Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 24 kwietnia 2026 10:27
Data zakończenia: 24 kwietnia 2026 10:33

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Koronarografia jest radiologicznym zabiegiem diagnostycznym pozwalającym ocenić drożność

A. tętnic wieńcowych.

B. żył obwodowych.

C. tętnic obwodowych.

D. żył wieńcowych.

Poprawnie – koronarografia służy do oceny drożności tętnic wieńcowych, czyli naczyń, które zaopatrują mięsień sercowy w krew utlenowaną. Jest to inwazyjne badanie radiologiczne z użyciem promieniowania rentgenowskiego i kontrastu jodowego, wykonywane najczęściej z dostępu przez tętnicę promieniową w nadgarstku albo udową w pachwinie. Do światła tętnicy wprowadza się cewnik, pod kontrolą fluoroskopii kieruje go do ujść tętnic wieńcowych w aorcie, a następnie podaje środek cieniujący. Na ekranie aparatu angiograficznego widoczny jest „rysunek” tętnic wieńcowych, co pozwala dokładnie ocenić zwężenia, zamknięcia, przebieg naczyń i krążenie oboczne. W praktyce klinicznej koronarografia jest złotym standardem w diagnostyce choroby wieńcowej, zwłaszcza przy podejrzeniu ostrego zespołu wieńcowego, niestabilnej dławicy czy przed planowaną angioplastyką wieńcową (PCI) albo operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG). Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć: jeśli mówimy o „wieńcowych” w kontekście kardiologii inwazyjnej, to prawie zawsze chodzi o tętnice, nie żyły. Dobre praktyki zakładają też ocenę nie tylko samej drożności, ale także charakteru zmian miażdżycowych, długości i lokalizacji zwężeń, co ma bezpośredni wpływ na wybór dalszego leczenia – czy wystarczy stent, czy potrzebna będzie operacja kardiochirurgiczna. Warto też pamiętać, że w nowszych standardach coraz częściej wspomina się o uzupełnieniu klasycznej koronarografii o pomiary FFR czy obrazowanie wewnątrznaczyniowe (IVUS, OCT), ale punktem wyjścia nadal jest właśnie ocena tętnic wieńcowych w angiografii.

Pytanie 2

W leczeniu izotopowym tarczycy należy podać

A. dożylnie emiter promieniowania beta.

B. doustnie emiter promieniowania alfa.

C. doustnie emiter promieniowania beta.

D. dożylnie emiter promieniowania alfa.

W leczeniu izotopowym tarczycy standardem jest podanie doustne radiojodu, czyli emitera promieniowania beta. Najczęściej stosuje się jod-131, który gromadzi się selektywnie w tkance tarczycowej, bo tarczyca fizjologicznie wychwytuje jod z krwi do syntezy hormonów. Dzięki temu mamy coś w rodzaju „celowanej” radioterapii – promieniowanie beta działa głównie w obrębie tarczycy, a otaczające tkanki dostają relatywnie mniejszą dawkę. Emiter beta ma stosunkowo krótki zasięg w tkankach (kilka milimetrów), co ogranicza uszkodzenia narządów sąsiednich. Doustne podanie w kapsułce lub płynie jest wygodne, tanie, dobrze tolerowane przez pacjentów i zgodne z obowiązującymi procedurami medycyny nuklearnej. Podanie dożylne w tym wskazaniu nie jest potrzebne – układ pokarmowy bardzo dobrze wchłania jod, a później krew rozprowadza go do tarczycy. W praktyce klinicznej stosuje się tę metodę m.in. w leczeniu nadczynności tarczycy, wola toksycznego oraz po operacjach raka tarczycy do zniszczenia pozostałej tkanki tarczycowej lub przerzutów wychwytujących jod. Z mojego doświadczenia to jedno z prostszych do zapamiętania skojarzeń: tarczyca = jod-131 doustnie, emiter beta. W dobrych ośrodkach dużą wagę przykłada się do prawidłowego przygotowania pacjenta (dieta uboga w jod, odstawienie niektórych leków, weryfikacja ciąży u kobiet), a także do ochrony radiologicznej po podaniu dawki – pacjent dostaje szczegółowe zalecenia, jak ograniczyć narażenie domowników. Moim zdaniem warto to kojarzyć nie tylko jako „pytanie testowe”, ale jako klasyczny przykład praktycznego wykorzystania fizyki promieniowania w medycynie nuklearnej.

Pytanie 3

Na elektrokardiogramie zarejestrowano

A. blok odnogi pęczka Hisa.

B. migotanie przedsionków.

C. zawał mięśnia sercowego.

D. migotanie komór.

Na przedstawionym zapisie EKG widać zmiany typowe dla zawału mięśnia sercowego, dlatego odpowiedź „zawał mięśnia sercowego” jest prawidłowa. Kluczowe jest tu zwrócenie uwagi na kształt zespołów QRS i odcinka ST. W świeżym zawale, szczególnie STEMI, widzimy uniesienie odcinka ST ponad linię izoelektryczną w sąsiadujących ze sobą odprowadzeniach, często z towarzyszącą patologicznie głęboką falą Q lub jej tworzeniem się. Na takim schematycznym zapisie, jak w pytaniu testowym, zwykle pokazuje się wyraźne „kopułkowate” lub „prostokątne” uniesienie ST – właśnie coś takiego można tutaj dostrzec. Moim zdaniem to jest klasyczny rysunek z podręczników do EKG, który ma nauczyć kojarzenia obrazu z ostrym niedokrwieniem. W praktyce technika EKG powinna zawsze oceniać, czy zapis nie sugeruje ostrego zespołu wieńcowego. Jeśli widzimy typowe uniesienia ST, szczególnie w odprowadzeniach przedsercowych V1–V6 lub w odprowadzeniach kończynowych, zgodnie z zaleceniami ESC i PTK trzeba jak najszybciej zgłosić to lekarzowi, bo liczy się czas do reperfuzji (PCI lub fibrynoliza). W odróżnieniu od zaburzeń rytmu, w zawale rytm może być zupełnie regularny, z zachowanymi załamkami P, natomiast zmienia się właśnie morfologia ST i QRS. Warto też pamiętać, że w późniejszych fazach zawału odcinek ST może wracać do linii izoelektrycznej, a pojawia się głęboka, poszerzona fala Q oraz odwrócenie załamka T – to tzw. zmiany ewolucyjne. W testach często pokazuje się różne etapy, ale tutaj chodziło o skojarzenie: charakterystyczne uniesienie ST = świeży zawał. Dobrą praktyką jest zawsze analizowanie EKG według schematu: częstość, rytm, załamki P, odstęp PQ, QRS, odcinek ST, załamek T – wtedy łatwiej wychwycić takie ostre zmiany.

Pytanie 4

Do zdjęcia rentgenowskiego żeber w projekcji skośnej tylnej pacjenta należy ustawić

A. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

B. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

C. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

D. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi brzmią całkiem logicznie na pierwszy rzut oka. Trzeba jednak pamiętać, że w projekcjach skośnych żeber kluczowe są dwie rzeczy: kierunek wiązki (AP albo PA) oraz to, czy strona badana jest bliżej kasety, czy dalej. Cała reszta to w zasadzie konsekwencja tych dwóch decyzji. Częstym błędem jest mylenie projekcji skośnych tylnych z przednimi. Jeżeli pacjent jest ustawiony tyłem do lampy, a przodem do kasety, to mamy projekcję PA lub PA skośną, typowo stosowaną raczej do uwidaczniania żeber tylnych. W tym pytaniu chodzi o projekcję skośną tylną, czyli sytuację, gdy promień centralny biegnie od tyłu do przodu, a pacjent jest ustawiony przodem do lampy. Dlatego konfiguracje, w których pacjent stoi tyłem do lampy, nie pasują do definicji projekcji tylnej. Drugim typowym nieporozumieniem jest przekonanie, że badana strona powinna być zawsze dalej od kasety, bo wtedy „lepiej się odcina” od tła. To jest odwrotne do zasad geometrii obrazowania. Stronę badaną zbliżamy do detektora właśnie po to, żeby ograniczyć powiększenie i zniekształcenia perspektywiczne. Jeśli ustawimy stronę badaną dalej od kasety, to żebra po tej stronie wyjdą większe, bardziej rozmyte i trudniejsze do oceny, a dodatkowo nałoży się na nie obraz strony bliższej detektorowi. W praktyce klinicznej przy badaniu żeber dążymy do tego, aby interesująca nas połowa klatki piersiowej była jak najbliżej kasety, niezależnie czy robimy projekcję AP, PA czy skośną. Błędne odpowiedzi wynikają zwykle z mechanicznego kojarzenia „tyłem do lampy = projekcja tylna” lub z intuicji, że coś co jest dalej, będzie „lepiej widoczne”. Tymczasem definicja projekcji odnosi się do kierunku biegu wiązki, a jakość obrazu zależy w dużej mierze od odległości badanej struktury od detektora. Dlatego poprawne ustawienie dla skośnej tylnej żeber musi łączyć dwa elementy: wiązka AP (pacjent przodem do lampy) i strona badana bliżej kasety.

Pytanie 5

Fala głosowa rozchodzi się

A. w gazach i cieczach.

B. w cieczach i próżni.

C. w gazach, cieczach i próżni.

D. w gazach i próżni.

Poprawnie – fala głosowa, czyli fala akustyczna, w fizyce jest falą mechaniczną. To znaczy, że do swojego rozchodzenia się potrzebuje ośrodka materialnego, w którym cząsteczki mogą drgać i przekazywać energię dalej. Takim ośrodkiem mogą być gazy (np. powietrze), ciecze (np. woda) albo ciała stałe. W próżni nie ma cząsteczek, więc nie ma co drgać i klasyczna fala dźwiękowa po prostu nie może się tam rozchodzić. Dlatego odpowiedź „w gazach i cieczach” jest merytorycznie poprawna, chociaż warto pamiętać, że w rzeczywistości dźwięk rozchodzi się też w ciałach stałych. W praktyce medycznej i okołomedycznej ma to spore znaczenie. W audiometrii, badaniach słuchu czy przy kalibracji sprzętu do pomiaru hałasu zakłada się, że fala dźwiękowa biegnie głównie w powietrzu, czyli w gazie. Z kolei w ultrasonografii medycznej wykorzystujemy rozchodzenie się fal mechanicznych w tkankach, które fizycznie zachowują się jak różne ciecze i ciała stałe – stąd żel USG, żeby poprawić sprzężenie między głowicą a skórą, bo powietrze bardzo słabo przewodzi ultradźwięki. Moim zdaniem to jedno z tych prostych pytań, które później ułatwia zrozumienie, czemu np. badanie USG nie działa w powietrzu i czemu w kosmosie, w próżni, nie „słychać” eksplozji mimo że mogą emitować promieniowanie elektromagnetyczne. W dobrych praktykach technicznych zawsze rozróżniamy fale mechaniczne (wymagające ośrodka, jak dźwięk) od fal elektromagnetycznych (np. promieniowanie RTG, radiowe), które mogą iść w próżni.

Pytanie 6

Wskazaniem do wykonania badania spirometrycznego jest

A. zapalenie płuc.

B. krwioplucie niejasnego pochodzenia.

C. przewlekła choroba obturacyjna płuc.

D. odma opłucnowa.

Prawidłowo wskazana przewlekła choroba obturacyjna płuc (POChP) to klasyczne i jedno z najważniejszych wskazań do wykonania spirometrii. Spirometria jest podstawowym badaniem czynnościowym układu oddechowego, które pozwala ocenić pojemności i objętości płuc oraz przepływy powietrza w drogach oddechowych. W praktyce klinicznej właśnie dzięki temu badaniu rozpoznaje się obturację, czyli zwężenie dróg oddechowych, typowe dla POChP i astmy. Standardy GOLD oraz wytyczne towarzystw pneumonologicznych bardzo jasno mówią, że rozpoznanie POChP nie powinno być stawiane tylko „na oko”, na podstawie objawów, ale musi być potwierdzone spirometrycznie – typowo przez obniżony wskaźnik FEV1/FVC poniżej wartości granicznej. Z mojego doświadczenia to badanie jest takim „EKG dla płuc” – proste, powtarzalne, a daje masę informacji. U pacjentów z przewlekłym kaszlem, dusznością wysiłkową, nawracającymi infekcjami oskrzelowymi, szczególnie palaczy, spirometria jest absolutnym standardem postępowania. Dzięki niej można nie tylko postawić diagnozę, ale też oceniać stopień zaawansowania choroby, monitorować skuteczność leczenia (np. lekami rozszerzającymi oskrzela) i kontrolować postęp choroby w czasie. W POChP wynik spirometrii ma też znaczenie rokownicze i pomaga ustalić, czy pacjent kwalifikuje się np. do tlenoterapii domowej albo rehabilitacji oddechowej. W dobrej praktyce technik i personel wykonujący spirometrię dba o prawidłowe przygotowanie pacjenta, poprawną technikę dmuchania, powtarzalność prób i interpretację zgodną z normami odniesienia, bo od jakości tego badania zależy cała dalsza diagnostyka i leczenie pacjenta z przewlekłą obturacją.

Pytanie 7

Które zdjęcia należy wykonać pacjentom z chorobą reumatoidalną stawów kolanowych?

A. AP i boczne obu stawów kolanowych.

B. AP obu stawów kolanowych i osiowe rzepek.

C. AP i boczne stawu kolanowego prawego.

D. AP i boczne stawu kolanowego lewego.

Prawidłowo wskazano, że u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów kolanowych wykonuje się projekcje AP i boczne obu stawów kolanowych. W RZS zmiany są zwykle wielostawowe, symetryczne i postępujące, dlatego standardem jest obrazowanie obu kolan, a nie tylko jednego, nawet jeśli pacjent zgłasza ból głównie po jednej stronie. W projekcji AP oceniamy przestrzeń stawową, ustawienie osi kończyny, ewentualne podwichnięcia, nadżerki kostne w obrębie kłykci, obecność osteoporozy przystawowej. Projekcja boczna pozwala lepiej zobaczyć zarys rzepki, powierzchnie stawowe, wysięk w jamie stawu (tzw. objaw zatarcia zarysu fałdów tłuszczowych), a także deformacje zgięciowe. Moim zdaniem ważne jest też to, że wykonując badanie obu kolan, mamy punkt odniesienia – czasem jedno kolano jest zajęte mocniej, drugie słabiej, ale porównanie symetrii zmian bardzo pomaga w ocenie zaawansowania RZS. W wielu ośrodkach przy podejrzeniu chorób zapalnych stawów stosuje się tzw. „serię reumatologiczną” RTG – zawsze z uwzględnieniem obu stron ciała (np. obu rąk, obu stóp, obu kolan). To po prostu dobra praktyka, bo RZS jest chorobą układową, a nie problemem jednego, przypadkowego stawu. W praktyce technik radiologii powinien pamiętać, że zlecenie „stawy kolanowe w RZS” domyślnie oznacza projekcje AP i boczne obu kolan, z prawidłowym ułożeniem, centrowaniem i ochroną gonad, a nie ograniczanie się tylko do strony bardziej bolesnej.

Pytanie 8

Zgodnie z obowiązującą procedurą radiologiczną zdjęcie jamy brzusznej przy podejrzeniu zapalenia nerek zostanie wykonane w projekcji

A. PA na stojąco.

B. AP na stojąco.

C. AP na leżąco.

D. PA na leżąco.

Prawidłowa jest projekcja AP na leżąco, bo przy podejrzeniu zapalenia nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek, kolka nerkowa, inne ostre stany w obrębie jamy brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej) standardowo wykonuje się klasyczne zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej w pozycji leżącej na plecach. W projekcji AP promień główny przechodzi od strony przedniej do tylnej części ciała, a detektor leży pod plecami pacjenta. W praktyce oddziałowej to jest najbardziej powtarzalna, stabilna i bezpieczna pozycja, szczególnie dla pacjentów z bólem, gorączką, odwodnieniem, którzy często w ogóle nie są w stanie ustać prosto przy statywie. Zdjęcie AP na leżąco pozwala dobrze ocenić zarys nerek, rozmieszczenie gazu w jelitach, obecność zwapnień (np. złogi w drogach moczowych), czasem cienie tkanek miękkich w okolicy lędźwiowej. Moim zdaniem ważne jest też to, że ta projekcja minimalizuje ruchy pacjenta – leżący chory mniej się wierci, więc ostrość obrazu jest po prostu lepsza. W wielu pracowniach jest to pozycja domyślna do przeglądowego RTG brzucha, zgodna z typowymi procedurami radiologicznymi i zaleceniami opisanymi w podręcznikach techniki obrazowania. Dodatkowo, jeśli lekarz podejrzewa inny problem (np. perforację przewodu pokarmowego czy wolny gaz pod kopułami przepony), dopiero wtedy dokładamy projekcję stojącą lub boczną na leżąco, ale bazą nadal pozostaje AP na leżąco. W praktyce technik często zaczyna właśnie od tego ułożenia, a dopiero potem, na zlecenie lekarza, rozszerza badanie o kolejne projekcje lub inne metody, np. USG czy TK, bo RTG jamy brzusznej przy zapaleniu nerek jest badaniem raczej uzupełniającym niż rozstrzygającym.

Pytanie 9

Rutynowe badanie koronarografii prawej tętnicy wieńcowej wykonywane jest w rzucie skośnym przednim

A. lewym pod kątem 60°.

B. prawym pod kątem 60°.

C. prawym pod kątem 45°.

D. lewym pod kątem 45°.

Prawidłowa odpowiedź „lewym pod kątem 60°” odnosi się do klasycznej, rutynowej projekcji skośnej przedniej stosowanej w koronarografii prawej tętnicy wieńcowej (RCA – right coronary artery). W praktyce zabiegowej przyjęło się, że standardowym ujęciem do oceny przebiegu proksymalnego i środkowego odcinka RCA jest projekcja LAO (Left Anterior Oblique) około 60°, często z niewielkim dogięciem czaszkowym lub ogonowym, zależnie od budowy pacjenta. W tej projekcji prawa tętnica wieńcowa „odwija się” z cienia kręgosłupa i przepony, staje się bardziej wyizolowana i można czytelnie ocenić zwężenia, przebieg i ewentualne anomalie anatomiczne. Moim zdaniem warto zapamiętać to tak: RCA – najlepiej widoczna w skośnej przedniej lewej, dość mocno odkręconej (ok. 60°). W pracowni hemodynamicznej operator dobiera kąt na podstawie obrazu na żywo, ale punkt wyjścia jest właśnie taki. Jest to zgodne z typowymi schematami nauczania kardiologii inwazyjnej i z opisami w podręcznikach do angiografii wieńcowej, gdzie jako projekcję rutynową RCA podaje się LAO 30–60°. Taka standaryzacja ujęć ułatwia porównywanie badań między różnymi pracowniami i operatorami. W praktyce technik / pielęgniarka instrumentariuszka powinna kojarzyć, że przy badaniu prawej tętnicy wieńcowej lekarz najczęściej poprosi właśnie o rzut skośny przedni lewy o większym kącie, a nie o małe odchylenie czy projekcję prawoskośną. Dzięki temu przygotowanie ramienia C-ramienia jest szybsze, a ekspozycja krótsza, co zmniejsza dawkę promieniowania dla pacjenta i personelu. Dodatkowo dobra znajomość standardowych projekcji pomaga potem w interpretacji obrazów – łatwiej rozpoznać, który segment naczynia oglądamy i jak układa się ono w przestrzeni.

Pytanie 10

Jak zgodnie ze standardem należy ustawić pacjenta do badania rentgenowskiego w skosie tylnym prawym?

A. Tyłem do kasety, prawa strona przylega do kasety, lewa strona odwiedziona od kasety.

B. Przodem do kasety, prawa strona przylega do kasety, lewa strona odwiedziona od kasety.

C. Tyłem do kasety, lewa strona przylega do kasety, prawa strona odwiedziona od kasety.

D. Przodem do kasety, lewa strona przylega do kasety, prawa strona odwiedziona od kasety.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z zasad nazewnictwa projekcji w radiologii. Określenie „skos tylny prawy” (RPO – right posterior oblique) oznacza, że do kasety przylega prawa część tylnej powierzchni ciała pacjenta. Innymi słowy: pacjent stoi tyłem do kasety, jest lekko obrócony, tak żeby prawa strona pleców i tułowia dotykała kasety, a lewa strona była odsunięta – czyli odwiedziona od kasety. Takie ustawienie odpowiada właśnie odpowiedzi: „Tyłem do kasety, prawa strona przylega do kasety, lewa strona odwiedziona od kasety”. W standardach radiologicznych przyjęło się, że w projekcjach skośnych pierwsze słowo („tylny” albo „przedni”) mówi, czy do detektora bliżej jest powierzchnia tylna (PA/tył do kasety) czy przednia (AP/przodem do kasety), a określenie „prawy/lewy” wskazuje, która strona ciała przylega do kasety. To jest bardzo praktyczne, bo od razu wiadomo, jak ustawić pacjenta, niezależnie czy robisz RTG kręgosłupa lędźwiowego, klatki piersiowej, czy stawu krzyżowo-biodrowego w skośnych projekcjach. Moim zdaniem warto sobie to utrwalić na schemacie: w projekcjach tylnych skośnych (RPO, LPO) pacjent stoi tyłem do kasety, a w przednich skośnych (RAO, LAO) – przodem. Potem tylko pamiętasz, że „prawy” albo „lewy” to strona bliższa kasety. W praktyce technik radiologii podczas ustawiania pacjenta kontroluje, czy bark, biodro i odpowiednia strona klatki lub tułowia rzeczywiście dotykają kasety, a przeciwna strona jest lekko odsunięta, co zapewnia właściwy kąt skośny, redukcję nakładania się struktur i zgodność ze standardami obrazowania. Takie prawidłowe pozycjonowanie poprawia jakość diagnostyczną zdjęcia i zmniejsza ryzyko konieczności powtarzania ekspozycji, co od razu przekłada się na mniejsze narażenie pacjenta na promieniowanie.

Pytanie 11

Warstwa półchłonna (WP) jest wyrażona w mm Cu dla

A. diagnostyki radiologicznej.

B. medycyny nuklearnej.

C. terapii ortowoltowej.

D. terapii megawoltowej.

Prawidłowo – warstwa półchłonna (WP, HVL – half value layer) wyrażona w milimetrach miedzi jest klasycznym parametrem opisu jakości wiązki w terapii ortowoltowej, czyli dla promieniowania X w zakresie mniej więcej 100–300 kV. W tym przedziale energii miedź jest standardowym materiałem filtracyjnym i referencyjnym, bo jej liczba atomowa i gęstość dobrze „pasują” do charakteru wiązki ortowoltowej. Dzięki temu łatwo porównać twardość (penetracyjność) różnych aparatów i ustawień napięcia. W praktyce wygląda to tak, że do wiązki terapeutycznej stopniowo wsuwa się kolejne płytki Cu i mierzy spadek dawki lub mocy dawki. Grubość miedzi, przy której dawka spada do 50% wartości początkowej, to właśnie WP w mm Cu. Im większa WP, tym wiązka jest twardsza, bardziej przenikliwa i mniej pochłaniana w tkankach powierzchownych. W ortowolcie używa się tego do kontroli jakości aparatu, do doboru filtracji dodatkowej i do klasyfikacji wiązek zgodnie z rekomendacjami towarzystw fizyki medycznej oraz normami producentów. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w ortowolcie „myśli się” w mm Cu, natomiast w diagnostyce klasycznej raczej w mm Al, a w megawolcie operuje się już innymi parametrami (np. PDD, TPR, TMR). W codziennej pracy technika czy fizyka medycznego znajomość WP w mm Cu pomaga szybko ocenić, czy wiązka ma odpowiednie własności do leczenia zmian powierzchownych, np. guzów skóry, bliznowców, zmian w obrębie jamy ustnej.

Pytanie 12

Badanie polegające na wprowadzeniu cewnika przez pęcherz moczowy do moczowodu i miedniczki nerkowej i podaniu środka kontrastującego to

A. pielografia zstępująca.

B. cystografia.

C. urografia.

D. pielografia wstępująca.

Prawidłowa odpowiedź to pielografia wstępująca, bo właśnie tak nazywa się badanie, w którym cewnik wprowadza się przez cewkę moczową do pęcherza, dalej do ujścia moczowodu, a następnie do samego moczowodu i miedniczki nerkowej, i podaje się środek kontrastowy „pod prąd” moczu. Kontrast przemieszcza się z dołu do góry, w kierunku nerki – stąd określenie „wstępująca”. Jest to klasyczne badanie radiologiczne dróg moczowych wykonywane pod kontrolą fluoroskopii, zwykle na sali RTG, często we współpracy z urologiem. W praktyce klinicznej pielografia wstępująca jest stosowana wtedy, gdy urografia dożylna (zwykła urografia) nie daje wystarczających informacji, np. przy podejrzeniu zwężeń moczowodu, zmian nowotworowych, przetok moczowych czy niejasnych poszerzeń układu kielichowo‑miedniczkowego. Dużym plusem tego badania jest możliwość bardzo dokładnego uwidocznienia światła moczowodu na całej jego długości, bo kontrast podajemy bezpośrednio do badanego odcinka, a nie tylko „czekamy”, aż nerka go wydali. Wymaga to jednak bardziej inwazyjnej procedury – cewnikowania, aseptyki, kontroli dawki promieniowania, a także dobrej współpracy z pacjentem. Z mojego doświadczenia typową dobrą praktyką jest wykonywanie serii zdjęć w kilku projekcjach (AP, skośne), przy małej dawce, z dokładnym opisem poziomu ewentualnych zwężeń czy ubytków wypełnienia. W nowoczesnej diagnostyce często porównuje się wynik pielografii wstępującej z TK lub MR, ale sama technika nadal ma swoje miejsce, szczególnie w planowaniu zabiegów urologicznych, np. założenia stentu JJ.

Pytanie 13

Zamieszczone obrazy związane są z badaniem

A. dopplerowskim.

B. audiometrycznym.

C. densytometrycznym.

D. testu wysiłkowego.

Prawidłowo wskazana odpowiedź to badanie densytometryczne. Na obrazie po lewej stronie widać projekcję bliższego końca kości udowej z nałożonymi polami pomiarowymi, a po prawej charakterystyczny wykres zależności BMD (Bone Mineral Density, gęstość mineralna kości) od wieku z zaznaczonym T-score i strefami: zieloną (norma), żółtą (osteopenia) i czerwoną (osteoporoza). To jest typowy ekran z badania DXA (dual-energy X-ray absorptiometry), czyli złotego standardu w diagnostyce osteoporozy według zaleceń WHO i większości towarzystw osteologicznych. W densytometrii wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie o dwóch różnych energiach, a oprogramowanie aparatu wylicza BMD w g/cm² oraz wskaźniki T-score i Z-score. Kluczowe miejsca pomiaru to kręgosłup lędźwiowy i bliższy koniec kości udowej, dokładnie tak jak na pokazanym obrazie. W praktyce klinicznej wynik densytometrii służy nie tylko do rozpoznania osteoporozy, ale też do oceny ryzyka złamań (np. FRAX), kwalifikacji do leczenia farmakologicznego i monitorowania skuteczności terapii. Z mojego doświadczenia ważne jest prawidłowe pozycjonowanie pacjenta i unikanie artefaktów, bo błędy ułożenia biodra czy obecność metalowych elementów potrafią istotnie zafałszować BMD. Dobrą praktyką jest porównywanie kolejnych badań na tym samym aparacie, w tej samej projekcji i z identycznym protokołem analizy, żeby trend gęstości mineralnej kości był wiarygodny. Warto też pamiętać, że densytometria nie bada „jakości” kości jako takiej, tylko ich gęstość, dlatego wynik zawsze interpretujemy razem z obrazem klinicznym, wywiadem o złamaniach i innymi czynnikami ryzyka.

Pytanie 14

Które badanie, zgodnie z zakresem kompetencji, może samodzielnie wykonać technik elektroradiolog?

A. Rentgenowskie jednokontrastowe żołądka.

B. Bronchoskopię.

C. Rentgenowskie klatki piersiowej z kontrastem.

D. Pielografię.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z zakresu kompetencji technika elektroradiologii określonego w programach kształcenia i w praktyce szpitalnej. Technik może samodzielnie wykonywać klasyczne badania rentgenowskie, w tym projekcje klatki piersiowej, również z użyciem środka kontrastowego, o ile procedura nie wymaga ingerencji typowo lekarskiej, jak np. endoskopia czy zabieg chirurgiczny. RTG klatki piersiowej z kontrastem mieści się w standardowej diagnostyce obrazowej, gdzie technik odpowiada za prawidłowe pozycjonowanie pacjenta, dobór parametrów ekspozycji (kV, mAs, ognisko, filtracja), zastosowanie osłon ochronnych oraz za komunikację z pacjentem i obserwację jego stanu w trakcie badania. W praktyce może to być np. badanie przełyku z kontrastem, gdzie kluczowe jest dobranie odpowiednich projekcji, tempo wykonywania zdjęć i współpraca z pacjentem, który połyka środek cieniujący. Moim zdaniem ważne jest, żebyś kojarzył, że technik nie decyduje o wskazaniach klinicznych ani nie stawia rozpoznania – to rola lekarza radiologa – ale odpowiada za jakość techniczną obrazów i bezpieczeństwo radiologiczne. Dobre praktyki mówią jasno: technik musi znać zasady stosowania kontrastów jodowych i barytowych, rozumieć ryzyko reakcji niepożądanych, znać procedury postępowania w razie nagłego pogorszenia stanu pacjenta. W RTG klatki piersiowej z kontrastem technik zwykle współpracuje z lekarzem przy podaniu kontrastu, ale samo wykonanie ekspozycji, ustawienie aparatu, dobór projekcji (PA, boczna, skośne) oraz kontrola artefaktów leży już w jego kompetencjach. To jest takie typowe, codzienne badanie z obszaru klasycznej radiologii, idealnie wpasowane w profil zawodowy technika elektroradiologii.

Pytanie 15

Jaki czas należy ustawić do wykonania zdjęcia rentgenowskiego dwójki górnej lewej?

Tabela ekspozycji
wartości	czasu (s)	napięcia (kV)	natężenia (mA)
zęby przedtrzonowe i kły	0,160	60	8
siekacze	0,120	60	8
zęby trzonowe	0,200	60	8
ekspozycja zgryzowo-skrzydełkowa	0,180	66	6

A. 0,200 s

B. 0,120 s

C. 0,180 s

D. 0,160 s

Poprawnie wybrałeś czas 0,120 s, bo dwójka górna lewa (siekacz boczny szczęki) należy do grupy zębów „siekacze” i dokładnie ta grupa ma w tabeli ekspozycji przypisany czas 0,120 s przy napięciu 60 kV i natężeniu 8 mA. Czyli klucz do zadania to nie tyle numer zęba, co umiejętność prawidłowego przyporządkowania go do odpowiedniej grupy anatomiczno-funkcjonalnej w tabeli: siekacze, kły i przedtrzonowce, trzonowce, ekspozycje zgryzowo‑skrzydełkowe. Dwójka górna jest siekaczem, więc korzystamy z wiersza „siekacze”. Moim zdaniem w praktyce bardzo ważne jest, żebyś nie ustawiać czasu „na oko”, tylko zawsze odnosił się do tabeli ekspozycji producenta aparatu lub do procedur wewnętrznych pracowni. Dzięki temu dawka promieniowania jest możliwie mała, a obraz ma wystarczającą gęstość optyczną i kontrast, żeby lekarz mógł coś sensownego ocenić. Zbyt długi czas ekspozycji to prześwietlenie zdjęcia, utrata detali, a przy okazji niepotrzebne zwiększenie dawki pacjenta. Zbyt krótki – niedoświetlenie, szum, brak czytelności struktur okołowierzchołkowych, co w stomatologii jest bardzo krytyczne. W dobrych praktykach stomatologicznych przyjęte jest, że dla siekaczy ustawia się zwykle krótszy czas niż dla zębów trzonowych, bo tkanki w tym rejonie są cieńsze, a masa kostna mniejsza. To dokładnie widać w tabeli: 0,120 s dla siekaczy vs 0,200 s dla trzonowców. W pracy z aparatem RTG warto też pamiętać, że tabelę traktujemy jako punkt wyjścia – u osób o bardzo masywnej budowie, przy dużej ilości tkanek miękkich, czas można minimalnie korygować, ale zawsze świadomie i w granicach protokołu. Z mojego doświadczenia, im lepiej ktoś rozumie powiązanie: rodzaj zęba → grubość tkanek → parametry ekspozycji, tym szybciej i pewniej pracuje przy aparacie RTG i rzadziej musi powtarzać zdjęcia, co jest kluczowe z punktu widzenia ochrony radiologicznej.

Pytanie 16

Na radiogramie uwidoczniono

A. prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji barkowo-pachowej.

B. zwichnięcie stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej.

C. zwichnięcie stawu ramiennego w projekcji barkowo-pachowej.

D. prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej.

To zadanie dobrze pokazuje, jak łatwo na podstawowym radiogramie barku pomylić patologię z obrazem prawidłowym. Wiele osób, widząc dość skomplikowaną anatomię barku, od razu doszukuje się zwichnięcia, szczególnie gdy głowa kości ramiennej wydaje się lekko przesunięta względem panewki. Tymczasem w projekcji przednio-tylnej głowa rzadko kiedy wygląda jak idealnie centralnie „wciśnięta” w panewkę – jest to projekcja rzutowana, z nakładaniem się struktur, więc pewne pozorne przesunięcia są zupełnie fizjologiczne. W zwichnięciu przednim głowa kości ramiennej byłaby wyraźnie wysunięta ku przodowi i przyśrodkowo, najczęściej zlokalizowana poniżej wyrostka kruczego. W tylnym zwichnięciu widzielibyśmy charakterystyczne objawy, jak tzw. „lightbulb sign” czy utratę prawidłowego konturu przedniego. Na tym zdjęciu takich cech po prostu nie ma – relacja głowa–panewka jest zachowana, a łuk stawowy ciągły. Błędne rozpoznanie projekcji to drugi typowy problem. Barkowo-pachowa projekcja osiowa ma zupełnie inną geometrię: ramię jest odwiedzione, a promień pada z góry do dołu przez dół pachowy, dzięki czemu głowa kości ramiennej i panewka są widziane w prawie dokładnym rzucie osiowym. Tutaj mamy klasyczną projekcję AP: żebra nakładają się na obraz, obojczyk przebiega nad głową kości ramiennej, a panewka jest widoczna z boku, a nie „od góry”. Pomylenie tych projekcji wynika często z tego, że ktoś patrzy tylko na literkę „R” lub ogólny kształt barku, zamiast przeanalizować ustawienie kości i tor promienia. Z mojego doświadczenia dobrą praktyką jest zawsze zadanie sobie trzech pytań: czy przestrzeń stawowa jest równomierna, czy łuki korowe są ciągłe i czy projekcja zgadza się z ułożeniem żebrami i obojczyka. Jeśli te trzy elementy są spójne, to ryzyko błędnej interpretacji, jak w tym pytaniu, zdecydowanie maleje.

Pytanie 17

W jakiej pozycji układa się pacjenta do standardowego badania MR kręgosłupa szyjnego?

A. Na plecach, głową do magnesu.

B. Na brzuchu, nogami do magnesu.

C. Na plecach, nogami do magnesu.

D. Na brzuchu, głową do magnesu.

Prawidłowa pozycja do standardowego badania MR kręgosłupa szyjnego to ułożenie pacjenta na plecach (pozycja na wznak), głową wsuwaną jako pierwszą do otworu magnesu. Wynika to z budowy aparatu MRI i charakterystyki cewek nadawczo‑odbiorczych przeznaczonych do badania odcinka szyjnego. Dedykowana cewka szyjna, tzw. cewka „neck” lub „head & neck”, jest projektowana właśnie do pozycji leżącej na plecach, z głową stabilnie podpartą i unieruchomioną w jej wnętrzu. Taka konfiguracja zapewnia optymalny sygnał, równomierne pole magnetyczne oraz wysoką rozdzielczość przestrzenną obrazów. W praktyce technik najpierw układa pacjenta na stole, wyrównuje oś długą kręgosłupa z osią stołu, zakłada cewkę, stabilizuje głowę wałkami i podkładkami, a dopiero potem wsuwa stół do gantry, tak aby odcinek szyjny znalazł się dokładnie w centrum izocentrum magnesu. Standardy pracowni MR oraz dobre praktyki mówią też o komforcie pacjenta: pozycja na plecach jest dla większości osób najbardziej neutralna i możliwa do utrzymania przez kilkanaście–kilkadziesiąt minut bez nadmiernego bólu czy napięcia mięśni. Dodatkowo w tej pozycji łatwiej jest utrzymać głowę nieruchomo, co ma ogromne znaczenie, bo nawet niewielkie ruchy powodują artefakty ruchowe i pogorszenie jakości obrazów T1‑ i T2‑zależnych, sekwencji STIR czy 3D. Moim zdaniem warto też pamiętać o drobiazgach: przed badaniem zawsze prosimy pacjenta, żeby wygodnie ułożył barki i ręce, bo jeśli ramiona są nienaturalnie ułożone, to po kilku minutach zaczyna się wiercić i cała jakość sekwencji szyjnej leci w dół. W typowym protokole MR szyi i kręgosłupa szyjnego nie stosuje się pozycji na brzuchu, bo utrudnia ona oddychanie, komunikację z pacjentem i utrzymanie stabilnej pozycji głowy. Dlatego właśnie odpowiedź z pozycją na plecach i głową do magnesu odzwierciedla zarówno standardy producentów aparatów, jak i codzienną praktykę w pracowniach rezonansu magnetycznego.

Pytanie 18

Którą strukturę anatomiczną oznaczono na skanie TK głowy?

A. Komorę boczną.

B. Szyszynkę.

C. Wodociąg mózgu.

D. Komorę III.

Strzałka na przedstawionym skanie TK wskazuje przestrzeń płynową o charakterystycznym kształcie litery „V” lub odwróconej „Y”, położoną symetrycznie w obrębie półkul mózgowych, tuż przy linii pośrodkowej. To jest typowy obraz komory bocznej – dokładniej jej rogów przednich (czołowych), widocznych w przekroju poprzecznym. W tomografii komputerowej komory wypełnione są płynem mózgowo–rdzeniowym, który w oknie mózgowym ma gęstość zbliżoną do wody i dlatego wygląda na ciemniejszy (hypodensyjny) niż tkanka mózgowa dookoła. W praktyce klinicznej umiejętność szybkiego rozpoznawania komór bocznych jest kluczowa: pozwala ocenić ich szerokość, symetrię, przemieszczenie oraz obecność zastoju płynu. Na podstawie kształtu i wymiarów komór bocznych radiolog ocenia np. wodogłowie, zanik mózgu, masy przemieszcające (guzy, krwiaki) czy skutki urazu. W standardowym opisie badania TK głowy zawsze odnosi się do układu komorowego – czy jest poszerzony, zapadnięty, czy zachowana jest linia pośrodkowa. Z mojego doświadczenia, w praktyce technika obrazowania bardzo pomaga kojarzenie topografii: komory boczne „siedzą” w obrębie półkul, komora III leży bardziej w środku, przy strukturach międzymózgowia, a wodociąg mózgu i komora IV schodzą w dół w kierunku pnia mózgu. Rozpoznanie komory bocznej na takim przekroju jest więc zgodne z klasycznym obrazem anatomicznym i dobrą praktyką opisu badań TK zgodnie z zasadami neuroradiologii.

Pytanie 19

Co określa M₀ w systemie klasyfikacji nowotworów TNM?

A. Nie stwierdza się przerzutów odległych.

B. Nie można ocenić regionalnych węzłów chłonnych.

C. Nie można ocenić obecności przerzutów odległych.

D. Nie stwierdza się przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych.

Prawidłowo – symbol M₀ w klasyfikacji TNM oznacza, że nie stwierdza się przerzutów odległych. W systemie TNM mamy trzy główne składowe: T (tumor) opisuje guz pierwotny, N (nodes) dotyczy zajęcia regionalnych węzłów chłonnych, a M (metastases) odnosi się właśnie do przerzutów odległych, czyli takich, które pojawiają się w narządach odległych od guza pierwotnego, np. w płucach, wątrobie, kościach czy mózgu. M₀ to informacja, że w aktualnej diagnostyce obrazowej i klinicznej nie ma dowodów na obecność takich przerzutów. W praktyce klinicznej oznacza to zwykle wcześniejsze stadium zaawansowania nowotworu i często lepsze rokowanie. Przy planowaniu leczenia onkologicznego, np. radioterapii czy leczenia chirurgicznego, rozróżnienie M₀ i M₁ jest absolutnie kluczowe. Pacjent z M₀ może być kwalifikowany do leczenia radykalnego, czyli z intencją wyleczenia, natomiast przy M₁ najczęściej myślimy o leczeniu paliatywnym lub skojarzonym, bardziej nastawionym na kontrolę choroby i objawów niż na pełne wyleczenie. Z mojego doświadczenia warto zawsze pamiętać, że zapis M₀ nie oznacza, że przerzutów na pewno nie ma, tylko że nie są wykrywalne dostępnymi metodami (TK, MR, PET-CT, scyntygrafia, USG itd.). Dlatego tak ważne są dobrze wykonane badania obrazowe oraz ich prawidłowa interpretacja. W dobrych standardach opisu badań radiologicznych i onkologicznych zawsze jasno podaje się status M, bo od tego zależy nie tylko rodzaj terapii, ale też np. kwalifikacja do badań klinicznych czy decyzje o zakresie napromieniania w radioterapii.

Pytanie 20

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono patologiczny kręg

A. L1

B. TH8

C. L3

D. TH10

Na obrazie widoczny jest rezonans magnetyczny odcinka piersiowo‑lędźwiowego kręgosłupa w projekcji strzałkowej. Strzałka wskazuje na pierwszy kręg lędźwiowy – L1. Identyfikacja poziomu opiera się na kilku prostych, ale ważnych zasadach. Najpierw lokalizujemy przejście piersiowo‑lędźwiowe: ostatni kręg z wyraźnie zaznaczonymi żebrami to TH12, a tuż poniżej zaczyna się odcinek lędźwiowy. Pierwszy kręg bez przyczepionych żeber, położony zaraz pod TH12, to właśnie L1. Na typowych sekwencjach MR w płaszczyźnie strzałkowej dobrze widać różnicę w kształcie trzonów oraz zmianę krzywizny – przejście z kifozy piersiowej w lordozę lędźwiową. L1 leży dokładnie w tym „punkcie przełamania”. Moim zdaniem w praktyce technika obrazowania warto sobie to zawsze „odhaczyć”: liczymy od góry (od TH12) w dół i świadomie zaznaczamy poziom L1, bo od tego zależy poprawne opisanie patologii – np. złamania kompresyjnego, naczyniaka trzonu, przerzutu czy zmian zapalnych. W standardach opisu badań MR kręgosłupa (zarówno w radiologii, jak i w ortopedii) podkreśla się konieczność jednoznacznej identyfikacji poziomu, żeby chirurg, neurolog czy rehabilitant wiedzieli dokładnie, na którym segmencie pracują. W codziennej pracy w pracowni MR przydaje się też porównanie z przeglądowym RTG lub sekwencją lokalizacyjną, ale sama znajomość anatomii w obrazowaniu – tak jak tutaj przy rozpoznaniu L1 – to absolutna podstawa i dobra praktyka zawodowa.

Pytanie 21

Na obrazie MR kręgosłupa lędźwiowego strzałką wskazano

A. przepuklinę na poziomie L4-L5

B. osteofit na poziomie L2-L3

C. osteofit na poziomie L4-L5

D. przepuklinę na poziomie L2-L3

Na zaznaczonym obrazie MR w projekcji strzałkowej widać typowy obraz przepukliny krążka międzykręgowego na poziomie L4–L5. Strzałka pokazuje ogniskowe uwypuklenie materiału jądra miażdżystego poza granice prawidłowego zarysu krążka, w kierunku kanału kręgowego. W MR wygląda to jak ognisko o sygnale zbliżonym do krążka, ciągłe z dyskiem, które wchodzi do kanału i modeluje worek oponowy lub korzenie ogona końskiego. To właśnie odróżnia przepuklinę od osteofitu – osteofit jest zbudowany z tkanki kostnej, ma ostry, twardy zarys, wychodzi z krawędzi trzonu, a nie z obwodu krążka. Na tym zdjęciu kształt zmiany jest „miękki”, półkolisty, typowo dyskowy. Poziom L4–L5 rozpoznajemy po liczeniu trzonów od góry (L1 nad stożkiem rdzeniowym) i po położeniu względem kości krzyżowej – segment nad L5–S1. W praktyce klinicznej taka przepuklina L4–L5 bardzo często odpowiada za bóle krzyża z promieniowaniem do kończyny dolnej w przebiegu ucisku korzenia L5. Standardem jest opisanie w badaniu MR: poziomu, typu przepukliny (protruzja, ekstruzja, sekwestr), stopnia zwężenia kanału i otworów międzykręgowych. Moim zdaniem warto od razu w głowie kojarzyć obraz z objawami pacjenta, bo to potem ułatwia rozmowę z lekarzem prowadzącym i udział w planowaniu leczenia – od fizjoterapii, przez blokady, aż po ewentualny zabieg neurochirurgiczny. Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej kręgosłupa to zawsze: poprawne zidentyfikowanie poziomu, ocena wysokości i sygnału krążków, kształtu tylnej krawędzi dysku oraz relacji do worka oponowego i korzeni nerwowych – tutaj wszystkie te elementy wskazują jednoznacznie na przepuklinę krążka na poziomie L4–L5.

Pytanie 22

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Zbiornik mostowy.

B. Rdzeń przedłużony.

C. Most.

D. Móżdżek.

Na obrazie widoczny jest klasyczny strzałowy skan MR głowy (rezonans magnetyczny w projekcji strzałkowej), a strzałka wskazuje na móżdżek. Widzisz położenie tej struktury: znajduje się ku tyłowi od pnia mózgu (mostu i rdzenia przedłużonego) oraz powyżej części szyjnej rdzenia kręgowego, w tylnym dole czaszki. Charakterystyczny jest zarys tzw. drzewka życia – drobne, listewkowate zakręty móżdżku oddzielone bruzdami, co w MR T1/T2 daje taki „pierzasty” obraz. To właśnie ten układ fałdów najłatwiej zapamiętać w praktyce. Móżdżek składa się z dwóch półkul i robaka móżdżku pośrodku; na obrazie strzałkowym zwykle dobrze widać robaka jako strukturę leżącą w linii pośrodkowej, za komorą IV. W codziennej praktyce technika obrazowania móżdżku jest istotna np. w diagnostyce udarów w tylnym dole czaszki, guzów kąta mostowo-móżdżkowego, zmian demielinizacyjnych czy malformacji Arnolda–Chiariego. Dobre ułożenie pacjenta, cienkie warstwy i brak artefaktów ruchowych są kluczowe, bo struktury są małe i łatwo coś przeoczyć. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „odhaczania” kolejno: półkule mózgu, pień mózgu, móżdżek, komory – zawsze w tej samej kolejności. Taka rutyna bardzo pomaga przy szybkiej ocenie MR zgodnie z zaleceniami opisowymi stosowanymi w radiologii. Rozpoznawanie anatomicznych struktur móżdżku na MR to podstawa, żeby potem móc świadomie ocenić patologie, a nie tylko „patrzeć na szarości”.

Pytanie 23

Chorobą układu oddechowego typu obturacyjnego jest

A. mukowiscydoza.

B. pylica płuc.

C. sarkoidoza.

D. gruźlica płuc.

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione choroby dotyczą płuc, ale tylko jedna ma wyraźnie obturacyjny charakter. Kluczowe jest odróżnienie chorób obturacyjnych od restrykcyjnych. Obturacja to zwężenie lub zablokowanie dróg oddechowych i upośledzenie przepływu powietrza, szczególnie przy wydechu. W spirometrii objawia się to obniżeniem FEV1 i wskaźnika FEV1/FVC. Choroby restrykcyjne natomiast ograniczają pojemność płuc, ale przepływ przez oskrzela może być prawidłowy lub względnie zachowany, wskaźnik FEV1/FVC bywa prawidłowy lub wręcz podwyższony. Gruźlica płuc kojarzy się z kaszlem, naciekami w RTG i przewlekłym uszkodzeniem miąższu płucnego, więc bywa mylona z obturacją. Jednak patomechanizm jest inny: dominują zmiany ziarniniakowe, włóknienie, ubytki tkanki, czyli raczej obraz zbliżony do restrykcji lub złożonych zaburzeń mieszanych, a nie typowa obturacja oskrzeli. Pylica płuc to klasyczny przykład choroby śródmiąższowej spowodowanej przewlekłym wdychaniem pyłów (np. krzemionki, węgla). Uszkodzenie dotyczy głównie miąższu i śródmiąższu, płuca stają się sztywne, mniej podatne na rozciąganie. W spirometrii daje to typowy obraz restrykcyjny: obniżona pojemność życiowa, ale bez charakterystycznego spadku wskaźnika FEV1/FVC. Sarkoidoza z kolei jest chorobą ziarniniakową o bardzo zróżnicowanym przebiegu, często z zajęciem węzłów chłonnych wnęk i śródpiersia. Też głównie daje obraz choroby śródmiąższowej, z przewagą restrykcji, choć czasem wynik może być mieszany. Błąd myślowy, który często się tu pojawia, polega na założeniu, że „skoro płuca są chore”, to od razu mamy do czynienia z obturacją. Tymczasem klasyczne choroby obturacyjne to astma, POChP, rozstrzenie oskrzeli i mukowiscydoza, gdzie problemem jest zwężenie lub zablokowanie dróg oddechowych, a nie tylko uszkodzenie samego miąższu płucnego. W praktyce technika medyczna i diagnostyka funkcjonalna opierają się właśnie na takim rozróżnieniu, dlatego warto je mieć dobrze poukładane w głowie.

Pytanie 24

Który zestaw zdjęć narządów klatki piersiowej należy wykonać u pacjenta z podejrzeniem lewostronnego zapalenia płuc?

A. AP i prawoboczne.

B. AP i lewoboczne.

C. PA i prawoboczne.

D. PA i lewoboczne.

Prawidłowo – przy podejrzeniu lewostronnego zapalenia płuc standardem jest wykonanie zdjęcia PA (projekcja tylno‑przednia) oraz zdjęcia bocznego lewobocznego. Projekcja PA jest podstawową projekcją klatki piersiowej u pacjentów, którzy mogą stać lub siedzieć. Promień wchodzi od tyłu (posterior) i wychodzi z przodu (anterior), co daje dobrą jakość obrazu, właściwe powiększenie struktur serca i prawidłową ocenę pól płucnych. Moim zdaniem to jest taki „złoty standard” w radiografii klatki piersiowej u przytomnych, współpracujących pacjentów. Drugim, kluczowym badaniem jest projekcja boczna – w tym przypadku lewoboczna. Lewy bok pacjenta przylega do detektora, dzięki czemu struktury po lewej stronie klatki piersiowej (m.in. lewa połowa klatki, lewy płat dolny, segmenty języczkowe) są mniej powiększone i wyraźniej widoczne. Właśnie dlatego w podejrzeniu lewostronnego zapalenia płuc wybiera się lewoboczne, a nie prawoboczne zdjęcie. W praktyce klinicznej często na zdjęciu PA zmiany zapalne mogą się „chować” za sercem lub nakładać na inne struktury. Projekcja boczna pomaga wtedy ustalić, czy naciek jest w płacie górnym, dolnym, czy w segmencie języczkowym, oraz czy zmiana jest rzeczywiście w miąższu płuca, czy np. w śródpiersiu. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią też, że komplet PA + boczne daje dużo większą pewność diagnostyczną niż samo PA, szczególnie przy zmianach jednostronnych. W niektórych ośrodkach, gdy pacjent jest wydolny krążeniowo i oddechowo, taki zestaw projekcji jest traktowany jako badanie wyjściowe przy każdej podejrzanej patologii płuc. Z mojego doświadczenia technicznego wynika, że prawidłowy dobór projekcji oszczędza potem dodatkowych badań i skraca czas diagnostyki.

Pytanie 25

Przy ułożeniu do zdjęcia AP czaszki płaszczyzna

A. oczodołowo-uszna dolna jest równoległa do kasety.

B. czołowa jest prostopadła do kasety.

C. oczodołowo-uszna środkowa jest prostopadła do kasety.

D. strzałkowa jest równoległa do kasety.

W pozycjonowaniu do projekcji AP czaszki bardzo łatwo się pomylić między różnymi płaszczyznami, bo ich nazwy są do siebie podobne, a w praktyce liczy się dosłownie kilka stopni różnicy. W tym pytaniu pułapka polega na tym, że część osób automatycznie myśli o płaszczyźnie czołowej i strzałkowej, bo są bardziej znane z anatomii, a w radiografii czaszki kluczowe są jednak linie oczodołowo-uszne. Płaszczyzna czołowa rzeczywiście ustawiona jest mniej więcej równolegle do kasety przy AP czaszki, ale pytanie dotyczy konkretnej płaszczyzny używanej jako punkt odniesienia do pozycjonowania. W standardach radiologicznych to właśnie linia oczodołowo-uszna środkowa (OML) jest kontrolowana względem kasety, a nie ogólna płaszczyzna czołowa. Z kolei płaszczyzna strzałkowa pośrodkowa powinna być prostopadła do kasety, a nie równoległa. Jeżeli ktoś zakłada, że powinna być równoległa, to zwykle wynika to z pomieszania z projekcją boczną czaszki, gdzie głowa faktycznie jest ustawiona bokiem i płaszczyzna strzałkowa biegnie równolegle do kasety. To typowy błąd: przenoszenie ustawień z innej projekcji. Linie oczodołowo-uszne dolna (IOML) i środkowa (OML) też często się mylą. Dolna bywa wykorzystywana w innych projekcjach (np. niektóre zdjęcia zatok, projekcje skośne), ale w klasycznej projekcji AP czaszki to OML ma być prostopadła do kasety. Ustawianie dolnej równolegle do kasety spowodowałoby, że głowa byłaby odchylona, a obraz czaszki nie byłby prawidłowo odwzorowany – pojawią się skróty, przemieszczenie struktur, gorsza ocena symetrii. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać prostą zasadę: w projekcjach AP/PA czaszki patrzymy na OML prostopadłą do kasety i na płaszczyznę strzałkową pośrodkową bez rotacji. Każde inne ustawienie tych linii prowadzi do zniekształceń i jest sprzeczne z dobrymi praktykami radiograficznymi opisanymi w podręcznikach do techniki RTG.

Pytanie 26

Który wynik badania tympanometrycznego potwierdza, że słuch badanego pacjenta jest w granicach normy?

A. Wynik badania 3

B. Wynik badania 4

C. Wynik badania 1

D. Wynik badania 2

Prawidłową krzywą tympanometryczną w kontekście prawidłowego słuchu pokazuje wynik badania 3, czyli klasyczny wykres typu A. W tym typie tympanogramu szczyt krzywej znajduje się w okolicy 0 daPa (zwykle między -100 a +50 daPa), co oznacza, że ciśnienie w uchu środkowym jest wyrównane z ciśnieniem atmosferycznym, a trąbka słuchowa działa prawidłowo. Dodatkowo wysokość szczytu (tzw. podatność, compliance) mieści się w normie – błona bębenkowa i łańcuch kosteczek są wystarczająco ruchome, ale nie nadmiernie wiotkie. W praktyce klinicznej właśnie taki tympanogram łączy się najczęściej z prawidłowymi progami w audiometrii tonalnej i brakiem przewodzeniowego ubytku słuchu. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: szczyt w okolicy zera = zdrowe ucho środkowe (oczywiście przy braku innych patologii). W gabinecie laryngologicznym taki wynik widzimy np. u dzieci po skutecznym leczeniu wysiękowego zapalenia ucha, kiedy płyn już się wchłonął, a wentylacja jamy bębenkowej wróciła do normy. Z mojego doświadczenia, przy ocenie tympanogramu zawsze trzeba popatrzeć jednocześnie na typ krzywej, jej wysokość oraz szerokość przy połowie amplitudy – zbyt szeroka krzywa albo bardzo niska podatność mogą już sugerować początki dysfunkcji ucha środkowego, nawet jeśli szczyt jest blisko 0 daPa. Jednak w typowych testach egzaminacyjnych za wzorzec prawidłowego ucha przyjmuje się właśnie taki kształt jak na wyniku 3: pojedynczy, wyraźny, wąski szczyt w okolicy ciśnienia atmosferycznego, bez spłaszczenia, bez przesunięcia w stronę ciśnień ujemnych czy dodatnich. To jest zgodne z podręcznikowymi kryteriami tympanogramu typu A.

Pytanie 27

Pomiaru impedancji akustycznej ucha środkowego dokonuje się podczas badania

A. potencjałów wywołanych.

B. tympanometrycznego.

C. audiometrii impedancyjnej.

D. otoemisji akustycznych.

Prawidłowo – pomiaru impedancji akustycznej ucha środkowego dokonuje się podczas badania tympanometrycznego, które jest kluczowym elementem audiometrii impedancyjnej. Tympanometria polega na zmianie ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym przy jednoczesnym podawaniu tonu testowego (zwykle 226 Hz u dorosłych) i mierzeniu, ile energii akustycznej jest odbijane, a ile przechodzi przez układ: błona bębenkowa – kosteczki słuchowe – ucho środkowe. Z tego właśnie wynika pojęcie impedancji akustycznej, czyli „oporu”, jaki ucho środkowe stawia falom dźwiękowym. W praktyce klinicznej wynik widzimy jako wykres – tympanogram – który pokazuje zależność podatności (compliance) układu od ciśnienia w przewodzie słuchowym. Na podstawie kształtu tympanogramu (typ A, As, Ad, B, C) można wnioskować o obecności wysięku w jamie bębenkowej, dysfunkcji trąbki słuchowej, otosklerozie czy wiotkości łańcucha kosteczek. Moim zdaniem to jedno z bardziej „wdzięcznych” badań – szybkie, niebolesne, a daje masę informacji. W dobrych standardach praktyki laryngologicznej tympanometria jest stosowana rutynowo u dzieci z nawracającymi zapaleniami ucha, u pacjentów z niedosłuchem przewodzeniowym, przed zabiegami na uchu środkowym oraz do kontroli efektów leczenia (np. po założeniu drenów wentylacyjnych). Warto też pamiętać, że nowoczesne tympanometry automatycznie mierzą nie tylko samą impedancję, ale też objętość przewodu słuchowego, ciśnienie w jamie bębenkowej i odruchy z mięśnia strzemiączkowego, co jeszcze poszerza diagnostykę. Z mojego doświadczenia w pracowni audiologicznej dobra interpretacja tympanogramu często wyjaśnia więcej niż samo badanie tonalne słuchu.

Pytanie 28

Zgodnie z obowiązującymi przepisami powierzchnia gabinetu rentgenowskiego, w którym jest zainstalowany zestaw rentgenowski do badań naczyniowych, powinna wynosić

A. 8 m²

B. 25 m²

C. 15 m²

D. 20 m²

Prawidłowo – dla gabinetu rentgenowskiego z zestawem do badań naczyniowych obowiązujące przepisy wymagają powierzchni co najmniej 25 m². Wynika to z charakteru badań naczyniowych: mamy tu duży stół angiograficzny, ruchome ramię C lub inny tor obrazowania, zasilacze, pompy kontrastu, często dodatkowe monitory, a do tego cały zespół: lekarz, technik, pielęgniarka, czasem anestezjolog. W pomieszczeniu musi być realna przestrzeń na bezpieczne przemieszczanie się personelu, manewrowanie aparatem, ustawianie pacjenta, wjazd łóżka czy wózka, a także swobodny dostęp do pacjenta w razie nagłego zdarzenia, np. reakcji na kontrast czy zatrzymania krążenia. Zbyt małe pomieszczenie ogranicza możliwości prawidłowego pozycjonowania pacjenta i ustawiania ramienia C, utrudnia zachowanie właściwych odległości od źródła promieniowania oraz właściwe rozmieszczenie osłon stałych i ruchomych. Moim zdaniem ważne jest też to, że w praktyce w takich gabinetach instaluje się dodatkowe systemy, np. iniekcji automatycznej, monitoring hemodynamiczny, czasem aparat USG – to wszystko zabiera miejsce. Normy powierzchni są tak dobrane, żeby oprócz samego aparatu i stołu dało się zapewnić ergonomię pracy i spełnić wymagania ochrony radiologicznej: odpowiednią odległość od źródła promieniowania, możliwość ustawienia ścian osłonowych, drzwi, okienka podglądowego, a często też zaplanowanie osobnej sterowni. W dobrych praktykach projektowania pracowni RTG zawsze przy badaniach naczyniowych przyjmuje się te większe metraże właśnie po to, żeby nie „dusić” stanowiska pracy i nie ryzykować kompromisów bezpieczeństwa.

Pytanie 29

Kryterium rozpoznawczym dla fali δ (delta) w badaniu EKG jest

A. zażębienie na ramieniu wstępującym załamka R.

B. uniesienie odcinka ST.

C. obniżenie odcinka ST.

D. zażębienie na ramieniu zstępującym załamka R.

Fala δ (delta) w EKG jest jednym z tych elementów, które łatwo pomylić z innymi zmianami w obrębie zespołu QRS albo odcinka ST, szczególnie jeśli ktoś dopiero zaczyna przygodę z interpretacją zapisów. Kluczowe jest zrozumienie, że fala delta dotyczy samego początku pobudzenia komór, a nie fazy repolaryzacji czy końcowej części załamka R. Dlatego łączenie jej z uniesieniami lub obniżeniami odcinka ST jest merytorycznie błędne. Odcinek ST odzwierciedla fazę plateau potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego, czyli głównie procesy związane z repolaryzacją. Zmiany w ST kojarzymy przede wszystkim z niedokrwieniem, ostrym zawałem, czasem z przerostami czy zaburzeniami elektrolitowymi. Fala delta natomiast powstaje przez przedwczesne, wolniejsze pobudzenie części komory przez dodatkową drogę przewodzenia. To jest zupełnie inny etap cyklu sercowego, więc technicznie nie może być rozpoznawana na podstawie samego ST. Podobny problem pojawia się przy skojarzeniu fali delta z zażębieniem na ramieniu zstępującym załamka R. Ta część zespołu QRS odzwierciedla już późniejsze etapy depolaryzacji komór. Różne „ząbki” w tej części mogą wynikać np. z bloku prawej lub lewej odnogi pęczka Hisa, z zaburzeń przewodzenia śródkomorowego, czasem z przerostów komór. To są inne mechanizmy niż preekscytacja. Typowym błędem myślowym jest patrzenie tylko na kształt „jakiegokolwiek załamania” w obrębie QRS, bez zwracania uwagi, w którym dokładnie miejscu ono się pojawia. Dobra praktyka jest taka: kiedy szukasz fali delta, skupiasz się na samym początku zespołu QRS i pytasz siebie, czy początek załamka R jest łagodnie zaokrąglony, jakby „rozmyty”, czy raczej stromy i ostry. Jeśli jest to jakby małe, powolne narastanie na ramieniu wstępującym R, wtedy myślisz o fali delta. Jeżeli widzisz ząbki później albo zmiany dopiero w ST, to już nie jest delta, tylko zupełnie inne zjawiska, które trzeba interpretować w innym kontekście klinicznym. Moim zdaniem najważniejsze jest nauczyć się porządnie rozdzielać w głowie: początek QRS = przewodzenie i ewentualna preekscytacja, odcinek ST i załamek T = niedokrwienie, elektrolity, leki, przerosty. Taka struktura myślenia bardzo ogranicza liczbę pomyłek przy analizie EKG.

Pytanie 30

Na przekroju poprzecznym TK kręgosłupa szyjnego strzałką wskazano

A. rdzeń kręgowy.

B. guzek tylny kręgu szczytowego.

C. otwór kręgu szczytowego.

D. ząb kręgu obrotowego.

Na przedstawionym przekroju poprzecznym TK szyi strzałka wskazuje typową, owalną, kostną strukturę położoną centralnie, nieco ku przodowi w kanale kręgowym – to ząb kręgu obrotowego (dens axis, C2). W tomografii komputerowej w okolicy połączenia czaszkowo‑szyjnego zawsze warto sobie „ułożyć w głowie” układ: z przodu łuk przedni kręgu szczytowego (C1), za nim właśnie ząb kręgu obrotowego, a dopiero dalej ku tyłowi przestrzeń z rdzeniem kręgowym. Ząb ma wysoką gęstość w TK (typowa dla kości zbitej), wyraźne korowe obrysy i jest zrośnięty z trzonem C2. Moim zdaniem, jak się raz dobrze zapamięta ten charakterystyczny obraz „palika” wystającego do góry w obrębie C1, to później rozpoznawanie jest już dużo prostsze. W praktyce klinicznej prawidłowa identyfikacja zęba kręgu obrotowego jest kluczowa przy ocenie urazów odcinka szyjnego, zwłaszcza u pacjentów po wypadkach komunikacyjnych czy upadkach z wysokości. Standardy diagnostyczne (np. zalecenia towarzystw radiologicznych) podkreślają konieczność oceny ciągłości zęba, linii złamania, przemieszczenia względem łuku przedniego C1 oraz szerokości przestrzeni przedzębowej. Właśnie w oparciu o prawidłowe rozpoznanie tej struktury planuje się dalsze postępowanie: od zaopatrzenia ortopedycznego, przez stabilizację operacyjną, aż po ścisłą kontrolę w badaniach kontrolnych TK. Dodatkowo znajomość anatomii dens axis pomaga też przy planowaniu badań czynnościowych (RTG w projekcjach otwartych ust) i przy interpretacji rezonansu magnetycznego, gdzie oceniamy nie tylko samą kość, ale też więzadła stabilizujące ząb oraz ewentualne uciski na rdzeń kręgowy.

Pytanie 31

Który parametr ekspozycji ma decydujący wpływ na kontrast obrazu rentgenowskiego?

A. Napięcie na lampie [kV].

B. Filtracja [mm Al].

C. Iloczyn natężenia promieniowania i czasu [mAs].

D. Odległość źródła promieniowania od detektora [cm].

Prawidłowo wskazany parametr to napięcie na lampie [kV], bo to ono w praktyce najbardziej „rządzi” kontrastem obrazu rentgenowskiego. Z fizycznego punktu widzenia kV decyduje o energii fotonów promieniowania X. Im wyższe napięcie, tym bardziej przenikliwe promieniowanie, tym mniejsza różnica w pochłanianiu między tkankami o różnej gęstości i liczbie atomowej. Efekt jest taki, że kontrast maleje – obraz staje się bardziej „szary”, z mniejszym odróżnieniem struktur. Przy niższym kV fotony mają mniejszą energię, silniej ujawniają się różnice pochłaniania między np. kością a tkanką miękką, więc kontrast rośnie. W praktyce, w dobrych pracowniach RTG, dobór kV jest kluczowym elementem protokołu badania: do zdjęć klatki piersiowej u dorosłych stosuje się zwykle wyższe kV (np. 100–130 kV), żeby uzyskać niski kontrast, ale dobrą wizualizację całej objętości klatki i zmniejszyć dawkę. Natomiast do zdjęć kości, np. ręki czy stopy, używa się niższych napięć (55–65 kV), żeby podkreślić różnice między korą kostną, jamą szpikową i otaczającymi tkankami miękkimi. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: kV to przede wszystkim kontrast, a mAs to głównie jasność/zaszumienie (czyli ekspozycja). Oczywiście w praktyce wszystko się trochę przenika, ale w standardach radiologicznych i w podręcznikach fizyki medycznej właśnie tak to się uczy. Dobrą praktyką jest też to, że technik nie zmienia kV „na oko”, tylko trzyma się ustalonych protokołów dla danej projekcji i typu pacjenta, modyfikując kV świadomie, np. przy pacjencie otyłym albo u dziecka, pamiętając o wpływie na kontrast i dawkę.

Pytanie 32

W audiometrii badanie polegające na maskowaniu (zagłuszaniu) tonów szumem białym to próba

A. Webera.

B. Fowlera.

C. Langenbecka.

D. Rinnego.

W tym pytaniu haczyk polega na tym, że większość znanych prób słuchowych kojarzy się raczej z kamertonami niż z nowoczesną audiometrią i łatwo wrzucić wszystko do jednego worka. Próba Langenbecka odnosi się do audiometrii z użyciem maskowania szumem białym, natomiast Rinnego, Webera i Fowlera to zupełnie inne koncepcje diagnostyczne, oparte głównie na badaniach kamertonowych lub ocenie lateralizacji dźwięku. W praktyce klinicznej próba Rinnego służy do porównania przewodnictwa powietrznego z kostnym, czyli pomaga odróżnić niedosłuch przewodzeniowy od odbiorczego. Wykorzystuje się kamerton przyłożony do wyrostka sutkowatego, a potem przed małżowinę uszną. Nie ma tam żadnego maskowania szumem białym – to bardzo prosta, przyłóż–zabierz, zapytaj pacjenta metoda, dobra do szybkiego badania przyłóżkowego, ale nie do precyzyjnego różnicowania za pomocą szumu. Próba Webera to z kolei ocena lateralizacji dźwięku kamertonu ustawionego na linii pośrodkowej (np. na czole). Służy do sprawdzenia, do którego ucha dźwięk się „przesuwa” i w ten sposób pomaga wstępnie określić typ ubytku. Znowu – zero maskowania szumem białym, żadnych głośników z szumem, tylko przewodnictwo kostne i subiektywne odczucie pacjenta. Próba Fowlera, chociaż już bliższa nowoczesnej audiometrii, dotyczy wyrównania głośności w obu uszach i jest stosowana głównie w diagnostyce tzw. rekrutacji słuchowej przy niedosłuchu odbiorczym. Tam manipuluje się poziomami tonów, ale nie maskuje się ich szumem białym w klasycznym rozumieniu próby Langenbecka. Typowy błąd polega na tym, że jeśli ktoś kojarzy jakiekolwiek badanie słuchu z nazwiskiem, automatycznie zakłada, że musi chodzić o znaną próbę Rinnego albo Webera, bo o nich najczęściej się mówi w szkole. Tymczasem maskowanie szumem białym to domena audiometrii tonalnej i jest ściśle opisane w zaleceniach dotyczących badań słuchu – określa się poziom szumu, rodzaj (biały, wąskopasmowy), ucho maskowane i dokładne kryteria, kiedy należy je stosować. Dobre praktyki w diagnostyce słuchu wymagają, żeby rozumieć różnicę między prostymi próbami kamertonowymi (Rinne, Weber) a bardziej zaawansowanymi procedurami audiometrycznymi, takimi jak próba Langenbecka czy testy nadprogowe. Bez tego łatwo pomylić narzędzia i wyciągnąć błędne wnioski kliniczne.

Pytanie 33

W pracowni ultrasonograficznej technik elektroradiolog nie korzysta z przepisów dotyczących

A. ochrony przeciwpożarowej.

B. ochrony radiologicznej.

C. bezpieczeństwa i higieny pracy.

D. antyseptyki.

Prawidłowo wskazałeś, że w pracowni ultrasonograficznej technik elektroradiolog nie korzysta z przepisów dotyczących ochrony radiologicznej w rozumieniu promieniowania jonizującego. USG opiera się na fali ultradźwiękowej, czyli drganiach mechanicznych o wysokiej częstotliwości, a nie na promieniowaniu jonizującym takim jak w RTG, TK czy medycynie nuklearnej. To oznacza, że nie obowiązują tu typowe zasady ochrony radiologicznej: nie liczymy dawek efektywnych w mSv, nie ma konieczności prowadzenia rejestru dawek, nie wyznacza się stref kontrolowanych i nadzorowanych z powodu promieniowania jonizującego, nie ma też obowiązku stosowania fartuchów ołowianych, osłon gonad czy tarczycy z tego powodu. Moim zdaniem to jedno z częstszych miejsc, gdzie uczniowie się mylą – widzą słowo „pracownia obrazowa” i od razu kojarzą z ochroną radiologiczną. Tymczasem standardy, np. wytyczne ICRP czy polskie przepisy prawa atomowego, dotyczą właśnie promieniowania jonizującego, a ultrasonografia się w ten zakres po prostu nie łapie. Oczywiście, w USG nadal dbamy o bezpieczeństwo pacjenta i personelu: kontrolujemy czas ekspozycji na ultradźwięki, parametry aparatu (MI, TI), unikamy zbyt długiego badania u ciężarnych na płodzie, ale to jest raczej bioefekt ultradźwięków, a nie klasyczna ochrona radiologiczna. W praktyce technik w pracowni USG musi bardzo pilnować przepisów BHP, zasad ergonomii (bo badania są długie i obciążają układ mięśniowo‑szkieletowy), przepisów przeciwpożarowych oraz zasad antyseptyki: dezynfekcja głowic, stosowanie jednorazowych osłonek przy badaniach przezpochwowych czy przezodbytniczych, właściwe przygotowanie żelu. To są realne, codzienne obowiązki. Natomiast typowe procedury jak dozymetr osobisty, kontrola dawek, testy osłonności ścian dotyczą już pracowni RTG, TK, radioterapii czy medycyny nuklearnej, a nie USG.

Pytanie 34

Pielografia zstępująca umożliwia diagnostykę

A. dróg moczowych po przezskórnym podaniu środka kontrastującego do miedniczki.

B. układu naczyniowego po dożylnym podaniu środka kontrastującego.

C. miąższu nerek po dożylnym podaniu środka kontrastującego.

D. pęcherza moczowego po podaniu środka kontrastującego przez cewnik.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi brzmią jak jakieś badanie z kontrastem, ale klucz tkwi w nazwie i drodze podania środka cieniującego. Pielografia zstępująca nie służy do oceny miąższu nerek po dożylnym podaniu kontrastu – to opis bardziej pasujący do urografii dożylnej albo tomografii komputerowej nerek z kontrastem. W tych badaniach interesuje nas wydzielanie kontrastu przez nerki i obraz miąższu, czyli parenchymy, a nie tylko światło dróg moczowych. W pielografii natomiast środek kontrastujący ma wypełnić wnętrze układu kielichowo‑miedniczkowego i moczowodu, żeby było widać ich kształt, zwężenia, zastoje czy uszkodzenia. Kolejne skojarzenie bywa z układem naczyniowym, bo tam też często podaje się kontrast dożylnie. Jednak badania naczyń to już angiografia, flebografia czy angio‑TK, a nie pielografia. W diagnostyce naczyń zupełnie inne są wskazania, technika, a także sposób obrazowania, mimo że też używa się promieniowania jonizującego i kontrastów jodowych. Pomylenie tych pojęć wynika zwykle z tego, że każdy kontrast kojarzy się automatycznie z „żyłą”, co nie jest prawdą – tu kontrast idzie bezpośrednio do układu moczowego. Pojawia się też odpowiedź dotycząca pęcherza moczowego po podaniu kontrastu przez cewnik. To opis cystografii, czyli badania pęcherza moczowego (czasem z oceną cewki). W cystografii wypełnia się pęcherz kontrastem przez cewnik i ocenia jego kształt, ściany, ewentualny refluks pęcherzowo‑moczowodowy. To inne badanie niż pielografia, chociaż też dotyczy układu moczowego. Pielografia zstępująca skupia się na drogach moczowych powyżej pęcherza, głównie na układzie kielichowo‑miedniczkowym i moczowodach, i wymaga przezskórnego dojścia do miedniczki nerkowej. Typowym błędem myślowym jest sprowadzenie wszystkich badań z kontrastem do jednego worka i patrzenie tylko na narząd, a nie na sposób podania środka cieniującego i na dokładną nazwę procedury. W praktyce zawodowej warto zawsze kojarzyć: pielografia – drogi moczowe, cystografia – pęcherz, angiografia – naczynia, a dożylne badania miąższu nerek to już zupełnie inna technika i inne wskazania.

Pytanie 35

Czas repetycji w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego to

A. czas między dwoma impulsami częstotliwości radiowej.

B. czas mierzony od impulsu odwracającego 180° do impulsu 90°.

C. czas mierzony od impulsu 90° do szczytu amplitudy sygnału odebranego w cewce.

D. czas kąta przeskoku.

Poprawnie – czas repetycji (TR, od ang. repetition time) w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego to odstęp czasu między dwoma kolejnymi impulsami częstotliwości radiowej 90° pobudzającymi ten sam wycinek. Mówiąc prościej: mierzysz od jednego „strzału” RF przygotowującego magnetyzację pod sekwencję do następnego takiego samego „strzału”. Ten parametr jest kluczowy, bo decyduje, ile czasu mają protony na relaksację podłużną (T1) przed kolejnym pobudzeniem. Im krótszy TR, tym silniejsze jest ważenie T1, a im dłuższy TR, tym bardziej obraz zbliża się do ważenia T2 lub PD, bo różnice w T1 się częściowo „wyrównują”. W praktyce technik MR dobiera TR w zależności od celu badania i zaleceń protokołu: dla obrazów T1-zależnych stosuje się z reguły krótkie czasy repetycji (rzędu kilkuset ms), a dla T2-zależnych – zdecydowanie dłuższe (kilka tysięcy ms). Ma to bezpośredni wpływ nie tylko na kontrast tkanek, ale też na czas trwania całej sekwencji i komfort pacjenta w gantrze. Moim zdaniem, dobrze jest od razu łączyć w głowie TR z pojęciem „odpoczynku” magnetyzacji po impulsie RF – za krótki odpoczynek zmienia kontrast, ale skraca badanie, za długi – poprawia pewne aspekty diagnostyczne, ale wydłuża czas skanowania. W nowoczesnych protokołach klinicznych parametry TR są ściśle zdefiniowane w wytycznych producentów i rekomendacjach towarzystw radiologicznych, więc w praktyce zawodowej bardzo często operuje się gotowymi zestawami sekwencji, ale zrozumienie, że TR to właśnie czas między impulsami RF, pozwala świadomie modyfikować badanie, np. przy artefaktach czy u pacjentów, którzy nie wytrzymują długiego skanowania.

Pytanie 36

Przy podejrzeniu ciała obcego w oczodole należy wykonać

A. dwa zdjęcia PA i jedno boczne oczodołów.

B. jedno zdjęcie PA i jedno boczne oczodołów.

C. jedno zdjęcie AP i dwa boczne oczodołów.

D. dwa zdjęcia AP i dwa boczne oczodołów.

W diagnostyce ciała obcego w oczodole logika doboru projekcji RTG jest kluczowa. Typowy błąd polega na tym, że ktoś myśli: „im więcej różnych zdjęć, tym lepiej”, albo wybiera projekcje AP zamiast PA, bo brzmią podobnie i wydają się zamienne. Niestety, w radiologii takie podejście prowadzi do niepotrzebnego zwiększenia dawki promieniowania i wcale nie poprawia jakości informacji, jaką uzyskujemy. Projekcja AP (antero–posterior) oznacza, że promień pada z przodu na tył. Dla oczodołów nie jest to projekcja standardowa przy podejrzeniu ciała obcego, bo gorzej chroni struktury wewnątrzczaszkowe i soczewki, a jednocześnie nie daje istotnej przewagi diagnostycznej nad PA. Z mojego doświadczenia to jest raczej projekcja stosowana w innych sytuacjach i nie powinna zastępować PA tylko dlatego, że ktoś ją lepiej kojarzy z klasycznym „zdjęciem twarzoczaszki od przodu”. Problemem jest też liczba projekcji. Jedno zdjęcie PA i jedno boczne to za mało, bo nie pozwala dobrze prześledzić przesunięcia ciała obcego względem struktur kostnych przy zmianie ustawienia – trudniej wtedy jednoznacznie określić, czy ciało leży w gałce ocznej, w mięśniach, czy bliżej ściany oczodołu. Z kolei schematy typu „jedno AP i dwa boczne” czy „dwa AP i dwa boczne” są nadmiarowe i niezgodne z typowymi zaleceniami. Dwa boczne nie wnoszą dużej nowej informacji, bo w płaszczyźnie strzałkowej nic się istotnie nie zmienia, za to każda dodatkowa projekcja to dodatkowa dawka. Dobre praktyki mówią jasno: obrazowanie musi być celowane, a nie przypadkowe. Przy podejrzeniu ciała obcego w oczodole chodzi o optymalne minimum – tyle projekcji, ile jest potrzebne do pewnej lokalizacji, ale nie więcej. Dlatego standardem są dwie projekcje PA i jedna boczna, a nie dowolne kombinacje AP/boczne według uznania.

Pytanie 37

W której technice obrazowania zostają zarejestrowane jednocześnie dwa przeciwbieżne kwanty promieniowania gamma o równej energii 511 keV?

A. Tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu.

B. Tomografii komputerowej.

C. Pozytonowej tomografii emisyjnej.

D. Scyntygrafii dynamicznej.

W tym pytaniu pułapka polega głównie na skojarzeniu słowa „gamma” z każdą metodą medycyny nuklearnej albo w ogóle z radiologią. Tymczasem rejestracja dwóch przeciwbieżnych fotonów gamma o energii dokładnie 511 keV jest charakterystyczna wyłącznie dla pozytonowej tomografii emisyjnej (PET), gdzie wykorzystuje się anihilację pozytonu z elektronem. W klasycznej scyntygrafii dynamicznej używa się gammakamery, ale rejestruje ona pojedyncze fotony gamma emitowane przez izotopy takie jak technet-99m. Nie ma tam zjawiska koincydencji dwóch przeciwległych kwantów ani stałej energii 511 keV – energia zależy od konkretnego radionuklidu (np. około 140 keV dla 99mTc). Dynamiczny jest tylko sposób akwizycji w czasie, a nie fizyka promieniowania. Tomografia komputerowa (TK, CT) z kolei w ogóle nie pracuje na promieniowaniu gamma z anihilacji, tylko na promieniowaniu rentgenowskim generowanym w lampie rentgenowskiej. Wiązka przechodzi przez pacjenta, a detektory mierzą osłabienie promieniowania X, nie mają tu miejsca ani pozytony, ani koincydencja dwóch fotonów. To dość częsty błąd: wrzucanie TK, PET i SPECT do jednego worka „bo wszystkie to tomografie”. W tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu (SPECT) faktycznie używa się promieniowania gamma i rekonstrukcji tomograficznej, ale rejestruje się pojedyncze fotony, nie pary przeciwbieżnych kwantów. Aparat obraca się wokół pacjenta, zbiera projekcje emisji z różnych kątów i z tego liczy obraz 3D. Energia fotonów znowu zależy od użytego izotopu, a nie jest stała 511 keV. Typowy schemat błędnego myślenia jest taki: „jest gamma, jest tomografia, to pewnie chodzi o SPECT albo scyntygrafię”, albo odwrotnie – utożsamianie każdej tomografii z promieniowaniem X. Dlatego warto zapamiętać prostą zasadę: 511 keV + dwa przeciwbieżne fotony w koincydencji = PET; pojedyncze fotony gamma z gammakamery = scyntygrafia/SPECT; promieniowanie X z lampy = RTG/TK.

Pytanie 38

W scyntygrafii dynamiczne badanie najczęściej rozpoczyna się

A. w momencie uzyskania stałego poziomu aktywności radiofarmaceutyku.

B. po dwóch godzinach od chwili podania radiofarmaceutyku.

C. w momencie lub tuż po iniekcji radiofarmaceutyku.

D. po godzinie od chwili podania radiofarmaceutyku.

Prawidłowa odpowiedź wynika z samej istoty scyntygrafii dynamicznej. W tego typu badaniu interesuje nas przede wszystkim przebieg w czasie: jak radiofarmaceutyk napływa do narządu, jak jest wychwytywany przez tkanki i jak potem jest z nich usuwany. Żeby zarejestrować pełną krzywą czas–aktywność, trzeba zacząć akwizycję obrazów dokładnie w momencie lub dosłownie tuż po iniekcji radiofarmaceutyku. Wtedy gammakamera „widzi” zarówno bardzo wczesną fazę naczyniową (przepływ krwi), jak i kolejne etapy dystrybucji i eliminacji. W badaniach takich jak scyntygrafia nerek (renoscyntygrafia), scyntygrafia perfuzyjna serca w trybie first-pass czy badania przepływu mózgowego, rozpoczęcie akwizycji już w chwili podania preparatu jest standardem i znajduje się w zaleceniach towarzystw medycyny nuklearnej. Z mojego doświadczenia, nawet kilkudziesięciosekundowe opóźnienie potrafi zniekształcić kształt krzywej i utrudnić interpretację: np. gorzej widać fazę napływu, trudniej ocenić perfuzję czy funkcję wydalniczą. Technicznie wygląda to tak, że pacjent jest już ułożony na stole, gammakamera jest ustawiona, parametry akwizycji wprowadzone, a operator podaje radiofarmaceutyk dożylnie dokładnie w chwili startu rejestracji. To pozwala potem analizować pik aktywności, czasy półzaniku, wskaźniki przepływu i filtracji. Dobra praktyka jest taka, żeby wszystko było wcześniej przygotowane: wenflon założony, pacjent poinformowany, brak zbędnych ruchów w trakcie pierwszych minut. Dzięki temu uzyskujemy wiarygodne dane dynamiczne, a nie tylko „statyczny obraz” po czasie, który w ogóle nie oddaje charakteru badania dynamicznego.

Pytanie 39

W przedstawionym na ilustracji obrazie badania angiograficznego uwidoczniono

A. cystę mózgu.

B. stenożę naczyń mózgowych.

C. tętniaka naczyń mózgowych.

D. guza mózgu.

Na przedstawionym obrazie widzisz klasyczną selektywną angiografię naczyń mózgowych z podanym kontrastem do tętnicy szyjnej wewnętrznej. Charakterystyczny jest kształt „balonika” lub workowatego uwypuklenia ściany naczynia – to właśnie tętniak naczyń mózgowych. Kontrast wypełnia jego światło, dlatego na zdjęciu uwidacznia się on jako dobrze odgraniczona, zaokrąglona struktura przylegająca do przebiegu tętnicy, ale wyraźnie od niej odstająca. Moim zdaniem to jedno z bardziej typowych pytań z angiografii: klucz to nauczyć się rozpoznawać regularny przebieg naczyń i każde nienaturalne poszerzenie ściany. W tętniaku nie widzimy masy uciskającej naczynia (jak przy guzie), tylko zmianę samej ściany naczyniowej. W praktyce klinicznej takie obrazy są podstawą do kwalifikacji pacjenta do leczenia wewnątrznaczyniowego, np. założenia sprężynki embolizacyjnej (coilów) albo stentu wspomagającego. Angiografia cyfrowa subtrakcyjna (DSA) jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala ocenić szyję tętniaka, jego wielkość, kształt, relacje do gałęzi tętniczych. Dobre praktyki wymagają oceny zmian w kilku projekcjach, bo w jednej płaszczyźnie tętniak może wyglądać mniej charakterystycznie. Warto też pamiętać, że w innych metodach obrazowania, jak TK-angio czy MR-angio, tętniak będzie widoczny podobnie jako ogniskowe poszerzenie światła naczynia, ale bez takiej szczegółowości jak w klasycznej angiografii. Dla technika ważne jest poprawne pozycjonowanie pacjenta, odpowiednie tempo podania kontrastu i ścisła współpraca z lekarzem, bo od jakości obrazów zależy bezpieczeństwo dalszego leczenia.

Pytanie 40

Pomiar densytometryczny BMD metodą DXA z kręgosłupa powinien obejmować kręgi

A. L3 - S1

B. Th11 - L2

C. Th9 - Th12

D. L1 - L4

Prawidłowy zakres pomiaru BMD metodą DXA w odcinku lędźwiowym to kręgi L1–L4 i właśnie dlatego ta odpowiedź jest uznawana za standard. Wynika to z wytycznych większości towarzystw naukowych, m.in. ISCD (International Society for Clinical Densitometry), które jasno mówią, że podstawowym miejscem oceny gęstości mineralnej kości w kręgosłupie jest odcinek lędźwiowy od pierwszego do czwartego kręgu. Ten fragment kręgosłupa jest z reguły dobrze uwidoczniony, ma stosunkowo mało nakładających się struktur, a jednocześnie jest bardzo czuły na wczesne ubytki masy kostnej, zwłaszcza u kobiet po menopauzie. W praktyce technik przy pozycjonowaniu pacjenta kładzie go na plecach, prostuje odcinek lędźwiowy, często podkładając klin pod nogi, tak aby kręgosłup był jak najbardziej równoległy do stołu. Na obrazie DXA trzeba wyraźnie widzieć trzon L1 i L4, a program analizujący automatycznie wyznacza regiony zainteresowania (ROI) dla L1, L2, L3 i L4. Jeżeli któryś z kręgów jest zmieniony, np. przez ciężkie zwyrodnienie, złamanie kompresyjne, operację z implantem, to zgodnie z dobrymi praktykami ten krąg się wyklucza z analizy i liczy się średnią BMD z pozostałych, ale nadal w obrębie L1–L4. Moim zdaniem warto zapamiętać też, że wynik DXA z L1–L4 jest jednym z głównych parametrów używanych do rozpoznania osteoporozy według kryteriów WHO (na podstawie T-score). W codziennej pracy technika czy elektroradiologa poprawne ustawienie i oznaczenie L1–L4 ma ogromne znaczenie, bo każde przesunięcie pola skanowania, pomyłka w identyfikacji kręgów albo objęcie np. Th12 zamiast L1 może zafałszować wynik. W porządnie prowadzonych pracowniach zawsze zwraca się uwagę na to, żeby widoczny był także fragment Th12 i górna część miednicy – to pomaga poprawnie policzyć, który krąg jest który, ale analizuje się właśnie L1–L4.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej