Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 10:46
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 11:00

Egzamin niezdany

Wynik: 14/40 punktów (35,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Która metoda obiektu location zastępuje bieżący dokument dokumentem spod podanego adresu?

reload();

open();

replace();

close();

Metoda location.replace() wczytuje nowy dokument spod podanego adresu, ZASTĘPUJĄC bieżący - bez dodawania wpisu do historii (nie da się „cofnąć”). Dlatego dokument zastępuje replace().

Pytanie 2

Rodzaj zmiennej w języku JavaScript

A. musi być zadeklarowany na początku skryptu.

B. ma miejsce poprzez przypisanie wartości.

C. jest tylko jeden rodzaj.

D. nie istnieje.

W języku JavaScript typ zmiennej jest dynamicznie określany na podstawie wartości przypisanej do tej zmiennej. Oznacza to, że nie ma potrzeby deklarowania typu zmiennej przed jej użyciem. Na przykład, możemy stworzyć zmienną 'x' i przypisać jej wartość liczbową: 'let x = 10;'. W późniejszym czasie możemy przypisać do niej wartość tekstową: 'x = 'Hello!';' bez jakichkolwiek błędów. To zjawisko wpisuje się w koncepcję typowania dynamicznego, która jest cechą języków takich jak JavaScript. Dzięki temu programiści mogą pisać bardziej elastyczny kod, co jest szczególnie przydatne w projektach, gdzie wymagania mogą się szybko zmieniać. Praktyczne zastosowanie tego podejścia w JavaScript pozwala na tworzenie funkcji, które mogą przyjmować różne typy danych, co zwiększa ich uniwersalność i użyteczność. Warto również zauważyć, że dobrym zwyczajem jest stosowanie odpowiednich konwencji nazw zmiennych oraz ich dokumentowanie, aby zwiększyć czytelność kodu w projektach zespołowych.

Pytanie 3

Wyrażenie JavaScript:

document.write(5==='5');

Co zostanie wyświetlone?

A. true

B. false

C. 1

D. 0

Odpowiedź 'false' jest jak najbardziej na miejscu, bo operator '===' w JavaScript sprawdza nie tylko wartość, ale i typ danych. Przykład 'document.write(5 === '5');' pokazuje, że porównujemy liczbę (5) z ciągiem znaków ('5'). To są różne typy, więc nie mogą być równe! Generalnie, lepiej używać '===' w programowaniu, bo to eliminuje niejasności, które mogą się pojawić przy '=='. Ten drugi lubi zamieniać typy, co czasami prowadzi do chaosu. Dobrze jest mieć na uwadze, że w obiektowym programowaniu ważne jest, by typy danych się zgadzały. Używając '===', mamy pewność, że unikniemy niechcianych błędów związanych z typami.

Pytanie 4

W języku JavaScript, w celu przekształcenia specjalnie przygotowanego tekstu w tablicę, można wykorzystać metodę

A. slice()

B. replace()

C. split()

D. trim()

Metoda split() w języku JavaScript jest niezwykle użyteczna do dzielenia łańcucha tekstowego na elementy tablicy na podstawie określonego separatora. Gdy weźmiemy pod uwagę kontekst przetwarzania tekstu, na przykład możemy mieć ciąg znaków reprezentujący listę imion oddzielonych przecinkami, taki jak "Jan,Kasia,Piotr". Używając funkcji split(',', 2), możemy uzyskać tablicę ['Jan', 'Kasia'], co pozwala nam na łatwe manipulowanie i przetwarzanie tych danych. Metoda ta jest zgodna z zasadami programowania funkcyjnego, umożliwiając praktyczne podejście do przetwarzania danych. Warto również zauważyć, że split() może być wykorzystywana w różnorodnych kontekstach, takich jak praca z danymi z formularzy, analizowanie tekstów czy rozdzielanie argumentów w funkcjach. Stosując tę metodę, programiści powinni pamiętać o dobrych praktykach, takich jak walidacja danych wejściowych oraz zarządzanie sytuacjami, gdy ciąg wejściowy jest pusty lub nie zawiera separatora, co można osiągnąć poprzez dodatkowe sprawdzenia. W kontekście nowoczesnych aplikacji webowych, efektywne zarządzanie danymi tekstowymi jest kluczowe dla optymalizacji wydajności oraz poprawy UX, co czyni metodę split() fundamentalnym narzędziem w arsenale programisty JavaScript.

Pytanie 5

Aby walidować pole formularza na bieżąco, w trakcie wpisywania znaków przez użytkownika, można wykorzystać zdarzenie:

onLoad

onFocusOut

onClick

onKeyDown

Aby reagować na dane w trakcie ich wpisywania, używa się zdarzeń klawiatury, takich jak onKeyDown (lub onInput), które zachodzą przy każdym naciśnięciu klawisza. Dzięki temu skrypt może sprawdzać poprawność pola na bieżąco i od razu informować użytkownika o błędzie. Dlatego do walidacji podczas pisania nadaje się onKeyDown.

Pytanie 6

bool gotowe=true;
cout<<gotowe;
Jakie będzie wyjście w wyniku wykonania podanych poleceń?

A. Tak

B. Nie

C. 0

D. 1

Kiedy wybrałeś, że wynik to '0' lub inną wartość logiczną, mogłeś się pomylić co do działania zmiennych typu bool w C++. Myśląc, że wynik to '0', można sądzić, że zmienna gotowe (z wartością true) nie jest prawidłowo wyświetlana jako liczba. To jest w sumie sprzeczne z tym, co mówi definicja typu bool, bo true i false są pokazywane jako 1 i 0. Myślenie, że 'Tak' lub 'Nie' to dobre odpowiedzi, może wynikać z błędnego założenia, że bool można bardziej skomplikowanie interpretować. W rzeczywistości w C++ nie ma prostego przełożenia bool na tekst; korzystamy z liczbowych odpowiedników. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do różnych błędów, zwłaszcza gdy programista nie rozumie podstawowych zasad konwersji typów danych. Ważne jest, żeby programiści wiedzieli, jak różne typy są reprezentowane i konwertowane w języku, bo to ma wpływ na działanie ich programów oraz na interakcje z użytkownikami. Ta wiedza jest kluczowa do tworzenia sprawnych aplikacji i unikania typowych błędów w kodowaniu.

Pytanie 7

W języku JavaScript stworzono zmienną i, która będzie przechowywać wynik dzielenia równy 1, to

A. var i=parseInt(3/2)

B. var i=3/2

C. var i=Number(3/2)

D. var i=parseFloat(3/2)

Wybór 'var i=parseInt(3/2);' jest właściwy, ponieważ funkcja parseInt służy do konwersji wartości liczbowych na liczby całkowite. W tym przypadku, wyrażenie 3/2 zwraca wartość 1.5, a funkcja parseInt zamienia tę wartość na 1, co jest zgodne z oczekiwanym wynikiem. Warto zauważyć, że parseInt zawsze zwraca najbliższą liczbę całkowitą, zaokrąglając w dół, co czyni ją idealnym narzędziem do realizacji tego celu. W JavaScript istnieje wiele sposobów na konwersję wartości liczbowych, a parseInt jest jednym z najczęściej używanych, gdyż pozwala na przetwarzanie tekstów i liczb w zrozumiały sposób. Przykładowo, jeśli mamy stringa '10.5', użycie parseInt('10.5') da wynik 10. Odniesienie do standardów JavaScript w kontekście konwersji typów można znaleźć w dokumentacji ECMAScript, która definiuje zasady działania funkcji konwertujących. Dobrą praktyką jest również zwrócenie uwagi na radzenie sobie z typami danych w JavaScript, aby uniknąć nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 8

Która z poniższych opcji najlepiej opisuje przedstawioną definicję w JavaScript?

var imiona = ["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"];

A. tablicy

B. klasy

C. zbioru

D. obiektu

Definicja przedstawiona na obrazku odpowiada tablicy w języku JavaScript. Tablice w JavaScript są typem obiektu, który pozwala na przechowywanie wielu wartości w jednej zmiennej. W tym przypadku zmienna imiona zawiera listę stringów reprezentujących imiona. Tablice w JavaScript są dynamiczne co oznacza że ich rozmiar można zmieniać podczas działania programu. Dostęp do poszczególnych elementów tablicy uzyskuje się za pomocą indeksów które zaczynają się od zera. Na przykład pierwszy element tej tablicy to imiona[0] czyli Anna. JavaScript oferuje wiele metod do manipulacji tablicami takich jak push do dodawania elementów na końcu tablicy pop do usuwania ostatniego elementu czy map do tworzenia nowej tablicy na podstawie istniejącej poprzez zastosowanie funkcji do każdego elementu. Zrozumienie działania tablic jest kluczowe dla efektywnego programowania w JavaScript ponieważ są one podstawowym narzędziem do przechowywania i zarządzania danymi.

Pytanie 9

Jaką instrukcją można zastąpić poniższy kod JavaScript, pełniącą tę samą funkcję?

for (i = 0; i < 100; i += 10) 
   document.write(i + ' ');

while (i < 10) { document.write(i + ' '); i += 10; } Kod 1.	while (i < 100) { document.write(i + ' '); } Kod 2.
i = 0; while (i < 100) { document.write(i + ' '); i += 10; } Kod 3.	i = 0; while (i < 10) { document.write(i + ' '); i++; } Kod 4.

A. Kod 3

B. Kod 1

C. Kod 2

D. Kod 4

Odpowiedź Kod 3 jest prawidłowa ponieważ instrukcja while w tej formie jest równoważna z podaną pętlą for. W obu przypadkach pętla inicjuje zmienną i na wartości 0 i zwiększa ją o 10 w każdej iteracji aż do osiągnięcia wartości mniejszej niż 100. Pętla for jest skondensowaną formą pętli while i zapewnia bardziej czytelny zapis gdy wszystkie elementy inicjalizacja warunek i inkrementacja są blisko siebie. Taka konstrukcja jest używana w wielu językach programowania zorientowanych obiektowo takich jak JavaScript czy Java. W praktyce pętle te są używane do iteracji przez listy tablice lub do wykonywania powtarzalnych zadań w kodzie. Dobre praktyki zalecają wybór pętli for gdy zakres iteracji jest znany z góry co poprawia czytelność i utrzymanie kodu. Zrozumienie jak pętla while może być przekształcona w pętlę for i odwrotnie jest podstawową umiejętnością w programowaniu co pozwala na elastyczność w pisaniu kodu i lepsze dostosowanie do specyficznych potrzeb aplikacji.

Pytanie 10

Weryfikację kompletności formularza, działającą po stronie przeglądarki, należy zrealizować w języku

A. PHP

B. JavaScript

C. Ruby on Rails

D. CSS

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione technologie występują w kontekście stron WWW, ale pełnią zupełnie różne role. Weryfikacja kompletności formularza „po stronie przeglądarki” oznacza, że logika musi działać u użytkownika, w jego browserze, zanim dane trafią na serwer. I tu kluczowe jest rozróżnienie: co działa po stronie klienta, a co po stronie serwera.
CSS służy wyłącznie do opisu wyglądu – kolory, marginesy, rozmiary czcionek, układ elementów. Nie ma dostępu do wartości pól formularza w sensie logicznym. Można co najwyżej zmieniać styl w zależności od pseudo-klas (np. :valid, :invalid w HTML5), ale to są wbudowane mechanizmy przeglądarki, a nie „logika programu” w CSS. CSS nie umożliwia napisania warunku typu: jeśli pole A i pole B są puste, to pokaż taki komunikat i zablokuj wysłanie formularza.
PHP z kolei jest językiem typowo serwerowym. Kod PHP wykonuje się na serwerze, po wysłaniu formularza, a nie w przeglądarce. To świetne narzędzie do walidacji danych po stronie serwera, zapisania ich do bazy, obsługi sesji i całej logiki backendowej, ale nie zrealizuje walidacji „na żywo” w momencie, gdy użytkownik dopiero wypełnia formularz. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro PHP często pracuje z formularzami, to „sprawdza formularz”. Owszem, ale dopiero po jego wysłaniu.
Ruby on Rails to natomiast framework backendowy napisany w Ruby, również działający na serwerze. On także ma bogate mechanizmy walidacji modeli i danych, ale znowu – wszystko dzieje się po stronie serwera. Framework może generować formularze, przyjmować dane, walidować je i zwracać błędy, ale przeglądarka sama z siebie nie uruchamia kodu Railsów.
Jeżeli w treści pytania pojawia się wyraźny zapis „po stronie przeglądarki”, to praktycznie zawsze chodzi o technologię kliencką, czyli JavaScript lub ewentualnie rozwiązania na nim oparte (np. frameworki front-endowe). Warto o tym pamiętać, bo rozróżnienie klient–serwer to jedna z podstaw w programowaniu webowym i często decyduje o poprawności odpowiedzi w takich zadaniach.

Pytanie 11

W języku JavaScript, aby uzyskać element wykorzystując metodę getElementById, jaką właściwością można zmienić jego zawartość?

A. Body

B. innerHTML

C. HTML

D. innerBody

Właściwość innerHTML jest kluczowym elementem manipulacji zawartością DOM (Document Object Model) w JavaScript. Umożliwia ona programistom dostęp do zawartości danego elementu HTML oraz jej modyfikację. Gdy pobieramy element za pomocą metody getElementById, mamy możliwość bezpośredniego zmienienia jego treści poprzez przypisanie nowego stringa do innerHTML. Przykładowo, jeśli mamy element o identyfikatorze 'myElement', możemy zaktualizować jego zawartość w następujący sposób: document.getElementById('myElement').innerHTML = 'Nowa treść!';. To podejście jest powszechnie stosowane w dynamicznych aplikacjach internetowych, gdzie treść na stronie musi być często aktualizowana w odpowiedzi na działania użytkownika. Warto jednak pamiętać, że użycie innerHTML niesie ze sobą pewne ryzyko związane z bezpieczeństwem, takie jak podatność na ataki XSS (Cross-Site Scripting). Dlatego zaleca się stosowanie tej właściwości z ostrożnością i rozważenie alternatyw, jak np. textContent, w przypadku, gdy nie potrzebujemy interpretować HTML. Dobrą praktyką jest również walidacja i sanitizacja danych wejściowych, aby zminimalizować ryzyko związane z wstrzyknięciem niepożądanych skryptów. W kontekście standardów kodowania, zasadniczo zaleca się preferowanie metod, które nie tylko poprawiają bezpieczeństwo, ale także czytelność kodu.

Pytanie 12

Fragment kodu HTML z JavaScript spowoduje, że po kliknięciu przycisku

<img src="obraz1.png">
<img src="obraz2.png" id="id1">
<button onclick="document.getElementById('id1').style.display='none'">Przycisk</button>

A. obraz2.png zastąpi obraz1.png

B. obraz1.png zostanie schowany

C. obraz2.png zostanie schowany

D. obraz1.png zastąpi obraz2.png

Poprawna odpowiedź dotyczy ukrycia obrazu obraz2.png poprzez jego identyfikację za pomocą unikalnego atrybutu id. W kodzie HTML każdy element może być zidentyfikowany przez atrybut id, co pozwala na bezpośrednią manipulację jego własnościami w JavaScript. Funkcja document.getElementById służy do wyszukiwania elementu o podanym id w strukturze DOM dokumentu. Następnie, używając stylowania CSS poprzez właściwość style, możliwe jest zmienienie wartości display na 'none', co skutkuje ukryciem elementu w przeglądarce. Taka technika jest często wykorzystywana w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik musi mieć możliwość dynamicznego manipulowania elementami interfejsu. Praktyka ta jest zgodna ze standardami W3C i pozwala na tworzenie responsywnych, przyjaznych użytkownikowi aplikacji. Dobrym przykładem zastosowania jest tworzenie galeria obrazów, gdzie tylko wybrane zdjęcia są wyświetlane w danym momencie. Taka funkcjonalność sprzyja również poprawie czytelności strony, ponieważ użytkownik może ukrywać i odkrywać treści według własnych potrzeb. Zrozumienie tego mechanizmu jest kluczowe dla każdego, kto chce budować nowoczesne strony internetowe z użyciem HTML, CSS i JavaScript.

Pytanie 13

Który lekki, tekstowy format danych jest dziś najczęściej używany do asynchronicznej wymiany danych między klientem a serwerem (np. w AJAX)?

A. JSON

B. DOCX

C. BMP

D. CSV

JSON (JavaScript Object Notation) to lekki, tekstowy format zapisu danych w postaci par klucz-wartość i list, np. {"imie": "Anna", "wiek": 30}. Jest czytelny dla człowieka, a w JavaScripcie wręcz naturalny (wprost odpowiada obiektom), dlatego zdominował wymianę danych w technice AJAX i w interfejsach API. Przeglądarka łatwo zamienia tekst JSON na obiekt funkcją JSON.parse() i odwrotnie przez JSON.stringify(). Dawniej używano w tej roli XML-a, lecz JSON jest zwięźlejszy. Dlatego do asynchronicznej wymiany danych stosuje się JSON.

Pytanie 14

Wskaż właściwy zapis polecenia napisanego w języku JavaScript?

A. document.write("Liczba ? z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ? " . 3.14 )

B. document.write("Liczba ? z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ? " ; 3.14 )

C. document.write("Liczba ? z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ? " + 3.14 )

D. document.write("Liczba ? z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ? " 3.14 )

Odpowiedź ta jest poprawna, ponieważ używa operatora konkatenacji (+) do połączenia tekstu oraz wartości liczbowej 3.14 w jednej instrukcji document.write. Funkcja document.write jest metodą w Javascript, która umożliwia dynamiczne wstawianie treści HTML do dokumentu. W przykładzie, ciąg tekstowy "Liczba ? z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ? " jest poprawnie połączony z wartością liczbową, co skutkuje wyświetleniem na stronie rezultatu, który jest czytelny i zrozumiały dla użytkownika. Warto również zauważyć, że w takich sytuacjach stosuje się również metody formatowania liczb, takie jak toFixed() dla uzyskania precyzyjnych wyników, np. (3.14).toFixed(2) zwróci '3.14'. Zgodność z ECMAScript oraz standardami W3C sprawia, że ta konstrukcja jest zarówno praktyczna, jak i zgodna z najlepszymi praktykami programowania w JavaScript.

Pytanie 15

Jak ustalany jest typ zmiennej w języku JavaScript?

A. istnieje tylko jeden typ

B. musi być zadeklarowany na początku skryptu

C. wynika z przypisanej wartości

D. typy w ogóle nie występują

W JavaScripcie typ zmiennej nie jest deklarowany z góry - wynika z PRZYPISANEJ wartości i może się zmienić w trakcie (typowanie dynamiczne). Np. po let x = 5;x jest liczbą, a po x = "tekst"; staje się napisem. Dlatego typ wynika z przypisanej wartości.

Pytanie 16

Deklarując var x="true"; w języku JavaScript, jakiego typu zmienną się tworzy?

A. Nieokreślonego (undefined)

B. Logicznego

C. String (ciąg znaków)

D. Liczbowego

Odpowiedź 'String (ciąg znaków)' jest poprawna, ponieważ w języku JavaScript zmienna zadeklarowana za pomocą 'var x="true";' przechowuje wartość typu tekstowego. Wartość 'true' jest traktowana jako ciąg znaków, ponieważ jest umieszczona w cudzysłowie. JavaScript jest językiem dynamicznie typowanym, co oznacza, że typ zmiennej jest określany w momencie przypisania wartości. W praktyce, ciągi znaków są powszechnie używane w programowaniu webowym do reprezentacji danych, takich jak teksty, komunikaty, a także do przetwarzania informacji z formularzy. Dobre praktyki obejmują użycie cudzysłowów pojedynczych lub podwójnych do definiowania ciągów, a także unikanie mieszania typów, co może prowadzić do błędów. Ważne jest, aby zawsze być świadomym typu danych, z którymi pracujemy, aby uniknąć nieoczekiwanych wyników w kodzie. Zrozumienie, jak JavaScript interpretuje różne typy danych, jest kluczowe dla efektywnego programowania oraz debugowania aplikacji.

Pytanie 17

Kod został napisany w języku JavaScript. W podanej definicji obiektu metodą jest element o nazwie.

var obj1 = {
  czescUlamkowa: 10,
  czescCalkowita: 20,
  oblicz: function() {.....}
}

A. obj1

B. czescUlamkowa

C. oblicz

D. czescCalkowita

W kontekście analizy obiektu obj1 w JavaScript każdy z elementów pełni specyficzną rolę co determinuje jego klasyfikację Zacznijmy od czescCalkowita i czescUlamkowa są to klasyczne właściwości obiektu które przechowują wartości liczbowe Tego typu właściwości są używane do przechowywania danych które mogą być później wykorzystywane przez inne elementy obiektu lub zewnętrzne funkcje Zadaniem tych właściwości nie jest wykonywanie jakichkolwiek operacji lecz jedynie przechowywanie i udostępnianie przypisanych im wartości Kolejnym elementem jest obj1 który nie jest właściwością obiektu lecz samym obiektem w którym te właściwości i metoda oblicz są zdefiniowane Często błędnie można sądzić że nazwa obiektu może być traktowana jako metoda jednak w rzeczywistości obiekt jest strukturą zawierającą dane i operacje a nie samą operacją Zrozumienie różnicy między nazwą obiektu a jego składnikami jest kluczowe dla efektywnego programowania w JavaScript Wreszcie najważniejsze jest rozpoznanie co czyni z elementu metodę Właśnie oblicz jest przykładem metody ponieważ jest funkcją przypisaną do właściwości obiektu co umożliwia wykonywanie operacji na danych zawartych w tym obiekcie Tego typu konstrukcja sprzyja organizacji kodu i jego ponownemu użyciu co jest jedną z fundamentalnych zasad programowania obiektowego W związku z tym zrozumienie czym jest metoda i jak funkcjonuje w kontekście obiektu jest niezbędne dla poprawnego projektowania aplikacji i wykorzystania możliwości języka JavaScript

Pytanie 18

Jakie zadanie wykonuje funkcja napisana w JavaScript?

function fun1(a,b)
{
    if ( a % 2 != 0 ) a++;
    for(n=a; n<=b; n+=2)
        document.write(n);
}

A. wypisanie wszystkich liczb w zakresie od a do b

B. sprawdzenie, czy liczba a jest liczbą nieparzystą; jeśli tak, to jej wypisanie

C. wypisanie liczb parzystych w przedziale od a do b

D. zwrócenie parzystych wartości liczb od a do b

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja fun1 napisana w języku JavaScript ma za zadanie wypisanie liczb parzystych z przedziału od a do b. Na początku funkcja sprawdza, czy liczba a jest nieparzysta, wykorzystując operator modulo %. Jeśli a jest nieparzysta, zwiększana jest o jeden, aby stać się liczbą parzystą. Następnie pętla for iteruje od tej nowej wartości a do b, zwiększając a o 2 w każdej iteracji, co zapewnia, że wszystkie generowane liczby są parzyste. Wykorzystanie document.write(n) w każdej iteracji powoduje wypisanie bieżącej liczby. Taki sposób iteracji jest efektywny w kontekście wydajności, ponieważ omija nieparzyste liczby bez potrzeby sprawdzania ich w każdej iteracji. Ta technika jest powszechnie stosowana w programowaniu, gdy chcemy iterować tylko po określonym typie liczb, w tym przypadku parzystych. Dbałość o sprawność kodu i unikanie zbędnych operacji to kluczowe aspekty profesjonalnego programowania, które wpływają na szybkość działania i zasobożerność aplikacji. Implementacja ta jest zgodna z dobrymi praktykami, gdyż unika zbędnych operacji i wykonuje zadanie w sposób możliwie najbardziej efektywny.

Pytanie 19

Jakie wartości zostaną wyświetlone kolejno w wyniku wykonania podanego skryptu?

<script language = "JavaScript">
 var x = 1;
 var y;
 ++y;
 document.write(++x);
 document.write(" ");
 document.write(x--);
 document.write(" ");
 document.write(x);
 </script>

A. 1 2 1

B. 1 2 2

C. 2 2 1

D. 2 1 1

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź to 2 2 1 ponieważ skrypt modyfikuje wartość zmiennej x krok po kroku. Pierwsza instrukcja ++x zwiększa wartość x z 1 do 2 i wypisuje ją na ekranie. Jest to przykład preinkrementacji gdzie wartość zmiennej jest zwiększana przed jej użyciem w wyrażeniu. Drugie wywołanie x-- to postdekrementacja która najpierw zwraca bieżącą wartość zmiennej x czyli 2 a dopiero potem ją zmniejsza. Dlatego w wyniku druga wartość to również 2. Wreszcie ostatnia instrukcja wypisuje aktualną wartość x po dekrementacji która wynosi teraz 1. Tego typu operacje na zmiennych są kluczowe w programowaniu gdyż pozwalają na efektywną kontrolę nad przepływem danych i logiką sterującą w aplikacjach. Zrozumienie różnicy między pre- i post- inkrementacją jest istotne w kontekście optymalizacji kodu i zapobiegania potencjalnym błędom logicznym.

Pytanie 20

W JavaScript funkcja document.getElementById(id) ma na celu

A. umieścić tekst o treści ’id’ na stronie internetowej

B. zwrócić referencję do pierwszego elementu HTML o wskazanym id

C. pobrać wartości z formularza i przypisać je do zmiennej id

D. zweryfikować poprawność formularza o identyfikatorze id

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Fajnie, że zwróciłeś uwagę na metodę document.getElementById(id). To naprawdę ważne narzędzie w JavaScript, jeśli chodzi o pracę z DOM. Dzięki niej możesz łatwo znaleźć element HTML, który ma konkretny identyfikator, co jest super przydatne, gdy chcesz coś zmienić na stronie. Na przykład, żeby zmienić tekst nagłówka, używasz: document.getElementById('header').innerText = 'Nowy tekst nagłówka'. Warto pamiętać, żeby identyfikatory były unikalne, bo to potem ułatwia odnajdywanie i manipulację tymi elementami. Unikaj też zbyt ogólnych nazw, bo to może prowadzić do zamieszania. Metoda ta jest naprawdę szeroko stosowana w nowoczesnym programowaniu stron internetowych, co czyni strony bardziej interaktywnymi i dynamicznymi.

Pytanie 21

Która z metod wyświetlenia tekstu nie jest określona w języku JavaScript?

A. Funkcja MessageBox()

B. Właściwość innerHTML

C. Funkcja window.alert()

D. Metoda document.write()

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja MessageBox() nie jest zdefiniowana w języku JavaScript, co czyni tę odpowiedź poprawną. W JavaScript do wyświetlania interaktywnych okien dialogowych służy metoda window.alert(), która wyświetla prosty komunikat. Metoda ta przyjmuje jeden argument, który jest tekstem wyświetlanym w oknie alertu. Przykład użycia: window.alert('To jest komunikat');. Kolejną metodą jest document.write(), która umożliwia dynamiczne dodawanie treści do dokumentu HTML. Przykład: document.write('<h1>Witaj w JavaScript!</h1>');. W praktyce, podczas tworzenia interaktywnych aplikacji webowych, wybór metody prezentacji danych powinien być przemyślany, biorąc pod uwagę doświadczenia użytkowników. Warto również stosować standardy dotyczące dostępności, aby zapewnić, że wszyscy użytkownicy, niezależnie od ich umiejętności technicznych, mogą z łatwością korzystać z aplikacji.

Pytanie 22

Jaką wartość przyjmie zmienna po wykonaniu poniższego fragmentu kodu w JavaScript?

var w=0;
var i=1;
for (i = 1; i < 50; i++)
{
    if (i%2 == 0)
        w += i;
}

A. suma wszystkich naturalnych liczb nieparzystych, które są większe od 50

B. suma naturalnych liczb parzystych, które są mniejsze od 50

C. liczbom naturalnym, które są nieparzyste i mniejsze od 50

D. liczbie naturalnych liczb parzystych większych od 50

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kod przedstawiony w pytaniu jest fragmentem programu JavaScript, który ma za zadanie zsumować wszystkie liczby parzyste mniejsze od 50. Początkowo zmienna w jest ustawiona na 0 i reprezentuje sumę, którą będziemy obliczać. Pętla for zaczyna się od i=1 i iteruje do i<50 zwiększając wartość i o 1 w każdej iteracji. Wewnątrz pętli znajduje się instrukcja warunkowa if, która sprawdza, czy liczba i jest parzysta, co oznacza, że jej reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0. Jeśli warunek jest spełniony, liczba i jest dodawana do zmiennej w. W efekcie po zakończeniu pętli zmienna w zawiera sumę wszystkich parzystych liczb mniejszych niż 50. Przykładem praktycznego zastosowania takiego algorytmu może być sytuacja, w której musimy szybko obliczyć sumę określonego zbioru liczb spełniających dane kryterium, co jest częste w analizie danych lub generowaniu raportów. Konstrukcje takie jak pętla for i operator modulo są podstawowymi narzędziami w programowaniu, pozwalającymi na efektywne przetwarzanie danych i automatyzację złożonych operacji obliczeniowych, co jest zgodne z dobrymi praktykami w branży IT.

Pytanie 23

W języku JavaScript, aby zmodyfikować wartość atrybutu znacznika HTML, po uzyskaniu obiektu przez metodę getElementById, należy zastosować

A. metody setAttribute

B. pola innerHTML

C. pola attribute i podać nazwę atrybutu

D. metody getAttribute

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wybór metody setAttribute do zmiany wartości atrybutu znacznika HTML jest najbardziej odpowiedni, ponieważ ta metoda pozwala na bezpośrednie modyfikowanie atrybutów elementów DOM. Metoda setAttribute przyjmuje dwa argumenty: nazwę atrybutu, który chcemy zmienić, oraz nową wartość, którą chcemy przypisać. Na przykład, jeśli mamy znaczniki HTML takie jak <input type='text' id='myInput'>, możemy użyć JavaScriptu: document.getElementById('myInput').setAttribute('value', 'Nowa wartość');, co ustawi nową wartość w polu tekstowym. Korzystanie z setAttribute jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, ponieważ pozwala na elastyczne zarządzanie atrybutami różnych elementów bez konieczności bezpośredniego manipulowania ich właściwościami. To podejście zwiększa czytelność i utrzymywalność kodu, a także przyczynia się do lepszej separacji logiki aplikacji od struktury HTML. Ponadto, setAttribute jest standardową metodą, która działa na wszystkich nowoczesnych przeglądarkach, co zapewnia szeroką kompatybilność.

Pytanie 24

Które wyrażenie logiczne należy zastosować w języku JavaScript, aby wykonać operacje tylko dla dowolnych liczb ujemnych z przedziału jednostronnie domkniętego <-200, -100)?

A. (liczba <= -200) && (liczba < -100)

B. (liczba >= -200) || (liczba > -100)

C. (liczba >= -200) && (liczba < -100)

D. (liczba -100)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawne wyrażenie to (liczba >= -200) && (liczba < -100), bo dokładnie odwzorowuje zapis matematyczny przedziału jednostronnie domkniętego <-200, -100). W matematyce nawias kwadratowy oznacza, że granica jest włączona do przedziału, a nawias okrągły – że granica jest wyłączona. Czyli chcemy wszystkie liczby większe lub równe -200, ale jednocześnie mniejsze niż -100. W JavaScript przekłada się to właśnie na dwa porównania połączone operatorem logicznym AND, czyli &&. Warunek liczba >= -200 pilnuje dolnej granicy, a liczba < -100 pilnuje górnej, która jest otwarta. Jeśli którakolwiek z tych części będzie fałszywa, całe wyrażenie zwróci false, co jest dokładnie tym, czego oczekujemy przy opisie takiego przedziału. W praktyce taki zapis pojawia się bardzo często, np. przy walidacji danych wejściowych, filtrowaniu wyników, ustawianiu zakresów sliderów w interfejsie użytkownika albo przy sprawdzaniu warunków w grach (np. pozycja x obiektu ma być w jakimś zakresie). Przykład w JS: if (liczba >= -200 && liczba < -100) { // wykonaj kod tylko dla liczb z tego zakresu } Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk zapisywania zakresów w postaci dwóch prostych porównań połączonych &&, bo to jest czytelne dla innych programistów i zgodne z powszechną praktyką w branży. W wielu językach (nie tylko JavaScript, ale też C, Java, PHP) taki schemat warunków jest standardem. Trzeba też pamiętać, że w JS nie ma osobnego operatora „przedziału”, więc zawsze rozbijamy to właśnie na takie składowe porównania logiczne.

Pytanie 25

Która metoda JavaScript dodaje nowy element na końcu tablicy?

unshift()

shift()

pop()

push()

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Metoda <code><span class="code-function">push</span><span class="code-text">(</span><span class="code-text">)</span></code> dodaje nowy element na KOŃCU tablicy i zwraca jej nową długość. Dlatego element na końcu dodaje <code><span class="code-function">push</span><span class="code-text">(</span><span class="code-text">)</span></code>.

Pytanie 26

Zapis przedstawiony w języku JavaScript oznacza, że

x = przedmiot.nazwa();

A. nazwa to właściwość obiektu przedmiot.

B. zmienna x będzie przechowywać wynik działania funkcji przedmiot.

C. zmienna x będzie przechowywać wynik działania metody nazwa.

D. nazwa to pole klasy przedmiot.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ wyrażenie w języku JavaScript x = przedmiot.nazwa(); oznacza, że zmienna x zostanie przypisana do wyniku działania metody nazwa, która jest wywoływana na obiekcie przedmiot. W JavaScript metody są funkcjami zdefiniowanymi jako właściwości obiektów. Kiedy wywołujemy metodę, dodajemy nawiasy okrągłe do jej nazwy, co powoduje jej wykonanie. W przypadku poprawnego zdefiniowania metody nazwa w obiekcie przedmiot, wykonanie tej metody zwróci wartość, która zostanie przypisana do zmiennej x. Taki sposób przypisywania wartości jest powszechnie stosowany w programowaniu obiektowym, co umożliwia dynamiczne uzyskiwanie danych z obiektów. Przykładem zastosowania może być np. obiekt Uzytkownik z metodą pobierzImie(), która zwraca imię użytkownika. Dzięki temu można elastycznie zarządzać danymi obiektów i tworzyć złożone aplikacje. Dobre praktyki programistyczne zalecają czytelne nazywanie metod i korzystanie z nich wtedy, gdy logicznie grupują funkcjonalność, co ułatwia utrzymanie i rozwijanie kodu.

Pytanie 27

Fragment kodu napisany w języku JavaScript, który realizuje sumowanie dwóch liczb, wygląda następująco (zobacz ramka): Aby operacja dodawania odbywała się po naciśnięciu przycisku zatytułowanego "dodaj", należy w miejsce wykropkowane wprowadzić

A. <button onselect="return dodaj()">oblicz</button>

B. <button onclick="return dodaj()">dodaj</button>

C. <button onselect="return dodaj()">dodaj</button>

D. <button onclick="return obliczj()">dodaj</button>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ w języku JavaScript zdarzenie onclick jest standardowym sposobem uruchamiania funkcji w odpowiedzi na kliknięcie przycisku. W tym przypadku funkcja dodaj() zostanie wywołana, gdy użytkownik kliknie przycisk z napisem "dodaj". Jest to zgodne z powszechnymi praktykami w tworzeniu interfejsów użytkownika dla aplikacji webowych, gdzie zdarzenia są przypisywane do elementów HTML za pomocą atrybutów takich jak onclick czy onsubmit. Takie podejście pozwala na bezpośrednią interakcję użytkownika z elementami strony, co jest kluczowe dla dynamicznych aplikacji internetowych. Przy tworzeniu stron internetowych ważne jest, aby zdarzenia były jednoznacznie przypisane do odpowiednich funkcji, co ułatwia zarządzanie logiką aplikacji. Dodatkowo takie rozwiązanie zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego dalsze utrzymanie i rozwój. W przypadku bardziej skomplikowanych projektów można również rozważyć oddzielanie logiki JavaScript od struktury HTML, używając zewnętrznych plików skryptów i bibliotek, takich jak jQuery czy React, co sprzyja lepszej organizacji kodu.

Pytanie 28

Zdarzenie JavaScript onmousedown występuje, gdy

A. wskaźnik myszy komputerowej znalazł się w obrębie obiektu.

B. wskaźnik myszy komputerowej wyszedł poza obręb obiektu.

C. został wciśnięty dowolny klawisz myszy komputerowej na danym elemencie.

D. został naciśnięty dwa razy klawisz myszy komputerowej.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawnie – zdarzenie onmousedown w JavaScript wywołuje się dokładnie w momencie, gdy użytkownik naciska dowolny klawisz myszy na danym elemencie. Nie ma znaczenia, czy to jest lewy, prawy czy środkowy przycisk, samo fizyczne wciśnięcie przycisku nad elementem powoduje uruchomienie tego eventu. Z punktu widzenia przeglądarki jest to bardzo wczesny etap interakcji myszą: najpierw pojawia się onmousedown, później ewentualnie onmouseup, a dopiero z kombinacji tych dwóch czasem wynika onclick. Moim zdaniem warto to sobie dobrze poukładać, bo w praktyce front-endowca to jedna z podstawowych rzeczy przy obsłudze interfejsu. onmousedown jest używany wszędzie tam, gdzie chcesz zareagować natychmiast po naciśnięciu przycisku, a nie dopiero po jego puszczeniu. Klasyczny przykład to przeciąganie elementów (drag and drop): w onmousedown zapamiętujesz, że użytkownik „złapał” element, podpinasz nasłuch na mousemove, a w mouseup kończysz przeciąganie. Innym typowym zastosowaniem są własne przyciski i kontrolki, gdzie chcesz np. zmienić styl od razu po wciśnięciu (wrażenie wciśniętego guzika), albo rozpocząć jakąś akcję ciągłą, np. przytrzymanie przycisku powoduje powiększanie mapy czy przewijanie listy. W nowoczesnym JavaScript raczej używa się addEventListener("mousedown", handler) zamiast atrybutu onmousedown w HTML, bo to zgodne z dobrymi praktykami separacji logiki od struktury (HTML + JS osobno). Sam event obiektu MouseEvent przekazuje też szczegóły, np. który przycisk został naciśnięty (właściwość button), pozycję kursora, stan klawiszy modyfikujących itd. Dobrze wiedzieć, że onmousedown nie jest powiązany z wyjściem kursora poza element ani z podwójnym kliknięciem – od tego są inne zdarzenia, co często myli początkujących.

Pytanie 29

W języku JavaScript funkcja matematyczna Math.pow() jest wykorzystywana do obliczania

A. bezwzględnej wartości liczby

B. pierwiastka kwadratowego z liczby

C. przybliżonej wartości liczby

D. potęgi liczby

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja Math.pow() w języku JavaScript służy do obliczania potęgi liczby, co oznacza, że zwraca wynik mnożenia danej liczby przez siebie określoną liczbę razy. Jej składnia to Math.pow(base, exponent), gdzie 'base' to liczba, którą chcemy podnieść do potęgi, a 'exponent' to wykładnik potęgi. Przykładowo, Math.pow(2, 3) zwróci 8, ponieważ 2^3=2*2*2=8. Użycie tej funkcji jest niezwykle powszechne w programowaniu, zwłaszcza w obliczeniach matematycznych, grafice komputerowej oraz w algorytmach naukowych. Zastosowanie Math.pow() jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ pozwala na klarowność i czytelność kodu. Warto dodać, że w ES6 możemy również używać operatora potęgowania **, co jest syntaktycznie prostsze i bardziej intuicyjne, np. 2 ** 3 również da nam 8.

Pytanie 30

W języku JavaScript zmienna i, która ma przechowywać wynik dzielenia równy 1, powinna być zadeklarowana jako

A. var i = parseInt(3/2)

B. var i = 3/2

C. var i = parseFloat(3/2)

D. var i = Number(3/2)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "var i = parseInt(3/2);" jest prawidłowa, ponieważ funkcja parseInt konwertuje podaną wartość na liczbę całkowitą, w tym przypadku wynik dzielenia 3/2 wynosi 1.5. Funkcja ta zaokrągla wynik w dół do najbliższej liczby całkowitej, co skutkuje wartością 1, która jest następnie przypisywana do zmiennej i. W praktyce, użycie parseInt jest często spotykane w sytuacjach, gdy zachodzi potrzeba uzyskania liczby całkowitej z wartości zmiennoprzecinkowej, na przykład podczas obliczeń wymagających całkowitych jednostek, takich jak liczba produktów w koszyku. Ponadto, ważne jest również, aby rozumieć, że parseInt przyjmuje drugi argument, który określa podstawę liczbową, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, aby unikać niejednoznaczności w interpretacji wartości. W związku z tym, używanie parseInt w kontekście takich operacji jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi i pozwala na uniknięcie nieprzewidzianych błędów w obliczeniach.

Pytanie 31

Wskaż pętlę w języku JavaScript, która wypisze sześć kolejnych liczb parzystych.

A. for(i=2;i<12;i+=2) {document.write(i);}

B. for(i=2;i<=12;i++) {i=i+2; document.write(i);}

C. for(i=2;i<12;i++) {i++; document.write(i);}

D. for(i=2;i<=12;i+=2) {document.write(i);}

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowa odpowiedź to pętla for(i=2;i<=12;i+=2) {document.write(i);}, ponieważ jest ona skonstruowana w sposób, który pozwala na wyświetlenie sześciu kolejnych liczb parzystych, zaczynając od 2 do 12 włącznie. Pętla for składa się z trzech głównych części: inicjalizacji (i=2), warunku (i<=12) oraz inkrementacji (i+=2). Inicjalizacja ustawia zmienną i na 2, co jest pierwszą liczbą parzystą. Warunek i<=12 zapewnia, że pętla będzie kontynuowana do momentu, gdy i osiągnie wartość większą niż 12, co oznacza, że ostatnią liczbą, która zostanie wyświetlona, będzie 12. Inkrementacja i+=2 powoduje, że przy każdej iteracji wartość i zwiększa się o 2, co pozwala na przechodzenie pomiędzy kolejnymi liczbami parzystymi (2, 4, 6, 8, 10, 12). Taki sposób konstrukcji pętli jest zgodny z zasadami programowania w JavaScript oraz pozwala na efektywne i kontrolowane wyświetlanie danych na stronie. Istotne jest również, że wykorzystanie metody document.write() jest jedną z prostszych form wyświetlania danych w JavaScript, aczkolwiek w praktyce jest zalecane korzystanie z bardziej nowoczesnych metod, takich jak manipulacja DOM, aby uniknąć nadpisywania całej zawartości strony.

Pytanie 32

Jakie będzie wynik działania programu napisanego w JavaScript, umieszczonego w ramce, kiedy wprowadzisz wartość 5?

var n, i;
 var a = 1;

 n = prompt("Podaj n:", "");

 for (i=n; i>=2; i--)
     a*=i;

 document.write("Wynik ",a);

A. 60

B. 625

C. 125

D. 120

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Program jest przykładem prostego algorytmu obliczającego silnię liczby n, którą użytkownik wprowadza za pomocą funkcji prompt. Zmienna a jest inicjalizowana wartością 1 i służy do przechowywania wyniku. Pętla for rozpoczyna się od wartości n i zmniejsza wartość i do 2, za każdym razem mnożąc a przez i. Dla n=5 pętla wykona się pięć razy, obliczając kolejno 5*4*3*2*1, co daje wynik 120. Metoda document.write wyświetla wynik na stronie. Rozumienie mechanizmu działania pętli for i operatora *= jest kluczowe w zrozumieniu algorytmów obliczeniowych używanych w programowaniu JavaScript. Silnia jest podstawowym przykładem algorytmu rekurencyjnego, który można również zaimplementować za pomocą funkcji rekurencyjnej, co jest często stosowane w programowaniu funkcyjnym. Znajomość takich konstrukcji pozwala na tworzenie bardziej zaawansowanych algorytmów przetwarzania danych i optymalizację kodu, co jest cenioną umiejętnością w branży IT.

Pytanie 33

W języku JavaScript stworzono fragment kodu. Po uruchomieniu skryptu zmienna x

<script>
   var x = 10;
   x++;
   console.log(x);
 </script>

A. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej

B. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML

C. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej

D. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w oknie popup

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W zaprezentowanym fragmencie kodu JavaScript zmienna x jest najpierw inicjalizowana wartością 10. Następnie operator inkrementacji x++ zwiększa tę wartość o 1, co skutkuje przypisaniem zmiennej wartości 11. Operator postinkrementacji w JavaScript działa w ten sposób że najpierw zwraca aktualną wartość zmiennej a następnie ją zwiększa. W tym przypadku operacja x++ skutkuje zwiększeniem wartości x do 11. W konsoli przeglądarki wywołanie console.log(x) powoduje wyświetlenie obecnej wartości zmiennej x która wynosi 11. Użycie console.log jest standardową praktyką debugowania w JavaScript i jedną z głównych metod wyświetlania informacji w środowisku przeglądarki. Konsole przeglądarek internetowych są potężnym narzędziem dla deweloperów front-endowych umożliwiającym interaktywną pracę z kodem monitorowanie błędów oraz wydajności aplikacji. Jako najlepsza praktyka zaleca się stosowanie console.log do tymczasowego debugowania i unikanie pozostawiania tych wywołań w produkcyjnych wersjach kodu co może prowadzić do zbędnego obciążenia aplikacji i ujawnienia niepotrzebnych informacji użytkownikom końcowym. Warto również wspomnieć że zmienne deklarowane za pomocą var mają zasięg funkcyjny co oznacza że są dostępne w całej funkcji w której zostały zadeklarowane.

Pytanie 34

Jakiego języka należy użyć, aby stworzyć skrypt realizowany po stronie klienta w przeglądarki internetowej?

A. Python

B. PHP

C. JavaScript

D. Perl

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
JavaScript to język skryptowy, który super nadaje się do interakcji z użytkownikami w przeglądarkach. Właściwie to jedyny język z tej całej paczki, który działa po stronie klienta. To znaczy, że skrypty w JavaScript są interpretowane przez przeglądarkę, a nie przez serwer. Można go używać na przykład do zmieniania treści stron w locie, walidacji formularzy, animacji i różnych interaktywnych elementów. Jest też ważnym elementem w technologiach internetowych, obok frameworków jak React, Angular czy Vue.js, które pomagają tworzyć nowoczesne aplikacje webowe. Uważam, że każdy programista webowy powinien znać JavaScript przynajmniej na poziomie średnim, żeby wdrażać dobre praktyki dotyczące wydajności i UX. Standardy takie jak ECMAScript mówią, jak ten język ma działać, a jego wszechstronność sprawia, że obecnie jest jednym z najpopularniejszych języków programowania na świecie. Ostatnio dużo mówi się też o używaniu go po stronie serwera z Node.js.

Pytanie 35

W której z technologii NIE da się przetwarzać danych wprowadzonych przez użytkownika na stronie WWW?

A. CSS

B. AJAX

C. PHP

D. JavaScript

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
CSS służy wyłącznie do opisu WYGLĄDU - nie ma logiki ani dostępu do danych, więc nie da się nim przetworzyć tego, co wpisał użytkownik. Dlatego danych użytkownika nie przetworzysz w CSS.

Pytanie 36

Aby uruchomić skrypt JavaScript, potrzebne jest oprogramowanie

A. serwera WWW

B. serwera MySQL

C. debuggera JavaScript

D. przeglądarki internetowej

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby uruchomić skrypt JavaScript, niezbędne jest posiadanie przeglądarki internetowej, która obsługuje JavaScript. Przeglądarki takie jak Chrome, Firefox, Safari czy Edge zawierają silniki JavaScript, które interpretują i wykonują skrypty na stronach internetowych. Przykładowo, gdy użytkownik wchodzi na stronę internetową, która wykorzystuje JavaScript do dynamicznego ładowania treści lub interakcji z użytkownikiem, przeglądarka przetwarza skrypty w czasie rzeczywistym, co wpływa na doświadczenie użytkownika. Przeglądarki regularnie aktualizują swoje silniki, co przyczynia się do poprawy wydajności i bezpieczeństwa. Dodatkowo, korzystanie z narzędzi deweloperskich w przeglądarkach, takich jak konsola JavaScript, umożliwia programistom testowanie i debugowanie skryptów w łatwy sposób. W kontekście standardów webowych, JavaScript jest kluczowym elementem technologii front-end, współpracując z HTML i CSS, aby zapewnić interaktywność i responsywność stron internetowych. Warto również zauważyć, że niektóre frameworki, takie jak React czy Angular, również opierają się na JavaScript, co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym web developmencie.

Pytanie 37

W jakim przypadku w JavaScript warunek jest spełniony, jeśli zmienna x przyjmuje wartość

if ((!isNaN(x)) && (x > 0))

A. wszelką dodatnią wartość liczbową

B. pusty ciąg znaków

C. wszelką całkowitą wartość liczbową

D. nie-liczbową wartość

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Warunek zapisany w JavaScript if (!isNaN(x) && x>0) jest prawdziwy, gdy zmienna x przechowuje dowolną dodatnią wartość liczbową Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi ponieważ umożliwia skuteczne sprawdzenie czy wartość jest zarówno liczbowa jak i dodatnia Funkcja isNaN(x) zwraca true gdy x nie jest liczbą co powoduje że !isNaN(x) zwraca true tylko wtedy gdy x jest liczbą Następnie dodatkowy warunek x>0 sprawdza czy liczba jest większa od zera co oznacza że jest dodatnia Takie warunki są często używane w aplikacjach webowych do walidacji danych użytkownika Na przykład podczas wprowadzania kwoty transakcji system może używać podobnego warunku aby upewnić się że użytkownik nie wprowadza ujemnych wartości co mogłoby prowadzić do błędów logicznych w aplikacji Używanie takich warunków wspiera bezpieczeństwo i poprawność kodu co jest kluczowe w profesjonalnym środowisku programistycznym Dodatkowo takie podejście jest zgodne z zasadą przewidywalności działania kodu co jest istotne dla zapewnienia jego łatwej utrzymywalności i czytelności dla innych programistów

Pytanie 38

Kod umieszczony w ramce spowoduje wyświetlenie liczb

A. 1 3 5 7 9

B. 2 4 6 8 10

C. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

D. 2 4 6 8

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowa odpowiedź to 2 4 6 8 10 co wynika z działania przedstawionego kodu PHP. Pętla for rozpoczyna się od wartości zmiennej x równej 1 i zwiększa ją o jeden przy każdej iteracji aż do osiągnięcia wartości 10 włącznie. Instrukcja if($x % 2 != 0) continue oznacza że dla każdej nieparzystej liczby x wykonanie reszty kodu pętli jest pomijane i kontynuowane jest od kolejnej iteracji. Oznacza to że tylko liczby parzyste są wypisywane na ekranie co zgadza się z przedstawioną odpowiedzią. W praktyce taka konstrukcja jest używana do filtrowania danych gdzie chcemy przetwarzać tylko określone warunki. Stosowanie operatora modulo % jest standardową techniką do sprawdzania podzielności liczb co jest często wykorzystywane w programowaniu np. do selekcji danych lub w algorytmach kryptograficznych. Dobrą praktyką jest również używanie instrukcji continue gdy chcemy zminimalizować zagnieżdżenie kodu i poprawić jego czytelność poprzez eliminację zbędnych bloków else. Użycie pętli for z takim warunkiem pozwala na efektywne przetwarzanie dużych zbiorów danych co jest kluczowe w aplikacjach wymagających wysokiej wydajności.

Pytanie 39

Kiedy zostanie wywołane w JavaScript zdarzenie onKeydown?

A. gdy klawisz klawiatury zostanie wciśnięty

B. gdy klawisz klawiatury zostanie zwolniony

C. gdy klawisz myszy zostanie zwolniony

D. gdy klawisz myszy zostanie wciśnięty

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zdarzenie <code><span class="code-variable">onkeydown</span></code> jest wywoływane w chwili, gdy użytkownik WCIŚNIE klawisz KLAWIATURY (zanim go puści). Para zdarzeń to <code><span class="code-variable">onkeydown</span></code> (wciśnięcie) i <code><span class="code-variable">onkeyup</span></code> (zwolnienie), a <code><span class="code-variable">onkeypress</span></code> było używane dla znaków drukowalnych. Dzięki <code><span class="code-variable">onkeydown</span></code> można np. reagować na klawisze sterujące (strzałki, Enter, Esc). Zapamiętaj: „down” = w dół = wciśnięcie.

Pytanie 40

W instrukcji warunkowej języka JavaScript należy zweryfikować sytuację, w której wartość zmiennej a mieści się w zakresie (0, 100), a wartość zmiennej b jest większa od zera. Taki warunek można zapisać w sposób następujący

A. if (a>0 && a<100 && b>0)

B. if ((a>0 && a<100) || b<0)

C. if (a>0 || a<100 || b<0)

D. if ((a>0 || a<100) && b>0)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wybór odpowiedzi 'if (a>0 && a<100 && b>0)' jest prawidłowy, ponieważ precyzyjnie spełnia określone wymagania zawarte w pytaniu. Warunek ten sprawdza, czy zmienna 'a' mieści się w przedziale od 0 do 100 (wyłączając 0 i 100), a także potwierdza, że zmienna 'b' jest większa od zera. Operator '&&' (AND) jest kluczowy w tym przypadku, ponieważ wymaga spełnienia wszystkich zdefiniowanych warunków jednocześnie. Przykładowo, jeśli mamy zmienne 'a' równe 50 i 'b' równe 10, to warunek zostanie spełniony i kod wewnątrz instrukcji 'if' zostanie wykonany. Zastosowanie takich warunków jest powszechne w programowaniu, zwłaszcza w sytuacjach wymagających walidacji danych, gdzie musimy upewnić się, że wszystkie kryteria są spełnione przed kontynuowaniem dalszych operacji. Standardy kodowania zalecają wykorzystanie prostych i jednoznacznych instrukcji warunkowych, co przyczynia się do lepszej przejrzystości i utrzymywalności kodu. Stosując odpowiednią logikę w warunkach, minimalizujemy ryzyko wystąpienia błędów w logice aplikacji.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej