Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik żywienia i usług gastronomicznych
Kwalifikacja: HGT.02 - Przygotowanie i wydawanie dań
Data rozpoczęcia: 21 lutego 2026 20:36
Data zakończenia: 21 lutego 2026 20:52

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przyprawy, które mają zdolność nadawania koloru potrawom, to:

A. imbir i jałowiec

B. oregano i kardamon

C. kurkuma i szafran

D. estragon i anyż

Kurkuma i szafran to przyprawy, które charakteryzują się zdolnością do barwienia potraw dzięki swoim intensywnym kolorom. Kurkuma, zawierająca kurkuminę, nadaje potrawom głęboki, złoty kolor, co jest szczególnie cenione w kuchni indyjskiej oraz w potrawach takich jak curry. Szafran, z kolei, jest najdroższą przyprawą na świecie i dodaje potrawom nie tylko charakterystycznego złocistego odcienia, ale także unikatowego aromatu. Obie te przyprawy są stosowane w różnych kuchniach świata, od potraw rybnych po desery, a ich barwiące właściwości są wykorzystywane do poprawy estetyki dań. W kontekście kulinarnym, umiejętność efektywnego wykorzystania przypraw do barwienia potraw jest uważana za istotny element sztuki kulinarnej, przyczyniając się do atrakcyjności wizualnej potraw oraz podnosząc ich walory smakowe. Zgodnie z zasadami dobrych praktyk kulinarnych, starannie dobrane przyprawy mogą znacząco wpływać na ostateczny wygląd i smak serwowanych potraw.

Pytanie 2

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 3

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 4

W celu zwalczania gryzoni w placówkach gastronomicznych, należy zastosować

A. denaturację

B. dezynsekcję

C. deratyzację

D. dezynfekcję

Deratyzacja to proces mający na celu eliminację gryzoni, co jest kluczowe w zakładach gastronomicznych, gdzie ich obecność może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Gryzonie, takie jak szczury i myszy, są nosicielami licznych chorób, które mogą być przenoszone na ludzi, w tym salmonellozy czy leptospirozy. W kontekście gastronomicznym, deratyzacja powinna być przeprowadzana zgodnie z obowiązującymi normami sanitarnymi oraz zaleceniami Inspekcji Sanitarnej. Przykłady skutecznych metod deratyzacji obejmują użycie pułapek mechanicznych, stosowanie środków chemicznych w postaci trutek, a także wdrażanie strategii zapobiegających ich dostępowi do żywności, takich jak uszczelnianie otworów czy odpowiednie przechowywanie produktów. Regularne przeprowadzanie deratyzacji oraz monitoring sytuacji w obiektach gastronomicznych to niezbędne działania, które pomagają utrzymać wysoki standard bezpieczeństwa żywności oraz zdrowia konsumentów.

Pytanie 5

Co to jest nerkówka?

A. zupa z cielęcych nerek o kwaśnym smaku z dodatkiem śmietany

B. część lędźwiowo-brzuszna cielęcej półtuszy

C. potrawka z nerek wieprzowych duszonych w czerwonym winie

D. gatunek handlowy białej fasoli

Fasola biała, zupa z nerek cielęcych i potrawka z nerek wieprzowych to elementy zupełnie odrębne od pojęcia nerkówki, co może prowadzić do mylnych skojarzeń. Fasola biała, jako gatunek handlowy, jest rośliną strączkową, która nie ma żadnego związku z mięsem cielęcym ani jego przetworami. Pomimo jej wszechstronności w kuchni, nie może być mylona z mięsem, które pochodzi z narządów wewnętrznych zwierząt. Zupa z nerek cielęcych, znana z kwaśnego smaku i dodatku śmietany, to danie, które wykorzystuje nerki, ale nie ma żadnego związku z lędźwiowo-brzuszną częścią cielęciny. Wreszcie, potrawka z nerek wieprzowych duszonych w czerwonym winie, choć smakowita, odnosi się do zupełnie innego typu przetworów mięsnych. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich niepoprawnych wniosków, obejmują zbytnie upraszczanie pojęć kulinarnych oraz brak zrozumienia różnic pomiędzy różnymi częściami tuszy zwierzęcej. To pokazuje, jak istotne jest, aby w pełni zrozumieć terminologię kulinarną oraz różnorodność przetworów mięsnych w kontekście ich zastosowania w kuchni.

Pytanie 6

Jakie dania powinny być serwowane jednoporcjowo na talerzu z daniem głównym?

A. Sznycel ministerski, ziemniaki purée, fasolka szparagowa z wody

B. Sztuka mięsa w sosie chrzanowym, kasza jaglana, sałatka z czerwonej kapusty

C. Pulpety w sosie koperkowym, ryż, sałatka z buraków

D. Kotlet schabowy, ziemniaki z wody, mizeria

Odpowiedź "Sznycel ministerski, ziemniaki purée, fasolka szparagowa z wody" jest prawidłowa, ponieważ zestaw ten spełnia kryteria podawania dań jednoporcjowych na talerzu w kontekście serwowania dań zasadniczych. Sznycel ministerski to klasyczne danie, które wymaga odpowiedniej prezentacji oraz podania w zrównoważony sposób. Ziemniaki purée zapewniają kremową konsystencję, która doskonale komponuje się z mięsem, natomiast fasolka szparagowa dodaje świeżości i koloru, co jest zgodne z zasadami estetyki kulinarnej. W dobrych praktykach gastronomicznych zaleca się, aby serwowane dania na talerzu były zróżnicowane pod względem tekstury i smaku, co ma na celu zwiększenie przyjemności z posiłku. Dodatkowo, odpowiednie układanie potraw na talerzu wpływa na jego atrakcyjność wizualną, co jest kluczowe w branży gastronomicznej. Takie podejście przyczynia się do ogólnego doświadczenia kulinarnego gości, co jest niezwykle istotne w restauracjach. Wiedza na temat komponowania dań oraz ich prezentacji jest niezbędna dla każdego profesjonalnego kucharza, a praktyka ta jest wspierana przez różne kursy i szkolenia w zakresie sztuki kulinarnej.

Pytanie 7

Na podstawie danych o składnikach odżywczych potrawy zamieszczonych w tabeli określ, ile wynosi. wartość energetyczna potrawy.

Składnik odżywczy	Ilość [ g]
białko	5
węglowodany przyswajalne	62
błonnik	2
tłuszcz	1

A. 285 kcal

B. 260 kcal

C. 277 kcal

D. 269 kcal

Jednym z najczęstszych błędów w obliczaniu wartości energetycznej potrawy jest pomijanie kluczowych składników odżywczych, co prowadzi do nieprawidłowych wyników. Osoby, które wybierają błędne odpowiedzi, często mylą wartości kaloryczne poszczególnych składników, nie zdając sobie sprawy, że białko i węglowodany przyswajalne mają tę samą wartość energetyczną wynoszącą 4 kcal na gram, podczas gdy tłuszcz dostarcza znacznie więcej – 9 kcal na gram. W praktyce, jeśli obliczamy wartość energetyczną potrawy i nie uwzględniamy wszystkich składników, w tym tłuszczy, możemy zauważyć znaczne różnice w wynikach. Dodatkowo, niepoprawne sumowanie kalorii, takie jak dodawanie błonnika do wartości energetycznej, jest powszechnym błędem, ponieważ błonnik nie dostarcza energii i jego wartość kaloryczna wynosi 0 kcal. Kluczowe jest zrozumienie, że każde źródło energii musi być ujęte w obliczeniach zgodnie z jego specyfiką. Warto również zwrócić uwagę na to, jak różne źródła składników odżywczych wpływają na naszą dietę. Na przykład, jedzenie potraw bogatych w węglowodany, ale ubogich w białko czy tłuszcze, może prowadzić do wahań energii w organizmie oraz złych nawyków żywieniowych. Dlatego tak ważne jest stosowanie właściwych metod obliczania wartości energetycznej, które są zgodne z aktualnymi normami i badaniami w dziedzinie żywienia.

Pytanie 8

Zagęszczanie potraw przy użyciu mieszanki mąki ziemniaczanej i wody powinno znaleźć zastosowanie w przygotowywaniu

A. kisieli i zup owocowych

B. musów oraz mleczek

C. sufletów i budyni

D. galaretek oraz zup mlecznych

Zagęszczanie potraw za pomocą mieszanki mąki ziemniaczanej z wodą to technika, którą często wykorzystuje się przy robieniu kisieli i zup owocowych. Mąka ziemniaczana ma dużo skrobi, więc po podgrzaniu w wodzie staje się gęsta i przejrzysta. To właśnie dzięki niej potrawy mają odpowiednią konsystencję i są stabilne. Kisiele z różnych owoców zyskują na jakości, gdy dodamy do nich mąkę ziemniaczaną, co sprawia, że stają się zwarte. Zupy owocowe również stają się bardziej treściwe, co w efekcie podnosi ich atrakcyjność zarówno wizualną, jak i smakową. Używanie mąki ziemniaczanej w kuchni profesjonalnej to świetny pomysł, bo nie zmienia smaku potraw, a do tego daje im gładką teksturę. Na przykład kisiel truskawkowy, w którym ten składnik odgrywa kluczową rolę, to pyszny i sycący deser.

Pytanie 9

Mieszanie składników mięsnej masy mielonej i jej napowietrzanie podczas przygotowania pieczeni rzymskiej to

A. tablerowanie.

B. panierowanie.

C. wykańczanie.

D. formowanie.

Prawidłowe skojarzenie mieszania i napowietrzania masy mięsnej z tablerowaniem pokazuje, że ogarniasz już bardziej fachowe pojęcia. Tablerowanie to właśnie technika intensywnego mieszania masy mięsnej (często na chłodnym blacie lub w dzieży), tak żeby składniki dobrze się połączyły, a jednocześnie masa została napowietrzona i miała odpowiednią strukturę. Przy pieczeni rzymskiej jest to kluczowe: dobrze wytablerowana masa jest kleista, ale jednocześnie lekka, równomiernie wyrobiona, bez grudek, bez twardych zbryleń tłuszczu czy przypraw. Dzięki temu pieczeń po upieczeniu nie jest zbita jak cegła, tylko ma delikatny, soczysty przekrój i dobrze się kroi. W praktyce w gastronomii tablerowanie pozwala też na równomierne rozprowadzenie soli, pieprzu, jaj, bułki tartej, mleka czy śmietanki w całej masie, co wpływa nie tylko na smak, ale też na wiązanie białka i utrzymanie kształtu podczas pieczenia. Z mojego doświadczenia ważne jest też zachowanie odpowiednio niskiej temperatury masy podczas tablerowania – przegrzanie mięsa prowadzi do pogorszenia tekstury i nadmiernego wycieku soku w trakcie obróbki cieplnej. W dobrych zakładach i restauracjach zwraca się uwagę, żeby tablerować do momentu, aż masa zacznie się „ciągnąć” i wyraźnie kleić do ręki lub łopaty, bo to znak, że białko zostało dobrze wyrobione. Tak przygotowana masa sprawdza się nie tylko w pieczeni rzymskiej, ale też w klopsach, pulpetach, pasztetach mięsnych i niektórych wędlinach podrobowych, gdzie struktura i równomierne napowietrzenie mają ogromne znaczenie dla jakości końcowego wyrobu.

Pytanie 10

Deski oraz uchwyty noży wykonane z polietylenu, stosowane do obróbki surowego mięsa w restauracjach zgodnych z systemem HACCP, powinny mieć kolor

A. biały

B. czerwony

C. brązowy

D. żółty

Odpowiedź czerwone jest prawidłowa, ponieważ w systemie HACCP (Hazard Analysis and Critical Control Points) zastosowanie kolorystyczne w narzędziach i materiałach wykorzystywanych w obróbce żywności ma kluczowe znaczenie dla utrzymania bezpieczeństwa żywności. Czerwony kolor jest standardowo używany do oznaczania narzędzi przeznaczonych do obróbki mięsa surowego, co pozwala na łatwe zidentyfikowanie ich w trakcie pracy w kuchni. Dzięki temu, minimalizuje się ryzyko krzyżowego zanieczyszczenia innych produktów spożywczych, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego konsumentów. Przykładem praktycznego zastosowania jest posiadanie oddzielnych desek i noży w kolorze czerwonym przeznaczonych tylko do mięsa, które są używane w obszarze, gdzie niezbędne jest utrzymanie wysokich standardów higieny. Dodatkowo, zgodność z tymi standardami jest często wymagana w regulacjach prawnych dotyczących bezpieczeństwa żywności, co czyni tę praktykę nie tylko zalecaną, ale i obowiązkową.

Pytanie 11

Wskaż, ile mąki pszennej i jaj należy użyć do sporządzenia 45 porcji klusek, jeżeli do sporządzenia 10 porcji klusek zużywa się 400 g mąki pszennej i 2 jaj.

	Ilość mąki pszennej (w kg)	Ilość jaj (w szt.)
A.	1,8	9
B.	1,8	10
C.	4,5	9
D.	4,5	10

A. B.

B. D.

C. C.

D. A.

Odpowiedź A jest jak najbardziej trafna, bo dobrze ogarnąłeś, jak to wszystko policzyć. Żeby zrobić 45 porcji klusek, trzeba zastosować proporcje. Mamy przepis na 10 porcji, gdzie potrzebujemy 400 g mąki i 2 jajka. Dobrze jest najpierw policzyć, ile tego weźmiemy na jedną porcję, czyli dzielimy przez 10. Jak to zrobimy, to mamy 40 g mąki i 0,2 jajka na jedną porcję. Potem już tylko mnożymy przez 45 i wyjdzie nam 1,8 kg mąki i 9 jajek. Takie przeliczenia są mega ważne, zwłaszcza w kuchni czy gastronomii, gdzie precyzja jest kluczowa, żeby wszystko wyszło smacznie. Takie metody znajdziesz często w książkach kucharskich czy też u profesjonalnych kucharzy, którzy dostosowują przepisy do większych grup.

Pytanie 12

Peklowanie jest techniką, która służy do konserwacji

A. jaj

B. mleka

C. mięs

D. warzyw

Prawidłowa odpowiedź to mięsa, ponieważ technika peklowania jest kluczowym procesem w przemysłowej i domowej obróbce mięsa, który służy do jego konserwacji oraz poprawy smaku. Peklowanie polega na wprowadzeniu soli, a często również innych składników, takich jak azotany czy przyprawy, do mięsa. Sól działa antybakteryjnie, wpływając na osmotyczne właściwości bakterii, co hamuje ich wzrost i w ten sposób zapobiega psuciu się produktu. Przykładem zastosowania peklowania jest przygotowanie szynki, kiełbas czy bekonu, gdzie tradycyjne metody peklowania, takie jak peklowanie na sucho lub w zalewie, są powszechnie stosowane. Dodatkowo, technika ta pozwala na uzyskanie charakterystycznego koloru oraz aromatu, co jest istotne w produkcji wędlin. Peklowanie jest częścią większego procesu, który może obejmować także wędzenie lub suszenie, a standardy dotyczące bezpieczeństwa żywności, takie jak HACCP, wskazują na konieczność prawidłowego przeprowadzania tego procesu w celu minimalizacji ryzyka mikrobiologicznego.

Pytanie 13

Miękkim serem dojrzewającym z pleśnią jest

A. roquefort

B. camembert

C. oscypek

D. ementaler

Camembert to ser miękki dojrzewający, który charakteryzuje się białą pleśnią na powierzchni, powstającą w wyniku działania pleśni Penicillium candidum. Proces dojrzewania odbywa się poprzez rozwój mikroorganizmów, które wpływają na smak, teksturę i aromat sera. Camembert jest doskonałym przykładem serów z grupy 'serów pleśniowych', które cieszą się dużą popularnością na całym świecie. W praktyce, ser ten jest często podawany w towarzystwie chrupiącego pieczywa, owoców, orzechów oraz win. W gastronomii, camembert może być również używany w sałatkach, zapiekankach czy jako składnik różnorodnych potraw. Zgodnie z normami produkcji, camembert musi być wytwarzany z pełnotłustego mleka krowiego, a jego proces produkcji jest ściśle określony przez regulacje unijne, co zapewnia jakość i autentyczność tego produktu.

Pytanie 14

Osoba z działu ekspedycji, która zraniła się w palec i kontynuuje wydawanie potraw, stwarza ryzyko

A. chemiczne

B. fizyczne

C. mikrobiologiczne

D. toksyczne

Odpowiedzi toksyczne, chemiczne oraz fizyczne są nieprawidłowe w kontekście zagrożenia, jakie stwarza pracownik z raną na palcu. Zrozumienie tych kategorii zagrożeń jest istotne, aby właściwie ocenić ryzyko w środowisku gastronomicznym. Toksyczne zagrożenia związane są głównie z substancjami chemicznymi, które mogą być obecne w żywności lub środowisku pracy, a nie z bezpośrednim kontaktem z raną. Chemiczne zagrożenia dotyczą substancji, które mogą być obecne w produkcie spożywczym, takich jak pestycydy, substancje konserwujące czy zanieczyszczenia, ale nie są bezpośrednio związane z urazem pracownika, który może prowadzić do zakażeń. Fizyczne zagrożenia odnoszą się do obiektów obcych w żywności, jak kawałki szkła czy metalu, co również nie ma związku z sytuacją, w której pracownik skaleczył się w palec. Przyczyną błędnego rozumienia zagrożeń może być niepełne zrozumienie, jak różne rodzaje ryzyka wpływają na produkty spożywcze oraz na zdrowie konsumentów. Kluczowym aspektem, który należy zrozumieć, jest to, że skaleczenie w kontekście wydawania potraw jest przede wszystkim problemem mikrobiologicznym, a nie chemicznym lub fizycznym.

Pytanie 15

Surowce, które mają najkrótszy czas przydatności do spożycia, to

A. ziemniaki

B. jaja

C. pomidory

D. ryby

Ryby są jednym z surowców o najkrótszym terminie do spożycia, co wynika z ich wysokiej zawartości wody oraz obecności enzymów, które przyspieszają procesy rozkładu. Dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności, ryby powinny być przechowywane w odpowiednich warunkach chłodniczych, gdzie temperatura nie przekracza 4°C. Najlepiej spożyć ryby w ciągu jednego lub dwóch dni od zakupu, zwłaszcza w przypadku świeżych produktów. W branży gastronomicznej standardy HACCP podkreślają znaczenie szybkiego przetwarzania i serwowania ryb w celu minimalizacji ryzyka zatrucia pokarmowego. Przykładem może być ryba podawana w restauracji, która powinna być przygotowywana tuż przed podaniem, aby zachować świeżość i jakość. W przypadku mrożonych ryb, termin przydatności do spożycia wydłuża się, ale po odmrożeniu nadal należy je spożyć jak najszybciej. Przestrzeganie tych zasad jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz satysfakcji klientów.

Pytanie 16

Schab oraz biodrówka są częściami rozbioru tuszy

A. wieprzowej

B. cielęcej

C. baraniej

D. wołowej

Odpowiedź 'wieprzowej' jest poprawna, ponieważ schab i biodrówka to popularne elementy rozbioru tuszy wieprzowej. Schab, znany z miękkości i delikatnego smaku, pochodzi z górnej części tuszy, w okolicy kręgosłupa. Jest często wykorzystywany do przygotowania kotletów schabowych, pieczeni oraz wędlin. Biodrówka, z kolei, to część tylnej nogi świni, znana z intensywnego smaku i tekstury. Używa się jej do produkcji karkówki, a także w wielu tradycyjnych przepisach, takich jak gulasze czy duszone dania. Rozbiór tuszy wieprzowej jest kluczowym procesem w przemyśle mięsnym, zgodnie z normami HACCP, które zapewniają bezpieczeństwo żywności. W praktyce, znajomość tych elementów pozwala na lepsze planowanie menu oraz optymalizację kosztów w gastronomii, co jest istotne dla każdego profesjonalnego kucharza.

Pytanie 17

W którym naczyniu należy wydać suflet serowy?

A. W bulionówce.

B. W kokilce.

C. W nelsonce.

D. W filiżance.

Suflet serowy zgodnie z klasycznymi zasadami gastronomii powinien być przygotowany i wydany w kokilce. Kokilka to małe, żaroodporne naczynie porcelanowe lub ceramiczne, przystosowane do zapiekania pojedynczych porcji w wysokiej temperaturze. Ma zazwyczaj prosty, wysoki brzeg, co pozwala masie sufletowej swobodnie rosnąć do góry, tworząc charakterystyczną „czapę” ponad krawędź naczynia. To właśnie ten efekt wizualny jest jednym z wyznaczników poprawnie wykonanego sufletu w profesjonalnej kuchni. Z mojego doświadczenia kokilka dobrze trzyma temperaturę, dzięki czemu suflet nie opada tak szybko po wyjęciu z pieca i może bezpiecznie trafić z pieca od razu na stół gościa. W wielu kartach dań przy sufletach pojawia się wręcz uwaga, że potrawa jest serwowana w naczyniu, w którym była zapiekana – i chodzi właśnie o kokilkę. W praktyce obsługi kelnerskiej przyjęło się, że kokilkę z gorącym sufletem serowym ustawia się na małym talerzyku lub spodku, często z serwetką lub podkładką filcową, żeby zabezpieczyć dłoń gościa przed poparzeniem i jednocześnie ustabilizować naczynie. To jest standard zarówno w kuchni francuskiej, jak i w dobrze prowadzonych restauracjach hotelowych. Warto też pamiętać, że suflet serowy traktujemy jako danie delikatne, przygotowywane z masy spulchnionej pianą z białek, dlatego cienkie szkło czy zwykła filiżanka nie zapewniają tej samej stabilności termicznej co grubsza porcelanowa kokilka. W technice kulinarnej mówi się wręcz o „naczyniu do sufletów” i w podręcznikach zawodu właśnie kokilka jest podawana jako wzorcowy przykład takiego naczynia.

Pytanie 18

Kwaszenie to technika konserwacji żywności polegająca na

A. dodaniu kwasu octowego w celu konserwacji produktu

B. samorzutnym rozwoju bakterii produkujących kwas masłowy

C. dodaniu kwasu askorbinowego w celu konserwacji produktu

D. samorzutnym rozwoju bakterii produkujących kwas mlekowy

Kwaszenie to proces technologiczny, który polega na naturalnym rozwoju bakterii kwasu mlekowego, co prowadzi do zakwaszenia produktu. Bakterie te, takie jak Lactobacillus, fermentują cukry zawarte w surowcach, prowadząc do produkcji kwasu mlekowego. Proces ten nie tylko zwiększa trwałość produktów spożywczych, ale także poprawia ich walory smakowe i wartości odżywcze. Przykładem zastosowania kwaszenia jest produkcja kapusty kiszonej, ogórków kiszonych oraz jogurtów, gdzie obecność kwasu mlekowego działa jako konserwant i ogranicza rozwój patogenów. Kwaszenie jest uznawane za jedną z najstarszych metod konserwacji żywności, a jej stosowanie opiera się na dobrych praktykach higienicznych oraz kontrolowaniu warunków fermentacji, takich jak temperatura i czas. Zgodnie z normami jakości, proces ten powinien odbywać się w warunkach sprzyjających rozwojowi pożądanych kultur bakterii, co zapewnia bezpieczeństwo i stabilność produktu.

Pytanie 19

Przed myciem wnętrza urządzeń chłodniczych, które zostały wcześniej odłączone od zasilania, należy użyć wody z dodatkiem

A. płynu do odkamieniania

B. mleczka do czyszczenia

C. octu winnego

D. środka do zmywania naczyń

Mleczko czyszczące, rozwiązanie stosowane głównie do powierzchni ceramicznych i metalowych, może być zbyt agresywne dla wnętrza urządzeń chłodniczych. Zawiera drobne cząsteczki ścierne, które mogą uszkodzić delikatne powierzchnie i prowadzić do ich zarysowania. Ponadto, może pozostawiać resztki, które są niepożądane w kontekście przechowywania żywności. Ocet winny, chociaż znany ze swoich właściwości dezynfekujących, ma intensywny zapach i jest kwasem, który może uszkodzić niektóre materiały, z których wykonane są elementy wnętrza urządzeń chłodniczych. Użycie octu winnego może również prowadzić do nieprzyjemnych aromatów w przechowywanych produktach. Płyn do usuwania kamienia, z drugiej strony, jest przeznaczony do usuwania osadów mineralnych z urządzeń, ale niekoniecznie jest skuteczny w usuwaniu tłuszczu i resztek żywności. Jego zastosowanie w kontekście czyszczenia wnętrza lodówki może prowadzić do zanieczyszczenia powierzchni, co z kolei stwarza ryzyko dla jakości przechowywanych produktów. Wszystkie wymienione środki mogą również nie spełniać standardów bezpieczeństwa żywności, co jest kluczowe w branży gastronomicznej. Właściwe podejście do czyszczenia urządzeń chłodniczych powinno skupiać się na produktach przeznaczonych do tego celu, które zapewniają skuteczność, bezpieczeństwo i ochronę przed zanieczyszczeniem.

Pytanie 20

Mięso jakie należy wykorzystać do przygotowania kotletów pożarskich?

A. cielęce lub z kurczaka

B. wieprzowe lub z indyka

C. baranie lub z kurczaka

D. wołowe lub z indyka

Wybór mięsa do kotletów pożarskich ma kluczowe znaczenie dla uzyskania pożądanej tekstury i smaku. Odpowiedzi wskazujące na mięso wołowe, baranie lub wieprzowe często prowadzą do błędnych wniosków. Wołowina, chociaż ceniona za swoje walory smakowe, jest znacznie twardsza i bardziej włóknista niż cielęcina czy mięso z kurczaka; w rezultacie kotlety mogą być zbyt suche i trudne do żucia. Baranina natomiast ma intensywny smak, który nie pasuje do delikatności, jakiej oczekujemy w klasycznym daniu, a jej tłustość może prowadzić do nieprzyjemnych doznań smakowych. Wieprzowina, mimo że jest popularnym mięsem, również nie spełnia wymagań dla kotletów pożarskich z uwagi na swoją ciężkość i wyraźny smak. Wiele osób może błędnie sądzić, że dowolne mięso można wykorzystać w każdym przepisie, co jest mylnym podejściem. Wybierając mięso do konkretnej potrawy, warto kierować się jego charakterystyką, a nie tylko dostępnością czy preferencjami smakowymi. Ostatecznie, zastosowanie niewłaściwego rodzaju mięsa może prowadzić do frustracji w kuchni oraz nieudanych prób przygotowania tradycyjnych potraw.

Pytanie 21

Wymień części półtuszy wołowej.

A. Comber i karkówka

B. Antrykot i szponder

C. Rozbratel i nerkówka

D. Rostbef i pachwina

Wybór kawałków mięsa z półtuszy wołowej to nie taka prosta sprawa, bo trzeba znać anatomie bydła i różne części mięsa. Comber i karkówka są popularne, ale nie są częścią półtuszy wołowej. Comber, często mylony z wołowiną, tak naprawdę dotyczy wieprzowiny, a karkówka to część karku od świń. Dlatego wybierając te mięsa jako elementy półtuszy wołowej, można się mylić. Rostbef, to już inna historia, bo on faktycznie jest wołowy, chociaż nie jest w półtuszy, lecz wyżej, bliżej kręgosłupa. Pachwina też jest mięsem, ale podobnie jak rostbef, nie zalicza się do półtuszy wołowej. Rozbratel i nerkówka to kolejne błędne odpowiedzi, bo rozbratel jest z tylnej części bydła, a nerkówka to część narządów wewnętrznych. Z mojego doświadczenia, żeby poprawnie rozpoznawać kawałki wołowiny, warto zainteresować się klasyfikacjami mięsa i standardami jakości, by uniknąć takich pomyłek.

Pytanie 22

Na rysunku przedstawiono sposób podania

A. zupy czystej.

B. kremu brulee.

C. herbaty ekspresowej.

D. kawy mrożonej.

Wybór innych odpowiedzi to w sumie trochę mylące podejście. Na przykład, jeśli mówimy o herbacie ekspresowej, to wiadomo, że zazwyczaj podaje się ją w filiżankach z jednym uchem – taka tradycja. A kawa mrożona? Zazwyczaj serwuje się ją w dużych szklankach, które dają możliwość dodania lodu czy bitej śmietany. A krem brulee to już całkiem inna bajka – potrzebujesz małych, ceramicznych ramekinów do zapiekania. Czasami ludzie błędnie myślą, że wszystkie napoje i potrawy można serwować w jednym naczyniu, ale to nie jest zgodne z zasadami estetyki. Różne potrawy i napoje wymagają odpowiednich naczyń, bo to wpływa nie tylko na wygląd, ale też na smak. Jak podasz coś w niewłaściwym naczyniu, to może to wszystko stracić na jakości. Dlatego dobrze znać zasady serwowania, bo różnią się one w zależności od tego, co na stole kładziemy.

Pytanie 23

Jakie danie można przygotować, stosując technikę smażenia w głębokim tłuszczu?

A. kotletów de volaille

B. jabłek w cieście

C. eskalopek cielęcych

D. placków ziemniaczanych

Choć eskalopki cielęce, jabłka w cieście oraz placki ziemniaczane mogą być smażone, nie są one odpowiednie do głębokiego smażenia w taki sposób, jak kotlety de volaille. Eskalopki cielęce, z racji swojej delikatnej struktury, są zazwyczaj smażone na patelni, co pozwala na lepszą kontrolę nad procesem i uniknięcie przesuszenia mięsa. Przy użyciu głębokiego tłuszczu, istnieje ryzyko, że zewnętrzna warstwa będzie przypalone, zanim wnętrze osiągnie właściwą temperaturę, co jest niepożądane. W przypadku jabłek w cieście, chociaż mogą być smażone w głębokim tłuszczu, tradycyjnie przygotowuje się je na patelni, co sprzyja lepszemu wyważeniu smaku i tekstury. Głębokie smażenie może w tym wypadku prowadzić do nadmiernej tłustości i zbytniego przesiąknięcia ciasta. Placki ziemniaczane, mimo że mogą być przygotowywane w głębokim tłuszczu, również nie są daniem, które typowo wymaga tej techniki. Często przygotowuje się je na patelni, co pozwala na lepsze odparowanie nadmiaru wilgoci i uzyskanie chrupiącej konsystencji. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, jakie techniki kulinarne są najbardziej odpowiednie do konkretnego rodzaju potraw, aby zapewnić optymalne rezultaty.

Pytanie 24

Oblicz, ile czasu trzeba przewidzieć na upieczenie 15 porcji zapiekanek, jeśli w ciągu 30 minut da się przygotować 3 porcje.

A. 3,0 godz

B. 2,0 godz

C. 2,5 godz

D. 1,5 godz

Wybór niewłaściwych odpowiedzi może wynikać z nieprawidłowego obliczenia czasu pieczenia lub niewłaściwego zrozumienia tematu. Na przykład, stwierdzenie, że potrzebne będzie jedynie 1,5 godziny, sugeruje błędne założenie, że można upiec 15 porcji w znacznie krótszym czasie, ignorując fakt, że pieczenie większej ilości porcji nie może być zrealizowane w tym samym czasie, co mniejsze ilości, jeśli piekarnik nie ma wystarczającej pojemności. W rzeczywistości, aby upiec 15 porcji, trzeba wykonać 5 cykli pieczenia, co wymaga łącznie 150 minut. Użytkownicy mogą również pomylić się, sądząc, że pieczenie 15 porcji zajmie jedynie 2 godziny, co także jest mylnym podejściem, ponieważ nie uwzględnia całkowitego czasu wymaganego na każdy cykl pieczenia. Dobrym rozwiązaniem jest wzorowanie się na strategiach zarządzania czasem w kuchni, które podkreślają znaczenie planowania i efektywnego wykorzystania czasu, szczególnie w kontekście profesjonalnej gastronomii. Umiejętność właściwego oszacowania czasu pieczenia dla większej liczby porcji jest kluczowa, aby unikać zbędnego stresu i zapewniać odpowiednią jakość potraw.

Pytanie 25

Jak nazywa się zupa pochodząca z Włoch?

A. zupa cebulowa

B. zupa gulaszowa

C. szczi

D. minestra

Szczi to tradycyjna zupa pochodząca z kuchni wschodnioeuropejskiej, szczególnie popularna w Rosji i na Ukrainie. Składa się głównie z kapusty, a jej przygotowanie opiera się na używaniu zakwasu, co nadaje jej charakterystyczny, kwaskowaty smak. Przypisanie szczi do kategorii włoskich zup jest błędem, ponieważ nie tylko różni się ona składnikami, ale także metodą przygotowania oraz kulturą kulinarną, z której się wywodzi. Zupa cebulowa, znana przede wszystkim z kuchni francuskiej, bazuje na karmelizowanej cebuli i bulionie, często podawana z serem i grzanką. Chociaż jest to znakomita zupa, jej korzenie są zupełnie inne niż włoskiej minestry. Zupa gulaszowa, z kolei, to jednogarnkowe danie pochodzące z kuchni węgierskiej, charakteryzujące się intensywnym smakiem i bogatym aromatem papryki oraz mięsa, co również stawia ją w zupełnie innym kontekście niż tradycyjne włoskie zupy. W kontekście kulinarnym, nieporozumienia te wynikają często z mieszania różnych tradycji kulinarnych i niewłaściwego kojarzenia potraw, co jest typowe w dobie globalizacji. Zrozumienie lokalnych tradycji kulinarnych i ich różnic jest kluczowe dla prawidłowego klasyfikowania potraw oraz ich smaku.

Pytanie 26

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 27

Jakiego produktu dotyczy utrwalanie w procesie biologicznym?

A. Owoce kandyzowane

B. Grzyby marynowane

C. Owoce suszone

D. Ogórki kwaszone

Ogórki kwaszone to niezły przykład tego, jak można jedzenie utrwalić w fajny sposób, bo działają tu mikroorganizmy, głównie bakterie kwasu mlekowego. One tam biorą cukry z ogórków i zamieniają je w kwas mlekowy. Efekt? Ciekawe smaki i dłuższa trwałość, co jest zgodne z tym, co mówią różne organizacje zajmujące się bezpieczeństwem żywności. Poza tym, ogórki kwaszone to częsty składnik w tradycyjnych potrawach. A ich zdrowotne właściwości, takie jak wspieranie flory bakteryjnej jelit, sprawiają, że są naprawdę cenione w dietetyce. Używanie naturalnych przypraw, jak koper czy czosnek, to też fajny pomysł, bo nie tylko dodają smaku, ale i mają działanie antybakteryjne, co tylko zwiększa jakość końcowego produktu.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 29

Mięso zanurzone w marynatach na bazie wina powinno być przechowywane w temperaturze 0-7°C maksymalnie przez

A. 1 dzień

B. 5 dni

C. 3 dni

D. 7 dni

Odpowiedzi takie jak 5 dni, 1 dzień czy 7 dni wynikają z fundamentalnych nieporozumień dotyczących zasad przechowywania mięsa w marynatach. Przechowywanie mięsa w temperaturze 0-7°C przez 5 dni może prowadzić do wzrostu liczby bakterii, co zwiększa ryzyko zatrucia pokarmowego. Wiele osób może błędnie zakładać, że marynaty na bazie wina, ze względu na swoje właściwości konserwujące, mogą znacznie wydłużyć czas przechowywania, co jest mylnym wnioskowaniem. Z drugiej strony, odpowiedzi sugerujące przechowywanie mięsa tylko przez 1 dzień również są niepoprawne, ponieważ nie uwzględniają standardów praktyk kulinarnych, które pozwalają na bezpieczne przechowywanie mięsa przez dłuższy czas w odpowiednich warunkach. Natomiast odpowiedź 7 dni jest skrajnie niebezpieczna, gdyż nawet w idealnych warunkach, mięso trzymane w marynatach nie powinno przekraczać 3 dni, a przekroczenie tego limitu zwiększa ryzyko rozwoju szkodliwych mikroorganizmów. Ważne jest, aby pamiętać, że bezpieczeństwo żywności jest kluczowe i stosowanie się do ustalonych norm może zapobiec poważnym problemom zdrowotnym.

Pytanie 30

Farsz do kołdunów tworzy się

A. z ziemniaków oraz sera

B. z kaszy jaglanej oraz kwaszonej kapusty

C. z surowego mięsa i cebuli

D. z soczewicy i boczku

Wybór farszu do kołdunów z kaszy jaglanej i kapusty kwaszonej, soczewicy i boczku, czy ziemniaków i sera jest niewłaściwy, ponieważ te składniki nie są typowe dla tradycyjnych receptur. Kasza jaglana i kapusta kwaszona, choć mogą być używane w innych potrawach, nie oddają charakterystycznego smaku, jaki nadaje surowe mięso. Prawidłowy farsz powinien bazować na mięsie, które dostarcza nie tylko odpowiednich wartości odżywczych, ale także tekstury i smaku. Użycie soczewicy w kontekście farszu do kołdunów jest mylnym podejściem, gdyż soczewica ma zupełnie inną konsystencję i aromat, co może prowadzić do zubożenia smakowego dania. Podobnie, boczek, mimo że może być smacznym dodatkiem w wielu potrawach, nie jest składnikiem typowym dla kołdunów, a jego tłustość może zdominować delikatniejszy smak mięsa. Ziemniaki i ser, będące podstawą wielu potraw regionalnych, w kontekście kołdunów są równie nietypowe, ponieważ skupiają się na innych aspektach kulinarnych. Typowe błędy myślowe prowadzące do tych wyborów mogą wynikać z pomylenia różnych regionalnych potraw oraz ich składników lub chęci innowacji w kuchni, która w przypadku tradycyjnych dań wymaga jednak zachowania pewnych kanonów.

Pytanie 31

Jaką metodę obróbki cieplnej powinno się zastosować do przygotowania jaj poszetowych?

A. Pieczenie

B. Zapiekanie

C. Gotowanie

D. Smażenie

Smażenie, zapiekanie i pieczenie to techniki obróbki cieplnej, które nie są odpowiednie do przygotowywania jaj poszetowych. Smażenie polega na użyciu tłuszczu do gotowania jedzenia na wysokiej temperaturze, co prowadzi do braku delikatności charakterystycznej dla jaj poszetowych. Smażone jajka są mniej eleganckie i mają inną teksturę, co sprawia, że nie nadają się do potraw wymagających subtelności. Zapiekanie i pieczenie to techniki, które zwykle stosuje się w kontekście potraw wymagających dłuższego czasu obróbki cieplnej w piekarniku, co skutkuje zupełnie inną konsystencją i smakiem. Jajka poszetowe natomiast wymagają szybkiej obróbki w wodzie, gdzie proces gotowania zachodzi w sposób natychmiastowy. Używanie tych technik do przyrządzania jaj poszetowych prowadzi do typowego błędu w myśleniu, polegającego na przyjmowaniu, że wszystkie rodzaje obróbki cieplnej mogą być stosowane zamiennie. Kluczowe dla uzyskania pożądanej tekstury i smaku jaj poszetowych jest zrozumienie, że różne metody gotowania mają różny wpływ na składniki i ich właściwości, a zastosowanie niewłaściwej techniki skutkuje niezadowalającym efektem końcowym.

Pytanie 32

Wykorzystując wszystkie surowce wymienione w przedstawionym normatywie, należy sporządzić czekoladowy

Normatyw surowcowy na 5 porcji
Nazwa surowca	Ilość
Mleko	750 ml
Mąka ziemniaczana	50 g
Cukier	100 g
Czekolada gorzka	30 g
Masło	15 g

A. krem.

B. kompot.

C. kisiel.

D. budyń.

Kisiel jest poprawną odpowiedzią, ponieważ jego przygotowanie wymaga wykorzystania surowców, takich jak owoce, cukier oraz skrobia, co wpisuje się w normatywne przepisy dotyczące tej potrawy. Kisiel, jako deser, ma doskonałą teksturę i smak, a jego przygotowanie polega na zagotowaniu składników z dodatkiem skrobi, co zapewnia odpowiednią konsystencję. To danie cieszy się popularnością w wielu krajach, a jego nowoczesne wersje często wzbogacane są o różnorodne dodatki, takie jak bita śmietana, owoce sezonowe czy jogurt. W kontekście kuchni profesjonalnej, wiedza na temat kisielu i jego składników jest niezbędna do tworzenia różnorodnych deserów, które mogą być serwowane w restauracjach. Kisiel ma również swoje miejsce w kuchni dietetycznej, będąc zdrową alternatywą słodkości, ponieważ można go przygotować z naturalnymi słodzikami i świeżymi owocami, co czyni go atrakcyjnym wyborem dla osób poszukujących zdrowszych opcji. Warto zaznaczyć, że odpowiednie dobranie składników oraz technik przygotowania jest kluczowe dla uzyskania idealnej konsystencji i smaku, zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 33

Na postawie zamieszczonego normatywu surowcowego oblicz, ile natki pietruszki należy przygotować do sporządzenia 16 porcji soku z pomidorów.

Normatyw surowcowy na 2 porcje soku z pomidorów
Nazwa surowca	Ilość
Pomidory	500 g
Jabłka	250 g
Natka pietruszki	¼ pęczka
Sól, sok z cytryny	do smaku
Bazylia	do smaku

A. 2 pęczki.

B. 4 pęczki.

C. 3 pęczki.

D. 1 pęczek.

Podjęcie decyzji o ilości natki pietruszki na podstawie niepoprawnych obliczeń prowadzi do błędnych wniosków. W przypadku dostarczonych opcji, możliwe odpowiedzi sugerują różne ilości pęczków, co może wydawać się zrozumiałe, ale nie uwzględniają one kluczowych zasad obliczeń opartego na normatywach. Typowym błędem jest przyjmowanie założenia, że ilość potrzebna na 2 porcje jest wystarczająca do obliczenia większej ilości porcji bez uwzględnienia proporcji. Na przykład, wybór 4 pęczków wynika z mylnego przeliczenia, które nie uwzględnia, że każdy pęczek jest dzielony na ¼ w odniesieniu do normatywu. Kolejny problem pojawia się, gdy ktoś przypuszcza, że 1 pęczek na 16 porcji będzie wystarczający, co jest niewłaściwe, ponieważ nie zrozumiano, że ilość natki zwiększa się proporcjonalnie do liczby porcji. W kontekście gastronomicznym, brak precyzyjnych obliczeń i nieznajomość normatywów mogą prowadzić do nieefektywnego zarządzania surowcami, co w efekcie wpływa na koszty operacyjne i jakość potraw. Umożliwienie sobie dostępu do rzetelnych danych o składnikach oraz ich właściwym używaniu to kluczowe umiejętności w branży, które wpływają na sukces lokalu gastronomicznego.

Pytanie 34

Który opis dostarczonego do magazynu zielonego groszku mrożonego świadczy o zachowaniu łańcucha chłodniczego w trakcie transportu?

A. Jest sypki.

B. Jest miękki.

C. Tworzy zbrylenia o różnej wielkości.

D. Ziarna są pokryte grubą warstwą lodu.

Opis jakości mrożonego groszku przy przyjęciu do magazynu jest jednym z podstawowych, praktycznych testów, czy łańcuch chłodniczy został zachowany. Jeśli groszek jest miękki, to znaczy, że doszło do częściowego rozmrożenia – w temperaturze wyższej niż zalecane –18°C struktura komórkowa warzywa zaczyna się rozpadać, tkanki tracą jędrność, a po ponownym zamrożeniu produkt staje się wodnisty i ma gorszą konsystencję. To typowy objaw naruszenia ciągłości chłodzenia. W profesjonalnej gastronomii taki towar powinien budzić od razu duże podejrzenia. Z kolei tworzenie zbryleń o różnej wielkości najczęściej wynika z tego, że część wody na powierzchni ziarnek uległa rozmrożeniu, a potem ponownie zamarzła, sklejając groszek w większe grudki. To także bardzo charakterystyczny znak, że produkt miał w trakcie transportu lub magazynowania wahania temperatury. Im większe bryły, tym większe ryzyko, że środek takiej bryły nie był wystarczająco szybko schładzany i mógł przez jakiś czas znajdować się w niebezpiecznym zakresie temperatur. Podobnie gruba warstwa lodu na ziarnach nie jest oznaką „dobrego mrożenia”, tylko raczej dowodem na kondensację i ponowne zamarzanie wilgoci. Często dzieje się tak, gdy opakowanie było nieszczelne, produkt był wystawiany na wyższe temperatury albo przechowywany w źle ustawionej zamrażarce, gdzie dochodzi do częstych otwarć drzwi i napływu ciepłego, wilgotnego powietrza. Typowym błędem myślowym jest założenie, że „więcej lodu” oznacza „bardziej zamrożone” – w rzeczywistości w technologii żywności przy produktach mrożonych dąży się do zachowania jak najbardziej naturalnej struktury surowca, bez dodatkowych skupisk lodu i bez widocznych śladów rozmrażania. Z punktu widzenia zasad HACCP i dobrych praktyk higienicznych, jedynym prawidłowym objawem utrzymania łańcucha chłodniczego jest sypka, równomiernie zamrożona mrożonka, bez miękkości, bez zbryleń i bez nadmiernego oszronienia.

Pytanie 35

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 36

Bulion wołowy powinien być przygotowywany

A. z ligawy

B. z łopatki

C. z pręgi

D. z udźca

Bulion wołowy sporządzany z pręgi jest uznawany za najlepszy wybór ze względu na wysoką zawartość kolagenu i tłuszczu, które nadają mu bogaty smak oraz odpowiednią konsystencję. Pręga, będąca mięsem pochodzącym z przedniej części wołu, ma idealną strukturę, aby uzyskać esencjonalny wywar. W trakcie gotowania kolagen rozkłada się na żelatynę, co wpływa na gęstość bulionu, czyniąc go bardziej sycącym i aromatycznym. Dodatkowo, pręga zawiera wiele składników odżywczych, takich jak białka, witaminy z grupy B oraz minerały, co sprawia, że bulion ma nie tylko walory smakowe, ale także zdrowotne. Dobrym praktyką jest gotowanie bulionu na wolnym ogniu przez kilka godzin, co pozwala na maksymalne wydobycie smaku i wartości odżywczych. Warto też dodać warzywa, takie jak marchew, seler czy cebulę, aby wzbogacić profil smakowy. Tego typu podejście jest zgodne z zasadami kuchni klasycznej, gdzie jakość składników i metodyka przygotowania są kluczowe dla uzyskania najlepszego efektu.

Pytanie 37

Jak należy podawać budyń serowy z sosem malinowym w wersji wieloporcyjnej?

A. na szklanym talerzu

B. na półmisku metalowym

C. w szklanej salaterce

D. na ceramicznej paterze

Serio, serwowanie budyniu z sera na ceramicznej paterze to super pomysł! Wygląda to naprawdę elegancko. Patera świetnie się prezentuje, co jest mega ważne, kiedy stawiamy na stół coś słodkiego. A poza tym ceramika dobrze trzyma temperaturę, więc dłużej utrzymasz budyń ciepły. Dobrze też, że jest większa i bardziej płaska, bo można fajnie rozłożyć porcje i goście mogą łatwo sięgnąć po swoje desery. Niby to szczegół, ale wygląd potrawy może zmienić postrzeganie smaku. W restauracjach, gdzie wszystko musi być dopięte na ostatni guzik, takie detale robią różnicę. Ceramika to też teraz na topie, bo wszyscy szukają naturalnych materiałów.

Pytanie 38

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 39

Wywar na bazie kości i warzyw powinien być przygotowany w sposób opisany poniżej:

A. kości zalać wrzątkiem, krótko gotować, następnie dodać warzywa, sól oraz przyprawy, gotować na dużym ogniu, odcedzić

B. kości zalać zimną wodą, gotować powoli, do gotującego się wywaru dodać włoszczyznę i przyprawy, gotować do miękkości, odcedzić

C. kości oraz warzywa zalać wrzącą, osoloną wodą, gotować na małym ogniu do miękkości, odcedzić

D. kości i warzywa zalać zimną, osoloną wodą z przyprawami, gotować krótko na dużym ogniu

Wywar kostno-warzywny robi się najlepiej, gdy zaczniemy od zimnej wody. Dzięki temu smaki i wartości odżywcze z kości i mięsa spokojnie się uwalniają. Gotowanie na wolnym ogniu to kluczowa sprawa, bo wtedy wszystko działa równomiernie i nie spieszymy się. Jak kości są już trochę podgotowane, wrzucamy włoszczyznę i przyprawy, żeby dodać smaków. Gotowanie, aż wszystko będzie miękkie, daje pewność, że smak przejdzie do wywaru. Na końcu przecedzamy, żeby oddzielić stałe składniki od płynu, co jest po prostu tradycyjne. Taki wywar można potem używać jako bazę do zup, sosów czy duszonych potraw – naprawdę wszechstronny składnik w kuchni. Warto pamiętać, że zimna woda i wolne gotowanie to najlepsze sposoby na wyciągnięcie pełni smaku i wartości odżywczych z wywaru.

Pytanie 40

Jakie dania powinny zostać uwzględnione w menu na przyjęcie koktajlowe?

A. Bryzol, kotlet w panierce, szaszłyk

B. Ryby pieczone, sałatki, grillowane warzywa

C. Tartinki, śliwki owinięte w bekon, vol-au-vent

D. Pasztety, ryby nadziewane, drób w galarecie

Wybór dań z tartinkami, śliwkami w bekonie i vol-au-vent jest naprawdę trafiony. To są idealne przekąski na przyjęcie koktajlowe, bo są lekkie i łatwe do zjedzenia w trakcie stania czy rozmowy. Tartinki to małe kanapki, które dają sporo możliwości smakowych i ładnie wyglądają na stole. Śliwki w bekonie, to połączenie słodkiego i słonego, które na pewno zachwyci gości. A vol-au-vent to ciasto, które można wypełnić różnymi farszami, co dodaje kreatywności przy organizowaniu imprezy. Te potrawy wpasowują się w zasady organizacji przyjęć, gdzie ważna jest estetyka, różnorodność i wygoda w jedzeniu. Naprawdę świetny wybór na spotkania towarzyskie czy biznesowe.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej