sieciowy w celu wykrycia i reakcji na potencjalne zagrożenia. Choć IDS może działać obok NAT, jego funkcjonalność dotyczy głównie bezpieczeństwa, a nie translacji adresów. DMZ, czyli Demilitarized Zone, to strefa sieciowa oddzielająca sieć zewnętrzną od wewnętrznej, która zwiększa bezpieczeństwo serwerów, jednak nie dotyczy bezpośrednio translacji adresów. Wybór tych terminów świadczy o zamieszaniu w klasyfikacji funkcji sieciowych, co może prowadzić do błędnych wniosków na temat ich zastosowania. Zrozumienie, że NAT jest kluczowym elementem zarządzania adresowaniem IP w sieciach, jest niezbędne dla prawidłowego projektowania infrastruktury sieciowej, natomiast wybór niepoprawnych terminów może wprowadzać w błąd i uniemożliwiać właściwą interpretację funkcji zabezpieczeń i zarządzania ruchem.

Pytanie 34

Który typ profilu użytkownika zmienia się i jest zapisywany na serwerze dla klienta działającego w sieci Windows?

A. Tymczasowy

B. Obowiązkowy

C. Lokalny

D. Mobilny

Tymczasowy profil użytkownika, choć czasami mylnie uważany za podobny do mobilnego, nie jest przechowywany na serwerze i nie umożliwia użytkownikowi synchronizacji ustawień między różnymi komputerami. Zamiast tego tworzy się go w sytuacjach, gdy występują problemy z ładowaniem profilu użytkownika, co skutkuje ograniczonym dostępem do danych i ustawień. Użytkownik korzystający z tymczasowego profilu może zauważyć, że jego preferencje i pliki nie są dostępne, co może prowadzić do frustracji i spadku efektywności w pracy. Lokalne profile użytkownika są przechowywane lokalnie na danym urządzeniu i nie mają możliwości synchronizacji ani zdalnego dostępu, co ogranicza ich użyteczność w środowiskach zdalnych lub rozproszonych. Obowiązkowe profile, chociaż pozwalają na pewne centralne zarządzanie, również nie są odpowiednie w kontekście mobilności, ponieważ wszelkie zmiany wprowadzone przez użytkownika nie są zapisywane. Użytkownicy często mylą te różne typy profili, co może prowadzić do nieporozumień w zarządzaniu środowiskiem IT. Warto zrozumieć, że mobilne profile użytkownika są zaprojektowane z myślą o łatwej integracji i użytkowaniu w złożonych środowiskach sieciowych, co stanowi ich kluczową przewagę w porównaniu do innych typów profili.

Pytanie 35

Jakie będzie rezultatem dodawania liczb 1001101(₂) i 11001(₂) w systemie binarnym?

A. 1100110

B. 1101101

C. 1110001

D. 1101100

Odpowiedzi, które nie są poprawne, wynikają z typowych błędów w dodawaniu w systemie binarnym oraz niewłaściwego zrozumienia procesu przenoszenia. W przypadku dodawania binarnego, kluczowe jest zrozumienie, że każda kolumna ma przypisaną wartość, która jest potęgą liczby 2. Błędy mogą pojawić się w momencie, gdy dodajemy liczby i nie uwzględniamy przeniesienia lub mylimy wartości kolumn. Na przykład, w odpowiedzi 1101100, mogło dojść do pomyłki przy dodawaniu, gdzie przeniesienie nie zostało uwzględnione, co prowadzi do błędnego wyniku. Z kolei odpowiedź 1110001 może być wynikiem niepoprawnego zsumowania, gdzie dodano zbyt wiele do wartości w wyższych kolumnach. W przypadku 1101101, możliwe, że poprawnie dodano tylko część bitów, a wynik końcowy nie uwzględniał całości przeniesienia. Typowe błędy myślowe związane z tymi odpowiedziami obejmują zbytnią pewność siebie w dodawaniu i pomijanie podstawowych zasad, takich jak przeniesienie. Kluczowe w nauce dodawania w systemie binarnym jest praktykowanie różnych przykładów i zrozumienie, jak działa system przenoszenia, co pomoże uniknąć tych typowych pułapek.

Pytanie 36

W systemie oktalnym liczba heksadecymalna 1E2F16 ma zapis w postaci

A. 74274

B. 7277

C. 7727

D. 17057

Wybór niewłaściwych odpowiedzi na pytanie o konwersję liczby heksadecymalnej 1E2F16 na system oktalny może wynikać z kilku typowych błędów poznawczych. Często myli się kolejność konwersji, zakładając, że można bezpośrednio zamienić system heksadecymalny na oktalny bez pośredniego przeliczenia na system dziesiętny lub binarny. Tego rodzaju pomyłki prowadzą do zafałszowania wyników. Inne alternatywy, takie jak 7277 czy 7727, mogą wynikać z błędnego przeliczenia wartości heksadecymalnej na dziesiętną, gdzie użytkownik pomija istotne cyfry lub źle interpretuje ich wagę. Warto zwrócić uwagę, że przekształcanie liczb w różnych systemach liczbowych wymaga znajomości podstawowych zasad arytmetyki oraz reguł konwersji. W systemie heksadecymalnym każda cyfra reprezentuje wartość od 0 do 15, gdzie litery A-F odpowiadają wartościom 10-15. Dlatego, błędna interpretacja tych wartości prowadzi do nieprawidłowych wyników. Z kolei odpowiedzi takie jak 17057, mogą być wynikiem poprawnego zrozumienia konwersji, ale na etapie błędnego przeliczenia. W praktyce, aby uniknąć takich pomyłek, warto korzystać z dedykowanych narzędzi lub programów, które automatyzują ten proces konwersji, co pozwala na zachowanie dokładności i minimalizację ryzyka błędów.

Pytanie 37

W załączonej ramce przedstawiono opis technologii

Technologia ta to rewolucyjna i nowatorska platforma, która pozwala na inteligentne skalowanie wydajności podsystemu graficznego poprzez łączenie mocy kilku kart graficznych NVIDIA pracujących na płycie głównej. Dzięki wykorzystaniu zastrzeżonych algorytmów oraz wbudowanej w każdy z procesorów graficznych NVIDIA dedykowanej logiki sterującej, która odpowiada za skalowanie wydajności, technologia ta zapewnia do 2 razy (w przypadku dwóch kart) lub 2,8 razy (w przypadku trzech kart) wyższą wydajność niż w przypadku korzystania z pojedynczej karty graficznej.

A. 3DVision

B. HyperTransport

C. CUDA

D. SLI

CUDA to architektura obliczeń równoległych również stworzona przez firmę NVIDIA ale jej głównym celem jest wykorzystanie procesorów graficznych do wykonywania obliczeń które tradycyjnie były realizowane przez procesory CPU Pozwala to na przyspieszenie skomplikowanych obliczeń co ma zastosowanie w takich dziedzinach jak uczenie maszynowe symulacje naukowe czy analiza dużych zbiorów danych CUDA nie ma jednak bezpośredniego związku z równoczesnym użyciem wielu kart graficznych do poprawy wydajności graficznej co jest istotą technologii SLI HyperTransport z kolei to technologia opracowana w celu zwiększenia szybkości komunikacji między komponentami komputera takimi jak procesory czy układy chipsetu HyperTransport poprawia przepustowość danych ale nie dotyczy bezpośrednio kart graficznych czy ich łączenia w systemach takich jak SLI 3DVision natomiast jest technologią również opracowaną przez NVIDIA która koncentruje się na dostarczaniu wrażeń trójwymiarowych w grach i filmach przy użyciu okularów 3D oraz odpowiednich monitorów Nie odnosi się ona do samej wydajności kart graficznych ani do ich łączenia w celu zwiększenia mocy obliczeniowej Wybór błędnej odpowiedzi może wynikać z mylnych skojarzeń związków pomiędzy tymi technologiami a ich rzeczywistymi funkcjami w ramach ekosystemu NVIDIA co podkreśla potrzebę głębszego zrozumienia specyfiki każdej z nich w kontekście ich zastosowań i celów technologicznych

Pytanie 38

W którym miejscu w edytorze tekstu należy wprowadzić tekst lub ciąg znaków, który ma być widoczny na wszystkich stronach dokumentu?

A. W przypisach końcowych

B. W przypisach dolnych

C. W polu tekstowym

D. W nagłówku lub stopce

Wprowadzenie informacji lub ciągów znaków, które mają pojawiać się na wszystkich stronach dokumentu, odbywa się w nagłówku lub stopce. Nagłówek to obszar, który znajduje się na górze każdej strony, natomiast stopka znajduje się na dole. Umożliwia to umieszczanie takich elementów jak numer strony, tytuł dokumentu czy nazwisko autora w sposób automatyczny, co jest nie tylko estetyczne, ale również praktyczne. Przykładem zastosowania nagłówków i stopek może być wprowadzenie numeracji stron w długich dokumentach, takich jak raporty, prace dyplomowe czy publikacje. Używanie nagłówków i stopek jest zgodne z zasadami dobrego projektowania dokumentów, co sprawia, że są one bardziej czytelne i zorganizowane. Warto również zaznaczyć, że różne edytory tekstu, takie jak Microsoft Word czy Google Docs, oferują łatwe narzędzia do edytowania tych obszarów, co pozwala na łatwe dostosowanie treści do potrzeb użytkownika. Taka funkcjonalność jest kluczowa dla profesjonalnych dokumentów, gdzie spójność i estetyka mają ogromne znaczenie.

Pytanie 39

W systemach Linux, aby wprowadzić nowe repozytorium, należy wykorzystać komendy

A. zypper lr oraz remove-apt-repository

B. zypper rr oraz remove-apt-repository

C. zypper ref oraz add-apt-repository

D. zypper ar oraz add-apt-repository

Polecenie 'zypper ar' służy do dodawania repozytoriów w systemach opartych na openSUSE, podczas gdy 'add-apt-repository' jest używane w systemach opartych na Debianie i Ubuntu. Oba te polecenia są zestawem narzędzi, które pozwalają administratorom na efektywne zarządzanie pakietami oraz aktualizację oprogramowania poprzez dostęp do zewnętrznych źródeł. Na przykład, w przypadku użycia 'zypper ar', można dodać repozytorium wpisując 'sudo zypper ar http://example.com/repo.repo nazwa_repo', co pozwala na pobieranie pakietów z tego źródła. Z kolei 'add-apt-repository ppa:nazwa/ppa' w systemach Debian/Ubuntu umożliwia dodanie PPA (Personal Package Archive), co jest powszechną praktyką w celu uzyskania dostępu do najnowszych wersji oprogramowania, które mogą nie być dostępne w standardowych repozytoriach. Dobrą praktyką jest zawsze sprawdzenie zaufania repozytoriów, aby uniknąć problemów z bezpieczeństwem. Używanie tych narzędzi jest kluczowe dla zapewnienia aktualności i bezpieczeństwa systemu, przez co stają się one podstawowymi umiejętnościami dla administratorów systemów.

Pytanie 40

Przedstawiony zestaw komputerowy jest niekompletny. Który element nie został uwzględniony w tabeli, a jest niezbędny do prawidłowego działania zestawu i należy go dodać?

Lp.	Nazwa podzespołu
1.	Cooler Master obudowa komputerowa CM Force 500W czarna
2.	Gigabyte GA-H110M-S2H, Realtek ALC887, DualDDR4-2133, SATA3, HDMI, DVI, D-Sub, LGA1151, mATX
3.	Intel Core i5-6400, Quad Core, 2.70GHz, 6MB, LGA1151, 14nm, 65W, Intel HD Graphics, VGA, TRAY/OEM
4.	Patriot Signature DDR4 2x4GB 2133MHz
5.	Seagate BarraCuda, 3.5", 1TB, SATA/600, 7200RPM, 64MB cache
6.	LG SuperMulti SATA DVD+/-R24x,DVD+RW6x,DVD+R DL 8x, bare bulk (czarny)
7.	Gembird Bezprzewodowy Zestaw Klawiatura i Mysz
8.	Monitor Iiyama E2083HSD-B1 19.5inch, TN, HD+, DVI, głośniki
9.	Microsoft OEM Win Home 10 64Bit Polish 1pk DVD

A. Karta graficzna.

B. Pamięć RAM.

C. Wentylator procesora.

D. Zasilacz.

Pojęcie zasilacza odnosi się do komponentu, który dostarcza energię elektryczną do wszystkich podzespołów komputera. Choć istotny, zasilacz nie jest elementem, który bezpośrednio wpływa na działanie procesora, dlatego nie można go uznać za najważniejszy brak w zestawie. Pamięć RAM jest kluczowa dla wydajności systemu, ale jej obecność w zestawie nie jest wymagana do uruchomienia maszyny, ponieważ procesor potrafi wystartować nawet bez RAM na poziomie podstawowym. Karta graficzna może być niezbędna w przypadku gier lub aplikacji graficznych, ale sama płyta główna z zintegrowanym układem graficznym wystarczy do podstawowego działania komputera. To podstawowe zrozumienie hierarchii komponentów komputerowych jest kluczowe dla każdego, kto zajmuje się budową lub modernizacją zestawu komputerowego. W przypadku, gdy system nie dysponuje odpowiednim chłodzeniem procesora, nie tylko wydajność, ale także całkowita funkcjonalność komputera mogą być zagrożone, prowadząc do nieprawidłowego działania i potencjalnych uszkodzeń podzespołów. Dlatego istotne jest, aby przy budowie zestawu komputerowego uwzględnić wszystkie kluczowe komponenty, w tym wentylację, co jest standardem w branży.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej