Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 6 maja 2026 08:07
Data zakończenia: 6 maja 2026 08:18

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Wskaż zapis warunku w języku JavaScript, który ma na celu sprawdzenie, czy spełniony jest przynajmniej jeden z poniższych przypadków:
1) dowolna liczba naturalna a jest liczbą trzycyfrową
2) dowolna liczba całkowita b ma wartość ujemną

A. ((a > 99) && (a < 1000)) || (b < 0)

B. ((a > 99) && (a < 1000)) && (b < 0)

C. ((a > 99) || (a < 1000)) && (b < 0)

D. ((a > 99) || (a < 1000)) || (b < 0)

Odpowiedź ((a > 99) && (a < 1000)) || (b < 0) jest poprawna, ponieważ spełnia wymagania dotyczące sprawdzenia dwóch warunków. Pierwsza część warunku, czyli (a > 99) && (a < 1000), precyzyjnie weryfikuje, czy liczba 'a' jest trzycyfrowa. Wartości, które spełniają ten warunek, to liczby od 100 do 999. Druga część warunku, czyli (b < 0), efektywnie sprawdza, czy liczba 'b' jest liczbą ujemną. Połączenie tych dwóch warunków za pomocą operatora logicznego OR (||) oznacza, że wystarczy, iż jeden z nich będzie prawdziwy, aby cały warunek został uznany za spełniony. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, gdzie klarowność i zwięzłość kodu są kluczowe, co ułatwia jego późniejsze utrzymanie. W zastosowaniach praktycznych, taki warunek mógłby być użyty w walidacji danych wejściowych, na przykład w formularzach, gdzie użytkownicy wprowadzają różne wartości, a program musi zapewnić, że przynajmniej jeden z warunków jest spełniony.

Pytanie 2

W języku CSS określono styl dla stopki. Aby zastosować to formatowanie do bloku oznaczonego znacznikiem div, należy wpisać

#stopka { ... }

A. <div id="stopka">

B. <div title="stopka">

C. <div "stopka">

D. <div class="stopka">

Poprawna odpowiedź to <div id="stopka"> ponieważ w CSS użycie selektora ID poprzedzonego znakiem # oznacza, że styl jest stosowany do elementu o określonym identyfikatorze. W HTML atrybut id jest unikalny w obrębie całego dokumentu co oznacza, że może być przypisany tylko do jednego elementu. Stosowanie identyfikatorów jest powszechną praktyką w przypadku stylizacji elementów, które pojawiają się tylko raz na stronie jak stopka nagłówek czy główny kontener treści. Przykład praktycznego zastosowania obejmuje sytuacje gdzie chcesz stylizować konkretną część strony internetowej zachowując jednorodność w całym projekcie. Dobrą praktyką jest również unikanie zbyt częstego używania id na rzecz klas które są bardziej elastyczne i mogą być stosowane do wielu elementów. Jednak w przypadku elementów unikalnych takich jak stopka użycie id jest zgodne z najlepszymi praktykami projektowania stron internetowych. Warto również pamiętać że selektory ID mają wyższy priorytet w CSS co oznacza że ich stylizacje nadpisują te zdefiniowane dla klas o tej samej specyfikacji.

Pytanie 3

Zgodnie z zasadami ACID dotyczącymi transakcji, wymóg izolacji (ang. isolation) wskazuje, że

A. po zrealizowaniu transakcji system baz danych będzie w stanie spójności

B. gdy wystąpi konflikt z inną transakcją, obie mogą modyfikować te same dane równocześnie

C. pod określonymi warunkami dane modyfikowane przez transakcję mogą zostać anulowane

D. jeśli dwie transakcje są wykonywane równolegle, to zazwyczaj nie zauważają wprowadzanych przez siebie zmian

Izolacja, jako jedno z kluczowych wymagań standardu ACID w kontekście transakcji baz danych, oznacza, że transakcje wykonywane współbieżnie nie wpływają na siebie nawzajem w sposób widoczny. Gdy dwie transakcje są uruchamiane jednocześnie, każda z nich operuje na swoim zestawie danych, nie widząc zmian dokonanych przez drugą do momentu zakończenia transakcji. Dzięki temu, nawet w środowisku o dużym natężeniu operacji, możliwe jest zapewnienie spójności danych. Na przykład, w systemie bankowym, jeśli jeden użytkownik wykonuje przelew, a inny jednocześnie sprawdza stan konta, to proces sprawdzania nie powinien ujawniać niepotwierdzonych jeszcze operacji przelewu. W praktyce, mechanizmy takie jak blokady, czasowe znaczniki (timestamps) oraz protokoły kontroli współbieżności (np. MVCC - Multi-Version Concurrency Control) są wykorzystywane do zapewnienia tej izolacji, co jest fundamentalne dla zachowania integralności danych i poprawności operacji w wielu aplikacjach bazodanowych.

Pytanie 4

Deklaracja CSS margin: auto; wskazuje, że marginesy są

A. stałe dla danej przeglądarki, niezależnie od jej okna

B. zgodne z domyślnymi wartościami marginesów elementu, do którego zostały przypisane

C. przechodzące z elementu nadrzędnego dla danego elementu

D. obliczane przez przeglądarkę w taki sposób, aby element był wyśrodkowany poziomo

Zastosowanie zapisu CSS 'margin: auto;' ma na celu automatyczne wycentrowanie elementu w poziomie w obrębie jego kontenera. Gdy zastosujemy tę właściwość, przeglądarka oblicza marginesy po lewej i prawej stronie elementu, aby zapewnić równą przestrzeń, co skutkuje wyśrodkowaniem elementu. Jest to szczególnie przydatne w przypadku kontenerów o ustalonej szerokości, takich jak divy czy bloki tekstowe. Na przykład, jeśli mamy element o szerokości 50% kontenera, to przy zastosowaniu 'margin: auto;' marginesy po obu stronach będą miały równą wartość, co skutkuje centrowanym wyglądem. Warto dodać, że 'margin: auto;' działa w kontekście blokowym, co oznacza, że najlepiej sprawdza się w przypadku elementów wyświetlanych jako bloki. Zgodnie z zaleceniami standardów CSS, jest to jedna z najprostszych i najskuteczniejszych metod na osiągnięcie efektu wyśrodkowania, który jest zalecany w wielu projektach webowych.

Pytanie 5

<?php
function silnia($liczba)
{
    if($liczba < 2)
        return 1;
    else
        return $liczba * silnia($liczba - 1);
}
?>

Funkcja silnia jest funkcją

A. nie zwracającą wyniku.

B. abstrakcyjną.

C. rekurencyjną.

D. bezparametrową.

Funkcja „silnia” w tym przykładzie jest klasycznym przykładem funkcji rekurencyjnej w PHP. Rekurencja polega na tym, że funkcja w swoim wnętrzu wywołuje samą siebie z innym argumentem. Tutaj dokładnie to widzimy w instrukcji `return $liczba * silnia($liczba - 1);`. Każde kolejne wywołanie zmniejsza wartość parametru `$liczba` o 1, aż dojdziemy do warunku zakończenia, czyli tzw. warunku brzegowego: `if($liczba < 2) return 1;`. Ten warunek jest kluczowy, bo bez niego rekurencja nigdy by się nie zatrzymała i skończyłaby się błędem przepełnienia stosu (stack overflow). Z punktu widzenia algorytmiki, silnia jest jednym z pierwszych przykładów, na których uczy się rekurencji, bo definicja matematyczna jest też rekurencyjna: n! = n * (n-1)!, przy 0! = 1 oraz 1! = 1. W kodzie odwzorowujemy to praktycznie 1:1. W profesjonalnym programowaniu webowym rekurencję stosuje się nie tylko do silni, ale np. do przetwarzania drzew kategorii, menu wielopoziomowych, parsowania struktur XML/JSON, czy przechodzenia po drzewach uprawnień. Moim zdaniem ważne jest, żeby przy rekurencji zawsze pilnować dwóch rzeczy: dobrze zdefiniowanego warunku zakończenia i tego, żeby w każdym kroku argument „zbliżał się” do tego warunku. W PHP można też porównać to z wersją iteracyjną (z pętlą), ale w wielu przypadkach rekurencyjna wersja jest czytelniejsza, szczególnie przy strukturach drzewiastych. W praktyce produkcyjnej warto jednak pamiętać o ograniczeniach głębokości stosu i przy bardzo dużych danych czasem lepiej przepisać rekurencję na iterację, ale sam wzorzec, który tu widzisz, jest jak najbardziej zgodny z dobrymi praktykami i podręcznikową definicją funkcji rekurencyjnej.

Pytanie 6

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:hover { background-color: Pink; }

B. tr:active { background-color: Pink; }

C. tr { background-color: Pink; }

D. td, th { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 7

W PHP, aby usunąć białe znaki z początku i końca ciągu tekstowego, można skorzystać z funkcji

A. time()

B. strlen()

C. sort()

D. trim()

Funkcja trim() w języku PHP jest niezwykle przydatna do usuwania zbędnych spacji oraz innych białych znaków z początku i końca ciągu znaków. Jest to funkcjonalność, która jest często wykorzystywana w różnych aplikacjach, szczególnie w kontekście przetwarzania danych wejściowych od użytkowników, gdzie niechciane spacje mogą prowadzić do błędów podczas walidacji lub przechowywania danych w bazie danych. Przykład użycia funkcji trim() jest prosty: jeśli mamy zmienną $text = ' Przykladowy tekst '; używając trim($text), otrzymamy 'Przykladowy tekst'. Funkcja ta przyjmuje również drugi argument, który pozwala na określenie dodatkowych znaków do usunięcia. Na przykład trim($text, "a ") usunie zarówno spacje, jak i litery 'a' z końców ciągu. Zgodnie z dokumentacją PHP, trim() jest częścią standardowej biblioteki funkcji stringowych, co czyni ją niezawodnym narzędziem w każdej aplikacji PHP."

Pytanie 8

Kaskadowe arkusze stylów są tworzone w celu

A. nadpisywania wartości znaczników, które już funkcjonują na stronie

B. blokowania wszelkich zmian w wartościach znaczników już przypisanych w pliku CSS

C. ułatwienia formatowania strony

D. połączenia struktury dokumentu strony z odpowiednią formą jego wyświetlania

Wszystkie pozostałe odpowiedzi nie odzwierciedlają prawidłowego zrozumienia roli, jaką pełnią kaskadowe arkusze stylów w procesie tworzenia stron internetowych. Nadpisywanie wartości znaczników już ustawionych na stronie jest jednym z aspektów działania CSS, ale nie jest to jego główny cel. CSS pozwala na nadpisanie stylów, jednak kluczowym elementem jest możliwość łatwego zarządzania oraz modyfikacji wyglądu całej witryny poprzez centralne arkusze, a nie jedynie lokalne zmiany. Połączenie struktury dokumentu z formą jego prezentacji to w rzeczy samej cel CSS, ale nie jest to odpowiednia odpowiedź, ponieważ bardziej odnosi się do ogólnej koncepcji tworzenia stron internetowych niż do konkretnej funkcji CSS. Ostatnia z propozycji, czyli blokowanie zmian w wartościach znaczników, jest mylna, ponieważ CSS ma na celu umożliwienie, a nie blokowanie, wprowadzania zmian. Rola CSS polega na tym, że dzięki niemu można swobodnie modyfikować wygląd strony bez wpływania na samą strukturę HTML, co czyni go niezwykle elastycznym narzędziem w rękach web deweloperów.

Pytanie 9

Wartość atrybutu w tabeli, który pełni rolę klucza głównego

A. musi być unikalna

B. jest używana do szyfrowania zawartości tabeli

C. może przyjmować wartość null (NULL)

D. nigdy nie jest innego typu niż numeryczny

Klucz podstawowy w bazach danych to coś, co naprawdę musi być unikalne, żeby każda informacja w tabeli była dobrze zidentyfikowana. Przykładowo, w tabeli 'Klienci' mamy kolumnę 'ID_klienta'. To jest dobry klucz podstawowy, bo każdy klient musi mieć swój własny numer, żeby nie było sytuacji, gdzie dwóch klientów ma ten sam identyfikator. Gdyby klucz podstawowy był taki sam dla różnych rekordów, mogłoby to wywołać spore zamieszanie przy aktualizacjach czy usuwaniu danych. Warto też pamiętać, że są takie rzeczy jak indeksy, które mogą pomóc w zapewnieniu, że klucz podstawowy jest unikalny i przyspiesza wyszukiwanie danych. Można użyć kluczy naturalnych, które mają sens w kontekście danych, albo kluczy syntetycznych, które system tworzy sam, jak na przykład GUID-y. Z mojego doświadczenia, to znajomość tych zasad naprawdę pomaga w lepszym projektowaniu baz danych.

Pytanie 10

Aby zobaczyć rezultaty działania skryptu napisanego w PHP, który jest częścią strony internetowej, musi on być

A. zinterpretowany po stronie serwera

B. interpretowany po stronie użytkownika

C. skomputeryzowany po stronie serwera

D. skomputeryzowany po stronie użytkownika

Odpowiedź "zinterpretowany po stronie serwera" jest poprawna, ponieważ skrypty PHP są przetwarzane na serwerze, a wynik ich działania jest następnie przesyłany do przeglądarki klienta. PHP jest językiem skryptowym, który działa w kontekście serwera, co oznacza, że kod PHP jest wykonywany, a jego wynik (np. HTML, JSON, XML) jest generowany zanim trafi do klienta. W praktyce, gdy użytkownik odwiedza stronę napisanej w PHP, serwer uruchamia skrypt, przetwarza dane, korzysta z baz danych, a następnie zwraca gotowy dokument do przeglądarki. Jest to zgodne z zasadą architektury klient-serwer, w której serwer odpowiada za logikę aplikacji, natomiast klient koncentruje się na prezentacji danych. Przykładowe zastosowanie PHP obejmuje tworzenie dynamicznych stron internetowych, systemów zarządzania treścią (CMS), a także aplikacji webowych, które wymagają interakcji z bazą danych. W branży web developmentu standardem jest używanie PHP w połączeniu z bazami danych MySQL lub PostgreSQL, co czyni go popularnym wyborem dla programistów.

Pytanie 11

Które rozszerzenie pliku jest związane z formatem wideo?

A. *.bmp

B. *.png

C. *.jpg

D. *.avi

Poprawna odpowiedź to *.avi, ponieważ jest to klasyczne rozszerzenie pliku wideo opartego na formacie AVI (Audio Video Interleave), opracowanym przez firmę Microsoft. Ten format pozwala na przechowywanie zarówno strumienia obrazu, jak i dźwięku w jednym kontenerze, co jest typowe dla plików wideo. W praktyce oznacza to, że plik .avi może zawierać w sobie różne kodeki wideo (np. DivX, Xvid) i różne kodeki audio. Z punktu widzenia użytkownika – klikasz plik .avi i od razu odtwarzacz multimedialny uruchamia film, a nie pojedynczy obrazek. W branży multimedialnej przyjęło się, że rozszerzenie musi jasno sugerować typ zawartości. Dobre praktyki mówią, żeby nie mieszać formatów graficznych z wideo, bo potem powstaje chaos w projektach, katalogach i na serwerach. Jeżeli tworzysz stronę WWW i chcesz osadzić film, stosujesz formaty wideo, np. .mp4, .webm, .avi (choć dzisiaj na web .avi raczej się nie używa, ale nadal możesz się z nim spotkać w starszych materiałach). Natomiast .jpg, .png, .bmp to formaty grafiki statycznej. One nie mają strumienia czasu, klatek na sekundę, ścieżki audio itd. Moim zdaniem warto też pamiętać, że AVI jest formatem kontenerowym, a nie samym kodekiem. To znaczy, że jakość, rozmiar i kompatybilność pliku zależą nie tylko od .avi jako rozszerzenia, ale głównie od tego, jakim kodekiem zakodowano obraz i dźwięk. W praktyce, przy pracy z multimediami, zawsze zwraca się uwagę na trzy rzeczy: rozszerzenie (typ kontenera), kodek (np. H.264, MPEG-4) oraz docelową platformę (przeglądarka, odtwarzacz, telewizor Smart TV). W projektach webowych i e-learningowych standardem jest raczej .mp4 (H.264/AAC), ale znajomość .avi nadal jest potrzebna, choćby po to, żeby wiedzieć, jak konwertować stare materiały wideo do nowszych, bardziej wydajnych formatów.

Pytanie 12

W języku PHP zapisano fragment kodu działającego na bazie MySQL. Jego zadaniem jest wypisanie

$z = mysqli_query($db, "SELECT ulica, miasto, kod_pocztowy FROM adresy");
 $a = mysqli_fetch_row($z);
 echo "$a[1], $a[2]";

A. ulicy i miasta z pierwszego zwróconego rekordu.

B. miasta i kodu pocztowego ze wszystkich zwróconych rekordów.

C. miasta i kodu pocztowego z pierwszego zwróconego rekordu.

D. ulicy i miasta ze wszystkich zwróconych rekordów.

Brawo, wybrałeś prawidłową odpowiedź. Twój fragment kodu PHP wykonuje zapytanie SQL, które wybiera kolumny 'ulica', 'miasto', 'kod_pocztowy' z tabeli 'adresy'. Następnie używasz funkcji mysqli_fetch_row(), która pobiera pierwszy zwrócony rekord jako indeksowaną tablicę. Funkcja echo wyświetla drugi i trzeci element tej tablicy (indeksy 1 i 2), które odpowiadają kolumnom 'miasto' i 'kod pocztowy'. To jest standardową praktyką w PHP, aby uzyskać dane z pierwszego zwróconego rekordu. Możesz zastosować tę wiedzę do tworzenia skomplikowanych zapytań SQL lub do tworzenia różnego rodzaju aplikacji webowych, które potrzebują interakcji z bazą danych.

Pytanie 13

W języku JavaScript funkcja document.getElementById(id) służy do

A. uzyskania odniesienia do pierwszego elementu HTML o wskazanym id

B. pobierania danych z pola formularza i przypisania ich do zmiennej id

C. umieszczenia tekstu 'id' na stronie WWW

D. sprawdzania poprawności formularza z identyfikatorem id

Metoda document.getElementById(id) jest kluczowym elementem API DOM (Document Object Model) w JavaScript, służącym do manipulacji elementami HTML na stronie internetowej. Jej głównym zadaniem jest zwrócenie odniesienia do pierwszego elementu, który ma określony identyfikator (id). Identyfikatory w HTML muszą być unikalne w obrębie dokumentu, co pozwala na efektywne i bezbłędne znajdowanie konkretnego elementu. Na przykład, jeśli mamy element o id 'header', możemy go uzyskać za pomocą document.getElementById('header'). To odniesienie pozwala nam na dalsze manipulacje tym elementem, takie jak zmiana jego zawartości, stylów CSS czy atrybutów. Przykładowe zastosowanie polega na tym, iż możemy zmienić tekst nagłówka na 'Witaj w moim serwisie' poprzez: document.getElementById('header').innerText = 'Witaj w moim serwisie'. Tego typu operacje są fundamentem interaktywnych aplikacji webowych i są zgodne z dobrymi praktykami w zakresie programowania JavaScript, które promują jasny i zrozumiały dostęp do struktury dokumentu.

Pytanie 14

Który standard video cechuje się rozdzielczością 1920 px na 1080 px?

A. Ultra HD

B. HD Ready

C. Full HD

D. 4K

Prawidłowa odpowiedź to „Full HD”, bo właśnie ten standard oznacza rozdzielczość 1920 × 1080 pikseli w proporcjach 16:9. W praktyce, gdy mówimy o filmach na YouTube, streamach, nagraniach z kamery czy materiałach promocyjnych na stronę WWW, opcja 1080p to właśnie Full HD. Litera „p” oznacza skanowanie progresywne (progressive), czyli wyświetlanie całych klatek po kolei, co daje płynniejszy obraz niż przeplot („i” jak interlaced). W branży webowej Full HD to taki „złoty standard” jakości wideo – pliki mają jeszcze rozsądny rozmiar, a obraz jest już bardzo szczegółowy, więc nadaje się zarówno do odtwarzania w przeglądarce, jak i do osadzania w prezentacjach czy materiałach e‑learningowych. Moim zdaniem, przy projektowaniu serwisu z treściami multimedialnymi, warto domyślnie przygotowywać materiały właśnie w 1920×1080 i ewentualnie generować niższe wersje (np. 1280×720) dla urządzeń mobilnych lub słabszych łączy. W pracy grafika czy twórcy stron WWW dobrze jest też kojarzyć nazwy standardów: HD Ready to 1280×720, Full HD to 1920×1080, a 4K/Ultra HD to okolice 3840×2160. Dzięki temu łatwiej dobrać odpowiedni format eksportu z programów typu Premiere, DaVinci Resolve czy nawet z prostszych edytorów online. Z doświadczenia powiem, że klienci często mówią „chcę film w HD”, a mają na myśli właśnie Full HD, więc świadomość dokładnej rozdzielczości pomaga uniknąć nieporozumień i zbyt niskiej jakości materiałów.

Pytanie 15

Jaką rolę odgrywa kwerenda krzyżowa w systemie baz danych MS Access?

A. Eliminuje rekordy z tabel zgodnie z określonymi kryteriami

B. Zmienia już istniejące dane w tabeli

C. Dodaje do wskazanej tabeli dane z innej tabeli

D. Prezentuje zliczone wartości z określonego pola, organizując je w wiersze oraz kolumny

Kwerenda krzyżowa w MS Access jest niezwykle przydatnym narzędziem, które umożliwia prezentację zliczonych wartości w formie tabeli przestawnej. Dzięki tej funkcji użytkownicy mogą analizować dane w sposób bardziej zrozumiały i przejrzysty, przyporządkowując wartości do odpowiednich wierszy i kolumn. Na przykład, w przypadku bazy danych sprzedaży, kwerenda krzyżowa może przedstawiać zliczenie sprzedaży według miesięcy w układzie tabelarycznym, gdzie wiersze reprezentują poszczególne miesiące, a kolumny różne kategorie produktów. To znacznie ułatwia porównania i analizę trendów. Kwerendy krzyżowe są zgodne z najlepszymi praktykami analizy danych, ponieważ pozwalają na efektywne podsumowywanie informacji i umożliwiają łatwe generowanie raportów, co jest kluczowe w procesach decyzyjnych w organizacjach. W kontekście analizy danych, warto również zwrócić uwagę na możliwość stosowania dodatkowych funkcji agregujących, takich jak SUMA, ŚREDNIA czy MAX, co zwiększa elastyczność i dokładność wyników.

Pytanie 16

W SQL po wykonaniu zapytania ALTER TABLE osoba DROP COLUMN grupa; co się stanie?

A. nazwa kolumny zmieni się na grupa

B. kolumna grupa zostanie usunięta

C. nazwa tabeli zmieni się na grupa

D. kolumna grupa zostanie dodana

No więc dobrze trafiłeś. To zapytanie SQL ALTER TABLE osoba DROP COLUMN grupa; jest używane do usunięcia kolumny 'grupa' z tabeli 'osoba'. To polecenie jest częścią SQL, który służy do zmieniania struktury tabel. Usunięcie kolumny może być fajne, gdy już nie jest potrzebna, albo jeśli wprowadzasz jakieś zmiany w danych. Na przykład, może się zdarzyć, że kolumna 'grupa' ma dane, które są już nieaktualne, bo zmieniłeś sposób klasyfikacji. A tak w ogóle, dobrze jest przed taką operacją zrobić kopię zapasową danych, bo usunięcie kolumny to trwała zmiana. To podejście jest powszechnie wykorzystywane w zarządzaniu bazami danych oraz w procesach ETL, gdzie ważne jest, by dane były dobrze zorganizowane.

Pytanie 17

Fragment kodu w języku JavaScript realizujący dodawanie dwóch liczb ma poniższą postać. Aby dodawanie wykonane było po kliknięciu przycisku o nazwie "dodaj", należy w wykropkowane miejsce wstawić

Podaj pierwszą liczbę: <input type="text" name="liczba1" />
 Podaj drugą liczbę: <input type="text" name="liczba2" />
 ….
 <script type=text/javascript>
 function dodaj()
 {
     // ta funkcja realizuje dodawanie i podaje jego wynik
 }
 </script>

A. <button onclick="return dodaj()">dodaj</button>

B. <button onselect="return dodaj()">dodaj</button>

C. <button onclick="return oblicz()">dodaj</button>

D. <button onselect="return dodaj()">oblicz</button>

Gratulacje, wybrałeś poprawną odpowiedź. Przycisk w JavaScript jest aktywowany poprzez zdarzenie onclick, które jest wyzwalane po kliknięciu przycisku. Właściwość onclick jest jednym z wielu zdarzeń w JavaScript, które są używane do obsługi interakcji użytkownika. Kiedy użytkownik kliknie przycisk, zdarzenie onclick jest wywoływane i kod zawarty w tym zdarzeniu jest wykonany. W tym przypadku, kod to 'return dodaj()', co oznacza, że funkcja 'dodaj' jest wywoływana. Ta funkcja została zdefiniowana w skrypcie JavaScript i realizuje dodawanie dwóch liczb. Zdarzenie onclick jest często używane w praktycznych zastosowaniach, takich jak przyciski subskrybcji, przyciski do logowania czy przyciski do przesyłania formularzy. Zasada ta jest zgodna z dobrymi praktykami programowania, które zalecają utrzymanie interakcji użytkownika w kodzie JavaScript zamiast HTML.

Pytanie 18

W języku JavaScript rezultat wykonania polecenia zmienna++; będzie identyczny jak polecenia

A. zmienna+=1;

B. zmienna=zmienna+10;

C. zmienna===zmienna+1;

D. zmienna --;

W języku JavaScript operator inkrementacji '++' zwiększa wartość zmiennej o 1. Zapis 'zmienna++' jest równoważny z 'zmienna += 1', ponieważ obydwa polecenia prowadzą do tej samej końcowej wartości zmiennej. Operator '+=' to skrót, który dodaje wartość po prawej stronie operatora do aktualnej wartości zmiennej. Warto nadmienić, że 'zmienna++' działa w trybie post-inkrementacji, co oznacza, że zwraca pierwotną wartość przed inkrementacją, podczas gdy '++zmienna' działa w trybie pre-inkrementacji, zwracając wartość po inkrementacji. Przykładowo, jeśli zmienna wynosi 5, to po zastosowaniu 'zmienna++' jej nowa wartość stanie się 6, a jej wartość zwracana to 5. Zastosowanie operatora '+=' jest zgodne z ECMAScript, standardem, na którym oparty jest JavaScript. Użycie tych operatorów jest powszechne w programowaniu, zwłaszcza w iteracjach i obliczeniach. Przykładając to do praktyki, w kodzie można zobaczyć takie zastosowanie: let x = 5; x++; console.log(x); // wypisze 6, a let y = 5; y += 1; console.log(y); // również wypisze 6.

Pytanie 19

Które z podanych formatów NIE JEST zapisane w języku CSS?

A. A

B. D

C. B

D. C

Odpowiedzi A, B i D przedstawiają metody formatowania za pomocą CSS, które są zgodne z nowoczesnymi standardami projektowania stron internetowych. W odpowiedzi A mamy do czynienia z osadzonym stylem CSS w elemencie style, co pozwala na definiowanie wyglądu elementów HTML bezpośrednio w znaczniku strony. Choć nie jest to najczęściej zalecana metoda, ma swoje zastosowanie w przypadku prostych stron lub pojedynczych dokumentów. Odpowiedź B przedstawia zewnętrzny plik CSS, co jest najlepszą praktyką w projektowaniu stron, ponieważ oddziela stylowanie od struktury, ułatwiając zarządzanie i zmiany w wyglądzie całej witryny. Odpowiedź D ukazuje użycie atrybutu style w elemencie HTML, co jest formą stylizacji inline. Ta metoda jest użyteczna w sytuacjach, gdy chcemy zastosować unikalny styl do pojedynczego elementu bez wpływu na resztę strony, choć nie jest zalecana do powszechnego użycia z powodu utrudnionego zarządzania i potencjalnych problemów z dostępnością. Wszystkie te metody wykorzystują CSS, co zapewnia spójność i elastyczność w zastosowaniu stylów, a także zgodność z najnowszymi standardami internetowymi. Główne nieporozumienie związane z odpowiedzią C wynika z faktu, że atrybut bgcolor pochodzi z HTML i nie jest częścią CSS, co czyni go przestarzałym w kontekście nowoczesnego projektowania stron internetowych. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania CSS w projektach webowych.

Pytanie 20

W podanym przykładzie pseudoklasa hover spowoduje, że styl pogrubiony zostanie przypisany

a:hover { font-weight: bold; }

A. wszystkim odnośnikom, które nie były odwiedzane

B. odnośnikowi, gdy kursor myszy na niego najedzie

C. wszystkim odnośnikom, które były wcześniej odwiedzane

D. każdemu odnośnikowi bez względu na jego bieżący stan

Pseudoklasa hover jest jedną z najczęściej używanych pseudoklas w CSS stosowaną do stylizacji elementów HTML w momencie, gdy użytkownik najeżdża kursorem myszy na dany element. W podanym przykładzie kodu CSS zastosowano pseudoklasę hover dla elementów a czyli odnośników. Oznacza to, że gdy kursor myszy znajdzie się nad jakimkolwiek odnośnikiem, jego styl zmieni się na pogrubiony dzięki właściwości font-weight: bold. Jest to bardzo przydatne w interaktywnej stylizacji stron internetowych, ponieważ pozwala użytkownikom na wizualne odróżnienie elementów, z którymi mogą wchodzić w interakcję. Praktycznym zastosowaniem tej pseudoklasy jest zwiększenie użyteczności i estetyki strony poprzez subtelne wskazanie elementów interaktywnych, takich jak menu nawigacyjne czy linki w treści. Warto pamiętać o zachowaniu spójności stylizacji dla wszystkich stanów odnośników, co jest zalecane jako dobra praktyka w projektowaniu responsywnych interfejsów użytkownika. Pseudoklasa hover, jako część kaskadowego arkusza stylów, pozwala na dynamiczną interakcję z elementami strony, co znacząco wpływa na doświadczenia użytkownika.

Pytanie 21

Funkcją w PHP, która służy do tworzenia ciasteczek, jest

A. addcokie()

B. setcookie()

C. createcookie()

D. echocokie()

Funkcja setcookie() w języku PHP jest kluczowym narzędziem do zarządzania ciasteczkami (cookies) na poziomie serwera. Umożliwia ona tworzenie i konfigurowanie ciasteczek, które następnie są przesyłane do przeglądarki użytkownika. Ciasteczka są używane do przechowywania informacji o sesji, preferencjach użytkownika oraz danych śledzących. Funkcja setcookie() przyjmuje kilka argumentów, w tym nazwę ciasteczka, jego wartość, czas wygaśnięcia (w postaci znacznika czasowego), ścieżkę, domenę oraz flagi bezpieczeństwa. Przykładowe użycie funkcji może wyglądać następująco: setcookie('user', 'John Doe', time() + 86400, '/'); co tworzy ciasteczko o nazwie 'user', z wartością 'John Doe', które wygasa po jednym dniu. Ważne jest, aby zwrócić uwagę, że funkcja ta musi być wywoływana przed jakimkolwiek wysyłaniem nagłówków HTTP, co oznacza, że należy ją umieścić na początku skryptu PHP. Również, aby znacząco poprawić bezpieczeństwo, warto korzystać z flagi HttpOnly, aby zminimalizować ryzyko ataków XSS. Zastosowanie setcookie() w odpowiedni sposób przyczynia się do poprawy doświadczeń użytkowników oraz zwiększa funkcjonalność aplikacji internetowych.

Pytanie 22

Aby graficznie tworzyć strony internetowe, należy skorzystać z.

A. program typu WYSIWYG

B. program MS Office Picture Manager

C. przeglądarka internetowa

D. edytor CSS

Programy typu WYSIWYG (What You See Is What You Get) są narzędziami, które umożliwiają tworzenie stron internetowych w sposób wizualny, co oznacza, że użytkownik widzi na ekranie efekty swojej pracy w czasie rzeczywistym. Takie oprogramowanie, jak Adobe Dreamweaver czy WordPress, pozwala na łatwe przeciąganie elementów, edytowanie tekstów oraz dodawanie grafik bez konieczności bezpośredniego pisania kodu HTML czy CSS. Dzięki temu, osoby bez zaawansowanej wiedzy programistycznej mogą tworzyć profesjonalnie wyglądające strony internetowe. Programy WYSIWYG wspierają standardy webowe i dobre praktyki, co pomaga w tworzeniu responsywnych i dostępnych serwisów. Używanie tych narzędzi przyspiesza także proces prototypowania oraz umożliwia szybkie wprowadzanie zmian, co jest niezwykle cenne w dynamicznym środowisku projektowym. Oprócz tego, dobrze zaprojektowane programy WYSIWYG oferują funkcje podglądu na różnych urządzeniach, co jest kluczowe w dobie rosnącej liczby rozdzielczości ekranów i urządzeń mobilnych.

Pytanie 23

Który zbiór znaczników, określających projekt strony internetowej w sposób semantyczny, jest zgodny z normą HTML 5?

A. Zbiór 1

B. Zbiór 2

C. Zbiór 3

D. Zbiór 4

Zrozumienie semantyki HTML jest kluczowe dla tworzenia zoptymalizowanych stron internetowych, a wybór odpowiednich znaczników ma duży wpływ na strukturę i dostępność dokumentu. W niepoprawnych odpowiedziach brak jest semantycznej spójności z założeniami HTML5. Wykaz 1 używa <article> w Bloku 2, co oznaczałoby samodzielną jednostkę, np. wpis na blogu lub artykuł prasowy, co nie jest odpowiednie w kontekście głównej treści strony. Wykaz 2 używa <div>, co jest niezalecane, gdyż divy są ogólnymi kontenerami, a HTML5 promuje użycie bardziej szczegółowych znaczników semantycznych. Wykaz 3 zastosował <main> dwukrotnie, co jest błędem, ponieważ <main> powinien być użyty tylko raz na stronie, jako główny element zawartości. Pominięcie znaczników takich jak <aside> lub <header> w odpowiednich miejscach zubaża strukturę dokumentu, co wpływa negatywnie na SEO i dostępność. Zasady semantyczności w HTML5 mają na celu ułatwienie interpretacji kodu zarówno przez przeglądarki, jak i przez urządzenia wspomagające, co jest kluczowe w nowoczesnym projektowaniu stron internetowych. Właściwe oznaczenie elementów strony pozwala na lepszą organizację treści i ułatwia nawigację, co jest ważne dla użytkowników i wyszukiwarek internetowych.

Pytanie 24

W ramce przedstawiono właściwości pliku graficznego:

Wymiary:	4272 x 2848px
Rozdzielczość:	72 dpi
Format:	JPG

W celu optymalizacji czasu ładowania rysunku na stronę WWW należy:

A. zmienić proporcje szerokości do wysokości.

B. zmienić format grafiki na CDR.

C. zmniejszyć wymiary rysunku.

D. zwiększyć rozdzielczość.

Odpowiedź jest poprawna. Czas ładowania obrazu na stronę WWW jest w dużej mierze zależny od jego rozmiaru. Zasada jest prosta: im mniejszy rozmiar pliku, tym szybciej zostanie załadowany. Zmniejszenie wymiarów rysunku prowadzi do zmniejszenia rozmiaru pliku, co optymalizuje czas ładowania. W praktyce, oznacza to, że jeżeli masz obraz o wymiarach 2000x2000 pikseli, a na stronie prezentowany jest w wymiarach 500x500 pikseli, to wartość ta jest zdecydowanie za duża i może spowalniać ładowanie strony. Dobrą praktyką jest dostosowanie rozmiaru obrazu do rozmiaru, w jakim ma być wyświetlany na stronie. Warto jednak pamiętać, że zmniejszanie rozmiaru obrazu może wpływać na jego jakość, dlatego ważne jest znalezienie odpowiedniego balansu pomiędzy czasem ładowania a jakością prezentowanego rysunku.

Pytanie 25

Który z poniższych sposobów wyświetlania tekstu nie jest określony w języku JavaScript?

A. Funkcja MessageBox()

B. Metoda document.write()

C. Właściwość innerHTML

D. Funkcja window.alert()

Funkcja MessageBox() nie istnieje w JavaScript, więc to nie jest dobła odpowiedź, jeśli chodzi o wyświetlanie tekstu. W JavaScript mamy kilka fajnych metod, które można wykorzystać do pokazywania danych na stronie. Na przykład, możesz użyć innerHTML, żeby zmieniać zawartość HTML elementów. Możesz to zrobić tak: document.getElementById('elementId').innerHTML = 'Nowa zawartość';. Inna opcja to window.alert(), która wyświetla okno z komunikatem dla użytkownika, co czasem bywa przydatne. Z kolei, jeśli chcesz coś wypisać na stronie w momencie, gdy się ładuje, to możesz użyć document.write('Hello, World!');, choć to nie jest najlepszy pomysł w nowoczesnym kodowaniu. Warto pamiętać, że wszystkie te metody są częścią ECMAScript i naprawdę często się je stosuje w praktyce programowania.

Pytanie 26

Jakiego typu w języku PHP można użyć do przechowywania wielu wartości z opcją ich indeksowania?

A. boolean

B. double

C. float

D. array

W PHP, jeśli chcesz przechowywać wiele wartości z możliwością ich indeksowania, to wybór pada na tablicę, czyli array. Tablice to naprawdę elastyczne struktury danych i mogą trzymać różne typy danych, takie jak liczby, teksty, obiekty, a nawet inne tablice. Fajną sprawą jest to, że możesz tworzyć tablice asocjacyjne, co oznacza, że przypisujesz wartości do konkretnych kluczy. Na przykład możesz stworzyć tablicę z imionami i numerami telefonów, jak w tym przykładzie: $contacts = array('Jan' => '123456789', 'Anna' => '987654321'). W PHP możesz łatwo dodawać i usuwać elementy, co jest super przydatne w programowaniu. A jakby tego było mało, tablice mogą być też wielowymiarowe, co sprawia, że idealnie nadają się do skomplikowanych danych, na przykład w bazach danych czy w aplikacjach webowych. Warto wiedzieć, że tablice w PHP są traktowane jako obiekty, więc masz dostęp do różnych funkcji, jak array_merge(), array_filter() czy array_map(). Dzięki nim manipulacja danymi staje się znacznie łatwiejsza. Tak więc odpowiedź 'array' to nie tylko dobry wybór, ale też kluczowa kwestia w programowaniu w PHP!

Pytanie 27

Przedstawione zapytanie MySQL ma za zadanie

ALTER TABLE ksiazki MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;

A. zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki.

B. dodać do tabeli ksiazki kolumnę tytul.

C. zmienić typ kolumny tytul w tabeli ksiazki.

D. usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki.

Twoja odpowiedź dobrze odczytuje składnię polecenia ALTER TABLE w MySQL. Instrukcja: ALTER TABLE ksiazki MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL; służy do zmiany definicji już istniejącej kolumny tytul w tabeli ksiazki. Słowo kluczowe MODIFY w MySQL oznacza właśnie modyfikację typu danych i atrybutów kolumny, bez zmiany jej nazwy. W tym przykładzie kolumna tytul zostaje ustawiona jako typ VARCHAR o długości 100 znaków oraz z ograniczeniem NOT NULL, czyli pole nie może przyjmować wartości pustej. Moim zdaniem to jedno z częstszych poleceń przy rozwijaniu aplikacji, bo schemat bazy prawie nigdy nie jest idealny od początku. W praktyce takie polecenie stosuje się np. gdy początkowo założyliśmy zbyt krótki tytuł, np. VARCHAR(50), i po czasie okazuje się, że część danych się nie mieści. Zamiast tworzyć nową kolumnę, zmieniamy typ i parametry istniejącej. Dobra praktyka przy pracy z ALTER TABLE to zawsze sprawdzić, czy modyfikacja nie spowoduje utraty danych, np. przy skracaniu długości VARCHAR. W środowiskach produkcyjnych często robi się to najpierw na kopii bazy lub w środowisku testowym, bo zmiany w strukturze tabel potrafią blokować tabelę i wpływać na wydajność. Warto też wiedzieć, że w MySQL do zmiany nazwy kolumny używa się ALTER TABLE ... CHANGE stara_nazwa nowa_nazwa typ, a do dodania nowej kolumny słowa kluczowego ADD. Dzięki rozróżnieniu MODIFY/CHANGE/ADD/ DROP łatwiej czyta się skrypty migracyjne i utrzymuje spójny model danych. Dobrą praktyką jest też trzymanie wszystkich takich zmian w repozytorium razem z kodem aplikacji, żeby zawsze było wiadomo, jaka wersja schematu jest aktualna.

Pytanie 28

Znacznik <ins> w HTML ma na celu wskazanie

A. tekstu, który został przerobiony

B. tekstu, który został usunięty

C. tekstu, który został dodany

D. bloku tekstu, który jest cytowany

Znacznik <ins> w HTML jest używany do oznaczania tekstu, który został dodany w kontekście edytowania treści. Zgodnie ze standardem HTML5, element <ins> reprezentuje wprowadzenie nowego tekstu, co jest szczególnie przydatne w kontekście śledzenia zmian w dokumentach. Używając <ins>, możemy nie tylko oznaczyć dodany tekst, ale także dostarczyć kontekstu dla jego wprowadzenia, na przykład poprzez dodanie atrybutu datetime, który wskazuje, kiedy zmiana została wprowadzona. Praktyczne zastosowanie tego znacznika można zauważyć w edytorach treści, gdzie użytkownicy mogą wprowadzać poprawki, a powstałe zmiany są wizualizowane. Dzięki temu osoby przeglądające dokument mogą łatwo zauważyć, co zostało dodane. Warto również wspomnieć, że w połączeniu z odpowiednim stylem CSS, zmiany te mogą być wyróżnione w sposób, który zwiększa czytelność tekstu. Standardy W3C zalecają stosowanie znaczników semantycznych, takich jak <ins>, aby poprawić dostępność oraz zrozumiałość treści.

Pytanie 29

Która z poniżej wymienionych zasad nie przyczyni się do poprawy czytelności kodu?

A. Kod powinien być napisany bez wcięć i nadmiarowych enterów

B. W każdej linii kodu powinna znaleźć się tylko jedna komenda

C. Nazwy zmiennych muszą odzwierciedlać ich funkcję

D. Trzeba dodawać komentarze w trudniejszych fragmentach kodu

Wszystkie informacje zawarte w nietrafnych odpowiedziach błędnie przedstawiają zasady dobrej praktyki programowania, które są kluczowe dla zwiększenia czytelności kodu. Istnienie tylko jednej instrukcji w każdej linii kodu jest zasady, która nie tylko nie jest uniwersalna, ale może prowadzić do nadmiernego rozdrobnienia logiki programu, utrudniając jego analizę. Z kolei użycie zrozumiałych nazw zmiennych jest istotne, ponieważ pozwala innym programistom zrozumieć, co dana zmienna reprezentuje. Przykładowo, nazwa "liczbaStudentów" jest o wiele bardziej informacyjna niż "x". Ponadto, wprowadzenie komentarzy w trudnych częściach kodu nie tylko pomaga w wyjaśnieniu skomplikowanych zagadnień, ale również pełni rolę dokumentacji, co jest niezwykle ważne w dłuższej perspektywie czasowej, zwłaszcza w projektach zespołowych. Przykładem mogą być fragmenty kodu, gdzie skomplikowane algorytmy wymagają dodatkowych wyjaśnień. Komentarze ułatwiają innym zrozumienie myśli programisty. W związku z tym, ignorowanie zasad dotyczących wcięć, zbędnych enterów oraz używania komentarzy prowadzi do kodu, który jest trudny do zrozumienia, co w ostateczności może skutkować błędami w implementacji oraz dłuższym czasem potrzebnym na debugowanie.

Pytanie 30

Które z przedstawionych usług są niezbędne w celu udostępnienia strony internetowej pod adresem https://zawodowe.edu.pl?

A. serwer WWW, SMTP, POP3

B. SMTP, FTP

C. DNS, FTP

D. DNS, serwer WWW, certyfikat SSL

W tym zadaniu łatwo się złapać na skojarzeniach typu „strona w internecie = wszystko, co kojarzy mi się z serwerem”, ale tu chodzi o konkretne usługi potrzebne do działania witryny pod adresem HTTPS. Kluczowy jest protokół i sposób dostępu, a nie pełen zestaw usług serwerowych. Wiele osób myli na przykład usługi pocztowe z usługami webowymi. SMTP i POP3 to protokoły związane z obsługą poczty elektronicznej: SMTP służy do wysyłania maili, POP3 do ich pobierania. One mogą być powiązane z tą samą domeną (np. [email protected]), ale nie są wymagane do tego, żeby strona była dostępna w przeglądarce. Serwer WWW i serwer poczty to zupełnie różne role, często działają nawet na innych maszynach. Podobnie FTP bywa mylone z czymś „niezbędnym” do działania strony. W praktyce FTP (lub SFTP) jest używany głównie do wgrywania plików na serwer – to narzędzie administracyjne, wygodne dla webmastera, ale kompletnie niewidoczne z punktu widzenia użytkownika końcowego. Strona może działać bez FTP, jeśli pliki zostały tam wgrane inną metodą, np. przez panel WWW lub system CI/CD. Typowy błąd myślowy to traktowanie „wszystkich znanych protokołów internetowych” jako wymaganych jednocześnie. Tymczasem fundamenty są trzy: rozwiązywanie nazwy domenowej (DNS), serwer aplikacyjny/WWW, który obsłuży HTTP/HTTPS, oraz przy HTTPS – poprawny certyfikat SSL/TLS, żeby połączenie było szyfrowane i zaufane dla przeglądarki. Brak DNS uniemożliwia zamianę domeny na IP, brak serwera WWW sprawia, że pod tym IP nic nie odpowiada na żądania HTTP, a brak certyfikatu SSL przy adresie https:// generuje ostrzeżenia bezpieczeństwa i łamie aktualne standardy. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: poczta (SMTP, POP3, IMAP) to e-mail, FTP to zarządzanie plikami, a dostęp do strony to DNS + HTTP(S) + przy HTTPS obowiązkowo certyfikat SSL/TLS.

Pytanie 31

W języku CSS przedstawione w ramce stylizacje będą miały następujące zastosowanie. Kolorem czerwonym zostanie zapisany

h1 i {color: red;}

A. jedynie tekst pochylony w nagłówku pierwszego stopnia

B. wyłącznie tekst pochylony we wszystkich nagłówkach

C. kompletny tekst nagłówka pierwszego stopnia oraz pochylony tekst akapitu

D. pełny tekst nagłówka pierwszego stopnia oraz cały tekst pochylony, bez względu na jego lokalizację na stronie

W przypadku analizowania podejść do formatowania w CSS, ważne jest zrozumienie, jak działają selektory. W analizowanym kodzie CSS 'h1 i' oznacza selektor złożony, który odnosi się wyłącznie do elementu <i> zagnieżdżonego w <h1>. Nie jest prawdą, że selektor ten wpłynie na wszystkie poziomy nagłówków, ponieważ jest on ograniczony do <h1>. Błędne rozumienie struktury selektorów często prowadzi do niewłaściwego stosowania stylów, co jest powszechnym problemem wśród początkujących. Również stwierdzenie, że cały tekst nagłówka <h1> będzie czerwony jest błędne, ponieważ selektor 'h1 i' dotyczy tylko zagnieżdżonego tekstu pochylonego. Wreszcie, twierdzenie, że cały tekst pochylony na stronie zmieni kolor jest błędne, ponieważ selektor jest specyficzny dla kontekstu nagłówka <h1>. Takie błędy mogą prowadzić do nieprzewidywalnych wyników i trudności w utrzymaniu spójności stylistycznej na stronie, dlatego zrozumienie i odpowiednie stosowanie selektorów złożonych i zagnieżdżonych jest kluczowe w profesjonalnym projektowaniu stron internetowych.

Pytanie 32

Wbudowanym w pakiet XAMPP narzędziem służącym do zarządzania bazą danych jest

A. phpMyAdmin

B. SQLite

C. pgAdmin

D. MySQL Workbench

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie podane nazwy są w jakiś sposób związane z bazami danych, ale tylko jedna z nich jest faktycznie wbudowana w XAMPP jako standardowe narzędzie. XAMPP to pakiet, który ma ułatwić uruchomienie lokalnego środowiska serwerowego (Apache, PHP, MySQL/MariaDB itd.) jednym instalatorem. Jego celem jest „postawienie” gotowego stosu webowego na komputerze programisty. Z tego powodu twórcy XAMPP dołączyli phpMyAdmin, bo jest lekkie, webowe i napisane w PHP, więc idealnie pasuje do tego ekosystemu. MySQL Workbench bywa mylony z narzędziami w XAMPP, bo też służy do zarządzania MySQL, ale jest to osobna, natywna aplikacja instalowana oddzielnie, dostarczana przez Oracle. Nie jest częścią XAMPP, nie uruchamia się z panelu XAMPP i nie działa w przeglądarce. To bardziej rozbudowane środowisko do projektowania schematów, administrowania serwerami MySQL, analizowania wydajności. Dla wielu początkujących wygląda „profesjonalniej”, ale w typowej instalacji XAMPP go po prostu nie ma. pgAdmin z kolei jest narzędziem do zarządzania PostgreSQL, a XAMPP domyślnie korzysta z MySQL/MariaDB, nie z PostgreSQL. Stąd pgAdmin nie ma żadnego naturalnego powiązania z XAMPP, występuje raczej w pakietach, które celują w środowisko PostgreSQL (np. instalatory Postgresa). Wybranie tej odpowiedzi zwykle wynika z myślenia: „to jakieś narzędzie do bazy, więc pewnie będzie pasować”, ale tu trzeba zwracać uwagę na konkretny silnik bazy danych. SQLite natomiast nie jest nawet narzędziem administracyjnym, tylko samym silnikiem bazy danych, w dodatku wbudowanym, plikowym. Można z niego korzystać w PHP, ale nie ma tu mowy o tym, że byłby to graficzny panel w XAMPP. Typowy błąd polega na wrzuceniu do jednego worka „wszystko co ma coś wspólnego z bazami” i zakładaniu, że to będzie interfejs do zarządzania. W praktyce warto rozróżniać: silnik bazy (MySQL, MariaDB, PostgreSQL, SQLite) od narzędzia klienckiego/administracyjnego (phpMyAdmin, MySQL Workbench, pgAdmin). W XAMPP, jako narzędzie wbudowane, występuje właśnie phpMyAdmin i to jego nazwę trzeba kojarzyć bezpośrednio z tym pakietem.

Pytanie 33

UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);

W tabeli klient o polach: id, imie, nazwisko, miejscowosc znajduje się 5 rekordów o id od 1 do 5. Dla których wartości kolumny id przedstawiona kwerenda zaktualizuje zawartość pola miejscowosc na Warszawa?

A. 2, 4

B. 1, 5

C. 3

D. 2, 3, 4

Zapytanie UPDATE, które widzisz w treści pytania, działa bardzo precyzyjnie: `UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);` oznacza wprost „zmień wartość kolumny miejscowosc na 'Warszawa' tylko w tych wierszach, w których kolumna id ma wartość 2 albo 4”. Klauzula `WHERE id IN (2,4)` to po prostu skrócony zapis warunku: `WHERE id = 2 OR id = 4`. Skoro w tabeli są rekordy o id 1, 2, 3, 4, 5, to modyfikacji podlegają tylko te dwa wiersze, które spełniają warunek logiczny, czyli id równe 2 i id równe 4. Pozostałe rekordy nie są w żaden sposób dotykane przez to polecenie – ich miejscowość zostaje bez zmian. Z mojego doświadczenia to bardzo często używany wzorzec w praktyce, np. gdy trzeba szybko poprawić dane tylko wybranych klientów, zamówień czy produktów. Warto pamiętać, że polecenie UPDATE bez klauzuli WHERE zaktualizuje wszystkie rekordy w tabeli, co zwykle jest niebezpieczne i w realnych projektach uznawane za błąd, jeśli nie jest to w pełni świadome działanie. W profesjonalnych systemach bazodanowych dobrą praktyką jest zawsze dokładne sprawdzanie warunku WHERE, czasem nawet poprzedzonego zapytaniem SELECT z takim samym warunkiem, żeby zobaczyć, które wiersze zostaną zmienione przed wykonaniem UPDATE. W tym przykładzie można by najpierw zrobić: `SELECT * FROM klient WHERE id IN (2,4);`, a dopiero potem uruchomić UPDATE. W codziennej pracy z SQL konstrukcja `IN` jest też wygodna, gdy lista identyfikatorów jest dłuższa, np. `IN (2,4,7,10,15)`, zamiast pisać długie wyrażenie z wieloma OR. To poprawia czytelność i zmniejsza ryzyko pomyłki przy edycji kodu, co jest po prostu zdrową praktyką w zespole programistów i administratorów baz danych.

Pytanie 34

Wskaż przycisk sformatowany przedstawionym stylem CSS.

#przycisk {
    background-color: white;
    padding: 10px;
    border-width: 2px;
    border-bottom-style: dashed;
}

Przycisk 1

Przycisk 2

Przycisk 3

Przycisk 4

A. Przycisk 4

B. Przycisk 1

C. Przycisk 2

D. Przycisk 3

Niestety, twoja odpowiedź nie była prawidłowa. Wybór innego przycisku niż Przycisk 2 sugeruje, że mogłeś nie do końca zrozumieć, jak działa selekcja i stylizacja elementów za pomocą CSS. Białe tło, odstęp wewnętrzny 10 pikseli, szerokość obramowania 2 piksele oraz przerywana dolna krawędź obramowania są elementami, które zostały ustawione w stylach CSS dla przycisku 2. Pozostałe przyciski miały inne cechy, które nie były zgodne z opisanym stylem CSS. Przy niewłaściwym wyborze przycisku lub innego elementu do stylizacji, strona może nie wyglądać zgodnie z zamierzeniem, co może negatywnie wpłynąć na doświadczenie użytkownika. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, jak działa selekcja i stylizacja CSS. Pamiętaj, że zrozumienie CSS to klucz do tworzenia atrakcyjnych i funkcjonalnych projektów webowych.

Pytanie 35

Jaką wartość przyjmie zmienna $a po wykonaniu poniższej sekwencji poleceń w języku PHP?

$a = 1; $a++; $a += 10; --$a;

A. 12

B. 10

C. 1

D. 11

Niepoprawna odpowiedź, ale nie przejmuj się, pomyłki zdarzają się. W tym przypadku warto zrozumieć, jak działają operacje matematyczne w języku PHP. W kodzie PHP, kiedy mamy sekwencję operacji, są one wykonywane od lewej do prawej. Najpierw inicjalizujemy zmienną wartością 1, następnie zwiększamy tę wartość o 1 (co daje nam 2), dodajemy do niej 10 (co daje nam 12), a na końcu pomniejszamy tę wartość o 1 (co daje nam 11). Jeśli wybrałeś odpowiedź 12, to być może pominąłeś ostatnią operację, którą jest odjęcie 1. Jeśli wybrałeś odpowiedź 10, to prawdopodobnie zignorowałeś operację dodawania 10. A jeśli wybrałeś odpowiedź 1, to być może nie zrozumiałeś, że operacje są wykonane sekwencyjnie, a nie izolowane.

Pytanie 36

Poniższe zapytanie SQL ma na celu:

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;

A. ustawić wartość pola Uczen na 1

B. zwiększyć o jeden wartość kolumny id_klasy dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

C. zwiększyć o jeden wartość pola Uczen

D. przypisać wartość kolumny id_klasy jako 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

Wybierając błędne odpowiedzi, można wpaść w pułapki związane z interpretacją polecenia SQL. Na przykład, stwierdzenie, że polecenie zwiększa wartość pola Uczen, jest mylące, ponieważ nie odnosi się do konkretnej kolumny. W SQL każde polecenie musi być precyzyjne, a używanie ogólnych terminów prowadzi do nieporozumień. Mówiąc o "ustawieniu na 1 wartości pola Uczen", mylnie sugeruje się, że wszystkie dane są resetowane do jednej wartości, co jest całkowicie błędne w kontekście podanego polecenia. Kolejną nieprawidłową koncepcją jest pomysł, iż polecenie ustawia wartość kolumny na 1 dla wszystkich rekordów. W rzeczywistości, aktualizuje ono istniejące wartości, zwiększając je o jeden, a nie ustawia ich na stałą wartość. Takie nieprecyzyjne zrozumienie języka SQL może prowadzić do katastrofalnych skutków w praktycznych zastosowaniach baz danych, w tym do utraty danych lub niepoprawnych aktualizacji, co jest sprzeczne z dobrymi praktykami zarządzania danymi. Kluczowe jest zrozumienie, że każdy element w SQL odgrywa istotną rolę, a nieprecyzyjność prowadzi do błędów, które mogą być czasochłonne do naprawienia. Z tego powodu, w pracy z SQL, należy zwracać znaczną uwagę na szczegóły oraz logiczną strukturę zapytań.

Pytanie 37

W CSS, aby ustawić różne stylizacje dla pierwszej litery w akapicie, należy wykorzystać selektor

A. pseudoelementu p::first-letter

B. dziecka p + first-letter

C. klasy p.first-letter

D. atrybutu p [first-letter]

W języku CSS do formatowania pierwszej litery akapitu używamy pseudoelementu '::first-letter'. Jest to specjalny selektor, który pozwala na zastosowanie stylów tylko do pierwszego znaku w danym elemencie, na przykład w akapicie <p>. Pseudoelement ten może być używany do nadawania unikalnych właściwości typograficznych, takich jak rozmiar czcionki, kolor, font-weight czy marginesy, co może znacząco wzbogacić stylizację tekstu. Przykładowo, używając stylu 'p::first-letter { font-size: 2em; color: red; }', pierwsza litera każdego akapitu stanie się większa i czerwona. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w CSS, ponieważ umożliwia selektywne stylizowanie elementów bez wpływu na resztę treści. Aby uzyskać większą kontrolę nad układem i estetyką stron internetowych, warto zaznajomić się z innymi pseudoelementami, takimi jak '::first-line', które działają analogicznie. Prawidłowe używanie pseudoelementów jest kluczowe dla tworzenia bardziej zaawansowanych i atrakcyjnych wizualnie projektów.

Pytanie 38

Aby zapewnić integralność danych w bazie programu Microsoft Access, należy zastosować

A. kwerendę aktualizującą

B. więzy integralności

C. defragmentację bazy

D. archiwizację bazy

Wybór więzów integralności jako metody zapewnienia spójności danych w programie Microsoft Access jest właściwy, ponieważ więzy te definiują zasady, które muszą być spełnione w bazie danych, aby utrzymać spójność i poprawność danych. Przykładowo, można ustawić więzy integralności, które zapobiegają wprowadzeniu duplikatów w kluczowych polach, takich jak identyfikator klienta, co jest kluczowe dla unikania konflikty i błędów w analityce danych. Więzy integralności mogą obejmować takie elementy jak klucze główne, klucze obce oraz unikalne ograniczenia, które pomagają w zachowaniu logiki relacyjnej w bazie danych. Dobrą praktyką jest regularne przeglądanie i aktualizowanie więzów integralności, aby zapewnić ich adekwatność do zmieniających się potrzeb danych. Ponadto, w sytuacjach, gdy dane są wprowadzane przez wiele źródeł, więzy integralności stają się kluczowym narzędziem w zarządzaniu jakością i spójnością danych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania danymi.

Pytanie 39

Aby przyznać użytkownikowi prawa do tabel w bazie danych, powinno się użyć polecenia

A. SELECT

B. REVOKE

C. CREATE

D. GRANT

Polecenie SELECT jest używane do pobierania danych z tabel w bazie danych, ale nie ma zastosowania w kontekście nadawania uprawnień. Chociaż wybór danych jest kluczowym aspektem pracy z bazą danych, nie można użyć SELECT do przyznawania użytkownikom dostępu do tych danych. Nieporozumienie dotyczące tego polecenia często wynika z mylnego przekonania, że użytkownik ma możliwość zarządzania uprawnieniami za pomocą standardowych operacji zapytań. Podobnie, polecenie CREATE służy do tworzenia nowych obiektów bazy danych, takich jak tabele, widoki czy procedury, jednak nie ma ono nic wspólnego z przydzielaniem uprawnień. Użytkownicy mogą mylić te operacje, ponieważ obie są częścią typowych zadań związanych z administracją bazą danych, ale w rzeczywistości pełnią różne funkcje. Oprócz tego, polecenie REVOKE, chociaż jest związane z uprawnieniami, służy do ich odbierania, a nie nadawania. Użytkownik, który decyduje się na jego użycie, musi być świadomy, że może to wpływać na dostęp do danych i funkcjonalność systemu. Zrozumienie różnicy między tymi poleceniami jest kluczowe dla skutecznego zarządzania bezpieczeństwem i dostępem do danych w bazie, co jest niezbędne w każdym dobrze zarządzanym środowisku IT.

Pytanie 40

Do grupowania elementów w blok, można użyć znacznika

A. <div>

B. <span>

C. <p>

D. <param>

W tym pytaniu chodziło konkretnie o grupowanie elementów w jeden blok, czyli o wybór typowego elementu blokowego, który pełni rolę ogólnego kontenera. Bardzo łatwo tu pomylić różne znaczniki, bo większość z nich po prostu „coś wyświetla”, ale ich rola w strukturze dokumentu HTML jest zupełnie inna. Znacznik <p> tworzy akapit, czyli logiczny fragment tekstu. Jest również elementem blokowym, ale jego przeznaczenie jest ściśle semantyczne: ma zawierać treść akapitu, a nie dowolne grupy elementów. Wrzucanie tam divów, formularzy czy skomplikowanych struktur to zła praktyka i często prowadzi do błędnego DOM oraz dziwnych efektów w różnych przeglądarkach. Z punktu widzenia standardów HTML <p> nie jest neutralnym kontenerem, tylko konkretnym elementem tekstowym. Z kolei <span> to przeciwieństwo tego, czego szukamy: jest elementem liniowym (inline). Używa się go do zaznaczania fragmentów tekstu lub małych kawałków treści wewnątrz innych elementów, właśnie bez łamania linii, np. do nadania koloru jednemu słowu albo do oznaczenia krótkiego fragmentu dla JavaScriptu. Typowy błąd to traktowanie <span> jak „mini-diva” i próba budowania na nim całych układów strony. Da się to czasem wymusić przez display:block w CSS, ale to obejście, a nie zgodne z ideą HTML rozwiązanie. Natomiast <param> w ogóle nie służy do prezentacji treści ani układu. To znacznik używany historycznie wewnątrz <object> do przekazywania parametrów obiektom osadzanym na stronie (np. wtyczkom, apletem). Dzisiaj praktycznie się go nie używa w nowoczesnym webdevie, a już na pewno nie do grupowania czegokolwiek. Typowe błędne myślenie przy takich pytaniach polega na patrzeniu tylko na efekty wizualne („to też robi nową linię” albo „to też coś grupuje”) zamiast na semantykę i przeznaczenie znacznika. Do neutralnego, blokowego grupowania elementów, które potem stylujemy w CSS albo manipulujemy w JavaScript, standardowo używa się <div> i to jest zgodne zarówno z dokumentacją, jak i z praktyką w realnych projektach.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej