Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 18:31
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 18:51

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Co nie ma wpływu na utratę danych z dysku HDD?

A. Zniszczenie talerzy dysku

B. Fizyczne uszkodzenie dysku

C. Sformatowanie partycji dysku

D. Utworzona macierz dyskowa RAID 5

Utworzenie macierzy dyskowej RAID 5 pozwala na zwiększenie bezpieczeństwa danych przechowywanych na dyskach twardych. W tej konfiguracji dane są rozdzielane pomiędzy kilka dysków, a dodatkowo stosuje się parzystość, co oznacza, że nawet w przypadku awarii jednego z dysków, dane mogą być odtworzone. Jest to szczególnie przydatne w środowiskach, gdzie bezpieczeństwo danych ma kluczowe znaczenie, np. w serwerach plików czy systemach bazodanowych. RAID 5 jest standardem, który łączy w sobie zarówno wydajność, jak i odporność na awarie, co czyni go popularnym wyborem wśród administratorów systemów. Przykładowo, w firmach zajmujących się obróbką wideo, gdzie duże pliki są często zapisywane i odczytywane, stosowanie RAID 5 pozwala na zachowanie danych w przypadku awarii sprzętu, co może zaoszczędzić czas i koszty związane z utratą danych. W ramach dobrych praktyk, zawsze zaleca się regularne tworzenie kopii zapasowych, nawet w przypadku korzystania z macierzy RAID.

Pytanie 2

W systemie Blu-ray nośnik przeznaczony do jednokrotnego zapisu jest oznaczany jako

A. BD

B. BD-R

C. BD-RE

D. BD-ROM

Odpowiedź BD-R (Blu-ray Disc Recordable) jest poprawna, ponieważ oznacza nośnik jednokrotnego zapisu, który pozwala na nagrywanie danych tylko raz. Po zapisaniu danych na płycie BD-R nie ma możliwości ich usunięcia ani ponownego nagrania. Płyty te są powszechnie stosowane w zastosowaniach domowych i profesjonalnych, takich jak archiwizacja danych, tworzenie kopii zapasowych czy nagrywanie filmów w wysokiej rozdzielczości. Standard Blu-ray, wprowadzony przez Blu-ray Disc Association, oferuje znacznie większą pojemność niż tradycyjne nośniki DVD, co czyni go idealnym rozwiązaniem do przechowywania dużych ilości danych. Płyty BD-R mogą pomieścić do 25 GB danych na jednej warstwie, a w przypadku płyt dwuwarstwowych nawet do 50 GB. Dzięki swojej zdolności do przechowywania danych w wysokiej jakości, BD-R jest szczególnie ceniony w branży filmowej, gdzie jakość obrazu i dźwięku jest kluczowa.

Pytanie 3

Zaprezentowany diagram ilustruje zasadę funkcjonowania skanera

A. bębnowego

B. płaskiego

C. ręcznego

D. 3D

Skanery 3D to naprawdę ciekawe urządzenia. Działają na zasadzie analizy odbitego światła lub lasera z obiektu, co pozwala stworzyć jego cyfrowy model w 3D. Fajnie, że skanowanie opiera się na triangulacji – projektor rzuca wzór na obiekt, a kamera wychwytuje zmiany, co daje doskonały obraz kształtu. Można je wykorzystać w wielu dziedzinach, od inżynierii odwrotnej po sztukę i medycynę. Dzięki nim można tworzyć precyzyjne modele protetyczne czy nawet wizualizacje, które pomagają w zrozumieniu struktur anatomicznych. W przemyśle też odgrywają dużą rolę, bo pozwalają na kontrolę jakości produktów i poprawiają efektywność produkcji. Dodatkowo, te zaawansowane algorytmy przetwarzania obrazu sprawiają, że generowanie modeli 3D jest szybkie i zgodne z trendami współczesnej technologii, jak Industry 4.0. Warto też dodać, że można je zintegrować z innymi systemami CAD, co czyni proces projektowy jeszcze bardziej efektywnym.

Pytanie 4

Użytkownik drukarki samodzielnie i poprawnie napełnił pojemnik z tonerem. Po jego zamontowaniu drukarka nie podejmuje się próby drukowania. Co może być przyczyną tej usterki?

A. niewłaściwie dobrany toner

B. zabrudzony wałek magnetyczny

C. nieodpowiednia jakość użytego tonera do uzupełnienia pojemnika

D. niewymieniony chip zliczający, znajdujący się na pojemniku z tonerem

Jak dobrze wiemy, przy napełnianiu tonera jest jeden element, który często umyka ludziom - to chip zliczający. To taki mały układ, który siedzi na pojemniku i monitoruje, ile tonera tam w ogóle jest. Kiedy napełniasz toner, a zapomnisz wymienić chip albo go zresetować, to drukarka nie dostaje właściwych informacji o poziomie tonera. I co się wtedy dzieje? Mimo że toner fizycznie jest, drukarka może myśleć, że pojemnik jest pusty i nie zacznie drukować. Dlatego warto pamiętać, by zawsze sprawdzić, czy chip został wymieniony lub zresetowany podczas napełniania. Dobrym pomysłem jest używanie zestawów do napełniania, które zawierają nowe chipy - pomagają uniknąć sytuacji z błędnymi informacjami. Regularne kontrolowanie stanu tonerów i ich wymiana w odpowiednim czasie to klucz do jakości wydruków oraz sprawności urządzenia. Prawidłowy dobór materiałów eksploatacyjnych naprawdę wpływa na długość życia drukarki i jej wydajność.

Pytanie 5

Jakie urządzenie można kontrolować pod kątem parametrów za pomocą S.M.A.R.T.?

A. Dysku twardego

B. Płyty głównej

C. Procesora

D. Chipsetu

Płyty główne, procesory i chipsety nie są monitorowane za pomocą technologii S.M.A.R.T., co często prowadzi do nieporozumień wśród użytkowników. Płyta główna, jako centralny element komputera, nie posiada wbudowanego systemu S.M.A.R.T. do analizy swojego stanu. Jej komponenty, takie jak kondensatory, złącza czy układy scalone, mogą być monitorowane w inny sposób, ale nie przez S.M.A.R.T. Z kolei procesory, które odpowiadają za przetwarzanie danych, również nie są objęte tą technologią. Monitorowanie ich wydajności i temperatury odbywa się za pomocą innych narzędzi, takich jak Intel Power Gadget czy AMD Ryzen Master. Chipset, jako zestaw układów scalonych na płycie głównej, pełni funkcje komunikacyjne, ale także nie korzysta z S.M.A.R.T. do monitorowania stanu. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie S.M.A.R.T. z ogólnym monitorowaniem sprzętu komputerowego, co powoduje, że użytkownicy mogą mylnie sądzić, że dotyczy to wszystkich komponentów. W rzeczywistości S.M.A.R.T. jest specyficzne dla dysków twardych i SSD, co podkreśla jego unikalność w kontekście monitorowania stanu nośników danych.

Pytanie 6

Gdy podłączono sprawny monitor do innego komputera, na ekranie pojawił się komunikat widoczny na rysunku. Co mogło spowodować ten komunikat?

A. wyłączeniem komputera

B. uszkodzeniem karty graficznej w komputerze

C. zepsuciem monitora w trakcie podłączania

D. zbyt wysoką lub zbyt niską częstotliwością sygnału

Wyświetlenie komunikatu 'Input Signal Out of Range' wskazuje na problem z częstotliwością sygnału wideo przesyłanego do monitora. Monitory mają określone specyfikacje dotyczące obsługiwanych rozdzielczości i częstotliwości odświeżania. Jeśli sygnał z karty graficznej nie mieści się w tych granicach, monitor nie jest w stanie go poprawnie wyświetlić. Zbyt wysoka częstotliwość odświeżania może prowadzić do migotania obrazu, a zbyt niska do braku synchronizacji. W praktyce oznacza to, że trzeba dostosować ustawienia karty graficznej, aby odpowiadały specyfikacjom monitora. Często spotykaną praktyką jest resetowanie ustawień monitora lub korzystanie z trybu awaryjnego systemu operacyjnego w celu przywrócenia prawidłowych parametrów. Konfiguracje te znajdują się w panelu sterowania grafiki, gdzie można zmienić rozdzielczość i częstotliwość odświeżania na zgodne z danymi technicznymi monitora. Dobre praktyki w branży IT zalecają regularne sprawdzanie najnowszych wersji sterowników graficznych, ponieważ mogą one automatycznie dostosowywać ustawienia w celu uniknięcia takich problemów.

Pytanie 7

int a;
Podaną zmienną wyświetl na 2 sposoby.

A. printf("a = %d", a); oraz printf("%d", a);

B. cout << "a = " << a; oraz cout << a;

C. console.log("a = " + a); oraz console.log(a);

D. System.out.println("a = " + a); oraz System.out.println(a);

W C++ mamy dwa popularne sposoby wyświetlania zmiennych: przy użyciu strumienia wyjściowego cout oraz funkcji printf. Wybrałeś poprawnie odpowiedź wykorzystującą operator cout, który jest preferowanym sposobem wyświetlania w C++. Pierwszy sposób pokazuje zmienną wraz z opisem: cout << "a = " << a;, a drugi wyświetla tylko samą wartość: cout << a;. Przy korzystaniu z cout warto pamiętać o dołączeniu biblioteki iostream oraz użyciu przestrzeni nazw std (lub prefixu std::).

Pytanie 8

Program firewall nie zapewnia ochrony przed

A. wirusami rozprzestrzeniającymi się za pomocą poczty elektronicznej

B. atakami generującymi zwiększony ruch w sieci

C. uzyskaniem dostępu do komputera przez hakerów

D. szpiegowaniem oraz kradzieżą poufnych informacji użytkownika

Wiele osób myśli, że firewalle załatwiają wszystko, ale to nie do końca tak działa. Często mylą je z programami antywirusowymi. Firewalle pilnują, żeby nikt nie wchodził do systemu bez pozwolenia i czasem blokują dziwny ruch w sieci, ale nie potrafią prześwietlić plików z e-maili pod kątem wirusów. Są różne rodzaje ataków, jak DDoS, które firewalle mogą ograniczać, ale wirusy z e-maili mogą przebić się przez nie. Nawet przy włączonym firewallu hakerzy mogą zyskać dostęp, jeśli wykorzystają jakieś luki w oprogramowaniu lub zainstalują złośliwe oprogramowanie poprzez załączniki. A wykradanie danych to też coś, czym zajmuje się złośliwe oprogramowanie – i firewall tego nie zablokuje. Dlatego najlepiej połączyć firewalle z programami antywirusowymi i na bieżąco aktualizować wszystko, co mamy, a także uczyć się, jak rozpoznawać zagrożenia.

Pytanie 9

Jaką wartość dziesiętną ma liczba FF w systemie szesnastkowym?

A. 248

B. 250

C. 254

D. 255

Liczba FF w systemie szesnastkowym odpowiada liczbie 255 w systemie dziesiętnym. System szesnastkowy, znany również jako hexadecymalny, wykorzystuje 16 symboli: 0-9 oraz A-F, gdzie A=10, B=11, C=12, D=13, E=14, F=15. Aby przeliczyć liczbę FF, należy zrozumieć, że F w systemie szesnastkowym oznacza 15. Obliczenie wartości FF polega na zastosowaniu wzoru: F * 16^1 + F * 16^0 = 15 * 16 + 15 * 1 = 240 + 15 = 255. Przykłady zastosowania tej konwersji można znaleźć w programowaniu, gdyż często używa się systemu szesnastkowego do reprezentowania wartości kolorów w HTML oraz w adresach pamięci w systemach komputerowych. Znajomość konwersji między systemami liczbowymi jest kluczowa w wielu aspektach informatyki, w tym w algorytmice oraz inżynierii oprogramowania, co podkreśla znaczenie tej wiedzy w praktyce.

Pytanie 10

Chusteczki namoczone w płynie o działaniu antystatycznym są używane do czyszczenia

A. ekranów monitorów CRT

B. ekranów monitorów LCD

C. wałków olejowych w drukarkach laserowych

D. rolek prowadzących papier w drukarkach atramentowych

Wybór chusteczek nasączonych płynem o właściwościach antystatycznych do czyszczenia ekranów monitorów LCD oraz innych komponentów drukujących, takich jak wałki olejowe w drukarkach laserowych i rolki prowadzące papier w drukarkach atramentowych, jest problematyczny. Ekrany LCD są znacznie bardziej wrażliwe na chemikalia i mogą łatwo ulec uszkodzeniu, jeżeli zastosowane zostaną niewłaściwe środki czyszczące. W przypadku LCD, zaleca się użycie specjalnych roztworów przystosowanych do tego rodzaju powierzchni, które nie zawierają alkoholu ani substancji, które mogłyby zmatowić ekran. Gromadzenie się kurzu na ekranie LCD nie jest tak problematyczne jak w przypadku CRT, gdzie statyczność ładunku jest istotnym czynnikiem. Ponadto, wałki olejowe i rolki prowadzące w drukarkach wymagają zupełnie odmiennych metod czyszczenia. W ich przypadku stosowanie substancji antystatycznych nie jest zalecane, ponieważ niektóre z tych produktów mogą wpływać na właściwości oleju lub smaru, co prowadzi do obniżenia efektywności drukowania. Błędne przekonanie, że te same chusteczki mogą być stosowane do różnych typów urządzeń, może prowadzić do uszkodzenia sprzętu, co jest kosztowne i czasochłonne w naprawie. Dlatego ważne jest, aby przed użyciem jakiegokolwiek środka czyszczącego dokładnie zapoznać się z zaleceniami producenta i stosować się do nich, aby zapewnić długotrwałą wydajność i bezpieczeństwo urządzeń.

Pytanie 11

Jaki zapis w systemie binarnym odpowiada liczbie 111 w systemie dziesiętnym?

A. 1101111

B. 1110111

C. 11111110

D. 11111111

Zapis w systemie binarnym, który odpowiada liczbie 111 w systemie dziesiętnym, to 1101111. Aby to zrozumieć, musimy przejść przez proces konwersji liczby dziesiętnej na system binarny. Liczba 111 w systemie dziesiętnym jest konwertowana na system binarny poprzez dzielenie liczby przez 2 i zapisanie reszt z tych dzielen. Proces ten wygląda następująco: 111 dzielimy przez 2, co daje 55 z resztą 1; następnie 55 dzielimy przez 2, co daje 27 z resztą 1; dalej 27 dzielimy przez 2, co daje 13 z resztą 1; 13 dzielimy przez 2, co daje 6 z resztą 1; 6 dzielimy przez 2, co daje 3 z resztą 0; 3 dzielimy przez 2, co daje 1 z resztą 1; w końcu 1 dzielimy przez 2, co daje 0 z resztą 1. Zbierając reszty od ostatniego dzielenia do pierwszego, otrzymujemy 1101111. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w informatyce, gdzie znajomość konwersji między systemami liczbowymi jest fundamentalna, zwłaszcza w kontekście programowania i inżynierii komputerowej.

Pytanie 12

W drukarce laserowej do utrwalenia wydruku na papierze stosuje się

A. rozgrzane wałki

B. promienie lasera

C. taśmy transmisyjne

D. głowice piezoelektryczne

Wybór promieni lasera jako metody utrwalania obrazu w drukarce laserowej jest mylny i wynika z nieporozumienia dotyczącego działania tego typu urządzeń. Promień lasera nie jest wykorzystywany do utrwalania obrazu na papierze, lecz do tworzenia naświetlenia bębna światłoczułego, na którym toner jest przyciągany i następnie przenoszony na kartkę. Laser jest kluczowy w etapach tworzenia obrazu, ale to rozgrzane wałki są odpowiedzialne za rzeczywiste utrwalenie tonera na papierze. Taśmy transmisyjne są elementami stosowanymi w drukarkach igłowych, a nie laserowych, co dodatkowo myli koncepcję działania drukarek. Z kolei głowice piezoelektryczne występują w drukarkach atramentowych i nie mają zastosowania w technologii druku laserowego. Pojmowanie, że laser mógłby pełnić funkcję utrwalającą, prowadzi do błędnych wniosków o mechanizmach działania drukarki. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy typ drukarki operuje na odmiennych zasadach technologicznych i nie można ich mylić. Poza tym, zrozumienie roli poszczególnych komponentów w procesie druku jest kluczowe dla oceny wydajności i jakości wydruków, a także dla dokonywania świadomych wyborów związanych z zakupem i eksploatacją sprzętu drukującego.

Pytanie 13

Jakie są zakresy częstotliwości oraz maksymalne prędkości przesyłu danych w standardzie 802.11g WiFi?

A. 5 GHz, 54 Mbps

B. 5 GHz, 300 Mbps

C. 2,4 GHz, 54 Mbps

D. 2,4 GHz, 300 Mbps

Odpowiedzi wskazujące na pasmo 5 GHz są błędne, ponieważ standard 802.11g został zaprojektowany do działania wyłącznie w zakresie 2,4 GHz. Pasmo 5 GHz jest właściwe dla nowszych standardów, takich jak 802.11n czy 802.11ac, które oferują lepszą szybkość transmisji i mniejsze zakłócenia, ale 802.11g nie jest jednym z nich. Ponadto, maksymalna szybkość transmisji danych 300 Mbps jest charakterystyczna dla standardu 802.11n, który wprowadził wiele usprawnień, takich jak MIMO (Multiple Input Multiple Output), zyskując przewagę nad starszymi standardami. W przypadku 802.11g, 54 Mbps to maksymalna prędkość, która została osiągnięta dzięki zastosowaniu modulacji QPSK oraz 64-QAM, co zapewniała efektywne wykorzystanie dostępnego pasma. Typowym błędem jest mylenie różnych standardów Wi-Fi i ich możliwości, co prowadzi do niewłaściwego doboru sprzętu oraz ustawień sieciowych. Dobrze jest zrozumieć, jakie ograniczenia i możliwości niosą ze sobą różne standardy, a także jak wpływają one na użyteczność oraz efektywność sieci w praktyce. Dlatego kluczowe jest, aby przy projektowaniu sieci lokalnych zwracać uwagę na specyfikacje poszczególnych standardów, aby uniknąć nieporozumień i zapewnić optymalne działanie systemów komunikacyjnych.

Pytanie 14

Umożliwienie stacjom roboczym Windows, OS X oraz Linux korzystania z usług drukowania Linuxa i serwera plików zapewnia serwer

A. SQUID

B. SAMBA

C. APACHE

D. POSTFIX

SQUID to serwer proxy, który zajmuje się buforowaniem i udostępnianiem treści internetowych, a jego głównym celem jest zwiększenie wydajności przeglądania sieci, a nie zarządzanie drukowaniem czy udostępnianiem plików. Użycie SQUID w kontekście współdzielenia zasobów pomiędzy różnymi systemami operacyjnymi prowadzi do nieporozumień, ponieważ nie jest on zaprojektowany do pracy z protokołem SMB/CIFS, który jest kluczowy dla tego typu zadań. APACHE to serwer WWW, który obsługuje protokół HTTP i nie ma zastosowania w kontekście zarządzania drukiem ani plikami w sieci lokalnej. Postfix z kolei to serwer pocztowy, który służy do obsługi wiadomości e-mail i nie ma nic wspólnego z udostępnianiem plików czy usług drukowania. Typowym błędem jest mylenie ról poszczególnych programów i zrozumienie, że każdy z nich pełni specyficzne funkcje, które nie są wymienne. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, jakie zadania spełniają różne komponenty w infrastrukturze IT oraz ich odpowiednie zastosowanie zgodnie z ich przeznaczeniem. Właściwe przypisanie zadań do odpowiednich narzędzi jest fundamentem efektywnego zarządzania systemami informatycznymi.

Pytanie 15

Jakim protokołem posługujemy się do przesyłania dokumentów hipertekstowych?

A. FTP

B. POP3

C. SMTP

D. HTTP

HTTP, czyli Hypertext Transfer Protocol, jest protokołem, który umożliwia przesyłanie dokumentów hipertekstowych w sieci World Wide Web. Jest to kluczowa technologia, która umożliwia przeglądanie stron internetowych poprzez przesyłanie danych pomiędzy klientem (np. przeglądarką) a serwerem. Protokół ten działa w modelu klient-serwer, gdzie klient wysyła żądania (requests), a serwer odpowiada, dostarczając odpowiednie zasoby. HTTP jest protokołem bezstanowym, co oznacza, że każde żądanie jest niezależne od wcześniejszych, co pozwala na skalowalność i efektywność działania. W praktyce, gdy wpisujesz adres URL w przeglądarkę, przeglądarka korzysta z HTTP, aby zażądać odpowiednich danych z serwera. HTTP jest również podstawą dla bardziej zaawansowanych protokołów, takich jak HTTPS, który dodaje warstwę bezpieczeństwa do komunikacji, szyfrując dane między klientem a serwerem. Zgodnie z najlepszymi praktykami, dobrze skonfigurowane serwery HTTP powinny również wspierać mechanizmy cache'owania oraz kompresji, co znacząco wpływa na wydajność przesyłania danych.

Pytanie 16

Pomiar strukturalnego okablowania metodą Permanent Link polega na

A. pomiarze z gniazda do gniazda

B. pomiarze od gniazda z jednym kablem krosowym

C. pomiarze z użyciem 2 kabli krosowych

D. żadna z wymienionych odpowiedzi nie jest prawidłowa

Pomiar od gniazda z jednym kablem krosowym nie jest właściwym podejściem do metody Permanent Link. Główna zasada tej metody polega na tym, że pomiar powinien obejmować pełną trasę sygnału od gniazda do gniazda, co oznacza, że wszystkie elementy, w tym kable stałe, muszą być uwzględnione. Użycie jednego kabla krosowego wprowadza dodatkową zmienną, która może zafałszować wyniki pomiaru. Zmiany w topologii sieci, takie jak wprowadzenie krosowania, mogą prowadzić do zmniejszenia jakości sygnału, co jest szczególnie istotne w kontekście standardów dotyczących wydajności. Innym często popełnianym błędem jest pomiar z użyciem dwóch kabli krosowych, co również nie jest zgodne z definicją Permanent Link. W tym przypadku pomiar jest przeprowadzany przez dwa różne kable, co wpływa na dokładność oceny i może prowadzić do błędnych wniosków na temat jakości instalacji. Warto pamiętać, że standardy okablowania, takie jak ISO/IEC 11801, zaznaczają, jak ważne jest, aby pomiary były przeprowadzane w warunkach zbliżonych do rzeczywistych, co oznacza eliminację elementów, które mogłyby wpływać na wyniki, takich jak dodatkowe krosowania. Przy nieprawidłowych pomiarach, instalatorzy mogą nie zauważyć problemów, które mogą wystąpić podczas eksploatacji sieci, co w dłuższym okresie może prowadzić do poważnych awarii i problemów z wydajnością sieci.

Pytanie 17

Zbiór usług sieciowych dla systemów z rodziny Microsoft Windows jest reprezentowany przez skrót

A. IIS

B. FTPS

C. HTTP

D. HTTPS

FTPS, HTTP i HTTPS to protokoły sieciowe, które pełnią różne funkcje, ale nie są serwerami internetowymi samymi w sobie jak IIS. FTPS to rozszerzenie protokołu FTP, które wprowadza warstwę szyfrowania, co czyni go bardziej bezpiecznym rozwiązaniem do przesyłania plików, ale nie jest zbiorem usług internetowych, a jedynie jednym z protokołów. HTTP, czyli Hypertext Transfer Protocol, jest to protokół komunikacyjny używany do przesyłania danych w sieci WWW, jednak sam w sobie nie jest usługą ani systemem, lecz standardem, który musi być obsługiwany przez serwer, taki jak IIS. HTTPS to z kolei wariant HTTP, który zapewnia szyfrowanie danych za pomocą protokołu SSL/TLS, co również czyni go bardziej bezpiecznym, ale podobnie jak HTTP, nie jest to system usług internetowych. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie protokołów z całymi systemami serwerowymi. Odpowiednie zrozumienie różnic między serwerami a protokołami jest kluczowe dla efektywnego projektowania i zarządzania systemami sieciowymi. W praktyce, korzystając z IIS, można wykorzystać standardowe protokoły, takie jak HTTP i HTTPS, ale w kontekście pytania, to IIS jest właściwą odpowiedzią jako serwer, który obsługuje te protokoły.

Pytanie 18

W jaki sposób skonfigurować zaporę Windows, aby spełniała zasady bezpieczeństwa i umożliwiała użycie polecenia ping do weryfikacji komunikacji z innymi urządzeniami w sieci?

A. Ustawić reguły dla protokołu IP

B. Ustawić reguły dla protokołu TCP

C. Ustawić reguły dla protokołu ICMP

D. Ustawić reguły dla protokołu IGMP

Stwierdzenie, że należy skonfigurować reguły dotyczące protokołu IP, TCP lub IGMP, aby umożliwić pingowanie, nie odnosi się do rzeczywistych mechanizmów działania polecenia ping. Protokół IP jest podstawą komunikacji w sieciach, ale nie obsługuje on bezpośrednio pingów, które wymagają specyficznego wsparcia ze strony ICMP. Również protokół TCP, choć kluczowy dla wielu typowych zastosowań sieciowych, nie jest wykorzystywany w kontekście polecenia ping, które bazuje na połączeniach bezpośrednich, a nie na połączeniach opartych na TCP. Z kolei IGMP (Internet Group Management Protocol) jest używany do zarządzania członkostwem w grupach multicastowych i nie ma żadnego związku z podstawowymi funkcjonalnościami polecenia ping. Takie błędne podejście do problemu może wynikać z niepełnego zrozumienia różnicy między różnymi protokołami i ich zastosowaniem w sieci. Kluczowe znaczenie ma zrozumienie, że do testowania i diagnostyki połączeń w sieci lokalnej niezbędne jest skonfigurowanie reguł dla ICMP, aby umożliwić odpowiednie odpowiedzi na zapytania ping. Ostatecznie, wiedza na temat protokołów i ich funkcji jest kluczowa w zarządzaniu siecią oraz w zapewnieniu jej bezpieczeństwa.

Pytanie 19

Jaką usługę należy zainstalować na systemie Linux, aby umożliwić bezpieczny zdalny dostęp?

A. tftp

B. ssh

C. telnet

D. rlogin

Wybór usług do zdalnego dostępu na serwerze Linux wymaga zrozumienia różnic pomiędzy protokołami oraz ich bezpieczeństwa. TFTP (Trivial File Transfer Protocol) jest protokołem przesyłania plików, który nie oferuje żadnego szyfrowania ani zabezpieczeń, co czyni go nieodpowiednim do zastosowań wymagających bezpiecznego dostępu. Telnet to kolejny protokół, który, mimo że umożliwia zdalne logowanie, przesyła dane w postaci niezaszyfrowanej. To oznacza, że wszelkie informacje, w tym hasła, mogą być podsłuchiwane przez osoby trzecie, co stawia pod znakiem zapytania bezpieczeństwo takiej komunikacji. Rlogin, podobnie jak Telnet, również nie zapewnia odpowiednich środków ochrony i nie jest już powszechnie stosowany ze względu na swoje wady związane z bezpieczeństwem. Wybierając jakiekolwiek rozwiązanie do zdalnego dostępu, należy kierować się standardami branżowymi, które coraz bardziej preferują szyfrowane połączenia. Używanie protokołów takich jak SSH, które zapewniają szyfrowanie danych i uwierzytelnianie użytkowników, jest nie tylko zalecane, ale wręcz konieczne w kontekście ochrony danych i zasobów serwerowych. Wybór nieodpowiednich protokołów do komunikacji zdalnej prowadzi do poważnych luk w bezpieczeństwie, co może skutkować nieautoryzowanym dostępem oraz narażeniem poufnych informacji.

Pytanie 20

W komputerach stacjonarnych zamontowane są karty sieciowe Ethernet 10/100/1000 z gniazdem RJ45. Jakie medium transmisyjne powinno się zastosować w celu zbudowania sieci komputerowej zapewniającej najwyższą przepustowość?

A. Kabel UTP kategorii 5

B. Kabel UTP kategorii 5e

C. Światłowód wielomodowy

D. Światłowód jednomodowy

Wybór kabla UTP kategorii 5 nie jest optymalnym rozwiązaniem dla budowy sieci komputerowej obsługującej karty sieciowe Ethernet 10/100/1000. Chociaż kabel ten może obsługiwać prędkości do 100 Mbps, jego ograniczenia w zakresie jakości sygnału i podatności na zakłócenia sprawiają, że nie jest wystarczająco wydajny dla nowoczesnych aplikacji, które wymagają prędkości do 1 Gbps. Użytkownicy często zakładają, że kable kategorii 5 będą wystarczające do codziennych zadań, jednak w praktyce mogą napotkać problemy z jakością połączenia, co prowadzi do spadków prędkości i utraty danych. Z kolei wybór światłowodu wielomodowego jest odpowiedni do transmisji na większe odległości i w środowiskach przemysłowych, ale jest zbyteczny w biurach, gdzie kabel UTP 5e wystarczy. Światłowód jednomodowy, choć oferuje najwyższe prędkości i zasięg, jest również kosztowny i nieopłacalny w małych sieciach lokalnych. Powszechnym błędem jest zakładanie, że droższe rozwiązania zawsze są najlepsze; w rzeczywistości, dla stacji roboczych, kabel UTP kategorii 5e zapewnia najbardziej zrównoważoną opcję pod względem kosztów i wydajności. Zrozumienie wymagań sieci oraz standardów branżowych, takich jak TIA/EIA-568, jest kluczowe dla podejmowania właściwych decyzji dotyczących infrastruktury sieciowej.

Pytanie 21

Jakie polecenie pozwala na uzyskanie adresów fizycznych dla kart sieciowych w systemie?

A. pathping

B. getmac

C. arp -a

D. ping

Odpowiedzi takie jak 'pathping', 'arp -a' i 'ping' są niepoprawne, ponieważ każde z tych poleceń ma inne zastosowanie w kontekście zarządzania siecią. Polecenie 'pathping' łączy funkcjonalność 'ping' i 'tracert', umożliwiając analizę trasy i opóźnienia do docelowego hosta, ale nie dostarcza informacji o adresach MAC kart sieciowych. Użycie tego polecenia może prowadzić do mylnych założeń, zwłaszcza w kontekście identyfikacji urządzeń w sieci. Z kolei 'arp -a' wyświetla tabelę ARP, która pokazuje powiązania między adresami IP a adresami MAC w danym lokalnym segmencie sieci, ale wymaga wcześniejszego pobrania tych informacji przez inne polecenia, a nie jest bezpośrednim narzędziem do ich uzyskiwania. Natomiast 'ping' jest narzędziem diagnostycznym, które sprawdza dostępność innego hosta w sieci, ale również nie dostarcza informacji o adresach MAC. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że wszystkie polecenia sieciowe mogą dostarczać tych samych rodzajów informacji, co pokazuje, jak ważne jest zrozumienie różnic w ich funkcjonalności oraz zastosowania w praktyce. Wiedza na temat każdego z tych poleceń pomaga lepiej zarządzać siecią i diagnostyką problemów, ale kluczowe jest ich właściwe stosowanie w kontekście konkretnych potrzeb.

Pytanie 22

Jaką liczbę podwójnych gniazd RJ45 należy zainstalować w pomieszczeniu o wymiarach 8 x 5 m, aby spełniać wymagania normy PN-EN 50173?

A. 4 gniazda

B. 5 gniazd

C. 8 gniazd

D. 10 gniazd

Odpowiedzi wskazujące na 5, 8 lub 10 gniazd są wynikiem nieprawidłowego rozumienia standardów instalacji telekomunikacyjnych. Norma PN-EN 50173 jasno definiuje zasady dotyczące projektowania infrastruktury telekomunikacyjnej w budynkach, a jedna z kluczowych zasad dotyczy optymalizacji liczby gniazd w stosunku do dostępnej powierzchni. Przy pomieszczeniu o wymiarach 8 x 5 m, które daje 40 m², zasada mówiąca o jednej parze gniazd na każde 10 m² prowadzi do liczby czterech gniazd. Wybierając zbyt dużą liczbę gniazd, jak w przypadku odpowiedzi 5, 8 czy 10, można wprowadzić niepotrzebne komplikacje oraz zwiększyć koszty instalacji, a także zarządzania infrastrukturą. Przykładem jest sytuacja, w której zainstalowane gniazda są nieużywane, co obniża efektywność całej sieci. Powoduje to również niepotrzebne zagracanie przestrzeni roboczej, co może wpływać na komfort pracy. Kluczowe jest, aby dostosować liczbę gniazd do rzeczywistych potrzeb użytkowników, co wymaga wcześniejszej analizy korzystania z przestrzeni oraz planu zagospodarowania biura. W przeciwnym razie, nadmiar gniazd staje się obciążeniem zamiast zwiększać funkcjonalność.

Pytanie 23

Jakie urządzenie wykorzystuje się do łączenia lokalnej sieci bezprzewodowej z siecią kablową?

A. modem

B. switch

C. hub

D. punkt dostępu

Modem, przełącznik oraz koncentrator to urządzenia, które pełnią różne funkcje w infrastrukturze sieciowej, ale nie są odpowiednie do łączenia sieci bezprzewodowej z przewodową. Modem jest urządzeniem, które umożliwia komunikację z internetem, przekształcając sygnały z sieci dostawcy na format zrozumiały dla lokalnych urządzeń. Jego głównym zadaniem jest zapewnienie dostępu do sieci WAN (Wide Area Network), a nie komunikacja między lokalnymi sieciami. Przełącznik działa na warstwie drugiej modelu OSI i służy do łączenia różnych urządzeń w ramach lokalnej sieci, przekazując pakiety danych między nimi na podstawie adresów MAC. Nie ma on zdolności do integracji sieci bezprzewodowej z przewodową. Koncentrator, będący urządzeniem starszej generacji, działa na podobnej zasadzie do przełącznika, ale nie jest w stanie efektywnie zarządzać ruchem danych, co prowadzi do konfliktów i kolizji. Często myli się te urządzenia z punktem dostępu, co wynika z braku zrozumienia ich funkcji i zastosowania. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy z tych komponentów ma swoje specyficzne zastosowanie w architekturze sieciowej oraz że ich rola i funkcjonalności są różne, co jest kluczowe dla prawidłowego projektowania i zarządzania sieciami.

Pytanie 24

Który z poniższych zapisów reprezentuje adres strony internetowej oraz przypisany do niego port?

A. 100.168.0.1:AH1

B. 100.168.0.1-AH1

C. 100.168.0.1:8080

D. 100.168.0.1-8080

Odpowiedź 100.168.0.1:8080 jest poprawna, ponieważ jest to standardowy format zapisu adresu IP z przypisanym portem. W tym przypadku '100.168.0.1' jest adresem IP, który identyfikuje unikalne urządzenie w sieci, a ':8080' to zapis portu, na którym nasłuchuje server. Port 8080 jest często wykorzystywany do działań związanych z aplikacjami webowymi, zwłaszcza gdy standardowy port 80 jest już zajęty. Dzięki zastosowaniu odpowiedniego portu, możliwe jest jednoczesne uruchamianie wielu usług na tym samym adresie IP. W praktyce, zrozumienie tego zapisu jest kluczowe w kontekście administracji sieciami, gdzie często musimy łączyć się z różnymi serwisami działającymi na różnych portach. Poprawny zapis portu umożliwia nie tylko dostęp do danych, ale również pozwala na prawidłowe skonfigurowanie zapory sieciowej, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa. Używając standardów takich jak RFC 793, możemy lepiej zrozumieć funkcjonowanie protokołów komunikacyjnych, co przyczynia się do efektywnego zarządzania siecią.

Pytanie 25

Który z poniższych programów nie służy do diagnozowania sieci komputerowej w celu wykrywania problemów?

A. traceroute

B. nslookup

C. getfacl

D. ping

Odpowiedzi 'traceroute', 'nslookup' oraz 'ping' są narzędziami, które w rzeczywistości są powszechnie używane do testowania i diagnozowania sieci komputerowych. 'Traceroute' jest wykorzystywane do śledzenia trasy pakietów danych przez różne węzły w sieci, co pozwala na identyfikację miejsc, w których mogą występować opóźnienia lub utraty pakietów. Działa ono na zasadzie wysyłania pakietów z narastającym czasem życia (TTL), co umożliwia określenie długości trasy dotarcia do celu. 'Ping' służy do sprawdzania dostępności hostów w sieci oraz mierzenia czasu odpowiedzi, co pozwala na szybką diagnozę problemów z połączeniem. Z kolei 'nslookup' jest narzędziem do zapytań DNS, które pozwala na przekształcanie nazw domenowych na adresy IP oraz odwrotnie. Typowym błędem myślowym jest mylenie funkcji tych narzędzi z zadaniami, które nie mają związku z sieciami, jak to ma miejsce w przypadku 'getfacl', które nie ma żadnej funkcjonalności związanej z diagnozowaniem połączeń sieciowych. Właściwe korzystanie z 'ping', 'traceroute' i 'nslookup' w sytuacjach, gdy występują problemy z łącznością, jest zgodne z najlepszymi praktykami, dlatego ważne jest zrozumienie ich zastosowania w kontekście testowania sieci.

Pytanie 26

Liczba 10101110110(2) w systemie szesnastkowym przedstawia się jako

A. A76

B. 536

C. AE6

D. 576

Liczba 10101110110(2) to liczba zapisana w systemie binarnym, która po konwersji do systemu dziesiętnego wynosi 1426. Aby ją przekształcić na system szesnastkowy, dzielimy ją na grupy po cztery bity, zaczynając od prawej strony. Przekształcając 10101110110(2) do postaci 0001 0101 1110 110(2), otrzymujemy 1 5 E 6, co w systemie szesnastkowym zapisuje się jako 576. W praktyce umiejętność konwersji między systemami liczbowymi jest kluczowa w programowaniu, inżynierii komputerowej oraz w elektronice, gdzie często wykorzystuje się systemy binarne i szesnastkowe. Zrozumienie tej konwersji jest również istotne w kontekście formatowania danych w programach, takich jak CSS czy HTML, gdzie kolory często są określane w formacie szesnastkowym. Ponadto, w wielu standardach komunikacyjnych i protokołach, takich jak TCP/IP, właściwe przedstawienie danych w różnych systemach liczbowych jest niezbędne do zapewnienia efektywnej komunikacji.

Pytanie 27

W komputerze połączonym z Internetem, w oprogramowaniu antywirusowym aktualizację bazy wirusów powinno się przeprowadzać minimum

A. raz w miesiącu

B. raz dziennie

C. raz w tygodniu

D. raz do roku

Zarządzanie bezpieczeństwem systemów komputerowych wymaga świadomego podejścia do aktualizacji programów antywirusowych, a wybór interwałów aktualizacji jest kluczowy. Wybór aktualizacji bazy wirusów raz w miesiącu lub raz do roku stawia system w poważnym niebezpieczeństwie, ponieważ złośliwe oprogramowanie rozwija się w zastraszającym tempie. Nieaktualna baza wirusów może nie wykrywać nowych zagrożeń, co prowadzi do potencjalnych infekcji. Co więcej, w przypadku zaproponowanej odpowiedzi o aktualizacji raz w tygodniu, istnieje znaczne ryzyko, że wirusy lub złośliwe oprogramowanie, które pojawiły się w ciągu tygodnia, nie zostaną zidentyfikowane na czas. Takie podejście opiera się na błędnym przekonaniu, że zagrożenia są stabilne i nie zmieniają się dramatycznie w krótkim okresie, co nie jest zgodne z rzeczywistością. W praktyce, codzienna aktualizacja to najlepsza praktyka, którą zaleca wiele instytucji zajmujących się bezpieczeństwem IT, takich jak CERT. Ignorowanie tych wytycznych może prowadzić do poważnych konsekwencji, w tym utraty danych, kradzieży tożsamości oraz uszkodzenia reputacji firmy lub osoby. Dlatego kluczowe jest wdrożenie strategii, która zapewnia regularne, codzienne aktualizacje, aby zminimalizować ryzyko i skutecznie chronić system przed dynamicznie zmieniającym się krajobrazem zagrożeń.

Pytanie 28

Jakie urządzenie jest używane do mocowania pojedynczych żył kabla miedzianego w złączach?

A. zaciskarka RJ45

B. nóż KRONE

C. obcinacz izolacji

D. szukacz kabli

Zaciskarka RJ45 służy do zarabiania wtyków RJ45, typowo stosowanych w instalacjach sieciowych Ethernet. Proces ten polega na zaciskaniu końcówek przewodów na stykach wtyku, co nie znajduje zastosowania przy mocowaniu pojedynczych żył w złączach typu IDC. Szukacz kabli jest narzędziem diagnostycznym, którego główną funkcją jest identyfikacja i śledzenie przebiegu kabli w ścianach lub innych trudno dostępnych miejscach, co nie ma związku z fizycznym mocowaniem przewodów. Obcinacz izolacji z kolei, jak sama nazwa wskazuje, wykorzystywany jest do usuwania zewnętrznej powłoki izolacyjnej z kabli, nie zaś do ich mocowania w złączach. Błędne postrzeganie funkcji tych narzędzi często wynika z niedostatecznego zrozumienia ich specjalistycznych zastosowań oraz różnych etapów pracy z instalacjami kablowymi. Kluczowe jest rozpoznanie narzędzi właściwych dla danego zadania w telekomunikacji oraz ich prawidłowe użycie, co bezpośrednio wpływa na jakość i trwałość instalacji. Prawidłowe przypisanie narzędzi do ich funkcji operacyjnych jest niezbędne dla efektywnej pracy technicznej w każdej instalacji sieciowej.

Pytanie 29

Aby użytkownicy lokalnej sieci mogli korzystać z przeglądarek do odwiedzania stron WWW za pomocą protokołów HTTP i HTTPS, brama internetowa musi umożliwiać ruch na portach

A. 80 i 434

B. 90 i 443

C. 80 i 443

D. 90 i 434

Odpowiedź 80 i 443 jest prawidłowa, ponieważ port 80 jest standardowym portem dla protokołu HTTP, a port 443 dla HTTPS. Kiedy użytkownik przegląda stronę internetową, jego przeglądarka wysyła żądanie do serwera, a serwer odpowiada, przesyłając dane na określonym porcie. Port 80 obsługuje komunikację niezabezpieczoną, podczas gdy port 443 obsługuje komunikację szyfrowaną, co zapewnia bezpieczeństwo danych przesyłanych między użytkownikiem a serwerem. Zastosowanie tych portów jest zgodne z normami IANA, które zarządzają listą portów oraz przypisaniami protokołów. Przykładowo, podczas zakupu online lub logowania do konta bankowego, przeglądarka używa portu 443, aby zabezpieczyć komunikację, co zapobiega przechwytywaniu danych przez nieautoryzowane osoby. W praktyce, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie stron internetowych, administratorzy sieci muszą skonfigurować bramy lub zapory ogniowe, aby umożliwić ruch na tych portach, co jest kluczowe dla zaawansowanych operacji sieciowych oraz bezpieczeństwa.

Pytanie 30

Jak nazywa się pamięć podręczna?

A. Chipset

B. VLB

C. Cache

D. EIDE

Odpowiedź 'Cache' jest poprawna, ponieważ pamięć podręczna (cache) to rodzaj pamięci, który przechowuje często używane dane i instrukcje, aby przyspieszyć dostęp do nich przez procesor. W każdej architekturze komputerowej pamięć podręczna odgrywa kluczową rolę w optymalizacji wydajności systemu. Dzięki temu, że cache działa z dużą szybkością i jest zlokalizowana blisko procesora, znacznie zmniejsza czas potrzebny na dostęp do pamięci RAM. Przykładem zastosowania pamięci podręcznej jest buforowanie danych w nowoczesnych procesorach, które mogą mieć różne poziomy pamięci podręcznej (L1, L2, L3). W praktyce oznacza to, że gdy procesor musi wykonać operację na danych, które już znajdują się w pamięci podręcznej, może to zrobić znacznie szybciej niż w przypadku, gdy musiałby odwołać się do pamięci RAM. Dobre praktyki branżowe zalecają projektowanie systemów z uwzględnieniem pamięci podręcznej, aby zwiększyć efektywność obliczeń i zminimalizować opóźnienia. Warto również zauważyć, że pamięć podręczna jest wykorzystywana nie tylko w komputerach, ale także w urządzeniach mobilnych, serwerach i systemach rozproszonych, co czyni ją uniwersalnym elementem architektury komputerowej.

Pytanie 31

Jakie jest adres rozgłoszeniowy sieci, w której funkcjonuje host z adresem IP 195.120.252.32 oraz maską podsieci 255.255.255.192?

A. 195.120.252.0

B. 195.120.252.255

C. 195.120.252.63

D. 195.120.255.255

Adresy 195.120.252.0 oraz 195.120.252.255 są powszechnie mylone z adresem rozgłoszeniowym, jednak mają one różne znaczenie w kontekście sieci komputerowych. Adres 195.120.252.0 to adres sieci, który identyfikuje daną podsieć i nie może być użyty do komunikacji z urządzeniami w tej sieci. Stosowanie go jako adresu rozgłoszeniowego jest błędne, ponieważ oznacza on początek zakresu adresów IP dostępnych w danej sieci. Z kolei adres 195.120.252.255 jest adresem rozgłoszeniowym dla sieci o masce 255.255.255.255, a nie 255.255.255.192. Posiadając maskę 255.255.255.192, rozmiar dostępnej podsieci zmienia się, co powoduje, że ostatni adres IP w tej konkretnej sieci to 195.120.252.63, a nie 195.120.252.255. Adres 195.120.255.255 jest adresem rozgłoszeniowym dla innej, szerszej sieci, nie mającej związku z obrazeniem 195.120.252.32 z maską 255.255.255.192. W kontekście adresowania IP, bardzo istotne jest zrozumienie relacji pomiędzy maską podsieci a przypisanym adresem, aby uniknąć nieporozumień, które mogą prowadzić do błędnej konfiguracji sieci. Prawidłowe zrozumienie tych koncepcji jest kluczowe dla inżynierów sieciowych oraz administratorów, aby zapewnić efektywne i bezpieczne działanie sieci komputerowych.

Pytanie 32

Jaki jest adres rozgłoszeniowy (broadcast) dla hosta z adresem IP 192.168.35.202 oraz 26-bitową maską?

A. 192.168.35.63

B. 192.168.35.255

C. 192.168.35.0

D. 192.168.35.192

Wybór adresów rozgłoszeniowych wymaga zrozumienia, jak działają maski podsieci i jak oblicza się adresy w sieciach IP. Adres 192.168.35.63 jest w rzeczywistości adresem hosta, a nie adresem rozgłoszeniowym. Został obliczony błędnie, ponieważ maska 26-bitowa wskazuje, że istnieje ograniczony zakres adresów hostów w tej podsieci. Podobnie, adres 192.168.35.0 jest używany jako adres sieci, a nie jako adres rozgłoszeniowy. Adres ten jest również kluczowym elementem w infrastrukturze sieciowej, gdyż definiuje granice sieci i pozwala na identyfikację podsieci. Z kolei adres 192.168.35.192, mimo że mieści się w tej samej podsieci, to również nie jest adresem rozgłoszeniowym, lecz adresem sieci. Własności adresów IP są ściśle regulowane przez standardy, takie jak RFC 791, które definiują zasady dotyczące przydzielania adresów IP, w tym granice użycia adresu rozgłoszeniowego. Ignorując zasady dotyczące maski podsieci i zakresu adresów, można łatwo wprowadzić w błąd i wybrać adresy, które nie pełnią roli rozgłoszeniowej. Zrozumienie tych koncepcji jest kluczowe dla prawidłowej konfiguracji i zarządzania siecią, co ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia efektywności i bezpieczeństwa komunikacji w sieciach komputerowych.

Pytanie 33

Który zakres adresów IPv4 jest poprawnie przypisany do danej klasy?

	Zakres adresów IPv4	Klasa adresu IPv4
A.	1.0.0.0 ÷ 127.255.255.255	A
B.	128.0.0.0 ÷ 191.255.255.255	B
C.	192.0.0.0 ÷ 232.255.255.255	C
D.	233.0.0.0 ÷ 239.255.255.255	D

A. A

B. B

C. C

D. D

Klasa B adresów IPv4 obejmuje zakres od 128.0.0.0 do 191.255.255.255. Adresy w tej klasie są często używane w średnich i dużych sieciach, ponieważ oferują większą liczbę dostępnych adresów hostów w porównaniu z klasą C. Każdy adres klasy B ma pierwszy oktet w zakresie od 128 do 191, a następne dwa oktety są używane do identyfikacji sieci, co daje możliwość utworzenia 16 384 sieci, każda z maksymalnie 65 534 hostami. W praktyce, oznacza to, że klasa B jest idealna dla organizacji z dużym zapotrzebowaniem na liczby hostów. Współczesne sieci korzystają z maski podsieci, aby elastyczniej zarządzać adresacją, jednak klasyczne podejście jest nadal istotne w kontekście zrozumienia podstaw działania protokołu IPv4. Standardy takie jak RFC 791 i późniejsze uaktualnienia precyzują sposób użycia tej klasy adresów, co jest ważne dla administratorów sieciowych, którzy muszą projektować wydajne i niezawodne struktury sieciowe.

Pytanie 34

Adres IP jest przypisywany przełącznikowi warstwy drugiej w celu

A. uzyskania zdalnego dostępu

B. ograniczenia pasma na portach

C. konfiguracji domeny rozgłoszeniowej

D. skonfigurowania portu bezpieczeństwa

Przełączniki warstwy drugiej nie mają na celu ograniczania pasma na portach. Ograniczanie pasma, znane jako rate limiting, jest funkcjonalnością bardziej typową dla przełączników warstwy trzeciej lub urządzeń takich jak routery, które operują na poziomie IP. Przełączniki warstwy drugiej operują głównie na adresach MAC i nie podejmują decyzji o kierunkowaniu pakietów na podstawie informacji zawartych w nagłówkach IP. W kontekście zarządzania pasmem, na portach przełącznika można skonfigurować polityki QoS (Quality of Service), które jednak również wymagają wsparcia ze strony warstwy trzeciej. Kolejną błędną koncepcją jest stwierdzenie, że adres IP jest nadawany w celu konfiguracji domeny rozgłoszeniowej. W rzeczywistości konfiguracja domeny rozgłoszeniowej opiera się na protokole IGMP (Internet Group Management Protocol) na poziomie warstwy trzeciej, a nie na przypisaniu adresu IP przełącznika. Adres IP w kontekście przełącznika nie ma również nic wspólnego z konfiguracją portu bezpieczeństwa, który jest zwykle stosowany w przełącznikach, aby kontrolować, jakie urządzenia mogą komunikować się przez dany port. Bezpośrednio związane z tym jest zrozumienie, że porty bezpieczeństwa operują na warstwie drugiej, podczas gdy adres IP i jego konfiguracja są związane z warstwą trzecią, co czyni te odpowiedzi niepoprawnymi w kontekście pytania.

Pytanie 35

Możliwość odzyskania listy kontaktów z telefonu komórkowego działającego na systemie Android występuje, gdy użytkownik wcześniej przeprowadził synchronizację danych urządzenia z Google Drive przy użyciu

A. konta Google

B. konta Yahoo

C. konta Microsoft

D. dowolnego konta pocztowego z portalu Onet

Odpowiedź "konta Google" to strzał w dziesiątkę. Synchronizacja danych na Androidzie rzeczywiście najlepiej działa przez konto Google. Dzięki temu możesz bez problemu przesyłać swoje kontakty, kalendarze czy zdjęcia do chmury, co sprawia, że wszystko jest bezpieczne i dostępne nawet na innych urządzeniach. Na przykład, kiedy zmienisz telefon, logując się na swoje konto Google, wszystkie kontakty wracają na miejsce jak za dotknięciem magicznej różdżki. Dobrze też wiedzieć, że korzystanie z konta Google to nie tylko wygoda, ale i duże bezpieczeństwo, bo Google ma naprawdę niezłe zabezpieczenia. Dodatkowo, synchronizacja z kontem Google ułatwia korzystanie z różnych aplikacji, jak na przykład Google Contacts, co sprawia, że zarządzanie kontaktami staje się o wiele prostsze. Tak więc, żeby skutecznie odzyskać wszystkie kontakty, koniecznie trzeba mieć konto Google i wcześniej to ustawić na swoim urządzeniu.

Pytanie 36

Martwy piksel, który jest defektem w monitorach LCD, to punkt, który ciągle ma ten sam kolor

A. szarym

B. żółtym

C. fioletowym

D. czarnym

Martwy piksel to problem, który występuje w monitorach LCD, polegający na tym, że pojedynczy piksel pozostaje w stanie 'martwym', czyli niezmiennie wyświetla kolor czarny. Z definicji martwy piksel to piksel, który nie reaguje na sygnały z karty graficznej, co skutkuje jego stałym brakiem emisji światła. W praktyce martwy piksel jest widoczny jako mały czarny punkt na ekranie, co może być bardzo irytujące, zwłaszcza w przypadku monitorów o wysokiej rozdzielczości. W branży stosuje się różne metody diagnostyki i naprawy takich usterek, w tym testy wizualne i narzędzia do identyfikacji problematycznych pikseli. Warto zaznaczyć, że martwe piksele mogą różnić się od tzw. 'zapalonych' pikseli, które cały czas świecą w jednym, konkretnym kolorze. W standardach jakości monitorów LCD, takich jak ISO 9241-302, określono, że akceptowalne są pewne limity wad pikseli, co jest istotne dla producentów przy ocenie jakości ich produktów. Dlatego rozumienie problematyki martwych pikseli jest kluczowe zarówno dla użytkowników, jak i producentów sprzętu elektronicznego.

Pytanie 37

Na ilustracji przedstawiono opcje karty sieciowej w oprogramowaniu VirtualBox. Ustawienie na wartość sieć wewnętrzna, spowoduje, że

A. system wirtualny nie będzie miał zainstalowanej karty sieciowej.

B. karta sieciowa maszyny wirtualnej będzie pracować w sieci wirtualnej.

C. karta sieciowa maszyny wirtualnej będzie zmostkowana z kartą maszyny fizycznej.

D. system wirtualny będzie zachowywać się tak, jakby był podłączony do rutera udostępniającego połączenie sieciowe.

Ustawienie karty sieciowej w VirtualBox na „Sieć wewnętrzna” oznacza, że interfejs tej maszyny wirtualnej będzie pracował w całkowicie wirtualnej, odizolowanej sieci, tworzonej wyłącznie wewnątrz hypervisora. Moim zdaniem to jedno z fajniejszych ustawień do ćwiczeń, bo pozwala zbudować sobie małe, laboratoryjne środowisko sieciowe bez ryzyka, że coś „wypłynie” do prawdziwej sieci firmowej czy domowej. Maszyny z tą samą nazwą sieci wewnętrznej (np. „lab1”) widzą się nawzajem, mogą się pingować, można na nich skonfigurować własny serwer DHCP, DNS, router programowy, firewalla itp., ale nie mają domyślnie dostępu ani do hosta, ani do Internetu. Z punktu widzenia systemu gościa karta sieciowa jest normalną kartą, widoczną w menedżerze urządzeń czy w `ipconfig`/`ip a`, tylko jej „kabel” jest podłączony do wirtualnego przełącznika, a nie do fizycznej infrastruktury. W praktyce wykorzystuje się to np. do testowania serwerów, usług domenowych, ćwiczeń z routingu czy konfiguracji zapór – zgodnie z dobrymi praktykami bezpieczeństwa takie środowiska testowe powinny być odseparowane od produkcji. Warto też pamiętać, że w odróżnieniu od NAT czy mostkowania, tryb sieci wewnętrznej nie tworzy żadnego automatycznego wyjścia na Internet, więc jeśli chcemy, żeby taki segment miał dostęp na zewnątrz, trzeba świadomie skonfigurować dodatkową maszynę pełniącą rolę routera lub bramy. To dokładnie odpowiada idei segmentacji i izolacji sieci, którą promują standardy bezpieczeństwa w IT.

Pytanie 38

Który zestaw przyrządów pomiarowych jest wystarczający do wykonania w obwodzie prądu stałego pomiaru mocy metodą techniczną?

A. Dwa amperomierze.

B. Woltomierz i amperomierz.

C. Dwa woltomierze.

D. Amperomierz i omomierz.

W metodzie technicznej pomiaru mocy w obwodzie prądu stałego kluczowe jest to, że moc obliczamy na podstawie dwóch podstawowych wielkości: napięcia i prądu. Wzór P = U · I nie jest tylko szkolnym schematem, ale realnym narzędziem używanym w serwisie i diagnostyce urządzeń elektronicznych. Dlatego potrzebujemy przyrządów, które pozwalają te dwie wielkości zmierzyć niezależnie. Użycie samych amperomierzy prowadzi do typowego nieporozumienia: fakt, że znamy prąd, nie wystarcza, żeby policzyć moc, bo nie znamy napięcia na odbiorniku. Nawet jeśli ktoś kojarzy zależność P = I² · R, to i tak brakuje mu dokładnej wartości rezystancji w warunkach pracy, a w praktyce obciążenia często nie są idealnie rezystancyjne. Dwa amperomierze nie dodają tu żadnej sensownej informacji – mierzą tę samą wielkość, a do obliczenia mocy potrzebne są dwie różne. Podobnie sprawa wygląda z dwoma woltomierzami. Pomiar samego napięcia na różnych punktach obwodu może być przydatny diagnostycznie, ale nie pozwoli policzyć mocy, jeśli nie znamy płynącego prądu. To częsty błąd myślowy: skoro znam „jakieś parametry” obwodu, to może da się z nich coś wyliczyć. Niestety, fizyki się nie przeskoczy – bez prądu nie ma mocy w sensie obliczeniowym. Amperomierz z omomierzem też wydaje się niektórym kuszącą kombinacją, bo kojarzą wzór P = I² · R. Problem w tym, że omomierzem mierzy się rezystancję elementu w stanie beznapięciowym, zwykle przy bardzo małym prądzie pomiarowym. W praktyce pod obciążeniem rzeczywista rezystancja dynamiczna może być inna, szczególnie przy elementach półprzewodnikowych, przewodach nagrzewających się, cewkach czy innych nieliniowych odbiornikach. Do tego dochodzi fakt, że omomierza nie używa się w normalnie pracującym, zasilonym obwodzie – to jest po prostu zła praktyka i może skończyć się uszkodzeniem miernika. Stąd typowe instrukcje i dobre praktyki pomiarowe mówią jasno: do wyznaczania mocy metodą techniczną w obwodzie DC używamy woltomierza i amperomierza, odpowiednio włączonych w obwód. Wszystkie pozostałe zestawy nie dają kompletu wiarygodnych danych potrzebnych do poprawnego, bezpiecznego i powtarzalnego pomiaru mocy.

Pytanie 39

W systemie Windows, aby udostępnić folder jako ukryty, należy na końcu nazwy udostępniania umieścić znak

A. ~

B. #

C. $

D. @

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo na pierwszy rzut oka każdy z podanych znaków mógłby wyglądać jak coś „specjalnego” w systemach komputerowych. W systemie Windows, w kontekście udostępniania folderów w sieci, tylko znak dolara „$” ma konkretne znaczenie: oznacza, że udział jest ukryty i nie pojawi się na liście udziałów przy zwykłym przeglądaniu komputera w sieci. Pozostałe znaki, takie jak tylda „~”, kratka „#” czy małpa „@”, mogą być używane w różnych kontekstach informatycznych, ale nie służą do ukrywania udziałów sieciowych w Windows. Tylda bardzo często kojarzy się z systemami Unix/Linux, gdzie oznacza katalog domowy użytkownika, albo z plikami tymczasowymi i kopiami roboczymi (np. pliki tymczasowe Office’a zaczynające się od „~$”). W Windowsie sama tylda w nazwie udziału nie włącza żadnego specjalnego trybu, to po prostu zwykły znak w nazwie. Kratka „#” bywa używana w adresach URL, w niektórych językach programowania czy w nazwach zmiennych, ale Windows nie interpretuje jej w jakiś specjalny sposób przy udostępnianiu folderów. Tak samo małpa „@” jest charakterystyczna np. dla adresów e‑mail, występuje w niektórych nazwach kont i identyfikatorów, ale nie pełni żadnej roli przy oznaczaniu udziałów jako ukryte. Typowym błędem myślowym jest tu przenoszenie skojarzeń z innych systemów lub aplikacji na mechanizmy udostępniania w Windows – ktoś widzi znak „~” i kojarzy go z „czymś systemowym” albo „ukrytym”, więc zakłada, że tak samo będzie w udostępnianiu sieciowym. Tymczasem w administracji Windows trzeba trzymać się konkretnych mechanizmów: udział jest ukryty tylko wtedy, gdy jego nazwa kończy się na „$”, np. „DANE$”. Nawet jeśli nazwiemy udział „DANE#” czy „DANE@”, będzie on normalnie widoczny w sieci. W praktyce dobra administracja polega na rozróżnieniu: ukrywanie udziału przez „$” służy bardziej porządkowi i ograniczeniu przypadkowego dostępu, a realne bezpieczeństwo zapewniają uprawnienia NTFS, poprawnie skonfigurowane konta użytkowników i grup oraz spójna polityka dostępu.

Pytanie 40

Która lokalizacja umożliwia utworzenie kopii zapasowej dysku systemowego Windows 11?

A. Partycja rozruchowa.

B. Partycja systemowa.

C. Dysk zewnętrzny.

D. Katalog C:\Windows\Boot

Wiele osób zakłada, że skoro coś jest „systemowe” albo „rozruchowe”, to nadaje się do kopii zapasowej systemu. I tu pojawia się typowe nieporozumienie: partycja rozruchowa czy partycja systemowa to elementy tego samego fizycznego dysku, z którego startuje Windows 11. One są częścią infrastruktury uruchamiania systemu, a nie miejscem do bezpiecznego przechowywania backupu. Jeśli ten dysk ulegnie awarii mechanicznej, logicznej albo zostanie zaszyfrowany przez ransomware, tracisz zarówno system, jak i wszystko, co było na tych partycjach, włącznie z ewentualną kopią zapasową trzymaną „obok”. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych to klasyczny antywzorzec – backup nie może być zależny od tego samego punktu awarii.
Partycja rozruchowa w nowoczesnych systemach z UEFI to zwykle mała partycja EFI, zawierająca pliki startowe, bootloader, wpisy BCD. Ona ma pełnić ściśle techniczną rolę uruchamiania systemu, a nie magazynu danych. Próba traktowania jej jako lokalizacji backupu mija się z celem, bo jest za mała i zbyt krytyczna. Podobnie partycja systemowa, czyli ta z zainstalowanym Windows (zazwyczaj C:), jest najbardziej narażona na błędy użytkownika, infekcje malware i uszkodzenia logiczne. Trzymanie tam kopii zapasowej systemu przypomina robienie kserokopii dokumentu i przechowywanie jej w tej samej teczce, którą najczęściej nosisz przy sobie – w razie zgubienia tracisz wszystko naraz.
Katalog C:\Windows\Boot również bywa mylony z miejscem na kopię, bo kojarzy się z procesem startu. Technicznie to tylko folder z plikami rozruchowymi w obrębie tej samej partycji systemowej. Nie zapewnia żadnej izolacji ani ochrony fizycznej. To nadal ten sam dysk, te same ryzyka: awaria sprzętu, uszkodzenie systemu plików, zaszyfrowanie danych. Dobre praktyki security i backupu (również w dokumentacji Microsoftu) mówią wprost: kopia zapasowa powinna być na oddzielnym nośniku, najlepiej zewnętrznym lub sieciowym, a kluczowe backupy powinny być odłączane od systemu na co dzień. Typowy błąd myślowy polega na myleniu „elementu systemu” z „miejscem bezpiecznym”. To, że coś jest ważne dla startu Windows, nie znaczy, że jest bezpieczne do przechowywania kopii zapasowej. Bezpieczeństwo backupu wynika z separacji: inny nośnik, inny punkt awarii, często też inna lokalizacja fizyczna. Dlatego jedynie zewnętrzny dysk spełnia w tym pytaniu realne wymagania poprawnego backupu systemu Windows 11.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej