Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 5 lipca 2026 17:45
Data zakończenia: 5 lipca 2026 18:04

Egzamin niezdany

Wynik: 15/40 punktów (37,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W systemie Linux polecenie chown służy do

A. zmiany właściciela pliku

B. modyfikacji parametrów pliku

C. przemieszczania pliku

D. regeneracji systemu plików

Polecenie chown w systemie Linux jest kluczowym narzędziem do zarządzania uprawnieniami plików i katalogów, umożliwiającym zmianę właściciela pliku. Dzięki niemu administratorzy mogą przypisać plik lub katalog do innego użytkownika lub grupy, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa systemu. Na przykład, jeśli plik został stworzony przez jednego użytkownika, ale musi być dostępny dla innego, który ma wykonywać określone operacje, chown pozwala na taką zmianę. Przykład użycia: polecenie 'chown nowy_użytkownik plik.txt' zmienia właściciela pliku 'plik.txt' na 'nowy_użytkownik'. Dobrą praktyką jest regularna kontrola właścicieli plików, aby zapobiegać nieautoryzowanemu dostępowi i dbać o integralność systemu plików. Zmiana właściciela jest również istotna w kontekście grup użytkowników, gdzie można przypisać pliki do określonych grup, co ułatwia współpracę w zespołach.

Pytanie 2

Jaki jest powód sytuacji widocznej na przedstawionym zrzucie ekranu, mając na uwadze adres IP serwera, na którym umieszczona jest domena www.wp.pl, wynoszący 212.77.98.9?

C:\>ping 212.77.98.9

Pinging 212.77.98.9 with 32 bytes of data:
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=29ms TTL=60
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=29ms TTL=60
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=30ms TTL=60
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=29ms TTL=60

Ping statistics for 212.77.98.9:
    Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 29ms, Maximum = 30ms, Average = 29ms

C:\>ping www.wp.pl
Ping request could not find host www.wp.pl. Please check the name and try again.

A. Stacja robocza i domena www.wp.pl znajdują się w różnych sieciach

B. W sieci nie istnieje serwer o IP 212.77.98.9

C. Domena www.wp.pl jest niedostępna w Internecie

D. Błędny adres serwera DNS lub brak dostępu do serwera DNS

Aby zrozumieć, dlaczego inne odpowiedzi są niepoprawne, należy zwrócić uwagę na rolę adresacji IP i DNS w sieciach komputerowych. Stwierdzenie, że 'Nie ma w sieci serwera o adresie IP 212.77.98.9', jest błędne, ponieważ zrzut ekranowy pokazuje udaną komunikację z tym adresem IP. Oznacza to, że serwer jest dostępny i odpowiada na zapytania ping, co wyklucza brak jego obecności w sieci. Kolejna odpowiedź sugerująca, że 'Domena o nazwie www.wp.pl jest niedostępna w sieci', również jest myląca. Niedostępność domeny oznaczałaby, że nie działa ona dla wszystkich użytkowników, co nie wynika z przedstawionego problemu, ponieważ brak odpowiedzi dotyczy konfiguracji lokalnej, a nie globalnej dostępności domeny. Ostatnia odpowiedź dotycząca 'pracy w tej samej sieci' również jest nietrafiona. Domena www.wp.pl nie musi pracować w tej samej lokalnej sieci co stacja robocza użytkownika, ponieważ komunikacja w Internecie odbywa się poprzez routowanie pakietów między różnymi sieciami, niezależnie od ich lokalizacji. Problemem jest tu wyłącznie brak możliwości przetłumaczenia nazwy domenowej na adres IP z powodu błędu w konfiguracji DNS. Kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy dostępnością fizyczną serwera a możliwością jego odnalezienia poprzez DNS, co jest podstawą prawidłowego działania usług internetowych. Zrozumienie tych zagadnień jest istotne dla efektywnego rozwiązywania problemów związanych z dostępem do Internetu i administracją sieci.

Pytanie 3

Do przeprowadzenia aktualizacji systemu Windows służy polecenie

A. verifier

B. vssadmin

C. winmine

D. wuauclt

'Winmine' to gra, która była popularna w starszych wersjach systemu Windows, znana jako Minesweeper. Niestety, nie ma to nic wspólnego z zarządzaniem aktualizacjami. Ludzie mogą mylić to z innymi poleceniami, myśląc, że mają jakiekolwiek techniczne znaczenie w kontekście aktualizacji, ale to nieprawda. 'Verifier' z kolei to narzędzie do weryfikacji sterowników, które jest użyteczne przy diagnozowaniu problemów, ale nie zajmuje się aktualizacjami. A 'vssadmin'? To polecenie do zarządzania kopiami zapasowymi w Windows. Te pomyłki pokazują, jak łatwo jest się pogubić i myśleć, że wszystkie polecenia związane z Windows dotyczą aktualizacji, co jest błędne. Ważne jest, żeby zrozumieć, że każdy z tych programów ma swoją rolę i ich niewłaściwe użycie może naprawdę namieszać w zarządzaniu systemem.

Pytanie 4

Jakie polecenie należy wykorzystać, aby w terminalu pokazać przedstawione informacje o systemie Linux?

Arch Linux 2.6.33-ARCH  (myhost) (tty1)

myhost login: root
Password:
[root@myhost ~]#

Linux myhost 2.6.33-ARCH #1 SMP PREEMPT Thu May 13 12:06:25 CEST 2010 i686 Intel
(R) Pentium(R) 4 CPU 2.80GHz GenuineIntel GNU/Linux

A. factor 22

B. uptime

C. hostname

D. uname -a

Przy wyborze właściwego polecenia do wyświetlania informacji o systemie Linux, zrozumienie każdego z dostępnych poleceń jest kluczowe. Polecenie 'hostname' zwraca nazwę hosta systemu, co jest przydatne w kontekście sieci, ale nie dostarcza szczegółowych informacji o systemie operacyjnym, takich jak wersja jądra. Nie jest to więc odpowiednie narzędzie do uzyskania pełnego obrazu systemu. Z kolei 'factor 22' to polecenie służące do faktoryzacji liczby, które obliczy czynniki pierwsze liczby 22, ale nie ma nic wspólnego z uzyskiwaniem informacji o systemie operacyjnym. Jest to typowy błąd myślowy oparty na niezrozumieniu zastosowania danego polecenia. Polecenie 'uptime' pokazuje czas działania systemu, co jest przydatne dla monitorowania wydajności i stabilności, ale również nie dotyczy szczegółowej charakterystyki systemu. Wybór polecenia 'uname -a' bazuje na jego zdolności do dostarczania kompleksowych informacji o systemie operacyjnym, co jest standardową praktyką w administracji systemami Linux. Właściwy wybór narzędzia do zadania jest kluczowy, a zrozumienie różnicy w działaniu poszczególnych poleceń pomaga uniknąć błędów w praktyce zawodowej.

Pytanie 5

Skrypt o nazwie wykonaj w systemie Linux zawiera: echo -n "To jest pewien parametr " echo $? Wykonanie poleceń znajdujących się w pliku spowoduje wyświetlenie podanego tekstu oraz

A. stanu ostatniego wykonanego polecenia

B. numeru procesu, który był ostatnio uruchomiony w tle

C. numeru procesu aktualnie działającej powłoki

D. listy wszystkich parametrów

Wybór odpowiedzi, która odnosi się do numeru procesu ostatnio wykonywanego w tle, jest niepoprawny, ponieważ '$?' nie zwraca tej informacji. W systemie Linux, aby uzyskać identyfikator procesu (PID) ostatnio wykonywanego polecenia w tle, należałoby użyć '$!', które zwraca PID ostatniego procesu uruchomionego w tle. Podobnie, odpowiedź wskazująca na numer procesu aktualnie wykonywanej powłoki jest myląca, ponieważ powłoka nie zwraca swojego własnego PID przez '$?'. Również pojęcie listy wszystkich parametrów jest dalekie od rzeczywistości, gdyż '$?' nie ma związku z parametrami przekazywanymi do skryptu czy funkcji. Zrozumienie tych podstawowych różnic jest kluczowe, gdyż błędne użycie zmiennych powłokowych może prowadzić do nieefektywnych skryptów i trudności w ich debugowaniu. W kontekście pisania skryptów, ważne jest, aby precyzyjnie rozumieć, co dany symbol oznacza i jakie informacje można z jego użyciem uzyskać. Często programiści początkujący mylą te zmienne, co prowadzi do nieporozumień i błędów w logicznej konstrukcji skryptów. Warto również zapoznać się z dokumentacją, aby lepiej zrozumieć, jak działają polecenia w powłoce bash i jakie mają zastosowanie w praktyce.

Pytanie 6

Który z symboli w systemach operacyjnych z rodziny Windows powinien być użyty przy udostępnianiu zasobu ukrytego w sieci?

A. ?

B. $

C. @

D. #

Znak dolara ($) jest używany w systemach operacyjnych Windows do oznaczania zasobów ukrytych w sieci. Kiedy udostępniasz folder lub plik w sieci, dodanie znaku dolara na końcu nazwy zasobu sprawia, że staje się on niewidoczny dla użytkowników, którzy nie mają odpowiednich uprawnień. Na przykład, jeśli utworzysz folder o nazwie 'Zasób$', będąc administratorem, użytkownicy standardowi nie będą mogli go zobaczyć w przeglądarce zasobów sieciowych. Ta praktyka jest szeroko stosowana w środowiskach, gdzie bezpieczeństwo i prywatność danych są kluczowe. Dobrą praktyką jest także zarządzanie uprawnieniami dostępu do tych zasobów, co dodatkowo zabezpiecza informacje przed nieautoryzowanym dostępem. Znajomość takich technik jest istotna dla administratorów sieci oraz specjalistów IT, ponieważ pozwala na efektywne zarządzanie zasobami i ochronę danych przed zagrożeniami. Warto również zauważyć, że odpowiednie korzystanie z ukrytych zasobów może ułatwić pracę grupom projektowym, które dzielą się danymi, ale nie chcą, by były one dostępne dla wszystkich użytkowników w sieci.

Pytanie 7

Jakie informacje można uzyskać za pomocą programu Wireshark?

A. Połączenia par przewodów.

B. Ruch pakietów sieciowych.

C. Zwarcie przewodów.

D. Przerwy w okablowaniu.

Wireshark jest narzędziem służącym do analizy ruchu sieciowego, które umożliwia przechwytywanie, analizowanie i wizualizowanie danych przesyłanych w sieci komputerowej. Dzięki Wireshark można obserwować ruch pakietów sieciowych w czasie rzeczywistym, co jest nieocenione w diagnostyce problemów związanych z wydajnością sieci, bezpieczeństwem, a także w analizie protokołów komunikacyjnych. Przykłady zastosowania obejmują monitorowanie przesyłania danych w protokołach takich jak TCP/IP, UDP, HTTP, co pozwala na identyfikację nietypowych wzorców ruchu, takich jak ataki DDoS czy nieautoryzowane przesyłanie danych. Wireshark jest także używany w edukacji, aby zrozumieć, jak działają różne protokoły sieciowe oraz w badaniach naukowych, gdzie analiza danych sieciowych jest kluczowa. Umożliwia to inżynierom sieciowym i specjalistom ds. bezpieczeństwa podejmowanie świadomych decyzji na podstawie zebranych danych oraz zgodność z najlepszymi praktykami branżowymi takimi jak ITIL czy ISO/IEC 27001.

Pytanie 8

Jak wielu hostów można maksymalnie zaadresować w sieci lokalnej, mając do dyspozycji jeden blok adresów klasy C protokołu IPv4?

A. 512

B. 510

C. 255

D. 254

Odpowiedź 254 jest prawidłowa, ponieważ w klasie C adresów IPv4 mamy 256 możliwych adresów (od 0 do 255). Jednak dwa z tych adresów są zarezerwowane: jeden dla adresu sieci (adres, w którym wszystkie bity hosta są ustawione na 0) oraz jeden dla adresu rozgłoszeniowego (adres, w którym wszystkie bity hosta są ustawione na 1). Dlatego maksymalna liczba hostów, które można zaadresować w sieci lokalnej z wykorzystaniem tej klasy, wynosi 254. W praktyce oznacza to, że w typowej sieci lokalnej, takiej jak w biurze czy w domu, administratorzy mogą przydzielić adresy IP do 254 różnych urządzeń, takich jak komputery, drukarki, smartfony czy inne urządzenia IoT. Zgodnie z najlepszymi praktykami sieciowymi, zarządzanie adresacją IP w klasie C jest powszechnie stosowane w małych i średnich sieciach, co pozwala na efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów adresowych. Dodatkowo, przy planowaniu sieci, warto uwzględnić rezerwacje adresów dla urządzeń serwisowych, co jeszcze bardziej podkreśla znaczenie dokładnego obliczania dostępnych adresów.

Pytanie 9

Zarządzaniem czasem procesora dla różnych zadań zajmuje się

A. pamięć RAM.

B. system operacyjny.

C. cache procesora.

D. chipset.

Przydzielanie czasu procesora nie jest zadaniem chipsetu, pamięci RAM ani cache procesora. Chipset, będący złożonym układem scalonym, pełni rolę pośrednika między procesorem a innymi komponentami systemu, ale nie zajmuje się bezpośrednim zarządzaniem czasem procesora. Pamięć RAM, z kolei, służy jako miejsce przechowywania danych i programów, które są aktualnie używane przez procesor, a nie jako mechanizm zarządzający ich przydziałem. Cache procesora, będący szybkim rodzajem pamięci, ma na celu zwiększenie wydajności poprzez przechowywanie najczęściej używanych danych, jednak nie jest odpowiedzialny za alokację czasu procesora. Powoduje to częste nieporozumienia związane z rolą tych komponentów, co może prowadzić do błędnych wniosków o ich funkcjonalności. Zrozumienie, że to system operacyjny zarządza przydzielaniem czasu procesora, jest kluczowe dla prawidłowego pojęcia architektury komputerowej. Często mylone jest również pojęcie wielozadaniowości, co prowadzi do niezrozumienia, jak system operacyjny organizuje procesy i zasoby. Przykładowo, użytkownicy mogą błędnie sądzić, że to sprzęt odpowiada za efektywność działania aplikacji, podczas gdy w rzeczywistości kluczowym elementem jest oprogramowanie, które zarządza tymi zasobami.

Pytanie 10

Jaki akronim oznacza wydajność sieci oraz usługi, które mają na celu między innymi priorytetyzację przesyłanych pakietów?

A. PoE

B. STP

C. ARP

D. QoS

Akronimy ARP, STP oraz PoE odnoszą się do zupełnie innych zagadnień technologicznych, co wyjaśnia, dlaczego nie pasują do definicji QoS. ARP, czyli Address Resolution Protocol, służy do mapowania adresów IP na adresy MAC w sieci lokalnej. Jego głównym celem jest umożliwienie komunikacji między urządzeniami w sieci, a nie zarządzanie jakością przesyłu danych. STP, czyli Spanning Tree Protocol, jest protokołem używanym do zapobiegania pętlom w sieciach Ethernet, co także nie odnosi się do zagadnienia priorytetyzacji ruchu. Z kolei PoE, czyli Power over Ethernet, to technologia umożliwiająca zasilanie urządzeń sieciowych przez kable Ethernet, co także nie ma związku z jakością usług. Takie błędne podejście do rozumienia akronimów prowadzi do pomyłek w kontekście zarządzania sieciami. Często zdarza się, że osoby mylą cele tych technologii, co może prowadzić do nieefektywnego zarządzania infrastrukturą sieciową. Właściwe zrozumienie różnic oraz zastosowania każdego z tych akronimów jest kluczowe dla efektywnego planowania i zarządzania sieciami, a także dla zapewnienia optymalnej wydajności, co wychodzi naprzeciw obowiązującym standardom branżowym.

Pytanie 11

Jak nazywa się jednostka danych PDU w warstwie sieciowej modelu ISO/OSI?

A. bit

B. pakiet

C. ramka

D. segment

Chociaż segment, bit i ramka są terminami używanymi w kontekście przesyłania danych, to nie odnoszą się one do warstwy sieciowej modelu ISO/OSI, co czyni je niepoprawnymi odpowiedziami. Segment odnosi się do warstwy transportowej modelu, gdzie dane są dzielone na mniejsze kawałki, aby zapewnić ich niezawodną transmisję. Protokół TCP (Transmission Control Protocol) operuje na poziomie segmentów, dodając nagłówki zarządzające kontrolą błędów i porządkiem przesyłania. Bit to najmniejsza jednostka informacji w systemie komputerowym, ale nie jest specyficzny dla żadnej warstwy modelu ISO/OSI i nie może być traktowany jako jednostka PDU. Ramka natomiast jest jednostką danych w warstwie łącza danych, gdzie dane są opakowane w ramki zawierające adresy MAC oraz inne informacje potrzebne do przesyłu w sieci lokalnej. Niezrozumienie, które jednostki danych są przypisane do odpowiednich warstw modelu OSI, może prowadzić do błędnego pojmowania struktury komunikacji sieciowej. Ważne jest, aby zrozumieć, że każda z warstw modelu OSI pełni określoną funkcję, i błędne przypisanie terminów do niewłaściwych warstw może skutkować nieefektywnym projektowaniem sieci oraz problemami w diagnostyce i zarządzaniu komunikacją. Dlatego kluczowe jest przyswojenie sobie tych podstawowych koncepcji, aby lepiej zrozumieć, jak działa cały system komunikacji w sieciach komputerowych.

Pytanie 12

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

B. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

C. dodaniem drugiego dysku twardego.

D. wybraniem pliku z obrazem dysku.

W konfiguracji maszyny wirtualnej bardzo łatwo pomylić różne opcje, bo wszystko jest w jednym oknie i wygląda na pierwszy rzut oka dość podobnie. Ustawienia pamięci wideo, dodawanie dysków, obrazy ISO, karty sieciowe – to wszystko siedzi zwykle w kilku zakładkach i początkujący użytkownicy mieszają te pojęcia. Ustawienie rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej dotyczy tylko tego, ile pamięci RAM zostanie przydzielone emulatorowi GPU. Ta opcja znajduje się zazwyczaj w sekcji „Display” lub „Ekran” i pozwala poprawić płynność pracy środowiska graficznego, ale nie ma nic wspólnego z wybieraniem pliku obrazu dysku czy instalacją systemu operacyjnego. To jest po prostu parametr wydajnościowy. Z kolei dodanie drugiego dysku twardego polega na utworzeniu nowego wirtualnego dysku (np. nowy plik VDI, VHDX) lub podpięciu już istniejącego i przypisaniu go do kontrolera dyskowego w maszynie. Ta operacja rozszerza przestrzeń magazynową VM, ale nie wskazuje konkretnego obrazu instalacyjnego – zwykle nowy dysk jest pusty i dopiero system w maszynie musi go sformatować. Kolejne częste nieporozumienie dotyczy sieci: konfigurowanie adresu karty sieciowej w maszynie wirtualnej to zupełnie inna para kaloszy. W ustawieniach hypervisora wybieramy tryb pracy interfejsu (NAT, bridge, host‑only, internal network itd.), a adres IP najczęściej i tak ustawia się już wewnątrz systemu operacyjnego, tak samo jak na zwykłym komputerze. To nie ma żadnego związku z plikami obrazów dysków – sieć służy do komunikacji, a nie do uruchamiania czy montowania nośników. Typowy błąd myślowy polega na tym, że użytkownik widząc „dysk”, „pamięć” albo „kontroler”, zakłada, że każda z tych opcji musi dotyczyć tego samego obszaru konfiguracji. W rzeczywistości standardowe podejście w wirtualizacji jest takie, że wybór pliku obrazu dysku odbywa się w sekcji pamięci masowej: tam dodaje się wirtualny napęd (HDD lub CD/DVD) i dopiero przy nim wskazuje konkretny plik obrazu. Oddzielenie tych funkcji – grafiki, dysków, sieci – jest kluczowe, żeby świadomie konfigurować maszyny i unikać później dziwnych problemów z uruchamianiem systemu czy brakiem instalatora.

Pytanie 13

Jaką liczbę punktów abonenckich (2 x RJ45) zgodnie z wytycznymi normy PN-EN 50167 powinno się zainstalować w biurze o powierzchni 49 m2?

A. 9

B. 1

C. 5

D. 4

Zgodnie z normą PN-EN 50167, która reguluje układanie instalacji teleinformatycznych, na każdych 10 m² powierzchni biurowej należy przewidzieć jeden punkt abonencki z dwoma gniazdami RJ45. W przypadku pomieszczenia biurowego o powierzchni 49 m², odpowiednia liczba punktów abonenckich wynosi 5. Ta liczba jest wynikiem zaokrąglenia w górę, co jest zgodne z podejściem do zapewnienia wystarczającej ilości przyłączy dla użytkowników, aby umożliwić im efektywne korzystanie z sieci. Praktyczne aspekty tego rozwiązania obejmują możliwość podłączenia różnych urządzeń, takich jak komputery, drukarki czy telefony VoIP, co staje się niezbędne w coraz bardziej zintegrowanym środowisku biurowym. Warto również zauważyć, że odpowiednia liczba punktów abonenckich zwiększa elastyczność aranżacji przestrzeni biurowej oraz wspiera rozwój technologii, takich jak IoT (Internet rzeczy), co czyni biura bardziej przyszłościowymi.

Pytanie 14

Zachowanie kopii często odwiedzanych witryn oraz zwiększenie ochrony przez filtrowanie pewnych treści witryn internetowych można osiągnąć dzięki

A. konfiguracji serwera pośredniczącego proxy

B. automatycznemu wyłączaniu plików cookies

C. zainstalowaniu oprogramowania antywirusowego i aktualizacji bazy wirusów

D. używaniu systemu z uprawnieniami administratora

Instalacja programu antywirusowego i najnowszej bazy wirusów nie wpływa bezpośrednio na przechowywanie kopii często odwiedzanych stron ani na filtrowanie określonych zawartości. Chociaż programy antywirusowe są niezbędne w kontekście ochrony przed złośliwym oprogramowaniem i wirusami, nie oferują funkcji pośrednictwa w dostępie do stron internetowych. W rzeczywistości są one narzędziami bezpieczeństwa, które działają na poziomie systemu operacyjnego, a nie na poziomie sieci. Korzystanie z systemu z uprawnieniami administratora również nie rozwiązuje problemu przechowywania treści ani filtrowania zawartości. W rzeczywistości, uprawnienia administratora mogą zwiększać ryzyko, ponieważ dają użytkownikowi pełny dostęp do systemu, co może prowadzić do niezamierzonych zmian w konfiguracji czy instalacji złośliwego oprogramowania. Automatyczne wyłączenie plików cookies ma swoje miejsce w kontekście ochrony prywatności, jednak nie wspiera ani nie przyspiesza procesu przechowywania danych ani nie filtruje treści. Cookies są używane do przechowywania informacji o sesjach i preferencjach użytkowników, co może pomóc w personalizacji doświadczenia, ale ich wyłączenie może spowodować frustrację użytkowników oraz utrudnić działanie niektórych funkcji stron internetowych. Zrozumienie, jak te elementy funkcjonują i jakie mają ograniczenia, jest kluczowe w kontekście bezpieczeństwa i efektywności korzystania z sieci.

Pytanie 15

Administrator systemu Linux wykonał listę zawartości folderu /home/szkola w terminalu, uzyskując następujący wynik -rwx -x r-x 1 admin admin 25 04-09 15:17 szkola.txt. Następnie wpisał polecenie:

chmod ug=rw szkola.txt | ls -l

Jaki rezultat jego działania zostanie pokazany w terminalu?

A. -rwx ~x rw- 1 admin admin 25 04-09 15:17 szkola.txt

B. -rw- rw- r-x 1 admin admin 25 04-09 15:17 szkola.txt

C. -rwx r-x r-x 1 admin admin 25 04-09 15:17 szkola.txt

D. -rw- rw- rw- 1 admin admin 25 04-09 15:17 szkola.txt

Wybrane odpowiedzi nie odzwierciedlają poprawnego rozumienia mechanizmu zarządzania uprawnieniami w systemie Linux. W przypadku niepoprawnych odpowiedzi, pojawiają się poważne niedociągnięcia w interpretacji działania polecenia 'chmod'. Warto zauważyć, że uprawnienia są definiowane w trzech sekcjach: dla właściciela, grupy oraz innych użytkowników. Zmiana uprawnień za pomocą 'chmod ug=rw' powoduje, że tylko te uprawnienia są przyznawane właścicielowi oraz grupie, natomiast uprawnienia dla pozostałych użytkowników pozostają nietknięte. Niektóre odpowiedzi sugerują, że uprawnienia dla wszystkich użytkowników uległyby zmianie, co jest błędne. Tego rodzaju nieporozumienia mogą wynikać z braku zrozumienia kluczowych elementów składni polecenia 'chmod', w tym użycia operatorów przypisania (=) oraz ich konsekwencji dla uprawnień. W rzeczywistości, stosując polecenie 'chmod', należy zawsze mieć na uwadze, czy zmiany dotyczą wszystkich użytkowników, czy tylko określonych grup. Dodatkowo, przy przyznawaniu uprawnień, warto stosować zasady minimalnych uprawnień, aby zredukować ryzyko niewłaściwego dostępu do wrażliwych danych.

Pytanie 16

Przedstawione narzędzie podczas naprawy zestawu komputerowego przeznaczone jest do

A. zaciskania wtyków, obcinania i ściągania izolacji z przewodów elektrycznych.

B. czyszczenia elementów elektronicznych z resztek pasty i topników.

C. wyginania oraz zaciskania metalowych płaszczyzn.

D. podstawowych testów elementów elektronicznych, takich jak diody, tranzystory lub rezystory.

To narzędzie przedstawione na zdjęciu to klasyczny tester elektroniczny, który w praktyce serwisowej, szczególnie przy naprawach zestawów komputerowych, wykorzystuje się właśnie do podstawowych testów elementów elektronicznych takich jak diody, tranzystory czy rezystory. Pozwala on szybko zweryfikować ciągłość obwodu, obecność napięcia, a często także, czy dany element przewodzi prąd w sposób oczekiwany (np. dioda przewodzi w jedną stronę, tranzystor odpowiednio reaguje na sygnał). Używanie takiego testera jest o tyle praktyczne, że daje możliwość szybkiego wyłapania najczęstszych usterek bez potrzeby rozbierania całego sprzętu czy korzystania z bardziej zaawansowanych narzędzi laboratoryjnych. W branży IT i elektronice użytkowej bardzo docenia się narzędzia, które pozwalają „na biegu” sprawdzić podstawowe parametry i od razu wykluczyć oczywiste awarie. Moim zdaniem, to wręcz niezbędny przyrząd w każdej torbie serwisanta – niejednokrotnie uratował mi skórę przy nagłych naprawach. Warto też pamiętać, że tester taki nie zastąpi pełnoprawnego multimetru, ale jego zastosowanie zgodnie z zaleceniami producenta i ogólnie przyjętymi zasadami bezpieczeństwa (np. IEC 61010) daje pewność, że wyniki są rzetelne, a praca przebiega sprawnie i bezpiecznie. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący technicy często nie doceniają prostoty tego typu narzędzi, a przecież w praktyce sprawdzają się znakomicie tam, gdzie trzeba szybko, ale skutecznie zdiagnozować usterkę.

Pytanie 17

Które z połączeń zaznaczonych strzałkami na diagramie monitora stanowi wejście cyfrowe?

A. Żadne z połączeń

B. Połączenie 2

C. Połączenie 1

D. Połączenia 1 i 2

Złącze DVI, które oznaczone jest jako 2, to cyfrowe wejście, które używamy w monitorach do przesyłania sygnału wideo. Fajnie, że przesyła dane w formie cyfrowej, dzięki czemu nie ma potrzeby konwersji sygnału, jak w złączach analogowych, np. DSUB. To sprawia, że obraz jest lepszy, bo unikamy strat związanych z tą konwersją. Standard DVI ma różne tryby, jak DVI-D (cyfrowy) i DVI-I (cyfrowy i analogowy), co daje nam sporą elastyczność, w zależności od tego, co podłączamy. Wiesz, korzystanie z DVI to też dobry krok w przyszłość, bo wspiera nowoczesne standardy cyfrowe, przez co jest dość uniwersalne. Poza tym, DVI działa z protokołem TMDS, co pozwala na szybki przesył danych oraz zmniejsza zakłócenia elektromagnetyczne. Dlatego jest świetnym wyborem, kiedy chcemy przesyłać obraz na większe odległości, co jest przydatne w zawodach takich jak edycja wideo. W kontekście wysokiej jakości obrazu, jak w grafice czy multimediach, złącze DVI jest naprawdę ważnym elementem.

Pytanie 18

Wykonanie polecenia tar –xf dane.tar w systemie Linux spowoduje

A. pokazanie informacji o zawartości pliku dane.tar

B. wyodrębnienie danych z archiwum o nazwie dane.tar

C. utworzenie archiwum dane.tar zawierającego kopię folderu /home

D. skopiowanie pliku dane.tar do folderu /home

No, widzę, że wybrałeś kilka odpowiedzi, które nie do końca pasują do tematu polecenia tar. Na przykład, myślenie, że to polecenie skopiuje plik dane.tar do katalogu /home, to trochę nieporozumienie. Tar jest do zarządzania archiwami, a nie do kopiowania plików. Jak chcesz skopiować coś, to lepiej użyć komendy cp. Kolejna sprawa to ta, że polecenie nie pokazuje zawartości pliku dane.tar. Żeby to zrobić, musisz użyć opcji -t, a nie -x. A jeśli chodzi o tworzenie archiwum, to znowu - używa się -c, a nie -x. Te różnice są ważne, żeby dobrze korzystać z narzędzi w systemach Unix i Linux, bo inaczej można się niezłe pogubić.

Pytanie 19

Aby móc korzystać z telefonu PSTN do nawiązywania połączeń za pośrednictwem sieci komputerowej, należy go podłączyć do

A. modemu analogowego

B. mostka sieciowego

C. bramki VoIP

D. repetera sygnału

Modem analogowy jest urządzeniem, które służy do podłączenia komputera do linii telefonicznej w celu przesyłania danych. Jego funkcja polega na konwersji sygnałów cyfrowych na analogowe, co umożliwia transfer danych przez tradycyjne linie telefoniczne. Chociaż modem można wykorzystać do przesyłania sygnałów telefonicznych, nie jest on odpowiedni do łączenia telefonów PSTN z sieciami VoIP, ponieważ nie obsługuje protokołów VoIP, takich jak SIP. Mostek sieciowy to urządzenie, które łączy różne segmenty sieci lokalnych, ale nie jest przeznaczone do konwersji sygnałów telefonicznych na format VoIP. Repeater sygnału, z kolei, jest używany do wzmacniania sygnałów w sieciach, ale nie przekształca on sygnałów głosowych z telefonów PSTN na sygnały cyfrowe wymagane w VoIP. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że urządzenia te mogą pełnić funkcję bramek VoIP, co prowadzi do nieporozumień związanych ze sposobem działania technologii VoIP. W kontekście integracji telefonii tradycyjnej z VoIP, tylko bramka VoIP oferuje niezbędną funkcjonalność oraz odpowiednie protokoły do realizacji tych połączeń.

Pytanie 20

Zabrudzony czytnik w napędzie optycznym powinno się czyścić

A. spirytusem.

B. rozpuszczalnikiem ftalowym.

C. benzyną ekstrakcyjną.

D. izopropanolem.

Izopropanol to faktycznie najlepszy wybór, jeśli chodzi o czyszczenie czytnika w napędzie optycznym. Wynika to głównie z jego właściwości chemicznych – jest bezbarwny, szybko odparowuje, nie zostawia żadnych osadów, no i co ważne, nie reaguje ze szkłem czy plastikami, z których zrobione są soczewki w napędach. W branży serwisowej i przy naprawach elektroniki izopropanol to taki trochę standard – praktycznie zawsze jest na wyposażeniu każdego porządnego warsztatu, bo pozwala bezpiecznie usuwać kurz, tłuszcz czy inne zabrudzenia, nie ryzykując uszkodzenia delikatnych elementów. W wielu instrukcjach serwisowych, zwłaszcza producentów napędów, wyraźnie się podkreśla, żeby stosować właśnie ten środek – np. normy ESD czy zalecenia firm takich jak Sony czy LG. Sam miałem kiedyś sytuację, że klient próbował czyścić soczewkę spirytusem i wyszły plamy – izopropanol tego nie robi. Warto wiedzieć, że w sklepach elektronicznych dostępny jest w różnych stężeniach (najlepiej min. 99%), co dodatkowo ułatwia pracę. Generalnie, jeśli masz do wyczyszczenia coś w elektronice – najpierw sprawdź, czy masz izopropanol. To takie złote narzędzie każdego technika.

Pytanie 21

Przygotowując ranking dostawców łączy internetowych należy zwrócić uwagę, aby jak najmniejsze wartości miały parametry

A. latency i jitter.

B. upload i jitter.

C. upload i download.

D. download i latency.

Wiele osób, oceniając jakość internetu, patrzy prawie wyłącznie na prędkość pobierania i wysyłania danych. To dość naturalne, bo operatorzy reklamują się głównie hasłami typu „do 1 Gb/s”, a w testach typu speedtest pierwsze co widzimy to download i upload. Problem w tym, że same prędkości to tylko część obrazu. W praktyce, jeżeli chcemy przygotować rzetelny ranking dostawców łączy, dużo ważniejsze, żeby zminimalizować opóźnienie (latency) i jego zmienność (jitter), a nie same przepustowości.
Download i upload są parametrami, które chcemy mieć jak największe, a nie jak najmniejsze. Niska prędkość pobierania oznacza wolne ładowanie stron, długi czas pobierania plików czy aktualizacji. Mały upload utrudnia wysyłanie dużych załączników, backupów do chmury, streamowanie na żywo czy pracę zdalną, gdzie wysyłamy dużo danych. To są parametry przepustowości, więc w rankingach operatorów zazwyczaj porównuje się je „od największego do najmniejszego”. Ocenianie ich pod kątem „jak najmniej” po prostu nie ma sensu logicznego.
Typowym błędem jest też mylenie „szybkiego internetu” z „responsywnym internetem”. Można mieć łącze 600 Mb/s download, ale z wysokim latency i dużym jitterem. W grach online pojawią się lagi, w rozmowach głosowych echa, opóźnienia, przerywanie dźwięku. Z mojego doświadczenia użytkownicy wtedy mówią, że „internet świruje”, mimo że speedtest pokazuje super prędkości. A przyczyną nie jest słaby download czy upload, tylko właśnie kiepskie parametry opóźnień.
W profesjonalnym podejściu do sieci, zgodnie z dobrymi praktykami inżynierii sieciowej, przy ocenie jakości łącza dla usług czasu rzeczywistego (VoIP, wideokonferencje, VDI, gry) kluczowe są: latency – które chcemy jak najniższe, jitter – również jak najniższy, oraz straty pakietów. Te parametry wpływają bezpośrednio na jakość doświadczenia użytkownika. Przepustowość oczywiście też jest ważna, ale bardziej jako warunek „minimalny” (np. łącze 100 Mb/s do biura zamiast 5 Mb/s), a nie jako parametr, który chcemy redukować.
Dlatego odpowiedzi, które sugerują minimalizowanie download lub upload, odwracają logikę oceny. W rankingu dostawców internetu dążymy do jak najwyższych prędkości transmisji, lecz jednocześnie jak najniższego opóźnienia i jittera. Dopiero takie zbalansowane spojrzenie pozwala naprawdę ocenić, który operator zapewnia lepszą jakość usług, szczególnie w zastosowaniach profesjonalnych, biurowych czy gamingowych.

Pytanie 22

Wskaż komponent, który nie jest zgodny z płytą główną o parametrach przedstawionych w tabeli

Podzespół	Parametry
Płyta główna GIGABYTE	4x DDR4, 4x PCI-E 16x, RAID, HDMI, D-Port, D-SUB, 2x USB 3.1, 8 x USB 2.0, S-AM3+

A. Pamięć RAM: Corsair Vengeance LPX, DDR4, 2x16GB, 3000MHz, CL15 Black

B. Karta graficzna: Gigabyte GeForce GTX 1050 OC, 2GB, GDDR5, 128 bit, PCI-Express 3.0 x16

C. Monitor: Dell, 34", 1x DisplayPort, 1x miniDP, 2x USB 3.0 Upstream, 4x USB 3.0 Downstream

D. Procesor: INTEL CORE i3-4350, 3.60 GHz, x2/4, 4 MB, 54W, HD 4600, BOX, s-1150

Wybór pamięci RAM Corsair Vengeance LPX jest odpowiedni, ponieważ płyta główna obsługuje moduły DDR4, a specyfikacja RAMu to DDR4, co zapewnia kompatybilność. Karta graficzna Gigabyte GeForce GTX 1050 również jest zgodna, ponieważ używa interfejsu PCI-Express 3.0 x16, a płyta główna oferuje 4x PCI-E 16x, co oznacza, że karta graficzna może być prawidłowo zamontowana i użytkowana. Monitor Dell posiada złącza DisplayPort, które są kompatybilne z typowymi wyjściami graficznymi na kartach graficznych oraz płycie głównej i nie mają bezpośredniego wpływu na kompatybilność z płytą główną. Typowym błędem podczas analizy kompatybilności komponentów jest niedostateczna uwaga przywiązywana do specyfikacji procesora i gniazda procesora na płycie głównej. Procesor INTEL CORE i3-4350 wymaga gniazda LGA 1150, które jest niezgodne z S-AM3+ na tej płycie, co stanowi fundamentalną niezgodność. Nieprawidłowe zrozumienie różnic w standardach gniazd procesorów i pamięci może prowadzić do niewłaściwych inwestycji w sprzęt. Kluczowe jest dokładne badanie specyfikacji technicznych i upewnienie się, że wszystkie elementy będą działać razem bez problemów.

Pytanie 23

Jaki będzie wynik operacji odejmowania dwóch liczb szesnastkowych: 60Aₕ – 3BFₕ?

A. 39Aₕ

B. 24Bₕ

C. 2AEₕ

D. 349ₕ

W operacjach matematycznych na liczbach szesnastkowych bardzo łatwo o drobny błąd, szczególnie jeśli robi się to „na oko” albo bez wyraźnego rozpisania kolejnych etapów. W przypadku zadania 60A₁₆ – 3BF₁₆ intuicja często podpowiada, żeby po prostu odejmować poszczególne cyfry od siebie, ale niestety taki sposób prowadzi do błędów – przy systemie szesnastkowym trzeba uwzględnić przeniesienia, zwłaszcza gdy wynik w danej kolumnie staje się ujemny. Niektóre odpowiedzi mogły być wynikiem nieuwzględnienia tej specyfiki, np. pominięcia konieczności pożyczki z wyższej pozycji albo błędnej konwersji pomiędzy systemami liczbowymi. W praktyce w branży technicznej takie błędy zdarzają się, gdy ktoś próbuje szybko liczyć „z głowy” zamiast krok po kroku rozpisać odejmowanie, najlepiej najpierw zamieniając liczby na system dziesiętny, potem wykonując działanie i zamieniając z powrotem na szesnastkowy. Spotkałem się też z podejściem, gdzie ktoś próbuje odejmować szesnastkowe cyfry jak dziesiętne bez uwzględnienia, że po „9” występują jeszcze litery A-F, co jest typowym nieporozumieniem szczególnie na początku nauki. W praktyce IT czy elektroniki takie niestaranne odejmowanie prowadzi do złych adresacji, błędów w obsłudze pamięci czy nawet poważnych bugów w programowaniu niskopoziomowym. Moim zdaniem warto ćwiczyć te operacje na papierze, bo to kształtuje intuicję i pozwala uniknąć prostych, ale kosztownych pomyłek. Przemyślane podejście, rozpisywanie krok po kroku i regularne sprawdzanie końcowych wyników z kalkulatorem lub tabelą konwersji to dobra praktyka, która procentuje w dalszej edukacji i pracy technicznej.

Pytanie 24

Licencja na Office 365 PL Personal (1 stanowisko, subskrypcja na 1 rok) ESD jest przypisana do

A. dowolnej liczby użytkowników, wyłącznie na jednym komputerze do celów komercyjnych.

B. dowolnej liczby użytkowników, wyłącznie na jednym komputerze do celów komercyjnych i niekomercyjnych.

C. wyłącznie jednego użytkownika, na jednym komputerze, jednym tablecie i jednym telefonie, wyłącznie do celów niekomercyjnych.

D. wyłącznie jednego użytkownika na jednym komputerze i jednym urządzeniu mobilnym do celów komercyjnych i niekomercyjnych.

W kontekście licencjonowania Office 365 Personal pojawia się sporo niejasności – głównie dlatego, że wiele osób utożsamia tę subskrypcję z innymi modelami, np. wersją Home lub biznesowymi. Najczęstszy błąd polega na przekonaniu, że można używać tej licencji w firmie lub że można przypisać ją do wielu użytkowników na jednym urządzeniu, co zupełnie nie zgadza się z polityką Microsoftu. Office 365 Personal to usługa wyłącznie dla jednej osoby i tylko do użytku niekomercyjnego. Oprogramowanie można zainstalować na jednym komputerze, jednym tablecie i jednym smartfonie – ale użytkownikiem zawsze musi być ten sam właściciel subskrypcji. Warianty sugerujące używanie licencji przez kilka osób czy wykorzystanie jej komercyjnie są zupełnie niezgodne z warunkami licencyjnymi. Microsoft jasno określa, że wersja Personal nie daje prawa do pracy zarobkowej na tym pakiecie, a wszelkie naruszenia mogą prowadzić do zablokowania konta lub utraty dostępu do usług. Typowym błędem jest też traktowanie komputera jako głównego wyznacznika licencji, podczas gdy kluczowe jest powiązanie jej z użytkownikiem – nie z urządzeniem. Takie podejście zabezpiecza przed nadużyciami i pozwala producentowi zapewnić odpowiedni poziom wsparcia technicznego oraz aktualizacji. W branży IT starannie rozróżnia się licencje domowe i komercyjne, a przestrzeganie tych zasad jest podstawą bezpiecznego korzystania z oprogramowania. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie licencji niezgodnie z przeznaczeniem często kończy się nieprzyjemnościami, szczególnie w środowiskach firmowych, gdzie Microsoft regularnie audytuje wykorzystanie swoich produktów.

Pytanie 25

Jaką liczbę podwójnych gniazd RJ45 należy zainstalować w pomieszczeniu o wymiarach 8 x 5 m, aby spełniać wymagania normy PN-EN 50173?

A. 10 gniazd

B. 5 gniazd

C. 4 gniazda

D. 8 gniazd

Odpowiedzi wskazujące na 5, 8 lub 10 gniazd są wynikiem nieprawidłowego rozumienia standardów instalacji telekomunikacyjnych. Norma PN-EN 50173 jasno definiuje zasady dotyczące projektowania infrastruktury telekomunikacyjnej w budynkach, a jedna z kluczowych zasad dotyczy optymalizacji liczby gniazd w stosunku do dostępnej powierzchni. Przy pomieszczeniu o wymiarach 8 x 5 m, które daje 40 m², zasada mówiąca o jednej parze gniazd na każde 10 m² prowadzi do liczby czterech gniazd. Wybierając zbyt dużą liczbę gniazd, jak w przypadku odpowiedzi 5, 8 czy 10, można wprowadzić niepotrzebne komplikacje oraz zwiększyć koszty instalacji, a także zarządzania infrastrukturą. Przykładem jest sytuacja, w której zainstalowane gniazda są nieużywane, co obniża efektywność całej sieci. Powoduje to również niepotrzebne zagracanie przestrzeni roboczej, co może wpływać na komfort pracy. Kluczowe jest, aby dostosować liczbę gniazd do rzeczywistych potrzeb użytkowników, co wymaga wcześniejszej analizy korzystania z przestrzeni oraz planu zagospodarowania biura. W przeciwnym razie, nadmiar gniazd staje się obciążeniem zamiast zwiększać funkcjonalność.

Pytanie 26

Aby wyświetlić przedstawione opcje polecenia ping, należy w wierszu polecenia systemu Windows zapisać

A. ping /?

B. ping \?

C. ping >?

D. ping |?

Prawidłowa odpowiedź to „ping /?” ponieważ w wierszu polecenia systemu Windows przełącznik „/? ” jest standardowym sposobem wyświetlania pomocy dla danego polecenia. Dotyczy to nie tylko ping, ale praktycznie wszystkich podstawowych narzędzi konsolowych w Windows, takich jak ipconfig, tracert, netstat, robocopy, tasklist i wiele innych. Mechanizm jest prosty: wpisujesz nazwę programu, spację, potem „/? ” i otrzymujesz listę wszystkich dostępnych opcji, przełączników, krótkie opisy ich działania oraz przykłady użycia. Z mojego doświadczenia to jedna z pierwszych rzeczy, jakie warto zapamiętać, ucząc się pracy w CMD. W przypadku ping wyświetlenie „ping /?” pokaże między innymi takie parametry jak: „-t” (ciągłe pingowanie aż do przerwania), „-n” (liczba wysyłanych pakietów), „-l” (rozmiar bufora), „-4” i „-6” (wymuszenie IPv4 lub IPv6), „-w” (timeout w milisekundach) czy „-a” (odwrotne wyszukiwanie nazwy hosta). Dzięki temu nie trzeba pamiętać wszystkich opcji na pamięć, tylko w razie potrzeby szybko podejrzeć je w systemie. W praktyce administratorzy i technicy sieciowi bardzo często korzystają z „/? ” przy diagnozowaniu problemów, bo różne wersje Windows mogą mieć drobne różnice w dostępnych przełącznikach. To też zgodne z dobrą praktyką: zanim użyjesz nowego przełącznika, sprawdź wbudowaną pomoc i opis działania. W pracy z sieciami, gdy używasz ping do testowania dostępności hostów, opóźnień czy podstawowej diagnostyki, znajomość opcji z „ping /?” pozwala dużo precyzyjniej dobrać parametry testu, zamiast ograniczać się do domyślnego prostego pingowania bez żadnych przełączników.

Pytanie 27

Początkowe znaki heksadecymalne adresu IPv6 przeznaczonego do link-local to

A. 2000

B. FE80

C. 3000

D. FF30

Adresy IPv6 typu link-local to coś, co musisz znać, jeśli chcesz ogarnąć temat lokalnych sieci. Służą one do komunikacji w obrębie tej samej sieci i są naprawdę kluczowe dla działania protokołu IPv6. Zaczynają się od prefiksu FE80::/10, co oznacza, że pierwsze dziesięć bitów to 1111 1110 10, a reszta dotyczy konkretnego interfejsu na urządzeniu. W praktyce, każdy interfejs, który obsługuje IPv6, dostaje swój unikalny adres link-local. Dzięki temu, urządzenia mogą się ze sobą dogadywać, nie potrzebując routera. Wiele technologii, jak autokonfiguracja adresów IPv6 (SLAAC) czy protokół Neighbor Discovery Protocol (NDP), korzysta z tych adresów, żeby wykrywać sąsiednie hosty i rozwiązywać adresy. Zrozumienie link-local jest naprawdę ważne, zwłaszcza teraz, kiedy IPv6 zaczyna być coraz bardziej powszechne w sieciach.

Pytanie 28

Standard sieci bezprzewodowej WiFi 802.11 a/n operuje w zakresie

A. 5 GHz

B. 250 MHz

C. 1200 MHz

D. 2,4 GHz

Wybór odpowiedzi "2,4 GHz" jest niepoprawny, ponieważ chociaż standardy WiFi 802.11 b/g/n mogą również działać w tym paśmie, to 802.11a oraz 802.11n są zoptymalizowane głównie dla pasma 5 GHz, co pozwala na osiąganie lepszych parametrów transmisji. Pasmo 2,4 GHz jest powszechnie używane i często obciążone przez inne urządzenia, co prowadzi do większych zakłóceń. Wybór "1200 MHz" jest błędny, ponieważ nie jest to standardowe pasmo operacyjne w kontekście WiFi. Pasmo 2,4 GHz odpowiada 2400 MHz, a 1200 MHz to nieistniejące pasmo dla typowych zastosowań sieciowych. Odpowiedź "250 MHz" również nie znajduje zastosowania w kontekście WiFi, ponieważ jest to pasmo zbyt niskie dla standardów bezprzewodowych. Zrozumienie tego, że standardy WiFi są dostosowane do specyficznych pasm, jest kluczowe dla efektywnego zarządzania siecią. Większość użytkowników nie zdaje sobie sprawy z tego, że niskie pasma są bardziej podatne na zakłócenia i interferencje, co może prowadzić do obniżenia jakości połączeń. Dlatego, w kontekście nowoczesnego wdrażania technologii WiFi, preferowane są wyższe częstotliwości, które oferują mniej zakłóceń i większe przepustowości.

Pytanie 29

Na których urządzeniach do przechowywania danych uszkodzenia mechaniczne są najczęściej spotykane?

A. W pamięciach Flash

B. W kartach pamięci SD

C. W dyskach SSD

D. W dyskach HDD

Wybór nośników pamięci, które są mniej podatne na uszkodzenia mechaniczne, powinien być analizowany w kontekście konstrukcji i działania tych urządzeń. Dyski SSD, w przeciwieństwie do HDD, nie mają ruchomych części. Zastosowanie pamięci flash w tych dyskach eliminuje ryzyko uszkodzeń spowodowanych wstrząsami czy upadkami, co czyni je idealnym wyborem dla mobilnych aplikacji. Odpowiedzi sugerujące, że SSD są narażone na uszkodzenia mechaniczne, wynikają z nieporozumienia dotyczącego ich technologii. W rzeczywistości, ich wytrzymałość jest jedną z kluczowych zalet, a również standardy branżowe, takie jak NVMe, promują ich wykorzystanie w nowoczesnych rozwiązaniach informatycznych. Odpowiedzi dotyczące pamięci flash i kart SD również nie są trafne. Te urządzenia, podobnie jak SSD, korzystają z technologii, która minimalizuje ryzyko uszkodzeń mechanicznych. Warto również zauważyć, że pamięci flash i karty SD mogą być bardziej narażone na uszkodzenia logiczne, a nie mechaniczne, co jest zupełnie innym zagadnieniem. Typowym błędem myślowym w tych odpowiedziach jest mylenie odporności na uszkodzenia mechaniczne z ogólną wydajnością lub niezawodnością nośnika. Wybór odpowiedniego nośnika pamięci powinien być oparty na zrozumieniu różnic technologicznych oraz przewidywaniu warunków, w jakich będą one używane.

Pytanie 30

Wykonanie komendy NET USER GRACZ * /ADD w wierszu poleceń systemu Windows spowoduje

A. utworzenie konta GRACZ bez hasła i nadanie mu uprawnień administratora komputera

B. utworzenie konta GRACZ z hasłem *

C. zaprezentowanie komunikatu o błędnej składni polecenia

D. wyświetlenie monitora o podanie hasła

Wybór opcji dodania konta GRACZ z hasłem '*' może wydawać się logiczny, jednak w rzeczywistości jest niepoprawny. Podczas wykonywania polecenia 'NET USER GRACZ * /ADD' system Windows nie interpretuje znaku '*' jako rzeczywistego hasła, ale używa go jako wskazówki do wywołania monitu o hasło. Implementacja tego polecenia nie umożliwia bezpośredniego wprowadzenia hasła, co jest kluczowym krokiem w procesie tworzenia konta. Kolejna mylna koncepcja dotyczy przekonania, że polecenie to może dodać konto bez hasła. Takie podejście jest niezgodne z zasadami zabezpieczeń systemu, które wymagają, aby każde konto użytkownika miało przypisane hasło, aby zminimalizować ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Również przypisanie kontu uprawnień administratora poprzez to polecenie jest niemożliwe bez dodatkowych parametrów i nie jest automatycznie realizowane podczas jego wykonania. Istotne jest zrozumienie, że proces tworzenia użytkowników w systemach operacyjnych, w tym Windows, powinien być przeprowadzany zgodnie z ustalonymi standardami, aby zapewnić bezpieczeństwo oraz odpowiednie zarządzanie dostępem do zasobów. Brak zrozumienia tych mechanizmów często prowadzi do osłabienia zabezpieczeń i zwiększenia podatności systemów na ataki.

Pytanie 31

Który model pamięci RAM, można umieścić na płycie, której fragment specyfikacji przedstawiono na ilustracji?

Pamięć
Obsługiwana pamięć	DDR4
Rodzaj obsługiwanej pamięci	DIMM (do PC)
Typ obsługiwanej pamięci	DDR4-2133 (PC4-17000) DDR4-2400 (PC4-19200) DDR4-2666 (PC4-21300) DDR4-2800 (PC4-22400) DDR4-3200 (PC4-25600)
Typ obsługiwanej pamięci OC	DDR4-3466 (PC4-27700) DDR4-3600 (PC4-28800) DDR4-3866 (PC4-30900) DDR4-4000 (PC4-32000) DDR4-4133 (PC4-33000) DDR4-4400 (PC4-35200) DDR4-4600 (PC4-36800)
Dwukanałowa obsługa pamięci	tak
Ilość gniazd pamięci	4 szt.
Maks. pojemność pamięci	128 GB

A. 2x16GB 3200MHz DDR4 CL16 SODIMM

B. 1x16GB 5200MHz DDR5 CL40 DIMM

C. 2x16GB 3200MHz DDR4 CL16 DIMM

D. 1x16GB 1600MHz DDR3 CL11 SODIMM

Wybrany moduł 2x16GB 3200MHz DDR4 CL16 DIMM idealnie pasuje do specyfikacji płyty głównej pokazanej w tabeli. Po pierwsze zgadza się generacja pamięci – płyta obsługuje tylko DDR4, a nie DDR3 ani DDR5. To jest kluczowe, bo moduły różnych generacji mają inne napięcia, inną liczbę wycięć w złączu i po prostu fizycznie nie wejdą do gniazda albo nie wystartują poprawnie. Po drugie, rodzaj modułu: w specyfikacji jest wyraźnie napisane DIMM (do PC), czyli pełnowymiarowe kości do komputerów stacjonarnych. Twój wybór to właśnie DIMM, a nie SODIMM, które stosuje się w laptopach i mini komputerach.
Trzecia rzecz to taktowanie. Płyta obsługuje m.in. DDR4-3200 (PC4-25600) jako standardowy typ pamięci, więc moduły 3200 MHz będą działały w pełni zgodnie ze specyfikacją, bez kombinowania z overclockingiem. Co więcej, dwa moduły po 16 GB dobrze wykorzystują dwukanałową (dual channel) obsługę pamięci – płyta ma 4 sloty i tryb dual channel, więc para identycznych kości pracuje szybciej niż jedna o tej samej pojemności. To jest realna różnica np. w grach, programach graficznych czy maszynach wirtualnych.
Opóźnienie CL16 przy DDR4-3200 to też całkiem sensowny, typowy parametr – nie jest to żadne ekstremalne OC, a stabilne, dobrze wspierane przez większość płyt i kontrolerów pamięci w procesorach. Z mojego doświadczenia w składaniu komputerów do pracy i grania, konfiguracja 2x16 GB DDR4-3200 CL16 to taki bardzo rozsądny złoty środek: duża pojemność, dobra przepustowość, przy zachowaniu kompatybilności i stabilności. Dodatkowo płyta obsługuje maksymalnie 128 GB, więc 32 GB w tej konfiguracji jest daleko od limitu i daje spory zapas na przyszłość. To wszystko razem oznacza, że ta odpowiedź nie tylko jest formalnie zgodna ze specyfikacją, ale też praktycznie optymalna dla typowego PC.

Pytanie 32

Jakie zadanie pełni router?

A. eliminacja kolizji

B. ochrona sieci przed atakami zewnętrznymi i wewnętrznymi

C. konwersja nazw na adresy IP

D. przekazywanie pakietów TCP/IP z sieci źródłowej do docelowej

Routery odgrywają kluczową rolę w przesyłaniu danych w sieciach komputerowych, w tym w protokole TCP/IP. Ich głównym zadaniem jest przekazywanie pakietów danych z jednego segmentu sieci do drugiego, co odbywa się na podstawie adresów IP. Przykładowo, gdy komputer w sieci lokalnej chce połączyć się z serwerem w Internecie, router odbiera pakiety z lokalnej sieci, analizuje ich adres docelowy i kieruje je w odpowiednie miejsce. Routery działają na warstwie trzeciej modelu OSI, co oznacza, że są odpowiedzialne za logiczne adresowanie oraz routing, a także mogą zastosować różne protokoły routingu, takie jak OSPF czy BGP, które pomagają w określaniu najlepszych ścieżek dla danych. W praktyce, routery są niezbędne do zbudowania efektywnej i skalowalnej infrastruktury sieciowej, umożliwiając komunikację pomiędzy różnymi sieciami oraz zapewniając łączność z Internetem.

Pytanie 33

Dysk z systemem plików FAT32, na którym regularnie przeprowadza się operacje usuwania starych plików oraz dodawania nowych, staje się:

A. kolokacji

B. relokacji

C. defragmentacji

D. fragmentacji

Wybór kolokacji, relokacji lub defragmentacji jako odpowiedzi jest niepoprawny, ponieważ te terminy odnoszą się do różnych aspektów zarządzania danymi lub organizacji plików. Kolokacja oznacza umieszczanie plików lub danych blisko siebie, co jest korzystne w kontekście systemów baz danych, gdzie lokalizacja danych ma znaczenie dla wydajności zapytań. Relokacja natomiast jest procesem przenoszenia danych z jednego miejsca na drugie, co może być stosowane w kontekście migracji systemów lub zarządzania pamięcią w systemach operacyjnych, ale nie odnosi się bezpośrednio do problemu fragmentacji plików na dysku. Defragmentacja, choć jest procesem, który może zredukować fragmentację, nie jest odpowiedzią na pytanie o to, co się dzieje na dysku FAT32 w wyniku ciągłych operacji zapisu i kasowania plików. Fragmentacja jest naturalnym efektem tych operacji i jest kluczowym zjawiskiem do zrozumienia, aby efektywnie zarządzać przestrzenią dyskową. Wybierając odpowiedzi inne niż fragmentacja, można popełnić błąd w zrozumieniu podstawowych konceptów operacji na plikach i ich wpływu na wydajność systemu.

Pytanie 34

W ustawieniach karty graficznej w sekcji Zasoby znajduje się jeden z zakresów pamięci tej karty, który wynosi od A0000h do BFFFFh. Ta wartość odnosi się do obszaru pamięci wskazanego adresem fizycznym

A. 1100 1111 1111 1111 1111 – 1110 1111 1111 1111 1111

B. 1010 0000 0000 0000 0000 – 1011 1111 1111 1111 1111

C. 1001 1111 1111 1111 1111 – 1010 0000 0000 0000 0000

D. 1011 0000 0000 0000 0000 – 1100 1111 1111 1111 1111

Wszystkie niepoprawne odpowiedzi bazują na błędnych założeniach dotyczących zakresów adresów pamięci, co prowadzi do mylnych wniosków o lokalizacji pamięci dla kart graficznych. W przedstawionych odpowiedziach pojawiają się różne przedziały, które nie odpowiadają rzeczywistym adresom dla pamięci wideo. Kluczowym błędem jest nieuznanie, że zakres pamięci od A0000h do BFFFFh jest dedykowany dla kart graficznych, co wprowadza w błąd w kontekście obliczeń i programowania. Na przykład, zakresy takie jak 1000 0000 0000 0000 0000 do 1010 0000 0000 0000 0000 nie odpowiadają rzeczywistemu adresowi pamięci wideo, ponieważ są zbyt niskie w porównaniu do adresu A0000h. Ponadto, zakresy wykraczające poza A0000h i BFFFFh, takie jak 1100 1111 1111 1111 1111, również są niepoprawne, ponieważ przekraczają maksymalny adres dla tego obszaru. Pojmowanie architektury pamięci oraz poprawnych zakresów adresowania jest kluczowe w projektowaniu i programowaniu systemów komputerowych. W kontekście dobrych praktyk, istotne jest, aby programiści i inżynierowie znali standardy dotyczące adresowania pamięci, co zapobiega błędom w kodzie oraz zapewnia efektywność działania aplikacji wykorzystujących zasoby sprzętowe.

Pytanie 35

Jakiego rodzaju złącze powinna mieć płyta główna, aby umożliwić zainstalowanie karty graficznej przedstawionej na rysunku?

A. AGP

B. PCIe x1

C. PCIe x16

D. PCI

AGP, czyli Accelerated Graphics Port, było spoko złącze dla kart graficznych w latach 90-tych i na początku 2000-nych. Ale z powodu niskiej przepustowości, szybko ustąpiło miejsca PCIe. Dzisiaj AGP już nie występuje w nowych płytach głównych ani kartach graficznych. PCI, czyli Peripheral Component Interconnect, to stary standard, który używano do różnych urządzeń peryferyjnych. Chociaż był użyteczny, to nie dawał wystarczającej przepustowości dla nowoczesnych kart graficznych, dlatego przesiedliśmy się na PCIe. PCIe x1 to mniejsze złącze, które ma mniej pinów i niższą przepustowość, głównie do kart sieciowych czy dźwiękowych. Choć jest częścią tej samej rodziny co x16, to nie ma szans, żeby się sprawdziło w kartach graficznych, bo one potrzebują znacznie szerszego pasma. Złe wyboru złącza często kończą się problemami z kompatybilnością i wydajnością, co zdarza się nowym użytkownikom. W dzisiejszych czasach, przy obecnych wymaganiach graficznych, PCIe x16 jest jedynym sensownym wyborem zapewniającym dobrą wydajność i zgodność z nowoczesnym oprogramowaniem.

Pytanie 36

Na którym standardowym porcie funkcjonuje serwer WWW wykorzystujący domyślny protokół HTTPS w typowym ustawieniu?

A. 110

B. 80

C. 20

D. 443

Serwer WWW działający na protokole HTTPS używa domyślnie portu 443. Protokół HTTPS, będący rozszerzeniem protokołu HTTP, zapewnia szyfrowanie danych przesyłanych pomiędzy klientem a serwerem, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa komunikacji w sieci. W praktyce oznacza to, że gdy użytkownik wpisuje adres URL zaczynający się od 'https://', przeglądarka automatycznie nawiązuje połączenie z serwerem na porcie 443. Użycie tego portu jako domyślnego dla HTTPS jest zgodne z normą IANA (Internet Assigned Numbers Authority), która dokumentuje przypisania portów w Internecie. Warto zauważyć, że korzystanie z HTTPS jest obecnie standardem w branży, a witryny internetowe implementujące ten protokół zyskują na zaufaniu użytkowników oraz lepsze pozycje w wynikach wyszukiwania, zgodnie z wytycznymi Google. Warto także pamiętać, że w miarę jak Internet staje się coraz bardziej narażony na ataki, bezpieczeństwo przesyłanych danych staje się priorytetem, co czyni znajomość portu 443 niezwykle istotnym elementem wiedzy o sieciach.

Pytanie 37

W jakim modelu płyty głównej można zainstalować procesor o wymienionych specyfikacjach?

Intel Core i7-4790 3,6 GHz 8MB cache s. 1150 Box

A. Asus SABERTOOTH Z97 MARK 1/USB 3.1 LGA 1150 ATX

B. Asrock 970 Extreme3 R2.0 s.AM3+

C. Gigabyte GA-Z170X-Gaming 3-EU DDR4 s.1151

D. MSI 970A-G43 PLUS AMD970A s.AM3

Wybór nieodpowiedniej płyty głównej dla danego procesora może wynikać z niezrozumienia kluczowych zasad kompatybilności sprzętu komputerowego. MSI 970A-G43 PLUS oraz Asrock 970 Extreme3 R2.0 są wyposażone w gniazda AM3 i AM3+ przeznaczone do procesorów AMD a nie Intel. Wybór takiej płyty dla procesora Intel Core i7-4790 poskutkowałby fizyczną niemożliwością montażu z powodu niekompatybilnych gniazd. Z kolei płyta Gigabyte GA-Z170X-Gaming 3-EU używa gniazda LGA 1151 które choć zbliżone do LGA 1150 nie jest bezpośrednio kompatybilne z procesorem i7-4790 przeznaczonym dla LGA 1150. Takie niezgodności wynikają często z niedopatrzenia specyfikacji technicznych i braku zrozumienia różnic między generacjami procesorów i odpowiadającymi im chipsetami. Płyty z chipsetem Z97 są zoptymalizowane do pracy z procesorami Intel czwartej generacji takich jak i7-4790 podczas gdy Z170 jest przeznaczony dla procesorów nowszych generacji wymagających LGA 1151. Takie zrozumienie przyczynia się do podejmowania świadomych decyzji zakupowych i uniknięcia kosztownych błędów sprzętowych.

Pytanie 38

Na zaprezentowanej płycie głównej komputera złącza oznaczono cyframi 25 i 27

A. RS 232

B. PS 2

C. USB

D. LPT

Złącza USB, oznaczone na płycie głównej jako 25 i 27, są jednym z najpopularniejszych interfejsów do podłączania urządzeń peryferyjnych do komputera. USB, czyli Universal Serial Bus, jest wszechstronnym złączem, które pozwala na podłączenie różnorodnych urządzeń, takich jak myszki, klawiatury, drukarki, kamery, a nawet dyski zewnętrzne. Dzięki swojej uniwersalności i szerokiej kompatybilności, USB stało się standardem przemysłowym. Złącza te zapewniają nie tylko transfer danych, ale także zasilanie dla podłączonych urządzeń. Istnieją różne wersje USB, w tym USB 1.0, 2.0, 3.0, a także najnowsze USB-C, które oferuje jeszcze szybszy transfer danych i większą moc zasilania. Złącza USB różnią się także kształtem i przepustowością, co jest istotne przy doborze odpowiednich kabli i urządzeń. Cechą charakterystyczną złączy USB jest ich zdolność do hot-pluggingu, co oznacza, że urządzenia można podłączać i odłączać bez konieczności wyłączania komputera. Współczesne urządzenia często korzystają z USB do ładowania i wymiany danych, co czyni je niezwykle praktycznymi w codziennym użytkowaniu. Dlatego złącza USB są kluczowym elementem współczesnych komputerów i ich poprawne rozpoznanie jest istotne w pracy technika informatyka.

Pytanie 39

Długi oraz dwa krótkie dźwięki sygnałowe BIOS POST od AMI i AWARD sygnalizują problem

A. zegara systemowego

B. mikroprocesora

C. karty sieciowej

D. karty graficznej

Odpowiedź dotycząca karty graficznej jest prawidłowa, ponieważ jeden długi i dwa krótkie sygnały dźwiękowe BIOS POST AMI oraz AWARD jednoznacznie wskazują na problem związany z kartą graficzną. W standardach BIOS-u, sygnały dźwiękowe są używane do diagnostyki sprzętu, a ich interpretacja jest kluczowa dla szybkiego rozwiązywania problemów. Problemy z kartą graficzną mogą obejmować nieprawidłowe połączenia, uszkodzenia samej karty lub brak odpowiedniego zasilania. W praktyce, aby upewnić się, że karta graficzna działa poprawnie, warto regularnie sprawdzać jej połączenia, a także monitorować temperatury podczas pracy, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie konserwacji sprzętu komputerowego. W przypadku wystąpienia tego błędu, zaleca się również aktualizację sterowników oraz, w razie potrzeby, przetestowanie karty w innym porcie lub innym systemie, co może pomóc w identyfikacji źródła problemu.

Pytanie 40

Jak nazywa się zestaw usług internetowych dla systemów operacyjnych z rodziny Microsoft Windows, który umożliwia działanie jako serwer FTP oraz serwer WWW?

A. APACHE

B. WINS

C. IIS

D. PROFTPD

APACHE to oprogramowanie serwera WWW, które jest szeroko stosowane w środowisku Linux, ale nie jest rozwiązaniem stworzonym dla systemów Windows, co czyni go nietrafionym wyborem w kontekście pytania. WINS, czyli Windows Internet Name Service, jest protokołem służącym do przekształcania nazw NetBIOS na adresy IP, a nie serwerem WWW ani FTP, co dowodzi, że ta odpowiedź nie koreluje z wymaganiami pytania. PROFTPD to z kolei serwer FTP, który również nie jest rozwiązaniem przeznaczonym dla systemów Windows, choć jest popularny w środowisku Linux. Błędem myślowym, który prowadzi do wyboru tych odpowiedzi, jest mylenie różnych funkcji i protokołów z pełnym zestawem usług serwera internetowego. IIS wyróżnia się nie tylko swoją funkcjonalnością, ale również integracją z innymi usługami Microsoft, co jest kluczowe dla efektywnego zarządzania serwerem. Wybierając odpowiedzi, należy zwrócić szczególną uwagę na specyfikę i przeznaczenie oprogramowania, co pozwoli uniknąć nieporozumień i błędnych wniosków. Zrozumienie różnic między tymi technologiami oraz ich właściwym zastosowaniem jest niezwykle ważne dla każdego specjalisty IT, dlatego zawsze warto analizować kontekst pytania przed podjęciem decyzji.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej