Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 22 kwietnia 2026 14:47
Data zakończenia: 22 kwietnia 2026 14:48

Egzamin niezdany

Wynik: 7/40 punktów (17,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Źródłem danych dla raportu może być

A. zapytanie INSERT INTO

B. makropolecenie

C. inny raport

D. tabela

Inny raport, chociaż może zawierać dane, nie jest źródłem danych w sensie strukturalnym, lecz raczej wynikiem przetwarzania informacji zawartych w tabelach. Raporty są generowane na podstawie danych zgromadzonych w tabelach, a nie bezpośrednio z innych raportów, co ogranicza ich użyteczność jako źródła danych. Makropolecenie, będące zbiorem instrukcji do automatyzacji procesów, również nie stanowi źródła danych, lecz narzędzie do przetwarzania lub manipulacji danymi, które znajdują się w tabelach. Użycie makropolecenia może prowadzić do generowania raportów, jednak sama jego struktura nie zawiera danych, które mają być raportowane. Zapytanie INSERT INTO jest instrukcją SQL używaną do dodawania danych do tabeli, ale nie jest źródłem danych w kontekście raportowania. To polecenie umożliwia wprowadzenie nowych rekordów do tabeli, a więc odgrywa rolę w aktualizacji danych, a nie w ich źródłowym dostarczaniu. Każda z tych opcji nie spełnia wymogu bycia źródłem danych w kontekście tworzenia raportu, co czyni je niewłaściwymi odpowiedziami.

Pytanie 2

Które stwierdzenie na temat funkcji fun1 zapisanej w języku JavaScript jest prawdziwe?

var x = fun1(3, 24, "Mnożymy");

function fun1(a, b, c) {
    return a * b;
}

A. Ma dwa parametry liczbowe i zwraca wartość typu napisowego.

B. Zwraca dwie wartości przechowywane w zmiennych a i b.

C. Ma trzy parametry wejściowe, w tym jeden typu napisowego, i zwraca wartość numeryczną.

D. Przyjmuje trzy parametry, lecz nie zwraca wartości.

Niestety, Twoja odpowiedź jest niepoprawna, ale nie zmartw się - przeanalizujmy to razem. Funkcja w JavaScript nie musi zwracać wartości, ale w przypadku funkcji fun1, zwraca ona wynik mnożenia dwóch pierwszych parametrów, co jest wartością numeryczną. Istotne jest zrozumienie, że funkcje w JavaScript mogą przyjmować dowolną liczbę argumentów, a także różne typy argumentów. Co więcej, zamiast zwracać wiele wartości, funkcje w JavaScript zwykle zwracają jedną wartość lub obiekt zawierający wiele wartości. Z tego powodu, stwierdzenie, że fun1 zwraca dwie wartości przechowywane w zmiennych a i b, jest błędne. Podobnie, twierdzenie, że fun1 nie zwraca żadnej wartości, też jest nieprawdziwe. Wybór odpowiedzi sugerującej, że fun1 ma dwa parametry liczbowe i zwraca wartość typu napisowego, jest również niewłaściwy, ponieważ fun1 przyjmuje trzy parametry, w tym jeden typu napisowego, i zwraca wartość numeryczną. Pamiętaj, że zrozumienie struktury i działania funkcji jest kluczowe dla efektywnego kodowania w JavaScript.

Pytanie 3

Do jakich działań można wykorzystać program FileZilla?

A. kompilacji skryptu na stronie.

B. debugowania skryptu na stronie.

C. walidacji strony internetowej.

D. publikacji strony internetowej.

Wszystkie pozostałe odpowiedzi dotyczą różnych aspektów tworzenia i zarządzania stronami internetowymi, ale nie są związane z funkcjonalnością programu FileZilla. Kompilacja skryptu na stronie jest procesem, w którym kod źródłowy jest przekształcany w format wykonywalny, co jest zazwyczaj zarezerwowane dla języków programowania, takich jak C++ czy Java, a nie dla aplikacji do przesyłania plików. Walidacja strony internetowej odnosi się do procesu sprawdzania, czy kod HTML i CSS spełniają określone standardy, co można zrobić za pomocą narzędzi takich jak W3C Validator. Debugowanie skryptu na stronie z kolei polega na identyfikacji i naprawie błędów w kodzie, co najczęściej wymaga użycia dedykowanych narzędzi do debugowania w przeglądarkach, jak Chrome DevTools, a nie programu do przesyłania plików. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że jedno narzędzie może pełnić wiele ról w procesie tworzenia stron, podczas gdy w rzeczywistości każdy etap wymaga specjalistycznych narzędzi dostosowanych do konkretnych zadań. Zrozumienie, jakie narzędzie jest odpowiednie do danego zadania, jest kluczowe w pracy nad projektami webowymi, co stanowi fundamentalną część profesjonalizmu w branży IT.

Pytanie 4

Podaj nazwę Systemu Zarządzania Treścią, którego logo jest pokazane na dołączonym rysunku?

A. WordPress

B. MediaWiki

C. Joomla!

D. Drupal

Odpowiedź Joomla! jest poprawna ponieważ logo przedstawione na rysunku jest oficjalnym znakiem identyfikacyjnym tego systemu zarządzania treścią CMS. Joomla! to jeden z najpopularniejszych systemów CMS używany do tworzenia stron internetowych oraz aplikacji. Dzięki swojej elastyczności i dużej liczbie dostępnych rozszerzeń Joomla! pozwala na tworzenie zarówno prostych stron wizytówkowych jak i zaawansowanych serwisów e-commerce. Główne zalety Joomla! to intuicyjny interfejs użytkownika który ułatwia zarządzanie treściami oraz silna społeczność użytkowników zapewniająca wsparcie techniczne i rozwój oprogramowania. Joomla! jest zgodna z wieloma standardami webowymi co czyni ją wszechstronnym narzędziem do wdrażania profesjonalnych projektów internetowych. Korzystanie z Joomla! umożliwia szybkie i efektywne tworzenie responsywnych stron które dobrze współdziałają na różnych urządzeniach mobilnych. Praktyczne zastosowanie Joomla! obejmuje tworzenie stron korporacyjnych portali społecznościowych oraz serwisów informacyjnych. Dzięki modulowej architekturze użytkownicy mogą łatwo dostosowywać funkcjonalność swoich stron do specyficznych potrzeb branżowych co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania zorientowanego na użytkownika. Platforma Joomla! obsługuje także wielojęzyczność i różne metody uwierzytelniania co czyni ją idealnym rozwiązaniem dla międzynarodowych projektów.

Pytanie 5

Które zapytanie MySQL należy użyć, aby usunąć jedynie pracowników, którzy zarabiają nie mniej niż 500 i nie więcej niż 1000 zł oraz ich miejsce pracy zawiera frazę tx

A. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja > 500 AND pensja < 1000 AND miejsce_pracy LIKE '%tx%';

B. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja BETWEEN 500 AND 1000 OR miejsce_pracy LIKE '%tx%';

C. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja IN (500,1000) AND miejsce_pracy LIKE '*tx*';

D. DELETE FROM pracownicy WHERE pensja BETWEEN 500 AND 1000 AND miejsce_pracy LIKE '%tx%';

W tym zadaniu widać kilka typowych pułapek związanych z SQL-em: składnią operatora LIKE, doborem zakresu liczbowego oraz użyciem spójników logicznych AND i OR. Zacznijmy od wzorca tekstowego. W MySQL, zgodnie ze standardową składnią SQL, do dopasowań wzorców używa się znaków % i _. Procent oznacza dowolny ciąg znaków, a podkreślnik pojedynczy znak. Natomiast gwiazdka * nie jest prawidłowym wildcardem w operatorze LIKE, więc zapis typu LIKE '*tx*' po prostu nie zadziała tak, jak większość osób intuicyjnie zakłada. To jest częsty błąd u osób, które mieszają składnię SQL z np. wyrażeniami w stylu systemów plików czy niektórych narzędzi linuksowych. Kolejna sprawa to warunki logiczne. W tym poleceniu chodziło o wybranie rekordów, które spełniają oba kryteria jednocześnie: pensja w określonym przedziale i miejsce pracy zawiera „tx”. Użycie operatora OR całkowicie zmienia znaczenie zapytania, bo wtedy wystarczy, że spełniony jest tylko jeden z warunków. W efekcie można by usunąć osoby, które mają odpowiednią pensję, ale w ogóle nie mają „tx” w miejscu pracy, albo odwrotnie – mają „tx” w miejscu pracy, ale zarabiają dużo mniej lub więcej niż zadany zakres. To klasyczny przykład nieprecyzyjnie dobranego spójnika logicznego, który na produkcyjnej bazie może zakończyć się masowym usunięciem nie tych danych, co trzeba. Trzeci problem dotyczy interpretacji zakresu. Operator IN z wartościami (500,1000) nie wybiera przedziału od 500 do 1000, tylko dokładnie dwie wartości: 500 i 1000. To nie ma nic wspólnego z „między 500 a 1000”, więc zadanie nie byłoby zrealizowane. Z drugiej strony użycie warunku pensja > 500 AND pensja < 1000 wyklucza wartości graniczne, czyli 500 i 1000, co jest sprzeczne z opisem „nie mniej niż 500 i nie więcej niż 1000”. Z mojego doświadczenia najczęściej takie błędy wynikają z pośpiechu i nieprzeczytania dokładnie treści zadania. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze świadomie decydować, czy zakres ma być domknięty (BETWEEN) czy otwarty (>, <) oraz żeby testować zapytanie w wersji SELECT przed wykonaniem operacji DELETE albo UPDATE. To pozwala od razu zauważyć, że warunki logiczne albo wzorzec LIKE nie działają tak, jak zakładaliśmy w głowie.

Pytanie 6

Przedstawiony blok reprezentuje czynność

A. wyświetlenia danych.

B. wczytania danych.

C. podjęcia decyzji.

D. zastosowania gotowej procedury lub funkcji.

Ten blok w kształcie rombu to klasyczny symbol decyzji w schemacie blokowym algorytmu. Zgodnie z przyjętymi standardami notacji (np. ANSI/ISO dla diagramów przepływu), romb oznacza miejsce, w którym program musi coś sprawdzić i na podstawie wyniku tej kontroli wybrać jedną z gałęzi dalszego działania. Innymi słowy: następuje podjęcie decyzji na podstawie warunku logicznego, który zwykle daje odpowiedź typu TAK/NIE (TRUE/FALSE). W praktyce, w kodzie programistycznym taki romb odpowiada instrukcjom warunkowym, takim jak if, if...else, switch, operator trójargumentowy itp. Przykład: „jeśli użytkownik jest zalogowany, pokaż panel administracyjny, w przeciwnym razie przekieruj do logowania”. W schemacie blokowym byłby to właśnie romb z pytaniem „Użytkownik zalogowany?”. Z rombu wychodziłyby dwie strzałki: jedna podpisana „tak”, druga „nie”, prowadzące do różnych bloków akcji. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk automatycznego kojarzenia: romb = warunek = rozgałęzienie przepływu. Dzięki temu łatwiej później projektować algorytmy, niezależnie od języka programowania. W praktyce webowej też ma to duże znaczenie: np. sprawdzenie, czy dane z formularza są poprawne, czy użytkownik ma odpowiednie uprawnienia, czy plik istnieje na serwerze. Za każdym razem, gdy w głowie pojawia Ci się „jeśli… to… w przeciwnym razie…”, w schemacie blokowym powinien pojawić się właśnie taki romb, czyli blok podjęcia decyzji. To jest fundament logicznej struktury programu i jedna z podstawowych konstrukcji algorytmicznych.

Pytanie 7

W języku HTML zdefiniowano znacznik a oraz atrybut rel nofollow.

A. jest poleceniem dla przeglądarki internetowej, aby nie traktowała słowa "link" jako hiperłącza

B. oznacza, że kliknięcie w link nie przekieruje na stronę website.com

C. jest wskazówką dla robota wyszukiwarki Google, aby nie śledził tego linku

D. oznacza, że kliknięcie w link otworzy go w nowej karcie przeglądarki

Pierwsza odpowiedź sugeruje, że kliknięcie w link nie przeniesie użytkownika do strony website.com, co jest absolutnie błędne. Użycie atrybutu nofollow nie zmienia funkcji samego linku w kontekście przeglądarki internetowej. Użytkownicy nadal mogą klikać w link, a przeglądarka otworzy stronę docelową. Atrybut nofollow ma zastosowanie wyłącznie do robotów wyszukiwarek, a nie do rzeczywistego zachowania linku w przeglądarkach. Druga odpowiedź myli również rolę atrybutu nofollow, sugerując, że link otworzy się w osobnej karcie przeglądarki. Rzeczywiście, aby link został otwarty w nowej karcie, powinien on zawierać atrybut target z wartością '_blank', a nie rel nofollow. Ostatnia odpowiedź sugeruje, że nofollow informuje przeglądarkę, aby nie formatowała słowa 'link' jako odnośnika. To również jest niepoprawne, ponieważ rel nofollow nie ma wpływu na sposób wyświetlania linków w przeglądarkach, a jego rola ogranicza się wyłącznie do komunikacji z robotami wyszukiwarek. W skrócie, wszystkie trzy odpowiedzi mylnie interpretują funkcję atrybutu nofollow, co może prowadzić do poważnych nieporozumień w zakresie SEO i zarządzania linkami.

Pytanie 8

Jakie polecenie pozwala na dodanie kolumny zadaniekompletne do tabeli zadania?

A. INSERT INTO zadania VALUES zadaniakompletne

B. ALTER TABLE zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int

C. ADD COLUMN zadaniekompletne WITH zadania

D. CREATEINDEX zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int

Jeśli chodzi o odpowiedzi, które nie są poprawne, to oparte są na trochę mylnych założeniach co do manipulacji tabelami w SQL. Na przykład, 'CREATE INDEX zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int' to pomyłka, bo CREATE INDEX służy do robienia indeksów, a nie do zmiany struktury tabeli. Indeksy są super do przyspieszania zapytań, ale nie dodają nowych kolumn. Kolejna odpowiedź, czyli 'INSERT INTO zadania VALUES zadaniakompletne' też mija się z celem, bo INSERT INTO dodaje nowe wiersze, a nie zmienia tabeli. Żeby dodać kolumnę, trzeba użyć ALTER TABLE. No i 'ADD COLUMN zadaniekompletne WITH zadania' to też nie jest poprawna składnia i może prowadzić do błędów. Takie odpowiedzi mogą pokazywać, że może nie do końca rozumiesz podstawowe polecenia SQL i jak je stosować. Wielkim błędem jest mylenie operacji związanych z danymi (DML) z tymi, które definiują strukturę danych (DDL). Zrozumienie tej różnicy jest kluczowe, żeby dobrze posługiwać się bazami danych i unikać późniejszych problemów.

Pytanie 9

W języku HTML, aby nadać dokumentowi tytuł "Moja strona", który będzie wyświetlany na zakładce przeglądarki internetowej, należy posłużyć się zapisem

A. <meta name="title" content="Moja strona" />

B. <meta title="Moja strona">

C. <title>Moja strona</title>

D. <head>Moja strona</head>

Częstym problemem w nauce HTML jest mylenie roli różnych tagów w sekcji <head>, zwłaszcza gdy chodzi o ustawianie tytułu strony. Trzeba uważnie rozróżniać, które elementy mają wpływ na wyświetlanie strony w przeglądarce, a które pełnią inne funkcje pomocnicze. Na przykład umieszczenie tekstu „Moja strona” bezpośrednio w tagu <head> nie wyświetli tego napisu ani na karcie przeglądarki, ani na samej stronie – sekcja <head> służy tylko do osadzania metadanych, stylów czy skryptów. Natomiast tag <meta name="title" content="Moja strona" /> to próba użycia meta-informacji, która jednak nie zmienia tytułu strony w przeglądarce. Tag <meta> jest bardzo ważny dla SEO czy opisu strony, ale nie ustala tytułu widocznego dla użytkownika – tą rolę pełni wyłącznie <title>. Zdarza się też, że ktoś myli atrybuty lub próbuje użyć nieistniejących, jak w przypadku <meta title="Moja strona"> – to nie jest zgodne ze standardem HTML i nie będzie rozpoznane przez żadną nowoczesną przeglądarkę. Moim zdaniem wiele osób próbuje po prostu zgadywać, sugerując się nazwami atrybutów lub skrótami myślowymi. W praktyce warto zawsze sprawdzać aktualną specyfikację HTML5 i testować efekt działania kodu w prawdziwej przeglądarce. Najlepiej trzymać się sprawdzonych, oficjalnych rozwiązań – tytuł strony ustawia się WYŁĄCZNIE za pomocą <title> w sekcji <head>. Pozostałe konstrukcje mogą się przydać do dodatkowego opisu strony czy indeksowania przez wyszukiwarki, ale nie wpływają na to, co zobaczy użytkownik na pasku zakładki.

Pytanie 10

W języku PHP, aby uzyskać dostęp do pliku dane.txt w trybie tylko do odczytu i odczytać jego zawartość, należy użyć funkcji:

A. fopen("dane.txt", "r") oraz fputs()

B. fopen("dane.txt", "w") oraz fgets()

C. fopen("dane.txt", "r") oraz fgets()

D. fopen("dane.txt", "w") oraz fputs()

Odpowiedź fopen("dane.txt", "r") oraz fgets() jest poprawna, ponieważ zastosowanie funkcji fopen z parametrem 'r' otwiera plik w trybie do odczytu. Funkcja fgets służy do odczytywania pojedynczej linii z pliku, co idealnie odpowiada potrzebie pobrania zawartości z pliku dane.txt. Przykładowe użycie tej pary funkcji może wyglądać tak: $handle = fopen('dane.txt', 'r'); if ($handle) { while (($line = fgets($handle)) !== false) { echo $line; } fclose($handle); } Warto również zauważyć, że przy pracy z plikami w PHP zaleca się zawsze sprawdzanie, czy plik został poprawnie otwarty, aby uniknąć błędów w czasie wykonania. Dobre praktyki obejmują także zamykanie pliku po jego użyciu, co pomaga w zarządzaniu zasobami systemowymi. Dodatkowo, w przypadku błędów, można wykorzystać funkcję error_reporting(), aby monitorować błędy i ostrzeżenia, co jest niezbędne w profesjonalnym rozwoju aplikacji webowych w PHP.

Pytanie 11

W języku SQL, aby wybrać wszystkie rekordy z tabeli B, w tym część wspólną z tabelą A, należy zastosować typ związku

A. A RIGHT JOIN B

B. A FULL OUTER JOIN B

C. A LEFT JOIN B

D. A INNER JOIN B

W tym pytaniu pułapka polega na tym, że łatwo pomylić pojęcie części wspólnej z całością jednego ze zbiorów. Diagram pokazuje całą tabelę B (włącznie z przecięciem z A), a nie tylko przecięcie. W SQL typ złączenia określa, z której tabeli bierzemy wszystkie rekordy, a z której tylko te pasujące. To, że widzimy też obszar wspólny, jest naturalnym efektem działania złączeń zewnętrznych, ale nie oznacza jeszcze, że chodzi o `INNER JOIN`. Jeśli ktoś wybiera `A LEFT JOIN B`, to zwykle wynika z myślenia „chcę część wspólną i coś jeszcze”, ale myli kierunek. `LEFT JOIN` gwarantuje wszystkie rekordy z **lewej** tabeli (A), a z prawej (B) tylko dopasowane. Diagram z pytania pokazuje dokładnie odwrotną sytuację: komplet danych z B, a z A tylko tam, gdzie istnieje relacja. `A LEFT JOIN B` odpowiadałoby sytuacji, gdzie podświetlony jest cały zbiór A i przecięcie, a nie B. Z kolei `A INNER JOIN B` zwróciłby wyłącznie część wspólną A∩B, czyli tylko te rekordy, które mają dopasowanie po obu stronach. Na diagramie byłby wtedy zaznaczony wyłącznie środek, a nie cały zielony obszar B. To typowy błąd: utożsamianie każdego JOIN z „częścią wspólną”. INNER JOIN jest dobry, gdy interesują nas tylko powiązane dane (np. zamówienia, które mają istniejącego klienta), ale w zadaniu wyraźnie mowa o „wszystkich rekordach z B”. `A FULL OUTER JOIN B` idzie w drugą stronę – zwraca wszystko z A **i** wszystko z B, niezależnie od tego, czy jest dopasowanie, czy nie. To byłby diagram z zaznaczonymi obiema kółkami, czyli suma zbiorów A∪B. W standardzie SQL taki typ złączenia jest opisany jako pełne złączenie zewnętrzne i stosuje się go rzadziej, np. do porównywania różnic między dwiema tabelami. Tutaj jest to za szeroki zakres danych w stosunku do pytania. Poprawne podejście wymaga więc skojarzenia, że skoro chcemy wszystkie rekordy z tabeli B, to w zapisie `A ... JOIN B` tabela B musi być po tej stronie, która jest „obowiązkowa”. Właśnie to zapewnia `RIGHT JOIN`: pełny zestaw wierszy z prawej tabeli, plus dopasowania z lewej tam, gdzie istnieją. Świadome operowanie tymi pojęciami bardzo ułatwia projektowanie zapytań raportowych i unikanie nieoczekiwanych braków lub duplikacji danych.

Pytanie 12

Walidator W3C zgłosił błąd walidacji: Zakończony tag p został znaleziony, jednak były otwarte elementy. Który element kodu to dotyczy?

A. Ala ma kota

B. Ala ma kota

C. Ala ma kota

D. Ala ma kota

Analizując pozostałe odpowiedzi, można zauważyć, że zawierają one błędy w zakresie struktury HTML, które mogą prowadzić do niepoprawnego renderowania treści. W przypadku odpowiedzi, w której nie ma zamknięcia tagu , czyli Ala ma kota, przeglądarka może zinterpretować treść niepoprawnie, prowadząc do nieprzewidywalnych efektów na stronie. Odpowiedzi, w których zamknięcie tagu następuje po zamknięciu tagu , również są błędne, ponieważ w HTML tagi powinny być zamykane w odwrotnej kolejności, w jakiej zostały otwarte. To zjawisko jest znane jako „zagnieżdżanie”, które jest kluczowym aspektem podczas pisania poprawnego kodu HTML. Użycie tagów HTML w sposób, który nie przestrzega tych zasady, może prowadzić do błędów walidacji, co zostało jasno wskazane w standardach W3C. Użytkownicy powinni być świadomi, że poprawna struktura kodu nie tylko wpływa na estetykę strony, ale także na jej funkcjonalność oraz dostępność dla technologii asystujących. Dlatego istotne jest zrozumienie i stosowanie zasad poprawnego zagnieżdżania elementów, co jest fundamentem tworzenia dobrze działających stron internetowych.

Pytanie 13

Błędy interpretacji kodu PHP są

A. zapisywane w podglądzie zdarzeń systemu Windows.

B. ignorowane przez przeglądarkę oraz interpreter kodu PHP.

C. wyświetlane w oknie edytora kodu PHP po wybraniu przycisku kompiluj.

D. zapisywane w logu pod warunkiem ustawienia odpowiedniego parametru w pliku php.ini.

W PHP błędy interpretacji nie działają tak jak w typowych aplikacjach desktopowych, dlatego łatwo tu o mylne skojarzenia. Po pierwsze, systemowy Podgląd zdarzeń Windows co prawda może zawierać pewne informacje z serwera WWW, ale standardowo interpreter PHP nie wrzuca tam szczegółowych komunikatów o błędach składni czy ostrzeżeń z kodu. PHP komunikuje się głównie przez własny mechanizm logowania, powiązany z konfiguracją w pliku php.ini oraz z ustawieniami serwera HTTP (Apache, Nginx, IIS). Zakładanie, że wszystko „magicznie” trafi do Podglądu zdarzeń, to typowe przeniesienie nawyków z programów systemowych na środowisko webowe, które działa jednak inaczej. Kolejne mylne wyobrażenie to przekonanie, że błędy są po prostu ignorowane przez przeglądarkę i interpreter. Interpreter PHP nigdy ich nie ignoruje – jeśli wystąpi błąd składni (parse error), skrypt zwyczajnie przestaje się wykonywać w tym miejscu. To, że użytkownik widzi tylko „pustą” stronę, nie znaczy, że nic się nie stało. Po prostu komunikat błędu może nie być wyświetlany, jeśli `display_errors` jest wyłączone, ale wewnętrznie błąd jest rejestrowany lub przynajmniej generowany. Przeglądarka natomiast nie ma żadnego wpływu na interpretację PHP, ona dostaje już tylko gotową odpowiedź HTTP. Równie złudne jest myślenie, że błędy pojawią się w jakimś „oknie edytora” po naciśnięciu przycisku kompiluj. PHP jest językiem interpretowanym, a nie kompilowanym do pliku wykonywalnego w klasycznym sensie. Niektóre IDE potrafią podświetlać błędy składni lub pokazywać je w konsoli, ale robią to, bo same uruchamiają interpreter albo analizują kod statycznie. To funkcja narzędzia, nie mechanizm samego języka. W realnym środowisku serwerowym kluczowe jest zrozumienie, że źródłem prawdy o błędach jest log błędów PHP oraz logi serwera WWW, konfigurowane właśnie w php.ini i plikach konfiguracyjnych serwera. Ignorowanie tego i liczenie na to, że „coś pokaże się w edytorze” albo „system jakoś to zapisze” to prosta droga do frustrującego debugowania bez konkretnych informacji.

Pytanie 14

Aby zdefiniować pole w klasie, do którego dostęp mają wyłącznie metody tej klasy, a które nie jest dostępne dla klas dziedziczących, powinno się zastosować kwalifikator dostępu

A. publiczny.

B. opublikowany.

C. prywatny.

D. chroniony.

Wybór innych kwalifikatorów dostępu, takich jak 'public', 'protected' czy 'published', prowadzi do wprowadzenia istotnych luk w zakresie bezpieczeństwa i kontroli dostępu w strukturze klasy. Kiedy zmienimy pole na 'public', staje się ono dostępne w całej aplikacji, co może prowadzić do niekontrolowanych modyfikacji i błędów, gdy inne klasy zaczynają bezpośrednio modyfikować stan obiektu, co narusza zasady enkapsulacji. Umożliwienie dostępu do pól poprzez 'protected' pozwala klasom potomnym na modyfikowanie tych pól, co jest sprzeczne z zamiarem zabezpieczenia danych. Z kolei 'published' jest terminem używanym w niektórych językach programowania, ale jest to termin nieprecyzyjny i różnie interpretowany, co może wprowadzać zamieszanie. W oparciu o dobre praktyki programistyczne, kluczowym jest, aby zastanowić się nad dostępem do pól w kontekście całego projektu oraz zrozumieć, że niewłaściwe zarządzanie dostępem może prowadzić do nieprzewidzianych błędów, trudności w utrzymaniu kodu oraz naruszenia integralności danych. Dlatego tak ważne jest, aby zawsze wybierać odpowiedni kwalifikator dostępu, mając na uwadze zasady projektowania obiektowego i odpowiednią ochronę danych.

Pytanie 15

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Przenikanie zdjęć.

B. Zmiana jasności zdjęć.

C. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

D. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

W tym zadaniu łatwo pomylić kilka różnych rodzajów operacji na obrazie, bo wszystkie jakoś „zmieniają wygląd zdjęcia”, ale działają zupełnie inaczej. Efekt pokazany na filmie to przenikanie dwóch zdjęć w czasie, czyli animowane przejście między jednym obrazem a drugim. Kluczowa cecha: widzimy jednocześnie dwa zdjęcia, jedno stopniowo zanika, a drugie stopniowo się pojawia. To nie jest typowa operacja edycyjna na pojedynczym pliku graficznym, tylko efekt animacyjny, często wykorzystywany w pokazach slajdów, sliderach na stronach WWW i w montażu wideo. Zmiana jasności zdjęć to zupełnie inny rodzaj przetwarzania. Jasność modyfikuje poziom luminancji całego obrazu lub jego fragmentów – obraz staje się ciemniejszy albo jaśniejszy, ale dalej jest to to samo zdjęcie. Nie pojawia się nowe, drugie zdjęcie, nie ma nakładania dwóch kadrów. W programach do grafiki mamy to jako „Brightness”, „Exposure” czy „Levels”. Jeśli na filmie widać, że jeden obraz przechodzi płynnie w inny, to nie jest korekta jasności, tylko przejście między dwiema warstwami. Podobnie z ostrością – zwiększenie ostrości polega na podbiciu kontrastu na krawędziach, żeby szczegóły wyglądały wyraźniej. W praktyce używa się filtrów typu Unsharp Mask, Smart Sharpen albo algorytmów wyostrzania w czasie rzeczywistym. Obraz przed i po wyostrzeniu to ciągle ta sama klatka, tylko z innym przetworzeniem detali, nie ma efektu zanikania jednego zdjęcia i pojawiania się drugiego. Zmniejszenie kontrastu to kolejna korekta globalna, która spłaszcza różnice między jasnymi a ciemnymi partiami obrazu. Zdjęcie robi się bardziej „szare”, mniej dynamiczne. Znowu – cały czas pracujemy na jednym ujęciu, bez miksowania dwóch fotografii. Typowym błędem myślowym przy takich pytaniach jest to, że skoro coś się „zmienia w czasie”, to musi chodzić o jakąś regulację parametrów typu jasność czy kontrast. Tymczasem w efektach multimedialnych bardzo często operujemy na wielu warstwach – dwa obrazy, dwie klatki wideo – i animujemy ich wzajemną przezroczystość. Właśnie to jest esencją przenikania zdjęć i odróżnia je od zwykłych korekt obrazu.

Pytanie 16

W kodzie HTML stworzono formularz, który wysyła informacje do pliku formularz.php. Po naciśnięciu przycisku typu submit, przeglądarka zostaje przekierowana na wskazany adres. Na podstawie podanego adresu /formularz.php?imie=Anna&nazwisko=Kowalska można stwierdzić, że dane do pliku formularz.php zostały wysłane za pomocą metody:

A. COOKIE

B. POST

C. SESSION

D. GET

Niepoprawne odpowiedzi sugerują użycie metod POST, SESSION i COOKIE do przesyłania danych do pliku formularz.php. Metoda POST, podobnie jak GET, jest podstawową metodą przesyłania danych w protokole HTTP, jednak różni się od GET tym, że dane są przesyłane w ciele żądania, a nie w adresie URL. Dlatego, jeżeli widzimy dane w adresie URL, to nie mogą one pochodzić z metody POST. Z kolei metody SESSION i COOKIE nie są w ogóle metodami przesyłania danych. SESSION to mechanizm, który pozwala na przechowywanie danych między różnymi żądaniami w sesji użytkownika, a COOKIE to małe pliki tekstowe przechowywane na komputerze użytkownika, które mogą być używane do przechowywania danych między żądaniami. Żadna z tych metod nie przesyła jednak danych poprzez adres URL, co jest kluczowe dla odpowiedzi na to pytanie. Błędne odpowiedzi mogą wynikać z niezrozumienia różnic między tymi metodami i jak są one używane do przesyłania danych w aplikacjach internetowych.

Pytanie 17

Najłatwiejszym sposobem na zmianę obiektu z numerem 1 na obiekt z numerem 2 jest

A. animacja obiektu

B. geometriczne przekształcenie obiektu

C. zmiana warstwy obiektu

D. narysowanie obiektu docelowego

Wybór niewłaściwej metody zamiany obiektu na inny może wynikać z niepełnego zrozumienia zasad manipulacji graficznych. Narysowanie docelowego obiektu to czasochłonny proces, który nie gwarantuje precyzji ani zgodności z oryginałem. Ponadto, ręczne tworzenie obiektów pomija korzyści płynące z automatyzacji i precyzji narzędzi do transformacji. Zmiana warstwy obiektu nie wpływa na jego rozmiar ani kształt; warstwy są wykorzystywane do organizacji elementów w projekcie, a nie do ich transformacji. Animowanie obiektu z kolei odnosi się do nadawania mu ruchu w czasie, co nie zmienia jego statycznej formy. Animacje są stosowane głównie w filmach, grach czy interfejsach użytkownika, gdzie celem jest dynamika. Wszystkie te błędne podejścia wynikają z pomylenia celów i narzędzi odpowiednich do danego zadania. Kluczowym błędem jest brak świadomości, że transformacje geometryczne są najefektywniejszym sposobem na modyfikację samego kształtu i rozmiaru obiektu, co jest standardową praktyką w projektowaniu graficznym i inżynierii komputerowej, zapewniającą dokładność i spójność wyników.

Pytanie 18

Jakie formaty wideo są obsługiwane przez standard HTML5?

A. MP4, Ogg, WebM

B. Ogg, AVI, MPEG

C. Ogg, QuickTime

D. MP4, AVI

Wybór odpowiedzi MP4, AVI, Ogg czy Ogg, AVI, MPEG jest błędny z kilku powodów. Format AVI, mimo swojej popularności, nie jest obsługiwany w standardzie HTML5. AVI to stary format, który nie jest zoptymalizowany do użytku w sieci, co prowadzi do problemów z kompatybilnością i wydajnością. Z kolei QuickTime, chociaż używany w niektórych aplikacjach, nie jest standardowo wspierany przez HTML5, co ogranicza jego zastosowanie w nowoczesnych stronach internetowych. W przypadku formatu MPEG, choć jest on dość powszechnie stosowany, to nie jest preferowany w kontekście HTML5, a jego wsparcie jest ograniczone w porównaniu do MP4, Ogg i WebM. Warto zaznaczyć, że najnowsze przeglądarki internetowe szybko przechodzą na otwarte standardy, co sprawia, że formaty, które opierają się na patencie, stają się mniej popularne. W związku z tym, korzystanie z formatów takich jak MP4, Ogg czy WebM nie tylko zapewnia lepszą jakość i wydajność, ale również zwiększa dostępność treści w sieci. Wybór niewłaściwych formatów może prowadzić do problemów z odtwarzaniem na różnych platformach, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników oraz zasięg treści. W efekcie, aby zachować optymalne standardy w tworzeniu stron internetowych, kluczowe jest stosowanie formatów zgodnych ze specyfikacją HTML5.

Pytanie 19

W SQL klauzula DISTINCT w poleceniu SELECT spowoduje, że otrzymane dane

A. będą zgrupowane według wskazanego pola

B. nie będą zawierały powtórzeń

C. zostaną uporządkowane

D. będą spełniały dany warunek

Niepoprawne odpowiedzi na to pytanie często wynikają z nieporozumienia dotyczącego podstawowych funkcji, jakimi dysponuje SQL. Klauzula DISTINCT ma jedynie na celu usunięcie duplikatów z wyników zapytania, co oznacza, że powinna być używana jedynie w kontekście potrzeby uzyskania unikalnych wartości. Odpowiedzi sugerujące, że DISTINCT grupuje dane, są mylące, ponieważ do grupowania danych służy klauzula GROUP BY, która nie tylko wydziela unikalne rekordy, ale także umożliwia ich agregację i analizę pod kątem określonych kryteriów. Twierdzenie, że DISTINCT sortuje dane, również jest błędne, ponieważ sortowanie osiąga się za pomocą klauzuli ORDER BY, która porządkuje wyniki według zadanych kryteriów. W przypadku stwierdzenia, że DISTINCT spełnia określony warunek, należy zrozumieć, że to nie jest jego funkcja; zamiast tego warunki w zapytaniach SQL wprowadza się za pomocą klauzuli WHERE. W praktyce, zrozumienie właściwego zastosowania DISTINCT jest kluczowe dla efektywnego korzystania z SQL, ponieważ niewłaściwe użycie może prowadzić do nieodpowiednich wyników i nieefektywności w zapytaniach. Dlatego ważne jest, aby pamiętać o różnicach między tymi klauzulami i umieć odpowiednio je stosować w kontekście zapytań, aby uzyskać pożądane rezultaty.

Pytanie 20

Jakie zapytanie należy użyć, aby wyświetlić tylko imię, nazwisko oraz ulicę wszystkich mieszkańców?

A. SELECT imie, nazwisko, ulica FROM Mieszkancy, Adresy ON Mieszkancy.Adresy_id = Adresy.id

B. SELECT * FROM Mieszkancy JOIN Adresy ON Adresy.id = Mieszkancy.Adresy.id

C. SELECT imie, nazwisko, ulica FROM Mieszkancy JOIN Adresy ON Mieszkancy.Adresy_id = Adresy.id

D. SELECT * FROM Mieszkancy, Adresy ON Mieszkancy.id = Adresy.id

Próbując wybrać tylko konkretne kolumny z powiązanych tabel, ważne jest, żeby poprawnie zastosować składnię SQL. Jak źle podejdziesz do tego, mogą wyjść niepoprawne wyniki albo zapytanie może działać nieefektywnie. Często takie błędy wynikają z tego, że nie do końca rozumiemy relacje między tabelami. Jeśli użyjesz zapytania SELECT * FROM Mieszkancy Adresy ON Mieszkancy.id = Adresy.id, to poległeś, bo nie podałeś poprawnego typu złączenia, a dodatkowo użycie gwiazdki * zwraca wszystkie kolumny, co jest niezgodne z celem tego pytania. Jeszcze gorzej, jeśli napiszesz SELECT * FROM Mieszkancy JOIN Adresy ON Adresy.id = Mieszkancy.Adresy.id – mimo, że JOIN jest ok, używanie gwiazdki sprawia, że nie spełniasz warunków dotyczących selekcji kolumn. W obu przypadkach brakuje selektywności, przez co zapytania są mało efektywne i niezgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu baz danych. Zapytanie SELECT imie nazwisko ulica FROM Mieszkancy Adresy ON Mieszkancy.Adresy_id = Adresy.id, chociaż wymienia dobre kolumny, stosuje błędną składnię JOIN, więc jest syntaktycznie złe. SQL wymaga precyzji przy złączaniu, żeby dane były spójne i integralne. Rozumienie, jak poprawnie używać JOIN i jak wybierać kolumny, jest kluczowe do tworzenia skutecznych zapytań, co wpływa na optymalizację pracy z bazami danych.

Pytanie 21

W CSS należy ustawić tło dokumentu na obraz rys.png, który powinien się powtarzać tylko w poziomie. Którą definicję trzeba przypisać selektorowi body?

A. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat;}

B. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-x;}

C. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: round;}

D. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-y;}

Wszystkie pozostałe opcje definiują sposób powtarzania tła, lecz każda z nich wprowadza inne zasady, co sprawia, że są one niewłaściwe w kontekście przedstawionego pytania. Wybór background-repeat: round, jak w pierwszej opcji, powoduje, że obrazek będzie powtarzany w taki sposób, aby całość się wpasowała w dostępne miejsce, ale niekoniecznie będzie powtarzany w ustalony sposób, co nie odpowiada założeniom pytania. Druga opcja, background-repeat: repeat, ustawia powtarzanie obrazu zarówno w poziomie, jak i w pionie, co jest sprzeczne z wymaganiem, aby obraz powtarzał się tylko w poziomie. Ostatnia z wyborów, background-repeat: repeat-y, z kolei powtarza obraz w pionie, co również nie spełnia założenia o poziomym powtarzaniu. Niestety, wiele osób myli te właściwości, co może prowadzić do niezamierzonych efektów wizualnych w projektach. Dlatego kluczowe jest zrozumienie różnicy między różnymi typami powtórzeń i ich zastosowaniem w praktyce. Właściwe użycie CSS, w tym dobór właściwych wartości dla background-repeat, wpływa na wydajność oraz na estetykę interfejsów użytkownika. W kontekście dobrych praktyk należy również pamiętać o optymalizacji obrazów oraz zapewnieniu, że używane techniki nie wpływają negatywnie na czas ładowania strony. Rozumienie tych aspektów jest kluczowe dla każdego, kto zajmuje się projektowaniem stron internetowych.

Pytanie 22

Zastosowanie klauzuli PRIMARY KEY w poleceniu CREATE TABLE sprawi, że dane pole stanie się

A. kluczem podstawowym

B. indeksem klucza

C. indeksem unikalnym

D. kluczem obcym

Klauzula PRIMARY KEY w instrukcji CREATE TABLE definiuje unikalny identyfikator dla każdej rekord w tabeli, co oznacza, że pole oznaczone jako klucz podstawowy musi mieć unikalne wartości i nie może zawierać wartości NULL. Klucz podstawowy jest fundamentalnym elementem w relacyjnych bazach danych, ponieważ umożliwia tworzenie relacji między tabelami oraz zapewnia integralność danych. Na przykład, jeśli mamy tabelę 'Użytkownicy' z kolumną 'ID', która jest kluczem podstawowym, to każda wartość w tej kolumnie będzie unikalna, co pozwala na jednoznaczne identyfikowanie użytkowników. Zgodnie z normami SQL, klucz podstawowy może składać się z jednej lub wielu kolumn, a w przypadku złożonego klucza podstawowego, wszystkie kolumny muszą spełniać warunki unikalności oraz nie mogą mieć wartości NULL. W praktyce, użycie klucza podstawowego jest kluczowe dla organizacji danych i optymalizacji zapytań, ponieważ bazy danych mogą tworzyć indeksy na tych polach, co przyspiesza operacje wyszukiwania i sortowania.

Pytanie 23

Aby cofnąć uprawnienia dostępu do serwera MySQL, należy wykorzystać polecenie

A. GRANT

B. DELETE

C. USAGE

D. REVOKE

Aby odebrać prawa dostępu do serwera MySQL, używa się polecenia REVOKE. To polecenie jest kluczowe w zarządzaniu uprawnieniami użytkowników w systemie zarządzania bazą danych MySQL. REVOKE pozwala na usunięcie wcześniej przydzielonych praw dostępu do określonych zasobów, takich jak tabele, bazy danych lub inne obiekty. Przykładowo, aby odebrać prawo SELECT dla użytkownika 'janek' na tabeli 'produkty', należy użyć komendy: REVOKE SELECT ON produkty FROM 'janek'@'localhost';. Dzięki temu użytkownik 'janek' nie będzie miał możliwości wykonywania zapytań SELECT na tej tabeli. Warto zaznaczyć, że REVOKE działa w oparciu o hierarchię uprawnień, co oznacza, że można je łączyć z innymi poleceniami, aby skutecznie zarządzać dostępem. Zgodnie z dokumentacją MySQL, REVOKE jest integralną częścią systemu autoryzacji, co czyni je niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa danych w bazach danych. Użycie REVOKE jest również istotne w kontekście audytów bezpieczeństwa, gdzie konieczne jest zarządzanie dostępem do danych.

Pytanie 24

Jaką wartość uzyska zmienna x po wykonaniu kodu PHP zaprezentowanego w ramce?

A. Ilość wierszy dodanych do tabeli produkty

B. Ilość wierszy przetworzonych przez zapytanie DELETE FROM

C. Ilość wierszy w tabeli produkty, gdzie pole status jest większe od zera

D. Ilość wierszy w bazie danych

Podczas analizy innych opcji należy zrozumieć, dlaczego nie są one poprawne. Jeśli chodzi o odpowiedź sugerującą, że zmienna x przyjmie wartość liczby wierszy dodanych do tabeli produkty, to jest to błędne, ponieważ funkcja mysqli_affected_rows() nie zlicza wierszy dodanych, lecz tylko te, które zostały zmienione w wyniku operacji INSERT, UPDATE lub DELETE. Inna odpowiedź sugerująca, że zmienna mogłaby przyjąć wartość liczby wierszy w całej bazie danych, jest również niepoprawna. Aby obliczyć całkowitą liczbę wierszy w tabeli, używa się zapytania SELECT COUNT(*), a nie mysqli_affected_rows(). Ta funkcja nie jest przeznaczona do wykonywania zliczania rekordów bezpośrednio z bazy danych. Kolejna niepoprawna propozycja dotyczy liczby wierszy, dla których pole status jest większe od zera. W naszym zapytaniu DELETE nie ma żadnego odniesienia do takich wierszy, ponieważ warunek WHERE specyfikuje usunięcie jedynie tych z wartością status mniejszą od zera. To oznacza, że mysqli_affected_rows() nie zwróci żadnej wartości w odniesieniu do wierszy z innymi warunkami. Typowym błędem jest interpretowanie funkcji jako uniwersalnego narzędzia do zliczania rekordów w różnych kontekstach, podczas gdy jej rzeczywiste zastosowanie jest ściśle związane z operacjami modyfikującymi zawartość tabel w bazie danych. Warto zwrócić uwagę na właściwe użycie tej funkcji w kontekście operacji modyfikujących oraz na precyzyjne konstruowanie zapytań SQL w celu osiągnięcia oczekiwanych rezultatów. Korzystanie z mysqli_affected_rows() umożliwia sprawne zarządzanie i monitorowanie efektów operacji na danych, co jest kluczowe w projektowaniu niezawodnych aplikacji bazodanowych.

Pytanie 25

W bazie danych wykonano poniższe polecenia dotyczące uprawnień użytkownika adam:

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO adam;
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci FROM adam;

Po wykonaniu tych instrukcji użytkownik adam uzyska dostęp do:

A. tworzenia tabeli klienci i modyfikowania w niej danych

B. zmiany danych oraz przeglądania tabeli klienci

C. przeglądania tabeli klienci oraz dodawania do niej rekordów

D. usunięcia tabeli lub jej rekordów

Odpowiedzi, które sugerują, że adam nie ma uprawnień do usunięcia tabeli lub jej rekordów, mogą wynikać z niepełnego zrozumienia pojęcia uprawnień w bazach danych. Przede wszystkim, użytkownik z uprawnieniami ALL PRIVILEGES zyskuje pełny zestaw możliwości, co obejmuje również prawo do usuwania danych. W związku z tym, stwierdzenie, że użytkownik może tylko aktualizować dane i przeglądać tabelę, jest błędne. Ponadto, nieprawidłowe twierdzenie, że adam może tworzyć tabelę klienci, jest także mylące, ponieważ przydzielone uprawnienia dotyczą już istniejącej tabeli, a nie tworzenia nowych struktur. Użytkownik przyznany ALL PRIVILEGES na konkretnej tabeli nie ma automatycznie możliwości tworzenia nowych tabel w bazie danych; wymaga to oddzielnego przydziału uprawnień. Kluczowym błędem w myśleniu jest założenie, że uprawnienia administracyjne dotyczą jedynie wstawiania i przeglądania danych, podczas gdy tak naprawdę obejmują one również usuwanie. W praktyce, zarządzając uprawnieniami, należy jasno zdefiniować, jakie konkretne działania są dozwolone, aby zapewnić bezpieczeństwo bazy danych oraz uniknąć nieautoryzowanych modyfikacji. Dobre praktyki w zarządzaniu użytkownikami wskazują na potrzebę ograniczonego dostępu, co może ułatwić kontrolę nad danymi i zachować ich integralność.

Pytanie 26

W formularzu dokumentu PHP znajduje się pole <input name="im">. Gdy użytkownik wprowadzi tekst "Janek", aby dodać wartość tego pola do bazy danych, w tablicy $_POST będzie obecny element

A. im z następującym numerem indeksu

B. Janek o indeksie im

C. Janek z następującym numerem indeksu

D. im o indeksie Janek

Odpowiedzi wskazujące na istnienie dodatkowych numerów indeksów lub powiązań między wartością a nazwą pola są błędne, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistego działania PHP w kontekście formularzy. W przypadku, gdy użytkownik wpisuje "Janek" w polu o nazwie 'im', PHP nie przypisuje tej wartości do jakiegoś indeksu numerowanego. Tablica $_POST operuje na zasadzie klucz-wartość, gdzie klucz jest nazwą pola w formularzu, a wartość to wprowadzone dane. Zatem klucz 'im' w tablicy $_POST zostałby skojarzony bezpośrednio z wartością 'Janek' jako jego wartość. Każda inna koncepcja, taka jak dodawanie numerów indeksów czy zamiana wartości z kluczem, jest myląca. Typowe błędy myślowe związane z tym zagadnieniem obejmują niezrozumienie, że PHP nie tworzy dynamicznych kluczy w tablicach na podstawie wartości, a jedynie przypisuje wartości do zdefiniowanych kluczy. Z tego powodu, żeby skutecznie operować na danych z formularzy, programiści muszą dokładnie rozumieć, jak działa tablica $_POST oraz jak poprawnie przetwarzać dane wejściowe w PHP, unikając przy tym błędnych interpretacji ich struktury.

Pytanie 27

W języku JavaScript potrzebne jest odwołanie się do elementu znajdującego się w pierwszym paragrafie danego fragmentu kodu HTML. Można to osiągnąć przy użyciu funkcji

<body> 
 <p>pierwszy paragraf</p> 
 <p>drugi paragraf</p> 
 <p>trzeci paragraf</p> 
 …

A. getElement('p')

B. getElementById('p1')

C. getElementsByClassName('p.1')[0]

D. getElementsByTagName('p')[0]

Metoda getElementsByClassName("p.1")[0]; jest niepoprawna, ponieważ jej użycie zakłada, że w dokumencie HTML występuje element z klasą "p.1", a w podanym fragmencie HTML nie ma żadnego elementu, który spełniałby ten warunek. Klasy w HTML definiuje się za pomocą atrybutu class, a nie poprzez dotację z kropką w nazwie. W przypadku użycia getElementById("p1");, ta metoda zakłada, że istnieje element z unikalnym identyfikatorem "p1". W przedstawionym fragmencie również tego identyfikatora nie ma, co czyni tę odpowiedź błędną. Metoda getElement("p"); jest nieprawidłowa, ponieważ takiej metody nie ma w standardowym obiekcie document w JavaScript. Programista, zamiast tego, powinien użyć getElementById lub getElementsByTagName. Użycie getElementsByTagName jest najlepszą praktyką, ponieważ pozwala na selekcję wszystkich elementów danego typu. Często mylące są koncepcje związane z selekcją elementów; kluczowe jest zrozumienie, że metody JavaScript są czułe na typy i struktury dokumentu. Dlatego ważne jest, aby dokładnie wiedzieć, jakie elementy chcemy wybrać i jakie metody są do tego dostępne w standardzie DOM.

Pytanie 28

Na podstawie jakiego parametru oraz z ilu tabel zostaną zwrócone wiersze w wyniku przedstawionego zapytania?

SELECT * FROM producent, hurtownia, sklep, serwis
WHERE producent.nr_id = hurtownia.nr_id
AND producent.wyrob_id = serwis.wyrob_id
AND hurtownia.nr_id = sklep.nr_id
AND sklep.nr_id = serwis.nr_id
AND producent.nr_id = 1;

A. Na podstawie parametru wyrob_id ze wszystkich tabel

B. Na podstawie parametru nr_id ze wszystkich tabel

C. Na podstawie parametru nr_id wyłącznie z trzech tabel

D. Na podstawie parametru wyrob_id wyłącznie z trzech tabel

Problem z błędnymi odpowiedziami polega na niewłaściwym zrozumieniu użycia parametrów w zapytaniu SQL Pierwsza z nich sugeruje użycie parametru wyrob_id wyłącznie dla trzech tabel co jest błędne ponieważ w analizowanym zapytaniu wyrob_id jest używany do łączenia jedynie dwóch tabel producent i serwis Nie łączy on wszystkich czterech tabel co ogranicza zakres danych Druga odpowiedź mylnie zakłada że wyrob_id jest używany dla wszystkich tabel co wskazuje na nieprawidłową interpretację struktury samego zapytania Trzecia odpowiedź błędnie sugeruje że parametr nr_id ogranicza się do trzech tabel co również jest sprzeczne z rzeczywistością zapytania które używa nr_id jako wspólnego klucza dla wszystkich czterech tabel Często pomyłki tego typu wynikają z braku zrozumienia jak działa klucz podstawowy i obcy w bazach danych Klucze te są podstawą dla relacji pomiędzy tabelami i ich poprawne użycie jest kluczowe dla uzyskiwania poprawnych wyników z zapytań Skupienie się na zrozumieniu struktury relacyjnej oraz zasad normalizacji pomoże w unikaniu takich błędów w przyszłości co jest kluczowe dla zachowania integralności i spójności danych w systemach bazodanowych

Pytanie 29

Deklarując var x="true"; w języku JavaScript, jakiego typu zmienną się tworzy?

A. Logicznego

B. Nieokreślonego (undefined)

C. Liczbowego

D. String (ciąg znaków)

Odpowiedzi wskazujące na inne typy danych, takie jak typ logiczny czy liczbowy, zawierają istotne nieporozumienia dotyczące sposobu, w jaki JavaScript zarządza danymi. Typ logiczny w tym kontekście oznaczałby, że zmienna mogłaby przyjmować tylko wartości 'true' lub 'false', co jest mylnym założeniem, ponieważ 'true' jest tutaj częścią tekstu, a nie wartością logiczną. Z kolei typ liczbowy byłby właściwy dla zmiennych takich jak 1, 2 czy 3, które reprezentują liczby całkowite lub zmiennoprzecinkowe. W przypadku zadeklarowanej zmiennej 'var x="true";', wartość, która jest przypisywana, jest w rzeczywistości ciągiem tekstowym, mimo że zawiera słowo kluczowe 'true'. Typ danych 'undefined' z kolei oznacza, że zmienna została zadeklarowana, ale nie przypisano jej żadnej wartości, co również nie odpowiada sytuacji przedstawionej w pytaniu. Zrozumienie typów danych w JavaScript jest kluczowe dla unikania błędów typowych, zwłaszcza w kontekście zmiennych, które mogą być używane w różnych operacjach. W praktyce, to zrozumienie typów pozwala programistom lepiej zarządzać danymi i pisać bardziej niezawodny kod. Warto również pamiętać, że JavaScript automatycznie konwertuje typy w wielu sytuacjach, co może prowadzić do niezamierzonych rezultatów, dlatego proszę zwracać szczególną uwagę na przypisania i operacje wykonywane na zmiennych.

Pytanie 30

Program debugger służy do

A. tłumaczenia kodu zapisanego językiem wyższego poziomu na język maszynowy.

B. analizy kodu źródłowego w celu odnalezienia błędów składniowych.

C. analizy wykonywanego programu w celu lokalizacji błędów.

D. interpretacji kodu w wirtualnej maszynie Java.

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo kilka pojęć brzmi podobnie, ale dotyczy zupełnie innych narzędzi. Debugger nie służy ani do interpretacji kodu, ani do kompilacji, ani do sprawdzania samej składni. To narzędzie do analizy programu w trakcie jego działania. Czyli nie patrzymy tylko na kod źródłowy, ale na to, jak program faktycznie się wykonuje krok po kroku. Interpretacja kodu w wirtualnej maszynie Java to zadanie interpretera/JVM. Maszyna wirtualna Javy pobiera bajtkod (plik .class) i go wykonuje, optymalizuje, czasem kompiluje JIT-em do kodu maszynowego. To zupełnie inna warstwa niż debugowanie. Debugger może się podłączyć do JVM, ale sam z siebie nie interpretuje kodu. To typowe pomylenie roli środowiska uruchomieniowego z narzędziem diagnostycznym. Analiza kodu źródłowego w celu znalezienia błędów składniowych też nie jest zadaniem debuggera. Błędy składniowe wychwytuje kompilator albo linter, ewentualnie statyczna analiza kodu. Debugger działa dopiero, gdy program się kompiluje i da się go uruchomić. Jeśli są błędy składni, program w ogóle nie wystartuje, więc nie ma co debugować. Częsty błąd myślowy jest taki, że „narzędzie do błędów” musi ogarniać wszystkie rodzaje błędów. W praktyce dzieli się to na: składniowe (kompilator), logiczne i wykonania (debugger), a także problemy jakościowe (analiza statyczna, testy). Tłumaczenie kodu z języka wysokiego poziomu na maszynowy to z kolei klasyczna rola kompilatora. Kompilator generuje kod wynikowy (np. plik .exe czy .class), a debugger ten gotowy program tylko obserwuje i steruje jego wykonaniem. Moim zdaniem warto jasno rozdzielić te pojęcia: kompilator kompiluje, interpreter wykonuje, a debugger pomaga nam zrozumieć i naprawić działający program, śledząc jego zachowanie, zmienne i przepływ sterowania. To pomaga unikać mieszania narzędzi, co później bardzo ułatwia naukę bardziej zaawansowanych technologii.

Pytanie 31

Funkcja CONCAT() w SQL służy do

A. łączenia tekstów do wyświetlenia

B. przycinania tekstu do wyświetlenia

C. usuwania określonego tekstu

D. uzyskiwania podłańcucha ze wskazanego tekstu

Funkcja CONCAT() w SQL nie ma nic wspólnego z usuwaniem tekstu, przycinaniem go ani wyznaczaniem podłańcuchów. Usunięcie wskazanego tekstu to inaczej operacja związana z funkcją REPLACE lub DELETE, które służą do usuwania fragmentów danych z tabel, a nie ich łączenia. Przycinanie tekstu, z kolei, może być realizowane za pomocą funkcji CHARINDEX lub LEN, które są używane do określenia długości tekstu lub jego pozycji, ale nie mają one zastosowania w kontekście łączenia różnych elementów. Odpowiedź sugerująca, że CONCAT() wyznacza podłańcuchy znaków, również jest mylna, ponieważ do tego celu służą funkcje takie jak SUBSTRING czy LEFT, które pozwalają na wyodrębnianie określonych części tekstu na podstawie pozycji. Typowym błędem myślowym jest mylenie różnych funkcji SQL, które pełnią odrębne role. Należy pamiętać, że każda z tych operacji ma swoje unikalne zastosowanie i są one wykorzystywane w różnych kontekstach. Dlatego przed przystąpieniem do użycia konkretnej funkcji, warto dokładnie zrozumieć jej przeznaczenie i działanie, aby uniknąć nieporozumień i błędów w zapytaniach SQL.

Pytanie 32

Baza danych, która fizycznie znajduje się na wielu komputerach, lecz logicznie postrzegana jako całość, opiera się na architekturze

A. rozproszoną

B. relacyjną

C. lokalną

D. abstrakcyjną

Wybór architektury relacyjnej, abstrakcyjnej czy lokalnej do opisu systemu, w którym baza danych jest rozproszona, wskazuje na pewne nieporozumienia w zakresie terminologii i koncepcji baz danych. Architektura relacyjna odnosi się do struktury baz danych, w której dane są przechowywane w tabelach oraz powiązaniach między nimi, a nie do fizycznego rozmieszczenia danych. Systemy relacyjne mogą być wdrażane zarówno w architekturze lokalnej, jak i rozproszonej. Abstrakcyjna architektura danych dotyczy natomiast sposobów modelowania, które są niezależne od konkretnej technologii i nie odnoszą się bezpośrednio do fizycznego rozproszenia danych. Z kolei architektura lokalna odnosi się do sytuacji, w której wszystkie komponenty systemu są umieszczone w jednym miejscu, co zdecydowanie wyklucza możliwość rozproszenia danych. W praktyce, nieprawidłowy wybór architektury może prowadzić do problemów z wydajnością, dostępnością i skalowalnością systemu. Często mylone są pojęcia związane z architekturą baz danych i ich implementacją, co może skutkować błędnymi decyzjami projektowymi i trudnościami w zarządzaniu danymi. Dobrze jest zrozumieć, że architektura rozproszona nie tylko zwiększa wydajność, ale również poprawia bezpieczeństwo i dostępność danych, co czyni ją odpowiednim wyborem dla nowoczesnych systemów przetwarzania danych.

Pytanie 33

Na ilustracji przedstawiono schemat rozmieszczenia elementów na stronie WWW, gdzie zazwyczaj umieszcza się stopkę strony?

A. 1

B. 5

C. 4

D. 2

Odpowiedź 5 jest poprawna ponieważ w typowym układzie strony WWW stopka umieszczana jest na samym dole strony i obejmuje całą jej szerokość. Stopka to sekcja strony internetowej która zawiera istotne informacje takie jak prawa autorskie polityka prywatności linki do mediów społecznościowych oraz dane kontaktowe. Jest to zgodne z konwencjami projektowania stron internetowych gdzie stopka pełni rolę miejsca do umieszczania informacji które są ważne lecz niekoniecznie powinny być umieszczone na samej górze strony. W praktyce projektowania stron internetowych stosuje się różne technologie takie jak HTML CSS oraz frameworki jak Bootstrap które umożliwiają łatwe tworzenie responsywnych stopek. Stopka powinna być dostępna na każdej podstronie co ułatwia nawigację użytkownikom. Takie rozmieszczenie poprawia również SEO poprzez umieszczanie linków wewnętrznych. Dbałość o szczegóły w projektowaniu stopki zgodnie z dobrymi praktykami UX/UI przyczynia się do lepszej użyteczności strony oraz zadowolenia użytkowników co jest kluczowe w nowoczesnym web designie.

Pytanie 34

Które z poniższych poleceń JavaScript zmieni kolor tekstu na niebieski w paragrafie oznaczonym w HTML?

<p id="jeden">Kwalifikacja EE.01</p>

A. document.getElementById("jeden").background-color = "blue";

B. document.getElementById("jeden").color = "blue";

C. document.getElementById("jeden").style.background-color = "blue";

D. document.getElementById("jeden").style.color = "blue";

W analizowanym pytaniu tylko jedna odpowiedź poprawnie odnosi się do zmiany koloru tekstu w elemencie HTML. Wielu początkujących programistów popełnia błędy związane z nieznajomością struktury obiektowej Document Object Model czyli DOM. Użycie właściwości background-color w odpowiedzi pierwszej i czwartej wskazuje na próbę zmiany tła a nie koloru tekstu. Właściwość style.backgroundColor jest stosowana do zmiany tła elementu a nie tekstu w nim zawartego. Rozróżnienie tych dwóch właściwości jest kluczowe w stylowaniu elementów HTML. Odpowiedź trzecia document.getElementById("jeden").color = "blue"; błędnie zakłada że property color jest bezpośrednio dostępne na poziomie elementu co nie jest prawdą. Właściwości stylów CSS są dostępne w obiekcie style związanym z elementem. Typowym błędem myślowym jest założenie że właściwości CSS można stosować bezpośrednio jako właściwości obiektów DOM co prowadzi do niespójności i błędów w kodzie. Zrozumienie jak obiekt style działa w kontekście DOM pozwala uniknąć takich pomyłek. Ważne jest aby pamiętać że JavaScript umożliwia dynamiczne manipulowanie stylami ale wymaga to poprawnego odwołania się do właściwości stylu poprzez obiekt style co jest często mylone przez początkujących. Poprawne użycie składni JavaScript w kontekście DOM jest kluczowe dla dynamicznego i responsywnego programowania webowego. Przy projektowaniu aplikacji webowych kluczowe jest również przestrzeganie zasad oddzielania logiki biznesowej od prezentacji co zapewnia lepszą czytelność i utrzymanie kodu. Stąd wiedza o poprawnym użyciu stylów w JavaScript jest nie tylko przydatna ale również konieczna dla efektywnego tworzenia aplikacji.

Pytanie 35

Wśród technik rozwiązywania problemów w przedsiębiorstwie znajdują się: ignorowanie, separacja, arbitraż oraz kompromis. Wskaż metodę, która szczególnie może być niebezpieczna i prowadzić do zaostrzenia konfliktu w firmie?

A. kompromis

B. separacja

C. arbitraż

D. ignorowanie

Wybór arbitrażu, separacji czy kompromisu jako technik rozwiązywania problemów jest często mylny, gdyż wiele osób nie dostrzega ich potencjalnych ograniczeń i ryzyk. Arbitraż, na przykład, może być postrzegany jako skuteczna metoda, ponieważ angażuje bezstronną osobę, która podejmuje decyzję w sprawie sporu. Jednakże, w praktyce, takie podejście może prowadzić do frustracji stron, które czują się wykluczone z procesu podejmowania decyzji, co z kolei może zwiększyć napięcie i niechęć do współpracy w przyszłości. Separacja, czyli fizyczne lub psychiczne oddzielenie stron, natomiast, może prowadzić do dalszego wyobcowania i braku komunikacji, co w dłuższej perspektywie osłabia zespół oraz zdolność do współpracy między działami. Z drugiej strony, kompromis, mimo że wydaje się być zrównoważonym rozwiązaniem, często prowadzi do niepełnego zaspokojenia potrzeb obu stron, co może w przyszłości powodować niezadowolenie i dalsze konflikty. Zastosowanie tych technik bez wcześniejszej analizy sytuacji oraz zrozumienia ich potencjalnych skutków może prowadzić do poważnych problemów w organizacji, a także do utraty zaufania między członkami zespołu. Dlatego kluczowe jest, aby w procesie rozwiązywania konfliktów opierać się na solidnych podstawach teoretycznych oraz praktycznych, takich jak te opisane w badaniach dotyczących dynamiki grup i zarządzania konfliktami.

Pytanie 36

W edytorze grafiki wektorowej stworzono przedstawiony kształt, który powstał z dwóch figur: trójkąta i koła. W celu stworzenia tego kształtu, po narysowaniu figur i odpowiednim ich ustawieniu, należy skorzystać z funkcji

A. różnicy.

B. wykluczenia.

C. rozdzielenia.

D. sumy.

Wybór odpowiedzi 'Wykluczenia', 'Różnicy' lub 'Rozdzielenia' jest błędny w tym kontekście. Funkcje te są używane w innych celach w edytorach grafiki wektorowej. 'Różnica' jest używana do odejmowania jednej figury od innej, co nie jest potrzebne do tworzenia kształtu pokazanego na zdjęciu. 'Rozdzielenie' służy do rozdzielania złożonych kształtów na prostsze elementy, co także nie jest potrzebne w tym przypadku. 'Wykluczenia' używa się do tworzenia kształtów z wykluczeniem wspólnych obszarów. Często błędem jest mylenie tych funkcji i niewłaściwe ich stosowanie, co prowadzi do niespodziewanych wyników. Zasada jest taka, że każda z tych funkcji ma swoje specyficzne zastosowanie, i ważne jest zrozumienie tego, zanim zaczniemy pracować z edytorem grafiki wektorowej. W tym przypadku, aby uzyskać pokazany kształt, powinniśmy skorzystać z funkcji 'Sumy'.

Pytanie 37

Określ, w jaki sposób należy odnosić się do pliku default.css, jeżeli index.html znajduje się bezpośrednio w folderze Strona?

A. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:\style/default.css" />

B. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="...\style\default.css" />

C. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:/style/default.css" />

D. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="./style/default.css" />

Niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego zrozumienia struktury ścieżek w HTML. Stosowanie absolutnych ścieżek takich jak c:/style/default.css jest niezalecane, ponieważ lokalizuje plik na konkretnym dysku twardym, co jest niepraktyczne w przypadku aplikacji webowych, które mogą być przenoszone na serwery o różnych strukturach katalogów. Użycie backslashów \ w ścieżkach takich jak ...\style\default.css jest błędne w kontekście URL, ponieważ slash / jest standardem w adresach URL, zgodnie z normami RFC. Backslashy używa się w systemach Windows do ścieżek lokalnych, ale w kontekście HTML powoduje to problemy z prawidłowym zaadresowaniem zasobów. Stosowanie ścieżek absolutnych lub błędnej składni w odwołaniach może prowadzić do sytuacji, w których pliki CSS nie są ładowane, co skutkuje nieprawidłowym wyświetlaniem strony. Dlatego istotne jest zrozumienie, że relatywne ścieżki zapewniają większą kompatybilność i elastyczność projektu webowego, co jest esencją dobrych praktyk w programowaniu frontendowym. Utrzymywanie spójnej i poprawnej struktury ścieżek jest kluczem do efektywnego zarządzania zasobami w aplikacjach internetowych.

Pytanie 38

Zestawienie dwóch kolorów znajdujących się naprzeciwko siebie w kole kolorów jest zestawieniem

A. dopełniającym

B. trójkątnym

C. monochromatycznym

D. sąsiadującym

Połączenie dwóch barw leżących po przeciwnych stronach w kole barw jest nazywane połączeniem dopełniającym. Barwy dopełniające są to kolory, które w teorii kolorów są umiejscowione naprzeciwko siebie, co oznacza, że ich połączenie generuje wysoką kontrastowość i intensywność wizualną. Przykładem takiego połączenia są barwy niebieska i pomarańczowa, czerwona i zielona, lub żółta i fioletowa. Zastosowanie barw dopełniających jest szczególnie ważne w designie, malarstwie oraz fotografii, gdzie mogą one służyć do podkreślenia określonych elementów lub stworzenia harmonijnych, ale zarazem dynamicznych kompozycji. Zgodnie z teorią sztuki, wykorzystując kolory dopełniające, można uzyskać efekt wizualny, który przyciąga uwagę i nadaje przestrzeni głębię. W praktyce, dobierając dopełniające kolory, warto zwrócić uwagę na równowagę w kompozycji, aby nie przytłoczyć widza zbyt silnymi kontrastami. Dobrze zrównoważone połączenia dopełniające mogą zatem podnieść estetykę projektu, przy jednoczesnym zachowaniu jego czytelności i atrakcyjności.

Pytanie 39

Jakie właściwości stylu CSS poprawnie definiują dla akapitu czcionkę: Arial; jej wielkość: 16 pt; oraz styl czcionki: kursywa?

A. p {font-family: Arial; font-size: 16px; font-variant: normal;}

B. p {font-style: Arial; size: 16px; font-weight: normal;}

C. p {font-style: Arial; font-size: 16pt; font-variant: normal;}

D. p {font-family: Arial; font-size: 16pt; font-style: italic;}

W analizowanych odpowiedziach zawarte są błędy, które wynikają z niepoprawnego użycia właściwości CSS. Przede wszystkim w przypadku pierwszej odpowiedzi, użycie font-style do definiowania kroju czcionki jest całkowicie błędne, ponieważ ta właściwość powinna odnosić się do stylu (np. italic, normal), a nie do krój czcionki, który powinien być definiowany przez font-family. Druga odpowiedź także zawiera podobne niedociągnięcie, w której zamiast font-family podano font-style, co prowadzi do nieprawidłowego zinterpretowania deklaracji. Dodatkowo, właściwość size jest niepoprawna, ponieważ powinna być font-size; użycie size nie jest zgodne z żadnym standardem CSS. Trzecia odpowiedź z kolei posługuje się jednostką px zamiast pt dla rozmiaru czcionki, co może prowadzić do problemów z wyświetlaniem tekstu na różnych urządzeniach. Chociaż px jest popularną jednostką w CSS, nie jest ona zalecana, gdy mamy do czynienia z typografią opartą na punktach, co jest szczególnie istotne w druku. Wreszcie, czwarta odpowiedź również niepoprawnie używa jednostki px oraz font-variant w kontekście stylu czcionki, co świadczy o braku zrozumienia zastosowań tych właściwości. Kluczowe jest, aby rozumieć funkcję każdej z właściwości CSS i stosować je zgodnie z ich przeznaczeniem, co pozwoli na tworzenie estetycznych i funkcjonalnych stylów w projektach webowych.

Pytanie 40

Celem testów wydajnościowych jest ocena

A. możliwości oprogramowania do funkcjonowania w warunkach niewłaściwej pracy systemu

B. możliwości oprogramowania do funkcjonowania w warunkach błędnej pracy sprzętu

C. poziomu spełnienia wymagań dotyczących wydajności przez system bądź moduł

D. sekwencji zdarzeń, w której prawdopodobieństwo wystąpienia każdego zdarzenia zależy wyłącznie od wyniku zdarzenia poprzedniego

Odpowiedzi sugerujące, że testy wydajnościowe mają na celu sprawdzenie ciągu zdarzeń, w którym prawdopodobieństwo każdego zdarzenia zależy jedynie od wyniku poprzedniego, dotyczą zupełnie innej dziedziny – statystyki i teorii prawdopodobieństwa. W kontekście testów wydajnościowych mówimy o analizie zachowania systemu w odpowiedzi na obciążenie, a nie o modelowaniu zdarzeń losowych. Kolejne koncepcje, takie jak zdolność oprogramowania do działania w warunkach wadliwej pracy systemu lub sprzętu, odnoszą się do testów odpornościowych i awaryjnych, a nie do testów wydajnościowych. Testy te mają na celu zbadanie, jak system reaguje na sytuacje awaryjne, jednak nie są one bezpośrednio związane z oceną jego wydajności. Te nieporozumienia mogą wynikać z mylnego założenia, że testy wydajnościowe obejmują wszystkie aspekty funkcjonalności systemu, podczas gdy w rzeczywistości koncentrują się one na specyficznych wymaganiach dotyczących szybkości i efektywności działania. Właściwe rozumienie testów wydajnościowych jako narzędzia do pomiaru i optymalizacji wydajności systemu jest kluczowe dla zapewnienia jego sukcesu na rynku. Każda z tych nieprawidłowych odpowiedzi prowadzi do niedosłownego zrozumienia celów i metodologii stosowanych w testach wydajnościowych, co może skutkować poważnymi błędami w procesie wytwarzania oprogramowania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej