Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 19 stycznia 2026 23:16
Data zakończenia: 19 stycznia 2026 23:38

Egzamin zdany!

Wynik: 20/40 punktów (50,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z programów nie dysponuje funkcjonalnością do naprawy uszkodzonej, starej fotografii na papierze?

A. GIMP

B. Magix PhotoDesigner

C. Adobe Reader

D. Adobe Photoshop

Kiedy korzystasz z GIMP, Photoshopa czy Magix PhotoDesigner do naprawy starych zdjęć, można się łatwo pomylić, myśląc, że każde oprogramowanie graficzne działa podobnie. GIMP i Photoshop to naprawdę potężne narzędzia, które mają sporo opcji do edycji, jak usuwanie wad, łatanie czy retusz. GIMP ma na przykład warstwy, które pozwalają na dokładne edytowanie, bez psucia reszty zdjęcia. Photoshop ma mnóstwo filtrów, które pomogą poprawić jakość zdjęć, co jest super ważne, zwłaszcza przy starych, zniszczonych fotkach. Magix PhotoDesigner może nie być tak popularny, ale ma swoje narzędzia do edycji, które też mogą pomóc. Często ludzie myślą, że Adobe Reader, który jest głównie do przeglądania PDF-ów, ma takie same możliwości jak programy graficzne, a to błąd. Adobe Reader nie nadaje się do edycji obrazów. Brak zrozumienia, jak różne są te programy i ich funkcje, może prowadzić do marnowania czasu i frustracji. Wybierajcie mądrze programy do konkretnych zadań, bo to naprawdę ma znaczenie w pracy ze zdjęciami.

Pytanie 2

Jakim uniwersalnym i bezstratnym formatem zapisu obrazu cyfrowego, przeznaczonym do umieszczenia w publikacjach DTP, jest?

A. TIFF

B. GIF

C. JPEG

D. RAW

Wybór formatu GIF, RAW lub JPEG zamiast TIFF może prowadzić do różnych problemów związanych z jakością i zastosowaniem obrazów w publikacjach DTP. GIF (Graphics Interchange Format) to format, który obsługuje tylko 256 kolorów, co czyni go odpowiednim głównie do prostych animacji lub grafik internetowych, ale nie do profesjonalnych zastosowań w druku, gdzie wymagana jest pełna paleta kolorów. RAW to format, który nie jest bezpośrednio przeznaczony do publikacji, gdyż przechowuje surowe dane z matrycy aparatu fotograficznego, co wymaga obróbki przed użyciem, a jego zastosowanie w DTP jest ograniczone. Z kolei JPEG (Joint Photographic Experts Group) to format kompresji stratnej, który mimo że pozwala na zmniejszenie rozmiaru plików, wprowadza utratę jakości obrazu, co jest nieakceptowalne w kontekście profesjonalnego druku. Izolowanie jedynie na kompresji nie zawsze jest wystarczające, ponieważ JPEG może powodować artefakty kompresji, a także nie jest w stanie obsłużyć przezroczystości. Wybierając niewłaściwy format, można napotkać problemy z odwzorowaniem kolorów, jakością druku oraz elastycznością edycji, co jest kluczowe w branży DTP. Dlatego ważne jest, aby w kontekście publikacji DTP stosować formaty, które wspierają wysoką jakość i są zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, co w tym przypadku oznacza wybór TIFF.

Pytanie 3

Podczas robienia zdjęcia panoramicznego ustalono parametry ekspozycji: czas naświetlania 1/125 s oraz liczba przysłony f/11. Jakie ustawienia ekspozycji należy wybrać, zakładając na obiektyw filtr o współczynniku krotności 2?

A. 1/60 s, f/11

B. 1/60 s, f/8

C. 1/125 s, f/5,6

D. 1/125 s, f/8

Zastosowanie błędnych ustawień ekspozycji wynika z niepełnego zrozumienia wpływu filtrów na parametry fotograficzne. Filtr o współczynniku krotności 2 podwaja ilość światła, co oznacza, że fotograf musi dostosować ustawienia aparatu, aby uniknąć prześwietlenia zdjęcia. Ustawienie przysłony na f/8 lub f/5,6 w niektórych odpowiedziach sugeruje chęć zmiany głębi ostrości, lecz nie rekompensuje to potrzeby skrócenia czasu naświetlania. Wybór przysłony f/8 zakłada zmniejszenie głębi ostrości, co w kontekście zdjęć panoramicznych, gdzie szeroka głębia ostrości jest pożądana, jest niewłaściwym podejściem. Ustawienie f/11 oferuje lepszą kontrolę nad ostrością całej sceny, co jest krytyczne w panoramicznych zdjęciach, gdzie detale z różnych odległości muszą być wyraźne. Z kolei opcja pozostawienia czasu naświetlania na poziomie 1/125 s nie uwzględnia efektu filtra i grozi prześwietleniem zdjęcia. W fotografii kluczowym jest zrozumienie, że zmieniając jeden parametr ekspozycji, należy odpowiednio dostosować inne, aby uzyskać optymalny rezultat, co w tym przypadku nie zostało wzięte pod uwagę.

Pytanie 4

Rozpowszechnianie na stronie internetowej wizerunku osoby powszechnie znanej, podczas pełnienia funkcji publicznych

A. wymaga uzyskania zgody osoby na poprawę ekspozycji zdjęcia.

B. nie wymaga uzyskania od osoby pisemnej zgody.

C. wymaga uzyskania od osoby pisemnej zgody.

D. wymaga zapłacenia osobie za wykorzystanie wizerunku.

W polskim prawie dość jasno określono, że wizerunek osoby powszechnie znanej (czyli np. polityka, sportowca, artysty) można upubliczniać w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, bez konieczności uzyskiwania jej pisemnej zgody. Wynika to z art. 81 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – takie osoby są po prostu niejako „na świeczniku” i społeczeństwo ma prawo wiedzieć, jak działają czy zachowują się publicznie. Oczywiście, pod jednym warunkiem: musisz użyć tego wizerunku w kontekście związanym z działalnością tej osoby publicznej, np. relacjonując wydarzenie, konferencję, czy nawet protest. Praktyka branżowa i kodeksy etyczne mediów też to potwierdzają – nie trzeba biegać za każdym radnym czy piłkarzem po autograf, jeśli robisz zdjęcia w trakcie oficjalnych wystąpień. Często się o tym zapomina, ale publikowanie wizerunku w innym kontekście (np. prywatnym życiu gwiazdy) już wymaga zgody. Moim zdaniem to sensowne – balansuje ochronę prywatności i prawo do informacji. Warto też pamiętać o szacunku – nawet osoba publiczna nie powinna być kompromitowana przez wybiórczy dobór kadr czy obraźliwe opisy. Codzienna praktyka w redakcjach czy na portalach informacyjnych dokładnie tak to rozwiązuje. Pamiętaj – nie zawsze samo rozpoznanie osoby wystarczy do braku zgody, liczy się kontekst jej działalności publicznej.

Pytanie 5

Do wykonania barwnych pozytywów metodą kopiowania optycznego barwnych negatywów należy zastosować

A. powiększalnik z głowicą dyfuzyjną.

B. powiększalnik z głowicą filtracyjną.

C. kolumnę reprodukcyjną.

D. kopiarkę stykową.

Barwne pozytywy uzyskiwane metodą kopiowania optycznego barwnych negatywów wykonuje się z użyciem powiększalnika z głowicą filtracyjną, bo właśnie ona umożliwia precyzyjną korekcję kolorów podczas projekcji światła przez negatyw na papier fotograficzny. To jest w sumie podstawa pracy w ciemni kolorowej – bez filtracji światła nie da się zapanować nad balansem barw, a każda zmiana temperatury czy rodzaju światła natychmiast wyjdzie na odbitce. W praktyce, dobre powiększalniki mają zestaw filtrów CMY (cyan, magenta, yellow) i gałki, które pozwalają regulować proporcje filtrów zgodnie z typem używanej chemii oraz charakterystyką papieru. Z mojego doświadczenia, jak ktoś tego nie zrobi dobrze, to zdjęcia wychodzą albo zbyt czerwone, albo mają zielonkawy zafarb. W branży to właśnie taki zestaw – powiększalnik z głowicą filtracyjną – uchodzi za standard. W dużych laboratoriach i profesjonalnych minilabach stosuje się nawet zaawansowane systemy filtracyjne sprzężone z automatyką. Ale nawet w domowych warunkach, jeżeli ktoś chce zachować jakość odwzorowania barw i powtarzalność, to bez tej głowicy ani rusz. Trzeba pamiętać, że barwny negatyw sam w sobie wymaga dokładnej kontroli światła, bo jest bardzo wrażliwy na zmiany w filtracji. Warto również dodać, że na rynku jest sporo głowic filtracyjnych, a ich jakość ma wpływ na końcowy efekt – najlepsi praktycy zawsze inwestują w sprzęt z precyzyjną skalą filtracji, bo to potem widać na każdym odbitku.

Pytanie 6

Etapy archiwizacji zdjęć obejmują następujące działania:

A. backup, tworzenie folderów, nazywanie plików

B. tworzenie przejrzystej struktury folderów, nazywanie plików, backup

C. nazywanie plików, backup

D. backup, tworzenie struktury folderów, nazywanie plików

Odpowiedź, która wskazuje na kolejność 'tworzenie przejrzystej struktury katalogów, nazywanie plików, backup' jest prawidłowa, ponieważ przedstawia systematyczny proces archiwizowania zdjęć. Pierwszym krokiem jest stworzenie przejrzystej struktury katalogów, co umożliwia łatwe zarządzanie i lokalizowanie plików w przyszłości. Na przykład, można utworzyć katalogi według dat, wydarzeń lub tematów, co ułatwia przeszukiwanie zbiorów. Następnie nazywanie plików w sposób zrozumiały i spójny, na przykład poprzez dodanie daty lub opisu, pozwala na szybkie zidentyfikowanie zawartości bez konieczności otwierania każdego pliku. Wreszcie, backup jest kluczowym elementem procesu archiwizacji, który chroni przed utratą danych. Warto stosować zewnętrzne nośniki pamięci oraz usługi chmurowe, co zapewnia dodatkowe bezpieczeństwo. Zgodnie z najlepszymi praktykami, należy regularnie aktualizować kopie zapasowe, aby mieć pewność, że wszystkie nowe zdjęcia również są chronione.

Pytanie 7

Czy fotograf, który wykonał opłaconą przez rodziców sesję zdjęciową dziecka, może opublikować je na swojej stronie internetowej?

A. Może, ponieważ pobrał opłatę za zrealizowaną sesję zdjęciową.

B. Może opublikować wizerunek dziecka bez pytania o zgodę.

C. Może opublikować wizerunek dziecka za pisemną zgodą rodziców.

D. Może, ponieważ zdjęcie będzie tylko na jego stronie internetowej.

To właśnie pisemna zgoda rodziców daje fotografowi jasną podstawę prawną do publikacji wizerunku dziecka w internecie, na przykład na stronie portfolio. W Polsce ochrona wizerunku, zwłaszcza osób niepełnoletnich, jest naprawdę restrykcyjna – reguluje to m.in. ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 81) oraz ogólne przepisy dotyczące ochrony danych osobowych (RODO). Sam fakt, że rodzice zapłacili za sesję, nie znaczy automatycznie, że pozwalają na dalsze wykorzystanie zdjęć – prawo rozróżnia zgodę na wykonanie fotografii od zgody na jej rozpowszechnianie. W praktyce wygląda to tak, że nawet jeśli zdjęcie ma trafić tylko do portfolio albo na stronę www, to fotograf musi mieć wyraźną, najlepiej pisemną zgodę – to zabezpiecza obie strony przed nieporozumieniami. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepsi fotografowie zawsze podkreślają to klientom na początku współpracy i dbają o przejrzystość. Często podpisuje się wtedy odpowiedni dokument, gdzie dokładnie jest określone, w jakim zakresie wizerunek dziecka może być użyty. To też dobra praktyka, bo chroni fotografa w razie jakichkolwiek roszczeń. Szczerze mówiąc, takie podejście buduje też zaufanie – klienci wolą współpracować z osobami, które szanują ich prywatność i działają zgodnie z prawem. Warto pamiętać, że wykorzystanie fotografii dziecka bez takiej zgody, nawet w celach promocyjnych, może się skończyć poważnymi problemami prawnymi oraz utratą reputacji.

Pytanie 8

W celu uniknięcia na zdjęciu efektu pochyłych, walących się ścian budynku należy przy fotografowaniu zastosować aparat z obiektywem

A. długogniskowym.

B. lustrzanym.

C. fish eye/rybie oko.

D. tilt shift/z regulowaną osią optyczną.

Aparat z obiektywem typu tilt shift, czyli z regulowaną osią optyczną, to taki trochę cichy bohater w fotografii architektury. Pozwala on korygować perspektywę bez konieczności późniejszej, czasochłonnej obróbki zdjęć w programach graficznych. Dzięki temu rozwiązaniu można fotografować wysokie budynki bez efektu walących się ścian, nawet jeśli nie mamy idealnie prostopadłego ustawienia aparatu względem obiektu. Moim zdaniem to jeden z ważniejszych tricków, który odróżnia zawodowca od amatora. W praktyce – jeśli robimy zdjęcia np. kamienic czy drapaczy chmur i aparat ustawimy nisko, to bez tilt shifta ściany będą "uciekać" do środka zdjęcia, czyli po prostu się pochylać. Tilt shift pozwala przesunąć płaszczyznę ostrości i wyprostować linie pionowe, zachowując naturalny kształt bryły budynku. W branży architektonicznej i w profesjonalnej fotografii nieruchomości używanie takiego obiektywu to właściwie standard. Mało kto rozważa robienie poważnych zdjęć architektury bez tego narzędzia. Dodatkowo opanowanie tilt shift przyda się też przy fotografii produktowej, gdzie czasem trzeba kontrolować perspektywę dla perfekcyjnego efektu. W sumie, jeśli poważnie myślisz o fotografii architektury, to tilt shift staje się wręcz niezbędny. Naprawdę warto znać tę technikę – daje ogromną przewagę i ułatwia życie na sesjach zdjęciowych.

Pytanie 9

Jakie z wymienionych wartości odpowiadają ekspozycji ISO 100,1/125 s, f16?

A. ISO 200, l/250s, f16

B. ISO 100, l/30s, f16

C. ISO 200, l/500s, f16

D. ISO 100, l/60s, f16

Odpowiedzi, które nie są poprawne, wynikają z niepełnego zrozumienia zasady ekspozycji w fotografii, zwłaszcza w kontekście wzajemnych relacji pomiędzy ISO, czasem naświetlania oraz przysłoną. Wartość ISO to miara czułości matrycy na światło; im wyższa wartość ISO, tym bardziej czuła jest matryca. Zmieniając ISO, zmieniamy także sposób, w jaki aparat rejestruje światło. W przypadku odpowiedzi, w których ISO pozostaje na poziomie 100, zmiany w czasie naświetlania, takie jak 1/60 s lub 1/30 s, z pewnością prowadzą do niedoświetlenia lub prześwietlenia obrazów, ponieważ nie są one zbalansowane z poziomem ISO. Podczas gdy przysłona f16 jest stała, zmiana czasu naświetlania ma bezpośredni wpływ na ilość światła padającego na matrycę. Odpowiedzi, które proponują dłuższe czasy naświetlania przy niskim ISO, są błędne, ponieważ nie równoważą one zwiększonej czułości, którą reprezentuje zmiana ISO. W praktyce, wielu fotografów myli te zależności, co prowadzi do powstawania zdjęć z niewłaściwą ekspozycją. Aby skutecznie wykorzystać wiedzę o ekspozycji, kluczowe jest zrozumienie, że każda zmiana w jednej z trzech wartości (ISO, czas naświetlania, przysłona) wymaga odpowiedniego dostosowania innych, by utrzymać zamierzony poziom ekspozycji. Doświadczenie i praktyka w analizie warunków oświetleniowych oraz umiejętność szybkiej adaptacji ustawień aparatu są nieodzowne dla uzyskania wysokiej jakości zdjęć.

Pytanie 10

Oblicz minimalną rozdzielczość obrazu formatu 10x15 cm przeznaczonego do wydruku w formacie 20x30 cm i rozdzielczości 300 dpi bez konieczności interpolacji danych.

A. 1200 dpi

B. 150 dpi

C. 600 dpi

D. 300 dpi

Często można spotkać się z przekonaniem, że wystarczy przygotować zdjęcie w tej samej rozdzielczości, w jakiej planujesz drukować docelowo, czyli 300 dpi. Wydaje się to logiczne, bo przecież 300 dpi to taki branżowy standard dla druku wysokiej jakości. Jednak tu kluczowe jest zrozumienie, że powiększając obraz – z 10x15 cm do 20x30 cm – rozciągamy go dwukrotnie w każdym wymiarze. Jeżeli obraz źródłowy miał 300 dpi, to po powiększeniu jego fizyczna rozdzielczość spadnie do 150 dpi. To już zdecydowanie za mało na ostry wydruk fotograficzny, bo standardowe maszyny drukujące wymagają właśnie tych magicznych 300 dpi minimum. Z drugiej strony, wybranie rozdzielczości 1200 dpi czy nawet 600 dpi w kontekście docelowego druku 20x30 cm wydaje się przesadą, ale tylko z pozoru – bo właśnie 600 dpi na wejściu daje Ci optymalny rezultat. Wybierając 1200 dpi, generujesz niewspółmiernie duże pliki, co na ogół nie ma sensu, bo i tak nie uzyskasz lepszej jakości na wydruku – drukarka tego nie przetworzy. Z kolei 150 dpi to typowy błąd – taka rozdzielczość jest po prostu zbyt niska do wydruków fotograficznych, chyba że drukujesz jakieś plakaty do oglądania z kilku metrów. Moim zdaniem, najczęstszym błędem jest nieuwzględnianie, jak zmienia się rozdzielczość przy powiększaniu obrazu – ludzie myślą, że dpi to jakaś magiczna stała, a to przecież tylko stosunek liczby pikseli do rozmiaru wydruku. W praktyce, gdy przygotowujesz zdjęcia do druku, musisz zawsze pomyśleć o finalnym formacie i ewentualnym powiększaniu – wtedy łatwo dojść do wniosku, że konieczne jest przygotowanie pliku w jakości 600 dpi, żeby po powiększeniu było te potrzebne 300 dpi. Bez tego drukarnia będzie musiała sztucznie dorabiać piksele, co rzadko kończy się dobrze. To taka podstawowa zasada w branży poligraficznej, którą dobrze mieć z tyłu głowy.

Pytanie 11

Który program nie posiada narzędzia do rekonstrukcji zniszczonej, starej fotografii na podłożu papierowym?

A. Adobe Reader

B. GIMP

C. Magix PhotoDesigner

D. Adobe Photoshop

Wiele osób myli się, sądząc, że praktycznie każdy program powiązany z grafiką lub Adobe jest w stanie edytować i rekonstruować fotografie. To typowy błąd – wynika głównie z nieznajomości faktycznych możliwości tych aplikacji. GIMP i Adobe Photoshop to bardzo rozbudowane narzędzia do edycji grafiki rastrowej, powszechnie stosowane w rekonstrukcji zdjęć – posiadają narzędzia typu klonowanie, stempel, łatka, pędzle korygujące, warstwy i mnóstwo filtrów, które są niezbędne przy usuwaniu rys, plam czy przebarwień z uszkodzonych fotografii papierowych. Magix PhotoDesigner, choć mniej popularny, również umożliwia podstawową i średniozaawansowaną obróbkę zdjęć, w tym retusz i korekcję uszkodzeń. Te programy są wykorzystywane zarówno przez profesjonalistów, jak i amatorów do cyfrowej restauracji starych zdjęć, a w branżowych standardach uznaje się je za adekwatne narzędzia do tego typu prac. Natomiast Adobe Reader to zupełnie inna kategoria – ten program służy tylko do przeglądania i bardzo drobnej edycji plików PDF, często wyłącznie tekstowych czy graficznych broszur. Nie oferuje nawet podstawowych narzędzi do edycji obrazu, nie obsługuje warstw, filtrów ani narzędzi retuszu. To typowe nieporozumienie, gdy użytkownicy utożsamiają markę Adobe wyłącznie z edycją grafiki – podczas gdy Reader to po prostu czytnik dokumentów. Warto pamiętać, że profesjonalna rekonstrukcja fotografii wymaga dedykowanych aplikacji, które pozwalają na pracę z detalami obrazu na poziomie pikseli, a nie programów biurowych czy czytników PDF. Moim zdaniem dobrze jest znać podział funkcjonalności, bo to pozwala uniknąć niepotrzebnych frustracji i strat czasu w pracy z grafiką.

Pytanie 12

Widoczny na zdjęciu sprzęt fotograficzny należy do grupy aparatów

A. średnioformatowych.

B. wielkoformatowych.

C. typu lustrzanka.

D. typu bezlusterkowiec.

To jest klasyczny przykład aparatu wielkoformatowego, który od razu rzuca się w oczy przez swoją budowę – charakterystyczny mieszek, ruchome standardy oraz możliwość niezależnej regulacji płaszczyzny matówki i obiektywu. W praktyce aparaty wielkoformatowe są wykorzystywane wszędzie tam, gdzie jakość obrazu oraz precyzyjna kontrola perspektywy czy płaszczyzny ostrości są absolutnie kluczowe – fotografowie architektury, krajobrazu czy dzieł sztuki bardzo często sięgają właśnie po ten sprzęt. Wielki format oznacza znacznie większą powierzchnię materiału światłoczułego niż w standardowych aparatach małoobrazkowych czy nawet średnioformatowych. Pozwala to uzyskać niesamowitą rozdzielczość i przejrzystość detali, których nie da się wyciągnąć z mniejszych matryc czy klisz. Sam miałem okazję pracować na takim aparacie i powiem szczerze – to daje zupełnie inne poczucie kontroli nad kadrem. W branży jest taki pogląd, że jak się chce mieć absolutnie bezkompromisowy obraz do dużych powiększeń albo reprodukcji, to nie ma lepszego narzędzia. Aparaty wielkoformatowe pozwalają stosować ruchy typu tilt, shift, swing, które są w zasadzie nieosiągalne w typowych lustrzankach czy bezlusterkowcach. To sprzęt dla bardzo świadomych użytkowników, którzy wiedzą, czego chcą osiągnąć i nie boją się ręcznej obsługi oraz długiego procesu przygotowania zdjęcia. Trochę zabawy, dużo precyzji, ale efekty – bajka.

Pytanie 13

Przedstawiony na rysunku modyfikator oświetlenia studyjnego to

A. wrota.

B. strumienica.

C. blenda.

D. softbox.

Wrota to niezwykle wszechstronny modyfikator oświetleniowy, który składa się z czterech ruchomych paneli, pozwalających na precyzyjne kierowanie i modelowanie strumienia światła. Tego rodzaju konstrukcja jest powszechnie stosowana w profesjonalnej fotografii studyjnej, gdzie kluczowe jest uzyskanie odpowiedniej jakości oświetlenia. Dzięki regulacji kątów i pozycji paneli można dostosować intensywność oraz kształt światła padającego na obiekt, co jest istotne przy pracy z różnymi typami scen. Wrota umożliwiają również tworzenie efektów specjalnych, takich jak kreowanie cieni czy podkreślanie detali, co z pewnością wpływa na finalny efekt artystyczny. W praktyce, korzystając z wrót, fotografowie mogą eksperymentować z różnymi stylami oświetlenia, co przyczynia się do rozwoju ich warsztatu i umiejętności. Warto zaznaczyć, że zastosowanie wrót jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które promują elastyczność i kreatywność w pracy z oświetleniem studyjnym.

Pytanie 14

Temperatura barwowa światła świec wynosi około

A. 7000 K

B. 3200 K

C. 5500 K

D. 1800 K

Temperatura barwowa światła świec wynosi około 1800 K, co klasyfikuje to światło jako bardzo ciepłe i żółte. Tego rodzaju temperatura barwowa jest typowa dla źródeł światła, które emitują ciepłe odcienie, co w praktyce oznacza, że światło to jest przyjemne dla oka i często stosowane w domach oraz w oświetleniu nastrojowym. W kontekście oświetlenia, wiedza na temat temperatury barwowej jest kluczowa, szczególnie przy wyborze lamp do różnych pomieszczeń. Na przykład, w sypialniach często preferuje się niższe temperatury barwowe, takie jak 2700 K, aby stworzyć relaksującą atmosferę. Warto zauważyć, że standardy takie jak ANSI C78.377-2008 zalecają różnorodność temperatur barwowych w projektowaniu oświetlenia, co wpływa na nasze samopoczucie oraz estetykę otoczenia. Dodatkowo, zrozumienie temperatury barwowej jest istotne dla profesjonalnych fotografów i filmowców, którzy muszą kontrolować oświetlenie, aby uzyskać właściwe odwzorowanie kolorów. Wiedza ta jest zatem niezwykle użyteczna w wielu dziedzinach, od architektury po sztukę.

Pytanie 15

Jaką wartość przysłony należy ustawić, aby uzyskać dużą głębię ostrości w fotografii krajobrazowej?

A. f/4

B. f/1.8

C. f/2.8

D. f/16

Duża głębia ostrości jest kluczowa w fotografii krajobrazowej, pozwala bowiem na wyraźne ukazanie zarówno obiektów na pierwszym planie, jak i tych daleko w tle. Ustawienie przysłony na f/16 jest jednym z najczęściej używanych sposobów na uzyskanie tego efektu. Wartość przysłony f/16 oznacza, że otwór przysłony jest stosunkowo mały, co z technicznego punktu widzenia prowadzi do tego, że większa część obrazu znajduje się w ostrości. Przy tej wartości światło wpadające do aparatu jest ograniczone, co z jednej strony zwiększa głębię ostrości, ale z drugiej wymaga dłuższego czasu naświetlania lub wyższej czułości ISO, by uzyskać odpowiednią ekspozycję. W praktyce, fotografowie krajobrazowi często korzystają z tej wartości w połączeniu ze statywem, aby uniknąć poruszenia obrazu. Dodatkowo, dzięki stosowaniu małych przysłon, możliwe jest osiągnięcie efektu gwiazd na źródłach światła, co jest szczególnie atrakcyjne przy zdjęciach z elementami światła słonecznego lub oświetlenia ulicznego. Ustawienie f/16 to standard w branży, umożliwiający uzyskanie profesjonalnych i spektakularnych efektów w fotografii krajobrazowej.

Pytanie 16

Bracketing ekspozycji to technika polegająca na

A. wykonaniu serii zdjęć tego samego kadru z różnymi parametrami ekspozycji

B. wykorzystaniu kilku różnych obiektywów do tego samego ujęcia

C. naprzemiennym używaniu światła naturalnego i sztucznego

D. stosowaniu filtrów korekcyjnych do zmiany temperatury barwowej

Bracketing ekspozycji to technika, która polega na wykonaniu serii zdjęć tego samego kadru z różnymi ustawieniami ekspozycji. Dzięki temu fotograf ma możliwość uchwycenia idealnego momentu, gdy światło jest odpowiednio zbalansowane, co jest szczególnie przydatne w trudnych warunkach oświetleniowych. Przykładem zastosowania tej techniki może być fotografowanie krajobrazów, gdzie zmienne warunki atmosferyczne mogą wpłynąć na ekspozycję. Warto wiedzieć, że bracketing zdjęć można wykorzystać nie tylko do uzyskania lepszej ekspozycji, ale także do późniejszego łączenia zdjęć w postprodukcji, co jest podstawą techniki HDR (High Dynamic Range). W praktyce, fotograf ustawia aparat na statywie, wykonuje zdjęcia z różnymi czasami naświetlania (np. -1 EV, 0 EV, +1 EV), co pozwala na uchwycenie zarówno cieni, jak i jasnych partii obrazu. Ta metoda ma zastosowanie w wielu dziedzinach fotografii, w tym w fotografii produktowej oraz portretowej, gdzie precyzyjna kontrola nad światłem jest kluczowa.

Pytanie 17

Jaki obiektyw z dodatkowymi akcesoriami należy wykorzystać przy rejestracji obrazu, by skala odwzorowania obiektu na negatywie wynosiła 5:1?

A. Długoogniskowy z nasadką multiplikującą

B. Standardowy z pierścieniem pośrednim

C. Długoogniskowy z mieszkiem pośrednim

D. Standardowy z nasadką multiplikującą

Wybór standardowego obiektywu z pierścieniem pośrednim do rejestracji obrazu w skali odwzorowania 5:1 jest właściwy, ponieważ pierścień pośredni pozwala na zwiększenie odległości między obiektywem a matrycą aparatu, co wpływa na powiększenie obrazu. W rezultacie, przy odpowiedniej konfiguracji, można uzyskać pożądany współczynnik powiększenia. Taki zestaw jest często wykorzystywany w makrofotografii, gdzie detale małych obiektów muszą być uchwycone w wysokiej rozdzielczości. Przykładem zastosowania może być fotografowanie owadów lub kwiatów, gdzie detale są kluczowe. Dobrą praktyką jest zapewnienie odpowiedniego oświetlenia i stabilizacji aparatu, aby uniknąć poruszenia obrazu. Dla uzyskania optymalnych wyników warto zaznajomić się z technikami fotografii makro oraz z regulacjami dotyczącymi odległości roboczej, które mogą wpływać na finalny efekt. W przypadku standardowych obiektywów z pierścieniem pośrednim, można również eksperymentować z różnymi wartościami przysłony, aby uzyskać odpowiednią głębię ostrości.

Pytanie 18

Aby zarejestrować różne etapy ruchu, konieczne jest zastosowanie oświetlenia

A. błyskowego

B. ciągłego

C. dziennego

D. stroboskopowego

W przypadku analizy ruchu, wybór odpowiedniego źródła światła ma kluczowe znaczenie. Oświetlenie dzienne, mimo że jest naturalne i szeroko dostępne, nie zapewnia wystarczającej precyzji w rejestracji szybkich ruchów. Jego zmieniająca się intensywność oraz różnorodność warunków atmosferycznych mogą prowadzić do niejednolitych wyników, co utrudnia analizę. Oświetlenie ciągłe, podobnie jak dzienne, dostarcza stałego strumienia światła, ale nie jest w stanie uchwycić szczegółów ruchu o dużej prędkości, co czyni je niewłaściwym wyborem. W kontekście badań naukowych i inżynieryjnych, ważne jest, aby unikać podejść, które mogą powodować rozmycie obrazu, co jest typowe dla tych metod. Z kolei oświetlenie błyskowe, które również emituje intensywne światło, działa na zasadzie jednorazowego błysku, co może prowadzić do utraty informacji o ruchu w czasie, zwłaszcza gdy wymagana jest rejestracja serii ruchów. Stosowanie tych typów oświetlenia wiąże się z typowymi błędami myślowymi, takimi jak przekonanie, że każde źródło światła będzie skuteczne w każdej sytuacji. Kluczowe jest zrozumienie, że dla precyzyjnej analizy ruchu, oświetlenie stroboskopowe jest preferowane, ponieważ zapewnia stabilność i możliwość uchwycenia dynamicznych zmian, co przekłada się na jakość badań i analiz.

Pytanie 19

Która z poniższych par barw stanowi największy kontrast kolorystyczny?

A. niebieski i granatowy

B. czerwony i zielony

C. czerwony i pomarańczowy

D. żółty i pomarańczowy

Czerwony i zielony to idealny przykład kolorów, które tworzą najwyższy kontrast kolorystyczny. Wynika to z ich położenia na kole barw: są one kolorami komplementarnymi, co oznacza, że znajdują się naprzeciwko siebie. Ta komplementarność powoduje, że zestawienie tych dwóch barw jest wyjątkowo wyraziste i przyciąga uwagę. W praktyce wykorzystuje się to w designie, reklamie oraz sztuce, gdzie celem jest zwrócenie uwagi na konkretne elementy. W kontekście kolorów RGB, czerwony ma wartość (255, 0, 0), a zielony (0, 255, 0). Różnica w ich wartościach składowych jest znaczna, co potęguje wrażenie kontrastu. Warto zauważyć, że w wielu projektach graficznych, od logo po strony internetowe, stosowanie takich zestawień może zwiększyć czytelność i atrakcyjność wizualną. W przypadku zastosowań w sztuce, kontrast ten potrafi wywołać silne emocje oraz stworzyć wyraziste kompozycje, co jest często wykorzystywane przez malarzy i projektantów.

Pytanie 20

Nisko zawieszone słońce w godzinach popołudniowych skutkuje w fotografii

A. krótkie cienie

B. subtelne cienie

C. długie cienie

D. delikatne cienie

Wybór odpowiedzi dotyczących delikatnych, krótkich czy miękkich cieni wynika z nieporozumienia dotyczącego podstawowych zasad, jakimi rządzi się światło i cień w fotografii. Delikatne cienie są często kojarzone z rozproszonym światłem, które tworzy bardziej subtelne i mniej wyraźne kontury. Taki efekt można uzyskać w przypadku obłoków lub przy użyciu filtru rozpraszającego. Krótkie cienie mają miejsce, gdy źródło światła znajduje się wysoko nad horyzontem, co jest typowe dla południowego słońca, a nie dla popołudniowego, nisko położonego słońca. Z kolei miękkie cienie zazwyczaj pojawiają się w sytuacjach, gdy światło jest rozproszone, co również nie jest zgodne z warunkami panującymi w godzinach popołudniowych, kiedy słońce jest bliskie zachodu. Zrozumienie dynamiki światła i cienia jest kluczowe dla osiągnięcia pożądanych efektów w fotografii. W praktyce, fotografowie powinni badać i obserwować, jak różne warunki oświetleniowe wpływają na cienie, a także wykorzystywać tę wiedzę do tworzenia odpowiednich kompozycji. Błędy w myśleniu często wynikają z braku znajomości fizycznych podstaw działania światła, co prowadzi do mylnych interpretacji efektów wizualnych.

Pytanie 21

Przy takich samych warunkach oświetlenia zastosowanie filtru fotograficznego o współczynniku 2 wymusi zmianę wartości przesłony z 8 na

A. 4

B. 5,6

C. 16

D. 11

Odpowiedzi takie jak 11, 4 oraz 16 wynikają z błędnego rozumienia zasady działania przysłon oraz wpływu filtrów na ekspozycję. W przypadku wartości 11, przyjęto, że konieczne jest zwiększenie przysłony do wartości wyższej, co w rzeczywistości prowadziłoby do znacznego zmniejszenia ilości światła wpadającego do aparatu, co jest sprzeczne z naszym celem, jakim jest utrzymanie identycznej ekspozycji. Z kolei przysłona 4 to znaczne otwarcie obiektywu, co nie tylko zwiększa ilość światła, ale i może spowodować prześwietlenie zdjęcia, co jest również błędne. 16 natomiast oznacza, że przysłona jest zbyt mocno zamknięta, co ponownie prowadzi do zmniejszenia ilości światła napływającego do matrycy, a w konsekwencji do niedoświetlenia. Te błędne odpowiedzi wskazują na typowe błędy myślowe, takie jak niepełne zrozumienie stosunków między przysłonami oraz ich wpływu na ilość światła, co jest kluczowe w fotografii. Właściwe zrozumienie działania przysłon oraz ich wpływu na ekspozycję jest fundamentalne dla każdych działań fotograficznych. Aby uniknąć takich błędów, warto zapoznać się z podstawowymi zasadami ekspozycji, a także praktykować, aby we właściwy sposób interpretować wpływ filtrów i przysłon na ostateczny efekt fotografii.

Pytanie 22

Aby uzyskać srebrną kopię pozytywową z negatywu czarno-białego w skali odwzorowania 1:1, konieczne jest zastosowanie

A. skanera płaskiego

B. plotera laserowego

C. kopiarki stykowej

D. powiększalnika

Wybór plotera laserowego do wykonania srebrnej kopii pozytywowej z negatywu czarno-białego jest nieodpowiedni, ponieważ ta technologia jest przeznaczona głównie do druku cyfrowego, a nie do reprodukcji analogowych negatywów. Plotery laserowe stosowane są w grafice komputerowej, gdzie przekształcają cyfrowe dane na obraz, co w przypadku negatywu analogowego spowodowałoby utratę detali i autentyczności obrazu. Kolejnym błędnym podejściem jest wykorzystanie powiększalnika, który służy do powiększania obrazu negatywu, ale nie jest zoptymalizowany do uzyskiwania dokładnych kopii w skali 1:1, co jest istotne w kontekście jakości kopiowania. Ponadto, skanery płaskie, mimo że umożliwiają skanowanie negatywów, wprowadzają proces cyfrowy, który może prowadzić do zniekształceń i utraty jakości w porównaniu do bezpośredniego kopiowania. W związku z tym, kluczowym błędem w tym rozumowaniu jest nieuwzględnienie różnic w technologii i ich wpływu na wyniki reprodukcji, co prowadzi do nieprawidłowego wyboru metody kopiowania. Gdy chodzi o archiwizację lub profesjonalne powielanie obrazów, należy zawsze kierować się zasadą, że bezpośrednie metody analogowe, takie jak kopiarka stykowa, są bardziej odpowiednie do zachowania oryginalnej jakości i szczegółów obrazu.

Pytanie 23

Kiedy wykonujemy zdjęcia portretowe w plenerze w słoneczne południe, aby złagodzić światło docierające wprost na fotografowany obiekt, co należy zastosować?

A. ekran dyfuzyjny

B. ekran odbijający

C. blenda złota

D. blenda srebrna

Ekran dyfuzyjny jest doskonałym narzędziem do zmiękczania światła, które pada bezpośrednio na obiekt fotografowany, szczególnie w warunkach intensywnego nasłonecznienia. Zastosowanie takiego ekranu pozwala na rozproszenie światła, co eliminuje ostre cienie i sprawia, że skóra modela wygląda bardziej naturalnie i atrakcyjnie. Ekrany dyfuzyjne, wykonane na przykład z materiału o wysokiej przepuszczalności światła, są lekkie i łatwe w użyciu, co czyni je idealnym rozwiązaniem dla fotografów plenerowych. W praktyce można ustawić ekran w taki sposób, aby padające światło dzienne było miękko rozproszone, co poprawia jakość obrazu. Warto również zauważyć, że stosowanie ekranów dyfuzyjnych jest zgodne z najlepszymi praktykami w fotografii portretowej, gdzie estetyka i komfort modela są kluczowe. Użycie ekranów dyfuzyjnych znajduje zastosowanie nie tylko w fotografii portretowej, ale także w innych dziedzinach, takich jak fotografia produktowa czy mody, gdzie odpowiednie oświetlenie ma kluczowe znaczenie dla końcowego efektu.

Pytanie 24

Technologia pixel shift w nowoczesnych aparatach cyfrowych służy do

A. poprawy stabilizacji obrazu przy długich czasach naświetlania

B. zwiększenia rozdzielczości i jakości obrazu przez wykonanie serii zdjęć z minimalnym przesunięciem matrycy

C. redukcji szumów przy wysokich wartościach ISO

D. zwiększenia szybkości działania autofokusa

Stwierdzenie, że technologia pixel shift służy do poprawy stabilizacji obrazu przy długich czasach naświetlania, jest nieprawidłowe. Stabilizacja obrazu w aparatach cyfrowych najczęściej osiągana jest za pomocą mechanizmów optycznych lub cyfrowych, które zapobiegają drganiom i poruszeniom podczas fotografowania. Technologia pixel shift, choć poprawia jakość obrazu, nie ma na celu stabilizacji, lecz zwiększenie detali poprzez przesunięcie matrycy. W kontekście redukcji szumów przy wysokich wartościach ISO, warto zrozumieć, że szumy są czynnikiem związanym z przetwarzaniem sygnału z matrycy, a nie sposobem na pozyskiwanie większej ilości informacji o obrazie. Techniki redukcji szumów polegają na przetwarzaniu obrazu po jego wykonaniu, a nie na technologiach optycznych. Z kolei zwiększenie szybkości działania autofokusa dotyczy całkowicie innego aspektu działania aparatu, który opiera się na systemach detekcji fazy lub kontrastu. Zakażenie tych błędnych koncepcji często wynika z pomyłki w rozumieniu funkcji technologii wykorzystywanych w nowoczesnych aparatach oraz ich wzajemnych zależności. Ważne jest, aby zrozumieć różnice między różnymi technologiami, aby móc w pełni wykorzystać ich możliwości w praktyce.

Pytanie 25

W trakcie realizacji reprodukcji obrazu, aparat fotograficzny powinien być ustawiony w taki sposób, aby oś optyczna obiektywu była

A. skośna do płaszczyzny oryginału

B. równoległa do płaszczyzny oryginału

C. równoległa do kierunku promieni światła w oświetleniu bocznym

D. prostopadła do płaszczyzny oryginału i pokrywała się z jego środkiem

Ustalenie osi optycznej obiektywu aparatu fotograficznego w pozycji prostopadłej do płaszczyzny oryginału, a jednocześnie pokrywającej się z jego środkiem, jest kluczowe dla uzyskania wiernej reprodukcji obrazu. Taki układ minimalizuje zniekształcenia perspektywiczne oraz asymetrię, które mogłyby pojawić się w przypadku innych ustawień. Przykładem zastosowania tej zasady może być reprodukcja dzieła sztuki w muzeum, gdzie ważne jest, aby odwzorować szczegóły kolorystyczne i teksturalne. W praktyce, fotografowie profesjonalni stosują statywy z poziomicą, aby precyzyjnie ustawić aparat, unikając jakichkolwiek błędów, które mogłyby wpłynąć na jakość końcowego obrazu. Dobrą praktyką jest także wykonywanie próbnych zdjęć oraz ich analizy pod kątem odległości, oświetlenia i kąta, co pozwala na optymalizację ustawień przed finalnym ujęciem. Współczesne standardy w fotografii reprodukcyjnej opierają się na takich zasadach, co zapewnia wysoką jakość i zadowolenie klientów.

Pytanie 26

Nie znając parametrów rozdzielczości drukarki, plik cyfrowy stworzony do umieszczenia w folderze promocyjnym powinien być przygotowany w rozdzielczości

A. 200 ppi

B. 300 ppi

C. 72 ppi

D. 150 ppi

Robienie plików do druku w rozdzielczości 300 ppi to normalka w branży graficznej i poligraficznej. Właściwie to raczej standard dla wszelkich materiałów, które chcemy wydrukować, takich jak foldery czy plakaty. Przy tej rozdzielczości obrazki będą naprawdę ostre, co jest istotne w marketingu, bo wiadomo – wizualna strona ma ogromne znaczenie. Na przykład, przygotowując zdjęcia do magazynów czy na billboardy, warto mieć na uwadze, że nawet drobne niedociągnięcia będą widoczne. No i co ważne, przy 300 ppi obrazy będą mniej podatne na rozmycia, co ma znaczenie, gdy drukujemy na różnych materiałach. Przy tej rozdzielczości możemy też lepiej manipulować obrazami, na przykład przy przycinaniu, bez straty jakości – co moim zdaniem jest dużym plusem.

Pytanie 27

Prawidłowa głębia bitowa dla fotografii przeznaczonej do profesjonalnego druku w pełnym kolorze to

A. 8 bitów

B. 24 bity

C. 4 bity

D. 1 bit

Głębia bitowa to kluczowy aspekt w cyfrowym świecie obrazów, a jej wartość ma bezpośredni wpływ na jakość wizualną zdjęć, szczególnie w kontekście profesjonalnego druku. Wybór 8 bitów na piksel, co daje 256 odcieni dla każdego koloru, może być wystarczający do prostych zastosowań, jak publikacje internetowe, ale nie spełnia wymagań druku, gdzie szczegóły i przejrzystość są kluczowe. Przy 1 lub 4 bitach głębokości, możliwości obrazu są bardzo ograniczone. 1 bit oznacza tylko dwa kolory (czarny i biały), a 4 bity to jedynie 16 kolorów, co zdecydowanie nie wystarcza do odwzorowania pełnego spektrum barw w fotografii. Takie wybory są typowe dla błędnych założeń o tym, że im mniej bitów, tym lepiej dla rozmiaru pliku, co jest mylące. W rzeczywistości, przy zbyt niskiej głębi bitowej, jakość obrazu drastycznie się pogarsza, a w druku mogą pojawić się problemy z gradacją kolorów oraz widocznymi przejściami. Ponadto, stosowanie niskiej głębi bitowej w przestrzeni kolorów RGB nie tylko ogranicza paletę, ale także utrudnia późniejsze edytowanie zdjęć, co jest niezbędne w profesjonalnej pracy. Dlatego tak ważne jest, aby przy wyborze głębi bitowej kierować się standardami branżowymi, które podkreślają znaczenie 24-bitowej głębi w fotografii do druku.

Pytanie 28

Aby poprawić ostrość detali obrazu w programie Adobe Photoshop, jakie polecenie należy wybrać?

A. Filtr>Wyostrzanie>Maska wyostrzająca

B. Filtr> Artystyczne/Posteryzacja krawędzi

C. Filtr>Wyostrzanie>Maska warstwy

D. Filtr> Stylizacja/Błyszczące krawędzie

Wybór opcji takich jak 'Filtr>Stylizacja/Błyszczące krawędzie' czy 'Filtr>Artystyczne/Posteryzacja krawędzi' jest niewłaściwy, ponieważ te filtry służą zupełnie innym celom i nie są przeznaczone do precyzyjnego wyostrzania obrazu. Filtr 'Błyszczące krawędzie' dodaje efekt stylizacji, wydobywając krawędzie w sposób artystyczny, co może prowadzić do przesadzonego i nienaturalnego wyglądu, a nie do rzeczywistego wyostrzenia. Z kolei filtr 'Posteryzacja krawędzi' służy do przekształcania obrazu w styl posteryzowany, co redukuje liczbę kolorów i wpływa na ogólną strukturę obrazu, zamiast poprawiać jego szczegółowość. Wybór 'Filtr>Wyostrzanie>Maska warstwy' nie jest właściwy, ponieważ maski warstw służą do zarządzania widocznością warstw, a nie do wyostrzania obrazów. Użytkownicy często mylą zastosowania różnych filtrów, co prowadzi do niezamierzonych efektów i frustracji w pracy nad projektami. Kluczowe jest zrozumienie, jakie narzędzia są dostępne i w jaki sposób można je wykorzystać, aby osiągnąć zamierzony efekt, co często wiąże się z praktyką i eksperymentowaniem w programie Photoshop.

Pytanie 29

Aby poprawić kontrast obrazu na papierze wielogradacyjnym, należy przy kopiowaniu negatywu czarno-białego zastosować filtr w odcieniu

A. żółtym

B. purpurowym

C. niebieskozielonym

D. czerwonym

Wybór filtrów czerwonego, niebieskozielonego i żółtego nie jest najlepszy, jeśli chodzi o zwiększanie kontrastu na papierze wielogradacyjnym. Filtr czerwony wprawdzie może zmieniać tonację, ale nie podkreśla szczegółów w ciemnych miejscach, bo nie blokuje wystarczająco zielonego światła, które jest ważne do wydobycia detali. A filtr niebieskozielony to już w ogóle nic nie daje; tylko osłabia ciepłe tonacje, nie poprawiając kontrastu. Żółty filtr z kolei może ocieplić obraz, ale nie da dobrego efektu w kwestii kontrastu, bo także nie skutecznie eliminuje zielonego światła. W praktyce, wybierając filtr do druku, warto wiedzieć, że każdy filtr ma swoje unikalne właściwości, które wpływają na końcowy efekt. Zrozumienie tych zasad może pomóc uniknąć błędów myślowych, jak niewłaściwe przypisywanie filtrów do oczekiwań wizualnych. Klucz do udanego druku to przemyślane podejście i znajomość właściwości filtrów w fotografii czarno-białej.

Pytanie 30

Na zdjęciu zastosowano kompozycję obrazu z wykorzystaniem reguły

A. trójpodziału.

B. złotej spirali.

C. podziału ukośnego.

D. złotego podziału.

W zdjęciu widać zastosowanie reguły podziału ukośnego, co jest naprawdę fajną techniką w fotografii i sztuce wizualnej. Używa się jej, by umieścić główne elementy wzdłuż ukośnych linii, dzięki czemu całość wygląda znacznie dynamiczniej i przyciąga wzrok. Te ukośne linie dodają ruchu i głębi, co można zauważyć, zwłaszcza w krajobrazach – jak zdjęcia z drogami czy rzekami, które są ustawione ukośnie. Moim zdaniem, dobrze jest zwrócić uwagę na to, jak rozmieszczone są obiekty w kadrze, bo odpowiednia kompozycja robi ogromną różnicę i sprawia, że obraz staje się bardziej harmonijny. W praktyce, ta technika jest super przydatna nie tylko w fotografii, ale i w projektowaniu graficznym, gdzie widać, jak ważne są zarówno estetyka, jak i przekaz wizualny.

Pytanie 31

Podczas ręcznej obróbki filmu czarno-białego temperatura wywoływacza powinna wynosić 20°C. Jeśli temperatura jest wyższa, należy

A. zaniechać mieszania, aby spowolnić proces wywoływania

B. skrócić czas wywoływania o 10% na każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C

C. wydłużyć czas wywoływania o 10% za każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C

D. dodać niewielką ilość utrwalacza do wywoływacza, kierując się zasadą: 1 łyżeczka utrwalacza na każdy stopień powyżej 20°C

Sugerowanie przedłużenia czasu wywoływania o 10% na każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C jest błędne, ponieważ prowadzi to do nadmiernego wywoływania filmu. Wysoka temperatura wywoływacza przyspiesza proces chemiczny, co wymaga skrócenia czasu, a nie jego wydłużania. Dodatkowo, zaprzestanie mieszania w celu spowolnienia wywoływania jest mylne, gdyż mieszanie jest kluczowym elementem procesu wywoływania, ponieważ zapewnia równomierne rozprowadzenie chemikaliów na powierzchni filmu. Bez mieszania ryzykujesz nierównomierne wywołanie, co może prowadzić do powstawania plam lub innych defektów. Propozycja wlewania utrwalacza do wywoływacza, kierując się zasadą 1 łyżeczka na każdy stopień, jest niezgodna z praktycznymi i chemicznymi zasadami obróbki filmów. Utrwalacz i wywoływacz to dwa różne procesy; dodawanie jednego do drugiego może zaburzyć równowagę chemiczną, co skutkuje defektem obrazu. Ważne jest zrozumienie, że temperatura jest kluczowym czynnikiem wpływającym na proces wywoływania, a błędne przekonania, takie jak te zawarte w niewłaściwych odpowiedziach, mogą prowadzić do znacznych strat w jakości zdjęć. Z tego względu każdy, kto pracuje z filmami, powinien przestrzegać sprawdzonych zasad i norm, aby uzyskać optymalne wyniki.

Pytanie 32

Aby uchwycić obrazy w scenach charakteryzujących się dużym kontrastem, należy w aparacie fotograficznym ustawić tryb pomiaru, aby poprawnie zarejestrować detale w jasnych obszarach

A. punktowy

B. uśredniony

C. matrycowy

D. centralnie ważony

Wybór trybu pomiaru uśrednionego nie jest odpowiedni do fotografowania scen o dużym kontraście, ponieważ ten tryb działa poprzez zbieranie i uśrednianie informacji o jasności z całego kadru. W sytuacjach, gdzie mamy do czynienia z dużymi różnicami w oświetleniu, wyniki pomiaru mogą prowadzić do błędnego ustawienia ekspozycji, co skutkuje utratą detali zarówno w jasnych, jak i w ciemnych partiach obrazu. Tryb matrycowy, podobnie jak uśredniony, analizuje obraz na podstawie większego obszaru, co w przypadku wyraźnych kontrastów prowadzi do podobnych problemów. Możliwe jest, że aparat ustawi ekspozycję na poziomie, który nie oddaje rzeczywistych warunków oświetleniowych w wybranym punkcie. Z kolei centralnie ważony pomiar również nie daje takiej precyzji w trudnych warunkach, ponieważ koncentruje się na centralnej części kadru, co może być niewystarczające w sytuacjach z dużym kontrastem, gdzie kluczowe są detale w jasnych partiach. Często popełnianym błędem przez początkujących fotografów jest zaufanie do ogólnych trybów pomiaru w warunkach, które wymagają bardziej szczegółowego podejścia. Zrozumienie, w jakich sytuacjach każdy z trybów pomiaru działa najlepiej, jest kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości zdjęć.

Pytanie 33

Który format plików najlepiej nadaje się do archiwizacji zdjęć z pełną informacją o edycjach niedestrukcyjnych?

A. JPEG 2000

B. TIFF z kompresją ZIP

C. DNG z osadzonym plikiem XMP

D. HEIC z profilem kolorów ICC

Wybór innych formatów plików, takich jak JPEG 2000, TIFF z kompresją ZIP czy HEIC z profilem kolorów ICC, nie zapewnia takiej samej wszechstronności i bezpieczeństwa w kontekście archiwizacji zdjęć z pełną informacją o edycjach niedestrukcyjnych. JPEG 2000, chociaż jest nowoczesnym formatem z lepszą kompresją niż standardowy JPEG, nie obsługuje metadanych w taki sposób jak DNG. Nie zapewnia również pełnej informacji o edycji, co może prowadzić do utraty danych, jeśli zdjęcie zostanie edytowane w różnych programach. TIFF z kompresją ZIP, mimo że jest bardzo jakościowym formatem, nie jest tak powszechnie używany w kontekście edycji niedestrukcyjnej. TIFF zazwyczaj nie przechowuje informacji o zmianach, a jego zastosowanie do archiwizacji może prowadzić do problemów z zarządzaniem wersjami plików. Z kolei HEIC, który zyskał popularność dzięki zastosowaniu w iOS, nie jest tak szeroko wspierany w aplikacjach do edycji zdjęć oraz zarządzania metadanymi, a jego obsługa może być ograniczona. W rezultacie, wybór tych formatów nie tylko nie spełnia wymagań archiwizacyjnych, ale również stwarza ryzyko utraty kluczowych informacji o edycji, co może wpłynąć na przyszłą pracę z tymi zdjęciami.

Pytanie 34

W programie Adobe Photoshop korygowanie błędów perspektywy umożliwia zastosowanie filtra

A. szukanie krawędzi.

B. korekcja obiektywu.

C. rozmycie radialne.

D. redukcja szumu.

Filtr „korekcja obiektywu” w Photoshopie to narzędzie, które moim zdaniem naprawdę warto znać, jeśli często pracujesz z fotografią architektoniczną czy zdjęciami wnętrz. Jego głównym zadaniem jest automatyczne lub ręczne usuwanie typowych zniekształceń obiektywowych, takich jak dystorsja beczkowata, poduszkowata czy właśnie błędy perspektywy. Przykładowo, masz zdjęcie wysokiego budynku, które wydaje się „przechylać” do tyłu – filtr ten pozwala wyprostować linie i nadać całej kompozycji bardziej naturalny wygląd. Co ciekawe, narzędzie korzysta z rzeczywistych profili wielu obiektywów, więc koryguje charakterystyczne dla danego modelu aparatu przekłamania. W praktyce często korzysta się z opcji „Custom”, żeby samemu dostosować kąty czy przesunięcia, albo z funkcji automatycznej, która potrafi rozpoznać typ szkła na podstawie danych EXIF. W branżowych workflow to wręcz standard, szczególnie gdy przygotowuje się zdjęcia pod publikacje albo do katalogów nieruchomości. Czasami, jeśli ktoś nie zna tego filtra i próbuje ręcznie naprawiać perspektywę innymi narzędziami, efekty są gorsze – dlatego moim zdaniem warto od razu korzystać z dedykowanych rozwiązań. Dobrze pamiętać, że „korekcja obiektywu” to też podstawa przy obróbce rawów – zdjęcia od razu nabierają profesjonalnego wyglądu.

Pytanie 35

Opublikowanie zdjęcia uczestników wycieczki na stronie internetowej wymaga zgody

A. organizatora.

B. uczestników.

C. ubezpieczyciela.

D. przewodnika.

Opublikowanie zdjęcia uczestników wycieczki na stronie internetowej wymaga ich wyraźnej zgody, bo tak stanowi zarówno prawo, jak i zdrowy rozsądek. Chodzi tutaj o ochronę danych osobowych i wizerunku, które są chronione m.in. przez RODO oraz ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nawet jeśli organizator wycieczki czy przewodnik robi zdjęcia podczas wyjazdu, nie ma automatycznie prawa publikować ich w internecie bez wcześniejszej, konkretnej zgody każdej widocznej na zdjęciu osoby. Najlepszą praktyką jest zebranie pisemnych zgód przed rozpoczęciem wyjazdu – to wtedy najłatwiej o to zadbać i wyjaśnić wszystkim o co chodzi. Z mojego doświadczenia, czasem ktoś nie chce być widoczny na stronie szkoły albo Facebooku i trzeba to uszanować. Włączenie ludzi do tej decyzji buduje też zaufanie i jest po prostu uczciwe. Zresztą, nawet najlepsze intencje organizatora nie zastąpią zgody uczestników, bo prawo jest tutaj bezlitosne – publikacja bez zgody naraża na nieprzyjemności, a nawet kary finansowe. Moim zdaniem, zawsze warto podkreślać wagę zgody w kontekście publikacji wizerunku – to taka podstawa bezpieczeństwa cyfrowego i szacunku do innych.

Pytanie 36

Który rodzaj kompozycji charakteryzuje się umieszczeniem głównego motywu na przecięciu linii dzielących kadr na trzy równe części w pionie i poziomie?

A. Kompozycja diagonalna

B. Kompozycja centralna

C. Kompozycja symetryczna

D. Reguła trójpodziału

Reguła trójpodziału to jedna z podstawowych zasad kompozycji w fotografii i sztukach wizualnych. Polega na podzieleniu kadru na trzy równe części w pionie i poziomie, co tworzy dziewięć równych prostokątów. Główny motyw umieszczony na przecięciu tych linii przyciąga wzrok widza i nadaje kompozycji równowagę. Przykładem zastosowania tej zasady może być fotografia pejzażowa, w której horyzont znajduje się na jednej z linii poziomych, a interesujący obiekt (np. drzewo, budynek) na przecięciu linii pionowych. Wykorzystanie reguły trójpodziału zwiększa szansę na stworzenie obrazu, który jest estetycznie przyjemny i harmonijny. W praktyce, aby skutecznie stosować tę zasadę, warto używać matrycy w aparacie, która wizualizuje te linie, co ułatwia kadrowanie. W kontekście profesjonalnym, reguła ta jest powszechnie stosowana w filmie, reklamie oraz grafice, co czyni ją kluczowym elementem nauki kompozycji.

Pytanie 37

Który zbiór działań nie odnosi się wyłącznie do organizacji planu zdjęciowego?

A. Wybór tła, ustawienie oświetlenia, dobór kontrastu oświetlenia

B. Montaż sprzętu fotograficznego, oświetlenie obiektów fotografowanych, pomiar natężenia światła

C. Ustawienie oświetlenia, wybór akcesoriów fotograficznych, próba wyzwolenia błysku

D. Wybór sprzętu fotograficznego, ustawienie oświetlenia, rejestracja obrazu

Wybór czynności dotyczących tylko organizacji planu zdjęciowego pokazuje, że nie do końca rozumiesz, jak to wszystko działa. Odpowiedzi skupiające się na doborze tła, oświetlenia czy akcesoriów dotyczą bardziej technicznych rzeczy, które są ważne, ale to nie jest wszystko, co trzeba brać pod uwagę przy planowaniu sesji. Na przykład dobór tła i kontrastu oświetlenia bardziej wiąże się z kreatywnym procesem robienia zdjęcia niż z tym, co robimy przed samą sesją. Gdy myślimy o sprzęcie, to oświetlenie obiektów oraz pomiar światła to techniki, które wykorzystujemy już w trakcie sesji, a nie na etapie planowania. Takie podejście może prowadzić do nieporozumień na temat roli fotografa. Ważne jest, żeby zrozumieć, że organizacja planu obejmuje rzeczy jak harmonogram, współpraca z ekipą, lokalizacja i dostosowanie do wymagań projektu. Widać też, że wiele osób myli planowanie z techniką robienia zdjęć, co może prowadzić do błędnych przekonań na temat tego, co jest naprawdę ważne w fotografii.

Pytanie 38

W trakcie chemicznej obróbki materiałów wrażliwych na światło, substancją służącą do utrwalania jest

A. tiosiarczan sodu

B. siarczan hydroksylaminy

C. chlorek srebra

D. żelazicyjanek potasu

Jeśli myślisz o użyciu innych substancji jako utrwalaczy, to pewnie troszkę mylisz się w temacie. Siarczan hydroksylaminy, choć używany w różnych reakcjach, nie ma właściwości, które są potrzebne do stabilizacji obrazów fotograficznych. To bardziej reduktor, a nie coś, co by usunęło jony srebra. Natomiast chlorek srebra to substancja, która już jest częścią emulsji, więc nie działa jako utrwalacz. Po naświetleniu musisz ją usunąć. Żelazicyjanek potasu, z kolei, może być używany w niektórych kolorowych procesach, ale w klasycznej czarno-białej fotografii nie jest aż tak przydatny. Często błędy wynikają z niezrozumienia, jakie funkcje chemiczne pełnią te substancje, co prowadzi do mylnych wniosków o ich zastosowaniu w praktyce fotograficznej.

Pytanie 39

Standard metadanych IPTC w fotografii służy do

A. przechowywania ustawień balansu bieli

B. kodowania informacji o parametrach ekspozycji

C. przechowywania informacji o autorze, prawach autorskich i opisie zdjęcia

D. zapisywania danych GPS o miejscu wykonania zdjęcia

Wszystkie pozostałe odpowiedzi sugerują inne zastosowania metadanych w fotografii, które nie są zgodne z definicją standardu IPTC. Na przykład, zapisywanie danych GPS o miejscu wykonania zdjęcia dotyczy metadanych EXIF, które są bardziej odpowiednie dla informacji technicznych, takich jak lokalizacja zdjęcia. Użytkownicy często mylą różne standardy metadanych, co prowadzi do nieporozumień dotyczących ich zastosowania. Kodowanie informacji o parametrach ekspozycji również przynależy do EXIF, a nie IPTC. Użytkownicy mogą myśleć, że IPTC obejmuje te szczegóły, jednak jego głównym celem jest identyfikacja i ochrona praw autorskich oraz opis zdjęcia, a nie techniczne aspekty ekspozycji. Podobnie, przechowywanie ustawień balansu bieli jest także charakterystyczne dla EXIF. Zrozumienie, które standardy odpowiadają za konkretne dane, jest kluczowe dla efektywnego zarządzania metadanymi w fotografii. Często zdarza się, że fotograficy nie zdają sobie sprawy, jak ważne jest przestrzeganie standardów, co prowadzi do niedoinformowania na temat ochrony własności intelektualnej i możliwości wykorzystania zdjęć w różnych kontekstach. Przykładowo, brak odpowiednich informacji IPTC może skutkować trudnościami w uzyskaniu odpowiednich licencji lub w przypadku sporu dotyczącego praw autorskich.

Pytanie 40

Obiektyw o ogniskowej f=190 mm jest typowy dla materiału fotograficznego o wymiarach

A. 45 x 60 mm

B. 24 x 36 mm

C. 100 x 150 mm

D. 60 x 70 mm

Obiektyw o ogniskowej 190 mm to naprawdę dobry wybór, jeśli chodzi o zdjęcia w formacie 100 x 150 mm. Zasada jest prosta: dobrze dobrana ogniskowa pod format zdjęcia to klucz do fajnych efektów, a ten obiektyw pozwala na uchwycenie szczegółów i głębi. Dlatego często jest wykorzystywany w portretach czy zdjęciach przyrody. A ten standard 100 x 150 mm, znany jako A6, to popularny wybór przy drukowaniu, co czyni ten obiektyw jeszcze bardziej praktycznym, szczególnie w komercyjnych projektach. Dodatkowo, obiektywy tej ogniskowej potrafią tworzyć ładny bokeh, co jest super przy słabym świetle. Myślę, że zrozumienie, jak dobierać ogniskowe do formatów zdjęć, to naprawdę podstawa dla każdego, kto chce dobrze fotografować. To pomoże w planowaniu sesji i lepszym wykorzystaniu sprzętu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej