Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 28 kwietnia 2026 11:16
  • Data zakończenia: 28 kwietnia 2026 11:35

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Wskaż poprawne stwierdzenie dotyczące poniższej definicji stylu:

<style>
<!--
P{color:blue; font-size:14pt; font-style:italic}
A{font-size: 16pt ; text-transform:lowercase;}
TD.niebieski {color: blue}
TD.czerwony {color: red}
-->
</style>
A. Akapit będzie konwertowany na małe litery
B. To jest styl lokalny
C. Odnośnik będzie napisany czcionką 14 punktów
D. Określono dwie kategorie
Styl lokalny to takie style, które dodaje się bezpośrednio w plikach HTML, często w tagu style lub jako atrybut style w elementach HTML. W tym przypadku mamy do czynienia z osobnym blokiem CSS, więc nie jest to styl lokalny. Co do rozmiaru czcionki linku, to stwierdzenie, że ma 14 punktów, jest błędne. W kodzie CSS widzimy, że rozmiar czcionki dla elementu P to 14 punktów, ale dla elementu A jest ustawiony na 16 punktów. Często takie nieporozumienia wynikają z tego, że nie analizuje się dokładnie kodu źródłowego albo myli się różne selektory. Odnośnie transponowania akapitu na małe litery, to też nie jest poprawne, bo właściwość text-transform: lowercase dotyczy odnośników, nie akapitów. W nauce o CSS ważne jest, żeby dobrze rozumieć zasady działania i umieć rozróżniać, które selektory i właściwości stosują się do konkretnych elementów HTML. To wymaga praktyki i dokładnej analizy kodu. Zrozumienie tych rzeczy jest kluczowe w pracy nad stronami internetowymi, bo pozwala na efektywne zarządzanie stylami. Dobrze stosowane style to podstawa dla każdego, kto zajmuje się tworzeniem i utrzymywaniem stron, żeby wszystko wyglądało spójnie i działało jak trzeba.
Pytanie 2

Aby przekształcić obraz z formatu JPEG do PNG bez utraty jakości, tak aby kolor biały w oryginalnym obrazie został zastąpiony przezroczystością w wersji docelowej, należy najpierw

A. usunięcie gumką wszystkich białych miejsc
B. dodać kanał alfa
C. obniżyć rozdzielczość obrazu
D. załadować obraz do programu do edycji grafiki wektorowej
Żeby zmienić obrazek z formatu JPEG na PNG i zachować przezroczystość tam, gdzie wcześniej był biały kolor, ważny krok to dodanie kanału alfa. To w zasadzie taka dodatkowa warstwa w obrazie, która mówi, które piksele mają być przezroczyste. JPEG nie umie obsługiwać przezroczystości, więc białe obszary będą się pokazywać jako nieprzezroczyste. Jak już dodasz ten kanał alfa, możesz ustawić przezroczystość dla białych pikseli, co pozwoli na ich ukrycie lub zamianę na przezroczystość w końcowym obrazku. Na przykład, w programach jak Adobe Photoshop można użyć narzędzia do zaznaczania kolorów, żeby wybrać wszystkie białe piksele i potem je usunąć, zostawiając tylko przezroczystość. W ten sposób dostajesz efekt, którego chcesz w obrazie PNG, co jest zgodne z dobrą praktyką w obróbce grafiki i pomaga utrzymać wysoką jakość obrazu bez żadnych strat.
Pytanie 3

Wskaż funkcję JavaScript, która umożliwia obliczenie połowy kwadratu liczby podanej jako argument.

A. function wynik(a) { return a*2/2; }
B. function wynik(a) { return a*a/2; }
C. function wynik(a) { return 2*a/a; }
D. function wynik(a) { return a/2+a/2; }
Funkcja 'wynik' w postaci 'function wynik(a) { return a*a/2; }' poprawnie oblicza połowę kwadratu liczby 'a', co można zapisać matematycznie jako (a^2)/2. Takie podejście jest zgodne z definicją funkcji w programowaniu, gdzie argument 'a' jest przekazywany jako parametr, a następnie wykorzystany w obliczeniach. Przykładowo, jeśli przekazalibyśmy liczbę 4, wynik funkcji wyniósłby (4*4)/2 = 8. W praktycznych zastosowaniach, takie obliczenia mogą być przydatne w różnych dziedzinach, jak grafika komputerowa, gdzie oblicza się pola powierzchni, czy inżynieria, gdzie analizuje się różne parametry techniczne. Użycie operatora mnożenia i dzielenia zapewnia, że wyniki są zgodne z oczekiwaniami matematycznymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, polegającymi na precyzyjnym oddzieleniu operacji arytmetycznych i dbałości o czytelność kodu.
Pytanie 4

W jaki sposób funkcjonuje instrukcja do łączenia wyników zapytań INTERSECT w SQL?

A. Zwraca te wiersze, które wystąpiły w wyniku drugiego zapytania, natomiast nie było ich w wyniku pierwszego zapytania
B. Zwraca część wspólną wyników dwóch zapytań
C. Zwraca te wiersze, które wystąpiły w wyniku pierwszego zapytania, jednak nie były obecne w wyniku drugiego zapytania
D. Zwraca zbiór wyników z pierwszego zapytania oraz zbiór wyników z drugiego zapytania, automatycznie eliminując powtarzające się wiersze
Wszystkie niepoprawne odpowiedzi nie oddają istoty działania instrukcji INTERSECT. Opis dotyczący zwracania listy wyników z obu zapytań oraz usuwania powtarzających się wierszy jest mylący, ponieważ INTERSECT nie łączy wyników, lecz filtruje je, ograniczając się tylko do wspólnych wierszy. Ponadto wskazanie, że instrukcja ta zwraca wiersze z pierwszego zapytania, które nie znajdują się w drugim, jest błędne, ponieważ dotyczy to operatora EXCEPT, który działa na zasadzie różnicy zbiorów. Również stwierdzenie, że INTERSECT zwraca wiersze z drugiego zapytania, które nie występują w pierwszym, również jest mylące i nie ma podstaw w rzeczywistości działania tej instrukcji. W rzeczywistości, INTERSECT nie operuje na zasadzie różnic, lecz na zasadzie przecięcia zbiorów, co oznacza, że korzysta z logiki logicznego AND, a nie OR. Podsumowując, kluczowym elementem użycia INTERSECT jest zrozumienie, że jego zadaniem jest wyodrębnienie wspólnych elementów, co czyni go narzędziem do porównywania i analizy danych, a nie do łączenia ich czy analizy różnic.
Pytanie 5

Którą rozdzielczość należy ustawić w opcjach kodera, aby przygotować do publikacji film w rozdzielczości HD Ready?

A. 720x480
B. 1920x1080
C. 480x360
D. 1280x720
W tym pytaniu pułapka polega na tym, że wszystkie podane rozdzielczości są w jakiś sposób „znane”, ale tylko jedna odpowiada standardowi HD Ready. Bardzo często myli się ogólne pojęcie „HD” z konkretnymi rozdzielczościami, a jeszcze częściej patrzy się tylko na to, która liczba jest większa, zamiast na obowiązujące standardy branżowe. Rozdzielczość 480x360 to typowa niska rozdzielczość kojarzona raczej ze starym streamingiem internetowym, materiałami SD do podglądu lub bardzo lekkimi plikami do słabego łącza. Ma inne proporcje niż klasyczne 16:9 i nie spełnia żadnego współczesnego standardu HD. Obraz w takiej rozdzielczości będzie wyraźnie mniej ostry, szczególnie na większych ekranach – to raczej jakość zbliżona do starego YouTube sprzed wielu lat. 720x480 z kolei bywa mylone z HD, bo liczba „720” sugeruje HD, ale tu akurat chodzi o coś zupełnie innego. 720x480 to typowa rozdzielczość SD z systemu NTSC (DVD-Video, stare kamery cyfrowe), często w proporcjach 4:3 lub 16:9 osiąganych dopiero przez tzw. piksele nieskwadratowe (aspect ratio pikseli). Jest to nadal standard definition, nie high definition. To klasyczny przykład błędu: ktoś kojarzy 720p, widzi 720 w liczbie, i automatycznie uznaje, że to HD. Niestety tak to nie działa. Z kolei 1920x1080 to już Full HD, czyli 1080p lub 1080i, zależnie od sposobu skanowania. Technicznie jest to jak najbardziej HD, ale inny poziom – wyższy niż HD Ready. Jeśli w zadaniu albo w dokumentacji projektu jest wyraźnie napisane „HD Ready”, to ustawienie Full HD jest po prostu inne niż wymagane. Plik będzie cięższy, będzie wymagał wyższego bitrate’u, a w wielu zastosowaniach webowych będzie to niepotrzebne obciążenie serwera i łącza użytkownika. Typowym błędem jest myślenie: „im większa rozdzielczość, tym lepiej”, bez zastanowienia się nad wymaganiami, możliwościami odtwarzania i standardami sprzętu (telewizory HD Ready natywnie mają matryce 1366x768, więc 1280x720 jest dla nich naturalnym formatem). Dlatego w kontekście przygotowania materiału do publikacji, szczególnie na strony WWW i do prostego streamingu, warto kojarzyć trzy podstawowe poziomy: SD (np. 720x480), HD Ready (1280x720) i Full HD (1920x1080). Wtedy łatwiej uniknąć pomyłek i dobrać taką rozdzielczość, która jest zgodna z założeniami projektu i możliwościami odbiorców, zamiast kierować się tylko intuicją albo większą liczbą pikseli.
Pytanie 6

Przedstawiona w języku C++ definicja typu wyliczeniowego sprawi, że enumerator CZWARTEK będzie równy

enum dni {PONIEDZIALEK = 1, WTOREK, SRODA, CZWARTEK, PIATEK, SOBOTA, NIEDZIELA};
A. napisowi "CZWARTEK"
B. liczbie 1
C. liczbie 4
D. napisowi 'CZWARTEK'
Definicja typu wyliczeniowego (enum) w języku C++ jest używana do tworzenia zestawu nazwanych stałych, co zwiększa czytelność i organizację kodu. W przypadku podanej definicji enum dni {PONIEDZIALEK = 1, WTOREK, SRODA, CZWARTEK, PIATEK, SOBOTA, NIEDZIELA};, każdy element enumeracji automatycznie przyjmuje wartość całkowitą, zaczynając od podanej wartości dla pierwszego elementu, czyli PONIEDZIALEK = 1. Kolejne elementy, WTOREK, SRODA i CZWARTEK, przyjmują wartości 2, 3 i 4 odpowiednio. Tak więc CZWARTEK, będący czwartym elementem listy, ma przypisaną wartość 4. W praktyce, takie zdefiniowanie dni tygodnia jako enum pozwala na łatwe i zrozumiałe odwoływanie się do dni w kodzie, co ułatwia jego konserwację oraz eliminację błędów. Przy implementacji programów, w których operuje się na dniach tygodnia, korzystanie z typów wyliczeniowych jest powszechną praktyką i jest zgodne ze standardami kodowania, które promują użycie czytelnych i zrozumiałych nazw dla wartości.
Pytanie 7

W relacyjnych systemach baz danych, gdy dwie tabele są powiązane przez ich klucze główne, mamy do czynienia z relacją

A. n..n
B. 1..n
C. n..1
D. 1..1
W relacyjnych bazach danych, relacja 1..1 oznacza, że każdemu rekordowi w pierwszej tabeli odpowiada dokładnie jeden rekord w drugiej tabeli, a odwrotnie. Gdy tabele są połączone kluczem głównym, zapewnia to unikalność powiązań między nimi. Przykładami takich relacji mogą być tabele 'Pracownicy' i 'Konta', gdzie każdy pracownik ma jedno konto, a każde konto należy do jednego pracownika. Relacja 1..1 jest typowa w sytuacjach, gdy jedna tabela zawiera szczegółowe informacje o obiektach reprezentowanych w drugiej tabeli. Z perspektywy projektowania baz danych, stosowanie relacji 1..1 pomaga w minimalizowaniu redundancji danych oraz zwiększa spójność informacji. Praktyczne podejście do projektowania bazy danych sugeruje, aby relacje 1..1 były wykorzystywane tam, gdzie konieczne jest zapewnienie jednoznacznego powiązania danych, co wspiera integralność danych zgodnie z normami ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability).
Pytanie 8

Jakie sformułowanie najlepiej opisuje metodę POST do przesyłania formularzy?

A. Dane są przesyłane przez adres URL, co czyni je widocznymi dla użytkownika
B. Ma dodatkowe ograniczenia związane z długością adresu - maksimum 255 znaków
C. Może być zarejestrowana jako zakładka w przeglądarce internetowej
D. Jest zalecana, gdy przesyłane są dane poufne, na przykład hasło, numer telefonu lub numer karty kredytowej
Metoda POST jest jedną z podstawowych metod przesyłania danych w protokole HTTP, której głównym celem jest umożliwienie przesyłania dużych objętości danych, w tym informacji poufnych. Gdy używamy metody POST do wysyłania formularzy, dane nie są widoczne w adresie URL, co czyni tę metodę bardziej odpowiednią do przesyłania wrażliwych informacji, takich jak hasła, numery kart kredytowych czy dane osobowe. W przeciwieństwie do metody GET, która dodaje dane do adresu URL, metoda POST przesyła je w ciele zapytania, co ogranicza ryzyko przypadkowego ujawnienia informacji. Standardy bezpieczeństwa w branży webowej zalecają użycie metody POST do wszelkich operacji, które zmieniają stan serwera, jak dodawanie użytkowników, logowanie czy przesyłanie informacji finansowych. Przykładem może być formularz logowania, w którym dane użytkownika są przesyłane do serwera w sposób niewidoczny dla osób trzecich, co minimalizuje ryzyko przechwycenia tych informacji przez złośliwe oprogramowanie.
Pytanie 9

W języku C do przedstawiania liczb zmiennoprzecinkowych używa się typu

A. double
B. int
C. bool
D. char
Typ `char` jest przeznaczony do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak litery i cyfry, a jego rozmiar to zazwyczaj 1 bajt. Użycie typu `char` do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych jest błędne, ponieważ typ ten nie ma mechanizmu do reprezentacji wartości dziesiętnych. Z kolei typ `int` jest wykorzystywany do reprezentacji liczb całkowitych, co oznacza, że nie może przechowywać wartości z częścią dziesiętną, co czyni go niewłaściwym w kontekście zmiennoprzecinkowym. Użycie `int` w obliczeniach wymagających precyzyjnych wartości dziesiętnych prowadziłoby do utraty informacji, co może być krytyczne w aplikacjach, takich jak systemy finansowe, które muszą działać z dużą dokładnością. Typ `bool` z kolei jest używany do reprezentacji wartości logicznych (prawda/fałsz) i nie ma możliwości przechowywania wartości numerycznych, co czyni go nieodpowiednim w kontekście liczb zmiennoprzecinkowych. W związku z tym, wybór odpowiedniego typu danych w programowaniu jest kluczowy dla zachowania dokładności i poprawności obliczeń. Niezrozumienie różnicy między tymi typami może prowadzić do poważnych błędów programistycznych oraz nieprecyzyjnych rezultatów w aplikacjach, co podkreśla znaczenie stosowania typów danych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Pytanie 10

W CSS zdefiniowano styl dla pola edycji. Taki obszar będzie miał jasnozielone tło

input:focus { background-color: LightGreen; }
A. po kliknięciu myszą w celu wprowadzenia tekstu
B. gdy zostanie na niego najechane kursorem myszy bez kliknięcia
C. w każdej sytuacji
D. jeśli jest to pierwsze wystąpienie tego elementu w dokumencie
Pozostałe odpowiedzi opierają się na błędnym zrozumieniu zastosowania pseudoklas w języku CSS. Pseudoklasa :first-of-type, która mogłaby sugerować pierwsze wystąpienie znacznika w dokumencie, nie odnosi się do stanu aktywności pola edycyjnego. Stylizowanie pierwszego wystąpienia nie ma związku z interakcją użytkownika, a jedynie z pozycją elementu w strukturze dokumentu HTML. Kolejny błąd pojawia się przy założeniu, że zmiana koloru tła nastąpi gdy element zostanie wskazany kursorem myszy. W CSS taka interakcja jest obsługiwana przez pseudoklasę :hover, która stosuje się do elementów, nad którymi znajduje się wskaźnik myszy, ale nie obejmuje stanu aktywnego fokusu potrzebnego do edycji. Ostatnia błędna koncepcja dotyczy twierdzenia, że styl jest stosowany w każdym przypadku. To stwierdzenie ignoruje specyfikę selektorów CSS, które wymagają określonych warunków - w tym przypadku aktywnego fokusu elementu. Zrozumienie różnic między pseudoklasami :focus i :hover oraz znajomość ich zastosowań w projektowaniu interaktywnych interfejsów webowych jest kluczowe dla skutecznego stosowania CSS w praktyce. Poprawna wiedza na temat specyficznych zastosowań tych pseudoklas wpływa na jakość doświadczenia użytkownika i integrację funkcjonalności z estetyką projektu.
Pytanie 11

Aby zdefiniować styl akapitu <p>, który występuje bezpośrednio po znaczniku <img>, należy w arkuszu stylów CSS zastosować związek

A. img p
B. img > p
C. img + p
D. img [p]
W tym zadaniu chodzi o zrozumienie tzw. kombinatorów w CSS, czyli znaków łączących selektory i określających relacje między elementami w drzewie DOM. Bardzo często mylenie tych relacji prowadzi do dokładnie takich błędnych odpowiedzi jak w tym pytaniu. Zapis „img p” to selektor potomka (descendant selector). Oznacza on: wybierz każdy element <p>, który znajduje się gdziekolwiek wewnątrz elementu <img>. Problem w tym, że w poprawnym HTML znacznik <img> jest pustym elementem, nie może mieć dzieci. W praktyce więc taki selektor nigdy nie zadziała w opisanym scenariuszu. To typowe nieporozumienie: ktoś myśli „obok obrazka jest paragraf, więc napiszę img p”, ale CSS rozumie to jako relację rodzic–potomek, a nie rodzeństwo. Z kolei zapis „img [p]” wynika zwykle z pomieszania składni selektorów atrybutów z selektorami elementów. Nawiasy kwadratowe w CSS służą do wybierania elementów na podstawie atrybutów, np. a[href], input[type="text"]. Konstrukcja [p] sugerowałaby atrybut o nazwie „p”, co w ogóle nie ma sensu w tym kontekście. Taka składnia jest po prostu niepoprawna merytorycznie, bo nie opisuje żadnej realnej relacji między <img> a <p>. Natomiast „img > p” to selektor dziecka (child combinator). Mówi on: wybierz elementy <p>, które są bezpośrednimi dziećmi elementu <img>. To znowu kłóci się z modelem HTML – obrazek nie może zawierać w sobie paragrafu. Ten selektor ma sens np. przy div > p, ale zupełnie nie pasuje do relacji „element po elemencie”. W tym zadaniu potrzebna jest relacja rodzeństwa: akapit stoi obok obrazka, a nie w środku. Prawidłowe podejście opiera się na zrozumieniu, że chcemy „bezpośredniego sąsiada” na tym samym poziomie, a nie potomka czy dziecka. Właśnie to zapewnia selektor sąsiedniego rodzeństwa, czyli konstrukcja z plusem. Typowy błąd myślowy polega na tym, że patrzymy na wygląd strony (obrazek nad akapitem) i nie analizujemy prawdziwej struktury DOM. Dobra praktyka frontendowa to zawsze przełożyć układ na dokładne relacje: rodzic–dziecko, przodek–potomek, rodzeństwo. Dopiero potem dobrać odpowiedni kombinator w CSS. Jeśli chcemy stylować element „bezpośrednio po”, używamy właśnie selektora z +, a nie spacji czy znaku >.
Pytanie 12

W języku JavaScript stworzono obiekt Samochod. Aby wywołać jedną z jego metod, trzeba wpisać

A. Samochod.spalanie_na100
B. Samochod.spalanie()
C. Samochod()
D. Samochod.kolor
W przypadku niepoprawnych odpowiedzi, możemy zauważyć, że pierwsza z nich, Samochod(), sugeruje wywołanie konstruktora obiektu, co nie jest poprawne w kontekście wywołania metody. Kiedy używamy nawiasów, JavaScript interpretuje to jako próbę stworzenia nowego obiektu, a nie dokonania akcji na istniejącym obiekcie. Kolejna odpowiedź, Samochod.kolor, odnosi się do właściwości obiektu, a nie do metody. W JavaScript możemy uzyskać dostęp do właściwości obiektów za pomocą notacji kropkowej, ale nie wykonuje to żadnej akcji ani nie wywołuje funkcji, co czyni tę odpowiedź niepoprawną w kontekście pytania. Ostatnia propozycja, Samochod.spalanie_na100, również nie jest poprawna, ponieważ sugeruje, że spalanie_na100 jest właściwością obiektu, a nie metodą. Warto zauważyć, że w JavaScript metody są definiowane jako funkcje w obiektach, co oznacza, że muszą być wywoływane z użyciem nawiasów, aby uzyskać pożądany efekt. Dlatego tylko odpowiedź wskazująca na metodę spalanie() jest właściwa. W kontekście programowania obiektowego w JavaScript, każde polecenie powinno być zgodne z definicją i zastosowaniem metod, co zwiększa przejrzystość kodu i jego funkcjonalność.
Pytanie 13

Zmienna zadeklarowana w C++ jako double x*; to

A. wskaźnik
B. zmienna zmiennoprzecinkowa
C. parametr formalny typu zmiennoprzecinkowego
D. zmienna typu całkowitego
Parametr formalny typu rzeczywistego nie ma zastosowania w kontekście 'double x*;', ponieważ nie jest to definicja dla parametru funkcji, lecz dla wskaźnika na zmienną typu double. Zmienna rzeczywista odnosi się do prostej deklaracji zmiennej, która przechowuje wartość typu double, jednak w tym przypadku mamy do czynienia z wskaźnikiem, a nie ze zmienną przechowującą wartość. Zmienna całkowita z kolei jest typem danych przechowującym liczby całkowite, a więc nie ma związku z typem double, który jest przeznaczony dla liczb zmiennoprzecinkowych. Wskaźniki są bardziej zaawansowanym konceptem w C++, pozwalającym na manipulacje adresami w pamięci oraz umożliwiającym dynamiczne alokacje pamięci. Użycie wskaźników jest kluczowe w przypadku struktur danych oraz programowania obiektowego, gdzie pozwalają one na efektywne przechowywanie i zarządzanie danymi. Zrozumienie różnic między różnymi typami danych w języku C++ oraz ich zastosowań jest niezbędne dla prawidłowego projektowania aplikacji i unikania błędów programistycznych.
Pytanie 14

Jaką wartość będzie mieć zmienna str2 po wykonaniu poniższego fragmentu kodu JavaScript?

var str1 = "JavaScript"; var str2 = str1.substring(2, 6);
A. vaSc
B. avaS
C. avaScr
D. vaScri
Zrozumienie działania metody substring jest kluczowe do prawidłowego wyodrębniania części łańcucha znaków w JavaScript. Metoda ta przyjmuje dwa argumenty: indeks początkowy oraz opcjonalny indeks końcowy. Indeks początkowy wskazuje od którego znaku zaczynamy wycinanie a indeks końcowy wskazuje na pierwszy znak który nie zostanie uwzględniony. Jeśli indeks końcowy nie jest podany metoda wycina do końca łańcucha. Indeksowanie w JavaScript jest zerowe co oznacza że pierwszy znak ma indeks 0 drugi indeks 1 itd. To może prowadzić do mylnych założeń jeśli nie zrozumie się poprawnie jak działają indeksy. Typowym błędem jest użycie indeksu końcowego w sposób który uwzględnia także znak na tej pozycji co jest błędne ponieważ indeks końcowy jest wyłączny. W pytaniu gdy użyjemy substring(2 6) z łańcuchem JavaScript zaczynamy od znaku o indeksie 2 czyli v i kontynuujemy do indeksu 6 nie włączając go co daje nam ciąg vaSc. Inne odpowiedzi mogą wynikać z błędnego uwzględnienia indeksów początkowego lub końcowego co prowadzi do wycinania niepoprawnych fragmentów łańcucha. Rozumienie i stosowanie zasad indeksowania oraz logiki zerowania indeksów jest kluczowe przy pracy z łańcuchami znaków w JavaScript.
Pytanie 15

Aby zmienić strukturę już istniejącej tabeli przy użyciu zapytania SQL, należy użyć kwerendy

A. UPDATE
B. INSERT INTO
C. CREATE TABLE
D. ALTER TABLE
Odpowiedź 'ALTER TABLE' jest poprawna, ponieważ ta kwerenda jest używana do modyfikacji struktury istniejącej tabeli w bazach danych SQL. Dzięki komendzie ALTER TABLE można dodawać nowe kolumny, usuwać istniejące kolumny, zmieniać typy danych kolumn, a także modyfikować ograniczenia (constraints) dotyczące tabeli. Dla przykładu, aby dodać nową kolumnę 'wiek' do tabeli 'pracownicy', można użyć następującej kwerendy: 'ALTER TABLE pracownicy ADD wiek INT;'. Warto również wspomnieć, że ALTER TABLE może być używane w różnych systemach zarządzania bazami danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy SQL Server, co czyni go uniwersalnym narzędziem w pracy z bazami danych. Podczas modyfikacji tabeli należy jednak zachować ostrożność, aby nie wprowadzić niezgodności w aplikacjach korzystających z tej tabeli. Praktyką zalecaną jest wykonywanie kopii zapasowej danych przed wprowadzeniem większych zmian. Zrozumienie tej komendy i jej zastosowania jest kluczowe dla efektywnego zarządzania danymi w systemach bazodanowych.
Pytanie 16

Aby włączyć kaskadowy arkusz stylów zapisany w oddzielnym pliku, należy zastosować poniższy fragment kodu HTML

A. <link rel="stylesheet" type="text/css" href= "styl.css" />
B. <div id="styl.css" relation="css" />
C. <option value="styl.css" type="text/css" />
D. <meta charset="styl.css" />
Aby dołączyć kaskadowy arkusz stylów zapisany w zewnętrznym pliku, poprawnie używamy tagu <link>. Ten tag pozwala na powiązanie zewnętrznego pliku CSS z dokumentem HTML, co jest kluczowe dla zarządzania stylem witryny internetowej. W atrybucie 'rel' określamy, że jest to arkusz stylów ('stylesheet'), a w atrybucie 'type' informujemy przeglądarkę, że plik jest typu 'text/css'. Atrybut 'href' wskazuje lokalizację pliku CSS. To podejście jest zgodne z zaleceniami W3C, co zapewnia kompatybilność z różnymi przeglądarkami. Przykładowe użycie wygląda następująco: <link rel='stylesheet' type='text/css' href='styl.css'>. Dzięki temu możemy oddzielić strukturę dokumentu HTML od jego stylizacji, co ułatwia zarządzanie kodem oraz poprawia efektywność ładowania stron. Praktyczne zastosowanie tego rozwiązania pozwala na łatwe wprowadzanie globalnych zmian w stylach, co jest szczególnie przydatne w dużych projektach, gdzie wiele stron korzysta z tego samego pliku CSS.
Pytanie 17

Przy użyciu polecenia ALTER TABLE można

A. usuwać tabelę
B. zmieniać strukturę tabeli
C. zmieniać wartości zapisane w rekordach tabeli
D. tworzyć nową tabelę
Polecenie ALTER TABLE jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu bazami danych, pozwalającym na modyfikację struktury istniejących tabel. Umożliwia m.in. dodawanie, usuwanie lub modyfikowanie kolumn, a także zmianę ich typów danych. Na przykład, aby dodać nową kolumnę do tabeli, można użyć polecenia: ALTER TABLE nazwa_tabeli ADD nowa_kolumna typ_danych. W praktyce, ALTER TABLE jest niezbędne w przypadku zmiany wymagań aplikacji, które mogą wymagać dostosowania struktury bazy danych. Zmiany strukturalne powinny być przeprowadzane zgodnie z zasadami normalizacji, co zapewnia optymalizację bazy danych oraz zapobiega redundancji danych. Kluczowe jest również testowanie wprowadzonych zmian w środowisku testowym przed ich wdrożeniem w produkcji, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w inżynierii oprogramowania. Warto również pamiętać, że podczas modyfikacji struktury tabeli, odpowiednie zrozumienie relacji między tabelami jest istotne dla zachowania integralności danych.
Pytanie 18

Jaką rozdzielczość należy przyjąć, aby uzyskać proporcje obrazu 16:9, zakładając, że piksel ma formę kwadratu?

A. 1366 na 768 pikseli
B. 2560 na 2048 pikseli
C. 320 na 240 pikseli
D. 800 na 480 pikseli
Proporcje obrazu 16:9 są standardem szerokokątnym, powszechnie stosowanym w telewizji, filmach oraz w grach komputerowych. Przy rozdzielczości 1366 na 768 pikseli, stosunek szerokości do wysokości wynosi 16 do 9, co oznacza, że dla każdego 16 pikseli szerokości przypada 9 pikseli wysokości. Technicznie, aby obliczyć proporcje obrazu, należy podzielić szerokość przez wysokość. W tym przypadku 1366/768 daje wartość równą około 1.77, co odpowiada proporcji 16:9. Takie rozdzielczości są często używane w laptopach oraz monitorach HD, co czyni je idealnym wyborem do zastosowań multimedialnych. Standard 16:9 stał się powszechnie akceptowanym formatem, co wpływa na kompatybilność treści wizualnych, umożliwiając ich odpowiednie wyświetlanie na różnych urządzeniach. Użycie tej rozdzielczości zapewnia również lepszą jakość obrazu w porównaniu z niższymi rozdzielczościami, co jest kluczowe w kontekście nowoczesnych technologii wyświetlania.
Pytanie 19

Który z przedstawionych kodów XHTML sformatuje tekst według podanego wzorca?
Ala ma kota
a kot ma Alę

A. <p>Ala ma <b>kota</i><br> a <b>kot</b> ma Alę</p>
B. <p>Ala ma <b>kota</b><br> a <b>kot</b> ma Alę</p>
C. <p>Ala ma <b>kota</b><br> a <i>kot</i> ma Alę</p>
D. <p>Ala ma <b>kota<br> a <i>kot</i> ma Alę</p>
Poprawna odpowiedź to <p>Ala ma <b>kota</b><br/>a <i>kot</i> ma Alę</p>. W tym kodzie XHTML tekst 'Ala ma kota' jest odpowiednio sformatowany dzięki zastosowaniu znaku <b>, który definiuje tekst pogrubiony, oraz <i>, który oznacza tekst kursywą. Ponadto <br/> jest używane do wstawienia przerwy w linii, co jest zgodne z praktykami formatowania tekstu w HTML/XHTML. Zgodnie ze standardami W3C, XHTML jest stricte oparty na XML, co oznacza, że wszystkie elementy muszą być poprawnie zagnieżdżone i zamknięte. Użycie <i> w drugiej części tekstu jest poprawne, ponieważ wskazuje na pewną formę wyróżnienia, a jednocześnie zachowuje semantykę. Przy tworzeniu stron internetowych ważne jest, aby formatowanie tekstu było zarówno estetyczne, jak i zgodne z regułami semantycznymi, co ta odpowiedź spełnia. Przykładowo, tekst ten można umieścić w dowolnym dokumencie HTML, aby zachować poprawne formatowanie, co wpływa na czytelność.
Pytanie 20

W tabeli mieszkancy, która zawiera pola id, imie, nazwisko, ulica, numer oraz czynsz (kwota całkowita), należy uzyskać informacje o osobach zamieszkujących ulicę Mickiewicza pod numerami 71, 72, 80, których czynsz nie przekracza 1000 zł. Klauzula WHERE w zapytaniu powinna wyglądać następująco

A. WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer > 70 AND numer < 81 OR czynsz < 1000
B. WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer IN (71, 72, 80) AND czynsz < 1000
C. WHERE ulica = 'Mickiewicza' OR numer IN (71, 72, 80) OR czynsz < 1000
D. WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer IN (71, 72, 80) OR czynsz < 1000
Kiedy piszemy zapytanie SQL, klauzula WHERE powinna wyglądać tak: 'WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer IN (71, 72, 80) AND czynsz < 1000'. Dlaczego to działa? Bo ta klauzula jasno określa, że interesują nas tylko mieszkańcy z ulicy Mickiewicza, mający numery 71, 72 lub 80, i którzy płacą czynsz mniejszy niż 1000 zł. Użycie AND sprawia, że wszystkie te warunki muszą być spełnione naraz, co jest naprawdę ważne. Możemy to sobie wyobrazić w kontekście zarządzania nieruchomościami, gdzie chcemy pokazać tylko wybraną grupę mieszkańców, na przykład do analizy ich sytuacji finansowej. I tak na marginesie – w SQL lepiej unikać OR, gdy chcemy dostąpić do jasno określonych danych, ponieważ może to dać nam za dużo wyników lub takie, których nie chcemy.
Pytanie 21

Reprezentacja znacznika HTML w formacie ```przejdź```

A. jest poprawny, po kliknięciu w odnośnik strona zostanie przewinięta do sekcji o nazwie "hobby"
B. jest poprawny, po kliknięciu w odnośnik otworzy się strona internetowa o URL "hobby"
C. jest błędny, użyto niewłaściwego znaku "#" w atrybucie href
D. jest błędny, w atrybucie href należy wpisać adres URL
W odpowiedziach, które wskazują na błędy w zapisie znacznika HTML, pojawiają się nieporozumienia dotyczące funkcji atrybutu href w tagu <a>. Niepoprawne są twierdzenia sugerujące, że użycie znaku '#' w atrybucie href jest błędne. Wręcz przeciwnie, znak '#' jest standardowym sposobem definiowania odnośników do identyfikatorów na tej samej stronie. Zastosowanie atrybutu href w takiej formie jest powszechnie akceptowane i stosowane w praktyce web developerskiej. Kolejnym błędnym wnioskiem jest stwierdzenie, że w atrybucie href należy podać pełny adres URL. W rzeczywistości, gdy celem jest nawigacja do sekcji na tej samej stronie, wystarczy użyć symbolu '#' i odpowiedniego identyfikatora. Dodatkowo, pominięcie praktyki użycia href do nawigacji wewnętrznej prowadzi do mniejszych korzyści w zakresie użyteczności strony. Użytkownicy oczekują, że będą mogli łatwo przemieszczać się pomiędzy różnymi sekcjami długich treści, a niewłaściwe podejście do definiowania odnośników może prowadzić do frustracji i obniżenia jakości doświadczeń użytkowników. Warto zatem zrozumieć, że poprawne stosowanie takich odnośników jest kluczowe dla skutecznego projektowania stron internetowych.
Pytanie 22

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. grupowania.
B. sumy.
C. wykluczenia.
D. części wspólnej.
W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo w grafice wektorowej mamy kilka różnych funkcji, które na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie: łączą obiekty w coś, co zachowuje się jak jeden element. Jednak ich działanie „pod maską” jest zupełnie inne. Funkcje typu suma, wykluczenie czy część wspólna to klasyczne operacje boolowskie na kształtach. One zmieniają geometrię obiektów, czyli tworzą nową ścieżkę wynikową na podstawie przecięcia lub połączenia istniejących. W praktyce oznacza to, że jeśli zastosujesz sumę na tekście i wielokącie, program najczęściej zamieni tekst na krzywe i połączy wszystko w jedną ścieżkę. Efekt wizualny może być fajny, ale edytowalność tekstu przepada. Nie możesz już po prostu zmienić czcionki czy liter, bo to nie jest tekst, tylko zestaw węzłów. Podobnie z wykluczeniem: ta operacja tworzy „dziurę” jednego obiektu w drugim. Używa się jej np. do wycinania napisu z tła lub tworzenia maski. To jest typowy trik przy projektach logotypów albo efektach dekoracyjnych. Ale z punktu widzenia pytania – to działanie jest destrukcyjne dla tekstu, bo znowu zamienia go na kształt i łączy z wielokątem w sposób nieodwracalny (poza cofnięciem operacji). Część wspólna działa jeszcze ostrzej: zostawia tylko obszar, w którym obiekty się nakładają. Reszta jest tracona. To też jest operacja geometryczna, a nie organizacyjna. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że „skoro po operacji mam jeden obiekt, to znaczy, że to jest to samo co grupowanie”. Niestety nie. Grupowanie nie modyfikuje kształtów, tylko tworzy kontener logiczny – tak jakbyś w folderze trzymał kilka plików. Możesz je potem rozgrupować i wszystko wraca do stanu sprzed grupowania. Operacje suma, wykluczenie, część wspólna są destrukcyjne względem oryginalnych obiektów, bo generują nową ścieżkę zamiast starych. W kontekście dobrych praktyk w grafice komputerowej i multimediach przyjmuje się, że dopóki chcesz zachować pełną edytowalność (szczególnie tekstów), używasz grupowania, warstw i wyrównywania, a dopiero na późnym etapie projektu stosujesz operacje boolowskie, i to świadomie, wiedząc, że cofasz się już tylko historią edycji. Dlatego w pytaniu, gdzie mowa jest wprost o połączeniu tekstu i wielokąta w jeden obiekt w sposób odwracalny, jedyną sensowną odpowiedzią jest funkcja grupowania, a nie suma, wykluczenie czy część wspólna.
Pytanie 23

Język JavaScript wspiera

A. funkcje wirtualne
B. abstrakcyjne klasy
C. wysyłanie ciastek z identycznymi informacjami do wielu użytkowników strony
D. obiekty DOM
Obiekty DOM (Document Object Model) są fundamentalnym aspektem języka JavaScript, umożliwiającym interakcję z dokumentami HTML i XML. Dzięki DOM, programiści mogą dynamicznie manipulować strukturą dokumentu, co pozwala na tworzenie interaktywnych aplikacji webowych. Na przykład, za pomocą JavaScript można zmieniać tekst w elementach HTML, dodawać lub usuwać elementy, a także reagować na zdarzenia użytkownika, takie jak kliknięcia czy ruchy myszy. Przykładowy kod: document.getElementById('example').innerHTML = 'Nowa zawartość'; ilustruje, jak można zmienić zawartość elementu z identyfikatorem 'example'. Zrozumienie i umiejętność pracy z DOM jest kluczowe w nowoczesnym tworzeniu stron internetowych oraz aplikacji w JavaScript, co wpisuje się w najlepsze praktyki rozwoju oprogramowania, takie jak separacja logiki od prezentacji i programowanie obiektowe.
Pytanie 24

Delegacja domeny to

A. utrata okresu ważności domeny z możliwością odnowienia jej.
B. zmiana nazwy domeny.
C. zmiana rejestratora domeny.
D. umieszczenie informacji o zewnętrznych serwerach, które obsługują stronę.
W temacie domen bardzo łatwo pomylić kilka pojęć, bo wszystko dzieje się w podobnych panelach administracyjnych i na pierwszy rzut oka wygląda podobnie. Delegacja domeny nie ma jednak nic wspólnego ze zmianą jej nazwy. Zmiana nazwy oznacza po prostu rejestrację zupełnie innej domeny, np. zamiast moja-firma.pl kupujesz moja-firmka.pl. Technicznie to są dwa różne wpisy w rejestrze, a delegacja zawsze dotyczy jednej, konkretnej zarejestrowanej już nazwy i tego, na jakie serwery DNS jest ona „wskazana”. Częsty błąd myślowy to też łączenie delegacji z przeniesieniem domeny do innego rejestratora. Transfer domeny polega na zmianie firmy, która zarządza Twoją usługą domenową (fakturowanie, panel, obsługa klienta). Możesz przenieść domenę do innego rejestratora bez zmiany delegacji, jak i zmienić delegację bez transferu. To są dwie niezależne operacje, choć użytkownicy często je mylą, bo wykonują je w podobnym momencie, np. przy zmianie hostingu. Kolejna rzecz to okres ważności domeny. Utrata ważności oznacza po prostu wygaśnięcie domeny, czasem z okresem ochronnym, w którym można ją jeszcze odnowić. To też nie jest delegacja. To kwestia opłacenia kolejnego okresu rozliczeniowego u rejestratora i statusu domeny w rejestrze (active, expired, redemption itp.). Delegacja natomiast dotyczy warstwy DNS, czyli tego, gdzie świat ma szukać informacji technicznych o domenie. Te błędne skojarzenia biorą się zwykle z tego, że użytkownik widzi w jednym miejscu: datę ważności, przycisk transferu i pola z serwerami DNS, więc wrzuca to wszystko do jednego worka. W rzeczywistości dobra praktyka jest taka, żeby traktować te obszary osobno: osobno zarządzanie własnością i okresem ważności domeny, osobno wybór rejestratora, a osobno właśnie delegację na odpowiednie serwery DNS, które obsługują stronę, pocztę i inne usługi powiązane z nazwą domenową.
Pytanie 25

Na ilustracji przedstawiono ustawienia programu służącego do montażu filmów. Nowy projekt ma ustawienia

Ilustracja do pytania
A. wysokość 1920 px i szerokość 1080 px.
B. 25 klatek na każdą sekundę filmu.
C. 48 minut czasu trwania filmu.
D. 25 klatek na cały film.
Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z oznaczenia „25 fps” w ustawieniach projektu. Skrót fps oznacza „frames per second”, czyli liczbę klatek na sekundę. Jeśli projekt ma 25 fps, to znaczy, że każda sekunda gotowego filmu będzie złożona z 25 kolejnych klatek wideo. To jest właśnie standardowa liczba klatek na sekundę stosowana w Europie (standard telewizyjny oparty na PAL), bardzo często używana w programach do montażu i w kamerach. W praktyce wygląda to tak: jeżeli nagrasz materiał w 25 fps i zmontujesz projekt również w 25 fps, to ruch będzie wyglądał naturalnie, a odtwarzanie będzie płynne i zgodne z typowymi ustawieniami telewizorów i wielu platform VOD. Gdybyś ustawił np. 10 fps, obraz byłby wyraźnie „szarpiący”, a przy 60 fps – bardzo płynny, ale też wymagający więcej miejsca na dysku i większej mocy obliczeniowej przy montażu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że liczba klatek na sekundę to jedna z kluczowych decyzji przy zakładaniu nowego projektu: wpływa na płynność ruchu, rozmiar pliku wynikowego i komfort montażu. W programach do edycji wideo zawsze szukaj parametru „Frame Rate” lub właśnie „fps”. Jeżeli widzisz tam liczbę, np. 24, 25, 30, 50 czy 60, to zawsze będzie chodziło o liczbę klatek przypadających na jedną sekundę odtwarzania filmu, a nie o całkowitą liczbę klatek czy czas trwania projektu. W tym zadaniu opis 25 fps dokładnie odpowiada odpowiedzi „25 klatek na każdą sekundę filmu”.
Pytanie 26

Funkcja zapisana w języku PHP wygląda tak patrz ramka): Jej celem jest

Ilustracja do pytania
A. zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta
B. wypisanie liczby parzystej
C. zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta
D. wypisanie liczby nieparzystej
Funkcja w języku PHP jest zapisana w taki sposób że przyjmuje jeden argument liczba i sprawdza czy jest on parzysty. Używa operatora modulo % który zwraca resztę z dzielenia. Jeśli liczba podzielona przez 2 daje resztę równą 0 oznacza to że jest parzysta. W takim przypadku funkcja zwraca wartość 1. W przeciwnym razie czyli gdy liczba jest nieparzysta funkcja zwraca 0. Takie podejście jest częstym wzorcem w programowaniu gdyż pozwala na szybkie i efektywne sprawdzenie parzystości liczby. Stosowanie operatora modulo jest standardem w wielu językach programowania dzięki czemu kod jest zrozumiały i łatwo go przenieść między różnymi platformami. W praktyce takie funkcje mogą być używane w algorytmach gdzie konieczne jest filtrowanie danych na podstawie parzystości lub innych podobnych kryteriów. Dobre praktyki w kodowaniu w PHP obejmują również jasne nazywanie funkcji i zmiennych co poprawia czytelność i utrzymanie kodu. Można także zastanowić się nad rozszerzeniem funkcji o dodatkowe sprawdzania lub logikę w zależności od potrzeb projektu.
Pytanie 27

W języku PHP, aby uzyskać dostęp do pliku dane.txt w trybie tylko do odczytu i odczytać jego zawartość, należy użyć funkcji:

A. fopen("dane.txt", "w") oraz fgets()
B. fopen("dane.txt", "r") oraz fgets()
C. fopen("dane.txt", "w") oraz fputs()
D. fopen("dane.txt", "r") oraz fputs()
Odpowiedź fopen("dane.txt", "r") oraz fgets() jest poprawna, ponieważ zastosowanie funkcji fopen z parametrem 'r' otwiera plik w trybie do odczytu. Funkcja fgets służy do odczytywania pojedynczej linii z pliku, co idealnie odpowiada potrzebie pobrania zawartości z pliku dane.txt. Przykładowe użycie tej pary funkcji może wyglądać tak: $handle = fopen('dane.txt', 'r'); if ($handle) { while (($line = fgets($handle)) !== false) { echo $line; } fclose($handle); } Warto również zauważyć, że przy pracy z plikami w PHP zaleca się zawsze sprawdzanie, czy plik został poprawnie otwarty, aby uniknąć błędów w czasie wykonania. Dobre praktyki obejmują także zamykanie pliku po jego użyciu, co pomaga w zarządzaniu zasobami systemowymi. Dodatkowo, w przypadku błędów, można wykorzystać funkcję error_reporting(), aby monitorować błędy i ostrzeżenia, co jest niezbędne w profesjonalnym rozwoju aplikacji webowych w PHP.
Pytanie 28

W bazie danych znajduje się tabela o nazwie pracownicy z kolumnami: nazwisko, imię, pensja, wiek. Jak powinna wyglądać składnia polecenia do obliczenia średniej pensji pracowników?

A. select AVG (pensja) from pracownicy
B. select AVG (nazwisko) into pensja
C. select VAR (pensja) from nazwisko
D. select VAR (pracownicy) into pensja
Poprawna odpowiedź, czyli polecenie 'select AVG (pensja) from pracownicy', wykorzystuje funkcję agregującą AVG, która jest standardowo stosowana w SQL do obliczania średniej wartości w kolumnie. W tym przypadku, polecenie to oblicza średnią pensję pracowników zapisanych w tabeli 'pracownicy'. Użycie funkcji AVG jest zgodne z dobrymi praktykami SQL, które zalecają stosowanie odpowiednich funkcji agregujących w celu efektywnego przetwarzania danych. Wartości w kolumnie 'pensja' są analizowane, a wynik zwraca jedną wartość — średnią pensję, co jest niezwykle użyteczne w kontekście raportowania czy analizy wynagrodzeń. Przykładowo, jeśli tabela zawiera pensje 3000, 4000 i 5000, funkcja AVG zwróci 4000. Tego rodzaju zapytania są powszechnie stosowane w raportach kadrowych oraz podczas analizy budżetu w organizacjach, co czyni je niezbędnym elementem wiedzy dla analityków danych oraz programistów baz danych.
Pytanie 29

Elementy <header>, <article>, <section>, <footer> są typowe dla języka

A. HTML 4.01 Transitional
B. XHTML 1.1
C. HTML 4.01 Strict
D. HTML 5
Odpowiedź HTML 5 jest prawidłowa, ponieważ to właśnie w tej wersji języka HTML wprowadzono nowe semantyczne znaczniki, takie jak <header>, <article>, <section> oraz <footer>. Te znaczniki mają na celu lepsze strukturalne organizowanie treści w dokumentach internetowych, co ułatwia zarówno odczyt zrozumienia przez przeglądarki, jak i poprawia dostępność dla osób korzystających z technologii wspomagających. Na przykład, <header> zazwyczaj zawiera nagłówki i elementy nawigacyjne, podczas gdy <article> służy do oznaczenia niezależnej jednostki treści, np. artykułu prasowego. <section> jest używane do grupowania powiązanych sekcji, a <footer> zawiera informacje takie jak prawa autorskie czy linki do polityki prywatności. Wdrożenie tych znaczników zgodnie z najlepszymi praktykami zwiększa semantykę strony, co jest korzystne dla SEO, a także pozwala na lepsze zrozumienie struktury strony przez roboty indeksujące. HTML 5 jest obecnie standardem w tworzeniu stron internetowych i jego znajomość jest kluczowa dla współczesnych deweloperów.
Pytanie 30

Funkcją zaprezentowanego kodu PHP jest napełnienie tablicy $tab 10 losowymi liczbami z przedziału od -100 do 100, a następnie wypisanie liczb ujemnych. Kod prezentuje się następująco:

$tab = array();
for ($i = 0; $i < 10; $i++)
{
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}

foreach ($tab as $x)
{
    if ($x < 0)
        echo "$x ";
}
A. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i ich wyświetlenie
B. kolejnymi liczbami od -100 do 100 oraz wypisanie liczb ujemnych
C. 100 losowymi liczbami, a następnie wypisanie liczb dodatnich
D. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie liczb ujemnych
Interpretacja kodu pod kątem generowania liczb od -100 do 100 i ich wypisywania jest błędna ze względu na niewłaściwe zrozumienie funkcji rand oraz struktury pętli. Kod generuje dziesięć losowych wartości, ale nie wypisuje wszystkich liczb z zakresu, a jedynie ujemne liczby z wylosowanego zbioru. Podobnie, przypuszczenie, że kod wypełnia tablicę kolejnymi liczbami od 0 do 9 i je wypisuje, wynika z błędnego pojmowania mechanizmu inkrementacji zmiennej i oraz przypisania losowych wartości w tablicy. Wreszcie, myśl, że kod wypełnia 100 losowymi wartościami, jest błędna, ponieważ struktura pętli została ustawiona na dziesięć iteracji i nie ma elementu, który by sugerował generowanie aż 100 elementów. Ważne jest, aby dokładnie przeanalizować strukturę kodu i zrozumieć, jakie operacje są wykonywane w ramach każdej pętli oraz jakie wartości są faktycznie manipulowane. Zrozumienie funkcji rand i poprawne rozpoznanie zakresu liczby iteracji jest kluczowe w analizie i interpretacji kodu w językach programowania takich jak PHP. Poprawne zrozumienie logiki warunkowej if umożliwia prawidłową identyfikację, jakie elementy są wypisywane na końcu procesu, co jest istotne w wielu praktycznych zastosowaniach programistycznych.
Pytanie 31

$n = '[email protected]'; $dl = strlen($n); $i = 0; while ($i < $dl && $n[$i] != '@') {     echo $n[$i];     $i++; } Fragment kodu w języku PHP wyświetli

A. wyłącznie nazwę konta, czyli 'adres'
B. cały adres e-mail, czyli '[email protected]'
C. tylko nazwę domeny, czyli 'host.pl'
D. nazwę konta z znakiem @, czyli 'adres@'
W przedstawionym kodzie PHP zmienna $n przechowuje adres e-mail '[email protected]'. Funkcja strlen($n) zwraca długość tego ciągu, co w tym przypadku wynosi 14. Pętla while iteruje przez znaki ciągu, aż napotka znak '@' lub do końca ciągu. W każdej iteracji pętli, znak aktualnej pozycji jest wypisywany. Pętla zaczyna od indeksu 0 i sprawdza każdy znak, aż do momentu, gdy napotka znak '@'. W wyniku działania pętli, wypisywane są tylko znaki przed '@', co w tym przypadku oznacza nazwę konta, czyli 'adres'. Aby lepiej zrozumieć to działanie, warto postawić przed sobą praktyczny przykład. Jeśli zmienimy zmienną $n na '[email protected]', kod wypisze 'test', co potwierdza, że pętla działa zgodnie z zamierzeniem, wypisując wyłącznie część przed znakiem '@'. Technicznie, zmienne tablicowe w PHP mogą być indeksowane za pomocą operatora kwadratowego, co jest wykorzystywane w tym przypadku do dostępu do poszczególnych znaków ciągu, co jest typowe w programowaniu z użyciem PHP i stringów. W kontekście standardów, kod przestrzega zasady oddzielania nazwy użytkownika od domeny w adresie e-mail, co jest kluczowe dla jego poprawnego działania.
Pytanie 32

W języku PHP instrukcja foreach jest rodzajem

A. pętli, niezależnie od rodzaju zmiennej
B. instrukcji warunkowej, niezależnie od typu zmiennej
C. pętli, przeznaczonej wyłącznie dla elementów tablicy
D. instrukcji wyboru, dla elementów tablicy
Instrukcja <i>foreach</i> w PHP to naprawdę super sprawa, jeśli chodzi o przechodzenie przez elementy tablicy. Dzięki niej można bardzo prosto iterować po wszystkich wartościach, co sprawia, że kod staje się bardziej przejrzysty i zwięzły. Nie trzeba wtedy się martwić o ręczne zarządzanie wskaźnikami tablicy. A dostęp do kluczy i wartości? Proszę bardzo! Na przykład, mając tablicę $fruits = ['jabłko', 'banan', 'czereśnia'], można użyć <i>foreach</i> tak: <code>foreach ($fruits as $fruit) { echo $fruit; }</code>. To wydrukuje nam wszystkie owoce na ekranie. No i warto mieć na uwadze, że <i>foreach</i> działa też z tablicami asocjacyjnymi, co pozwala na przechodzenie przez pary klucz-wartość. Korzystając z tej instrukcji, można pisać lepszy, bardziej zrozumiały kod, a to szczególnie ma znaczenie w większych projektach, gdzie czytelność jest kluczowa dla późniejszego rozwoju i utrzymania kodu.
Pytanie 33

Jakie mechanizmy przydzielania zabezpieczeń, umożliwiające wykonywanie działań na bazie danych, są związane z tematyką zarządzania kontami, użytkownikami oraz ich uprawnieniami?

A. Z właściwościami
B. Z przywilejami obiektowymi
C. Z zasadami
D. Z przywilejami systemowymi
Zarządzanie dostępem do baz danych często opiera się na kilku koncepcjach, które jednak nie są właściwymi odpowiedziami na postawione pytanie. Reguły, jako mechanizmy kontroli dostępu, mogą definiować warunki, które muszą być spełnione, aby użytkownik mógł uzyskać dostęp do danych, jednakże same w sobie nie są odpowiednie do opisywania systemowego nadawania uprawnień. Reguły mogą być stosowane w kontekście bardziej skomplikowanych polityk bezpieczeństwa, ale nie są bezpośrednio związane z przywilejami systemowymi. Atrybuty, z drugiej strony, odnoszą się do cech lub właściwości obiektów w bazie danych, takie jak typ danych, długość czy wartość, ale nie mają one wpływu na systemowe zarządzanie uprawnieniami. W kontekście zabezpieczeń atrybuty mogą być używane w modelach opartych na atrybutach, ale nie są one kluczowe w kontekście przydzielania przywilejów. Przywileje obiektowe to zbiór uprawnień przypisanych do konkretnych obiektów, takich jak tabele czy widoki, które pozwalają użytkownikom na wykonywanie określonych operacji, jak SELECT, INSERT, UPDATE czy DELETE. Chociaż są one istotnym elementem ochrony danych, to jednak nie obejmują one szerszego zarządzania kontami i użytkownikami, które obejmuje również przywileje systemowe. W związku z tym, odpowiedzi te nie dostarczają pełnego obrazu mechanizmów zabezpieczeń stosowanych w zarządzaniu bazami danych.
Pytanie 34

Jak powinien być poprawnie zapisany znacznik <img>, służący do umieszczenia na stronie internetowej obrazu rys.jpg, przeskalowanego do szerokości 120 px oraz wysokości 80 px z tekstem alternatywnym "krajobraz"?

A. <img href="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz"/>
B. <img image="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"/>
C. <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"/>
D. <img src="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz"/>
Odpowiedź <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"/> jest poprawna z kilku powodów. Przede wszystkim, atrybut 'src' wskazuje na lokalizację pliku graficznego, co jest kluczowe dla poprawnego wyświetlania obrazu na stronie internetowej. Atrybuty 'width' oraz 'height' pozwalają na precyzyjne określenie rozmiarów obrazu, co jest istotne zarówno dla responsywności strony, jak i dla optymalizacji czasu ładowania. Użycie jednostki 'px' (pikseli) jest poprawne, jednak w HTML5 można pominąć tę jednostkę, wpisując jedynie wartość liczbową. Atrybut 'alt' jest niezwykle ważny dla dostępności, ponieważ dostarcza alternatywny opis obrazu dla użytkowników, którzy nie mogą go zobaczyć, na przykład osób niewidomych korzystających z czytników ekranu. Używanie odpowiednich atrybutów oraz wartości jest zgodne z najlepszymi praktykami w tworzeniu stron WWW oraz standardami W3C, co wpływa na lepszą użyteczność oraz SEO strony. Przykładem praktycznym może być umieszczenie grafiki w nagłówku strony, gdzie obraz jest widoczny, a opis alternatywny wspiera dostępność i kontekst treści.
Pytanie 35

Instrukcję for można zastąpić inną instrukcją

A. while
B. case
C. switch
D. continue
Instrukcja `while` jest poprawnym zamiennikiem dla instrukcji `for` w kontekście iteracji, ponieważ obie służą do powtarzania bloków kodu, dopóki spełniony jest określony warunek. Główna różnica polega na sposobie deklaracji warunków iteracji. W instrukcji `for` często używamy jej do iteracji po znanym zakresie, np. od 0 do n, co jest typowe w wielu zastosowaniach, takich jak przetwarzanie elementów tablicy. Natomiast `while` idealnie nadaje się do sytuacji, gdzie liczba iteracji jest nieznana na początku i zależy od dynamicznie ocenianych warunków. Przykładem może być przetwarzanie danych, gdzie pętla `while` kontynuuje działanie, aż do momentu, gdy nie napotka na wartość końcową, co jest szczególnie przydatne w algorytmach przetwarzania strumieni danych. Ponadto, od strony wydajnościowej, wybór między `for` a `while` powinien być uzależniony od contextu, w jakim są używane. Dobrą praktyką jest dopasowanie rodzaju pętli do specyfiki problemu, co zwiększa czytelność i efektywność kodu.
Pytanie 36

W systemie baz danych sklepu znajdują się dwie tabele połączone relacją: produkty oraz oceny. Tabela oceny zawiera dowolną liczbę ocen wystawionych przez klientów dla konkretnego produktu, opisaną poprzez pola: id, ocena (pole numeryczne), produktID (klucz obcy). Aby uzyskać maksymalną ocenę dla produktu o ID wynoszącym 10, należy wykorzystać zapytanie

A. SELECT MAX(ocena) FROM oceny WHERE produktID = 10;
B. MAX SELECT ocena FROM oceny WHERE produktID = 10;
C. COUNT MAX SELECT ocena FROM oceny WHERE produktID = 10;
D. SELECT MAX COUNT(ocena) FROM oceny WHERE produktID = 10;
Odpowiedź 'SELECT MAX(ocena) FROM oceny WHERE produktID = 10;' jest poprawna, ponieważ wykorzystuje funkcję agregującą MAX, która zwraca największą wartość w danej kolumnie. W kontekście tego zapytania, funkcja MAX jest stosowana do kolumny 'ocena' w tabeli 'oceny', a dodatkowy warunek 'WHERE produktID = 10' ogranicza wyniki do tylko tych ocen, które są związane z produktem o ID równym 10. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami SQL, które zalecają korzystanie z funkcji agregujących dla wydobywania statystyk z danych. W praktyce, takie zapytania są niezwykle ważne w analizie danych, na przykład do oceny jakości produktów, co może wpłynąć na decyzje biznesowe. Dzięki umiejętności konstruowania takich zapytań, analitycy mogą w łatwy sposób uzyskać kluczowe informacje niezbędne do strategii marketingowych oraz poprawy jakości obsługi klienta.
Pytanie 37

Jak określa się metodę umożliwiającą nawiązanie asynchronicznego połączenia klienta z serwerem i prowadzenie komunikacji bez konieczności przeładowania całej strony WWW?

A. AJAX
B. PHP
C. XML
D. VBScript
PHP, VBScript i XML to technologie, które w kontekście pytania nie pełnią roli techniki asynchronicznej komunikacji między klientem a serwerem. PHP to język skryptowy wykorzystywany głównie po stronie serwera do generowania dynamicznych treści HTML. Jego działanie polega na przetwarzaniu kodu na serwerze przed wysłaniem strony do klienta, co nie pozwala na asynchroniczną komunikację. VBScript, z kolei, to język skryptowy stworzone przez Microsoft, który jest używany głównie w kontekście aplikacji Windows i nie jest standardem w programowaniu po stronie klienta. Nie jest on także szeroko wspierany w nowoczesnych przeglądarkach internetowych. XML (Extensible Markup Language) to format wymiany danych, który może być używany z AJAX-em, ale sam w sobie nie jest techniką komunikacyjną. Często błędne podejście do tematu polega na myleniu formatu wymiany danych z metodą komunikacji. Użytkownicy mogą sądzić, że XML może zastąpić AJAX, co jest nieprawidłowe, ponieważ XML służy jako format danych, a nie jako mechanizm do asynchronicznej wymiany. Warto zrozumieć, że skuteczne projekty webowe opierają się na zintegrowanym stosie technologii, a nie tylko na pojedynczych elementach. Praktyki takie jak RESTful API czy SOAP są bardziej związane z AJAX-em, podczas gdy PHP i inne technologie serwerowe pełnią inną rolę w architekturze aplikacji.
Pytanie 38

Który typ danych obsługiwany przez PHP jest przeznaczony do obsługi zmiennych typu logicznego?

A. Integer
B. Float
C. Boolean
D. String
Odpowiedź "Boolean" jest prawidłowa, ponieważ jest to typ danych w języku PHP, który jest używany do przechowywania zmiennych logicznych. Zmienne tego typu mogą mieć jedynie dwie wartości: true (prawda) lub false (fałsz). Jest to niezwykle istotne w programowaniu, ponieważ umożliwia podejmowanie decyzji na podstawie warunków. Przykładowo, w konstrukcjach warunkowych, takich jak if, można sprawdzić, czy zmienna logiczna jest prawdziwa, co pozwala na wykonanie określonej akcji. Warto również zauważyć, że w PHP można łatwo konwertować inne typy danych na typ boolean za pomocą operatorów, takich jak ! (negacja) oraz porównań, co jest zgodne z zasadami dobrych praktyk programistycznych. Używanie typów logicznych jest kluczowe w kontekście programowania obiektowego oraz podczas pracy z strukturami danych. Przykład: $isAvailable = true; if ($isAvailable) { echo 'Produkt jest dostępny.'; }.
Pytanie 39

Które zapytanie MySQL należy użyć, aby usunąć jedynie pracowników, którzy zarabiają nie mniej niż 500 i nie więcej niż 1000 zł oraz ich miejsce pracy zawiera frazę tx

A. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja > 500 AND pensja < 1000 AND miejsce_pracy LIKE '%tx%';
B. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja IN (500,1000) AND miejsce_pracy LIKE '*tx*';
C. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja BETWEEN 500 AND 1000 AND miejsce_pracy LIKE '%tx%';
D. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja BETWEEN 500 AND 1000 OR miejsce_pracy LIKE '%tx%';
Poprawne jest zapytanie: DELETE FROM pracownicy WHERE pensja BETWEEN 500 AND 1000 AND miejsce_pracy LIKE '%tx%';. Słowo kluczowe BETWEEN w SQL oznacza przedział domknięty, czyli w tym przypadku usuwani będą pracownicy, którzy zarabiają co najmniej 500 i jednocześnie nie więcej niż 1000 zł. To dokładnie odpowiada treści zadania, bez żadnych niedomówień na granicach zakresu. Gdybyśmy użyli > i <, to wartości 500 i 1000 zostałyby wykluczone, co w tym zadaniu byłoby niezgodne z wymaganiem. Drugi warunek korzysta z operatora LIKE wraz z maską '%tx%'. Wzorzec z procentami z obu stron oznacza: znajdź wszystkie wiersze, gdzie ciąg znaków „tx” występuje gdziekolwiek w tekście kolumny miejsce_pracy – na początku, w środku albo na końcu. W MySQL znak % jest standardowym symbolem wieloznacznym (wildcard) dla dowolnego ciągu znaków, a nie gwiazdka *, dlatego zapis z % jest poprawny i zgodny z dokumentacją. Spójnik AND jest tu kluczowy, bo warunek mówi wyraźnie: usuwamy tylko tych pracowników, którzy spełniają jednocześnie oba kryteria – zarówno zakres pensji, jak i fragment tekstu w miejscu pracy. W praktyce takie zapytanie stosuje się np. przy porządkowaniu danych testowych: można szybko usunąć sztuczne rekordy z określonego przedziału płac i z wybranych lokalizacji. Moim zdaniem warto wyrabiać sobie nawyk bardzo precyzyjnego formułowania warunków logicznych (AND/OR) i zawsze sprawdzać, czy zakres jest domknięty czy otwarty. Dobrą praktyką jest też najpierw wykonać SELECT z tym samym WHERE, zobaczyć jakie rekordy zostaną naruszone, a dopiero potem odpalać DELETE – szczególnie na produkcyjnej bazie, bo tam pomyłki bywają bolesne.
Pytanie 40

W poniższym kodzie CSS czcionka zmieni kolor na żółty

a[target="_blank"]
{
  color: yellow;
}
A. odnośników, które otwierają się w tej samej karcie
B. odnośników, które otwierają się w nowej karcie
C. tekstu akapitu
D. każdego linku
Prawidłowa odpowiedź wskazuje na zastosowanie selektora a[target="_blank"] w języku CSS. Ten selektor odnosi się do wszystkich odnośników HTML, które otwierają się w nowej karcie przeglądarki dzięki użyciu atrybutu target z wartością "_blank". Stylizacja tych odnośników na kolor żółty jest możliwa przez przypisanie właściwości color z odpowiednią wartością. Jest to praktyczne podejście, które pozwala na wizualne wyróżnienie linków otwierających się w osobnych zakładkach. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania stron internetowych, gdzie wskazane jest, aby użytkownicy mieli wyraźne sygnały o nietypowych działaniach linków. W kontekście dostępności webowej, takie stylizowanie wspiera użytkowników w szybszym orientowaniu się w sposobie działania poszczególnych elementów interfejsu. Separacja stylu i treści zgodnie z zasadami CSS umożliwia bardziej elastyczne zarządzanie wyglądem strony i ułatwia utrzymanie spójności wizualnej na całej witrynie. Przykład ten ilustruje, jak CSS może wpływać na interakcję użytkownika z elementami strony, co jest kluczowe w procesie tworzenia przyjaznych i intuicyjnych interfejsów użytkownika.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej