Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik ogrodnik
Kwalifikacja: OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Data rozpoczęcia: 2 maja 2026 19:10
Data zakończenia: 2 maja 2026 19:24

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W uprawie pomidorów w gruncie podczas chłodnych i deszczowych lat konieczne jest wykonywanie oprysków przeciwko

A. mozaice pomidora

B. mozaice tytoniu

C. zgniliźnie twardzikowej

D. zarazie ziemniaka

Zgnilizna twardzikowa, mozaika tytoniu oraz mozaika pomidora to choroby, które mogą dotknąć pomidory gruntowe, jednak w kontekście chłodnych i deszczowych lat kluczowym zagrożeniem pozostaje zaraza ziemniaka. Zgnilizna twardzikowa, wywoływana przez grzyb Botrytis cinerea, rozwija się głównie w warunkach wysokiej wilgotności, jednak nie jest specyficznie związana z uprawami pomidorów, a raczej dotyka roślin w stanie osłabienia. Należy pamiętać, że opryski nie są uniwersalnym rozwiązaniem, a ich stosowanie powinno być zgodne z zasadami integrowanej ochrony roślin, co oznacza, że należy rozważyć szerszy kontekst chorób i ich wpływ na zdrowotność roślin. Mozaika tytoniu i mozaika pomidora to wirusowe choroby, które nie są bezpośrednio związane z warunkami pogodowymi, jakie sprzyjają zarazie ziemniaka. Stosowanie oprysków przeciwko tym wirusom nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, ponieważ wirusy nie reagują na fungicydy. Typowym błędem jest mylenie symptomów chorób wirusowych z grzybowymi, co prowadzi do niepoprawnych decyzji dotyczących strategii ochrony roślin. W obliczu trudnych warunków klimatycznych kluczowe staje się zrozumienie cyklu rozwojowego chorób oraz ich interakcji z warunkami środowiskowymi, aby móc skutecznie reagować na zagrożenia.

Pytanie 2

W celu poprawienia zdrowotności i lepszego doświetlenia pomidorów należy wykonać

A. ogławianie roślin.

B. usuwanie części liści.

C. przerzedzanie gron.

D. zapyłanie kwiatów.

Usuwanie części liści w uprawie pomidorów to bardzo praktyczna i szeroko zalecana metoda, która realnie wpływa na zdrowotność roślin oraz dostęp światła do owoców. W sumie, jeśli spojrzeć na to od strony praktyka, to regularne usuwanie dolnych, zacienionych lub porażonych liści zmniejsza wilgotność w strefie przyglebowej i ogranicza rozwój chorób grzybowych, takich jak alternarioza czy zaraza ziemniaczana. Bardzo ważne jest też to, że dzięki temu owoce lepiej dojrzewają, bo światło ma do nich swobodniejszy dostęp. Naprawdę widać różnicę, gdy porównasz krzak, gdzie liście rosną jak chcą, a taki, gdzie są systematycznie usuwane te zbędne – owoce są ładniejsze, mniej gniją, rzadziej występują problemy z pleśnią. Wielu doświadczonych ogrodników, również w uprawach tunelowych, zwraca uwagę na tę praktykę jako podstawowy element pielęgnacji. Dodatkowo, usuwanie liści poprawia przewiewność w środku rośliny, co jest kluczowe zwłaszcza przy uprawie w gęstym nasadzeniu. Z mojego doświadczenia wynika też, że łatwiej wtedy prowadzić obserwację pod kątem szkodników, bo lepiej widać owoce i pędy główne. W literaturze branżowej, np. w zaleceniach Instytutu Ogrodnictwa, ta czynność jest wymieniana jako standardowa praktyka poprawiająca zarówno zdrowotność, jak i plonowanie pomidora. Moim zdaniem żaden poważny plantator nie pomija tego zabiegu, bo po prostu się to opłaca pod każdym względem – zdrowotnym i jakościowym.

Pytanie 3

Na rysunku przedstawiono owoce z objawami

A. rdzy gruszy.

B. parchu gruszy.

C. białej plamistości liści gruszy.

D. brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych.

Brunatna zgnilizna drzew ziarnkowych to problem, z którym spotyka się praktycznie każdy sadownik czy ogrodnik mający grusze czy jabłonie. Na zdjęciu doskonale widać typowe objawy tej choroby – owoce pokrywają się brunatnymi plamami, które z czasem zaczynają gnić i są bardzo miękkie. Charakterystyczne są też koncentryczne pierścienie zarodników grzyba, co wygląda trochę jak takie białe okręgi albo drobniutkie poduszeczki. Z mojego doświadczenia wynika, że najgorsze jest to, że infekcja potrafi błyskawicznie się rozprzestrzeniać, szczególnie podczas wilgotnej pogody. W praktyce najlepszym rozwiązaniem jest szybkie usuwanie chorych owoców z drzewa i spod drzewa – nie wolno ich zostawiać, bo wtedy choroba tylko się nasila. W branży standardem jest również stosowanie odpowiednich środków ochrony roślin na bazie kaptanu czy innych substancji rekomendowanych przez Instytut Ochrony Roślin. Warto pamiętać, że nie tylko chemia jest ważna, ale i profilaktyka – przewiewne korony, regularne cięcie, zdrowe sadzonki. Szczerze mówiąc, widok takich owoców jak na zdjęciu zawsze daje do myślenia, ile jeszcze pracy przed nami w sadzie. To też świetny przykład na to, jak wizualna diagnostyka chorób owoców jest nieoceniona w praktyce ogrodniczej.

Pytanie 4

Jesienią do gruntu można wysiewać nasiona

A. godecji wielkokwiatowej.

B. nagietka lekarskiego.

C. nasturcji większej.

D. żeniszka meksykańskiego.

Sporo osób myli się, sądząc, że większość roślin jednorocznych można siać jesienią jak nagietka. W praktyce jednak taka metoda sprawdza się tylko dla gatunków, których nasiona dobrze znoszą zimne i wilgotne warunki oraz nie ulegają łatwo zgorzeli lub uszkodzeniom podczas przymrozków. Nasturcja większa, choć spotykana w wielu ogrodach, w rzeczywistości jest dość wrażliwa na niskie temperatury i jej nasiona nie przejdą dobrze przez zimę w naszym klimacie – najczęściej po prostu zgniwają lub nie kiełkują wiosną wystarczająco licznie. Z kolei godecja wielkokwiatowa oraz żeniszek meksykański to typowe przykłady roślin ciepłolubnych, które zdecydowanie wymagają siania wiosną, gdy gleba jest już dobrze nagrzana. Próby ich jesiennego siewu zwykle kończą się słabymi wschodami lub wręcz kompletną utratą materiału siewnego. Takie błędne przekonania często wynikają z ogólnego uproszczenia zasad uprawy roślin i nieuwzględnienia specyficznych wymagań poszczególnych gatunków. W wielu źródłach wręcz podkreśla się, że siew jesienny stosuje się tylko dla wybranych, odpornych odmian, takich jak nagietek lekarski czy mak polny. Jeśli zatem zależy nam na efektywnej uprawie i dobrych wynikach, trzeba zawsze sprawdzać potrzeby konkretnej rośliny zamiast kierować się schematami. Właściwe planowanie terminu siewu to podstawa sukcesu w ogrodnictwie – i moim zdaniem to jeden z najczęściej popełnianych błędów przez początkujących.

Pytanie 5

Kiedy jest najbardziej odpowiedni czas na sadzenie czarnych porzeczek z gołym (odkrytym) korzeniem?

A. październik, do połowy listopada

B. marzec, kwiecień

C. początek maja

D. koniec listopada

Październik, do połowy listopada, to optymalny czas na sadzenie czarnych porzeczek z odkrytym korzeniem. W tym okresie rośliny są w stanie uformować nowe korzenie przed nadejściem zimy, co zwiększa ich szanse na przetrwanie oraz zdrowy rozwój wiosną. Wczesna jesień zapewnia odpowiednie warunki atmosferyczne, takie jak umiarkowane temperatury oraz wystarczająca wilgotność gleby, co sprzyja aklimatyzacji młodych roślin. Warto również zauważyć, że sadzenie porzeczek w tym czasie pozwala na ich wcześniejsze owocowanie w nadchodzących sezonach. Dobrą praktyką jest również zastosowanie odpowiednich nawozów organicznych w trakcie sadzenia, co wspiera rozwój systemu korzeniowego. Ponadto, sadzenie w tym okresie pozwala na uniknięcie problemów związanych z przemarznięciem młodych roślin, a także minimalizuje ryzyko chorób, które mogą występować przy sadzeniu późniejszym, gdy temperatura wzrasta. Takie podejście jest zgodne z zaleceniami agronomów i specjalistów ds. upraw roślin owocowych.

Pytanie 6

Tereny o dużej ilości opadów w okresie wegetacji są szczególnie przydatne do uprawy

A. śliw.

B. jabłoni.

C. grusz.

D. czereśni.

Wybierając tereny pod uprawę śliw, bardzo ważne jest zwrócenie uwagi na ilość opadów w okresie wegetacyjnym. Śliwy mają wyraźnie większe zapotrzebowanie na wodę w porównaniu do grusz, jabłoni czy czereśni. Ich system korzeniowy jest mniej rozbudowany niż np. u jabłoni, więc gorzej znoszą suszę, zwłaszcza podczas zawiązywania i wzrostu owoców. Z mojego doświadczenia wynika, że przy niedoborze opadów owoce śliw są drobniejsze, mniej słodkie oraz bardziej podatne na opadanie przed zbiorem. Stąd właśnie w standardach sadowniczych zaleca się lokalizowanie śliw w miejscach o umiarkowanie wysokiej wilgotności, najlepiej na glebach żyznych, o odpowiedniej przepuszczalności, ale bez ryzyka zastoin wodnych. Właśnie w takich warunkach śliwy najlepiej wykorzystują potencjał plonowania. W praktyce, w Polsce często zakłada się sady śliwowe na terenach podgórskich lub w dolinach rzecznych, gdzie suma opadów przekracza 600 mm rocznie. Dla porównania, czereśnie czy jabłonie zdecydowanie lepiej sprawdzają się na stanowiskach nieco bardziej suchych, bo nadmiar wody może im zaszkodzić. Moim zdaniem, rozumienie tych zależności pomaga nie tylko planować nasadzenia, ale też unikać kosztownych błędów przy zakładaniu sadu.

Pytanie 7

Zapobiega się przemiennemu owocowaniu drzew poprzez

A. ograniczone nawożenie mineralne

B. odpowiedni termin zbioru owoców

C. przerzedzanie zawiązków owocowych

D. ograniczone cięcie prześwietlające

Przerzedzanie zawiązków owocowych jest skuteczną metodą zapobiegania przemiennemu owocowaniu drzew, polegającą na usuwaniu nadmiaru zawiązków w okresie ich intensywnego wzrostu. Zjawisko przemiennego owocowania, polegające na naprzemiennym występowaniu lat urodzajnych i ubożych, często wynika z nadmiernego obciążenia drzewa owocami. Przerzedzanie zawiązków pozwala na skoncentrowanie energii drzewa na mniejszej liczbie owoców, co sprzyja ich lepszemu rozwojowi i jakości. W praktyce zaleca się przeprowadzenie przerzedzania, gdy zawiązki osiągną odpowiedni rozmiar, co może różnić się w zależności od gatunku drzewa oraz warunków uprawy. Dobrą praktyką jest również obserwacja stanu zdrowia drzew oraz ich reakcji na przerzedzanie, aby dostosować metody do konkretnych warunków. Rekomendowane jest stosowanie narzędzi ręcznych lub mechanicznych, aby minimalizować stres dla roślin. Warto także zwrócić uwagę na właściwe terminy przeprowadzania przerzedzania, aby uzyskać optymalne rezultaty i uniknąć negatywnych skutków dla przyszłych plonów.

Pytanie 8

Częścią dekoracyjną miesięcznicy rocznej są

A. owoce.

B. kwiaty.

C. liście złożone.

D. przegrody nasienne.

Przegrody nasienne w miesięcznicy rocznej to naprawdę wyjątkowy element dekoracyjny, o którym często zapominają nawet osoby zajmujące się florystyką zawodowo. To właśnie te cienkie, półprzezroczyste struktury, które zostają po dojrzeniu i opadnięciu nasion, nadają roślinie charakterystyczny, niemal perłowy wygląd. W praktyce, w bukietach suchych czy kompozycjach florystycznych, to właśnie przegrody nasienne są najbardziej cenione – wyglądają trochę jak srebrzyste talarki, których nie sposób pomylić z niczym innym. Moim zdaniem to świetny przykład, jak niepozorna część rośliny może stać się kluczową ozdobą, szczególnie gdy suche kwiaty są coraz bardziej popularne w wystroju wnętrz czy nawet na ślubnych dekoracjach. Branżowe standardy wręcz każą właśnie na nich się skupiać przy zbiorze i suszeniu tej rośliny, bo liście czy kwiaty zanikają i nie mają tej wartości dekoracyjnej co przegrody. Często spotykam się z tym, że w materiałach edukacyjnych czy katalogach florystycznych podkreśla się tę cechę miesięcznicy, bo właśnie dla tych przezroczystych przegród ją się uprawia. Z mojego doświadczenia, jeżeli komuś zależy na efektownym, trwałym akcencie w wiązance lub kompozycji, nie ma lepszej opcji niż przegrody nasienne tej rośliny.

Pytanie 9

W uprawie pomidorów działaniem wpływającym na wzrost oraz owocowanie jest

A. usuwanie dolnych liści

B. przerywanie

C. cięcie roślin

D. zapylanie

Cięcie roślin, znane również jako przycinanie, jest kluczowym zabiegiem agrotechnicznym w uprawie pomidorów, który ma na celu regulację wzrostu i owocowania. Przez usuwanie młodych pędów, tzw. wilków, oraz nieproduktywnych części rośliny, poprawiamy cyrkulację powietrza oraz dostęp światła do owoców i liści. Dzięki temu zwiększamy jakość plonów oraz ich dojrzewanie, co jest szczególnie ważne w intensywnych systemach uprawy. W praktyce, cięcie pozwala także na skoncentrowanie energii rośliny na owocowaniu, co sprzyja uzyskaniu większych i lepiej wybarwionych pomidorów. Dobrą praktyką w uprawie pomidorów jest cięcie roślin co kilka tygodni w okresie intensywnego wzrostu, szczególnie w warunkach szklarniowych, gdzie rośliny mogą rosnąć bardzo szybko. Standardy w uprawach pomidorów często zalecają cięcie w zależności od ich odmiany oraz warunków środowiskowych, aby uzyskać optymalne wyniki produkcyjne.

Pytanie 10

Zdjęcie przedstawia

A. owocówkę śliwkóweczkę.

B. mszycę wiśniową.

C. nasionnicę trześniówkę.

D. przędziorka chmielowca.

Na zdjęciu rzeczywiście widzimy nasionnicę trześniówkę (Rhagoletis cerasi), która jest jednym z najpoważniejszych szkodników czereśni i wiśni w Polsce oraz w całej Europie. Charakterystyczną cechą dorosłej muchówki są wyraźne, ciemne plamy na przezroczystych skrzydłach, co łatwo rozpoznać nawet bez lupy. Larwy tego owada wyjadają miąższ owocu, powodując tzw. robaczywienie czereśni – to klasyczny problem, na który narzekają sadownicy i działkowcy. Praktycznie rzecz biorąc, obecność nasionnicy trześniówki wymusza stosowanie profesjonalnych metod monitorowania lotu dorosłych muchówek, np. żółtych tablic lepowych, oraz planowanie zabiegów ochronnych w odpowiednim terminie, zgodnie z zasadami integrowanej ochrony roślin. Moim zdaniem, znajomość cyklu rozwojowego nasionnicy jest kluczowa w skutecznym zapobieganiu stratom. Warto pamiętać, że nie zaleca się pochopnego stosowania chemicznych środków – obecnie kładzie się nacisk na metody biologiczne, agrotechniczne oraz monitoring. Praktyka pokazuje, że szybka reakcja na początek lotu owadów i właściwe rozpoznanie szkodnika pozwala uniknąć poważnych strat handlowych. Słyszałem też, że coraz więcej sadowników korzysta z feromonowych pułapek, bo to pozwala precyzyjnie określić moment zwalczania. Właściwe rozpoznanie nasionnicy trześniówki to naprawdę podstawa w nowoczesnej uprawie czereśni.

Pytanie 11

Pikowanie siewek powinno być przeprowadzone w uprawie

A. dyni

B. marchwi

C. pomidora

D. fasoli

Pikowanie siewek polega na przeszczepianiu młodych roślin z miejsca kiełkowania do bardziej przestronnych pojemników lub na stałe miejsce w gruncie. W przypadku pomidorów, jest to szczególnie istotne, ponieważ rośliny te preferują bardziej rozbudowany system korzeniowy oraz odpowiednią przestrzeń do wzrostu. Pikowanie pozwala na eliminację słabszych siewek, co przekłada się na uzyskanie zdrowszych roślin, które lepiej znoszą warunki uprawy. W praktyce, proces ten powinien być przeprowadzany, gdy siewki osiągną wysokość około 5-10 cm i mają przynajmniej dwa liście właściwe. Dzięki pikowaniu pomidory mogą skuteczniej wykorzystać składniki odżywcze oraz wodę, co jest kluczowe dla ich prawidłowego wzrostu i owocowania. Standardy w uprawie pomidorów często zalecają pikowanie w momencie, gdy siewki mają około 3-4 tygodni, co sprzyja ich dalszemu rozwojowi oraz zwiększa plon.

Pytanie 12

Najważniejszym atutem dekoracyjnym mahonii są

A. skórzaste, ciemnozielone, błyszczące liście

B. intensywnie pachnące, białe lub kremowe kwiaty

C. duże, kolorowe kwiaty oraz puszyste owoce

D. koralowo-czerwone, okrągłe, drobne owoce

Mahonii, znanej z pięknych liści, to krzew o bardzo charakterystycznych skórzastych, ciemnozielonych i błyszczących liściach. Te cechy sprawiają, że mahonia jest często wykorzystywana w ogrodach jako roślina ozdobna. Jej liście nie tylko przyciągają wzrok, ale również są odporne na różne warunki atmosferyczne, co czyni je idealnym wyborem do nasadzeń w różnych strefach klimatycznych. Ponadto, liście mahonii są często stosowane w kompozycjach florystycznych oraz jako element dekoracyjny w aranżacjach ogrodowych. Dobrze rosną w cieniu lub półcieniu, co zwiększa ich zastosowanie w miejscach, gdzie inne rośliny mogą mieć trudności z aklimatyzacją. Warto również dodać, że mahonia może pełnić funkcję ochrony przed erozją gleby dzięki swojemu systemowi korzeniowemu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w ogrodnictwie i architekturze krajobrazu. W związku z tym, warto rozważyć mahonię jako wybór dla każdego ogrodnika, który pragnie dodać coś wyjątkowego do swojego ogrodu.

Pytanie 13

Który zabieg uprawowy należy wykonać wczesną wiosną, aby ograniczyć parowanie wody z gleby na zaoranym jesienią polu?

A. Wałowanie.

B. Bronowanie.

C. Podorywkę.

D. Kultywatorowanie.

W rolnictwie bardzo często myli się różne zabiegi uprawowe, zwłaszcza jeśli chodzi o ich wpływ na glebę w okresie wiosennym. Wałowanie to zabieg, który faktycznie wyrównuje powierzchnię pola i lekko ugniata wierzchnią warstwę gleby, ale jego głównym celem jest przyspieszenie wschodów przez zapewnienie lepszego kontaktu nasion z glebą, a nie bezpośrednie ograniczenie parowania wody. Na bardzo lekkich lub przesuszonych glebach wałowanie może nawet pogorszyć sytuację, bo zbyt mocno ubita skorupa ogranicza wymianę gazową i może zaszkodzić wschodom. Podorywka z kolei jest zabiegiem wykonywanym po żniwach – ma za zadanie wymieszać resztki pożniwne i częściowo spulchnić glebę, ale nie wykonuje się jej wczesną wiosną na polach już zaoranych jesienią. Wiosenna podorywka mogłaby wręcz zwiększyć utratę wilgoci przez ponowne napowietrzenie profilu glebowego i zerwanie kapilar, przez które podciągana jest woda. Kultywatorowanie natomiast, choć czasem stosuje się je do spulchniania gleby, jest dość agresywnym zabiegiem, który mocno miesza wierzchnią warstwę. Wiosną na polach zaoranych jesienią nie jest zalecane, bo znów – może prowadzić do nadmiernego przesuszenia. W praktyce, jeśli zależy nam na ograniczeniu parowania wody po zimie, to kluczowe jest właśnie delikatne bronowanie, które rozluźnia tylko samą powierzchnię, nie naruszając głębszych warstw i nie powodując strat wilgoci. Moim zdaniem, częstym błędem jest sugerowanie się nazwą zabiegu lub kierowanie się ogólnymi wyobrażeniami o ich skuteczności, zamiast analizować faktyczny wpływ na bilans wodny gleby. Warto więc każdorazowo przemyśleć, jaki efekt chcemy uzyskać i jak dana operacja wpłynie nie tylko na strukturę gleby, ale i na jej zdolność do zatrzymywania wilgoci, zwłaszcza przy obecnych zmianach klimatu.

Pytanie 14

Jakie zabiegi należy wykonać po wiosennej orce?

A. kultywatorowanie

B. bronowanie

C. talerzowanie

D. głęboszowanie

Wydaje mi się, że wybór innych metod obróbki gleby zamiast bronowania pokazuje, że nie do końca rozumiesz, jak to działa w cyklu wegetacyjnym. Głęboszowanie jest techniką, która polepsza strukturę gleby, ale zazwyczaj robimy to głębiej niż przy bronowaniu. To może powodować, że naruszamy strefę korzeniową roślin za bardzo. Głęboszowanie najlepiej robić, gdy gleba jest sucha, żeby nie zbrylać, a nie zaraz po orce, kiedy jest jeszcze mokra. Talerzowanie to też inna sprawa – dobrze sprawdza się do rozdrabniania resztek roślinnych, ale nie jest najlepszym wyborem po orce, bo wtedy chodzi o zrównoważenie struktury gleby. Kultywatorowanie, pomimo, że może pomóc w eliminacji chwastów, często nie spełnia oczekiwań, jeśli chodzi o poprawę struktury gleby po orce. Poza tym, jego używanie w złych warunkach może prowadzić do pogorszenia jakości gleby. Więc, jak wybierasz niewłaściwą metodę obróbki gleby, to możesz tylko pogorszyć sytuację, co wpłynie na plony i zdrowie roślin. Ważne jest, żeby podczas planowania zabiegów agrotechnicznych, brać pod uwagę rodzaj gleby i etapy wzrostu roślin.

Pytanie 15

Na rysunku przedstawiono objawy żerowania

A. nasionnicy trześniówki.

B. owocówki śliwkóweczki.

C. owocnicy żółtorogiej.

D. pordzewiacza śliwowego.

Objawy widoczne na zdjęciu są typowe dla żerowania owocówki śliwkóweczki (Grapholita funebrana). Wewnątrz śliwek widać wyraźne przebarwienia miąższu, obecność brunatnych odchodów oraz uszkodzenia okolic pestki, co wskazuje na obecność żerujących larw tego motyla. To bardzo charakterystyczne, bo owocówka śliwkóweczka składa jaja na zawiązki śliw, a wylęgłe gąsienice drążą korytarze w miąższu aż do pestki. Można to łatwo rozpoznać po śladach gnicia, małych otworach w skórce i właśnie tych brunatnych odchodach wewnątrz. Z mojego doświadczenia, kluczowe jest szybkie rozpoznanie tych objawów, bo prawidłowa i terminowa ochrona chemiczna powinna być wdrożona na etapie zawiązywania owoców. Branżowa praktyka mówi jasno – monitoring lotu motyli za pomocą pułapek feromonowych to podstawa, bo pozwala dokładnie określić termin zwalczania. Warto dodać, że zaniedbanie ochrony może prowadzić do strat plonu nawet powyżej 50%, a owoce opanowane przez larwy nie nadają się do sprzedaży czy przetwórstwa. W ramach integrowanej ochrony roślin zaleca się łączyć metody agrotechniczne (usuwanie opadłych owoców, zachowanie czystości sadu) z celowanymi zabiegami chemicznymi, co jest zgodne z obecnymi standardami sadowniczymi. Owocówka śliwkóweczka to poważny szkodnik sadów śliwowych w Polsce, więc znajomość jej objawów to absolutna podstawa dla każdego sadownika.

Pytanie 16

Przez okulizację rozmnaża się

A. lawendę.

B. tulipany.

C. dalie.

D. róże.

Okulizacja to jedna z najbardziej klasycznych i sprawdzonych metod rozmnażania roślin, zwłaszcza w przypadku róż. Polega ona na wszczepieniu oczka (czyli fragmentu pędu z jedwabistym pąkiem liściowym) wybranego gatunku lub odmiany na podkładkę innej rośliny tego samego gatunku. To właśnie róże najczęściej rozmnaża się tą metodą, przede wszystkim w szkółkarstwie i produkcji materiału ogrodniczego, bo okulizacja pozwala uzyskać roślinę o pożądanych cechach – np. odporność na choroby, piękne kwiaty czy silny wzrost. W praktyce okulizacja róż jest wykonywana zwykle latem (tzw. okulizacja śpiącym oczkiem), gdy podkładka intensywnie rośnie i łatwo oddziela się kora. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrze wykonana okulizacja zapewnia wysoką przyjęwalność i daje rośliny, które lepiej sobie radzą na naszych glebach, zwłaszcza kiedy dobierzemy właściwą podkładkę. Warto też wiedzieć, że w profesjonalnych szkółkach to dosłownie chleb powszedni i bez tej techniki trudno byłoby uzyskać tak szeroką gamę odmian róż, jaką mamy dziś na rynku. Okulizacja jest też znacznie efektywniejsza niż rozmnażanie przez sadzonki w przypadku róż. Często spotyka się błędne przekonanie, że metodę tę można stosować niemal do każdej rośliny ozdobnej, ale tak naprawdę ma ona zastosowanie głównie wśród drzew i krzewów, szczególnie róż, a także niektórych drzew owocowych.

Pytanie 17

Rozstawa sadzenia begonii wynosi 0,2 m x 0,2 m. Ile sztuk roślin potrzeba do obsadzenia kwietnika o powierzchni 2 m²?

A. 50 sztuk.

B. 25 sztuk.

C. 100 sztuk.

D. 75 sztuk.

Obliczenie liczby sadzonek begonii do obsadzenia kwietnika o określonej powierzchni wymaga zastosowania podstawowej matematyki ogrodniczej. Rozstawa 0,2 m x 0,2 m oznacza, że każda roślina wymaga powierzchni 0,04 m² (bo 0,2 × 0,2 = 0,04). Następnie, jeśli mamy 2 m² do obsadzenia, trzeba podzielić powierzchnię kwietnika przez powierzchnię zajmowaną przez jedną roślinę: 2 ÷ 0,04 = 50. Tak więc 50 roślin to optymalna liczba, która pozwoli na równomierne, estetyczne i zdrowe rozłożenie begonii. Moim zdaniem, takie dokładne rozplanowanie sadzenia jest podstawą przy projektowaniu nasadzeń dywanowych i rabat, bo wtedy rośliny mają odpowiednie warunki do wzrostu, lepiej się prezentują i łatwiej jest utrzymać porządek na kwietniku. W praktyce ogrodniczej czy zakładaniu terenów zieleni takie obliczenia wykonuje się praktycznie za każdym razem, bo od tego zależy efekt końcowy i koszt realizacji. Standardy branżowe wręcz wymagają takich wyliczeń, żeby uniknąć niepotrzebnych strat materiału roślinnego i zapewnić optymalną gęstość sadzenia. Jak dla mnie, czasem warto jeszcze doliczyć 2–3 rośliny zapasowe, bo wiadomo, że coś się może nie przyjąć, ale podstawowa kalkulacja zawsze wygląda tak samo.

Pytanie 18

Aby zapewnić odpowiednią wilgotność podłoża w hodowli pieczarek, konieczne jest przeprowadzenie zabiegu

A. przygotowania.

B. pasteryzacji.

C. okrywania.

D. dezynfekcji.

Preparowanie, odkażanie i pasteryzacja to procesy, które w sumie nie mają nic wspólnego z utrzymywaniem wilgotności w podłożu do uprawy pieczarek. Preparowanie to raczej przygotowanie podłoża, które obejmuje różne rzeczy, jak mieszanie surowców czy ich rozdrabnianie, ale nie reguluje wilgotności. Z kolei odkażanie to ważny krok, by pozbyć się patogenów i szkodników, co jest ważne dla zdrowia roślin, ale nie działa na wilgotność. Pasteryzacja, czyli podgrzewanie podłoża, żeby zabić niechciane mikroorganizmy, też nie wpływa na wilgotność, a czasami wręcz ją zmniejsza, jak się to źle zrobi. Więc widzisz, kluczowe jest, żeby nie mylić tych procesów, bo to prowadzi do nieefektywnego zarządzania ich wzrostem.

Pytanie 19

Podczas przechowywania jabłek odmiany Idared minimalna temperatura i maksymalna wilgotność powinny wynosić odpowiednio

Warunki przechowywania owoców
Produkt	Zakres temp. °C	Wilgotność względna powietrza w %	Okres przechowywania
Czereśnie	-1	90-95	2-3 tygodnie
Gruszki	-1,5 do 0,5	90-95	2-7 tygodni
Jabłka Idared	3,5-4,5	90-95	5 miesięcy
Jabłka Golden D.	1,5-2	90-95	4-6 miesięcy

A. 0,5°C i 90%

B. 3,5°C i 95%

C. -1,0°C i 90%

D. 4,5°C i 95%

Wybrałeś właściwe parametry – dla jabłek odmiany Idared minimalna temperatura przechowywania powinna wynosić 3,5°C, a maksymalna wilgotność względna powietrza 95%. To w sumie bardzo istotne, bo ten zakres temperatury nie jest przypadkowy. Jabłka Idared, w przeciwieństwie do niektórych innych odmian, źle znoszą zbyt niskie temperatury – mogą wtedy pękać lub się „przestrzelać”, a czasem pojawiają się nawet przebarwienia skórki. Z kolei wysoka wilgotność (do 95%) chroni owoce przed zbyt szybkim więdnięciem i utratą masy – co nie tylko wygląda źle, ale też wpływa na smak. W praktyce w chłodniach do przechowywania owoców montuje się specjalne systemy nawilżania powietrza, żeby utrzymać te wartości. Z mojego doświadczenia, jeśli temperatura zejdzie poniżej 3,5°C, to jabłka Idared mogą być mniej chrupiące i szybciej się psuć – nie wspominając o potencjalnych chorobach przechowalniczych. Warto pamiętać, że odpowiednie przechowywanie to podstawa jakości na rynku, bo nawet najlepsze jabłko zepsuje się, jeśli warunki będą złe. Takie parametry są rekomendowane przez praktyków branży sadowniczej i potwierdzone w różnych opracowaniach – np. zaleceniach Instytutu Ogrodnictwa. Moim zdaniem teoretyczna wiedza to jedno, ale w praktyce naprawdę widać różnicę po kilku miesiącach przechowywania między jabłkami trzymanymi w odpowiednich i nieodpowiednich warunkach.

Pytanie 20

Marchew przygotowana do sprzedaży nie powinna być

A. zdrewniała.

B. czysta.

C. jędrna.

D. cała.

Marchew zdrewniała zdecydowanie nie powinna trafiać do sprzedaży, bo to właśnie jeden z podstawowych błędów przy selekcji warzyw. Taka marchew jest twarda, ma włóknistą strukturę i bardzo często jest po prostu nieprzyjemna w jedzeniu – zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu. Smak wyraźnie się pogarsza, jest mniej słodka i bardziej „papierowa”. Konsumenci oczekują, że marchew będzie świeża, soczysta i chrupiąca, czyli taka, jaką można spotkać w sklepach o wysokim standardzie. Z mojego doświadczenia wynika, że marchew zdrewniała to efekt niewłaściwego momentu zbioru albo przechowywania w zbyt suchych warunkach czy zbyt długo po zbiorze. W hurtowniach i sklepach wielokrotnie zwraca się uwagę, żeby warzywa były jędrne, czyste oraz całościowe, bez śladów uszkodzeń czy właśnie zdrewnienia. To nie tylko kwestia estetyki, ale i jakości – kupujący od razu wyczują różnicę przy obieraniu czy krojeniu takiego warzywa. W profesjonalnych gospodarstwach bardzo dba się o to, by do sprzedaży trafiały tylko marchewki w pełni wykształcone, jędrne i pozbawione zdrewnienia, bo to wpływa nie tylko na satysfakcję klienta, ale i na renomę producenta. Jeśli chodzi o standardy branżowe, to warzywa o cechach zdrewnienia są odrzucane już na etapie sortowania. Myślę, że warto o tym pamiętać, bo czasem na pierwszy rzut oka marchew wygląda dobrze, ale po przekrojeniu wychodzi cała prawda o jej jakości.

Pytanie 21

Jakie środki należy wykorzystać w walce z szarą pleśnią truskawek?

A. fungicydy

B. insektycydy

C. akarycydy

D. herbicydy

Fungicydy to substancje chemiczne zapobiegające i zwalczające choroby roślin wywołane przez grzyby, dlatego są one kluczowym środkiem w walce ze szarą pleśnią, która jest spowodowana przez grzyb Botrytis cinerea. W praktyce stosowanie fungicydów w uprawach truskawek polega na ich aplikacji w okresach zwiększonego ryzyka wystąpienia chorób, np. w czasie deszczowej pogody, która sprzyja rozwojowi pleśni. Kluczowe jest również stosowanie fungicydów w odpowiednich dawkach oraz przestrzeganie okresów karencji, co zapobiega nadmiernej akumulacji substancji chemicznych w owocach. Oprócz chemicznych metod, warto również rozważyć integrowane zarządzanie chorobami, które obejmuje stosowanie odpornościowych odmian truskawek, odpowiednie nawadnianie i zarządzanie glebą, co w efekcie wzmacnia rośliny i redukuje ryzyko infekcji. Wdrożenie takich praktyk wspiera nie tylko zdrowie plonów, ale także zrównoważony rozwój upraw.

Pytanie 22

Aby przyspieszyć proces osiadania gleby, konieczne jest użycie wału

A. campbella

B. croskill

C. strunowy

D. gładki

Wał campbella to narzędzie stosowane w rolnictwie i ogrodnictwie, które ma na celu przyspieszenie procesu osiadania gleby po jej przygotowaniu. Jego konstrukcja pozwala na efektywne ubijanie i formowanie gleby, co jest kluczowe dla osiągnięcia odpowiedniej struktury podłoża. Dzięki zastosowaniu wału campbella, gleba staje się bardziej jednolita, co sprzyja lepszemu wchłanianiu wody oraz zapewnia stabilniejsze warunki dla wzrostu roślin. W praktyce, użycie tego wału jest szczególnie zalecane po orce lub innych zabiegach przygotowawczych, gdzie gleba może być mocno rozluźniona. Dobrą praktyką jest również stosowanie wału campbella w uprawach pod osłonami, gdyż pozwala to utrzymać odpowiednią wilgotność gleby oraz zapobiega erozji. Taki wał jest zgodny z nowoczesnymi standardami w agrotechnice i zyskuje coraz większą popularność wśród rolników, którzy dążą do optymalizacji swoich upraw.

Pytanie 23

Zdjęcie przedstawia

A. babkę lancetowatą.

B. komosę białą.

C. mniszek lekarski.

D. tasznika pospolitego.

Babka lancetowata (Plantago lanceolata) jest rośliną znaną z charakterystycznych, wąskich, lancetowatych liści, które mogą osiągać długość do 30 cm. Kwiatostan w postaci długiego, smukłego kłosa z drobnymi, białymi lub lekko purpurowymi kwiatkami to cecha, która dodatkowo ułatwia identyfikację tej rośliny. Babka lancetowata jest powszechnie stosowana w medycynie naturalnej, wykazując działanie przeciwzapalne i łagodzące. Jej liście mogą być stosowane w postaci naparów, maści lub okładów. Ze względu na swoje właściwości zdrowotne, roślina ta cieszy się uznaniem w fitoterapii oraz jako składnik preparatów wspomagających układ oddechowy. W praktyce, umiejętność rozpoznawania babki lancetowatej jest szczególnie ważna dla zielarzy oraz osób zajmujących się medycyną naturalną, gdyż błędna identyfikacja rośliny może prowadzić do nieefektywnego zastosowania lub nawet szkodliwości. Dobrym przykładem zastosowania babki jest łagodzenie podrażnień skórnych oraz wspomaganie procesów gojenia ran.

Pytanie 24

Na podstawie danych przedstawionych w tabeli wskaż, które warzywa korzeniowe należy uprawiać na glebach o odczynie najbardziej zbliżonym do zasadowego.

Wymagania warzyw pod względem kwasowości (pH)
(mgr Maria Sikora):
pH 6,7 – 7,2	kapusta, kapusta brukselska, kalafior, cebula, marchew, pietruszka, por, rabarbar, rzodkiewka, sałata, seler, szpinak
pH 6,2 – 6,7	dynia, groch, ogórek, szparag
pH 5,5 – 6,1	pomidory, ziemniaki

A. Ziemniaki i dynię.

B. Ogórki i pomidory.

C. Pomidory i ziemniaki.

D. Marchew i pietruszkę.

Odpowiedź wskazująca marchew i pietruszkę jest jak najbardziej prawidłowa, bo te warzywa korzeniowe według tabeli najlepiej rosną na glebach o odczynie pH 6,7–7,2. To zakres pH najbardziej zbliżony do zasadowego spośród wymienionych – lekko zasadowy, bo już powyżej 7 zaczyna się wyraźna zasadowość. Z mojego doświadczenia wynika, że uprawa marchwi i pietruszki na takich glebach daje nie tylko wyższe plony, ale też poprawia wygląd i trwałość przechowalniczą korzeni. Gleba o odpowiednim pH ogranicza też występowanie chorób i ułatwia pobieranie ważnych składników pokarmowych, zwłaszcza wapnia i magnezu. W praktyce na polach warzywnych często się wapnuje glebę pod marchew i pietruszkę, żeby nie dopuścić do zakwaszenia. Warto wiedzieć, że przy zbyt kwaśnej glebie korzenie tych warzyw mogą się deformować albo gorzej kiełkować. Rolnicy i ogrodnicy kierują się takimi wytycznymi, bo to standardowa dobra praktyka w branży – przed siewem mierzy się pH i w razie potrzeby stosuje się nawozy wapniowe, dostosowując się do wymagań konkretnych gatunków.

Pytanie 25

Na zdjęciu widoczne są nasiona

A. słonecznika.

B. lobelii.

C. dalii.

D. gazanii.

Wybrałeś nasiona słonecznika i to jest bardzo trafna decyzja z kilku powodów. Przede wszystkim, charakterystyczny kształt oraz rozmiar nasion słonecznika trudno pomylić z innymi gatunkami. Słonecznik zwyczajny (Helianthus annuus) produkuje nasiona o wydłużonym, lekko spłaszczonym kształcie, często z ciemną łupiną, która bywa pokryta jasno-szarymi paskami. Takie nasiona stanowią ważny surowiec w przemyśle spożywczym – wykorzystuje się je do produkcji oleju, jako przekąski czy dodatek do pieczywa. Technologia pozyskiwania i przetwarzania nasion słonecznika opiera się na sprawdzonych metodach, gdzie bardzo ważna jest selekcja materiału oraz zapewnienie właściwych warunków przechowywania (suche, chłodne miejsce, szczelne opakowania zgodne z normami branżowymi). Moim zdaniem, rozpoznawanie nasion różnych roślin to praktyczna umiejętność, szczególnie przydatna w rolnictwie czy ogrodnictwie – pozwala uniknąć błędów przy siewie lub zbiorze. Warto też wiedzieć, że słonecznik jest rośliną szeroko uprawianą w Polsce i na świecie, a odpowiednia identyfikacja nasion ma wpływ na plonowanie i dalsze wykorzystanie produktu. Gdy patrzę na te nasiona, od razu widzę potencjał nie tylko w kuchni, ale też w produkcji pasz i kosmetyków. Z mojego doświadczenia, wiedza taka ułatwia także prowadzenie działań zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Pytanie 26

Przed wykopaniem drzewek w szkółce należy wykonać zabieg

A. nawożenia.

B. defoliacji.

C. podlewania.

D. odchwaszczania.

W praktyce szkółkarskiej przed wykopaniem drzewek szczególnie istotna jest defoliacja, natomiast pozostałe zabiegi choć mają znaczenie w całym cyklu uprawy, nie są kluczowe tuż przed samym wykopaniem. Nawożenie tuż przed wykopem jest wręcz niezalecane – rośliny nie zdążą wykorzystać dostarczonych składników, a świeże nawozy mogą nawet zaszkodzić, powodując nagły wzrost i delikatniejsze tkanki, które słabiej znoszą przesadzanie. Podlewanie owszem, jest ważne ogólnie, ale nie bezpośrednio przed wykopem – nadmiar wody w glebie może utrudnić wykopywanie roślin i prowadzić do uszkodzeń bryły korzeniowej, poza tym rośliny zbyt dobrze nawodnione mogą być bardziej podatne na uszkodzenia komórkowe w trakcie transportu. Z kolei odchwaszczanie, chociaż poprawia ogólną kondycję szkółki i ułatwia dostęp do drzewek, nie ma wpływu bezpośrednio na kondycję systemu korzeniowego w momencie wykopywania. Często spotykam się z przekonaniem, że wystarczy tylko zadbać o nawadnianie lub nawożenie, żeby drzewka dobrze się przyjęły, ale to uproszczenie. Takie podejście pomija specyficzne potrzeby roślin po wykopaniu, kiedy tracą one dużą część systemu korzeniowego i nie są w stanie pobierać wody z gleby w dotychczasowym zakresie. Przerost liści nad możliwością poboru wody to najczęstszy powód niepowodzeń przy przesadzaniu drzewek. Branżowe zalecenia i dobre praktyki jasno wskazują, że defoliacja minimalizuje stres wodny i poprawia przyjęcia przesadzanych drzewek. Warto krytycznie patrzeć na utarte nawyki i zawsze wracać do podstaw fizjologii roślin oraz obserwacji terenowych.

Pytanie 27

Jesienią do gruntu można wysiewać nasiona

A. nagietka lekarskiego.

B. godecji wielkokwiatowej.

C. nasturcji większej.

D. żeniszka meksykańskiego.

Zaskakująco wiele osób myli się, wybierając inne rośliny do siewu jesiennego niż nagietek lekarski. Trzeba wiedzieć, że nie każda roślina jednoroczna nadaje się do wysiewu jesiennego, bo ich nasiona często nie tolerują niskich temperatur i wilgotnych warunków zimowych. Nasturcja większa chociaż jest popularna i lubiana za szybki wzrost i efektowne kwiaty, to niestety jej nasiona są wrażliwe na przymrozki – w praktyce zawsze wysiewa się ją dopiero wiosną, kiedy gleba się już ogrzeje. Wysiew jesienny prowadziłby do strat, bo nasiona mogą po prostu zgnić, albo zginąć w trakcie zimy. Godecja wielkokwiatowa, chociaż czasem bywa uznawana za stosunkowo odporną, też nie przetrzymuje typowych polskich zim – jej nasiona wymagają ciepła do skiełkowania, więc siew wiosenny to tutaj norma. Żeniszek meksykański jest jeszcze bardziej wymagający, jeśli chodzi o temperaturę – słabo znosi chłód, a młode siewki są bardzo wrażliwe na przymrozki. To typowa roślina do rozsady lub siewu bezpośrednio w gruncie już po przejściu ostatnich wiosennych chłodów. Częstym błędem jest założenie, że skoro roślina obficie kwitnie latem, to można ją wysiać jesienią – to tak nie działa. Kluczowe zawsze jest sprawdzenie, czy dana roślina przechodzi okres spoczynku i czy jej nasiona są odporne na zimno. W branży ogrodniczej od lat podkreśla się, by przed wysiewem poznać wymagania biologiczne roślin. Praktyka pokazuje, że tylko wybrane gatunki, takie jak nagietek lekarski, chaber czy mak polny, sprawdzają się w siewie jesiennym, bo ich nasiona są przystosowane do zimowania w gruncie. Właściwe planowanie terminu siewu to podstawa sukcesu w uprawie – inaczej można stracić całą partię nasion i później czekać o miesiące dłużej na kwiaty.

Pytanie 28

W uprawie chryzantem, czarna, gęsta tkanina, która nie przepuszcza światła, jest zastosowana w celu

A. przyspieszenia formowania nasion

B. ograniczenia intensywności fotosyntezy

C. rozpoczęcia procesu tworzenia pąków kwiatowych

D. zwiększenia wegetatywnego wzrostu

Czarna, nieprzepuszczająca światła tkanina stosowana w uprawie chryzantem odgrywa kluczową rolę w inicjacji tworzenia pąków kwiatowych. Proces ten jest związany z tzw. fotoperiodyzmem, czyli reakcją roślin na długość dnia i nocy. Chryzantemy są roślinami krótkiego dnia, co oznacza, że aby zainicjować kwitnienie, muszą być narażone na odpowiednio krótkie dni. Tkanina ta blokuje dostęp światła, co pozwala na kontrolowanie cyklu świetlnego. Dzięki zastosowaniu takiego materiału, ogrodnicy mogą zmieniać naturalne warunki oświetleniowe, co stymuluje rośliny do produkcji pąków kwiatowych w bardziej przewidywalny sposób. Przykłady zastosowania tej metody można zobaczyć w profesjonalnych uprawach, gdzie precyzyjnie steruje się warunkami wzrostu, aby uzyskać kwiaty w określonym czasie, np. przed Dniem Matki czy innymi okresami z większym popytem. Warto również zaznaczyć, że stosowanie tkanin w uprawach jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie zarządzania uprawami i pozwala na uzyskiwanie lepszych plonów oraz jakości kwiatów.

Pytanie 29

Na podstawie informacji zawartych w tabeli wskaż warzywo przyprawowe, którego nasiona można wysiewać jesienią.

Terminy wysiewu, rozsady i sadzenia popularnych ziół w Polsce.
Gatunek	Siew na rozsadę.	Siew do gruntu.	Wysadzanie rozsady do gruntu.
Bazylia pospolita	III/IV	Połowa V	Połowa V
Cząber ogrodowy	-	IV
Gorczyca biała	-	II/IV	-
Hyzop lekarski	III	Koniec IV	Połowa V
Kolendra siewna	III/IV	IV	Połowa V
Koper ogrodowy	-	III/IV	-
Lebiodka pospolita (oregano)	III	IV	Koniec IV
Majeranek ogrodowy	III	IV/V	Połowa V
Melisa lekarska	IV	IX/X (wschodzi wiosną)	Połowa V
Nagietek lekarski		III – VI
Ogórecznik lekarski	.	IV
Pietruszka zwyczajna		III/IV
Szałwia lekarska	III	IX/X (wschodzi wiosną) lub IV	Połowa V
Szczypiorek ogrodowy	Początek IV	Koniec IV	V
Trybula ogrodowa		IV
Tymianek właściwy	III/IV		Koniec V

A. Melisy lekarskiej.

B. Kopru ogrodowego.

C. Majeranku ogrodowego.

D. Bazylii pospolitej.

Wybrałeś melisę lekarską – i to jest bardzo dobra decyzja na podstawie danych z tabeli. Widać wyraźnie, że przy melisie lekarskiej w kolumnie „Siew do gruntu” wpisano termin IX/X (czyli wrzesień/październik), z dodatkową informacją, że nasiona wschodzą dopiero wiosną. To popularna praktyka, nazywana siewem ozimym. Chodzi o to, by nasiona przezimowały w glebie i zaczęły kiełkować dopiero po ustąpieniu mrozów – taki zabieg pomaga uzyskać silniejsze i zdrowsze siewki, bo roślina dostosowuje się lepiej do warunków. W ogrodnictwie i produkcji ziół to bardzo cenne, bo pozwala uzyskać wcześniejszy plon bez konieczności produkowania rozsady pod osłonami. Melisa jest dość odporna i można ją siać właśnie późną jesienią – to polecane przez praktyków, szczególnie na działkach czy w gospodarstwach ekologicznych. Pozostałe gatunki z podanych w zadaniu, np. bazylia czy koper, wymagają siewu w cieplejszym okresie, bo nie tolerują przymrozków. Sama tabela jasno to pokazuje – warto zawsze dokładnie czytać takie terminy, zwłaszcza jak się samodzielnie planuje uprawę. W sumie, moim zdaniem, siew ozimy melisy to świetny pomysł na oszczędność czasu na wiosnę, a i plon jest zazwyczaj mocniejszy, jeśli jesień nie była zbyt mokra. No i, co ciekawe, taka praktyka jest zgodna z zaleceniami wielu polskich poradników ogrodniczych.

Pytanie 30

Wysiew nasion roślin ozdobnych wprost do gruntu w strefie klimatu umiarkowanego przypada na

A. marzec i pierwszą dekadę kwietnia.

B. luty i pierwszą dekadę marca.

C. kwiecień i pierwszą dekadę maja.

D. maj i pierwszą dekadę czerwca.

Wysiewanie nasion roślin ozdobnych do gruntu w klimacie umiarkowanym wymaga uwzględnienia zarówno temperatury gleby, jak i ryzyka przymrozków, które u nas potrafią zaskoczyć nawet wczesną wiosną. Wybór lutego lub pierwszej dekady marca jest zdecydowanie za wcześnie – wtedy ziemia jest przeważnie jeszcze zimna, wilgotna, często nawet zamarznięta, a częste są opady śniegu czy deszczu ze śniegiem. Z praktyki wiem, że takie próby kończą się najczęściej gniciem nasion lub ich wymarznięciem. Marzec i pierwsza dekada kwietnia to już trochę lepszy moment, ale nadal jest dużo ryzyka – przymrozki nocne są powszechne, a gleba nie zawsze ogrzała się do tych 8-10°C, które są potrzebne do dobrego kiełkowania większości roślin ozdobnych. Bardzo łatwo tu wpaść w pułapkę myślenia, że skoro dni są coraz dłuższe i słońce mocniej grzeje, to wszystko już można siać – a to niestety nieprawda. Z kolei maj i pierwsza dekada czerwca to okres, kiedy owszem, temperatury są już wysokie i ryzyko przymrozków praktycznie nie istnieje, ale rośliny, które zostaną wtedy wysiane, mają zdecydowanie krótszy czas wegetacji. U bardzo wielu ozdobnych jednorocznych kończy się to słabym rozwojem, brakiem kwitnienia lub zakwitnięciem zbyt późno – często już pod koniec sezonu, kiedy pogoda bywa kapryśna. Typowym błędem jest tutaj zbyt duża wiara w 'doganianie' sezonu przez rośliny – niestety, one mają swój rytm i określone wymagania. Dlatego właśnie kwiecień i pierwsza dekada maja są optymalne: temperatura gleby, długość dnia, wilgotność i naturalny cykl roślin pozwalają na prawidłowy rozwój i obfite kwitnienie. Trzymanie się tych zaleceń wynika nie tylko z podręczników, ale i z wieloletniej praktyki ogrodniczej.

Pytanie 31

W miejscu zacienionym najlepiej posadzić

A. funkie.

B. jeżówkę.

C. kosmos.

D. gailardię.

Kosmos, jeżówka i gailardia to byliny, które zdecydowanie preferują stanowiska słoneczne, co jest kluczową kwestią w doborze roślin do konkretnego miejsca w ogrodzie. Wiele osób mylnie sądzi, że każda roślina ozdobna da sobie radę w cieniu, bo przecież "jakoś urośnie" – niestety, to częsty błąd, który prowadzi do mizernych efektów i rozczarowania. Zarówno kosmos, jak i gailardia oraz jeżówka mają bardzo wysokie zapotrzebowanie na światło, a ich kwitnienie i ogólny rozwój są uzależnione od liczby godzin nasłonecznienia w ciągu dnia. W cieniu te byliny po prostu nie będą się dobrze rozwijać: kosmos wyciąga się, przestaje kwitnąć, liście bledną, a całe rośliny mogą być bardziej podatne na choroby. Jeżówka w cienistych miejscach rzadko tworzy silne kwiatostany, a jej pędy bywają wiotkie i łatwo się łamią. Gailardia natomiast kompletnie nie toleruje niedoboru światła, wręcz zanika. Typowym błędem jest kierowanie się wyłącznie wyglądem kwiatów przy wyborze roślin, bez uwzględnienia ich wymagań siedliskowych – a to prowadzi do niepowodzeń w ogrodnictwie. Z mojego doświadczenia wynika, że niedopasowanie roślin do warunków świetlnych jest jedną z najczęstszych przyczyn słabej kondycji ozdobnych rabat. Dlatego tak ważne jest, żeby przed posadzeniem sprawdzić, czy dana bylina lub krzew preferuje cień, półcień czy pełne słońce. W przypadku miejsc zacienionych wybór padłby raczej na funkie, paprocie, runianki czy tawułki, bo to sprawdzony zestaw roślin, które poradzą sobie tam, gdzie światła jest mało.

Pytanie 32

Przedstawiona na zdjęciu roślina ozdobna to

A. nasturcja większa.

B. lobelia przylądkowa.

C. smagliczka nadmorska.

D. groszek pachnący.

Groszek pachnący (Lathyrus odoratus) to roślina pnąca, znana ze swoich efektownych, pachnących kwiatów, które charakteryzują się kształtem przypominającym motyle. Roślina ta ma liście złożone z pary listków eliptycznych oraz wąskie, długie wąsy, które pomagają jej się wspinać. W ogrodnictwie groszek pachnący jest często stosowany jako roślina ozdobna, idealna do dekoracji pergoli, altan czy trejaży. Warto zaznaczyć, że uprawa tej rośliny nie tylko przyciąga wzrok, ale także zapach, który jest szczególnie intensywny w słoneczne dni. Aby osiągnąć najlepsze rezultaty, należy sadzić groszek w dobrze przepuszczalnej glebie, w miejscu słonecznym lub lekko zacienionym. Regularne przycinanie przekwitłych kwiatów stymuluje dalszy rozwój i obfitość kwitnienia. Ponadto, groszek pachnący ma swoje miejsce w tradycyjnej medycynie, gdzie wykorzystywany jest ze względu na swoje właściwości prozdrowotne, co czyni go nie tylko piękną, ale i praktyczną rośliną ogrodową.

Pytanie 33

Jakie narzędzie należy zastosować do przycinania grubych gałęzi w sadzie?

A. sekatora jednoręcznego

B. piły "lisi ogon"

C. sekatora dwuręcznego

D. nożyc elektrycznych

Piła "lisi ogon" to narzędzie optymalne do cięcia grubych konarów w sadzie ze względu na swoją konstrukcję i zastosowanie. Charakteryzuje się długim, elastycznym ostrzem, które umożliwia precyzyjne i efektywne cięcie nawet w trudnych warunkach. Dodatkowo, jej kształt pozwala na wygodną pracę z dużą siłą, co jest kluczowe przy obróbce grubszych gałęzi. Użycie piły "lisi ogon" przyczynia się do minimalizowania uszkodzeń drzewa, co jest kluczowe w kontekście zdrowia rośliny. W praktyce, podczas cięcia grubych konarów, należy zwrócić uwagę na kąt cięcia oraz technikę, aby zapewnić gładkie i czyste cięcie. Zgodnie z dobrymi praktykami, zawsze powinno się stosować narzędzia odpowiednie do danej pracy, co nie tylko zwiększa efektywność, ale również wpływa na bezpieczeństwo użytkownika oraz zdrowie drzew. Warto również pamiętać o regularnym ostrzeniu narzędzi, co wpływa na jakość cięcia.

Pytanie 34

Który sposób nawadniania sadów nie powoduje zwilżania liści drzew?

A. System mikrozraszaczy.

B. Zraszanie nadkoronowe.

C. Deszczowanie.

D. Nawadnianie kropelkowe.

Nawadnianie kropelkowe to taki system, który w sadach sprawdza się idealnie tam, gdzie zależy nam przede wszystkim na precyzyjnym dostarczeniu wody bezpośrednio do strefy korzeniowej drzewa, bez zwilżania liści. Moim zdaniem to wielki plus, zwłaszcza gdy chodzi o ograniczanie ryzyka chorób grzybowych – wiadomo, mokre liście to wręcz zaproszenie dla różnych patogenów. W praktyce stosuje się specjalne linie kroplujące lub emitery montowane przy pniach, które podają wodę powoli, dokładnie tam gdzie trzeba. Dzięki temu gleba wokół korzeni jest stale wilgotna, ale korona drzewa i liście pozostają suche. To bardzo efektywne rozwiązanie – oszczędza się wodę i minimalizuje straty, co dziś – przy tych wszystkich suszach – jest naprawdę ważne. W branży sadowniczej coraz częściej nawadnianie kropelkowe uważa się za standard, zwłaszcza w nowoczesnych sadach. Poprawnie zaprojektowana instalacja tego typu pozwala nawet podawać nawozy razem z wodą (fertygacja), co jest kolejnym atutem. Osobiście uważam, że dla sadownika szukającego wydajności i zdrowego plonu, system kropelkowy to obecnie najlepszy wybór. Oczywiście, są sytuacje, gdzie inne metody mają sens, ale jeśli zależy komuś na minimalizacji zwilżania części nadziemnych drzew, to tutaj nie ma lepszej opcji.

Pytanie 35

Do roślin cieniolubnych należą

A. goździk pierzasty i jeżówka purpurowa.

B. barwinek pospolity i dąbrówka rozłogowa.

C. aster gawędka i dąbrówka rozłogowa.

D. mak kalifornijski i miłek wiosenny.

Barwinek pospolity (Vinca minor) oraz dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans) to klasyczne przykłady gatunków roślin cieniolubnych, czyli takich, które najlepiej rosną w miejscach o ograniczonym dostępie do światła słonecznego. W branży ogrodniczej i architekturze krajobrazu bardzo często wykorzystuje się je przy obsadzaniu północnych stron budynków, zacienionych rabat, pod koronami drzew lub w parkach, gdzie promieniowanie słoneczne jest bardzo ograniczone przez większą część dnia. Moim zdaniem nie ma równie wdzięcznych roślin okrywowych na trudne, ciemne stanowiska, jak właśnie barwinek czy dąbrówka – są odporne, ekspansywne, nie wymagają wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Warto pamiętać, że rośliny cieniolubne mają charakterystyczne cechy, np. ciemnozielone, często grube liście, które pomagają im efektywniej pochłaniać światło. Ciekawostka: barwinek pospolity jest także rośliną zimozieloną, co oznacza, że przez cały rok zachowuje liście, a to dodatkowy atut na cienistych, nudnych rabatach. W praktyce sadzi się je tam, gdzie inne gatunki sobie nie radzą z powodu braku światła – i naprawdę zdają egzamin. Tego typu rozwiązania są zgodne z dobrymi praktykami ogrodniczymi, bo optymalizują warunki uprawy i ograniczają konieczność niepotrzebnej walki z naturą.

Pytanie 36

Na podstawie danych zawartych w tabeli określ, jaką dawkę azotu należy zastosować w sadzie w pierwszym roku uprawy, przy zawartości materii organicznej 2,8%, na powierzchni nawożonej 800 m².

WIEK SADU	ZAWARTOŚĆ MATERII ORGANICZNEJ(%)
	0,5-1,5	1,6-2,5	2,6-3,5
	DAWKA AZOTU
Pierwsze 2 lata	20*	15*	10*
Następne lata	80**	60**	40**
* dawki N w g/m2 powierzchni nawożonej
** dawki N w kg/ha powierzchni nawożonej

A. 2,40 kg

B. 80,00 kg

C. 24,00 kg

D. 8,00 kg

Odpowiedź 8,00 kg jest poprawna, ponieważ obliczenia dawki azotu w sadzie muszą opierać się na zawartości materii organicznej oraz powierzchni, która wymaga nawożenia. Z danych wynika, że przy zawartości materii organicznej wynoszącej 2,8% oraz w pierwszym roku uprawy, dawka azotu powinna wynosić 10 kg N na hektar. Przeliczając to na powierzchnię 800 m² (0,08 ha), otrzymujemy: 10 kg N/ha * 0,08 ha = 0,8 kg N. Następnie przeliczając na kilogramy dla całej powierzchni, uwzględniając współczynnik konwersji, otrzymujemy 8,00 kg. Tego typu obliczenia są fundamentalne w nawożeniu, ponieważ odpowiednia dawka azotu wpływa na zdrowie i plony roślin. Utrzymywanie optymalnej zawartości azotu w glebie jest kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości plonów, a także dla minimalizacji strat składników pokarmowych, co jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju w rolnictwie.

Pytanie 37

Pracownik w szkółce drzew owocowych zaokulizował 2000 szt. podkładek jabłoni. Przyjęło się tylko 1500 oczek. Ponosząc odpowiedzialność za podjęte działania, pracownik otrzyma wynagrodzenie za % przyjęcia oczek wynoszący

A. 75

B. 50

C. 25

D. 90

Odpowiedź 75% jest prawidłowa, bo w praktyce szkółkarskiej to właśnie wskaźnik przyjęcia oczek bezpośrednio pokazuje skuteczność okulizacji, czyli tej jednej z podstawowych metod rozmnażania drzew owocowych. W Twoim przypadku z 2000 podkładek jabłoni przyjęło się 1500 oczek. Liczymy to tak: 1500 przyjętych oczek dzielisz przez 2000 wykonanych okulizacji, mnożysz przez 100% i wychodzi 75%. Moim zdaniem takie liczenie „na piechotę” jest superprzydatne w codziennej pracy szkółkarza i warto to sobie dobrze zakodować w głowie – często się przydaje podczas oceny wyników sezonu. Branżowy standard mówi, że dobre przyjęcie oczek to 70–90%, choć zależy to mocno od warunków pogodowych, jakości podkładek, umiejętności okulizatora i nawet narzędzi. Wynik 75% uchodzi za solidny, choć zawsze dąży się do wyższych wartości. W praktyce, im wyższy procent przyjęć, tym niższe straty materiału szkółkarskiego, co finalnie przekłada się na opłacalność całego procesu. Niezależnie od tego, w jakiej szkółce się pracuje, warto znać ten parametr i go monitorować, bo świadczy o jakości wykonanej pracy i może wpływać na wysokość wynagrodzenia. Moim zdaniem każdy, kto myśli poważnie o pracy w szkółce, powinien umieć to wyliczyć praktycznie „z głowy”.

Pytanie 38

Fasolę tyczną sieje się do gruntu

A. pasowo.

B. gniazdowo.

C. rzutowo.

D. rzędowo.

Siew fasoli tycznej do gruntu wymaga specyficznego podejścia ze względu na jej pokrój i sposób wzrostu, co niestety bywa często mylone z metodami typowymi dla innych warzyw. Sposób pasowy stosuje się głównie przy uprawie zbóż lub roślin okopowych, gdzie zależy nam na wyraźnych pasach upraw i łatwym dostępie maszyn. To zupełnie nie przystaje do specyfiki fasoli tycznej, bo ta potrzebuje mocnych podpór, a pasowy wysiew utrudnia późniejsze rozstawienie tyczek czy palików. Siew rzutowy, bardzo popularny przy niektórych roślinach drobnonasiennych, kompletnie nie sprawdza się przy fasoli – grozi to nadmiernym zagęszczeniem, niekontrolowanym rozmieszczeniem roślin, co prowadzi do konkurencji o światło i składniki pokarmowe oraz praktycznie uniemożliwia pielęgnację i zbiór. Wysiew rzędowy jest z kolei typowy dla warzyw liściowych i strączkowych karłowych, gdzie ważna jest równomierność wschodów i ułatwiony dostęp między roślinami. Jednak fasola tyczna po wysianiu rzędowo będzie miała zbyt szeroki rozstaw pomiędzy pojedynczymi roślinami lub – przeciwnie – zbyt gęsto w stosunku do potrzeb każdej rośliny, co utrudnia prowadzenie pod podpory. Często spotykany błąd polega na przenoszeniu przyzwyczajeń z uprawy fasoli karłowej na tyczną; to niestety prowadzi do słabszych plonów, większego porażenia chorobami i problemów z prowadzeniem roślin. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby próbujące innych metod niż gniazdowa zwykle narzekają na splątane pędy, kłopotliwe podwiązywanie i niską wydajność uprawy. Praktyka ogrodnicza i literatura branżowa jasno wskazują, że to właśnie wysiew gniazdowy jest optymalny – daje roślinom idealne warunki do wzrostu, ułatwia pielęgnację i podpieranie. Odpowiedni rozstaw sprawia, że każda kępka ma swoją tyczkę, a to bezcenne dla zdrowia i plonu fasoli tycznej.

Pytanie 39

Rysunek przedstawia

A. cebule tulipanów.

B. cebule lilii.

C. bulwy krokusa.

D. bulwy zimowita.

Pomimo że odpowiedzi mogą wydawać się logiczne, każda z nich ma swoje merytoryczne niedociągnięcia. Cebule lilii są jedną z najczęściej mylonych z bulwami krokusa, jednak różnią się one nie tylko budową, ale także wymaganiami pielęgnacyjnymi. Cebule lilii mają charakterystyczny, łuskowaty układ, co jest przeciwieństwem gładkich bulw krokusa. Podobnie cebule tulipanów, które również posiadają łuski, różnią się od bulw krokusa zarówno pod względem kształtu, jak i wielkości. Bulwy zimowita, z drugiej strony, znane są z tego, że są większe i mają nieco inny kształt, co sprawia, że ich identyfikacja jest stosunkowo prosta, ale niestety nie przy zachowaniu właściwych kryteriów. Typowym błędem myślowym jest stosowanie ogólnych skojarzeń na temat roślin cebulowych lub bulwiastych, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Kluczowym jest zrozumienie, że każda z tych roślin ma indywidualne cechy, które powinny być analizowane w kontekście ich biologii i ekologii. Właściwe rozpoznanie roślin nie tylko ułatwia ich uprawę, ale także wpływa na sukces w ogrodnictwie i planowaniu kompozycji roślinnych.

Pytanie 40

Obszary zieleni miejskiej usytuowane w pobliżu cieków wodnych, takich jak rzeki, z alejkami spacerowymi oraz strefami wypoczynku, to

A. bulwary

B. skwery

C. ogródki

D. parki

Bulwary to pasy zieleni w miastach, które są zlokalizowane wzdłuż cieków wodnych, takich jak rzeki, jeziora czy kanały. Charakteryzują się one wygodnymi drogami spacerowymi oraz miejscami odpoczynku, co sprzyja rekreacji oraz integracji społecznej mieszkańców. Bulwary są często projektowane zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju i estetyki, co oznacza, że ich architektura uwzględnia nie tylko potrzeby ekologiczne, ale także społeczne. Przykłady zastosowania bulwarów można znaleźć w wielu miastach na świecie, takich jak bulwar nad Wisłą w Warszawie czy bulwar La Seine w Paryżu. Na bulwarach odbywają się różnorodne wydarzenia kulturalne, festiwale oraz spotkania towarzyskie, co dodatkowo wzbogaca życie lokalnej społeczności. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi urbanistyki, bulwary mają na celu nie tylko estetykę, ale również poprawę jakości życia mieszkańców, poprzez zwiększenie dostępu do zieleni oraz wody. Dobrze zaprojektowane bulwary przyczyniają się do poprawy mikroklimatu w miastach, ograniczając efekty miejskiej wyspy ciepła oraz zwiększając bioróżnorodność.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej