Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 7 maja 2026 08:25
Data zakończenia: 7 maja 2026 08:29

Egzamin niezdany

Wynik: 5/40 punktów (12,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Co chce osiągnąć poniższe zapytanie MySQL?

ALTER TABLE ksiazki
MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;

A. Zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki

B. Usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki

C. Dodać do tabeli ksiazki kolumnę tytul

D. Zmienić typ kolumny w tabeli ksiazki

Rozważając inne odpowiedzi, warto zrozumieć, dlaczego nie są poprawne. Dodanie kolumny do tabeli w SQL realizowane jest za pomocą polecenia ADD, co różni się od użytego tutaj MODIFY. Polecenie ADD jest używane, gdy chcemy wprowadzić nową kolumnę, której wcześniej w tabeli nie było. Z kolei usunięcie kolumny wymaga użycia DROP COLUMN, co także odbiega od przedstawionego polecenia. Polecenie DROP COLUMN jest bardziej destrukcyjne, ponieważ usuwa całą kolumnę i jej dane. Zmiana nazwy kolumny w SQL zazwyczaj wymaga użycia polecenia RENAME, które służy do zmiany nazewnictwa kolumn lub tabel. W zależności od systemu zarządzania bazą danych (DBMS), składnia może się różnić, ale w MySQL często używa się RENAME COLUMN. Błędne rozumienie tych poleceń często wynika z niewystarczającego zapoznania się z dokumentacją danego DBMS, co może prowadzić do zastosowania nieodpowiednich poleceń. Praktyka i znajomość standardów SQL pomagają uniknąć takich pomyłek, zapewniając poprawną i efektywną pracę z bazą danych.

Pytanie 2

Wskaż element, który definiuje pole edycyjne formularza zgodne z ilustracją

A. <input type="month" id="hh" name="mm">

B. <input type="date" id=" minutes" name="hours">

C. <input type="number" id="mm" name="hh" min="0" max="24">

D. <input type="time" id="minutes" name="hours">

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie różnic pomiędzy poszczególnymi typami pól formularza w HTML5. Ilustracja pokazuje prosty formularz, w którym użytkownik ma podać godzinę zakończenia egzaminu w formacie hh:mm. To oznacza, że interesuje nas wyłącznie czas (godziny i minuty), bez daty, bez miesiąca, bez liczb z dowolnego zakresu. HTML5 wprowadził specjalne typy pól właśnie po to, żeby takie sytuacje obsługiwać dokładnie i w sposób przewidywalny. Element z type="month" służy do wyboru miesiąca i roku, zwykle w formacie RRRR-MM. Przeglądarka wyświetla wtedy kontrolkę pozwalającą wybrać miesiąc, a nie godzinę. Użycie go do wprowadzania czasu byłoby kompletnie nieintuicyjne dla użytkownika i łamałoby założenia semantycznego HTML. To jest typowy błąd: patrzymy na atrybut i myślimy „month, minutes, coś z czasem”, a to zupełnie inny zakres danych. Z kolei pole type="date" obsługuje pełną datę, najczęściej w formacie RRRR-MM-DD. Tu pojawia się kolejna pułapka: skoro egzamin ma jakąś datę, to może warto użyć date? Tylko że w treści i na ilustracji mowa jest wyraźnie o godzinie zakończenia, a nie o dniu egzaminu. type="date" wyświetli kalendarz, co kompletnie nie pasuje do opisu formatu „hh : mm” i wprowadzałoby użytkownika w błąd. Ostatnia propozycja, type="number" z zakresem min="0" max="24", wygląda na pierwszy rzut oka kusząco, bo pozwala ograniczyć wartości do liczb. Jednak takie pole nie rozumie pojęcia czasu, nie ma formatu hh:mm, nie waliduje dwóch części (godziny i minuty), a dodatkowo zakres 0–24 jest nieprecyzyjny (co z minutami, co z 23:59 itd.). To tylko surowa liczba, bez kontekstu semantycznego. W praktyce zmuszałoby to programistę do pisania dodatkowej logiki walidującej i parsującej. Cały sens HTML5 polega na tym, żeby dobierać typy pól zgodnie z danymi, które użytkownik ma wprowadzić. Wtedy przeglądarka może pomóc z walidacją, dostępnością i wygodą obsługi na urządzeniach mobilnych. Wybór innego typu niż time w tym konkretnym przypadku jest więc nie tylko formalnie błędny, ale też sprzeczny z dobrymi praktykami projektowania formularzy webowych.

Pytanie 3

Jak należy prawidłowo udokumentować wzorcowanie pola nazwa we fragmencie kodu JavaScript?

function validateForm(Form)
 { 
 reg=/^\[1-9\]*[A-ZŻŹĘĄĆŚÓŁŃ]{1}[a-zżźćńółęąś]{2,}$/;
 wyn = Form.nazwa.value.match(reg);
 if (wyn == null) {
     alert("Proszę podać poprawną nazwę");
     return false;
 }
 return true;
 }

A. /* Pole nazwa może składać się z dowolnego ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), małych i dużych liter. */

B. /* Pole nazwa musi składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i dwóch małych liter. */

C. /* Pole nazwa może zawierać dowolny ciąg cyfr (z wyłączeniem 0), następnie musi zawierać dużą literę i ciąg minimum dwóch małych liter. */

D. /* Pole nazwa powinno składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i ciągu małych liter. */

Odpowiedź druga jest poprawna, ponieważ dokładnie opisuje wzorzec walidacji użyty w kodzie JavaScript. Wyrażenie regularne określa, że pole nazwa może zaczynać się od dowolnej liczby cyfr od 1 do 9, co oznacza, że cyfra 0 jest wykluczona, co jest zgodne z opisem. Następnie musi wystąpić jedna duża litera, co jest również zgodne z wymogiem wzorca. Kolejnym wymogiem jest wystąpienie co najmniej dwóch małych liter, co także jest zgodne z przedstawionym wzorcem. Poprawna i precyzyjna dokumentacja kodu ma kluczowe znaczenie dla utrzymania oraz dalszego rozwoju oprogramowania. Dobrze udokumentowane wyrażenia regularne pozwalają na lepsze zrozumienie logiki walidacji i ułatwiają pracę zespołom deweloperskim. Warto również zauważyć, że stosowanie wyrażeń regularnych w walidacji danych wejściowych jest standardową praktyką w branży IT, szczególnie w aplikacjach webowych, gdzie dane użytkowników wymagają szczegółowego sprawdzania pod kątem poprawności i bezpieczeństwa. Dzięki temu można uniknąć potencjalnych błędów i ataków wynikających z niewłaściwie przetworzonych danych.

Pytanie 4

Pętla napisana w języku PHP wprowadzi do tablicy liczby
$x=0
for($i=0;$i<10;$i++)
{
$tab[$i]=$x;
$x=$x+10;
}

A. 0,1,2,3,4,5,6,7,8,9

B. 0,10,20,30,40,50,60,70,80,90

C. 10,20,30,40,50,60,70,80,90,100

D. 0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,10

Pętla w języku PHP, zapisana w podanym kodzie, skutkuje wstawieniem do tablicy wartości będących kolejnymi wielokrotnościami liczby 10, począwszy od zera. Na początku zmienna $x jest inicjalizowana na wartość 0. Wewnątrz pętli for, która iteruje od 0 do 9, każda iteracja przypisuje do elementu tablicy $tab index $i wartość zmiennej $x, a następnie zwiększa $x o 10. Dzięki temu, w tablicy zostaną zapisane wartości: 0 ( dla i=0), 10 ( dla i=1), 20 ( dla i=2) i tak dalej, aż do 90 ( dla i=9). Po zakończeniu pętli tablica $tab będzie wyglądać następująco: [0, 10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90]. Jest to przykład prostego użycia pętli for oraz indeksowania tablicy w PHP, co jest podstawową umiejętnością programistyczną w tym języku. Użytkownicy mogą zauważyć, że zmiana wartości $x lub liczby iteracji w pętli zmieniłaby uzyskany wynik. Ten kod ilustruje sposób pracy z pętlami oraz tablicami w PHP, które są kluczowymi elementami programowania.

Pytanie 5

W języku HTML atrybut shape w znaczniku area, który definiuje typ obszaru, może mieć wartość

A. rect, triangle, circle

B. poly, square, circle

C. rect, poly, circle

D. rect, square, circle

Wybór nieprawidłowych wartości atrybutu shape może prowadzić do istotnych deficytów w funkcjonalności interaktywnych map obrazów. Na przykład, odpowiedź z wykorzystaniem wartości triangle jest błędna, gdyż HTML nie definiuje obsługi trójkąta jako kształtu obszaru w znaczniku area. Użytkownicy mogą błędnie zakładać, że różne kształty mogą być dowolnie definiowane, co jest mylnym podejściem, ponieważ HTML ma ściśle określone standardy dotyczące kształtów. Odpowiedzi takie jak square czy rectangle mogą prowadzić do nieporozumień, gdyż square jest de facto specjalnym przypadkiem rect. W praktyce, zrozumienie różnicy pomiędzy tymi wartościami oraz ich właściwe wykorzystanie jest kluczowe dla osiągnięcia zamierzonych celów w zakresie interaktywności. Używanie niewłaściwych kształtów może skutkować niewłaściwą nawigacją na stronie, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników oraz dostępność treści. Dlatego ważne jest, aby projektanci stron WWW opierali się na rzetelnych źródłach dokumentacji oraz standardów W3C, które definiują, jakie kształty są dostępne oraz w jaki sposób powinny być stosowane. Zastosowanie niepoprawnych wartości nie tylko wpłynie na działanie mapy, ale również może prowadzić do błędów w SEO, ponieważ niewłaściwie zdefiniowane obszary mogą być pomijane przez wyszukiwarki, co ogranicza widoczność strony w sieci.

Pytanie 6

Które zdarzenie umożliwia wykonanie skryptu w języku JavaScript podczas przesyłania formularza HTML oraz kontrolowanie jego wysłania?

A. onEnter

B. onSubmit

C. onChange

D. onClick

Zdarzenia 'onClick', 'onEnter' oraz 'onChange' są często mylone z 'onSubmit', co może prowadzić do błędnych wniosków na temat ich zastosowania w kontekście formularzy HTML. Zdarzenie 'onClick' jest wywoływane, gdy użytkownik klika element, ale nie jest bezpośrednio powiązane z procesem wysyłania formularza. Może być używane w celu uruchomienia różnych akcji, ale nie służy do walidacji danych przed wysłaniem. Podobnie, 'onEnter' nie jest standardowym zdarzeniem w JavaScript; to raczej mylne odniesienie do działania klawisza Enter, które nie ma formalnego związku z formularzami. Zdarzenie 'onChange' jest wywoływane, gdy wartość elementu formularza zmienia się, co również nie jest bezpośrednio związane z wysyłaniem formularza. To zdarzenie jest przydatne w kontekście dynamicznej walidacji lub aktualizacji interfejsu, ale nie pozwala na kontrolowanie całego procesu wysyłania. Te niepoprawne odpowiedzi ilustrują typowy błąd myślowy, polegający na myleniu różnych zdarzeń w JavaScript i ich funkcji. Aby poprawnie zrozumieć, kiedy i jak stosować te zdarzenia, warto zgłębić dokumentację oraz standardy dotyczące programowania w JavaScript, co pozwoli uniknąć nieporozumień i zwiększyć efektywność tworzonych aplikacji.

Pytanie 7

Która z poniższych zasad NIE WPŁYNIE pozytywnie na poprawę czytelności kodu?

A. Każda linia kodu powinna zawierać tylko jedną komendę

B. Kod powinien być tworzony bez wcięć oraz zbędnych enterów

C. Warto dodawać komentarze w bardziej skomplikowanych fragmentach kodu

D. Nazwy zmiennych powinny odzwierciedlać ich funkcję

Wszystkie inne odpowiedzi wskazują na praktyki, które znacząco przyczyniają się do poprawy czytelności kodu. Nazwy zmiennych odzwierciedlające ich zadanie pozwalają innym programistom szybko zrozumieć, co dany fragment kodu robi, co jest nieocenione w procesie przeglądu kodu oraz jego późniejszej konserwacji. Komentarze umieszczane w trudniejszych częściach kodu mają na celu wyjaśnienie logiki oraz intencji programisty, co ułatwia późniejsze zrozumienie i modyfikowanie kodu. Kiedy programiści wracają do kodu po dłuższym czasie, dobrze opisane fragmenty mogą znacząco przyspieszyć proces przypomnienia sobie działania danego fragmentu. Wreszcie, zasada dotycząca umieszczania jednej instrukcji na linii promuje klarowność i porządek, co minimalizuje ryzyko błędów oraz ułatwia debugowanie. Ignorowanie tych zasad prowadzi do kodu, który jest nieczytelny, trudny do zrozumienia i modyfikacji, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami programowania, które kładą nacisk na przejrzystość i utrzymywalność kodu. Programiści powinni dążyć do stosowania tych zasad, aby ich kod był bardziej zrozumiały i łatwiejszy do utrzymania.

Pytanie 8

W HTML-u atrybut shape w znaczniku area, który definiuje kształt obszaru, może przyjąć wartość

A. rect, triangle, circle

B. rect, square, circle

C. rect, poly, circle

D. poly, square, circle

Wybór niewłaściwej odpowiedzi może wynikać z nieporozumień dotyczących atrybutu shape w znaczniku area. Odpowiedzi wskazujące na 'square' lub 'triangle' są błędne, ponieważ te kształty nie są obsługiwane przez standard HTML. W przypadku 'square', mogłoby się wydawać, że jest to po prostu inna forma prostokąta, jednak HTML nie definiuje takiej wartości dla atrybutu shape. Również 'triangle' nie jest uznawany w kontekście standardowych atrybutów; HTML nie pozwala na bezpośrednie definiowanie kształtów trójkątnych w obszarach mapy obrazów. Tego rodzaju zamieszanie może wynikać z niepełnego zrozumienia funkcji atrybutu, który jest jednoznacznie związany z prostokątem, okręgiem oraz wielokątem. Kluczowe jest, aby przyjrzeć się dokumentacji HTML oraz standardom W3C, które jasno określają poprawne wartości dla atrybutu shape. W praktyce, zrozumienie tych różnic jest istotne dla tworzenia efektywnych i dostępnych interfejsów użytkownika, gdzie każdy element jest precyzyjnie zdefiniowany i zrozumiały dla przeglądarek oraz użytkowników. Ponadto, stosowanie niepoprawnych wartości może prowadzić do błędów w renderowaniu strony, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników i dostępność serwisu.

Pytanie 9

Na ilustracji widoczne są dwie tabele. Aby stworzyć relację jeden do wielu, gdzie jeden jest po stronie Klienci, a wiele po stronie Zamowienia, należy

A. Wprowadzić pole klucza obcego do tabeli Klienci i połączyć je z ID tabeli Zamowienia

B. Wprowadzić pole klucza obcego do tabeli Zamowienia i połączyć je z ID tabeli Klienci

C. Połączyć relacją pola ID z obu tych tabel

D. Utworzyć trzecią tabelę z dwoma kluczami obcymi. Jeden klucz połączyć z ID tabeli Klienci, a drugi z ID tabeli Zamowienia

Dodanie pola klucza obcego do tabeli Klienci i połączenie go z ID tabeli Zamowienia nie jest poprawne ponieważ relacja jeden do wielu wymaga aby klucz obcy znajdował się po stronie tabeli która reprezentuje wiele elementów czyli w tym przypadku Zamowienia Jeśli połączymy relacją pola ID z obu tabel nie uzyskamy semantyki relacji jeden do wielu a jedynie relację równoważności co nie odzwierciedla rzeczywistego scenariusza w którym jeden klient może posiadać wiele zamówień Zdefiniowanie trzeciej tabeli z dwoma kluczami obcymi przypomina projektowanie tabeli asocjacyjnej stosowanej raczej w relacjach wiele do wielu niż jeden do wielu Taka konstrukcja jest bardziej skomplikowana i niepotrzebna w tym konkretnym przypadku wprowadza nadmiarowość oraz dodatkowe obciążenie operacyjne Takie błędne podejścia mogą wynikać z niezrozumienia podstawowych zasad modelowania danych oraz zaniedbania w stosowaniu dobrych praktyk projektowych takich jak normalizacja baz danych i optymalizacja struktury relacyjnej Prowadzą one do nieefektywnego przetwarzania danych i trudności w ich późniejszym zarządzaniu

Pytanie 10

W języku CSS zapis selektora

p > i { color: red; }

wskazuje, że kolorem czerwonym będzie sformatowany

A. wszystki tekst w znaczniku <p> lub wszelkie treści w znaczniku <i>

B. jedynie ten tekst w znaczniku <i>, który znajduje się bezpośrednio wewnątrz znacznika <p>

C. tylko ten tekst w znaczniku <p>, który ma przypisaną klasę o nazwie i

D. wszystkie teksty w znaczniku <p> oprócz tych w znaczniku <i>

Zapis selektora CSS p > i mówi, że styl ma być zastosowany tylko do elementów <i>, które są bezpośrednimi dziećmi znacznika <p>. W praktyce oznacza to tyle, że jeśli w <p> mamy <i>, to tylko ten <i> weźmie czerwony kolor. To jest w porządku, bo w CSS style mogą się dziedziczyć, ale można je też dokładnie określić z użyciem selektorów. Znak '>' wskazuje na relację rodzic-dziecko, co jest istotne, gdy patrzymy na strukturę dokumentu HTML. Na przykład, w kodzie: <p>To jest <i>przykład</i> tekstu.</p>, słowo „przykład” będzie czerwone. Dodatkowo, korzystanie z takich selektorów to dobra praktyka, bo ogranicza wpływ stylów tylko do konkretnego kontekstu, co bardzo ułatwia zrozumienie kodu. Tego typu selektory pomagają unikać niechcianych efektów, które mogą się zdarzyć przy bardziej ogólnych zasadach CSS, a także poprawiają wydajność przeglądarki przy stylizacji.

Pytanie 11

W języku SQL, aby z tabeli Uczniowie wyodrębnić rekordy dotyczące wyłącznie uczennic o imieniu "Aleksandra", które przyszły na świat po roku "1998", należy sformułować zapytanie

A. SELECT * FROM Uczniowie WHERE imie="Aleksandra" OR rok_urodzenia > "1998"

B. SELECT * FROM Uczniowie WHERE imie="Aleksandra" AND rok_urodzenia > "1998"

C. SELECT * FROM Uczniowie WHERE imie ="Aleksandra" OR rok_urodzenia < "1998"

D. SELECT * FROM Uczniowie WHERE imie="Aleksandra" AND rok_urodzenia < "1998"

Wybór odpowiedzi zawierającej operator OR prowadzi do niepoprawnych wyników w kontekście tego zapytania. Operator OR wprowadza możliwość selekcji rekordów, które spełniają przynajmniej jeden z warunków, co nie odpowiada wymaganiu, aby zwracać wyłącznie te uczennice, które mają imię 'Aleksandra' oraz są urodzone po 1998 roku. Na przykład, w przypadku pierwszej odpowiedzi, zwrócone zostaną uczennice o imieniu 'Aleksandra' urodzone przed 1998 rokiem, co jest sprzeczne z wymaganiem, aby uwzględniać tylko uczennice urodzone po 1998 roku. Podobnie, druga odpowiedź również zwróciłaby uczennice o innych imionach, które urodziły się po 1998 roku, co nie jest zgodne z celem zapytania. Odpowiedź zawierająca operator AND jest preferowana w tym przypadku, ponieważ pozwala na dokładne określenie i weryfikację danych, co jest kluczowe w pracy z bazami danych. Prawidłowe zrozumienie różnicy między tymi operatorami jest istotne, aby unikać nieścisłości w wynikach zapytań SQL, szczególnie w kontekście przetwarzania danych w systemach informacyjnych. Operator AND jest używany w celu ograniczenia zbioru wyników, co zwiększa dokładność analizy danych, ułatwia raportowanie i podejmowanie decyzji opartych na danych.

Pytanie 12

Plik cookie utworzony przedstawionym poleceniem PHP:

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time() + (3600 * 24));

A. wygaśnie po jednej dobie od jego utworzenia.

B. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę.

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną dobę.

D. wygaśnie po jednej godzinie od jego utworzenia.

Kod z funkcją setcookie() w PHP bardzo często myli się z mechanizmami przechowywania danych po stronie serwera, dlatego łatwo tu o błędne skojarzenia. W tym przykładzie kluczowe są dwie rzeczy: po pierwsze, gdzie fizycznie przechowywane jest cookie, a po drugie, w jakiej jednostce podajemy czas. Ciasteczka HTTP są zawsze przechowywane po stronie klienta, czyli w przeglądarce użytkownika, w jej lokalnym magazynie. Serwer jedynie informuje przeglądarkę, jaki ma być czas życia takiego wpisu, wysyłając odpowiedni nagłówek Set-Cookie z datą wygaśnięcia. Stąd pomysł, że cookie „będzie przechowywane na serwerze” jest po prostu nietrafiony – serwer nie ma osobnego magazynu na ciasteczka użytkowników, on tylko je odczytuje z nagłówków przychodzących żądań i ewentualnie ustawia nowe. Druga częsta pomyłka dotyczy samego czasu. Funkcja time() zwraca aktualny timestamp w sekundach od 1.01.1970, a w wyrażeniu 3600 * 24 wyliczana jest liczba sekund w jednej dobie. Jeśli ktoś pobieżnie spojrzy na zapis, może skojarzyć 3600 z godziną i założyć, że cookie jest ważne tylko godzinę, ignorując mnożenie przez 24. To typowy błąd „czytania po łebkach” kodu. Tymczasem przeglądarka dostaje konkretny moment w przyszłości, przesunięty o 86400 sekund, i do tej chwili będzie wysyłać cookie przy każdym żądaniu do odpowiedniej domeny i ścieżki. Warto też pamiętać, że samo istnienie cookie nie oznacza trwałego przechowywania danych po stronie serwera. Dane z ciasteczka trafiają na serwer dopiero, gdy przeglądarka wyśle je w nagłówku HTTP. Dlatego planując logikę aplikacji, trzeba jasno rozróżniać dane sesyjne na serwerze (np. w $_SESSION) od danych w cookie, które użytkownik może modyfikować po swojej stronie i które wygasają dokładnie według tego timestampu, jaki podamy w setcookie().

Pytanie 13

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmiana jasności zdjęć.

B. Przenikanie zdjęć.

C. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

D. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

W tym zadaniu łatwo pomylić kilka różnych rodzajów operacji na obrazie, bo wszystkie jakoś „zmieniają wygląd zdjęcia”, ale działają zupełnie inaczej. Efekt pokazany na filmie to przenikanie dwóch zdjęć w czasie, czyli animowane przejście między jednym obrazem a drugim. Kluczowa cecha: widzimy jednocześnie dwa zdjęcia, jedno stopniowo zanika, a drugie stopniowo się pojawia. To nie jest typowa operacja edycyjna na pojedynczym pliku graficznym, tylko efekt animacyjny, często wykorzystywany w pokazach slajdów, sliderach na stronach WWW i w montażu wideo. Zmiana jasności zdjęć to zupełnie inny rodzaj przetwarzania. Jasność modyfikuje poziom luminancji całego obrazu lub jego fragmentów – obraz staje się ciemniejszy albo jaśniejszy, ale dalej jest to to samo zdjęcie. Nie pojawia się nowe, drugie zdjęcie, nie ma nakładania dwóch kadrów. W programach do grafiki mamy to jako „Brightness”, „Exposure” czy „Levels”. Jeśli na filmie widać, że jeden obraz przechodzi płynnie w inny, to nie jest korekta jasności, tylko przejście między dwiema warstwami. Podobnie z ostrością – zwiększenie ostrości polega na podbiciu kontrastu na krawędziach, żeby szczegóły wyglądały wyraźniej. W praktyce używa się filtrów typu Unsharp Mask, Smart Sharpen albo algorytmów wyostrzania w czasie rzeczywistym. Obraz przed i po wyostrzeniu to ciągle ta sama klatka, tylko z innym przetworzeniem detali, nie ma efektu zanikania jednego zdjęcia i pojawiania się drugiego. Zmniejszenie kontrastu to kolejna korekta globalna, która spłaszcza różnice między jasnymi a ciemnymi partiami obrazu. Zdjęcie robi się bardziej „szare”, mniej dynamiczne. Znowu – cały czas pracujemy na jednym ujęciu, bez miksowania dwóch fotografii. Typowym błędem myślowym przy takich pytaniach jest to, że skoro coś się „zmienia w czasie”, to musi chodzić o jakąś regulację parametrów typu jasność czy kontrast. Tymczasem w efektach multimedialnych bardzo często operujemy na wielu warstwach – dwa obrazy, dwie klatki wideo – i animujemy ich wzajemną przezroczystość. Właśnie to jest esencją przenikania zdjęć i odróżnia je od zwykłych korekt obrazu.

Pytanie 14

Ile razy zostanie wykonana pętla przedstawiona w języku PHP, zakładając, że zmienna kontrolna nie jest zmieniana w jej wnętrzu?
for($i = 0; $i <= 10; $i++) { ...... }

A. Nieskończoność

B. 11 razy

C. 10 razy

D. 0 razy

Pętla for w języku PHP, jak w przedstawionym przykładzie, ma na celu wykonanie bloku kodu wielokrotnie, w zależności od stanu zmiennej sterującej. W tym przypadku, początkowa wartość zmiennej $i wynosi 0, a warunek kontynuacji pętli to $i <= 10. Oznacza to, że pętla będzie kontynuować swoje działanie, dopóki zmienna $i będzie mniejsza lub równa 10. W każdym przebiegu pętli wartość $i jest inkrementowana o 1 za pomocą operatora ++, co oznacza, że przy każdym przejściu przez pętlę $i przyjmuje wartości 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10. Ostatecznie, pętla wykonuje się, gdy $i osiąga wartość 10, a następnie po wykonaniu bloku kodu następuje inkrementacja, co sprawia, że $i staje się 11, co narusza warunek $i <= 10. Zatem pętla wykonuje się 11 razy, co czyni odpowiedź 11 poprawną. Przykładem zastosowania takiej pętli może być iteracja po elementach tablicy lub generowanie sekwencji liczb. Zgodnie z najlepszymi praktykami programistycznymi, ważne jest, aby zawsze kontrolować zmienne sterujące w pętli, aby uniknąć sytuacji takich jak nieskończone pętle, co jest szczególnie istotne w kontekście wydajności aplikacji.

Pytanie 15

W tabeli produkt znajdują się przedmioty wyprodukowane po roku 2000, z kolumnami nazwa i rok_produkcji. Klauzula SQL pokaże listę przedmiotów wyprodukowanych

SELECT * FROM `produkt` WHERE SUBSTR(rok_produkcji,3,2)=17;

A. w latach innych niż 2017

B. przed rokiem 2017

C. w roku 2017

D. po roku 2017

Wybranie odpowiedzi, że przedmioty zostały wyprodukowane po roku 2017 jest niewłaściwe, ponieważ funkcja SUBSTR użyta w zapytaniu SQL jednoznacznie identyfikuje tylko przedmioty wyprodukowane w roku 2017. Użycie wartości '17' jako kryterium wyszukiwania nie pozwala na objęcie przedmiotów wyprodukowanych w późniejszych latach, jak 2018 czy 2019. Podobnie, odpowiedzi sugerujące, że przedmioty są wyprodukowane w latach innych niż 2017 lub przed rokiem 2017, są błędne z tych samych powodów. W kontekście SQL, ważne jest zrozumienie, jak funkcje manipulacji łańcuchami wpływają na wyniki zapytań. Typowym błędem jest zakładanie, że wynik z SUBSTR będzie obejmował więcej niż jedną wartość, co wprowadza w błąd i prowadzi do niepoprawnych wniosków. Zamiast tego, analiza danych powinna opierać się na jasnym zrozumieniu struktury danych i tego, jak operacje na nich wpływają na wyniki. Zawsze warto testować zapytania na próbkach danych, aby upewnić się, że wyniki są zgodne z oczekiwaniami oraz stosować dobre praktyki w zakresie formatowania danych. To pozwala uniknąć błędów podczas przetwarzania informacji.

Pytanie 16

Ikona, która pojawia się przed adresem w oknie adresowym przeglądarki internetowej lub przy tytule aktywnej karty, nazywana jest

A. emoticon.

B. webicon.

C. favicon.

D. iConji.

iConji, webicon i emoticon to terminy, które nie odnoszą się do właściwego pojęcia favicon, a ich użycie w kontekście ikon w przeglądarkach jest mylące. iConji to termin, który nie ma uznania w standardach webowych ani w dokumentacji dotyczącej projektowania stron internetowych. Może być mylony z pojęciem ikony, ale nie odnosi się bezpośrednio do ikon w kontekście przeglądarek. Webicon to również nieformalne odniesienie, które nie jest szeroko stosowane w branży. W rzeczywistości nie ma ustalonej definicji tego terminu w dokumentacji dotyczącej projektowania stron. Emoticon to zaś symbol wyrażający emocje, często stosowany w komunikacji internetowej (np. :) lub :( ), a nie w kontekście ikon reprezentujących strony internetowe. Emoticony są używane głównie w tekstach, czatach i na forach internetowych, aby wyrazić uczucia, podczas gdy favicony są elementem interfejsu użytkownika, mającym na celu identyfikację wizualną strony. Z tego względu ani iConji, ani webicon, ani emoticon nie mogą być poprawnymi odpowiedziami na pytanie dotyczące ikony przed adresem URL w przeglądarkach.

Pytanie 17

Które stwierdzenie najlepiej opisuje klasę Owoc zdefiniowaną w języku PHP i przedstawioną na listingu?

class Owoc {
    public $nazwa;
    private $kolor;
    function set_nazwa($nazwa) {
        $this->nazwa = $nazwa;
    }
}

A. Zawiera dwa pola i jedną metodę, a pole kolor ma zasięg widzialności ograniczony wyłącznie do metod klasy.

B. Zawiera dwa pola i jedną metodę, a pole nazwa ma zasięg widzialności ograniczony wyłącznie do metod klasy.

C. Zawiera dwa pola oraz jeden konstruktor, oba pola mają zasięg widzialności ograniczony wyłącznie do metod klasy.

D. Zawiera jedno pole i dwie metody, z których jedna ma ograniczony zasięg prywatny.

Wiele z błędnych odpowiedzi opiera się na niewłaściwej interpretacji widoczności pól oraz liczby metod w klasie. Klasa Owoc ma jedno publiczne pole o nazwie nazwa oraz jedno prywatne pole kolor, co oznacza, że tylko metody wewnątrz klasy mogą uzyskiwać dostęp do pola kolor. Pierwsza odpowiedź sugeruje, że klasa ma jedno pole i dwie metody, co jest niezgodne z rzeczywistością, ponieważ nie zdefiniowano drugiej metody. Z kolei odpowiedzi wskazujące na istnienie konstruktora są również błędne, ponieważ klasa Owoc nie definiuje żadnego konstruktora, co oznacza, że PHP automatycznie generuje domyślny konstruktor, ale nie jest on jawnie widoczny w kodzie. Istotnym błędem jest również założenie, że pole nazwa ma ograniczoną widoczność, co nie jest prawdziwe, gdyż jest ono publiczne i dostępne z zewnątrz klasy. Takie nieprawidłowe wnioski mogą wynikać z braku zrozumienia podstawowych zasad programowania obiektowego oraz widoczności w PHP, co jest kluczowe dla poprawnego projektowania aplikacji. W szczególności, umiejętność rozróżnienia między różnymi poziomami widoczności (publiczne, prywatne, chronione) jest niezbędna dla efektywnego korzystania z obiektów i klas w tym języku.

Pytanie 18

Jaką metodę zastosowano do dodania arkusza stylów do dokumentu HTML w pokazanym kodzie?

A. Styl alternatywny, zewnętrzny

B. Styl zewnętrzny

C. Styl wewnętrzny

D. Styl wpisany, lokalny

Styl zewnętrzny to metoda dołączania arkusza stylów do dokumentu HTML poprzez linkowanie pliku CSS zewnętrznego w sekcji head dokumentu. Jest to najbardziej powszechna i zalecana metoda stylizacji dużych projektów ponieważ pozwala na oddzielenie logiki prezentacyjnej od struktury dokumentu HTML co ułatwia zarządzanie i ponowne wykorzystanie kodu. Tymczasem styl wewnętrzny umieszczany jest w sekcji head jako blok <style> i stosuje się go gdy chcemy zdefiniować style dla całego dokumentu bez tworzenia dodatkowego pliku CSS. Jest to rozwiązanie kompromisowe ale wciąż nie tak elastyczne jak style zewnętrzne. Styl alternatywny zewnętrzny to mechanizm dołączania alternatywnych arkuszy stylów umożliwiający użytkownikowi wybór różnych stylów podczas przeglądania strony jednak nie jest to to samo co styl wpisany lokalny. Błędne myślenie może polegać na utożsamianiu stylów wewnętrznych z wpisanymi ze względu na ich lokalny charakter lecz zasadniczo różnią się one zakresem działania i sposobem implementacji. Styl wpisany jako atrybut elementu HTML działa tylko na ten konkretny element zaś style wewnętrzne i zewnętrzne mogą wpływać na wiele elementów jednocześnie co daje większą kontrolę i spójność w projektowaniu strony. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i dobrze zarządzanych aplikacji webowych. Dążenie do modularności i ponownego użycia kodu jest jedną z fundamentalnych zasad dobrych praktyk w branży.

Pytanie 19

Jakie wartości zwróci funkcja wypisz2) napisana w języku JavaScript?

A. 3 4 6 8

B. 6

C. 3 4 6

D. 2 3 4 6

W przypadku przedstawionego pytania istotne jest zrozumienie jak działa struktura iteracyjna oraz warunkowa w języku JavaScript. Funkcja wypisz operuje na zmiennej a która jest modyfikowana wewnątrz pętli. Pętla for wykonuje sześć iteracji przy czym każda z nich zwiększa wartość a o 1. Warto zauważyć że warunek if sprawdza podzielność zmiennej a przez 2 lub 3. Elementy takie jak 2 które mogą się wydawać poprawne nie spełniają warunku ponieważ są wynikiem pierwszego zwiększenia a nie pierwszej wartości która spełnia warunek if. Zrozumienie operacji modulo i jego zastosowania w tym kontekście jest kluczowe dla prawidłowej interpretacji działania funkcji. Często spotykanym błędem jest zakładanie że każda liczba naturalna w sekwencji iteracji zostanie wypisana co prowadzi do niepoprawnych wniosków. Analizowanie kodu linia po linii i rozumienie działania operacji logicznych oraz arytmetycznych jest podstawą dobrego programowania oraz przygotowania do rozwiązywania tego typu zadań egzaminacyjnych. Kluczowe jest także zrozumienie że w programowaniu operujemy na zmiennych i ich wartościach wynikających z określonych operacji a nie tylko na ich początkowych wartościach.

Pytanie 20

Który typ danych należy przypisać kolumnie z kodami pocztowymi w tabeli relacyjnej bazy danych, aby przechowywała dane w formie łańcuchów znakowych o zdefiniowanej, stałej długości?

A. DECIMAL

B. TEXT

C. CHAR

D. BLOB

Przy typie danych dla kodów pocztowych łatwo wpaść w pułapkę myślenia „składa się z cyfr, więc to liczba”. To jeden z częstszych błędów przy projektowaniu schematów baz danych. Kod pocztowy jest w rzeczywistości identyfikatorem tekstowym, a nie wartością numeryczną do obliczeń. Dlatego wybór typów takich jak TEXT, BLOB czy DECIMAL prowadzi do różnych problemów logicznych i wydajnościowych. Duży typ tekstowy, taki jak TEXT, jest przeznaczony do przechowywania dłuższych opisów, komentarzy, treści artykułów i innych pól o zmiennej, zazwyczaj nieograniczonej długości. Silnik bazy danych zwykle przechowuje te dane poza główną strukturą rekordu, co ma sens dla długich stringów, ale dla krótkiego kodu pocztowego jest po prostu przerostem formy nad treścią. Tracisz też jasną informację, że długość powinna być stała, trudniej jest narzucić sensowne ograniczenia, a indeksowanie takich pól bywa mniej efektywne. Jeszcze mniej pasuje BLOB, który służy do binarnych danych, takich jak obrazy, pliki PDF, dane multimedialne. Traktowanie kodu pocztowego jako ciągu bajtów bez kontekstu znakowego kompletnie mija się z celem. Taki typ utrudnia sortowanie, filtrowanie, walidację formatu i w zasadzie odcina cię od naturalnych mechanizmów operowania na tekstach, jakie oferuje SQL. DECIMAL wygląda pozornie kusząco, bo „kod to cyfry”, ale tutaj właśnie leży klasyczny błąd. Typy numeryczne są projektowane do obliczeń matematycznych, a nie do identyfikatorów. Możesz wtedy stracić zera wiodące, co w kodach pocztowych ma krytyczne znaczenie. Dodatkowo w wielu krajach kody zawierają litery czy myślniki, więc DECIMAL po prostu nie pozwoli na poprawne zapisanie takich wartości. Z mojego doświadczenia, gdy ktoś wybiera typ liczbowy dla kodu pocztowego, potem i tak musi migrować schemat, bo pojawiają się nowe wymagania, inne formaty, integracja z zagranicznymi systemami. W dobrze zaprojektowanych modelach danych przyjmuje się zasadę: identyfikatory i kody, które nie służą do liczenia, przechowujemy jako tekst o kontrolowanej długości. W tym wypadku idealnie pasuje CHAR o odpowiednim rozmiarze, bo jasno komunikuje, że długość jest stała i pozwala silnikowi bazy optymalizować przechowywanie oraz indeksy. Wybór innego typu zwykle wynika z mylenia „cyfr” z „liczbami”, co na etapie projektowania wydaje się drobiazgiem, a później odbija się na jakości całego systemu.

Pytanie 21

Aby strona internetowa była dostosowana do różnych urządzeń, należy między innymi ustalać

A. układ strony wyłącznie przy użyciu tabel

B. tylko znane fonty, takie jak Arial

C. wielkości obrazów wyłącznie w pikselach

D. wielkości obrazów w procentach

Definiowanie rozmiarów obrazów wyłącznie w pikselach nie jest wystarczające dla uzyskania responsywności strony WWW. Choć jednostki pikselowe są precyzyjne, nie reagują na zmiany rozmiaru ekranu, co prowadzi do problemów z wyświetlaniem na urządzeniach mobilnych, gdzie różnorodność rozdzielczości jest ogromna. Użycie tabel do rozmieszczania elementów na stronie jest kolejnym podejściem, które jest przestarzałe i niezalecane w nowoczesnym web designie. Tabele były stosowane w początkowych latach tworzenia stron internetowych, ale obecnie powinny być używane tylko do prezentacji danych, a nie jako główny komponent układu. Umożliwia to lepsze zarządzanie strukturą strony przy użyciu CSS, co wspiera responsywność. Określenie jedynie znanych czcionek, takich jak Arial, również nie przyczynia się do responsywności strony. Fonty mają znaczenie, jednak ich wybór nie wpływa na elastyczność układu. W nowoczesnym projektowaniu stron internetowych zaleca się korzystanie z fontów systemowych lub czcionek dostępnych przez usługi takie jak Google Fonts, co pozwala na lepsze odwzorowanie typografii na różnych urządzeniach i platformach.

Pytanie 22

W programie napisanym w języku C++ należy wczytać zmienną całkowitą o nazwie liczba i wyświetlić ją tylko w przypadku, gdy przyjmuje trzycyfrowe wartości parzyste. Instrukcja warunkowa, która to sprawdza, powinna być oparta na wyrażeniu logicznym

A. liczba % 2 == 0 && liczba > 99 && liczba < 999

B. liczba % 2 == 0 || (liczba > 99 && liczba < 999)

C. liczba % 2 == 0 || liczba > 99 || liczba < 999

D. liczba % 2 == 0 && (liczba > 99 || liczba < 999)

Wybór odpowiedzi, które nie spełniają wszystkich warunków, prowadzi do sytuacji, w której program nie będzie działał zgodnie z zamierzeniem. W przypadku użycia operatora OR ('||') w odpowiedziach, takich jak 'liczba % 2 == 0 && (liczba > 99 || liczba < 999)', logicznie podchodzimy do problemu w sposób, który nie odzwierciedla wymagań dotyczących liczby trzycyfrowej. Operator OR oznacza, że wystarczy spełnienie jednego z warunków, aby cała instrukcja była prawdziwa, co wprowadza możliwość wyświetlenia liczb, które są parzyste, ale nie mają trzech cyfr. Na przykład liczba 50, która jest parzysta, ale nie jest trzycyfrowa, przejdzie przez tę kontrolę, co jest sprzeczne z założeniem. Podobnie, odpowiedzi opierające się na wyrażeniu 'liczba % 2 == 0 || (liczba > 99 && liczba < 999)' również nie spełniają wymagań, ponieważ pozwalają na wyświetlenie liczb nieparzystych, oraz na liczby, które nie są trzycyfrowe. Często popełnianym błędem w programowaniu jest nieprzemyślenie logicznych warunków, co prowadzi do nieprawidłowego funkcjonowania aplikacji. W programowaniu istotne jest, aby każdy warunek był dokładnie przemyślany i zgodny z wymaganiami funkcjonalnymi, co jest kluczowe dla tworzenia niezawodnych i łatwych w utrzymaniu systemów.

Pytanie 23

W języku HTML zapisano formularz. Który z efektów działania kodu będzie wyświetlony przez przeglądarkę zakładając, że w pierwsze pole użytkownik przeglądarki wpisał wartość "Przykładowy text"?

A. Efekt 4.

B. Efekt 1.

C. Efekt 3.

D. Efekt 2.

Odpowiedź, którą wybrałeś, nie jest poprawna, i wynika to z małego nieporozumienia dotyczącego formularzy HTML. Główna sprawa to to, że wszystko, co wpisujesz w polach formularza, jest pokazywane dopiero po jego przesłaniu. W tym przypadku, jeśli wprowadzisz 'Przykładowy text' w pole tekstowe, to będzie to widoczne, ale checkboxy będą niezaznaczone. Błędne odpowiedzi często pochodzą z mylenia działania checkboxów. Pamiętaj, że te dwa checkboxy są zawsze niezaznaczone, niezależnie od tego, co wprowadziłeś w pole tekstowe. I to, że wartość z pola tekstowego nie wpływa na checkboxy, można uznać za istotne zrozumienie działania formularzy HTML. Także warto zwrócić na to uwagę w przyszłości.

Pytanie 24

Po wykonaniu fragmentu kodu HTML i JavaScript na stronie będzie wyświetlony obraz z pliku

<img id="obraz" src="kol1.jpg">
<button id="przycisk">Przycisk</button>

<script>
    document.getElementById("obraz").src = "kol2.jpg";
</script>

A. kol2.jpg, który może być zmieniony na kol1.jpg po wciśnięciu przycisku.

B. kol2.jpg

C. kol1.jpg, który może być zmieniony na kol2.jpg po wciśnięciu przycisku.

D. kol1.jpg

Niestety, nie trafiłeś. Wybierając 'kol1.jpg', mylisz się co do działania JavaScript w kontekście zmiany elementów na stronie. Skrypt używa getElementById, żeby znaleźć obraz o identyfikatorze 'obraz', a potem zmienia atrybut 'src' na 'kol2.jpg'. Tutaj nie ma żadnej interakcji z użytkownikiem, która mogłaby zmienić obrazek. W praktyce jednak, JavaScript daje nam możliwość dynamicznego modyfikowania elementów na stronie, co jest kluczowe przy tworzeniu takich interaktywnych stron. Na przykład, można wykorzystać tą samą metodę do zmiany obrazu, gdy ktoś na niego najedzie albo wciśnie przycisk. W tym przypadku jednak, to nie jest to, co się dzieje. Warto też zrozumieć, że 'kol1.jpg' to nie jest dobra odpowiedź, bo to obraz, który miałby być zmieniony, a nie ten, który się wyświetli.

Pytanie 25

W PHP, aby połączyć się z bazą danych MySQL przy użyciu biblioteki mysqli, w zapisie zamieszczonym poniżej, w miejscu litery 'c' powinno się wpisać

A. lokalizację serwera bazy danych

B. nazwę bazy danych

C. nazwę użytkownika

D. hasło użytkownika

Rozważając, co powinno znajdować się na miejscu oznaczonym literą 'c', należy zrozumieć, jak działa funkcja mysqli w PHP. Pierwszym argumentem jest lokalizacja serwera bazy danych, często jest to 'localhost' dla lokalnych połączeń, co może prowadzić do błędnego założenia, że to właśnie ten parametr znajduje się pod literą 'c'. Drugi parametr powinien być nazwą użytkownika bazy danych, co w kontekście bezpieczeństwa jest elementem, na który zawsze trzeba zwracać uwagę. Hasło użytkownika znajduje się na trzeciej pozycji i jest kluczowe dla zapewnienia, że tylko uprawnione osoby mogą uzyskać dostęp do bazy. Czwarty parametr to nazwa bazy danych, która jest niezbędna do określenia, z którą bazą chcemy pracować w ramach danego połączenia. Często błędnie przyjmuje się, że nazwa bazy powinna być na pierwszym miejscu, co wynika z zamieszania co do struktury danych wejściowych. Warto dodać, że lokalizacja serwera, choć czasem zaniedbywana, jest kluczowa w środowiskach rozproszonych, gdzie połączenia mogą być nawiązywane z różnych serwerów lub maszyn wirtualnych. Każdy z tych elementów jest istotny i musi być poprawnie zidentyfikowany, aby połączenie z bazą danych było skuteczne i bezpieczne. Praktyczne umiejętności w tej dziedzinie są kluczowe, zwłaszcza przy projektowaniu i wdrażaniu aplikacji działających w profesjonalnym środowisku produkcyjnym.

Pytanie 26

Które z poniższych zdań charakteryzuje grafikę wektorową?

A. Zapisywany obraz jest opisywany za pośrednictwem figur geometrycznych umieszczonych w układzie współrzędnych

B. Służy do zapisu zdjęć cyfrowych

C. Może być zapisywana w formatach JPG lub PNG

D. Jest to reprezentacja obrazu przy pomocy siatki pikseli o różnych kolorach układających się w poziomie i pionie na monitorze komputera, drukarce lub innym urządzeniu wyjściowym

Wybór niepoprawnej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego podstawowych różnic między grafiką wektorową a grafiką rastrową. Wiele osób myli te dwa pojęcia, co prowadzi do błędnych wniosków. Na przykład, stwierdzenie, że grafika wektorowa jest wykorzystywana do zapisu fotografii cyfrowej, jest mylące, ponieważ fotografie to klasyczne przykłady grafiki rastrowej, która jest oparta na pikselach. Grafika rastrowa, jak JPEG czy PNG, polega na tworzeniu obrazów z małych kwadratowych jednostek (pikseli), co skutkuje utratą jakości przy ich skalowaniu, w przeciwieństwie do grafiki wektorowej. Ponadto, opisana jako 'prezentacja obrazu za pomocą pionowo-poziomej siatki odpowiednio kolorowanych pikseli', koncepcja ta odnosi się do struktury grafiki rastrowej, a nie wektorowej. Ponadto, formaty JPEG i PNG są odpowiednie dla obrazów rastrowych, a nie wektorowych, co podkreśla dodatkowe zamieszanie. Dobrze jest pamiętać, że rysunki wektorowe są oparte na matematycznych równaniach, co czyni je bardziej elastycznymi i odpowiednimi dla różnych zastosowań w projektowaniu graficznym. Typowe błędy w myśleniu dotyczące tych technologii wynikają z braku zrozumienia ich fundamentalnych właściwości oraz zastosowań w praktyce, co może prowadzić do niewłaściwego wykorzystania narzędzi graficznych w pracy zawodowej.

Pytanie 27

Wynikiem działania poniższej pętli for w przedstawionym kodzie PHP jest wyświetlenie liczb:

<?php
   for($i=5;$i>1;$i-=2)
       echo ($i%2)." ";
?>

A. 1 0 1 0

B. 1 1

C. 1 0 1

D. 1 0

Wybór błędnych odpowiedzi wynika z niepełnej analizy działania pętli oraz błędnych założeń dotyczących wartości zwracanych przez operację modulo. Odpowiedzi 1 0, 1 0 1 oraz 1 0 1 0 wskazują na zrozumienie, że liczby mogą mieć różne wartości modulo 2, ale z niewłaściwym przypisaniem ich do konkretnego kontekstu pętli. Wartość 0 w odpowiedzi 1 0 sugeruje, że użytkownik myśli, że $i może kiedykolwiek przyjąć wartość parzystą i wpłynąć na wynik, co jest błędne w kontekście analizowanego kodu. Liczba 5 jest liczbą nieparzystą, więc operacja modulo skutkuje 1, a 3 również jest liczbą nieparzystą, co również daje 1. Odpowiedź 1 0 1 sugeruje, że po osiągnięciu wartości $i = 1, wynik zmienia się na zero, co jest niezgodne z zasadami przetwarzania w tej pętli. Podobnie, odpowiedź 1 0 1 0 sugeruje, że w pętli mogłyby pojawić się inne wartości, podczas gdy w rzeczywistości, jak pokazuje analiza, pętla kończy się po dwóch iteracjach. Kluczowe jest zrozumienie, jak działają struktury kontrolne w programowaniu oraz jakie wyniki można otrzymać na podstawie operacji arytmetycznych. Taka analiza jest niezbędna, aby uniknąć typowych błędów związanych z operacjami na liczbach oraz wyciąganiem wniosków na temat ich właściwości.

Pytanie 28

Jakie jest zadanie poniższej pętli? ```int x = 0; while (x < 10) { mojeKsiazki[x] = new Ksiazka(); x++; }```

A. stwórzenie jednego obiektu typu mojeKsiazki

B. uzupełnienie tablicy Ksiazka danymi.

C. stworzenie dziesięciu instancji obiektów typu Ksiazka.

D. wyświetlenie danych z tabeli Ksiazka na ekranie.

Analizując dostępne odpowiedzi, można zauważyć szereg nieprawidłowych koncepcji w odniesieniu do działania pętli while. Odpowiedź sugerująca wypełnienie tabeli Ksiazka danymi wskazuje na nieporozumienie, ponieważ pętla nie wprowadza żadnych danych do obiektów Ksiazka; zamiast tego jedynie tworzy ich instancje. Kolejna odpowiedź, dotycząca wypisywania danych na ekranie, jest również błędna, ponieważ w przedstawionym kodzie nie ma żadnej operacji wyświetlania danych, a jedynie przypisanie nowych obiektów do tablicy. Trzecia niepoprawna koncepcja, związana z utworzeniem jednego obiektu typu mojeKsiazki, myli się co do natury tablic. Tablica mojeKsiazki jest jedną zmienną przechowującą wskaźniki do utworzonych obiektów typu Ksiazka, a nie pojedynczym obiektem. W kontekście programowania obiektowego istotne jest zrozumienie różnicy pomiędzy instancjami klas a kolekcjami tych instancji, co jest kluczowe dla efektywnego zarządzania pamięcią i strukturami danych. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich wniosków, to brak znajomości podstawowych zasad programowania obiektowego oraz mylenie operacji na obiektach z operacjami na tablicach lub innych strukturach danych. Ważne jest, aby każdy programista zrozumiał, jak działają pętle oraz jak skutecznie tworzyć i zarządzać obiektami w ramach tablic czy kolekcji.

Pytanie 29

Wykonano następującą kwerendę SQL na tabeli dania, której wiersze zostały pokazane na obrazie:

SELECT * FROM dania WHERE typ < 3 AND cena < 30 LIMIT 5;

Ile wierszy wybierze ta kwerenda?

id	typ	nazwa	cena
1	1	Gazpacho	20
2	1	Krem z warzyw	25
3	1	Gulaszowa ostra	30
4	2	Kaczka i owoc	30
5	2	Kurczak pieczony	40
6	2	wieprzowy przysmak	35
7	2	Mintaj w panierce	30
8	2	Alle kotlet	30
9	3	Owoce morza	20
10	3	Grzybki, warzywka, sos	15
11	3	Orzechy i chipsy	10
12	3	Tatar i jajo	15
13	3	Bukiet warzyw	10

A. 5

B. 2

C. 13

D. 8

Niestety, Twoja odpowiedź jest nieprawidłowa. Kwerenda SELECT w SQL służy do wybierania wierszy z tabeli, które spełniają określone kryteria. W tym przypadku, kwerenda wybrała 2 wiersze, a nie 8, 5, czy 13. Błędne odpowiedzi w tym pytaniu mogą wynikać z niewłaściwego zrozumienia działania kwerendy SELECT. Zrozumienie, jakie dane zostaną wybrane przez daną kwerendę, jest kluczowe dla efektywnej pracy z bazami danych. Mogło to na przykład oznaczać wybranie informacji o zbyt wielu klientach, co mogłoby spowodować przekroczenie limitu zasobów lub zwrócenie niepotrzebnych danych. Dlatego ważne jest, aby dobrze zrozumieć, jakie kryteria określamy w kwerendzie i jakie konkretnie dane chcemy uzyskać. W SQL mamy wiele możliwości filtrowania i sortowania danych, a błąd w jednym z tych aspektów może prowadzić do nieefektywnego zarządzania informacjami. Dlatego szczegółowe zrozumienie kwerend SQL jest kluczowe dla każdej osoby pracującej z danymi.

Pytanie 30

Który format graficzny najlepiej nadaje się do zapisu obrazu z przezroczystością do zastosowania w serwisie internetowym?

A. JPG

B. PNG

C. SVG

D. BMP

Wybór innych formatów grafiki, takich jak JPG, BMP oraz SVG, nie jest odpowiedni do zapisu obrazów z przezroczystością na potrzeby stron internetowych. Format JPG (Joint Photographic Experts Group) nie obsługuje przezroczystości, co oznacza, że wszelkie obszary, które mają być przezroczyste, będą po zapisaniu w tym formacie przyjmować kolor tła, co uniemożliwia ich prawidłowe wykorzystanie w projektach wymagających transparentności. BMP (Bitmap) jest formatem, który oferuje wysoką jakość obrazu, ale nie jest praktyczny dla zastosowań internetowych, ponieważ generuje duże pliki, które mogą spowolnić ładowanie strony. Dodatkowo, BMP nie obsługuje przezroczystości, co czyni go jeszcze mniej odpowiednim wyborem. Z kolei SVG (Scalable Vector Graphics) jest formatem wektorowym, który obsługuje przezroczystość, jednak nie jest idealny do wszystkich typów obrazów, w szczególności bitmapowych, takich jak zdjęcia. Format SVG najlepiej sprawdza się w przypadku grafiki wektorowej, więc dla obrazów wymagających złożonej kolorystyki lub detali, PNG będzie lepszym rozwiązaniem. W związku z tym, wybór formatu musi być starannie przemyślany, aby zapewnić wysoką jakość wizualną oraz funkcjonalność na stronach internetowych.

Pytanie 31

Która z czynności nie wpłynie na objętość zajmowanej pamięci pliku graficznego?

A. Zmiana rozmiaru obrazu przy użyciu atrybutów HTML

B. Modyfikacja rozdzielczości obrazu

C. Kompresja

D. Interpolacja

Zmiana rozdzielczości obrazu, kompresja oraz interpolacja to techniki, które zdecydowanie wpływają na rozmiar pliku graficznego. Zmiana rozdzielczości obrazu polega na modyfikacji liczby pikseli w obrazie, co bezpośrednio wpływa na jego wagę. Im większa rozdzielczość, tym więcej danych jest przechowywanych, co skutkuje większym plikiem. W praktyce, jeśli zredukujemy rozdzielczość obrazu, jego rozmiar pliku również zmaleje, co może być przydatne w kontekście optymalizacji stron internetowych. Kompresja to kolejny kluczowy proces, który może znacznie wpłynąć na rozmiar pliku. Polega ona na zmniejszeniu ilości danych w pliku graficznym, co może być realizowane bez widocznej utraty jakości. Istnieją różne metody kompresji, takie jak JPEG, PNG czy WebP, z których każda ma swoje zastosowania w zależności od rodzaju obrazu i wymagań projektu. Interpolacja, z kolei, to technika stosowana podczas zmiany rozmiaru obrazów, która polega na obliczaniu nowych wartości pikseli na podstawie istniejących. W procesie tym może dojść do degradacji jakości obrazu, co w przypadku niewłaściwego zastosowania prowadzi do niepożądanych efektów wizualnych. Zrozumienie, jak te techniki wpływają na pliki graficzne, jest kluczowe dla każdego twórcy treści, który pragnie optymalizować swoje zasoby i zapewniać użytkownikom jak najlepsze doświadczenia podczas przeglądania stron internetowych.

Pytanie 32

Jakie polecenie powinno być zastosowane, aby tekst TEKST był widoczny w kolorze czarnym w oknie przeglądarki internetowej?

A. <font color="#000000">TEKST</font>

B. <body bgcolor="black">TEKST</body>

C. <font color="czarny">TEKST</font>

D. <body color="black">TEKST</font>

Odpowiedzi zawierające <body color="black">TEKST</font> oraz <body bgcolor="black">TEKST</body> są błędne z kilku powodów. Przede wszystkim, atrybut color nie jest obsługiwany w tagu <body>, co oznacza, że nie wpłynie on na kolor tekstu w jego wnętrzu. Zamiast tego, właściwym podejściem byłoby stosowanie CSS do definiowania kolorów tła i tekstu. Dodatkowo, używanie <body bgcolor="black"> nie jest zalecane w nowoczesnym HTML5, gdyż powinno się stosować CSS do nadawania stylów. Używanie atrybutów w tagach HTML w sposób, który nie jest zgodny z aktualnymi standardami, może prowadzić do problemów z dostępnością i kompatybilnością między różnymi przeglądarkami. Z kolei zastosowanie <font color="czarny">TEKST</font> jest również niepoprawne, ponieważ kolor czarny powinien być określony w formacie heksadecymalnym lub RGB, a nie w wersji z nazwą koloru w języku polskim. Takie podejście ogranicza jego stosowalność w przeglądarkach, które mogą nie rozpoznać polskich nazw kolorów. Z tych powodów kluczowe jest stosowanie właściwych standardów i rekomendacji technicznych dla uzyskania spójnych i poprawnych wyników wizualnych w aplikacjach internetowych.

Pytanie 33

Do uruchomienia systemu CMS Joomla!, dla domyślnej konfiguracji, wymagane jest środowisko

A. C++ i MySQL

B. IIS, PERL i MySQL

C. Python i MySQL

D. Apache, PHP i MySQL

W tym pytaniu łatwo wpaść w pułapkę skojarzeń z innymi technologiami programistycznymi i zapomnieć, że Joomla! to konkretny system CMS napisany w określonym języku i zaprojektowany pod typowe środowisko serwerowe. Niektóre odpowiedzi wyglądają sensownie na pierwszy rzut oka, bo łączą język programowania z bazą danych, ale kompletnie mijają się z rzeczywistością techniczną Joomla!. Joomla! nie jest napisana w C++, więc środowisko C++ i MySQL w ogóle nie ma tutaj zastosowania. C++ oczywiście może być używany do tworzenia wysokowydajnych serwerów, silników gier czy komponentów systemowych, ale nie jest standardem w typowych CMS-ach webowych. Podobnie Python – bardzo popularny w aplikacjach webowych (Django, Flask), ale Joomla! nie korzysta z Pythona, więc nawet jeśli Python dobrze współpracuje z MySQL, to nie ma to znaczenia przy uruchamianiu tego konkretnego CMS. Kolejny trop to IIS, PERL i MySQL. IIS to serwer WWW od Microsoftu, PERL to stary, ale nadal używany język skryptowy. Da się na IIS uruchamiać różne technologie, ale Joomla! została zbudowana z myślą o PHP i serwerach zgodnych z typowym środowiskiem LAMP. PERL nie jest językiem, w którym powstała Joomla!, więc taki zestaw jest po prostu niekompatybilny z jej kodem. Typowy błąd myślowy przy tego typu pytaniach polega na tym, że ktoś patrzy: „jest język + jest baza danych, to pewnie zadziała”. Niestety tak to nie działa. Każdy CMS ma jasno określone wymagania środowiskowe, opisane w dokumentacji: wersja PHP, typ i wersja bazy danych, zalecany serwer HTTP, czasami konkretne rozszerzenia PHP. Dobre praktyki w administracji serwerami mówią, żeby zawsze sprawdzać oficjalne wymagania systemu, zamiast zgadywać na podstawie ogólnej wiedzy o programowaniu. W przypadku Joomla! takim wymaganiem jest właśnie PHP jako język, MySQL jako baza oraz typowe serwery WWW jak Apache (ewentualnie Nginx), a nie C++, Python czy PERL.

Pytanie 34

Jakim protokołem można bezpiecznie przesłać pliki strony internetowej na serwer WWW?

A. POP3

B. SFTP

C. IMAP

D. Telnet

POP3, czyli Post Office Protocol Version 3, to protokół do odbierania maili, ale nie za bardzo nadaje się do przesyłania plików. Głównie synchronizuje wiadomości z lokalnym klientem poczty. Więc jak chcesz przesyłać pliki na stronę, to nie jest dobry wybór. Z kolei Telnet to protokół, który pozwala na zdalne logowanie do systemów, ale nie ma żadnego szyfrowania. Przez to łatwo można przechwycić dane, a to nie jest zbyt bezpieczne, zwłaszcza jak są tam wrażliwe informacje. IMAP, czyli Internet Message Access Protocol, służy do zarządzania mailami na serwerze, ale też nie do przesyłania plików. Tak samo jak POP3, jest tylko do e-maili. Telnet natomiast się nie nadaje do bezpiecznego przesyłania plików, bo nie zapewnia odpowiednich zabezpieczeń.

Pytanie 35

Co oznacza pojęcie integralności referencyjnej?

A. Baza jest odporna na błędy i awarie wynikające z zawodności sprzętu i oprogramowania.

B. Wartość atrybutu należy do jego dziedziny.

C. Każdej wartości klucza obcego odpowiada dokładnie jedna wartość klucza podstawowego.

D. Każda encja musi mieć zdefiniowany klucz podstawowy o wartości unikatowej i różnej od NULL.

Pojęcie integralności referencyjnej bywa mylone z innymi rodzajami ograniczeń w bazie danych, dlatego łatwo tu o skrót myślowy. W relacyjnych bazach danych mamy kilka różnych typów integralności: integralność encji, integralność dziedzinową oraz właśnie integralność referencyjną. Każda z nich dotyczy trochę innego aspektu poprawności danych i warto je sobie w głowie rozdzielić, bo w praktyce projektowej to mocno pomaga. Stwierdzenie, że wartość atrybutu należy do jego dziedziny, opisuje integralność dziedzinową. Oznacza to, że np. kolumna typu DATE faktycznie przechowuje poprawne daty, kolumna z ograniczeniem CHECK mieści tylko dopuszczalne wartości, a kolumna typu INT nie zawiera losowego tekstu. To jest ważne, ale nie ma nic wspólnego z powiązaniem między dwiema tabelami. Tutaj mówimy o poprawności pojedynczej kolumny, a nie relacji klucz główny–klucz obcy. Z kolei odporność bazy na błędy sprzętu czy oprogramowania to już zupełnie inny obszar – to domena niezawodności systemu, mechanizmów transakcyjności, backupów, logów transakcyjnych, klastrów HA, replikacji itd. To są dobre praktyki administracyjne i architektoniczne, ale nie opisują integralności referencyjnej. Można mieć świetnie zabezpieczony serwer, a jednocześnie kompletnie rozwaloną spójność logiczną danych, jeśli nie ma poprawnie zdefiniowanych kluczy obcych. Wymóg, że każda encja ma unikalny klucz podstawowy, dotyczy integralności encji. Chodzi o to, żeby każdy rekord w tabeli dało się jednoznacznie zidentyfikować i żeby klucz główny nie był NULL. To jest fundament, ale nadal mówimy tylko o pojedynczej tabeli. Integralność referencyjna wchodzi dopiero wtedy, gdy jedna tabela „wskazuje” na drugą przez klucz obcy. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich zasad typu PRIMARY KEY, FOREIGN KEY, CHECK, UNIQUE i nazywaniu tego ogólnie integralnością. W rzeczywistości integralność referencyjna jest ściśle związana z relacjami między tabelami: pilnuje, żeby żaden klucz obcy nie wskazywał na nieistniejący rekord. Jeśli chcemy projektować bazy sensownie, trzeba świadomie odróżniać te pojęcia i korzystać z odpowiednich ograniczeń dokładnie tam, gdzie są potrzebne.

Pytanie 36

W katalogu www znajdują się podkatalogi html oraz styles, w których umieszczone są pliki o rozszerzeniu html oraz pliki z rozszerzeniem css. Aby dołączyć styl.css do pliku HTML, należy zastosować

A. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="../style/styl.css" />

B. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="styl.css" />

C. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/style/styl.css" />

D. <link rel=" Stylesheet" type="text/css" href="www/style/styl. css" />

Przy analizie pozostałych odpowiedzi można dostrzec pewne powszechne błędy w rozumieniu ścieżek do zasobów w dokumentach HTML. W pierwszej odpowiedzi, użycie ścieżki 'www/style/styl.css' sugeruje, że autor zakłada, że jest to pełna ścieżka dostępu, co jest mylące, ponieważ taka ścieżka nie jest względna w kontekście pliku HTML znajdującego się w folderze 'html'. Ponadto, użycie dużych liter w atrybucie 'rel' (np. 'Stylesheet') jest niepoprawne, ponieważ HTML jest językiem case-insensitive, lecz konwencjonalnie zaleca się używanie małych liter. Druga odpowiedź, wskazująca na '/style/styl.css', implikuje, że 'style' jest umiejscowione w katalogu głównym serwera, co również jest błędne w kontekście podanej struktury folderów. Takie podejście jest typowym błędem przy zrozumieniu relatywnych i bezwzględnych ścieżek URL. Ostatnia odpowiedź, 'styl.css', zakłada, że plik CSS znajduje się w tym samym folderze co plik HTML, co nie odpowiada rzeczywistości w przedstawionym układzie folderów. Wszyscy, którzy pracują nad projektami webowymi, muszą zrozumieć, jak ważne jest precyzyjne określenie lokalizacji zasobów, ponieważ błędy te mogą prowadzić do ładowania nieprawidłowych plików, co w efekcie negatywnie wpływa na wygląd i funkcjonalność strony. Wiedza na temat struktury folderów oraz umiejętność nawigacji po nich jest kluczowym elementem w pracy programisty.

Pytanie 37

Funkcja phpinfo() umożliwia:

A. analizowanie kodu PHP pod kątem błędów

B. inicjowanie skryptu w języku PHP

C. uzyskanie informacji o środowisku pracy serwera obsługującego PHP

D. sprawdzanie wartości zmiennych wykorzystanych w skrypcie PHP

Wiele osób mylnie interpretuje funkcję phpinfo() jako narzędzie służące do debugowania kodu PHP lub sprawdzania wartości zmiennych w skryptach. Jednakże, phpinfo() nie jest zaprojektowane do monitorowania wartości zmiennych ani do analizy błędów w kodzie. Zamiast tego, jej głównym celem jest prezentacja informacji o bieżącej konfiguracji środowiska PHP. Często można spotkać się z przekonaniem, że phpinfo() pozwala na inicjowanie kodu w PHP, co jest zupełnie nieprawidłowe, gdyż funkcja ta nie wykonuje ani nie uruchamia kodu, a jedynie wyświetla dane systemowe. Kolejnym powszechnym błędem jest mylenie phpinfo() z narzędziami do debugowania, takimi jak Xdebug, które rzeczywiście pozwalają na monitorowanie i analizę kodu. Również niektórzy mogą sądzić, że phpinfo() służy do bezpośredniej modyfikacji lub zarządzania ustawieniami PHP, co jest niezgodne z jej funkcjonalnością. Warto podkreślić, że stosowanie phpinfo() w środowisku produkcyjnym może prowadzić do poważnych zagrożeń bezpieczeństwa, gdyż ujawnia wiele szczegółowych informacji, które mogą zostać wykorzystane przez potencjalnych atakujących. Dobrą praktyką jest ograniczenie dostępu do wyników działania phpinfo() oraz jego usunięcie z aplikacji po zakończeniu procesu deweloperskiego.

Pytanie 38

W PHP zmienna $_SERVER zawiera między innymi dane o

A. nazwie ciasteczek zapisanych na serwerze oraz powiązanych z nimi danych

B. informacjach z formularza przetwarzanego na serwerze

C. informacjach związanych z sesjami

D. adresie IP serwera oraz nazwie protokołu

W kontekście zmiennej $_SERVER w PHP, nieprawidłowe odpowiedzi skupiają się na danych, które nie są przechowywane w tej superglobalnej zmiennej. Na przykład, informacje o danych formularza przetwarzanego na serwerze są dostępne w tablicy $_POST lub $_GET, a nie w $_SERVER. Zrozumienie różnicy między tymi tablicami jest kluczowe, ponieważ każda z nich ma swoją specyfikę i zastosowanie. $_POST zawiera dane przesyłane metodą POST, co jest najczęściej wykorzystywane w formularzach, natomiast $_GET zachowuje dane z parametrów URL. Kolejnym nieporozumieniem jest zrozumienie, że dane dotyczące sesji są zarządzane przez zmienną $_SESSION, która jest odrębna od $_SERVER i służy do przechowywania informacji o sesji użytkownika na serwerze. Zmienne ciastka, takie jak $_COOKIE, są również niezależne i nie mają związku z $_SERVER. Warto zauważyć, że niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z mylnego założenia, że $_SERVER gromadzi wszystkie dane związane z interakcją użytkownika z aplikacją webową. W rzeczywistości, każda z tych tablic ma swoje konkretne zastosowanie i zakres, co jest kluczowe dla prawidłowego przetwarzania żądań w PHP oraz efektywnego zarządzania danymi w aplikacjach internetowych.

Pytanie 39

Jak określa się proces przedstawiania informacji zawartych w dokumencie elektronicznym w formie odpowiedniej dla konkretnego środowiska?

A. Teksturowanie

B. Mapowanie

C. Rasteryzacja

D. Renderowanie

Mapowanie to proces związany z przypisywaniem wartości z jednego systemu do innego, często w kontekście baz danych lub geolokalizacji, ale nie odnosi się bezpośrednio do transformacji danych w formę wizualną. Rasteryzacja to technika przekształcania obrazów wektorowych na obrazy rastrowe, co jest jedynie etapem w renderowaniu, a nie samodzielnym procesem. Teksturowanie to proces nakładania tekstur na powierzchnie obiektów 3D, co również jest aspektem renderowania, ale nie obejmuje całości procesu przedstawienia dokumentów elektronicznych. Często zdarza się pomylić te pojęcia, ponieważ wszystkie dotyczą przetwarzania danych, jednak ich zastosowania są różne. Zrozumienie różnic między tymi terminami jest kluczowe dla efektywnej komunikacji w dziedzinie technologii cyfrowych. Wnioskując, kluczowym błędem jest mylenie renderowania z innymi technikami przetwarzania danych, co może prowadzić do nieprawidłowego stosowania technologii w projektach, a także do nieporozumień w zespole projektowym. W związku z tym, właściwe rozpoznawanie i stosowanie terminologii technicznej jest niezbędne do skutecznego zarządzania projektami oraz do osiągania zamierzonych rezultatów w branży IT.

Pytanie 40

Które z poniższych zapytań SQL zwróci wszystkie kolumny z tabeli 'produkty'?

A. SELECT produkty FROM *;

B. SELECT * FROM produkty;

C. FETCH * FROM produkty;

D. GET * FROM produkty;

Zapytanie SQL, które zwraca wszystkie kolumny z tabeli, wykorzystuje składnię SELECT * FROM nazwa_tabeli. Gwiazdka (*) jest symbolem, który oznacza, że chcemy pobrać wszystkie kolumny z danej tabeli. Jest to bardzo przydatne, gdy chcemy szybko uzyskać pełne dane z tabeli bez konieczności wymieniania każdej kolumny z osobna. W praktyce często używa się tej składni w sytuacjach, gdy chcemy wykonać operacje diagnostyczne lub szybkie przeglądanie zawartości tabeli. Jednakże, w środowiskach produkcyjnych, zaleca się raczej precyzyjne określanie potrzebnych kolumn zamiast używania "*", ponieważ pozwala to na optymalizację zapytań i może zmniejszyć obciążenie bazy danych. Niemniej jednak, zapytanie SELECT * FROM produkty; jest poprawne i zgodne z SQL-owym standardem, co czyni je prawidłowym wyborem w tym kontekście.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej