Pytanie 1
Jednostką rezystywności jest
A. \( \frac{V \cdot A}{m} \)
B. \( V \cdot A \cdot m \)
C. \( \Omega \cdot m \)
D. \( V \cdot A \cdot \Omega \)
Jednostką rezystywności (oporności właściwej) jest Ω·m i dokładnie taka odpowiedź została zaznaczona. Rezystywność opisuje, jak bardzo dany materiał utrudnia przepływ prądu elektrycznego, ale nie dla konkretnego rezystora, tylko jako cecha „materiałowa”. Formalnie korzysta się z zależności R = ρ · l / S, gdzie R to rezystancja w omach, l – długość przewodnika w metrach, S – pole przekroju poprzecznego w metrach kwadratowych, a ρ – rezystywność. Jeśli przekształcimy wzór, to ρ = R · S / l, czyli jednostka ρ to Ω · m² / m, co upraszcza się właśnie do Ω·m. Z praktycznego punktu widzenia w technice elektrycznej i elektronicznej rezystywność wykorzystuje się przy doborze materiału przewodów, ścieżek na PCB czy elementów grzejnych. Miedź ma niską rezystywność (rzędu 10⁻⁸ Ω·m), dlatego świetnie nadaje się na przewodniki i szyny zasilające. Stopy oporowe, jak konstantan czy chromonikiel, mają dużo większą rezystywność, więc przy rozsądnych wymiarach dają duże rezystancje – używa się ich w rezystorach drutowych, bocznikach pomiarowych, spiralach grzejnych. W katalogach producentów kabli, przewodów i rezystorów wartości rezystywności są podawane właśnie w Ω·m albo w pochodnych, np. μΩ·cm. Dobrą praktyką w projektowaniu jest przeliczenie rezystywności na rezystancję konkretnego odcinka przewodu, żeby ocenić spadek napięcia i straty mocy. Moim zdaniem opanowanie zamiany między R, ρ, długością i przekrojem to absolutna podstawa przy każdej poważniejszej instalacji czy projekcie elektroniki mocy.
