Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Terapeuta zajęciowy
Kwalifikacja: MED.13 - Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
Data rozpoczęcia: 20 stycznia 2026 17:28
Data zakończenia: 20 stycznia 2026 17:44

Egzamin zdany!

Wynik: 34/40 punktów (85,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W pracowni rękodzielniczej powinny znajdować się między innymi:

A. tamborki, kanwa, mulina, nici, sznurek

B. włóczka, druty, modelina, klej, szydełka

C. kanwa, nożyczki, blejtramy, farby, nici

D. krosno, kordonek, młotki, bejca, mulina

Odpowiedź, która zawiera tamborki, kanwę, mulinę, nici i sznurek, jest jak najbardziej na miejscu. Te materiały są naprawdę kluczowe w rękodziele, zwłaszcza jeśli chodzi o haftowanie i szycie. Tamborek to świetne narzędzie, bo jak się go dobrze używa, to materiał jest w odpowiednim napięciu, co bardzo pomaga w dokładnym stawianiu ściegów. Kanwa, z kolei, to taka tkanina, która ma regularny splot, co ułatwia pracę i pozwala robić równomierne ściegi. Mulina jest super, bo ma wiele kolorów i po skręceniu świetnie nadaje się do haftu, a jej różnorodność daje możliwość tworzenia ciekawych wzorów. Nici są podstawą szycia i haftowania, ich wybór naprawdę wpływa na jakość i wygląd końcowego wyrobu. A sznurek jest wszechstronny – można go wykorzystać w różnych technikach. Te wszystkie elementy są zgodne z najlepszymi praktykami w rękodziele, gdzie różnorodność narzędzi to klucz do innowacyjnych projektów.

Pytanie 2

Osoba z umiarkowaną niepełnosprawnością intelektualną najlepiej rozwija swoje umiejętności zawodowe poprzez

A. samodzielne próby na stanowisku pracy

B. czytanie podręczników akademickich

C. praktyczne treningi w kontrolowanym środowisku pracy

D. udział w teoretycznych wykładach

Praktyczne treningi w kontrolowanym środowisku pracy to najlepsza metoda rozwijania umiejętności zawodowych dla osoby z umiarkowaną niepełnosprawnością intelektualną. Tego typu podejście pozwala na naukę poprzez działanie, co jest szczególnie ważne dla osób, które mogą mieć trudności z przyswajaniem wiedzy teoretycznej. W kontrolowanym środowisku pracy uczestnicy mają możliwość bezpiecznego popełniania błędów i natychmiastowego otrzymywania informacji zwrotnej. To z kolei umożliwia lepsze zrozumienie procesów i mechanizmów wykonywania zadań zawodowych. Dodatkowo, praktyczne treningi mogą być indywidualnie dostosowane do potrzeb i umiejętności uczestnika, co jest kluczowe w przypadku osób z różnym poziomem sprawności. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w terapii zajęciowej, gdzie kładzie się nacisk na praktyczne umiejętności i samodzielność uczestników. Praktyczne przykłady pokazują, że osoby, które uczą się w ten sposób, zyskują większą pewność siebie i są lepiej przygotowane do podjęcia pracy w rzeczywistych warunkach zawodowych.

Pytanie 3

Kobieta hospitalizowana na oddziale neurologicznym doświadcza trudności w identyfikacji obiektów oraz w opisywaniu ich z pamięci. Jaki rodzaj zaburzeń to wskazuje?

A. agrafia

B. agnozja

C. afonia

D. apraksja

Agnozja jest zaburzeniem poznawczym, które polega na trudności w rozpoznawaniu i identyfikacji przedmiotów, pomimo zachowanej sprawności zmysłowej. W przypadku pacjentki przebywającej na oddziale neurologicznym, trudności w rozpoznawaniu i opisywaniu przedmiotów mogą wynikać z uszkodzenia określonych obszarów mózgu, najczęściej w okolicy potylicznej lub skroniowej. Praktycznym przykładem agnozji może być sytuacja, w której pacjentka nie jest w stanie rozpoznać znanego jej przedmiotu, na przykład kluczy, mimo że może je dotykać i widzieć. W neurologii ważne jest, aby zrozumieć różne typy agnozji, takie jak agnozja wzrokowa, dotykowa czy słuchowa, co ma istotne znaczenie w diagnostyce i terapii. Rekomenduje się stosowanie testów neuropsychologicznych oraz terapię rehabilitacyjną, która może pomóc pacjentom w przezwyciężaniu trudności związanych z agnozją. Współpraca z terapeutami zajęciowymi i neurologami jest kluczowa w opracowywaniu indywidualnych planów leczenia, które uwzględniają specyfikę zaburzeń każdej osoby.

Pytanie 4

Osoba, która doznała urazu w wyniku wypadku drogowego, uczy się poruszać na wózku inwalidzkim. Jaką grupę przeszkód powinno się najpierw usunąć z jej otoczenia, aby zapewnić jej niezależność w działaniach związanych z samoobsługą?

A. Społecznych

B. Edukacyjnych

C. Kulturowych

D. Architektonicznych

Wybór grupy barier architektonicznych jako pierwszej do usunięcia jest kluczowy dla zapewnienia osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich samodzielności w codziennych czynnościach. Barierami architektonicznymi są wszelkie przeszkody w budynkach i przestrzeniach publicznych, które utrudniają lub uniemożliwiają dostęp do tych miejsc. Przykłady obejmują schody, wąskie drzwi, brak podjazdów czy niewłaściwe oznakowanie przestrzeni. Usunięcie tych barier jest zgodne z zasadami projektowania uniwersalnego, które promuje dostępność dla wszystkich użytkowników, niezależnie od ich potrzeb. W praktyce, wprowadzenie takich udogodnień jak rampy, windy i odpowiednio szerokie przejścia znacząco poprawia komfort życia osób z niepełnosprawnościami. Standardy budowlane w wielu krajach, w tym normy dostępności, wskazują na konieczność eliminacji barier architektonicznych, co jest nie tylko wymogiem prawnym, ale także moralnym, aby zapewnić równość w dostępie do przestrzeni publicznych. W związku z tym, koncentrując się na usuwaniu barier architektonicznych, możemy znacznie przyczynić się do poprawy jakości życia osób z ograniczeniami mobilności.

Pytanie 5

Jakie oprogramowanie powinien zastosować terapeuta do zorganizowania spotkania online z uczestnikiem warsztatu terapii zajęciowej?

A. Microsoft Power Point

B. Windows Media Player

C. Canva

D. Google Meet

Google Meet to super platforma do spotkań online, szczególnie jeśli chodzi o sesje terapeutyczne. Można tam nie tylko gadać przez wideo, ale też udostępniać ekran, co jest mega przydatne w terapii zajęciowej. Dzięki temu terapeuta może pokazywać różne materiały wizualne lub prezentacje. Co ważne, Google Meet działa na wielu urządzeniach, więc każdy może dołączyć z właściwie każdego miejsca, używając różnych technologii. To zwiększa dostępność terapii, co moim zdaniem jest kluczowe. A to jeszcze nie wszystko! Platforma umożliwia nagrywanie sesji, co może być świetnym pomysłem, żeby potem przeanalizować postępy uczestników warsztatu. Poza tym, Google Meet dba o bezpieczeństwo i prywatność, co w terapii, gdzie często poruszają się wrażliwe tematy, jest istotne. A jeśli chodzi o planowanie spotkań, terapeuci mogą z łatwością korzystać z kalendarza Google, co bardzo ułatwia organizację. Dlatego Google Meet to naprawdę świetne narzędzie do prowadzenia zdalnych sesji terapeutycznych.

Pytanie 6

W kontekście etapów procesu terapeutycznego, określenie celów terapeutycznych wynika bezpośrednio

A. z dobranych metod i technik terapii zajęciowej

B. ze sformułowanej diagnozy funkcjonalnej

C. z ustalonego planu działań

D. z opracowanych programów zajęć

Sprecyzowanie celów terapeutycznych jest kluczowym etapem procesu terapeutycznego, który w dużej mierze opiera się na postawionej diagnozie funkcjonalnej. Diagnoza ta analizuje aktualny stan pacjenta, jego potrzeby oraz trudności, co pozwala na zidentyfikowanie obszarów wymagających wsparcia. Na przykład, jeśli diagnostyka ujawnia problemy z motoryką dużą, cele terapeutyczne mogą obejmować rozwijanie zdolności do chwytania i manipulacji przedmiotami. W praktyce, terapeuci często korzystają z narzędzi oceny funkcjonalnej, które pomagają precyzyjnie określić, jakie umiejętności wymagają poprawy. Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ustalanie celów powinno być oparte na indywidualnych potrzebach pacjenta, co zwiększa efektywność terapii i wspiera osiąganie satysfakcji z postępów. Ostatecznie, dobrze sprecyzowane cele terapeutyczne są fundamentem dalszych działań, które powinny być konsekwentnie dostosowywane do ewoluujących potrzeb pacjenta.

Pytanie 7

Rehabilitant zasugerował pacjentowi po urazie mózgu ćwiczenia kinezyterapeutyczne, które polegają na wykonywaniu ruchów naprzemiennych z przekroczeniem osi długiej ciała, tj. prawa dłoń do lewego ucha i odwrotnie. Mają one na celu głównie rozwijanie oraz wzmacnianie

A. współpracy półkul mózgowych

B. zmysłu propriocepcji

C. ogólnej wydolności fizycznej

D. poczucia równowagi

Ruchy naprzemienne z przekroczeniem osi długiej ciała, takie jak przesuwanie prawej dłoni do lewego ucha, są istotnym elementem rehabilitacji neurologicznej, szczególnie po urazach mózgu. Tego typu ćwiczenia mają na celu rozwijanie współpracy między półkulami mózgowymi, co jest kluczowe dla poprawy funkcji motorycznych i kognitywnych. Przekraczanie osi ciała stymuluje połączenia nerwowe oraz integrację sensoryczno-motoryczną, co przyczynia się do lepszego przetwarzania informacji w mózgu. Przykładowo, podczas takich ćwiczeń pacjent musi koordynować ruchy obu rąk, co angażuje obie półkule mózgowe – lewa półkula odpowiada za ruchy prawostronne, a prawa za lewostronne. To zjawisko jest zgodne z teorią lateralizacji mózgu, która podkreśla różnice w funkcjonowaniu obu półkul. Regularne wykonywanie tego typu ćwiczeń może przynieść znaczące korzyści w rehabilitacji, prowadząc do lepszej koordynacji, równowagi oraz zdolności wykonywania codziennych czynności.

Pytanie 8

Pacjent z oddziału psychiatrycznego jest przekonany, że nieznane siły pragną go pozbawić zdrowia. Jakie objawy psychopatologiczne u niego występują?

A. halucynacje

B. urojenia

C. lęki

D. natręctwa

Wybór odpowiedzi "omamy" jest błędny, ponieważ omamy to zjawiska percepcyjne, w których pacjent doświadcza rzeczy, które nie istnieją w rzeczywistości, takie jak słyszenie głosów czy widzenie postaci. Z kolei w przypadku pacjenta, który jest przekonany o działaniu obcych sił, mamy do czynienia z przekonaniami urojeniowymi, a nie z halucynacjami. Urojenia i omamy to różne kategorie objawów psychopatologicznych, które mają różne mechanizmy i wymagają odmiennych strategii terapeutycznych. Odpowiedź wskazująca na "fobie" również jest niepoprawna, ponieważ fobie to rodzaj lęku, który jest wywołany przez określone obiekty lub sytuacje, nie mające związku z irracjonalnymi przekonaniami o obcych siłach. Natomiast "natręctwa" odnoszą się do przymusów i powtarzających się myśli lub działań, które są irytujące dla pacjenta, lecz nie są związane z przekonaniami o prześladowaniu. Typowym błędem myślowym jest mylenie objawów psychotycznych z innymi typami zaburzeń, co może prowadzić do niewłaściwej diagnozy oraz leczenia. W praktyce klinicznej niezwykle istotne jest zrozumienie różnic między tymi objawami oraz ich właściwe klasyfikowanie, aby móc efektywnie wspierać pacjentów w ich procesie zdrowienia.

Pytanie 9

Terapeuta organizuje zespół reprezentantów ośrodka wsparcia społecznego do zawodów sportowych. 24-letnia podopieczna z zespołem Downa oraz znaczną krótkowzrocznością wykazuje dużą nadpobudliwość i wyraża chęć do aktywności fizycznej. W jaką dyscyplinę sportową terapeuta powinien jej zaproponować przygotowania?

A. Akrobacji na trampolinach

B. Turnieju boules

C. Zawodów pływackich

D. Biegów przełajowych

Zawody pływackie są idealnym wyborem dla 24-letniej podopiecznej z zespołem Downa i znaczną krótkowzrocznością. Pływanie oferuje wiele korzyści, w tym poprawę kondycji fizycznej, koordynacji oraz wydolności organizmu. Dla osób z ograniczeniami wzrokowymi, takich jak krótkowzroczność, woda stanowi przyjazne środowisko, które minimalizuje ryzyko urazów oraz daje poczucie swobody w poruszaniu się. Terapeuci często wykorzystują pływanie jako formę terapii, ponieważ angażuje całe ciało i wspomaga rozwój motoryki dużej oraz małej. Wartościowe jest również to, że zawody pływackie mogą odbywać się w różnych formatach, umożliwiając dostosowanie poziomu trudności do indywidualnych potrzeb uczestników. Ponadto, pływanie sprzyja integracji społecznej i może być świetną okazją do współpracy z innymi uczestnikami, co jest szczególnie istotne w kontekście środowiskowego domu samopomocy, gdzie wsparcie grupowe odgrywa kluczową rolę. Wysokie standardy bezpieczeństwa oraz profesjonalna pomoc instruktorów sprawiają, że pływanie jest bezpieczną i korzystną formą aktywności fizycznej dla osób z różnymi niepełnosprawnościami.

Pytanie 10

Aby wspierać terapię mowy u osoby po udarze mózgu, zaleca się stosowanie

A. biblioterapii

B. estetoterapii

C. silwoterapii

D. hilaroterapii

Biblioterapia, jako forma wspomagania terapii mowy, polega na wykorzystaniu literatury i tekstów pisanych w celu poprawy zdolności komunikacyjnych pacjentów. U osób po udarze mózgu, które często doświadczają zaburzeń mowy i języka, biblioterapia może okazać się nieocenionym narzędziem. W ramach tej metody, terapeuta może dobierać odpowiednie książki, opowiadania czy wiersze, które są dostosowane do poziomu umiejętności pacjenta. Przykłady zastosowania obejmują wspólne czytanie i omawianie treści, co sprzyja nie tylko poprawie artykulacji, ale także rozwijaniu słownictwa oraz zdolności rozumienia tekstu. Biblioterapia wspiera również aspekt emocjonalny, oferując pacjentom możliwość identyfikacji z bohaterami literackimi, co może prowadzić do zwiększenia ich motywacji do terapii. W kontekście rehabilitacji neurologicznej, podejście to zyskuje uznanie w literaturze fachowej jako skuteczna forma wsparcia, zgodna z zaleceniami standardów terapii logopedycznej, które podkreślają potrzebę holistycznego podejścia do pacjenta.

Pytanie 11

Jak brzmi zasada wykorzystywana w terapii pacjentów z problemami psychicznymi, której kluczowym założeniem jest jednoczesne oddziaływanie na różne obszary życia pacjenta?

A. Wielostronności oddziaływań

B. Powtarzalności oddziaływań

C. Optymalnej stymulacji

D. Stopniowania trudności

Zasada wielostronności oddziaływań w terapii osób z zaburzeniami psychicznymi polega na jednoczesnym oddziaływaniu na różne aspekty życia pacjenta, co pozwala na holistyczne podejście do leczenia. W praktyce oznacza to, że terapeuta nie skupia się wyłącznie na symptomach psychicznych, ale także uwzględnia kwestie społeczne, emocjonalne, fizyczne i środowiskowe. Takie podejście jest zgodne z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia oraz zasadami terapii integracyjnej, które podkreślają znaczenie złożoności ludzkiego doświadczenia. Przykładem może być terapia, w której równocześnie pracuje się nad relacjami interpersonalnymi pacjenta, jego rozwojem osobistym oraz zdrowiem fizycznym, co prowadzi do bardziej efektywnych rezultatów terapeutycznych. Holistyczne podejście sprzyja także poprawie jakości życia pacjentów oraz ich zdolności do radzenia sobie w różnych sytuacjach życiowych, co jest kluczowe w kontekście długoterminowej terapii.

Pytanie 12

Osoba podopieczna nie dba o swój wygląd i ma trudności z zachowaniem higieny osobistej. Jaką formę wsparcia powinien zaproponować terapeuta?

A. socjoterapię

B. psychoterapię

C. trening umiejętności higienicznych

D. trening umiejętności technicznych

Trening umiejętności higienicznych jest kluczowym elementem pracy terapeutycznej z osobami, które mają trudności z utrzymaniem higieny osobistej. Tego rodzaju trening skupia się na praktycznym nauczaniu codziennych czynności higienicznych, takich jak mycie ciała, pielęgnacja włosów, dbanie o zęby czy dobór odpowiedniego stroju. W kontekście terapii, ważne jest, aby terapeuta dostosował podejście do indywidualnych potrzeb podopiecznego, tworząc program, który będzie nie tylko teoretyczny, ale przede wszystkim praktyczny. Warto zwrócić uwagę na to, że trening umiejętności higienicznych nie tylko poprawia wygląd zewnętrzny osoby, ale również wpływa na jej samoocenę i samopoczucie psychiczne. Umożliwiając podopiecznemu nabycie i rozwijanie tych umiejętności, terapeuta zwiększa szansę na samodzielność w codziennym życiu. Dobrą praktyką jest włączenie elementów gry i zabawy w proces nauczania, co może pomóc w zwiększeniu motywacji i zaangażowania.

Pytanie 13

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną napotykają trudności w identyfikowaniu przedmiotów oraz w wydobywaniu elementów z całości, co dotyczy zaburzeń

A. spostrzegania

B. pamięci

C. wyobraźni

D. myślenia

Wybór odpowiedzi dotyczących myślenia, pamięci czy wyobraźni nie trafia w sedno sprawy, kiedy mówimy o problemach z rozpoznawaniem przedmiotów u osób z niepełnosprawnością intelektualną. Myślenie to coś, co obejmuje analizowanie i ocenianie informacji, ale nie jest tym, co bezpośrednio wpływa na to, jak identyfikujemy obiekty. Jasne, trudności w myśleniu mogą wpływać na wnioskowanie, ale nie wyjaśniają, dlaczego rozpoznawanie czy segregowanie elementów to wyzwanie. Pamięć odnosi się do przechowywania informacji, ale nie mówi nam, jak wyodrębniać elementy w otoczeniu. Choć pamięć jest ważna w nauce, nie załatwia sprawy z percepcją. Wyobraźnia to tworzenie mentalnych obrazów, ale sama nie dostarcza nam informacji o prawdziwych przedmiotach. Właściwie, postrzeganie jest kluczowe tutaj i brak umiejętności spostrzegawczych może naprawdę utrudniać rozumienie świata. Często ludzie mylą trudności w spostrzeganiu z innymi procesami kognitywnymi, co prowadzi do nieporozumień i stosowania niewłaściwych metod wsparcia.

Pytanie 14

Jakie działania w zakresie arteterapii można zarekomendować?

A. każdemu, kto wyraża chęć przystąpienia do nich

B. tylko tym, którzy brały już udział w takich zajęciach

C. jedynie osobom utalentowanym w sztukach plastycznych

D. wszystkim, pod warunkiem, że posiadają odpowiednią normę intelektualną

Arteterapia jest formą terapii, która wykorzystuje różnorodne techniki artystyczne, takie jak malarstwo, rysunek, rzeźba czy muzyka, w celu wsparcia osób w wyrażaniu emocji oraz radzeniu sobie z trudnościami. Odpowiedź wskazująca, że działania te można zaproponować każdemu, kto wyraża chęć uczestnictwa, jest prawidłowa, ponieważ arteterapia ma na celu dostępność dla wszystkich, niezależnie od umiejętności artystycznych czy intelektualnych. W praktyce oznacza to, że osoby z różnorodnymi doświadczeniami życiowymi, w tym dzieci, dorośli, osoby starsze oraz osoby z problemami zdrowotnymi, mogą korzystać z tego rodzaju terapii. W szczególności, badania wykazują, że arteterapia może być skuteczna w leczeniu depresji, lęków, traumy oraz w poprawie ogólnego samopoczucia psychicznego. Zgodnie z wytycznymi organizacji takich jak American Art Therapy Association, kluczowe jest stworzenie bezpiecznego i wspierającego środowiska, w którym uczestnicy mogą wyrażać siebie bez obaw o ocenę, co sprzyja ich rozwojowi osobistemu i emocjonalnemu.

Pytanie 15

Perseweracje słowne, które obejmują wielokrotne powtarzanie tej samej frazy, u pacjenta na oddziale neurologicznym po udarze mózgu są klasyfikowane jako zaburzenia

A. treści myślenia

B. nastroju

C. toku myślenia

D. spostrzegania

Perseweracje słowne to zachowanie charakteryzujące się niekontrolowanym powtarzaniem tych samych słów lub fraz, co jest często obserwowane u pacjentów z uszkodzeniami mózgu, w tym po udarze mózgu. Tego rodzaju zjawisko jest klasyfikowane jako zaburzenie toku myślenia, ponieważ dotyczy sposobu, w jaki pacjent przetwarza i organizuje informacje. W praktyce klinicznej, terapeuci często stosują techniki takie jak terapia mowy, aby pomóc pacjentom w radzeniu sobie z perseweracjami. Przykładem może być wykorzystanie ćwiczeń stymulujących różnorodność wypowiedzi, co może zaowocować poprawą elastyczności myślowej. W literaturze medycznej zaburzenia toku myślenia są ściśle związane z innymi dysfunkcjami poznawczymi, takimi jak trudności w planowaniu czy organizacji myśli. Standardy opieki neurologicznej zalecają regularne monitorowanie i adekwatne interwencje, co może znacząco wpłynąć na jakość życia pacjentów oraz ich zdolności komunikacyjne.

Pytanie 16

Lekarz zajmujący się rehabilitacją w skierowaniu na terapię zajęciową zaznaczył potrzebę zwiększenia ruchomości w stawie ramienno-barkowym. Zgodnie z tym przykazaniem terapeuta powinien zaproponować pacjentowi

A. lepienie kulek z krepiny

B. malowanie na sztaludze

C. zwijanie pasków z papieru

D. pisanie na klawiaturze

Malowanie na sztaludze jest skuteczną metodą terapii zajęciowej, która angażuje staw ramienno-barkowy w sposób wymagający znacznego zakresu ruchu. Technika ta nie tylko sprzyja poprawie siły mięśniowej oraz koordynacji, ale również pozwala na rozwijanie zdolności artystycznych pacjenta. Stosowanie sztalugi wymusza na pacjencie rozciąganie ramienia w różnych kierunkach, co jest kluczowe dla zwiększenia zakresu ruchu w stawie ramienno-barkowym. Dodatkowo, malowanie na sztaludze może być dostosowane do indywidualnych możliwości pacjenta, co sprawia, że jest to forma terapii, która może być zrealizowana zarówno w warunkach ambulatoryjnych, jak i stacjonarnych. W terapii zajęciowej standardowe procedury zalecają wykorzystywanie działań angażujących dużą amplitudę ruchu, co jest zgodne z zaleceniami dotyczącymi rehabilitacji stawów. Oprócz aspektów fizycznych, malowanie rozwija również zdolności poznawcze, co czyni tę formę terapii kompleksowym podejściem do rehabilitacji.

Pytanie 17

Dzieląc się z podopiecznym swoimi obserwacjami w słowach: "Nie podoba mi się to, że się spóźniasz, jeśli będziesz punktualny, łatwiej będzie nam zrealizować plan zajęć", terapeuta zastosował

A. odzwierciedlanie zachowań

B. informację zwrotną

C. ocenianie

D. blokadę komunikacyjną

Alternatywne odpowiedzi odzwierciedlają błędne koncepcje, które mogą prowadzić do mylnych wniosków na temat praktyk terapeutycznych. Osądzanie, jako pierwsza z błędnych opcji, odnosi się do sytuacji, w której terapeuta wyraża swoje negatywne opinie w sposób, który może być odbierany jako krytyka, a nie konstruktywna informacja. Tego rodzaju podejście może zrazić podopiecznego i zablokować efektywną komunikację. Kluczowe w terapii jest budowanie relacji opartych na zaufaniu, co jest niemożliwe, gdy terapeuta stosuje osądzanie. Kolejna opcja, blokada językowa, odnosi się do sytuacji, w której terapeuta nie pozwala podopiecznemu na wyrażanie swoich myśli i uczuć, co jest sprzeczne z ideą otwartej komunikacji, która jest fundamentem skutecznej terapii. Odzwierciedlanie zachowań, ostatnia z odpowiedzi, polega na powtarzaniu lub naśladowaniu zachowań podopiecznego, co w tym kontekście, nie odnosi się do wyrażania spostrzeżeń w konstruktywny sposób. Takie podejście może być pomocne w niektórych sytuacjach, jednak nie przyczynia się do rozwoju świadomości u podopiecznego w kontekście jego spóźnień. Zrozumienie różnicy między tymi podejściami jest kluczowe dla efektywności pracy terapeutycznej oraz dla budowania pozytywnych relacji z podopiecznymi.

Pytanie 18

Terapeuta zajęciowy powinien opracować program poprawy sprawności manualnej ręki dla

A. podopiecznych po udarach mózgowych

B. pacjentów z schizofrenią

C. podopiecznych z uszkodzeniem widzenia obwodowego

D. osób z cukrzycą

Odpowiedź dotycząca podopiecznych po udarach mózgowych jest poprawna, ponieważ osoby te często doświadczają osłabienia zdolności manipulacyjnych w wyniku uszkodzenia struktur mózgowych odpowiedzialnych za ruchy rąk. Terapeuta zajęciowy powinien skoncentrować się na programach rehabilitacyjnych, które wspierają przywracanie sprawności manualnej poprzez ćwiczenia ukierunkowane na poprawę siły, koordynacji oraz precyzji ruchów. Przykładowe działania to zastosowanie terapii zajęciowej w formie zabaw manualnych, takich jak układanie puzzli, malowanie czy korzystanie z narzędzi do rysowania. Kluczowym elementem pracy z tymi podopiecznymi jest także stosowanie technik neurorehabilitacyjnych, które uwzględniają plastyczność mózgu oraz indywidualne potrzeby pacjenta. Warto również odwołać się do zasad evidence-based practice, które wskazują na skuteczność terapii zajęciowej w poprawie zdolności manualnych u osób po udarze mózgu, co z kolei przekłada się na ich jakość życia oraz zdolność do samodzielnego funkcjonowania.

Pytanie 19

Główne zastosowanie terapeutyczne podwójnego uchwytu nożyczek przedstawionych na ilustracji to

A. możliwość zawieszenia nożyczek na stole warsztatowym.

B. wspomaganie ruchu cięcia przez drugą osobę.

C. dostosowanie rozmiaru nożyczek do wielkości dłoni użytkownika.

D. zwiększenie siły nacisku przy cięciu metalu.

Podwójny uchwyt nożyczek to naprawdę fajne rozwiązanie, które pozwala na efektywną współpracę dwóch osób podczas cięcia. To ma ogromne znaczenie, zwłaszcza w kontekście terapii zajęciowej i rehabilitacji. Takie narzędzie jest super przydatne, bo pozwala poprawić motorykę i zacieśnić współpracę między pacjentem a terapeutą. Dzięki temu wspólnemu uchwytowi można zastosować większą siłę, co jest przydatne przy cięciu trudniejszych materiałów, jak grubsze tkaniny czy plastiki. Wydaje mi się, że to nie tylko zwiększa bezpieczeństwo, ale również skuteczność działania. Warto też pomyśleć, że takie narzędzie może się przydać w edukacji, bo nauka cięcia staje się wtedy bardziej interaktywna i angażująca dla uczniów.

Pytanie 20

Jakiego rodzaju biblioterapia jest wskazana w zajęciach socjoterapeutycznych dla dzieci pochodzących z rodzin dysfunkcyjnych?

A. Wychowawcza

B. Reminiscencyjna

C. Instytucjonalna

D. Kliniczna

Wybór biblioterapii wychowawczej w kontekście zajęć socjoterapeutycznych dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych jest uzasadniony, ponieważ ten rodzaj terapii skupia się na rozwijaniu umiejętności społecznych, emocjonalnych oraz poznawczych uczestników. Biblioterapia wychowawcza polega na wykorzystaniu literatury w celu przekazania wartości i norm społecznych, co jest kluczowe dla dzieci, które mogą nie mieć ich stabilnych wzorców w swoim otoczeniu. Przykładowo, poprzez czytanie opowiadań, w których bohaterowie pokonują trudności, dzieci uczą się radzenia sobie z emocjami i nawiązywania relacji z innymi. W praktyce, terapeuci mogą organizować grupowe dyskusje na temat przeczytanych książek, co pozwala dzieciom wyrażać swoje myśli i uczucia w bezpiecznym środowisku. Tego rodzaju podejście sprzyja integracji grupowej, a także sprzyja budowaniu zaufania i empatii wśród uczestników, co jest niezbędne w pracy z dziećmi z trudnych środowisk. Dodatkowo, biblioterapia wychowawcza jest zgodna z standardami programów interwencyjnych, które podkreślają znaczenie angażowania dzieci w aktywności, które rozwijają ich umiejętności interpersonalne oraz zdolność do samodzielnego myślenia.

Pytanie 21

Przed rozpoczęciem pracy z uczestnikami w kuchni, która została wyposażona w nową zmywarkę, terapeuta zajęciowy powinien w pierwszej kolejności

A. przebudować przestrzeń roboczą

B. przygotować harmonogram użytkowania sprzętu

C. przekazać kierownikowi instrukcję obsługi urządzenia

D. zaktualizować regulamin kuchni

Zaktualizowanie regulaminu pracowni jest kluczowym krokiem przed rozpoczęciem zajęć z podopiecznymi, szczególnie w kontekście nowego sprzętu, jakim jest zmywarka do naczyń. Regulamin powinien zawierać szczegółowe informacje na temat zasad korzystania z nowego urządzenia, jego obsługi oraz wymagań dotyczących bezpieczeństwa. Przykładowo, regulamin mógłby określać, kto jest odpowiedzialny za uruchamianie zmywarki oraz jakie procedury należy stosować, aby uniknąć uszkodzeń sprzętu. W praktyce, aktualizacja regulaminu zapewnia jasność i bezpieczeństwo, a także ułatwia naukę i współpracę w zespole. Dobrze sformułowany regulamin powinien również odzwierciedlać zmiany w przepisach BHP oraz zasady ochrony środowiska, co jest ważne w kontekście nowoczesnych praktyk kulinarnych. Ustanowienie odpowiednich zasad korzystania z nowego sprzętu wpływa na efektywność pracy oraz komfort uczestników zajęć, co jest niezaprzeczalnie korzystne w pracy terapeutycznej.

Pytanie 22

Fundacja Radosny człowiek, która organizuje warsztat terapii zajęciowej, jest zobowiązana do prowadzenia dokumentacji dotyczącej swojej działalności rehabilitacyjnej, w zgodzie

A. z rozporządzeniem w sprawie domów pomocy społecznej

B. z rozporządzeniem w sprawie warsztatów terapii zajęciowej

C. z ustawą o fundacjach

D. z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego

Odpowiedzi związane z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego oraz ustawą o fundacjach nie są odpowiednie w kontekście prowadzenia dokumentacji przez warsztaty terapii zajęciowej. Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego dotyczy szeroko pojętej ochrony zdrowia psychicznego, jednak nie przedstawia szczegółowych regulacji dotyczących dokumentacji terapeutycznej w kontekście warsztatów zajęciowych. Ustawa ta koncentruje się głównie na aspektach związanych z opieką nad osobami z zaburzeniami psychicznymi i ich prawami, a nie na praktycznych aspektach funkcjonowania warsztatów. Z kolei ustawa o fundacjach reguluje kwestie związane z tworzeniem i funkcjonowaniem fundacji, jednak nie odnosi się bezpośrednio do wymogów dotyczących rehabilitacji czy terapii zajęciowej. Rozporządzenie w sprawie domów pomocy społecznej również nie jest odpowiednie, ponieważ dotyczy placówek zapewniających całodobową opiekę nad osobami starszymi i niepełnosprawnymi, a nie warsztatów terapii zajęciowej. Kluczowym błędem myślowym, który prowadzi do niepoprawnych wyborów, jest zbyt ogólne podejście do interpretacji przepisów prawnych i nieodróżnianie specyfiki działalności różnych instytucji rehabilitacyjnych. Warto również podkreślić znaczenie odpowiednich regulacji w kontekście jakości świadczonych usług, które są niezbędne do zapewnienia skutecznej rehabilitacji.

Pytanie 23

Terapeuta, który w trakcie rozmowy z pacjentem utrzymywał kontakt wzrokowy oraz stosował techniki klaryfikacji, zrealizował wymagania

A. konstruktywnego udzielania informacji zwrotnej

B. motywacji o charakterze wewnętrznym

C. aktywnego słuchania

D. asertywnego zachowania

Aktywne słuchanie to kluczowa umiejętność w terapii, polegająca na pełnym zaangażowaniu w rozmowę z podopiecznym. Utrzymywanie kontaktu wzrokowego jest jednym z najważniejszych elementów aktywnego słuchania, ponieważ sygnalizuje, że terapeuta jest zainteresowany i skoncentrowany na rozmówcy. Klaryfikacja, czyli proces dopytywania się o szczegóły i wyjaśniania wątpliwości, pozwala na lepsze zrozumienie emocji i myśli podopiecznego. W praktyce, terapeuta może na przykład powtórzyć lub sparafrazować to, co powiedział podopieczny, aby upewnić się, że obie strony mają tę samą perspektywę. Takie zachowanie wspiera budowanie zaufania oraz otwartej komunikacji, co jest fundamentalne w efektywnej terapii. Standardy etyczne w psychoterapii, takie jak te opracowane przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne (APA), podkreślają znaczenie aktywnego słuchania jako kluczowego elementu skutecznej praktyki terapeutycznej. Poprzez aktywne słuchanie terapeuta nie tylko odkrywa głębsze potrzeby klienta, ale również wspiera jego proces samopoznania i refleksji.

Pytanie 24

5-letnie dziecko przebywające na oddziale onkologicznym doświadcza silnego strachu, nie rozumie procesu leczenia oraz skutków ubocznych chemioterapii. W tej sytuacji najbardziej odpowiednią formą zajęć będzie

A. felinoterapia

B. hortikuloterapia

C. chromoterapia

D. bajkoterapia

Bajkoterapia to interwencja terapeutyczna, która wykorzystuje opowiadanie i słuchanie bajek w celu łagodzenia lęków i stresu, szczególnie u dzieci. W przypadku 5-letniego dziecka przebywającego na oddziale onkologicznym, które nie rozumie złożoności procedur medycznych i skutków ubocznych chemioterapii, bajkoterapia może stanowić skuteczne narzędzie do budowania poczucia bezpieczeństwa oraz zrozumienia tego, co się dzieje wokół niego. Opowieści mogą być dostosowane do indywidualnych lęków dziecka, a także pomóc w identyfikacji z postaciami bajkowymi, które przeżywają podobne sytuacje. W praktyce, terapeuta może wykorzystać bajki jako sposób na naukę poprzez zabawę, co jest zgodne z zasadami pedagogiki terapeutycznej i psychologii rozwojowej. Bajkoterapia wspiera rozwój emocjonalny i społeczny, umożliwiając dzieciom wyrażanie swoich obaw w bezpieczny sposób oraz uczenie się radzenia sobie z trudnymi emocjami. W kontekście standardów opieki zdrowotnej, ta forma terapii jest rekomendowana przez specjalistów zajmujących się wsparciem psychologicznym dzieci w sytuacjach kryzysowych.

Pytanie 25

Z dokumentu dotyczącego stopnia niepełnosprawności, który został wydany przez Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, terapeuta zajęciowy nie otrzyma informacji o wskazaniach dla podopiecznego odnoszących się do

A. konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne.

B. zamieszkania w domu pomocy społecznej.

C. prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

D. szkolenia.

Wybierając odpowiedzi dotyczące szkolenia, prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju oraz konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, możemy zauważyć, że każda z tych opcji odnosi się do istotnych aspektów wsparcia osób niepełnosprawnych, jednak nie wszystkie są właściwymi informacjami, które terapeuta zajęciowy może uzyskać z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Przede wszystkim, szkolenia są często uważane za istotne narzędzie w rehabilitacji, a terapeuci zajęciowi mogą brać pod uwagę różne programy edukacyjne, aby zwiększyć kompetencje swoich podopiecznych. Z kolei prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju odzwierciedla standardy dotyczące prywatności i komfortu, które są szczególnie ważne w kontekście samodzielnego życia jednostki. Ponadto, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne jest kluczowe dla poprawy jakości życia osób z niepełnosprawnościami, a terapeuci zajęciowi powinni być świadomi dostępnych opcji, aby móc efektywnie wspierać swoich podopiecznych. Jednakże, wybierając odpowiedź dotyczącą zamieszkania w domu pomocy społecznej, należy zrozumieć, że taka informacja nie jest standardowo zawarta w orzeczeniach o niepełnosprawności. Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności ocenia bardziej indywidualne potrzeby pacjentów oraz ich możliwości funkcjonowania, a decyzje dotyczące umieszczenia w instytucjach takich jak domy pomocy społecznej zazwyczaj są podejmowane na podstawie szerszej analizy sytuacji życiowej, a nie jedynie na podstawie orzeczenia. W związku z tym, osoba odpowiadająca na to pytanie mogła popełnić błąd w myśleniu, zakładając, że orzeczenie dostarcza pełnego obrazu sytuacji życiowej podopiecznego, co nie zawsze ma miejsce.

Pytanie 26

W oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy, terapeuta zajęciowy powinien uzyskać szczegółowe informacje o podopiecznych przede wszystkim dotyczące

A. sytuacji osobistej, rodzinnej oraz materialnej

B. zdolności interpersonalnych i społecznych

C. sfery emocjonalnej, motywacyjnej i osobowości

D. posiadanej wiedzy ogólnej oraz sprawności intelektualnej

Terapeuta zajęciowy, przeprowadzając wywiad środowiskowy, powinien skoncentrować się na sytuacji osobistej, rodzinnej i materialnej opiekuna. Te informacje są kluczowe, ponieważ pozwalają zrozumieć kontekst, w jakim funkcjonuje osoba poddawana terapii. Stanowią one fundament do oceny potrzeb oraz możliwości wsparcia. Na przykład, wiedza o sytuacji rodzinnej może ujawnić wsparcie lub przeciwnie, obciążenia, które wpływają na stan zdrowia psychicznego klienta. Również aspekt materialny, jak dochody czy warunki mieszkaniowe, może determinować dostępność do różnych form terapii czy wsparcia psychologicznego. Dobrze przeprowadzony wywiad pozwala na holistyczną ocenę i ustalenie indywidualnego podejścia do terapii, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w pracy terapeutycznej, w tym z zasadami Person-Centered Care, które kładą nacisk na dostosowanie interwencji do unikalnych potrzeb klienta.

Pytanie 27

Podstawowym celem terapii zajęciowej dla osoby z niepełnosprawnością intelektualną w znacznym stopniu jest

A. usprawnianie manualne

B. przygotowanie do podjęcia zatrudnienia

C. uczenie samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu

D. rozwijanie umiejętności plastycznych

Uczenie samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym jest kluczowym celem terapii zajęciowej dla osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym. Terapeuci zajęciowi koncentrują się na rozwijaniu umiejętności, które umożliwiają osobom z takimi wyzwaniami pełniejsze uczestnictwo w społeczeństwie i codziennym życiu. Przykłady działań obejmują naukę podstawowych czynności, takich jak higiena osobista, przygotowywanie posiłków, czy zarządzanie czasem. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia oraz krajowymi standardami w terapii zajęciowej, takie umiejętności są fundamentem dla budowania niezależności. W praktyce terapeuci często wykorzystują metody oparte na analizie zadań, co pozwala dostosować intensywność i zakres nauki do indywidualnych możliwości uczestników. Dobrą praktyką jest również włączanie rodziny w proces terapeutyczny, co wspiera rozwój umiejętności w naturalnym środowisku.

Pytanie 28

Zespół terapeutyczno-opiekuńczy przygotowuje osobisty plan wsparcia dla

A. mieszkańca domu pomocy społecznej

B. uczestnika warsztatu terapii zajęciowej

C. uczestnika zajęć w środowiskowym domu samopomocy

D. mieszkańca mieszkania wspomaganego

Zespół, który zajmuje się opieką i terapią, ma dość ważną rolę, bo tworzy indywidualne plany wsparcia. To naprawdę kluczowe dla osób, które mieszkają w domach pomocy społecznej. Te placówki oferują różne rodzaje wsparcia, skierowane do ludzi z różnymi potrzebami, jak na przykład seniorzy, osoby z niepełnosprawnościami czy z przewlekłymi chorobami. Ważne, by taki plan był dopasowany do konkretnych potrzeb danej osoby i obejmował różne formy wsparcia – od terapii zajęciowej, przez rehabilitację, aż po pomoc w codziennych sprawach. W praktyce, żeby to dobrze działało, zespół spotyka się regularnie, co pozwala na monitorowanie postępów i dostosowywanie działań do zmieniających się potrzeb. Również współpraca z mieszkańcami i ich bliskimi jest mega istotna, żeby mieć pewność, że plan jest zgodny z ich oczekiwaniami. Warto pamiętać, że standardy, jakie wskazuje Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej, podkreślają, jak ważne jest indywidualne podejście i angażowanie mieszkańców w decyzje dotyczące ich opieki.

Pytanie 29

Komunikat niewerbalny, który jest zgodny z komunikatem werbalnym, jest przekazywany, gdy ton głosu jest zgodny z

A. postawą ciała

B. gestykulacją

C. treścią słów

D. mimiką twarzy

Odpowiedź 'treści słów' jest poprawna, ponieważ komunikat niewerbalny, który jest zgodny z komunikatem werbalnym, odnosi się do sytuacji, w której ton głosu wspiera i wzmacnia przekaz wypowiadanych słów. Na przykład, jeśli mówimy 'Cieszę się, że cię widzę', z radosnym tonem głosu, nasza intencja jest jasna i spójna. W sytuacjach zawodowych, takich jak prezentacje czy negocjacje, umiejętne modulowanie tonu głosu, aby pasował do treści wypowiedzi, jest kluczowe. Zgodność między tym, co mówimy, a tym, jak to mówimy, buduje zaufanie i wiarygodność wśród słuchaczy. Przykładem może być nauczyciel, który chwali ucznia z entuzjazmem – współdziałanie tonu i treści potęguje pozytywny odbiór komunikatu. Warto być świadomym tej spójności, ponieważ sprzyja ona efektywnej komunikacji i pozytywnym relacjom międzyludzkim. Współczesne badania z zakresu komunikacji interpersonalnej podkreślają znaczenie harmonii między werbalnym a niewerbalnym wyrażaniem myśli.

Pytanie 30

Na ilustracji przedstawiono element wyposażenia łazienki do prowadzenia treningu higienicznego, ułatwiający

A. korzystanie z sedesu.

B. mycie stóp.

C. korzystanie z wanny.

D. mycie głowy.

Poprawna odpowiedź to korzystanie z sedesu. Na ilustracji widoczna jest nakładka na toaletę, która ma na celu wspomaganie osób z ograniczoną mobilnością w prawidłowym korzystaniu z sedesu. Takie urządzenia są nie tylko użyteczne w codziennym życiu, ale także wpisują się w standardy projektowania dostępnych przestrzeni sanitarnych, które powinny być zgodne z przepisami prawa budowlanego oraz normami ISO dotyczącymi dostępności. Nakładki tego typu często są wyposażone w dodatkowe uchwyty, co znacząco zwiększa bezpieczeństwo użytkowników, umożliwiając im zachowanie równowagi podczas korzystania z toalety. Dobrze zaprojektowane akcesoria sanitarno-higieniczne są kluczowe dla osób starszych oraz tych z problemami zdrowotnymi, ponieważ poprawiają komfort i samodzielność, co jest niezwykle istotne w kontekście promowania niezależności w codziennych czynnościach. Tego rodzaju rozwiązania są stosowane w wielu placówkach medycznych oraz domach opieki, gdzie ich obecność znacząco wpływa na jakość życia pacjentów.

Pytanie 31

Aby poprawić umiejętności istotne w relacjach międzyludzkich, terapeuta zajęciowy powinien przeprowadzić trening w zakresie

A. lekowym

B. budżetowym

C. umiejętności interpersonalnych

D. umiejętności wychowawczych

Umiejętności interpersonalne są kluczowym elementem w pracy terapeuty zajęciowego z podopiecznymi, szczególnie tymi z zaburzeniami psychicznymi. Terapeuta powinien dążyć do rozwijania umiejętności komunikacji, empatii i współpracy, co umożliwia mieszkańcom skuteczniejsze interakcje z innymi. Trening umiejętności interpersonalnych obejmuje różnorodne techniki, takie jak odgrywanie ról, ćwiczenia w grupach oraz symulacje sytuacji codziennych, co wspiera rozwój społeczny i emocjonalny uczestników. Przykładem może być sytuacja, w której terapeuta organizuje sesje grupowe, gdzie podopieczni uczą się wyrażania swoich uczuć i myśli w bezpiecznym środowisku. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz najlepszymi praktykami w terapii zajęciowej, rozwijanie umiejętności społecznych jest niezbędne dla poprawy jakości życia osób z zaburzeniami psychicznymi. Takie podejście nie tylko poprawia ich zdolności do nawiązywania relacji, ale także zwiększa ich niezależność oraz integrację społeczną.

Pytanie 32

W jaki sposób terapeuta zajęciowy może ocenić postępy pacjenta?

A. Regularnie monitorując osiągnięcia w doborze czynności terapeutycznych

B. Porównując z wynikami grupy kontrolnej, co może być nieadekwatne do indywidualnego przypadku pacjenta

C. Wyłącznie poprzez testy psychometryczne, co nie obejmuje pełnego spektrum postępów w terapii zajęciowej

D. Oceniając jedynie na podstawie subiektywnego odczucia pacjenta, co może być mylące i niekompletne

Monitorowanie osiągnięć pacjenta w terapii zajęciowej to kluczowy element oceny jego postępów. Terapeuci zajęciowi często korzystają z różnorodnych narzędzi i metod, aby skutecznie śledzić zmiany i poprawę funkcjonalną pacjenta. Regularne monitorowanie obejmuje ocenę zaangażowania pacjenta w zadania, jego zdolność do wykonywania tych zadań oraz stopień osiągnięcia wyznaczonych celów terapeutycznych. W praktyce terapeuci często stosują podejście oparte na dowodach, wykorzystując narzędzia oceny dostosowane do specyfiki pacjenta, takie jak skale oceny funkcjonalnej czy arkusze obserwacji zachowań. Istotne jest, aby monitorowanie było systematyczne i uwzględniało zarówno postępy fizyczne, jak i psychiczne oraz społeczne aspekty terapii. Dzięki temu terapeuci mogą dostosowywać plany terapii do zmieniających się potrzeb pacjenta, co jest zgodne z dobrą praktyką kliniczną i standardami w terapii zajęciowej. Regularne oceny pomagają także w utrzymaniu motywacji pacjenta i umożliwiają udzielanie mu informacji zwrotnej, co jest nieocenione w procesie terapeutycznym.

Pytanie 33

Terapeuta dostrzegający u swojego podopiecznego świetną koordynację ruchową oraz wysokie zaangażowanie w trakcie gier i zabaw, powinien w planie uwzględnić zajęcia

A. z logoterapii

B. z ludoterapii

C. z silwoterapii

D. z felinoterapii

Ludoterapia to super forma terapii, bo łączy zabawę z nauką i rozwojem osobistym. Jak ktoś ma dobrą koordynację i chętnie się angażuje w zabawy, to ludoterapia może być naprawdę skuteczna. Przez zabawę terapeuta wspiera rozwój umiejętności społecznych, emocjonalnych i poznawczych. Na przykład w zajęciach z ludoterapii używa się różnych gier ruchowych, które nie tylko bawią, ale też pomagają w rozwijaniu zdolności motorycznych i lepszej współpracy w grupie. W literaturze można znaleźć sporo informacji, że ludoterapia pomaga też w redukcji stresu i zwiększa chęć do ruchu. Fajnie jest dostosować gry do umiejętności dzieciaka, bo wtedy można wprowadzać coraz trudniejsze zadania, co z czasem rozwija umiejętności i buduje poczucie kompetencji. Specjaliści od terapii zajęciowej zdecydowanie polecają ludoterapię w pracy z dziećmi i młodzieżą i wiele badań to potwierdza.

Pytanie 34

Przy projektowaniu zajęć grupowych dla osób z niepełnosprawnością fizyczną i intelektualną, terapeuta, biorąc pod uwagę możliwości i ograniczenia uczestników, powinien zastosować zasady

A. udziału

B. współpracy

C. samoświadomości

D. indywidualizacji

W kontekście planowania zajęć dla osób z niepełnosprawnością, pytania dotyczące uczestnictwa, samoświadomości oraz partnerstwa mogą nie prowadzić do optymalnych wyników terapeutycznych. Chociaż zasada uczestnictwa jest istotna, polegająca na angażowaniu podopiecznych w procesy decyzyjne, sama w sobie nie wystarcza, aby zapewnić skuteczność zajęć. Użytkownicy z różnorodnymi niepełnosprawnościami często potrzebują wsparcia w wyborze aktywności, co wymaga wcześniejszej analizy ich indywidualnych możliwości. Na przykład, pomijając indywidualizację, można łatwo narazić uczestników na frustrację wynikającą z nadmiernych wymagań, które nie odpowiadają ich zdolnościom. Samoświadomość, mimo że jest ważnym elementem w rozwoju osobistym, nie powinna być głównym punktem odniesienia w planowaniu zajęć. Osoby z niepełnosprawnościami mogą mieć ograniczoną zdolność do samooceny, co utrudnia im zrozumienie swoich możliwości i ograniczeń. Partnerstwo z kolei, choć istotne w kontekście relacji między terapeutą a podopiecznym, nie zastępuje potrzeby indywidualizacji procesu terapeutycznego. Wszystkie te koncepcje mogą prowadzić do mylnych wniosków, jeśli nie będą poparte głębokim zrozumieniem zróżnicowanych potrzeb i potencjału uczestników.

Pytanie 35

Terapia reminiscencyjna polega na

A. tworzeniu przyjaznego środowiska poprzez usunięcie barier architektonicznych

B. stymulowaniu właściwych zachowań społecznych

C. wywoływaniu wspomnień za pomocą stymulujących materiałów

D. ćwiczeniu orientacji w przestrzeni

Terapia reminiscencyjna jest techniką terapeutyczną, która wykorzystuje wspomnienia pacjentów w celu poprawy ich samopoczucia psychicznego oraz społecznego. Poprawna odpowiedź, dotycząca wywoływania wspomnień dzięki stymulującym materiałom, odnosi się do kluczowego aspektu tej terapii. Praktyczne zastosowanie terapii reminiscencyjnej polega na użyciu różnych materiałów, takich jak zdjęcia, muzyka, czy przedmioty z przeszłości, które mogą pobudzić pacjentów do dzielenia się swoimi wspomnieniami. Zastosowanie tej metody jest szczególnie istotne w pracy z osobami starszymi, w tym z pacjentami cierpiącymi na demencję. Badania pokazują, że aktywacja wspomnień może prowadzić do poprawy jakości życia, zwiększenia poczucia tożsamości oraz zmniejszenia objawów depresyjnych. Standardy dobrych praktyk w terapii reminiscencyjnej zalecają indywidualne podejście do pacjenta oraz uwzględnianie jego unikalnych doświadczeń życiowych, co wpływa na efektywność terapii.

Pytanie 36

Osoba uczestnicząca w zajęciach w środowiskowym domu samopomocy wyraziła zamiar wzięcia udziału w zajęciach w pracowni stolarskiej. Terapeuta powinien rozpocząć współpracę z nią od

A. nauki tworzenia prostych projektów na drewnie

B. nauki używania narzędzi ręcznych, takich jak dłuto czy piła

C. zapoznania z regulaminem oraz zasadami bhp obowiązującymi w pracowni

D. omówienia wykazu materiałów i narzędzi stosowanych w pracowni

Zaczynając pracę z uczestnikiem w pracowni stolarskiej, kluczowe jest wprowadzenie go w zasady bezpieczeństwa i regulamin obowiązujący w danym środowisku. Zapoznanie z regulaminem bhp ma na celu nie tylko zapewnienie bezpieczeństwa uczestnika, ale także innych osób pracujących w warsztacie. Zgodnie z obowiązującymi normami, każdy nowy uczestnik powinien być świadomy potencjalnych zagrożeń związanych z użyciem narzędzi i maszyn stolarskich oraz znać zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych. Przykładowo, znajomość zasad dotyczących noszenia odpowiedniego ubrania roboczego, używania ochronników słuchu i wzroku, oraz umiejętność reagowania w przypadku wypadku, ma fundamentalne znaczenie. Takie podejście nie tylko minimalizuje ryzyko kontuzji, ale również rozwija odpowiedzialność i pewność siebie uczestnika podczas pracy z narzędziami. Przykłady praktyczne mogą obejmować ćwiczenia symulacyjne, w których uczestnicy uczą się, jak prawidłowo reagować w przypadku wystąpienia niebezpieczeństwa.

Pytanie 37

Metoda mokre w mokrym polega na malowaniu na wilgotnym papierze?

A. farbami akwarelowymi

B. pastelami suchymi

C. pastelami olejnymi

D. farbami olejnymi

Technika <i>mokre w mokrym</i> odnosi się do malowania na wilgotnym papierze, co jest szczególnie charakterystyczne dla farb akwarelowych. Ta metoda umożliwia artystom uzyskanie płynnych przejść kolorystycznych i delikatnych efektów, które są trudne do osiągnięcia przy użyciu innych mediów. Gdy papier jest nawilżony, farby akwarelowe rozprzestrzeniają się w sposób bardziej swobodny, co pozwala na tworzenie efektów gradientów i mieszania kolorów na powierzchni. Przykładowo, artysta może nanieść niebieski kolor na mokry papier, a następnie dodać żółty, co spowoduje, że oba kolory połączą się w piękny odcień zieleni. Technika ta jest szeroko stosowana w pejzażach, portretach oraz w ilustracjach, gdzie subtelność i przejrzystość kolorów odgrywają kluczową rolę. Dodatkowo, w praktykach artystycznych uznaje się, że wykorzystanie techniki <i>mokre w mokrym</i> w połączeniu z różnymi narzędziami, takimi jak pędzle, gąbki czy nawet palce, może przynieść niespotykane efekty. W związku z tym, aby w pełni wykorzystać potencjał tej techniki, zaleca się eksperymentowanie z różnymi poziomami nawilżenia papieru i intensywności kolorów, co pozwoli na rozwijanie umiejętności malarskich zgodnie z najlepszymi praktykami w dziedzinie sztuki.

Pytanie 38

U uczestnika zajęć w środowiskowym domu samopomocy występuje triada problemów spowodowanych diagnozą autyzmu jako główną przyczyną niepełnosprawności. Jakie to problemy?

A. zniżony poziom zdolności intelektualnych, trudności w komunikacji werbalnej i niewerbalnej oraz nadwrażliwość sensoryczna

B. zaburzenia w zakresie interakcji społecznych, problemy z komunikacją werbalną i niewerbalną oraz powtarzające się wzorce zachowań

C. zwiększony poziom zdolności intelektualnych w wybranych obszarach, trudności z motoryką dużą i małą, nadwrażliwość sensoryczna

D. zaburzenia w zakresie interakcji społecznych, trudności z motoryką dużą i małą, problemy z integracją sensoryczną

Poprawna odpowiedź odnosi się do kluczowych objawów autyzmu, które są definiowane przez kryteria diagnostyczne zawarte w DSM-5 oraz ICD-10. Zaburzenia w sferze interakcji społecznych obejmują trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji z innymi ludźmi, co może przejawiać się brakiem zainteresowania interakcjami społecznymi, trudnościami w odczytywaniu emocji oraz brakiem empatii. Problemy z komunikacją werbalną i niewerbalną mogą manifestować się w ograniczonej zdolności do wyrażania myśli oraz emocji, co utrudnia codzienne funkcjonowanie i relacje z otoczeniem. Powtarzalne wzorce zachowań, takie jak rytualne ruchy czy sztywność w nawykach, mogą wpływać na zdolność do adaptacji w zmieniających się sytuacjach. W praktyce, zrozumienie tych problemów jest kluczowe dla osób pracujących z uczestnikami zajęć w domach samopomocy, ponieważ umożliwia to dostosowanie metod terapeutycznych do indywidualnych potrzeb, co jest zgodne z zasadami podejścia zindywidualizowanego w terapii autyzmu. Przykładem może być zastosowanie terapii behawioralnej, która koncentruje się na rozwijaniu umiejętności społecznych oraz komunikacyjnych poprzez konkretne techniki, takie jak modelowanie zachowań czy wzmocnienie pozytywne.

Pytanie 39

Uczestnik warsztatów w środowiskowym domu samopomocy wyraził zamiar uczestniczenia w zajęciach w pracowni stolarskiej. Terapeuta powinien zacząć współpracę od

A. przedstawienia listy materiałów i narzędzi używanych w pracowni

B. nauki projektowania prostych wzorów na drewnie

C. nauki obsługi narzędzi ręcznych, takich jak dłuto czy piła

D. zapoznania z regulaminem oraz zasadami bhp obowiązującymi w pracowni

Zgłębienie regulaminu i zasad BHP w pracowni stolarskiej to absolutny must-have na początku nauki. Bezpieczeństwo i higiena pracy to podstawa, na której trzeba budować wszystko inne, szczególnie w obróbce drewna. Znajomość zasad BHP nie tylko pomaga dostrzegać zagrożenia, ale i zmniejszać ryzyko jakichkolwiek wypadków. Na przykład, każdy powinien mieć na uwadze, że noszenie odpowiednich środków ochrony, takich jak okulary, rękawice i dobrze dopasowane buty, jest kluczowe. To dbanie o zdrowie, ale też o komfort w pracy. Fajnie jest, gdy zajęcia praktyczne zaczynają się od teoretycznego wprowadzenia, które daje znać o potencjalnych niebezpieczeństwach i obowiązkach. Zasady te są zgodne z tym, co mówi Kodeks Pracy i regulacje BHP. Dzięki temu uczniowie uczą się myśleć o bezpieczeństwie, co na pewno przyda im się w przyszłej pracy. Przykładając wagę do odpowiedniego przygotowania przed pracą w warsztacie, zyskują pewność siebie i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

Pytanie 40

Podopieczna z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, która niedawno zaczęła być kłótliwa, oddała swoją biżuterię w lombardzie i wzięła kredyt w banku. Śpi zaledwie 2-3 godziny każdej nocy, a w godzinach nocnych przegląda portale społecznościowe, uruchomiła również internetowy biznes "Kobieta sukcesu". Przedstawione zachowania mogą sugerować, że doszło do

A. paratymii

B. dystymii

C. dysforii

D. manii

Zachowania opisanej podopiecznej są charakterystyczne dla manii, która jest jednym z epizodów w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Mania objawia się podwyższonym nastrojem, zwiększoną aktywnością, impulsywnością oraz obniżoną potrzebą snu, co jest doskonale widoczne w przypadku tej pacjentki, która śpi jedynie 2-3 godziny na dobę oraz intensywnie angażuje się w działania takie jak otwieranie nowego biznesu. Zwiększone wydatki, jak oddanie biżuterii pod zastaw oraz zaciągnięcie kredytu, mogą świadczyć o braku rozsądku i myśleniu o wysokim ryzyku, co jest typowe dla fazy manii. W praktyce klinicznej, istotne jest monitorowanie takich objawów, aby wdrożyć odpowiednią interwencję terapeutyczną, która może obejmować farmakoterapię i psychoterapię. Efektywne leczenie manii polega na stabilizacji nastroju i przywróceniu pacjenta do funkcjonowania w codziennym życiu, co może zostać osiągnięte m.in. poprzez leki stabilizujące nastrój oraz wsparcie psychologiczne.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej