Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 10 kwietnia 2026 12:37
Data zakończenia: 10 kwietnia 2026 12:58

Egzamin zdany!

Wynik: 21/40 punktów (52,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W niwelacji trygonometrycznej przewyższeniem określamy różnicę wysokości między

A. punktem celowania a horyzontem instrumentu

B. sąsiednimi reperami

C. punktem celowania a stanowiskiem instrumentu

D. reperami a punktem celowania

W przypadku niwelacji trygonometrycznej nie każdy pomiar różnicy wysokości pomiędzy różnymi punktami jest traktowany jako przewyższenie. Odpowiedzi, które wskazują na różnice pomiędzy reperami a punktem celowania, pomiędzy punktem celowania a stanowiskiem instrumentu czy sąsiednimi reperami, wprowadzają w błąd, ponieważ nie oddają istoty tego, co oznacza przewyższenie. Repery są punktami o znanej wysokości, które służą jako odniesienie w pomiarach. Chociaż ważne jest określenie różnicy wysokości pomiędzy nimi, to w kontekście przewyższenia istotny jest pomiar w odniesieniu do poziomu horyzontu instrumentu. Często popełnianym błędem jest mylenie różnych punktów odniesienia, co prowadzi do nieprawidłowej interpretacji wyników pomiarów. W geodezji kluczowe jest ścisłe przestrzeganie definicji oraz terminologii, aby unikać nieporozumień, które mogą skutkować poważnymi konsekwencjami w realizowanych projektach. Zrozumienie różnicy między różnicą wysokości a przewyższeniem jest fundamentalne dla każdego geodety oraz inżyniera, który zajmuje się pomiarami terenu oraz projektowaniem, dlatego tak istotne jest przyswojenie właściwych koncepcji i pojęć. Dobre praktyki w branży zalecają ciągłe szkolenie i aktualizację wiedzy w tym zakresie.

Pytanie 2

Za zbieranie, zarządzanie i kontrolowanie przyjmowanych dokumentów do centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz udostępnianie jego informacji odpowiedzialny jest

A. starosta

B. wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego

C. Główny Geodeta Kraju

D. marszałek województwa

Główny Geodeta Kraju jest kluczowym organem w polskim systemie geodezyjnym i kartograficznym, odpowiedzialnym za gromadzenie, prowadzenie oraz kontrolę opracowań w centralnym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jego zadania są ściśle związane z zapewnieniem spójności i aktualności danych, co jest niezbędne dla wielu dziedzin, takich jak planowanie przestrzenne, inżynieria czy ochrona środowiska. Na przykład, w procesie tworzenia dokumentacji dotyczącej inwestycji budowlanych, Główny Geodeta Kraju dostarcza dane geodezyjne, które są podstawą dla prawidłowego projektowania i realizacji obiektów budowlanych. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi standardami, Główny Geodeta Kraju współpracuje z innymi instytucjami publicznymi oraz organami samorządowymi, co pozwala na efektywniejsze udostępnianie danych oraz ich wykorzystanie w praktyce. Dzięki tej współpracy możliwe jest również wprowadzenie innowacji oraz dostosowanie standardów do zmieniających się potrzeb rynku.

Pytanie 3

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 4

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 5

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 6

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 7

Jaką precyzję terenową ma punkt sytuacyjny na mapie o skali 1:5000, jeżeli precyzja graficzna jego umiejscowienia wynosi 0,1 mm?

A. ±50,00 m

B. ±0,50 m

C. ±5,00 m

D. ±0,05 m

Wybór innych odpowiedzi może wynikać z niepełnego zrozumienia przeliczeń związanych z różnymi skalami map. Odpowiedzi ±5,00 m oraz ±50,00 m są znacznie przeszacowane w kontekście skali 1:5000, co wskazuje na fundamentalny błąd w przeliczeniach. Przykładowo, ±5,00 m oznaczałoby, że punkt mógłby znajdować się w odległości 5 metrów od rzeczywistej lokalizacji, co jest nieakceptowalne w kontekście precyzyjnych pomiarów terenowych. Z kolei odpowiedź ±0,05 m mogłaby sugerować nadmierną dokładność, która jest niemożliwa do osiągnięcia przy podanej dokładności graficznej. Błąd ten wynika często z nieznajomości zasad przeliczeń w różnych skalach oraz z niedostatecznej wiedzy na temat wpływu skali na dokładność pomiarów. Kluczowe jest więc, aby uwzględniać zarówno skalę mapy, jak i metodykę pomiaru, aby poprawnie zinterpretować dane sytuacyjne. Prawidłowe zrozumienie tych zależności jest niezbędne dla każdego specjalisty w dziedzinach związanych z geodezją, kartografią czy inżynierią lądową.

Pytanie 8

Która z podanych prac geodezyjnych nie wymaga zgłoszenia do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej?

A. Zaktualizowanie mapy zasadniczej

B. Podział działki

C. Pomiar ilości mas ziemnych

D. Inwentaryzacja po zakończeniu budowy

Pomiar objętości mas ziemnych to proces, który nie wymaga zgłoszenia do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (ODGiK), ponieważ nie jest to praca geodezyjna, która zmienia stan nieruchomości w sposób wymagający aktualizacji dokumentacji publicznej. W praktyce, taki pomiar ma zastosowanie głównie w budownictwie i inżynierii lądowej, gdzie wykonuje się go w celu określenia ilości ziemi do wykopania lub nasypania podczas budowy. Przykładem może być budowa drogi, gdzie dokładne oszacowanie mas ziemnych jest kluczowe dla kosztorysowania oraz planowania dalszych prac. Warto podkreślić, że takie pomiary często są wykonywane zgodnie z normami PN-EN 1991-1-1 i są integralną częścią procesu projektowego, ale nie wymagają formalnego zgłoszenia do organów administracyjnych, co upraszcza procedury dla wykonawców.

Pytanie 9

Którą dokładność określenia powierzchni ustawiono dla nowo zakładanego projektu na przedstawionym obrazie okna dialogowego programu geodezyjnego?

A. 1 ha

B. 1 m2

C. 1 a

D. 1 dm2

Wybór odpowiedzi, która nie jest równoważna 1 m2, wskazuje na zrozumienie nieadekwatnych konceptów związanych z jednostkami miary oraz ich zastosowaniem w geodezji. Na przykład, odpowiedź "1 a" oznacza 100 m2, co jest znacznie większą jednostką niż 1 m2, co czyni ją nieprawidłowym wyborem w kontekście pytania o dokładność. Podobnie, "1 ha" to 10 000 m2, co jest także znacznie większą jednostką, a więc nie odpowiada wymaganej precyzji pomiaru. Odpowiedź "1 dm2" z kolei sugeruje dokładność na poziomie jednego decymetra kwadratowego, co nie jest wystarczające w kontekście standardów geodezyjnych dla powierzchni. W geodezji, precyzyjne określenie jednostki jest kluczowe, ponieważ nieodpowiednie jednostki mogą prowadzić do znacznych błędów w pomiarach i analizach. Typowym błędem myślowym w takich sytuacjach jest mylenie różnych jednostek miary oraz ich zastosowania. Może to prowadzić do znacznych nieporozumień, szczególnie w większych projektach inżynieryjnych, gdzie precyzja jest kluczowa dla powodzenia całego przedsięwzięcia. Dlatego zrozumienie i umiejętność konwersji jednostek oraz ich zastosowanie w praktyce, jest niezbędne dla każdego geodety.

Pytanie 10

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 11

Jaką precyzję graficzną można osiągnąć dla mapy o skali 1:2000, jeśli średni błąd lokalizacji elementu terenowego na tej mapie wynosi ±0,1 mm w skali mapy?

A. ±0,02 m

B. ±0,2 m

C. ±0,002 m

D. ±2 m

Odpowiedź ±0,2 m jest prawidłowa, ponieważ w skali 1:2000, błąd średni położenia szczegółu terenowego wynoszący ±0,1 mm w skali mapy przekłada się na rzeczywiste wymiary w terenie. Aby obliczyć błąd w rzeczywistości, należy przeliczyć błąd w milimetrach na metry. W tym przypadku, przeliczenie polega na pomnożeniu wartości błędu na mapie przez odwrotność skali: ±0,1 mm * 2000 = ±200 mm, co w przeliczeniu na metry daje ±0,2 m. Zastosowanie precyzyjnych pomiarów i obliczeń jest kluczowe w geodezji, a ta wiedza jest niezbędna w praktycznych zastosowaniach, takich jak tworzenie map topograficznych czy planowanie przestrzenne. W geodezji obowiązują określone standardy dotyczące dokładności, a rozumienie skali i błędów pomiarowych to fundament, na którym opiera się cała dziedzina. Większość profesjonalnych projektów geodezyjnych uznaje dokładność na poziomie ±0,2 m jako akceptowalną dla map w tej skali, co podkreśla znaczenie precyzyjnych pomiarów i wiedzy w tej branży.

Pytanie 12

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 13

Jeśli odcinek o długości 1 cm na mapie odpowiada rzeczywistej odległości 50 m w terenie, to w jakiej skali została stworzona ta mapa?

A. 1:1000

B. 1:5000

C. 1:10 000

D. 1:500

Pozostałe opcje nie są dobre, bo wprowadzają w błąd. Odpowiedź 1:1000 sugeruje, że 1 cm na mapie to 10 m prawdziwego terenu, a to się nie zgadza, bo 50 m to o wiele więcej niż 10 m. Z kolei 1:10 000 sugeruje, że 1 cm to 100 m, co też nie ma sensu. Często ludzie myślą, że mniejsza liczba na mapie znaczy większa szczegółowość, ale to nie tak. Im większa liczba w mianowniku, tym mniej szczegółowa mapa. Tak naprawdę, skala 1:500 miałaby sens, tylko gdyby 1 cm odpowiadał 5 m w terenie, ale tu to też się nie zgadza. Głównym błędem jest myślenie, że skala działa w ten sposób, a w kartografii zrozumienie skali jest mega ważne, bo wpływa na to, jak używamy map do planowania czy orientacji w terenie.

Pytanie 14

Która z podanych czynności nie dotyczy aktualizacji mapy zasadniczej?

A. Dodanie nowych elementów treści mapy

B. Usunięcie sytuacji, która już nie istnieje w terenie

C. Wprowadzenie jedynie wybranych danych

D. Korekta zmian w nazewnictwie

Wszystkie pozostałe odpowiedzi sugerują działania, które są integralną częścią aktualizacji mapy zasadniczej. Naniesienie nowych elementów treści mapy jest kluczowym zadaniem, które zapewnia, że mapa odzwierciedla aktualny stan infrastruktury i zagospodarowania przestrzennego. W praktyce oznacza to, że nowe budynki, drogi czy inne obiekty muszą być wprowadzane do zasobów mapowych, aby mogły być wykorzystywane w planowaniu przestrzennym i decyzjach administracyjnych. Zmiany w nazewnictwie to kolejny istotny aspekt, ponieważ aktualizacja nazw ulic czy obiektów jest niezbędna dla poprawnego funkcjonowania systemów informacyjnych oraz dla użytkowników, którzy korzystają z tych danych w codziennym życiu. Usunięcie sytuacji nieistniejącej już w terenie, takie jak zlikwidowane budynki czy drogi, również jest ważne, ponieważ w przeciwnym razie użytkownicy mogą być wprowadzani w błąd przez nieaktualne informacje. Prowadzi to do typowego błędu myślowego, w którym użytkownicy mogą zakładać, że aktualizacja mapy nie wymaga pełnej weryfikacji danych, a jedynie fragmentarycznego podejścia. Taka strategia może skutkować powstawaniem nieścisłości oraz nieaktualności, co podważa wiarygodność mapy jako źródła informacji. Zastosowanie standardowych procedur aktualizacji, zgodnych z normami branżowymi, jest kluczowe dla zachowania rzetelności i użyteczności mapy zasadniczej.

Pytanie 15

Błąd w osi celowej niwelatora o charakterze niepoziomym zalicza się do kategorii błędów

A. średnich

B. systematycznych

C. przypadkowych

D. pozornych

Odpowiedzi średnie, pozorne oraz przypadkowe są typami błędów, które różnią się od błędów systematycznych w swoim charakterze i źródłach. Błąd średni, na przykład, odnosi się do różnic w pomiarach, które mogą być spowodowane nieprzewidywalnymi okolicznościami, takimi jak zmiany warunków atmosferycznych czy wpływ zakłóceń zewnętrznych. W praktyce oznacza to, że takie błędy mogą się kumulować lub rozpraszać w czasie, co czyni je trudniejszymi do zidentyfikowania i skorygowania. Z kolei błąd pozorny to błędny wynik pomiaru, który powstaje na skutek nieprawidłowej interpretacji danych, co może prowadzić do mylnych wniosków. W kontekście pomiarów geodezyjnych, błędy pozorne mogą być wynikiem błędów ludzkich, takich jak niewłaściwe odczytywanie wyników lub błędne założenia dotyczące użytych parametrów. Natomiast błąd przypadkowy, który ma losowy charakter, jest zwykle spowodowany nieprzewidywalnymi czynnikami, co sprawia, że nie można go łatwo skorygować ani przewidzieć. W geodezji, każdy z tych błędów wymaga innego podejścia do analizy i korekcji, co podkreśla znaczenie zrozumienia ich różnorodności oraz systematycznego podejścia do pomiarów, aby osiągnąć jak najwyższą dokładność i wiarygodność wyników.

Pytanie 16

Jaki wzór powinien być użyty do obliczenia sumy kątów wewnętrznych w zamkniętym poligonie?

A. [β]t = Ap – Ak + n · 200g

B. [β]t = Ak – Ap + n · 200g

C. [β]t = (n + 2) · 200g

D. [β]t = (n - 2) · 200g

Nieprawidłowe odpowiedzi często wynikają z niepełnego zrozumienia zasad dotyczących kątów w poligonach. Przykładowo, wzór [β]t = Ak – Ap + n · 200g sugeruje, że suma kątów wewnętrznych jest uzależniona od różnicy pomiędzy dwoma wartościami, które w kontekście geometrii nie mają zastosowania. Rzeczywiście, nie ma związku między obszarami poligonów a sumą kątów. Z kolei wzór [β]t = (n + 2) · 200g nie tylko wprowadza błędny dodatek, ale również nie uwzględnia, że dodanie boków nie generuje nowych kątów wewnętrznych, co jest fundamentalną pomyłką. Błędne podejście do tej tematyki może prowadzić do nieprawidłowych obliczeń w projektach architektonicznych i inżynieryjnych, gdzie precyzja jest kluczowa. Warto zauważyć, że dla każdego n- kąta, suma kątów wewnętrznych zawsze jest określona jako (n - 2) · 180°, co wynika z podziału poligonu na trójkąty. Ignorowanie tej zasady może prowadzić do istotnych błędów w projektowaniu i analizie geometrycznej, co podkreśla znaczenie rzetelnej wiedzy z tego zakresu.

Pytanie 17

Na jakiej odległości od startu trasy usytuowany jest punkt 1/5+78,00 m?

A. 578,00 m

B. 278,00 m

C. 1578,00 m

D. 2578,00 m

Odpowiedź 1578,00 m jest prawidłowa, ponieważ punkt oznaczony jako 1/5+78,00 m oznacza, że od początku trasy, który jest punktem odniesienia, do punktu 1/5 znajdują się 1578,00 m. Przy obliczeniach można spotkać się z różnymi systemami oznaczania odległości, co w praktyce oznacza, że kluczowe jest zrozumienie konwencji i sposobu, w jaki różne punkty są numerowane lub oznaczane. Standardy branżowe, takie jak normy ISO dotyczące pomiarów geodezyjnych, jasno określają, jak należy interpretować tego typu oznaczenia. Dla inżynierów i specjalistów zajmujących się planowaniem tras, umiejętność prawidłowego odczytywania takich informacji jest niezbędna, zwłaszcza w kontekście projektowania infrastruktury transportowej, gdzie precyzyjne określenie odległości jest kluczowe dla bezpieczeństwa i efektywności ruchu drogowego.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 19

Pole powierzchni działki przedstawionej na rysunku wynosi

A. 0 ha 35 a 00 m2

B. 0 ha 30 a 50 m2

C. 0 ha 35 a 50 m2

D. 0 ha 30 a 00 m2

Poprawna odpowiedź to 0 ha 35 a 00 m2, co oznacza, że pole powierzchni działki wynosi 35 arów. Aby obliczyć pole powierzchni trójkąta, wykorzystuje się wzór: P = 1/2 * a * h, gdzie 'a' to długość podstawy, a 'h' to wysokość. W tym przypadku podstawa wynosi 70 m, a wysokość 100 m. Po podstawieniu wartości do wzoru otrzymujemy: P = 1/2 * 70 m * 100 m = 3500 m2. Następnie przeliczamy te metry kwadratowe na hektary i ary, mając na uwadze, że 1 ha to 10 000 m2, a 1 a to 100 m2. W tym przypadku 3500 m2 to 0,35 ha, co odpowiada 35 a. Jest to ważna umiejętność w geodezji i planowaniu przestrzennym, ponieważ znajomość obliczeń powierzchni działek jest kluczowa przy kupnie, sprzedaży i zagospodarowywaniu gruntów. Takie obliczenia są również istotne w kontekście ustalania wartości nieruchomości oraz w projektowaniu budynków i infrastruktury.

Pytanie 20

Jakie grupy błędów, mających wpływ na wyniki pomiarów, są wyróżniane w geodezji?

A. Błędy grube, omyłki, błędy stałe

B. Błędy grube, błędy systematyczne, błędy przypadkowe

C. Błędy stałe, omyłki, błędy systematyczne

D. Błędy osobowe, błędy systematyczne, błędy losowe

W geodezji mamy trzy główne grupy błędów, które mogą wpłynąć na to, co zmierzymy. Po pierwsze, są błędy grube, które mocno psują wyniki. Często wynikają z tego, że coś źle odczytaliśmy albo popełniliśmy błąd przy obsłudze sprzętu. Na przykład, zawsze trzeba uważać, żeby dobrze wpisać wartości do systemu, bo jeden zły krok i wszystko się sypie. Potem są błędy systematyczne. To takie błędy, które sobie powtarzają przez to, że narzędzie pomiarowe może być źle kalibrowane. Jak coś jest źle ustawione, to za każdym razem będziemy dostawać ten sam zły wynik. A na końcu mamy błędy przypadkowe. To te, które się zdarzają bez żadnego ostrzeżenia, jak zmiany pogody czy losowe wahania w wynikach. W geodezji ważne jest, żeby te błędy identyfikować i minimalizować, bo w projektach budowlanych czy geodezyjnych precyzyjne pomiary to klucz do sukcesu.

Pytanie 21

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 22

Jakie jest zastosowanie pionownika optycznego w geodezyjnej obsłudze budowlanej?

A. Do tyczenia punktów głównych projektowanego obiektu

B. Do przenoszenia poziomu na dno wykopu

C. Do tyczenia wskaźników konstrukcyjnych na wyższych kondygnacjach

D. Do pomiaru boków tyczonego obiektu

Kiedy mówimy o pionowniku optycznym, to jego podstawowa funkcja to przenoszenie punktów w pionie. Jeśli ktoś mówi, że używa go do przenoszenia wysokości na dno wykopu czy tyczenia punktów głównych obiektu, to trochę nie do końca rozumie jego zwykłe zastosowanie. Wykop to miejsce, gdzie lepiej sprawdzą się inne narzędzia, jak poziomica albo niwelator. Tyczenie punktów głównych wymaga bardziej złożonych pomiarów, a pionownik nie jest do tego stworzony. Przykład użycia pionownika do takich celów pokazuje, że można się pomylić, nie znając dobrze narzędzi geodezyjnych. Ważne jest, żeby wiedzieć, że każde narzędzie ma swoje miejsce i umiejętność ich używania jest kluczowa, bo złe użycie może prowadzić do błędów w pomiarach oraz w całej budowie.

Pytanie 23

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 24

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 25

Jakiej z poniższych czynności nie przeprowadza się podczas wywiadu terenowego?

A. Uzyskania informacji o terenie, który ma być poddany pomiarom

B. Zestawienia treści materiałów PZG i K ze stanem rzeczywistym

C. Rozpoznania w terenie punktów osnowy geodezyjnej

D. Stabilizacji znaków punktów osnowy geodezyjnej

Odpowiedź 'Stabilizacji znaków punktów osnowy geodezyjnej' jest prawidłowa, ponieważ stabilizacja znaków odbywa się w ramach prac geodezyjnych, które są realizowane po przeprowadzeniu wywiadu terenowego. Wywiad terenowy ma na celu zebranie niezbędnych informacji o terenie, a nie bezpośrednią stabilizację punktów. Stabilizacja znaków polega na ich odpowiednim umiejscowieniu oraz zapewnieniu długotrwałej, niezmiennej lokalizacji, co jest kluczowe dla późniejszych pomiarów i obliczeń. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest sytuacja, gdy na obszarze planowanej budowy konieczne jest ustalenie punktów osnowy geodezyjnej, aby zapewnić dokładne pomiary i dokumentację geodezyjną. Takie działania są zgodne z normami i standardami, które określają procedury związane z geodezyjnym pozyskiwaniem danych i ich weryfikacją w terenie. W praktyce, po przeprowadzeniu wywiadu, geodeci mogą planować stabilizację punktów, co pozwala na długoterminowe i precyzyjne monitorowanie zmian w terenie.

Pytanie 26

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 27

Która z miar wskazanych strzałką na szkicu tyczenia, oznacza obliczoną miarę kontrolną?

A. 4

B. 1

C. 2

D. 3

Wybór miary 1, 2 lub 3 może wynikać z różnych nieporozumień. Może źle zrozumiałeś rolę miar kontrolnych w tyczeniu. Te miary są naprawdę ważne, żeby ocenić dokładność pomiarów. Miara kontrolna powinna być obliczona z punktów, które są ustalone w branży. Jeśli wybierasz inne numery, to może sugerować, że nie widzisz różnicy między miarą obliczoną a tymi roboczymi, które to po prostu pomiary terenowe. Inny typowy błąd to źle zinterpretowany szkic, co prowadzi do złego wskazania miary kontrolnej. Ważne, żeby zrozumieć, że nie wszystkie pomiary z terenu to miary kontrolne. Bez dobrego poznania zasad tyczenia i standardów geodezyjnych, które mówią, co traktować jako miary kontrolne, możesz mieć problem z oceną swoich pomiarów. I to może prowadzić do poważnych błędów w projektach budowlanych.

Pytanie 28

Jaką metodą powinno się ustalić wysokość stanowiska instrumentu w niwelacji punktów rozrzuconych?

A. Niwelacji siatkowej

B. Biegunową

C. Ortogonalną

D. Niwelacji reperów

Wybór innych metod, takich jak niwelacja siatkowa, biegunowa czy ortogonalna, w kontekście wyznaczania wysokości stanowiska instrumentu w niwelacji punktów rozproszonych, może prowadzić do wielu nieporozumień i błędów. Niwelacja siatkowa, choć użyteczna w pracach terenowych, nie koncentruje się na precyzyjnym wyznaczeniu wysokości instrumentu, lecz na rozkładzie danych pomiarowych w siatce, co nie zawsze zapewnia wymagany poziom dokładności w lokalizacji punktów. Z kolei niwelacja biegunowa skupia się na pomiarach kątów i odległości, co jest efektywne w innych aspektach geodezji, lecz nie dostarcza informacji dotyczących wysokości bezpośrednio związanych z punktem pomiarowym. Metoda ortogonalna, z kolei, polega na stosowaniu prostych kątów do ustalenia odniesienia, co w kontekście niwelacji może być zbyt uproszczonym podejściem, prowadzącym do błędów w pomiarach wysokości. W praktyce, te metody nie są przystosowane do dokładnego wyznaczania wysokości stanowiska instrumentów, co jest kluczowym krokiem w procesie niwelacji, a ich niewłaściwe zastosowanie może skutkować znacznymi różnicami w wynikach pomiarowych. Dlatego tak ważne jest stosowanie odpowiednich procedur i metod, aby zapewnić wiarygodność i precyzję wyników w geodezyjnych badaniach terenowych.

Pytanie 29

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 30

Na podstawie tabeli określ dopuszczalną długość domiaru prostokątnego do budynku przy pomiarze sytuacyjnym metodą ortogonalną.

Grupa szczegółów terenowych	Dopuszczalna długość rzędnej	Dopuszczalny błąd pomiaru długości rzędnej i odciętej
I	25 m	0,05 m
II	50 m	0,05 m
III	70 m	0,10 m

A. 0,05 m

B. 25 m

C. 0,10 m

D. 50 m

Poprawna odpowiedź to 25 m, ponieważ zgodnie z tabelą dopuszczalnych długości rzędnej dla różnych grup szczegółów terenowych, grupa I posiada maksymalną długość domiaru prostokątnego do budynku wynoszącą 25 m. W kontekście pomiaru sytuacyjnego metodą ortogonalną, długość ta ma kluczowe znaczenie dla precyzyjności oraz dokładności wykonania pomiarów. Ustalanie odpowiednich długości domiaru jest fundamentalnym elementem w pracach geodezyjnych, ponieważ bezpośrednio wpływa na jakość i wiarygodność danych pomiarowych. W praktyce, stosowanie tej długości pozwala na skuteczne odwzorowanie elementów terenowych oraz minimalizuje błędy wynikające z nieprawidłowych odległości. Należy pamiętać, że w geodezji istnieją określone standardy, które regulują wymagania dotyczące pomiarów sytuacyjnych, a ich przestrzeganie ma na celu zapewnienie zgodności z obowiązującymi normami oraz najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 31

W skład dokumentacji technicznej, która jest przekazywana do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego po zakończeniu pracy geodezyjnej, między innymi wchodzi

A. faktura za zrealizowane zlecenie

B. oświadczenie o przeprowadzeniu pracy zgodnie z obowiązującymi normami

C. kopia zawodowych uprawnień geodety

D. sprawozdanie techniczne

W kontekście dokumentacji technicznej przekazywanej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, warto zauważyć, że faktura za wykonane zlecenie, oświadczenie o wykonaniu pracy zgodnie z aktualnymi przepisami oraz kopia uprawnień zawodowych geodety to dokumenty, które nie spełniają roli sprawozdania technicznego i nie zastępują go. Faktura jest dowodem dokonania płatności za usługi geodezyjne, ale nie zawiera szczegółowych informacji o samym procesie pomiarowym, co jest kluczowe dla zapewnienia jakości i transparentności prac geodezyjnych. Oświadczenie o wykonaniu pracy zgodnie z przepisami, chociaż istotne w kontekście zapewnienia zgodności z normami, również nie dostarcza szczegółowej dokumentacji technicznej, która jest niezbędna do analizy i oceny wykonanych pomiarów. Z kolei kopia uprawnień zawodowych geodety stanowi dowód na posiadane kwalifikacje, ale nie odnosi się do specyfiki zrealizowanej pracy geodezyjnej. Tego rodzaju pomyłki mogą wynikać z braku zrozumienia, jak ważne jest dokumentowanie każdego etapu pracy geodezyjnej i jakie informacje są kluczowe dla weryfikacji wykonanych usług. Rzetelna dokumentacja techniczna, taka jak sprawozdanie, jest niezbędna w kontekście odpowiedzialności zawodowej i jakości świadczonych usług geodezyjnych, a także dla przyszłych analiz i badań w tej dziedzinie.

Pytanie 32

Który rodzaj pomiaru wykonywany jest w sposób przedstawiony na rysunku?

A. Przeniesienie wysokości w górę.

B. Pomiar wysokości repera.

C. Pomiar odległości między punktami.

D. Przeniesienie wysokości w dół.

Podjęcie prób interpretacji pomiarów geodezyjnych może prowadzić do poważnych nieporozumień. Odpowiedzi, które zakładają przeniesienie wysokości w górę, pomiar wysokości repera czy pomiar odległości między punktami, są błędne, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistego kontekstu przedstawionego na rysunku. Przeniesienie wysokości w górę, choć teoretycznie możliwe, nie znajduje zastosowania w tej konkretnej sytuacji, ponieważ nie ma mowy o ustaleniu wyższego poziomu, gdyż mamy do czynienia z przeniesieniem wysokości na niższą płaszczyznę. Z kolei pomiar wysokości repera nie jest celem przedstawionym na rysunku, ponieważ istotą jest przeniesienie tego pomiaru na inny poziom, a nie jego wyznaczenie. Ponadto, pomiar odległości między punktami jest całkowicie nieadekwatny w kontekście opisanego zadania, które koncentruje się na transferze wysokości. Często błędne wnioski wynikają z niepełnego zrozumienia procesów geodezyjnych, gdzie użytkownicy mylą różne rodzaje pomiarów. Kluczowe jest zrozumienie, że w geodezji każde pomiar ma swoje specyficzne zastosowanie oraz kontekst, a ich mylenie prowadzi do błędnych interpretacji i wyników pomiarowych.

Pytanie 33

Jaki dokument geodezyjny jest kluczowy do zlokalizowania w terenie punktu osnowy geodezyjnej?

A. Dziennik pomiaru boków osnowy

B. Szkic przeglądowy

C. Opis topograficzny punktu

D. Dziennik pomiaru kątów osnowy

Opis topograficzny punktu jest kluczowym dokumentem geodezyjnym, który zawiera wszelkie istotne informacje o lokalizacji punktu osnowy geodezyjnej. Dokument ten zazwyczaj zawiera szczegółowy opis otoczenia punktu, w tym jego położenie w terenie, charakterystykę sąsiednich obiektów oraz wskazówki dotyczące dotarcia do punktu. Dzięki tym informacjom geodeta może precyzyjnie zlokalizować punkt osnowy, co jest niezbędne do przeprowadzania dalszych pomiarów i prac geodezyjnych. W praktyce, opis topograficzny jest często stosowany w projektach, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe, jak w inżynierii lądowej czy planowaniu przestrzennym. Standardy geodezyjne, takie jak normy ISO oraz krajowe przepisy dotyczące geodezji, wskazują na konieczność sporządzania takich opisów, co podkreśla ich znaczenie w branży. Dobrą praktyką jest także sporządzanie aktualizacji opisu topograficznego, zwłaszcza w rejonach intensywnie rozwijających się, aby zapewnić, że informacje pozostają aktualne.

Pytanie 34

Znając współrzędne punktu początkowego A i końcowego B odcinka, jego długość liczy się, korzystając ze wzoru:

A. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 \div \Delta Y_{AB}^2} \)

B. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 - \Delta Y_{AB}^2} \)

C. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 \cdot \Delta Y_{AB}^2} \)

D. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 + \Delta Y_{AB}^2} \)

Fajnie, że wybrałeś odpowiedź A! To ona właśnie przedstawia wzór na długość odcinka w układzie kartezjańskim, który jest mega ważny w geometrii analitycznej. Wzór d = √((x2 - x1)² + (y2 - y1)²) pozwala nam obliczyć, jak daleko są dwa punkty A(x1, y1) i B(x2, y2). Wiesz, taki wzór przydaje się w wielu dziedzinach, jak inżynieria czy grafika komputerowa, bo tam często trzeba obliczać odległości między obiektami. Na przykład, w grafice, bez tego nie dałoby się ładnie renderować i animować rzeczy. No i jeszcze, umiejętność liczenia długości odcinków jest ważna, kiedy projektujemy trasy czy analizujemy dane geograficzne. Taka wiedza jest naprawdę niezbędna, gdy ktoś pracuje z danymi przestrzennymi.

Pytanie 35

Odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze wynosi:

A. 0360 mm

B. 0414 mm

C. 0468 mm

D. 0306 mm

Odpowiedź "0360 mm" jest poprawna, ponieważ odczyt kreski środkowej na łacie niwelatora rzeczywiście wynosi 3,60 m, co po przeliczeniu daje 3600 mm. W pracy z niwelatorami kluczowe jest precyzyjne odczytywanie wartości z łaty, ponieważ błędy w tej czynności mogą prowadzić do nieprawidłowych pomiarów i w rezultacie do błędów w projektach budowlanych. Dobrą praktyką jest zawsze upewnić się, że oś optyczna niwelatora jest prawidłowo ustawiona oraz że łata jest w pionie, co minimalizuje ryzyko błędnych odczytów. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest niwelacja terenu przed budową, gdzie precyzyjne pomiary są niezbędne dla prawidłowego wykonania fundamentów. Odpowiednie odczyty z łaty są również kluczowe w geodezji oraz w pracach inżynieryjnych, gdzie każdy milimetr ma znaczenie dla stabilności konstrukcji.

Pytanie 36

W której bazie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego można znaleźć informacje o podziemnych przewodach elektroenergetycznych?

A. GESUT

B. EGiB

C. BDSOG

D. BDOT500

GESUT, czyli Geodezyjna Ewidencja Sieci Uzbrojenia Terenu, to super ważna baza danych. Zawiera ona wszystkie info o infrastrukturze technicznej, w tym o podziemnych kablach elektrycznych. Jak się planuje nowe budowy, to istotne, żeby wiedzieć, gdzie co jest. Dzięki temu można uniknąć uszkodzeń sieci energetycznych, co przecież byłoby katastrofą. Projektanci i geodeci mogą korzystać z GESUT, żeby szybko znaleźć lokalizację i szczegóły dotyczące tych podziemnych przewodów, co jest mega pomocne w trakcie projektowania i budowania. Dodatkowo, standardy GESUT są zgodne z międzynarodowymi rozwiązaniami, co sprawia, że jest to naprawdę przydatne w dzisiejszych czasach, kiedy urbanistyka i inżynieria rozwijają się tak szybko.

Pytanie 37

Która z metod pomiarów sytuacyjnych szczegółów terenowych opiera się na pomiarze kątów oraz odległości przy użyciu tachimetru?

A. Biegunowa

B. Wcięć kątowych

C. Domiarów prostokątnych

D. Ortogonalna

Wybór innych metod pomiarowych, takich jak ortogonalna czy domiary prostokątne, pokazuje, że nie do końca rozumiesz zasady geodezyjne. Metoda ortogonalna, opierająca się na pomiarze prostokątnych współrzędnych, może prowadzić do błędów, szczególnie w trudnym terenie, bo nie bierze pod uwagę zmienności kątów i odległości. Domiary prostokątne są może przydatne w niektórych sytuacjach, ale nie są tak elastyczne i precyzyjne jak metoda biegunowa, zwłaszcza w przypadku pomiarów w różnych płaszczyznach. Wcięcia kątowe? Również nie są najlepszym wyborem do pomiarów terenowych, bo skupiają się głównie na kątach wewnętrznych obiektów, co w geodezji mało się przydaje. W praktyce, trzeba wybierać metodę pomiarową w zależności od terenu i wymagań co do dokładności. Źle dobrane metody mogą prowadzić do poważnych błędów pomiarowych i problemów z danymi geodezyjnymi.

Pytanie 38

Jeśli długość odcinka na mapie w skali 1:500 wynosi 20 cm, to jaka jest rzeczywista długość tego odcinka w terenie?

A. 500 m

B. 1000m

C. 50 m

D. 100 m

Odpowiedź 100 m jest poprawna, ponieważ w skali 1:500 każdy 1 cm na mapie reprezentuje 500 cm w rzeczywistości, co odpowiada 5 m. Aby obliczyć rzeczywistą długość odcinka, należy pomnożyć długość odcinka na mapie przez wartość skali. W tym przypadku: 20 cm (długość na mapie) x 500 cm (w rzeczywistości na 1 cm) = 10000 cm, co przelicza się na 100 m. Przykład zastosowania tej wiedzy można znaleźć w geodezji i kartografii, gdzie precyzyjne pomiary są niezbędne do tworzenia map i planów. Stosowanie skal w praktyce umożliwia inżynierom, architektom oraz planistom przestrzennym dokładne odwzorowywanie rzeczywistych odległości i powierzchni, co jest kluczowe dla efektywnego projektowania i realizacji inwestycji budowlanych oraz zarządzania przestrzenią. Wiedza ta jest również przydatna w czasie wędrówek czy nawigacji, gdzie umiejętność odczytywania map i przeliczania skal jest niezbędna dla bezpieczeństwa i orientacji w terenie.

Pytanie 39

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 40

Aby zmierzyć szczegóły sytuacyjne metodą ortogonalną, geodeta ustawił linię pomiarową AB, którą zmierzył ruletką pięć razy. Jeśli otrzymał następujące wyniki: 160,10 m; 160,12 m; 180,12 m; 160,11 m; 160,13 m, to długość boku AB jest obarczona błędem

A. przypadkowym

B. pozornym

C. grubym

D. systematycznym

Pomiar długości boku AB obarczony jest błędem grubym, ponieważ w dostarczonych wynikach pomiarów zauważalna jest jedna wartość znacznie odbiegająca od pozostałych. Wynik 180,12 m jest doskonale widocznym wyjątkiem, co sugeruje, że mógł być wynikiem pomyłki, na przykład błędnego odczytu, błędnego ustawienia ruletki, czy też nieprawidłowego pomiaru. W praktyce geodezyjnej, błędy grubym są najczęściej eliminowane przez powtarzanie pomiaru i porównywanie wyników, co może podnieść jakość danych. W takich przypadkach stosuje się również średnią arytmetyczną pozostałych pomiarów, aby uzyskać bardziej wiarygodny wynik. Ważne jest, by geodeci byli świadomi takich anomalii, ponieważ mogą one znacząco wpłynąć na późniejsze analizy geodezyjne i projektowe. Dobrą praktyką jest również stosowanie metod statystycznych do identyfikacji i eliminacji błędów grubych, co jest zgodne z normami ISO 17123 dotyczącymi pomiarów geodezyjnych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej