Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik farmaceutyczny
Kwalifikacja: MED.09 - Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi, suplementami diety i środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu w aptece
Data rozpoczęcia: 1 stycznia 2026 19:34
Data zakończenia: 1 stycznia 2026 19:46

Egzamin zdany!

Wynik: 36/40 punktów (90,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Zanim przystąpimy do realizacji leku, konieczne jest

A. zgromadzić na stanowisku pracy niezbędny sprzęt do wykonania leku

B. zaplanować pomoc drugiej osoby podczas odważania składników leków

C. odważyć wszystkie składniki leku w ilościach przekraczających te zapisane w recepcie

D. zgromadzić na wadze wszystkie składniki leku recepturowego

Zgromadzenie na stanowisku pracy sprzętu niezbędnego do wykonania leku jest kluczowym krokiem w procesie farmaceutycznym. Przed przystąpieniem do produkcji leku należy upewnić się, że wszystkie urządzenia i akcesoria, takie jak wagi, mieszadła, pojemniki oraz sprzęt ochronny, są dostępne i sprawne. Takie podejście minimalizuje ryzyko błędów i zapewnia, że proces produkcji będzie przebiegał sprawnie. Na przykład, brak odpowiedniego sprzętu może prowadzić do opóźnień, co w kontekście produkcji leków recepturowych może mieć poważne konsekwencje. Dodatkowo, przestrzeganie standardów dotyczących wyposażenia stanowiska pracy, takich jak zasady Dobrej Praktyki Wytwarzania (GMP), jest niezbędne do zapewnienia jakości i bezpieczeństwa leków. W kontekście farmaceutyki, przygotowanie stanowiska pracy jest również związane z minimalizowaniem zanieczyszczeń i błędów, co jest fundamentalnym aspektem produkcji leków.

Pytanie 2

Korzeń tego surowca zawiera waleopotriany, olejki eteryczne oraz kwas walerianowy, co sprawia, że ma działanie uspokajające. Która roślina jest opisywana w tym kontekście?

A. naparstnicy purpurowej

B. kozłka lekarskiego

C. prawoślazu lekarskiego

D. babki lancetowatej

Kozłek lekarski, znany również jako Valeriana officinalis, jest cenionym surowcem zielarskim, który zawiera substancje czynne takie jak waleopotriany, olejki eteryczne oraz kwas walerianowy. Właściwości sedatywne kozłka lekarskiego są szeroko udokumentowane w literaturze medycznej, co czyni go popularnym środkiem w terapii zaburzeń snu, lęku i stresu. Działanie sedatywne wynika z wpływu na układ nerwowy, gdzie składniki aktywne wspomagają relaksację i ułatwiają zasypianie. Kozłek lekarski jest stosowany w formie naparów, kapsułek oraz ekstraktów, co pozwala na elastyczność w dostosowywaniu dawek do indywidualnych potrzeb pacjentów. W standardach farmakopealnych oraz w praktykach ziołoleczniczych, kozłek jest polecany jako preparat wspomagający w terapiach wspierających zdrowie psychiczne, a jego zastosowanie jest zgodne z rekomendacjami międzynarodowych organizacji zdrowotnych, takich jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Warto zaznaczyć, że w przypadku długotrwałego stosowania zaleca się konsultację z lekarzem.

Pytanie 3

Czym nie jest wyrób medyczny?

A. cewnik balonowy

B. gaza

C. glukometr

D. proteza naczyniowa

Wszystkie wymienione odpowiedzi, z wyjątkiem gazy, kwalifikują się jako wyroby medyczne. Glukometr jest urządzeniem diagnostycznym służącym do pomiaru poziomu glukozy we krwi, co jest kluczowym aspektem zarządzania cukrzycą. Osoby z cukrzycą korzystają z glukometrów, aby regularnie monitorować swoje poziomy glukozy, co pozwala na precyzyjne dostosowanie diety oraz dawkowania leków. Konsekwencje niewłaściwego pomiaru mogą być poważne, co podkreśla znaczenie posiadania certyfikowanych urządzeń medycznych. Proteza naczyniowa to z kolei implant stosowany w chirurgii naczyniowej, mający na celu zastąpienie uszkodzonych lub chorych naczyń krwionośnych, co jest niezbędne w leczeniu pacjentów z chorobami układu krążenia. Protezy te są projektowane zgodnie z rygorystycznymi normami bezpieczeństwa, co zapewnia ich skuteczność i trwałość. Cewnik balonowy, stosowany w procedurach kardiologicznych, ma również kluczowe znaczenie w medycynie interwencyjnej. Jest wykorzystywany do udrożnienia naczyń krwionośnych oraz do monitorowania ciśnienia w sercu. Wszyscy ci pacjenci wymagają odpowiednich interwencji medycznych, a stosowane urządzenia są ściśle regulowane, co zapewnia ich bezpieczeństwo i skuteczność. Zrozumienie różnicy między materiałami wspomagającymi, jak gaza, a wyrobami medycznymi, jest kluczowe dla prawidłowego podejścia do leczenia i diagnostyki.

Pytanie 4

Podaj odpowiednią sekwencję działań w procesie granulacji klasycznej na mokro.

A. Zwilżanie i ugniatanie, ujednolicenie ziaren, formowanie granulatu, suszenie

B. Formowanie granulatu, zwilżanie i ugniatanie, suszenie, ujednolicenie ziaren

C. Formowanie granulatu, zwilżanie i ugniatanie, ujednolicenie ziaren, suszenie

D. Zwilżanie i ugniatanie, formowanie granulatu, suszenie, ujednolicenie ziaren

W procesie granulacji klasycznej na mokro kluczowe jest zrozumienie, że każdy krok musi być zrobiony w dobrej kolejności, żeby wyjść z granulatem wysokiej jakości. Niektórzy mogą myśleć, że można formować granulat przed zwilżaniem i ugniataniem, ale to jest błędne. Bez wcześniejszego przygotowania materiału przez zwilżenie, formowanie ziaren po prostu nie zadziała, bo surowce się nie połączą. Ujednolicenie ziaren przed suszeniem to też słaby pomysł, bo zbyt wysoka wilgotność w granulkach stwarza problemy ze stabilnością i może prowadzić do tworzenia aglomeratów, które nie wyglądają tak, jak powinny. Dodatkowo, niektóre odpowiedzi sugerują, że suszenie powinno być przed ujednoliceniem, co jest sprzeczne z tym, co praktykuje przemysł farmaceutyczny. Kluczowe jest, żeby po suszeniu ziarna poddać kontroli jakości, zanim przejdą do dalszych procesów. Rozumienie tej kolejności jest mega istotne, żeby uniknąć typowych błędów, które mogą przynieść nieefektywny proces produkcji i słabej jakości wyroby.

Pytanie 5

W warunkach aseptycznych nie są wymagane do przygotowania

A. roztworu do irygacji pęcherza moczowego

B. kropli do ucha z gentamycyną siarczanem

C. płynu do dezynfekcji ran skórnych

D. maści zawierającej hydrokortyzon

Maść z hydrokortyzonem, będąca lekiem stosowanym w dermatologii, nie wymaga stosowania warunków aseptycznych podczas jej sporządzania. Wynika to z faktu, że maści te są zazwyczaj stosowane na skórę, co oznacza, że ich głównym celem jest działanie miejscowe, a nie systemowe. Proces produkcji maści z hydrokortyzonem często odbywa się w warunkach, które nie muszą spełniać rygorystycznych standardów aseptycznych, jednak ważne jest, aby zachować ogólną higienę oraz unikać zanieczyszczenia produktu. Przykładem zastosowania maści z hydrokortyzonem są stany zapalne skóry, takie jak egzema czy alergiczne reakcje skórne, gdzie jej właściwości przeciwzapalne są kluczowe. W praktyce, aby zminimalizować ryzyko infekcji, farmaceuci i technicy pracujący w aptekach stosują się do zasad dotyczących przygotowywania leków, które obejmują m.in. dezynfekcję narzędzi oraz powierzchni roboczych. Ponadto, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi produkcji leków, stosuje się odpowiednie metody pakowania, aby zapewnić ich trwałość i bezpieczeństwo.

Pytanie 6

Balsamum peruvianum to substancja w postaci cieczy

A. żółta oraz oleista

B. bezbarwna i syropowata

C. czarnobrązowa i rzadka

D. ciemny brąz i lepką

Balsamum peruvianum, znany powszechnie jako balsam peruwiański, to ciecz o charakterystycznej ciemnobrunatnej i lepkiej konsystencji. Jego właściwości fizyczne wynikają z unikalnej kompozycji chemicznej, która zawiera związki o działaniu przeciwzapalnym i antyseptycznym, co czyni go wartościowym w zastosowaniach medycyny naturalnej oraz kosmetykach. Na przykład, jest często używany w produkcie na bazie olejków eterycznych, gdzie jego lepkość pozwala na łatwe mieszanie z innymi składnikami. W kontekście standardów branżowych, balsam peruwiański jest regulowany przepisami dotyczącymi substancji naturalnych, zapewniając, że jego zastosowanie w produktach jest bezpieczne i skuteczne. Dodatkowo, w kosmetykach, jego właściwości nawilżające oraz korzystny wpływ na skórę są szeroko dokumentowane w literaturze dotyczącej dermatologii, co potwierdza jego wszechstronność i potencjał terapeutyczny.

Pytanie 7

Która substancja pomocnicza jest opisana w przedstawionym opisie farmakopealnym zgodnie z FP X?

Definicja: oczyszczona, bezwodna, woskowata substancja otrzymana z wełny owiec.
Wygląd: żółta, tłusta substancja.

A. Adeps suillus.

B. Cacao butyrum.

C. Adeps lanae.

D. Vaselinum album.

Adeps lanae, znany również jako lanolina, jest substancją uzyskiwaną z wełny owiec, co jest zgodne z opisem farmakopealnym. Charakteryzuje się ona żółtawą, woskowatą konsystencją i jest wysoce emolientna, co sprawia, że stosuje się ją szeroko w kosmetykach oraz farmaceutykach. Dzięki swoim właściwościom nawilżającym i ochronnym, lanolina jest szczególnie ceniona w produkcie do pielęgnacji skóry, w tym w maściach, balsamach i kremach, gdzie pełni rolę substancji czynnej oraz nośnika dla innych składników aktywnych. W kontekście dobrych praktyk wytwarzania, lanolina musi być oczyszczona, aby spełniać wymagania jakościowe i bezpieczeństwa, co jest zgodne z normami farmakopealnymi. Warto zauważyć, że jej zastosowanie nie ogranicza się jedynie do kosmetyków; jest także używana w formułach do pielęgnacji ran i w produktach przeznaczonych dla dzieci. Zrozumienie właściwości lanoliny oraz jej zastosowania w praktyce jest kluczowe dla farmaceutów i kosmetologów, co czyni tę substancję istotnym elementem zarówno w naukach przyrodniczych, jak i w branży kosmetycznej.

Pytanie 8

Kwetiapina to lek

A. przeciwpsychotyczny.

B. hipotensyjny.

C. przeciwbakteryjny.

D. moczopędny.

Kwetiapina jest lekiem przeciwpsychotycznym, który działa poprzez modulację aktywności neuroprzekaźników w mózgu, zwłaszcza dopaminy i serotoniny. Jest szeroko stosowana w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak schizofrenia i zaburzenia afektywne dwubiegunowe. Przykłady zastosowań obejmują łagodzenie objawów psychozy, w tym halucynacji i urojeni, a także stabilizację nastroju u pacjentów z chorobą afektywną. W praktyce klinicznej, kwetiapina jest często preferowana ze względu na korzystny profil działania oraz mniejsze ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z innymi lekami przeciwpsychotycznymi. Ponadto, jej zastosowanie w terapii zaburzeń snu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi, zyskuje na znaczeniu. Warto również zauważyć, że standardy leczenia zalecają indywidualne podejście do terapii, uwzględniające zarówno skuteczność, jak i tolerancję na lek oraz potrzeby pacjenta.

Pytanie 9

Z zestawu sprzętu, narzędzi i opakowań niezbędnych do przygotowania leku wybierz taki, który jest konieczny do wytworzenia czopków metodą wylewania?

A. Łaźnia wodna, moździerz, pistel, pudełko do czopków

B. Łaźnia wodna, parownica, bagietka, formy jednorazowe do czopków

C. Moździerz, pistel, formy jednorazowe do czopków, torebka apteczna

D. Czopkarka, moździerz, pistel, pudełko do czopków

Żeby zrobić czopki metodą wylewania, warto mieć pod ręką odpowiednie narzędzia i sprzęt, bo to zapewnia zarówno bezpieczeństwo, jak i skuteczność całego procesu. Na pewno potrzebujesz łaźni wodnej, bo rozpuszczanie składników aktywnych w dobrych temperaturach jest super ważne, żeby nie straciły swoich właściwości. Parownica też się przyda, bo pomaga pozbyć się nadmiaru wody, co jest istotne, żeby składniki były dobrze skoncentrowane. Bagietka to kolejna rzecz, którą warto mieć - pozwala na dokładne mieszanie składników, dzięki czemu masa czopków jest jednorodna. No i pamiętaj o formach jednorazowych do czopków, bo pomagają uzyskać odpowiednie kształty i ułatwiają całe wylewanie. W farmacji korzystanie z takich narzędzi jest zgodne z dobrymi praktykami, bo czystość i precyzja w robieniu leków są super istotne.

Pytanie 10

W słoiku aptecznym z szeroką szyjką należy włożyć

A. roztwór glicerolowy.

B. roztwór etanolowo-wodny.

C. mieszankę.

D. zawiesinę do użytku zewnętrznego.

Zawiesiny do użytku zewnętrznego są preparatami, które zawierają cząstki stałe rozproszone w cieczy, co pozwala na ich aplikację na skórę lub błony śluzowe. Butelki z szeroką szyjką, takie jak słoiki apteczne, są idealne do przechowywania takich substancji, ponieważ umożliwiają łatwe pobieranie ich za pomocą np. szpatułek. W praktyce, zawiesiny są często wykorzystywane w dermatologii do leczenia stanów zapalnych, infekcji czy łagodzenia objawów alergicznych. Dobre praktyki w farmacji zalecają przechowywanie takich substancji w odpowiednich pojemnikach, aby zapewnić ich stabilność i łatwość użycia. Na przykład, zawiesina z tlenkiem cynku stosowana w dermatologii jest znanym preparatem, który przyspiesza gojenie ran i działa przeciwzapalnie, co jest szczególnie ważne w przypadku podrażnień skórnych. Ponadto, istotne jest, aby przed użyciem zawiesiny dokładnie ją wstrząsnąć, co zapewnia równomierne rozprowadzenie cząsteczek stałych w cieczy.

Pytanie 11

Koszt wytworzenia leku recepturowego (nazywanego taksa laborum) według aktualnych przepisów zależy od

A. używanych opakowań

B. cen surowców farmaceutycznych, które zostały wykorzystane

C. liczby przygotowywanego leku

D. tego, czy lek był wytwarzany w warunkach aseptycznych

Koszt wykonania leku recepturowego, znany jako taksa laborum, jest bezpośrednio związany z warunkami, w jakich lek został sporządzony. Aseptyczne warunki wytwarzania są kluczowe w zapewnieniu bezpieczeństwa i skuteczności leku, ponieważ minimalizują ryzyko kontaminacji mikrobiologicznej. Przykładem mogą być leki stosowane w terapii pacjentów z obniżoną odpornością, gdzie aseptyka jest niezbędna do zapobiegania zakażeniom. Koszt wytworzenia leku w takich warunkach jest zazwyczaj wyższy, ponieważ obejmuje dodatkowe procedury i wyposażenie, takie jak pomieszczenia klasy A, sterylizacja narzędzi oraz specjalistyczny personel. Zgodnie z normami farmaceutycznymi, w tym wymaganiami zawartymi w Farmakopei, przestrzeganie zasad aseptyki jest fundamentalnym elementem procesu produkcji leków recepturowych. Dbałość o te standardy nie tylko wpływa na jakość leku, ale również na jego wartość rynkową.

Pytanie 12

Jakiej substancji czynnej dotyczy opis farmakopealny zgodnie z FP X?

A. Balsamum tolutanum

B. Ammonii bituminosulfonas

C. Balsamum peruvianum

D. Ricini oleum

Ammonii bituminosulfonas, znany również jako amoniowy bituminosulfonian, jest substancją czynną o ważnych właściwościach farmakologicznych i terapeutycznych, a jej zastosowanie zgodne z Farmakopeą Polską (FP X) potwierdza jej rolę w medycynie. Substancja ta jest stosowana w leczeniu różnorodnych schorzeń dermatologicznych dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym i łagodzącym. W praktyce klinicznej Ammonii bituminosulfonas wykorzystywany jest w preparatach stosowanych miejscowo, co zwiększa biozgodność oraz zmniejsza ewentualne działania niepożądane. Dobrą praktyką jest stosowanie go w postaci maści lub żelu, co ułatwia aplikację i kontrolowane wchłanianie. Istotne jest również, że substancja ta jest zgodna z normami jakościowymi i standardami opieki zdrowotnej, co czyni ją bezpiecznym wyborem dla pacjentów. Przykładem zastosowania Ammonii bituminosulfonas mogą być preparaty na trądzik lub łuszczycę, gdzie jego właściwości zmniejszające stan zapalny są szczególnie cenione.

Pytanie 13

Czym jest Tinctura Polemonii?

A. nalewka kozłkowa

B. nalewka z ziela Miłka wiosennego

C. nalewka z ziela Konwalii majowej

D. płynny wyciąg z ziela Tymianku

Tinctura Polemonii, znana również jako nalewka kozłkowa, jest wyciągiem płynny przygotowanym z korzeni i kłączy kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis). Jest szeroko stosowana w fitoterapii ze względu na swoje właściwości uspokajające i przeciwlękowe. Wspiera leczenie stanów lękowych, bezsenności oraz nerwicy, co jest zgodne z wytycznymi dotyczących stosowania ziół w medycynie naturalnej. W praktyce medycznej, nalewka kozłkowa może być podawana w formie kropli, co ułatwia dawkowanie i może być stosowana samodzielnie lub w połączeniu z innymi preparatami ziołowymi. Warto podkreślić, że jej działanie opiera się na synergii składników aktywnych, takich jak walepotriaty, które wpływają na układ nerwowy, co zostało potwierdzone w licznych badaniach klinicznych. Przykładowe zastosowanie obejmuje wsparcie w redukcji stresu przed ważnymi wydarzeniami, takimi jak egzaminy czy wystąpienia publiczne.

Pytanie 14

W ramach sprzedaży jednorazowej, bez recepty, dla jednej osoby, w ilości większej niż jedno opakowanie, nie można wydać preparatu

A. Metafen (200 mg Ibuprofenum, 325 mg Paracetamolum), 50 tabletek

B. Apap Extra (500 mg Paracetamolum, 65 mg Coffeinum), 24 tabletki

C. Gripex (325 mg Paracetamolum, 30 mg Pseudoephedrini hydrochloridum, 10 mg Dextromethorphani hydrobromidum), 24 tabletki

D. Etopiryna tabletki na ból głowy (300 mg Acidum acetylsalicylicum, 100 mg Ethylsalicylamidum, 50 mg Coffeinum), 30 tabletek

Gripex, który zawiera 325 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny i 10 mg dekstrometorfanu, jest preparatem, którego sprzedaż w ilości większej niż jedno opakowanie jest zabroniona bez recepty. Zgodnie z przepisami prawa farmaceutycznego, leki zawierające składniki o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym oraz leki stosowane w leczeniu objawów przeziębienia, takie jak pseudoefedryna, są regulowane. Pseudoefedryna jest substancją o działaniu przeciwwysiękowym i może być stosowana jedynie w ograniczonych ilościach, aby zapobiec nadużyciom. W praktyce oznacza to, że pacjenci powinni otrzymywać te leki w ilościach odpowiednich do krótkotrwałego leczenia, co jest zgodne z wytycznymi WHO oraz krajowymi przepisami prawa farmaceutycznego. Należy również zwrócić uwagę na ryzyko interakcji między substancjami czynnymi w preparacie, co podkreśla znaczenie konsultacji z farmaceutą lub lekarzem przed zakupem. Dlatego, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentom, zachowanie tych regulacji jest kluczowe.

Pytanie 15

Według obowiązujących przepisów, co należy zrobić z przeterminowanym w aptece środkiem psychotropowym z grupy IV-P?

A. zgłosić do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego przed utylizacją, stosując protokół

B. zwrócić do hurtowni, w której dokonano zakupu

C. poddać utylizacji wraz z innymi lekami, które straciły swoje właściwości

D. sprzedać po obniżonej cenie, gdyż okres odpowiedzialności wytwórcy za lek jest dłuższy niż termin ważności

Wybór odpowiedzi, który mówi o tym, że trzeba zgłosić przeterminowany lek do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego przed jego wyrzuceniem, jest w porządku i zgadza się z prawem. Jak mówi Ustawa z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, apteki muszą odpowiedzialnie zajmować się lekami, a przeterminowane produkty też się w to wliczają. Zgłoszenie do Inspektora jest ważne, bo pozwala na odpowiedni nadzór i utrzymanie bezpieczeństwa w całym procesie. W praktyce, takie zgłoszenie pomaga w dokumentowaniu utylizacji tych leków, co jest istotne dla ochrony środowiska i zdrowia publicznego. Wiesz, jak to jest - jeśli się nie przestrzega tych zasad, mogą być poważne konsekwencje, zarówno prawne, jak i zdrowotne. Ogólnie rzecz biorąc, współpraca z organami nadzoru to kluczowy element w farmacji, bo zmniejsza ryzyko związane z niewłaściwym przechowywaniem i usuwaniem leków.

Pytanie 16

Działanie inotropowe dodatnie glikozydów nasercowych objawia się:

A. zwiększeniem przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy

B. zmniejszeniem napięcia kardiomiocytów

C. wzrostem siły skurczu kardiomiocytów

D. spadkiem kurczliwości mięśnia serca

Dodatnie inotropowe działanie glikozydów nasercowych oznacza zwiększenie siły skurczu serca, co jest kluczowe w terapii pacjentów z niewydolnością serca. Glikozydy, takie jak digoksyna, działają poprzez hamowanie enzymu Na+/K+ ATP-azy w błonie komórkowej kardiomiocytów, co prowadzi do zwiększenia stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego. Wzrost wapnia w komórkach mięśnia sercowego zwiększa siłę skurczu, co jest ważne dla poprawy wydolności serca i objawów u pacjentów z obniżoną kurczliwością. Praktyczne zastosowanie tego mechanizmu polega na stosowaniu glikozydów u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, gdzie ich działanie może przynieść znaczącą poprawę jakości życia. Ponadto, leki te mogą zmniejszać objawy takie jak duszność czy zmęczenie, ponieważ efektywnie zwiększają objętość wyrzutową serca. W kontekście standardów, glikozydy są często wymieniane w zaleceniach dotyczących leczenia niewydolności serca, wskazując na ich znaczenie w praktyce klinicznej.

Pytanie 17

Zamieszczona recepta jest przykładem niezgodności, która polega na:

Rp.
 Camphorae
 Chlorali hydrati    aa 0,1
 M.f. pulv.    D.t.d. No III
 S. wiadomo

A. powstaniu mieszaniny eutektycznej

B. adsorpcji

C. powstawaniu proszków higroskopijnych

D. wysoleniu

Odpowiedź wskazująca na powstanie mieszaniny eutektycznej jest poprawna, ponieważ rzeczywiście w przypadku połączenia kamfory i hydratu chloralu można zaobserwować zjawisko charakterystyczne dla eutektyków. Mieszaniny eutektyczne to takie układy, w których składniki, gdy są połączone w odpowiednich proporcjach, obniżają swoją temperaturę topnienia, prowadząc do ich upłynnienia w temperaturze, która jest niższa niż temperatura topnienia każdego z nich osobno. To zjawisko jest niezwykle istotne w farmacji, ponieważ może wpływać na stabilność leku. W praktyce, w przypadku recepturowego przygotowywania leków, zrozumienie tego zjawiska jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniej jakości preparatu. Warto wspomnieć, że zgodnie z wytycznymi farmakopealnymi, przygotowywanie eutektyków powinno odbywać się z zachowaniem szczególnej staranności, aby uniknąć niepożądanych reakcji i zapewnić właściwe właściwości leku. Ponadto, w aptekach często stosuje się substancje, które mogą tworzyć eutektyki, dlatego znajomość tego procesu jest niezbędna dla farmaceutów oraz techników farmaceutycznych.

Pytanie 18

Nipagina A stanowi synonim parahydroksybenzoesanu

A. metylu

B. amylu

C. etyliu

D. propylu

Nipagina A, znana również jako parahydroksybenzoesan etylu, jest estrem kwasu p-hydroksybenzoesowego, który jest szeroko stosowany jako konserwant w przemyśle spożywczym i kosmetycznym. Tego typu związki chemiczne, w tym parahydroksybenzoesany, mają właściwości przeciwbakteryjne i grzybobójcze, co czyni je skutecznymi środkami przedłużającymi trwałość produktów. Przykładem zastosowania nipaginy A może być jej wykorzystanie w kosmetykach, gdzie chroni formuły przed zepsuciem, co jest zgodne z normami bezpieczeństwa i higieny obowiązującymi w branży kosmetycznej, takimi jak regulacje REACH. W praktyce, dodawanie nipaginy A do produktów pozwala na zachowanie ich jakości przez dłuższy czas, co jest kluczowe w kontekście ochrony zdrowia konsumentów i minimalizacji strat w przemyśle. Warto także zauważyć, że stosowanie nipaginy A jest regulowane przez odpowiednie instytucje, co zapewnia, że jej zastosowanie jest bezpieczne i efektywne w zakresie ochrony produktów.

Pytanie 19

Z jakiego powodu mieszanka odpowiednich ilości starannie posiekanych substancji roślinnych, przygotowana zgodnie z przepisem farmakopealnym, jest skuteczna?

PRZYGOTOWANIE
 Valerianae radix            30,0 cz.
 Crataegi folium cum flore   20,0 cz.
 Melissae folium             15,0 cz.
 Lupuli flos                 15,0 cz.
 Menthae piperitae folium    10,0 cz.
 Matricariae flos            10,0 cz.

A. przeciwgorączkowo.

B. uspokajająco.

C. moczopędnie.

D. wykrztuśnie.

Odpowiedź "uspokajająco" jest poprawna, ponieważ związki roślinne zawarte w mieszance, takie jak korzeń kozłka lekarskiego, szyszki chmielu oraz liście melisy, mają udowodnione działanie uspokajające i relaksujące. Korzeń kozłka lekarskiego (Valerianae radix) od wieków stosowany jest w medycynie naturalnej jako środek wspomagający sen i redukujący niepokój. Szyszki chmielu (Lupuli flos) także wykazują właściwości uspokajające, a ich ekstrakty są często wykorzystywane w preparatach na problemy ze snem. Liść melisy (Melissae folium) jest znany ze swojego działania łagodzącego napięcia nerwowe. Działanie tych ziół opiera się na ich składnikach aktywnych, które wpływają na układ nerwowy i pomagają w relaksacji. Mieszanki ziołowe zgodne z przepisami farmakopealnymi są szeroko stosowane w praktyce zielarskiej i farmaceutycznej, a ich odpowiednie stężenie i dobór składników są kluczowe dla uzyskania pożądanych efektów terapeutycznych. Warto zwrócić uwagę na jakość surowców oraz ich pochodzenie, co jest zgodne z zasadami dobrej praktyki w farmacji.

Pytanie 20

Jakie są główne wskazania do stosowania leków beta - adrenolitycznych?

A. migrena, astma oskrzelowa, niedociśnienie

B. zaburzenia rytmu serca, jaskra, nadciśnienie tętnicze

C. zaburzenia rytmu serca, bradykardia, jaskra

D. nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, bradykardia

Leki beta-adrenolityczne są stosowane w różnych stanach klinicznych, a ich podstawowe wskazania obejmują zaburzenia rytmu serca, jaskrę oraz nadciśnienie tętnicze. Zaburzenia rytmu serca, takie jak migotanie przedsionków czy tachykardia, można skutecznie kontrolować za pomocą beta-adrenolityków, które spowalniają akcję serca i zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. W przypadku jaskry, leki te zmniejszają produkcję cieczy wodnistej w oku, co prowadzi do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego. Nadciśnienie tętnicze również jest wskazaniem do ich stosowania, gdyż beta-adrenolityki pomagają w obniżeniu ciśnienia krwi poprzez zmniejszenie siły skurczu serca oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych. Standardy leczenia wskazują na ich zastosowanie u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub innymi schorzeniami, co potwierdza ich znaczenie w praktyce klinicznej. Przykładowo, w terapii nadciśnienia tętniczego często stosuje się beta-adrenolityki jako element wielolekowej strategii terapeutycznej.

Pytanie 21

Aby zrealizować standaryzację Anisi fructus, należy przeprowadzić test

A. wskaźnika pęcznienia.

B. wskaźnika goryczy.

C. zawartości olejku eterycznego.

D. zawartości tanin.

Właściwą odpowiedzią jest zawartość olejku eterycznego, ponieważ standaryzacja Anisi fructus, czyli owoców anyżu, polega na określeniu stężenia substancji czynnych, które odpowiadają za jego właściwości terapeutyczne. Olejek eteryczny z anyżu zawiera głównie anetol, który jest odpowiedzialny za charakterystyczny smak i zapach, a także za działanie lecznicze. W praktyce farmaceutycznej, aby zapewnić wysoką jakość surowców roślinnych, istotne jest monitorowanie ich zawartości olejku eterycznego, co jest zgodne z wytycznymi farmakopei. Na przykład, w przypadku produktów z anyżu, zaleca się, aby zawartość anetolu była w odpowiednich przedziałach, co gwarantuje ich skuteczność. Wykonywanie takich badań jest kluczowe dla utrzymania standardów jakości, co wpływa na bezpieczeństwo i efektywność produktów, które zawierają te surowce. Z tego powodu, analiza olejku eterycznego odgrywa kluczową rolę w procesie kontroli jakości surowców roślinnych oraz gotowych preparatów.

Pytanie 22

W terapii hipercholesterolemii wykorzystuje się

A. sartany

B. tiazydy

C. koksy by

D. statyny

Statyny to klasa leków, które są powszechnie stosowane w leczeniu hipercholesterolemii, czyli podwyższonego poziomu cholesterolu we krwi. Działają poprzez hamowanie enzymu HMG-CoA reduktazy, który jest kluczowy w biosyntezie cholesterolu w wątrobie. Obniżając poziom cholesterolu LDL (tzw. "złego" cholesterolu), statyny przyczyniają się do zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym zawału serca i udaru mózgu. W praktyce klinicznej, zaleca się ich stosowanie u pacjentów z wysokim ryzykiem, a także tych, którzy już doświadczyli incydentów sercowo-naczyniowych. Przykładowe statyny to atorwastatyna, simwastatyna i rosuwastatyna. Rekomendacje Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) wskazują, że statyny są pierwszą linią terapii w zarządzaniu dyslipidemią, co potwierdza ich skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania w długoterminowej terapii. Oprócz działania hipolipemizującego, statyny mają także korzystne efekty pleiotropowe, takie jak poprawa funkcji śródbłonka i działanie przeciwzapalne, co dodatkowo podkreśla ich rolę w profilaktyce chorób układu krążenia.

Pytanie 23

Przedstawione na zdjęciu urządzenie stosowane w technice sporządzania leków to

A. loża z laminarnym nawiewem.

B. destylatorka.

C. czopkarka.

D. szafka Hansena.

Czopkarka to kluczowe urządzenie w przemyśle farmaceutycznym, które odgrywa istotną rolę w produkcji czopków, formy leku podawanej przez odbytnicę. Proces produkcji czopków wymaga precyzyjnego wypełniania form masą lekową, co czopkarka umożliwia dzięki swojej konstrukcji i mechanizmom. Umożliwia ona nie tylko formowanie czopków, ale również zapewnia ich odpowiednią jakość i jednorodność. W praktyce czopkarki są wykorzystywane w aptekach i zakładach produkujących leki, gdzie zachowanie standardów jakości jest kluczowe. Dobre praktyki wytwarzania (GMP) nakładają wymogi na kontrolę jakości i higienę, co czopkarka wspiera poprzez możliwość łatwej dezynfekcji oraz minimalizację ryzyka kontaminacji. Dzięki zastosowaniu czopkarek, farmaceuci są w stanie efektywnie produkować leki w różnych postaciach, co zwiększa dostępność terapii dla pacjentów.

Pytanie 24

Która z wymienionych grup odnosi się do tej samej substancji?

A. Kwas salicylowy, Aspiryna, Polopiryna

B. Kwas borowy, boraks, kwas boranowy

C. Detreomycyna, chloramfenikol, chloromycetyna

D. Metamizol sodowy, Pabialgina, Pyralgina

Detreomycyna, chloramfenikol oraz chloromycetyna to leki przeciwbakteryjne, które należą do grupy antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym. Ich wspólną cechą jest mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy białek w bakteriach, co czyni je skutecznymi w leczeniu infekcji wywołanych przez różne szczepy bakterii. Detreomycyna, oryginalnie stosowana w terapii zakażeń, jest szczególnie ceniona za swoją efektywność w leczeniu ciężkich infekcji, a chloramfenikol, będący jednym z pierwszych antybiotyków, ma zastosowanie w terapii duru brzusznego oraz zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Chloromycetyna z kolei również wykazuje działanie szerokospektralne i znajduje zastosowanie w przypadkach zakażeń opornych na inne antybiotyki. W praktyce klinicznej ważne jest, aby lekarze kierowali się aktualnymi wytycznymi i standardami leczenia, dobierając odpowiedni antybiotyk do konkretnego przypadku, co podkreśla znaczenie znajomości grup leków oraz ich właściwości terapeutycznych.

Pytanie 25

Preparaty w formie tabletek o przedłużonym działaniu wykorzystywane są w leczeniu

A. przewlekłych zaparć

B. ostrych stanów otolaryngologicznych

C. nadciśnienia

D. łuszczycy

Leki w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu są często stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego. Ich główną zaletą jest zdolność do stopniowego uwalniania substancji czynnej, co umożliwia utrzymanie stabilnego poziomu leku we krwi przez dłuższy czas. Dzięki temu pacjenci mogą przyjmować mniejszą liczbę dawek w ciągu dnia, co zwiększa ich adherencję do leczenia oraz minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z nagłymi fluktuacjami stężenia leku. Na przykład, leki takie jak amlodipina czy losartan są dostępne w formie preparatów o przedłużonym uwalnianiu, co czyni je szczególnie wygodnymi dla pacjentów. Stosowanie tych leków w długoterminowej terapii nadciśnienia jest zgodne z wytycznymi światowych organizacji zdrowia, które podkreślają znaczenie stabilizacji ciśnienia tętniczego w celu zapobiegania powikłaniom sercowo-naczyniowym.

Pytanie 26

Aby zapobiec powstaniu niezgodności recepturowej przy sporządzaniu leku według zamieszczonej recepty należy

Rp.

Pepsini2,5

Acidi hydrochloridi dil.3,0

Aquaad 120,0

M.f. mixt.

D.S. 3 x dziennie łyżkę stołową

przed jedzeniem

A. wykonać dwa leki

B. połączyć składniki we właściwej kolejności

C. dodać właściwe substancje pomocnicze

D. zmienić ilości składników

Aby zapobiec powstaniu niezgodności recepturowej przy sporządzaniu leku, kluczowe jest przestrzeganie odpowiedniej kolejności dodawania składników. W przypadku sporządzania leku według recepty, każdy składnik odgrywa istotną rolę w końcowej formie leku, a ich kolejność ma bezpośredni wpływ na skuteczność i bezpieczeństwo produktu. Na przykład, w przypadku mieszania Pepsini i Acidum hydrochloridum dilutum z wodą, najpierw należy połączyć składniki w zalecanej kolejności, aby zapewnić, że każdy z nich jest odpowiednio rozpuszczony i zintegrowany w końcowym preparacie. Niezastosowanie się do tej zasady może prowadzić do nieprawidłowych reakcji chemicznych, które mogą zmienić właściwości leku, a w konsekwencji jego działanie. Zgodność z normami i dobrymi praktykami, takimi jak te określone w farmakopea, jest niezbędna, aby zapewnić jakość i bezpieczeństwo sporządzanych leków. Dodatkowo, przestrzeganie właściwej kolejności gwarantuje, że wszystkie składniki są używane w odpowiednich proporcjach, co jest kluczowe dla uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego.

Pytanie 27

Który z surowców roślinnych, według wytycznych FP, wykorzystuje się do przyrządzania naparów?

A. Convallariae herba

B. Althaeae radix

C. Belladonnae radix

D. Equiseti herba

Convallariae herba, czyli ziele konwalii, jest surowcem zielarskim, który według zasad Farmakopei Polskiej (FP) jest stosowany do sporządzania naparów. Roślina ta zawiera glikozydy nasercowe, co czyni ją cennym surowcem w fitoterapii, zwłaszcza w kontekście wspomagania pracy serca. Napary z Convallariae herba są stosowane w medycynie naturalnej, aby wspierać układ krążenia, działając tonizująco na serce. Przykładowe zastosowanie naparu może obejmować leczenie objawów niewydolności serca lub wspomaganie terapii w stanach arytmii. Ważne jest, aby stosować ten surowiec zgodnie z zaleceniami specjalistów, ponieważ jego działanie nasercowe wymaga ostrożności przy stosowaniu, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami. W kontekście dobrych praktyk zielarskich, warto zwrócić uwagę na odpowiednią ekstrakcję substancji czynnych, co można osiągnąć poprzez właściwe przygotowanie naparu, czyli zalewanie surowca gorącą wodą i pozostawienie do zaparzenia przez określony czas."

Pytanie 28

Zawartość jonów Ca²⁺ w próbce wyznaczono metodą miareczkowania kompleksometrycznego przy użyciu roztworu EDTA o znanym stężeniu. Do zmiareczkowania próbki o objętości 20 mL zastosowano 15 mL roztworu EDTA o stężeniu 0,020 mol/L. Jakie jest stężenie jonów Ca²⁺ w analizowanej próbce, jeśli reagujące substancje występują w stosunku równomolowym?

A. 0,020 mol/L

B. 0,015 mol/L

C. 0,030 mol/L

D. 0,200 mol/L

Obliczenie stężenia jonów Ca2+ w próbce o objętości 20 mL, przy użyciu metody miareczkowania kompleksometrycznego z mianowanym roztworem EDTA, polega na zastosowaniu podstawowych zasad chemii analitycznej. W tym przypadku, 15 mL roztworu EDTA o stężeniu 0,020 mol/L zostało zużyte do zmiareczkowania próbki. Aby obliczyć liczbę moli EDTA, korzystamy ze wzoru: liczba moli = stężenie × objętość. Zatem liczba moli EDTA wynosi 0,020 mol/L × 0,015 L = 0,0003 mol. Ponieważ reakcja zachodzi w stosunku równomolowym, ilość jonów Ca2+ w próbce jest równa ilości moli EDTA. Stąd liczba moli Ca2+ to również 0,0003 mol. Stężenie jonów w próbce obliczamy, dzieląc liczbę moli przez objętość próbki w litrach: 0,0003 mol / 0,020 L = 0,015 mol/L. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w chemii analitycznej, a także pokazuje, jak wykorzystać zasady stechiometrii do analizy ilościowej.

Pytanie 29

Jakie skróty zastosujesz przy opisie sygnatury na roztwór wodny przeznaczony do użytku zewnętrznego?

A. M. f. sol. ad us. int.

B. div. in part. aeq. No X

C. d.t. d. No X

D. M. f. sol. ad us. ext.

Odpowiedź M. f. sol. ad us. ext. oznacza 'Misce fiat solutio ad usum externum', co tłumaczy się jako 'niech powstanie roztwór do użytku zewnętrznego'. To sformułowanie jest kluczowe w farmacji i medycynie, gdyż wskazuje, że dany roztwór jest przeznaczony do aplikacji na skórę lub błony śluzowe, a nie do stosowania wewnętrznego. Przykłady takich roztworów to na przykład roztwory do nawilżania skóry, preparaty przeciwzapalne czy też antyseptyczne. W praktyce farmaceutycznej, stosowanie tego skrótu jest nie tylko zgodne z międzynarodowymi standardami, ale również ułatwia komunikację między farmaceutami a lekarzami, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa pacjentów. Warto także zwrócić uwagę, że stosowanie odpowiednich skrótów przy opisie sygnatury jest istotnym elementem zapewnienia klarowności recept, co jest kluczowe w codziennej praktyce aptecznej oraz podczas edukacji przyszłych farmaceutów. Zrozumienie znaczenia tego skrótu jest niezbędne do prawidłowego stosowania leków w terapii zewnętrznej.

Pytanie 30

W jakiej formie stosuje się penicylinę krystaliczną?

A. wyłącznie doustnie

B. dotętniczo i doustnie

C. dożylnie

D. dostawowo oraz doustnie

Penicylina krystaliczna jest formą penicyliny, która jest najczęściej stosowana dożylnie w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych. Administracja dożylna pozwala na szybkie osiągnięcie wysokiego stężenia leku w osoczu, co jest kluczowe w przypadku ciężkich infekcji, takich jak zapalenie płuc, sepsa czy ciężkie zakażenia skórne. Dożylne podanie penicyliny krystalicznej zapewnia również lepszą kontrolę nad dawkowaniem i minimalizuje ryzyko niepożądanych reakcji w porównaniu do innych dróg podania. W praktyce klinicznej, takie leczenie jest zgodne z wytycznymi i standardami dotyczących terapii antybiotykowej, które zalecają monitorowanie pacjentów oraz dostosowywanie dawek w zależności od reakcji organizmu. Ponadto, warto wspomnieć, że penicylina krystaliczna ma zastosowanie w połączeniu z innymi antybiotykami, co może zwiększać jej skuteczność w terapii skojarzonej. Z tego powodu, zrozumienie właściwego sposobu podawania tego leku jest kluczowe dla efektywności leczenia.

Pytanie 31

Która z poniższych substancji farmakologicznych nie działa jako mukolityk?

A. Mesna (Mistabron)

B. Acetylocysteina (Bronchlysin)

C. Kodeina (Thiocodin)

D. Bromoheksyna (Flegamina)

Kodeina (Thiocodin) nie jest uznawana za mukolityk, ponieważ jej działanie polega głównie na łagodzeniu bólu oraz kaszlu, a nie na rozrzedzaniu śluzu w drogach oddechowych. Mukolityki, takie jak acetylocysteina, bromoheksyna czy mesna, mają na celu zmniejszenie lepkości wydzieliny w oskrzelach, co ułatwia jej usunięcie. Kodeina działa na ośrodek kaszlu w mózgu, co może prowadzić do zmniejszenia odruchu kaszlowego. Przykładowo, acetylocysteina jest stosowana w leczeniu chorób takich jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) i mukowiscydoza, gdzie istotne jest skuteczne usunięcie wydzieliny. Zrozumienie, które leki mają działanie mukolityczne, jest kluczowe w praktyce klinicznej, aby zapewnić skuteczne leczenie pacjentów z problemami oddechowymi.

Pytanie 32

Część roślinna, która obejmuje całą nadziemną część rośliny, to

A. bulbus

B. herba

C. radix

D. rhizoma

Herba, jako termin botaniczny, odnosi się do całej nadziemnej części rośliny, w tym liści, łodyg i kwiatów. Jest to kategoria, która obejmuje nie tylko rośliny zielne, ale również inne nadziemne struktury roślinne, które mają zastosowanie w medycynie, kuchni oraz kosmetykach. Przykładem mogą być zioła takie jak mięta, bazylia czy tymianek, które są wykorzystywane w kuchni nie tylko dla poprawy smaku, ale również dla ich dobroczynnych właściwości zdrowotnych. W kontekście farmakologicznym, herba jest kluczowym składnikiem w produkcji leków roślinnych, które są zgodne z wytycznymi European Medicines Agency (EMA) oraz World Health Organization (WHO). Dobre praktyki w pozyskiwaniu i wykorzystaniu herba obejmują etyczne zbieranie, identyfikację i dokumentację, co zapewnia jakość i bezpieczeństwo produktów ziołowych, które trafiają na rynek.

Pytanie 33

Jakie interakcje mogą prowadzić do zaburzeń koncentracji oraz koordynacji, gdy są jednocześnie stosowane?

A. antybiotyki β-laktamowe oraz antybiotyki aminoglikozydowe

B. diazepam i alkohol etylowy

C. antybiotyki tetracyklinowe oraz mleko

D. kwas acetylosalicylowy oraz witamina C

Odpowiedź dotycząca interakcji między diazepamem a alkoholem etylowym jest poprawna z kilku kluczowych powodów. Diazepam, będący lekiem z grupy benzodiazepin, działa jako środek uspokajający, a jego działanie potęguje alkohol, który również ma właściwości depresyjne na centralny układ nerwowy. Połączenie tych dwóch substancji może prowadzić do znacznego nasilenia działań niepożądanych, takich jak zaburzenia koncentracji, koordynacji ruchowej oraz osłabienie refleksów. Takie interakcje są dobrze udokumentowane w literaturze medycznej i są uznawane za istotny temat w kontekście bezpieczeństwa farmakoterapii. W praktyce, lekarze przestrzegają pacjentów przed łączeniem tych substancji, aby uniknąć ryzyka poważnych skutków ubocznych, takich jak upadki, wypadki oraz zwiększone ryzyko depresji oddechowej. W związku z tym, kliniczne wytyczne oraz najlepsze praktyki w dziedzinie farmakologii podkreślają konieczność unikania takich niebezpiecznych kombinacji. Wiedza o interakcjach lekowych jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów w terapii farmakologicznej.

Pytanie 34

Oblicz masę manganianu(VII) potasu (nadmanganianu potasu), którą trzeba odważyć, aby przygotować 1,0 L roztworu o stężeniu 0,02 mol/L. M_KMnO4 - 158,04 g/mol?

A. 3,1608 g

B. 0,1580 g

C. 1,5804 g

D. 0,3160 g

Kiedy starasz się obliczyć masę manganianu(VII) potasu do roztworu o stężeniu 0,02 mol/L, mogą się pojawić różne błędy. Często zdarza się, że ktoś źle stosuje wzór na masę i przez to ma błędne wyniki. Może być tak, że niektórzy uczniowie źle przeliczają jednostki, co sprawia, że wyniki są za wysokie lub za niskie. Zdarza się też, że nie korzystają z prawidłowej masy molowej, bo nie są pewni, co jest w tym związku chemicznym. Czasem też pomijają konwersję stężenia na masę, co prowadzi do zamieszania. A na dodatek, złe zaokrąglenia mogą wprowadzić większe błędy, a w chemii analitycznej precyzja jest kluczowa. Warto pamiętać, że nie tylko same obliczenia są istotne, ale też to, jak substancje się waży i jakie techniki się stosuje, żeby wszystko było zgodne z normami jakości.

Pytanie 35

Który z wymienionych leków przygotowywanych w aptece powinien być wykonany w warunkach aseptycznych?

A. Krople do ucha z hydrokortyzonem

B. Czopki doodbytnicze z benzokainą

C. Roztwór z chlorheksydyną do płukania gardła

D. Maść z siarczanem neomycyny

Maść z siarczanem neomycyny jest lekiem, który należy sporządzać w warunkach aseptycznych, ponieważ jest to substancja stosowana lokalnie, która ma na celu zwalczanie zakażeń bakteryjnych. Siarczan neomycyny jest antybiotykiem, który działa na wiele szczepów bakterii i może być stosowany w leczeniu stanów zapalnych skóry oraz w profilaktyce zakażeń po zabiegach chirurgicznych. Przygotowanie maści w warunkach aseptycznych jest kluczowe, aby zminimalizować ryzyko kontaminacji mikrobiologicznej, co mogłoby prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych. W praktyce, aseptyka obejmuje szereg procedur i technik, takich jak dezynfekcja narzędzi, używanie sterylnych materiałów oraz kontrola środowiska, aby zapewnić najwyższe standardy bezpieczeństwa. Zgodnie z wytycznymi Europejskiej Farmakopei, leki, które zawierają substancje czynne wrażliwe na zanieczyszczenia, powinny być sporządzane w warunkach, które eliminują ryzyko mikrobiologiczne. Takie podejście jest nie tylko zgodne z najlepszymi praktykami farmaceutycznymi, ale również chroni pacjentów przed potencjalnymi skutkami ubocznymi.

Pytanie 36

Jak należy magazynować suplementy diety w aptece?

A. Obok surowców farmaceutycznych

B. Z kosmetykami

C. W osobnym miejscu

D. Razem z innymi lekami, w kolejności alfabetycznej

Przechowywanie suplementów diety w wydzielonym miejscu jest kluczowe dla zapewnienia ich bezpieczeństwa i skuteczności. Suplementy diety różnią się od leków i wymagają specyficznych warunków przechowywania, aby zachować swoje właściwości. Wyodrębnienie miejsca na suplementy pozwala uniknąć ich przypadkowej interakcji z innymi lekami, co jest istotne, ponieważ niektóre składniki mogą wpływać na ich działanie. Standardy branżowe, takie jak te określone przez Główny Inspektorat Farmaceutyczny, podkreślają, że suplementy powinny być przechowywane w suchym, chłodnym miejscu, z dala od bezpośredniego światła. Przykładem właściwej praktyki może być organizacja regału w aptece, gdzie suplementy są umieszczone oddzielnie, oznaczone etykietami z datą ważności oraz informacjami o ich składzie. Dzięki temu farmaceuta może łatwo monitorować stan zapasów oraz dbać o aktualność oferty, co jest kluczowe w kontekście odpowiedzialności zawodowej.

Pytanie 37

Jaką maksymalną ilość leku recepturowego w formie proszków niedzielonych może zalecić lekarz na recepcie w ramach jednej opłaty ryczałtowej?

A. 80,0 g

B. 100,0 g

C. 20,0 g

D. 40,0 g

Maksymalna ilość leku recepturowego w postaci proszków niedzielonych, którą lekarz może przepisać w ramach jednej opłaty ryczałtowej, wynosi 80,0 g. Ta wartość jest zgodna z przepisami prawnymi oraz zasadami określonymi w rozporządzeniach dotyczących realizacji recept. Wartość ta wynika z potrzeby kontrolowania ilości leków wydawanych pacjentom, co wpływa na bezpieczeństwo stosowania leków oraz ich odpowiednią dostępność. Przykładowo, w przypadku pacjenta wymagającego leku w postaci proszku, lekarz powinien dokładnie ocenić potrzebną dawkę oraz nie przekroczyć ustalonej maksymalnej ilości. Stosowanie się do tych norm jest kluczowe w praktyce medycznej, aby unikać błędów w leczeniu i nadmiernego obciążenia pacjenta. Ponadto, znajomość przepisów dotyczących receptury leków jest niezbędna w pracy farmaceuty, który realizując receptę, musi być świadomy limitów i regulacji, aby odpowiednio zrealizować zlecenie lekarza oraz zapewnić pacjentowi bezpieczeństwo.

Pytanie 38

Do produkcji maści o działaniu głębokim (maści endodermalne) wykorzystuje się

A. oleje utwardzone i wazelinę żółtą

B. ciekłą parafinę oraz smalec wieprzowy

C. smalec wieprzowy i lanolinę bezwodną

D. wazelinę białą oraz lanolinę bezwodną

Smalec wieprzowy i lanolina bezwodna są uznawane za składniki kluczowe w produkcji maści o działaniu głębokim, znanych jako maści endodermalne. Smalec wieprzowy, ze względu na swoje właściwości emolientowe, skutecznie nawilża skórę i tworzy na jej powierzchni warstwę ochronną, co sprzyja lepszemu wnikaniu substancji czynnych do głębszych warstw tkanek. Lanolina bezwodna dodatkowo wzmacnia tę funkcję, działając jako środek okluzyjny, który zatrzymuje wilgoć i wspomaga transport substancji terapeutycznych przez warstwę rogową naskórka. W praktyce maści te są stosowane w leczeniu stanów zapalnych, bólu mięśniowego oraz w terapii schorzeń dermatologicznych, gdzie potrzeba głębszego działania na tkanki. Warto zaznaczyć, że dobór odpowiednich składników zgodny jest z zasadami formulacji farmaceutycznych, co wspiera efektywność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania produktu.

Pytanie 39

Ile efedryny chlorowodorku należy odważyć, aby przygotować lek zgodnie z podaną receptą?

Rp.

Codeini phosphatis                        1,0
1,5% Sol. Ephedrini hydrochloridi
Pini sir.
Aquae                             aa ad 150,0
M.f.mixt.
D.S. 2 x dziennie łyżeczkę

A. 2,25 g

B. 0,745 g

C. 1,5 g

D. 1,0 g

Wybór odpowiedzi innej niż 0,745 g wskazuje na nieporozumienie związane z podstawowymi zasadami obliczania stężenia substancji aktywnych w roztworach. Stężenie 1,5% oznacza, że w 100 ml roztworu znajduje się 1,5 g efedryny chlorowodorku. Przy obliczeniach dla 150 ml roztworu kluczowe jest prawidłowe zastosowanie proporcji, co w przypadku błędnych odpowiedzi mogło zostać zignorowane. Na przykład, wybór 1,0 g sugeruje, że osoba obliczająca przyjęła niewłaściwe stężenie lub błędnie przeliczyła objętość roztworu. Takie podejście może prowadzić do podawania zbyt dużej dawki leku, co jest niebezpieczne dla pacjenta. Wybór 2,25 g, z kolei, wskazuje na całkowite zignorowanie zasad obliczania stężenia, co jest poważnym błędem myślowym i może wynikać z nieuwagi lub braku wiedzy na temat farmakologii. Niezrozumienie tych podstawowych zasad prowadzi do poważnych konsekwencji, gdyż niewłaściwe dawkowanie substancji czynnych może wpłynąć na skuteczność leku lub wywołać działania niepożądane. W praktyce farmaceutycznej niezwykle ważne jest, aby każdy pracownik miał dobrze opanowane umiejętności obliczeniowe oraz znajomość reguł dotyczących przygotowywania leków, co jest kluczem do zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów.

Pytanie 40

Informacji Przed użyciem należy unikać umieszczania na opakowaniu, które zawiera

A. suspensio

B. emulsio

C. unguentum

D. mixtura

Odpowiedź 'unguentum' jest prawidłowa, ponieważ unguenta, czyli maści, są preparatami, które są stosowane na skórę, a ich składniki aktywne często wymagają stałego stanu i nie powinny być mieszane przed użyciem. W przypadku unguentum ważne jest, aby zachować ich jednolitą konsystencję i właściwości fizykochemiczne, co jest kluczowe dla skuteczności terapeutycznej. Przykłady zastosowania unguentum obejmują maści stosowane w dermatologii, gdzie kluczowe jest, aby składniki aktywne były równomiernie rozprowadzone i nie ulegały separacji. Przestrzeganie standardów takich jak Farmakopea, która określa wymagania dotyczące formulacji i przechowywania takich preparatów, jest istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa i efektywności terapii. W praktyce, niewłaściwe przygotowanie unguentum, takie jak mieszanie przed użyciem, może prowadzić do zmiany ich właściwości i obniżenia skuteczności, co może być szkodliwe dla pacjentów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej