Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 18 kwietnia 2026 15:15
Data zakończenia: 18 kwietnia 2026 15:22

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W diagnostyce mammograficznej punktowy ucisk sutka stosuje się w projekcji

A. stycznej.

B. dolinowej.

C. bocznej.

D. celowanej.

Punktowy ucisk sutka w mammografii jest klasycznym elementem tzw. projekcji celowanej, więc wybór odpowiedzi „celowana” jest jak najbardziej prawidłowy. Projekcja celowana polega na tym, że technik radiolog lub elektroradiolog wybiera niewielki fragment piersi, który na standardowych zdjęciach (CC, MLO) jest podejrzany albo po prostu nie do końca czytelny, i wykonuje dodatkowe zdjęcie z zastosowaniem małego, twardego kompresora. Ten „punktowy” ucisk zwiększa lokalną kompresję tylko w obszarze zmiany, co poprawia rozdzielczość przestrzenną, zmniejsza nałożenie się tkanek i redukuje nieostrość ruchową. Dzięki temu lepiej widać np. mikrozwapnienia, małe guzki, zniekształcenia architektoniki. W praktyce technik ustawia pierś tak, aby interesujący fragment znalazł się dokładnie pod małym kompresorem, dociąga go zdecydowanie (ale kontrolując komfort pacjentki) i wykonuje zdjęcie z nieco zmodyfikowanymi parametrami ekspozycji. W wytycznych dotyczących mammografii skriningowej i diagnostycznej (różne programy krajowe i europejskie) właśnie projekcje celowane z kompresją punktową są zalecane jako standardowy krok przy doprecyzowaniu niejasnych zmian widocznych w badaniu podstawowym. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych umiejętności praktycznych w pracowni: dobrze „złapać” zmianę pod kompresorem, bo od jakości tego obrazu często zależy, czy radiolog zdecyduje o biopsji, kontroli za 6 miesięcy czy o zakończeniu diagnostyki. Warto też pamiętać, że punktowy ucisk może pomóc odróżnić zmianę rzeczywistą od nałożenia tkanek – jeśli po mocnej kompresji „zmiana” znika lub wyraźnie zmienia kształt, to często mamy do czynienia z artefaktem z sumacji, a nie prawdziwą patologią.

Pytanie 2

Którą strukturę anatomiczną uwidoczniono na zamieszczonym obrazie USG?

A. Ciężarną macicę z czterema płodami.

B. Nerkę lewą ze złogami.

C. Pęcherz moczowy z kamieniami.

D. Pęcherzyk żółciowy z kamieniami.

Na obrazie USG widoczny jest typowy pęcherzyk żółciowy z kamieniami (cholecystolithiasis). Charakterystyczny jest wydłużony, gruszkowaty kształt bezechowej (czarnej) struktury, otoczonej cienką, wyraźną ścianą. W świetle pęcherzyka widoczne są silnie hiperechogeniczne ogniska z wyraźnym cieniem akustycznym za nimi – to klasyczny obraz złogów żółciowych. Zgodnie z zasadami opisu USG jamy brzusznej, zawsze zwracamy uwagę na: kształt pęcherzyka, grubość ściany, zawartość światła oraz obecność cienia akustycznego. Kamienie są jasne, dobrze odgraniczone i „rzucają cień” w głąb obrazu, co jest jednym z najważniejszych kryteriów różnicujących je od np. polipów. W praktyce klinicznej taki obraz, szczególnie przy dolegliwościach bólowych w prawym podżebrzu, jest podstawą do rozpoznania kamicy pęcherzyka żółciowego i dalszego postępowania – zwykle obserwacja albo kwalifikacja do cholecystektomii laparoskopowej, zgodnie z aktualnymi zaleceniami. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, żeby przy każdym badaniu USG jamy brzusznej bardzo dokładnie oceniać pęcherzyk w pozycji leżącej i w razie wątpliwości także w pozycji stojącej lub na lewym boku – kamienie często zmieniają położenie pod wpływem grawitacji, co dodatkowo potwierdza rozpoznanie. Dobra praktyka to też dokumentowanie przynajmniej dwóch przekrojów (podłużny i poprzeczny) oraz opisywanie wielkości największego złogu, bo ma to znaczenie przy planowaniu zabiegu i dalszej obserwacji pacjenta.

Pytanie 3

Zdjęcie zatok przynosowych wykonuje się w pozycji

A. siedzącej przy zamkniętych ustach.

B. leżącej przy zamkniętych ustach.

C. siedzącej przy otwartych ustach.

D. leżącej przy otwartych ustach.

Prawidłowa odpowiedź „siedzącej przy otwartych ustach” wynika z techniki klasycznego badania RTG zatok przynosowych, zwłaszcza zatok szczękowych, w tzw. projekcji Watersa (occipito–mentalnej) lub jej odmianach. Pozycja siedząca jest standardem w praktyce radiologicznej, bo pozwala na względnie komfortowe ułożenie pacjenta, stabilne oparcie głowy o kasetę lub detektor oraz łatwe skorygowanie ustawienia w trakcie badania. Co ważne, w pozycji siedzącej łatwiej też utrzymać prawidłowe oddychanie i współpracę pacjenta, co bezpośrednio przekłada się na mniejszą liczbę poruszonych, nieczytelnych zdjęć. Otworzenie ust ma znaczenie czysto anatomiczno–obrazowe: przy szeroko otwartej jamie ustnej opuszcza się żuchwa, a cień kości żuchwowej nie nakłada się tak mocno na obraz zatok, szczególnie zatok szczękowych i częściowo klinowych. Dzięki temu struktury powietrzne zatok są lepiej uwidocznione, łatwiej ocenić poziomy płynu, zgrubienia błony śluzowej, polipy czy inne zmiany zapalne. Z mojego doświadczenia, w pracowniach diagnostyki obrazowej bardzo pilnuje się właśnie tego detalu – technik często prosi: „proszę usiąść prosto, pochylić głowę i szeroko otworzyć usta”. Jest to zgodne z podręcznikowym opisem pozycjonowania pacjenta do RTG zatok i z wytycznymi, które kładą nacisk na maksymalne odsłonięcie zatok przy jednoczesnym ograniczeniu dawki i liczby powtórzeń zdjęć. W praktyce klinicznej, gdy pacjent nie jest w stanie stać (np. po urazie), pozycja siedząca jest najbardziej uniwersalnym kompromisem, łączącym bezpieczeństwo, wygodę i jakość obrazu, dlatego uważa się ją za podstawową dla klasycznego zdjęcia zatok przynosowych.

Pytanie 4

Na przedstawionym radiogramie TK głowy strzałką zaznaczono

A. przegrodę nosową.

B. zbiornik wielki.

C. zatokę sitową.

D. zatokę klinową.

Na obrazie TK głowy strzałka wskazuje zatokę klinową, czyli pneumatyczną jamę kostną położoną w trzonie kości klinowej, w linii pośrodkowej, głęboko za jamą nosową. W projekcjach poprzecznych (axialnych), takich jak ta, zatoka klinowa widoczna jest jako symetryczna, powietrzna przestrzeń o niskiej gęstości (ciemna), położona centralnie, tuż przed trzonem kości klinowej i poniżej siodła tureckiego. To charakterystyczne położenie w środku podstawy czaszki jest kluczowe do jej rozpoznawania w praktyce. Moim zdaniem warto sobie to mocno skojarzyć: "ciemna, centralna bańka" z tyłu jamy nosowej to zwykle właśnie zatoka klinowa. W pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania zatoki klinowej jest ważna np. przy planowaniu cięć TK zatok przynosowych, ocenie szerzenia się zmian zapalnych, polipów lub guzów podstawy czaszki, a także przy kwalifikacji do zabiegów endoskopowych przez zatokę klinową (dostęp do przysadki). Standardy opisów radiologicznych zalecają zawsze ocenę wszystkich zatok przynosowych: czołowych, sitowych, szczękowych i właśnie klinowej, bo zapalenie lub guz tej zatoki może dawać mało specyficzne objawy, np. bóle głowy, zaburzenia widzenia. Na TK zwracamy uwagę na stopień upowietrznienia, obecność poziomów płyn-powietrze, pogrubienie błony śluzowej lub masy tkanek miękkich. W dobrych praktykach diagnostyki obrazowej głowy i zatok zawsze porównuje się symetrię struktur, ciągłość ścian kostnych oraz relacje zatoki klinowej do tętnic szyjnych wewnętrznych, nerwów wzrokowych i przysadki – to ma znaczenie np. przy planowaniu zabiegów laryngologicznych i neurochirurgicznych.

Pytanie 5

Testy podstawowe z zakresu geometrii pola rentgenowskiego, przeznaczone do sprawdzenia zgodności pola wiązki promieniowania rentgenowskiego z symulacją świetlną, są wykonywane raz

A. w kwartale.

B. w tygodniu.

C. w miesiącu.

D. w roku.

Prawidłowa odpowiedź „w miesiącu” wynika z przyjętych w radiologii standardów kontroli jakości dla aparatów rentgenowskich. Testy podstawowe z zakresu geometrii pola rentgenowskiego mają za zadanie sprawdzić, czy pole wiązki promieniowania rzeczywiście pokrywa się z tym, co pokazuje lampa z kolimatorem i symulacja świetlna. Innymi słowy, czy to, co widzisz w polu świetlnym na stole, faktycznie jest naświetlane promieniowaniem X. Moim zdaniem to jest absolutny fundament bezpiecznej pracy w pracowni RTG, bo każdy błąd w geometrii pola od razu odbija się na jakości obrazu i na narażeniu pacjenta. Zgodnie z dobrymi praktykami (różne wytyczne krajowe i europejskie dotyczące kontroli jakości w diagnostyce obrazowej) testy geometrii pola zalicza się do tzw. testów podstawowych, wykonywanych cyklicznie, zwykle właśnie raz w miesiącu. Chodzi o sprawdzenie zgodności wielkości pola, jego centrowania względem kasety/detektora, zbieżności osi wiązki z osią stołu i lampy, oraz zgodności wskaźników odległości ognisko–detektor. W praktyce taki test może polegać na ułożeniu specjalnego fantomu do testów geometrii pola, z naniesionymi znacznikami, i wykonaniu ekspozycji przy różnych ustawieniach pola świetlnego. Potem ocenia się, czy krawędzie obszaru naświetlonego zgadzają się z zaznaczonym obszarem w polu świetlnym, zwykle dopuszczalne odchylenia są rzędu kilku procent wymiaru pola (np. 2% SID). Regularność comiesięcznego testu ma sens, bo geometria pola może się stopniowo rozjeżdżać: poluzowane mechanizmy kolimatora, uszkodzenie lustra, zmiana położenia żarówki, drobne uderzenia lampą o stół – to wszystko w praktyce się zdarza. Miesięczny interwał jest takim rozsądnym kompromisem: na tyle często, żeby szybko wychwycić nieprawidłowości, a jednocześnie nie paraliżować pracy pracowni nadmiarem testów. W wielu pracowniach, z mojego doświadczenia, łączy się ten test z innymi prostymi kontrolami okresowymi, np. sprawdzeniem działania wskaźników odległości, poprawności blokad mechanicznych czy stabilności nastaw ekspozycji. To wszystko wpisuje się w system zapewnienia jakości i ochrony radiologicznej, gdzie jednym z kluczowych celów jest unikanie zbędnych powtórzeń badań i ograniczanie dawek dla pacjenta i personelu.

Pytanie 6

W jakiej pozycji układa się pacjenta do standardowego badania MR kręgosłupa szyjnego?

A. Na plecach, głową do magnesu.

B. Na plecach, nogami do magnesu.

C. Na brzuchu, głową do magnesu.

D. Na brzuchu, nogami do magnesu.

Prawidłowa pozycja do standardowego badania MR kręgosłupa szyjnego to ułożenie pacjenta na plecach (pozycja na wznak), głową wsuwaną jako pierwszą do otworu magnesu. Wynika to z budowy aparatu MRI i charakterystyki cewek nadawczo‑odbiorczych przeznaczonych do badania odcinka szyjnego. Dedykowana cewka szyjna, tzw. cewka „neck” lub „head & neck”, jest projektowana właśnie do pozycji leżącej na plecach, z głową stabilnie podpartą i unieruchomioną w jej wnętrzu. Taka konfiguracja zapewnia optymalny sygnał, równomierne pole magnetyczne oraz wysoką rozdzielczość przestrzenną obrazów. W praktyce technik najpierw układa pacjenta na stole, wyrównuje oś długą kręgosłupa z osią stołu, zakłada cewkę, stabilizuje głowę wałkami i podkładkami, a dopiero potem wsuwa stół do gantry, tak aby odcinek szyjny znalazł się dokładnie w centrum izocentrum magnesu. Standardy pracowni MR oraz dobre praktyki mówią też o komforcie pacjenta: pozycja na plecach jest dla większości osób najbardziej neutralna i możliwa do utrzymania przez kilkanaście–kilkadziesiąt minut bez nadmiernego bólu czy napięcia mięśni. Dodatkowo w tej pozycji łatwiej jest utrzymać głowę nieruchomo, co ma ogromne znaczenie, bo nawet niewielkie ruchy powodują artefakty ruchowe i pogorszenie jakości obrazów T1‑ i T2‑zależnych, sekwencji STIR czy 3D. Moim zdaniem warto też pamiętać o drobiazgach: przed badaniem zawsze prosimy pacjenta, żeby wygodnie ułożył barki i ręce, bo jeśli ramiona są nienaturalnie ułożone, to po kilku minutach zaczyna się wiercić i cała jakość sekwencji szyjnej leci w dół. W typowym protokole MR szyi i kręgosłupa szyjnego nie stosuje się pozycji na brzuchu, bo utrudnia ona oddychanie, komunikację z pacjentem i utrzymanie stabilnej pozycji głowy. Dlatego właśnie odpowiedź z pozycją na plecach i głową do magnesu odzwierciedla zarówno standardy producentów aparatów, jak i codzienną praktykę w pracowniach rezonansu magnetycznego.

Pytanie 7

W jakiej projekcji i pod jakim kątem padania promienia centralnego został wykonany radiogram obojczyka?

A. W projekcji PA i prostopadłym kącie padania promienia centralnego.

B. W projekcji AP i skośnym dołgłowowo kącie padania promienia centralnego.

C. W projekcji AP i prostopadłym kącie padania promienia centralnego.

D. W projekcji AP i skośnym doogonowo kącie padania promienia centralnego.

Prawidłowo wskazana odpowiedź „w projekcji AP i skośnym dołgłowowo kącie padania promienia centralnego” odpowiada klasycznemu obrazowi tzw. projekcji osiowej (skośnej) obojczyka stosowanej w radiografii. W standardach opisanych m.in. w podręcznikach do technik obrazowania przy badaniu obojczyka wykonuje się zazwyczaj dwie projekcje: AP w prostopadłym padaniu oraz AP z ukośnym dołgłowowym nachyleniem promienia centralnego (zwykle 15–30° w stronę głowy). Celem tej skośnej projekcji jest „wyciągnięcie” obojczyka ponad cień żeber i łopatki, tak aby jego zarys był dobrze odseparowany od tła kostnego klatki piersiowej. Dzięki temu łatwiej ocenić drobne złamania, przemieszczenia i zniekształcenia, zwłaszcza w części środkowej i przyśrodkowej kości. Na przedstawionym radiogramie obojczyk jest wyraźnie uniesiony względem żeber, co jest typowe właśnie dla skośnego dołgłowowego ustawienia wiązki przy projekcji AP. Pacjent jest skierowany przodem do detektora (projekcja AP – promień biegnie z przodu do tyłu), a nachylenie w kierunku dołgłowowym powoduje, że struktury leżące głębiej nakładają się mniej na obojczyk. W praktyce technik często dobiera kąt indywidualnie: u osób szczupłych wystarczy ok. 15°, u osób z masywną budową klatki lepiej sprawdza się 25–30°. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jeśli na zdjęciu obojczyk „odrywa się” od żeber i jest jakby bardziej horyzontalny, to prawie na pewno patrzymy na projekcję AP z kątem dołgłowowym. To jest standardowa dobra praktyka przy podejrzeniu złamań pourazowych, przy kontroli zrostu oraz przy ocenie zmian w okolicy stawu barkowo‑obojczykowego i mostkowo‑obojczykowego.

Pytanie 8

Który element żołądka zaznaczono strzałką na zdjęciu rentgenowskim?

A. Trzon.

B. Dno.

C. Wpust.

D. Odźwiernik.

Na zdjęciu kontrastowym żołądka strzałka wskazuje najwyżej położoną część narządu, wypełnioną kontrastem i powietrzem – to właśnie dno żołądka. Anatomicznie dno leży powyżej linii wpustu (połączenia przełyku z żołądkiem) i tworzy charakterystyczną „kopułę”, która na zdjęciach w pozycji stojącej jest zwykle najbardziej ku górze i lekko po lewej stronie. W badaniach RTG z kontrastem, zgodnie z typowymi opisami radiologicznymi, dno jest miejscem, gdzie gromadzi się pęcherzyk gazowy żołądka, a kontrast układa się poniżej niego, co daje taki wyraźny, zaokrąglony obrys, jak na tym obrazie. W praktyce technika radiologii musi kojarzyć typowy kształt i położenie poszczególnych części żołądka na zdjęciach: dno u góry, trzon bardziej centralnie, odźwiernik niżej i po prawej. To pomaga nie tylko przy samym opisie, ale też przy prawidłowym pozycjonowaniu pacjenta do badań pasażu przewodu pokarmowego czy gastrografii. Moim zdaniem rozpoznawanie dna na RTG to jedna z podstaw, bo zaburzenia jego zarysowania (np. przemieszczenie kopuły gazowej, ubytki wypełnienia, poziomy płyn–gaz) mogą sugerować przepuklinę rozworu przełykowego, zmiany guzowate albo powikłania pooperacyjne. W standardach opisów badań przewodu pokarmowego zawsze zwraca się uwagę na zarys dna, jego wypełnienie kontrastem i obecność gazu. Jeśli na kolejnych zdjęciach widzisz, że najwyższa część żołądka jest gładka, dobrze obrysowana i kontrast rozlewa się szeroko – praktycznie zawsze patrzysz na dno. Takie kojarzenie anatomii z obrazem naprawdę ułatwia potem naukę bardziej skomplikowanych patologii.

Pytanie 9

Podczas wykonywania badania EEG elektrodę P4 umieszcza się w okolicy

A. ciemieniowej po stronie lewej.

B. czołowej po stronie lewej.

C. czołowej po stronie prawej.

D. ciemieniowej po stronie prawej.

Prawidłowo – elektroda P4 w standardowym systemie 10–20 do badania EEG jest umieszczana w okolicy ciemieniowej po stronie prawej. Litera „P” pochodzi od angielskiego słowa „parietal”, czyli płat ciemieniowy, a cyfra „4” oznacza prawą półkulę. Parzyste liczby (2,4,6,8) zawsze odnoszą się do strony prawej, a nieparzyste (1,3,5,7) do lewej. To jest taki podstawowy kod, który w praktyce bardzo ułatwia szybkie orientowanie się w rozmieszczeniu elektrod na skórze głowy. W systemie 10–20 istotne jest, że pozycje elektrod wyznacza się w oparciu o konkretne punkty anatomiczne: nasadę nosa (nasion), guzowatość potyliczną z tyłu głowy (inion) oraz punkty przeduszne po obu stronach. Odległości między elektrodami stanowią 10% lub 20% całkowitej długości tych wymiarów czaszkowych. Elektroda P4 leży mniej więcej nad korą ciemieniową prawej półkuli, w rejonie reprezentującym czucie somatyczne i integrację bodźców czuciowych. Z praktycznego punktu widzenia prawidłowe położenie P4 ma znaczenie np. przy ocenie napadów padaczkowych pochodzących z okolicy ciemieniowej, przy analizie fal wolnych w uszkodzeniach ogniskowych oraz przy mapowaniu czynności bioelektrycznej mózgu w badaniach neurofizjologicznych. W pracowniach EEG standardem jest dokładne trzymanie się systemu 10–20 (a coraz częściej 10–10 w badaniach rozszerzonych), bo tylko wtedy zapis jest porównywalny między różnymi pracowniami i lekarz może wiarygodnie porównać kolejne badania tego samego pacjenta. Moim zdaniem warto sobie wręcz „na pamięć” opanować powiązanie liter z płatami mózgowymi: F – czołowy, C – centralny, P – ciemieniowy, T – skroniowy, O – potyliczny, a dalej już tylko pamiętać, że P4 to ciemieniowa prawa, dokładnie tak jak w kluczu.

Pytanie 10

Brachyterapia polegająca na wielokrotnym wsuwaniu i wysuwaniu źródła promieniowania do tego samego aplikatora nosi nazwę

A. PDR

B. MDR

C. LDR

D. HDR

Prawidłowa odpowiedź to PDR – czyli Pulsed Dose Rate brachyterapia. W praktyce oznacza to technikę, w której wysokoaktywny radionuklid (najczęściej Ir-192) jest wielokrotnie wsuwany i wysuwany do tego samego aplikatora w krótkich, powtarzających się „pulsach” dawki. Z zewnątrz wygląda to jak seria krótkich frakcji HDR, ale rozkład dawki w czasie ma naśladować efekt biologiczny klasycznej LDR (ciągłego, niskiego tempo dawki). Moim zdaniem to jest fajny przykład, jak fizyka medyczna i radiobiologia łączą się z techniką – mamy źródło HDR, ale sposób jego użycia sprawia, że tkanki widzą coś bardziej zbliżonego do LDR. W PDR źródło jest automatycznie przesuwane przez afterloader do poszczególnych pozycji w aplikatorze, zatrzymuje się tam na określony czas (tzw. dwell time), a potem jest wycofywane do bezpiecznego położenia. Cały cykl powtarza się co określony interwał, np. co godzinę, przez kilkanaście–kilkadziesiąt godzin. W wytycznych wielu ośrodków radioterapii podkreśla się, że PDR jest szczególnie użyteczna tam, gdzie chcemy mieć lepszą kontrolę nad rozkładem dawki niż w LDR, ale jednocześnie zachować korzystny profil powikłań późnych. Stosuje się ją m.in. w guzach ginekologicznych, nowotworach głowy i szyi czy w niektórych nawrotach nowotworów, gdzie precyzyjna rekonstrukcja pozycji aplikatora w TK lub MR i planowanie 3D pozwalają dokładnie zoptymalizować dawkę. W codziennej pracy technika PDR wymaga dobrej koordynacji zespołu: prawidłowego założenia aplikatorów, weryfikacji ich położenia obrazowaniem, rzetelnego planowania w systemie TPS oraz ścisłego przestrzegania procedur ochrony radiologicznej, bo mimo że źródło jest schowane w afterloaderze, jego aktywność jest wysoka i każda ekspozycja musi być pod pełną kontrolą.

Pytanie 11

Technik elektroradiolog do badania MR kręgosłupa lędźwiowego powinien ułożyć pacjenta:

A. na brzuchu, nogami do magnesu, ręce za głową.

B. na plecach, głową do magnesu, ręce za głową.

C. na plecach, głową do magnesu, ręce wzdłuż tułowia.

D. na brzuchu, nogami do magnesu, ręce wzdłuż tułowia.

Prawidłowe ułożenie pacjenta do badania MR kręgosłupa lędźwiowego to pozycja na plecach (supinacja), głową do magnesu, z rękami ułożonymi swobodnie wzdłuż tułowia. Taki układ wynika zarówno z zasad pozycjonowania w rezonansie, jak i z anatomii oraz przebiegu cewek nadawczo‑odbiorczych. Przy badaniu odcinka lędźwiowego zazwyczaj używa się cewki kręgosłupowej zintegrowanej ze stołem oraz ewentualnie dodatkowej cewki powierzchownej, która najlepiej przylega właśnie wtedy, gdy pacjent leży na plecach i jest stabilnie ułożony. Pozycja na plecach jest dla większości osób najwygodniejsza, co zmniejsza ryzyko ruchów podczas badania. A ruchy to, jak wiadomo, największy wróg jakości obrazów MR – powodują rozmycie granic struktur, artefakty ruchowe i konieczność powtarzania sekwencji. Ułożenie głową do magnesu jest standardem w większości protokołów dla kręgosłupa, bo pozwala prawidłowo wprowadzić pacjenta w izocentrum, gdzie pole magnetyczne jest najbardziej jednorodne. Dzięki temu sekwencje T1, T2, STIR czy FSE dają optymalny kontrast i rozdzielczość w obrębie trzonów kręgów L, krążków międzykręgowych oraz kanału kręgowego. Ręce wzdłuż tułowia są ważne z kilku powodów. Po pierwsze, minimalizują ryzyko ucisku, drętwienia i dyskomfortu, jaki pojawia się przy dłuższym badaniu, zwłaszcza jeśli ręce są uniesione lub nienaturalnie wygięte. Po drugie, taka pozycja ułatwia równomierne rozłożenie masy ciała i stabilizację kręgosłupa, co pomaga utrzymać prostą oś ciała i prawidłowe ułożenie w płaszczyźnie strzałkowej. Po trzecie, zmniejsza się szansa, że kończyny górne wejdą w obszar skanowania i spowodują niepotrzebne artefakty czy ograniczenie pola widzenia (FOV). W codziennej praktyce technika elektroradiologa dochodzi do tego jeszcze kilka drobiazgów: zastosowanie klinów pod kolana, żeby odciążyć odcinek lędźwiowy, poduszka pod głową, pasy mocujące lub wałki stabilizujące miednicę. Moim zdaniem warto zawsze poświęcić dodatkową minutę na dokładne wypoziomowanie pacjenta i wyrównanie linii kręgosłupa względem osi stołu, bo to potem procentuje lepszą powtarzalnością przekrojów i łatwiejszą oceną zmian na kolejnych badaniach kontrolnych.

Pytanie 12

W ultrasonografii występuje zależność:

A. im wyższa częstotliwość, tym głębsza penetracja wiązki.

B. im wyższa rozdzielczość, tym głębsza penetracja wiązki.

C. im wyższa częstotliwość, tym płytsza penetracja wiązki.

D. im wyższa częstotliwość, tym gorsza rozdzielczość.

Prawidłowa odpowiedź opiera się na podstawowej zasadzie fizyki ultradźwięków: im wyższa częstotliwość fali USG, tym silniejsze jest jej tłumienie w tkankach, a więc tym płytsza jest efektywna penetracja wiązki. Fala o wysokiej częstotliwości oddaje więcej energii po drodze – jest bardziej pochłaniana i rozpraszana, więc szybciej „gaśnie” w głębszych strukturach. Dlatego głowice 10–15 MHz używane są do badania tkanek powierzchownych, jak tarczyca, piersi, moszna czy naczynia w USG dopplerowskim, a do jamy brzusznej, nerek czy narządów miednicy typowo stosuje się 3–5 MHz, żeby dotrzeć głębiej. Moim zdaniem to jest jedna z kluczowych zależności, które trzeba mieć w głowie przy każdym doborze głowicy i ustawień aparatu. Wyższa częstotliwość daje lepszą rozdzielczość osiową i boczną – można zobaczyć drobniejsze szczegóły, lepiej odróżnić granice między tkankami, dokładniej ocenić ścianę naczynia czy grubość skóry. Ceną za to jest jednak mniejsza głębokość obrazowania. W codziennej praktyce wygląda to tak, że operator balansuje między rozdzielczością a penetracją: jeśli obraz w głębi jest zbyt słaby, obniża częstotliwość; jeśli bada strukturę leżącą płytko, podkręca częstotliwość, żeby zyskać szczegółowość. W większości zaleceń i podręczników do ultrasonografii ta zasada jest podkreślana jako standard dobrej praktyki: dobór częstotliwości powinien być zawsze dopasowany do głębokości badanej struktury i budowy pacjenta (np. u osób otyłych z reguły schodzi się z częstotliwością niżej). Dobrze jest też pamiętać, że sama regulacja „depth” na aparacie nie zastąpi właściwego wyboru częstotliwości – to dwie różne rzeczy technicznie i fizycznie.

Pytanie 13

W badaniu MR czas repetycji TR jest parametrem określającym odstęp czasu między

A. dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF90ᵒ

B. dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF180ᵒ

C. impulsem inwersji 90ᵒ a czasem powstania sygnału (echa).

D. impulsem inwersji 180ᵒ a czasem powstania sygnału (echa).

Prawidłowo – czas repetycji TR w badaniu rezonansu magnetycznego to odstęp czasu między dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF o kącie 90°. To jest taki podstawowy „rytmem serca” sekwencji spin-echo i większości klasycznych sekwencji. Po pierwszym impulsie 90° następuje wzbudzenie magnetyzacji poprzecznej, potem relaksacja T1 i T2, pojawia się echo, a dopiero po zadanym czasie TR podajemy kolejny impuls 90° i zaczyna się następny cykl pomiaru dla tej samej warstwy. W praktyce dobór TR decyduje o tym, jak bardzo obraz będzie zależny od relaksacji T1. Krótkie TR (np. 300–700 ms) silnie eksponuje różnice T1, czyli daje typowe obrazy T1-zależne. Długie TR (np. 2000 ms i więcej) zmniejsza wpływ T1 i pozwala bardziej „wybrzmieć” kontrastowi T2 lub gęstości protonowej. Moim zdaniem warto to sobie kojarzyć tak: technik ustawiając TR de facto ustawia, ile czasu da tkankom na odtworzenie magnetyzacji podłużnej po impulsie 90°. Jeśli czasu jest mało, tkanki o krótkim T1 będą jaśniejsze, bo szybciej się regenerują; jeśli dużo, różnice T1 się spłaszczają. W codziennej pracy przy planowaniu protokołów MR TR jest jednym z kluczowych parametrów razem z TE i ewentualnie TI. W standardowych sekwencjach spin-echo zawsze myślimy o TR jako o czasie pomiędzy kolejnymi impulsami 90°, a nie 180° czy impulsami inwersyjnymi. To pomaga też szybko odróżnić, czym jest TR, a czym TI, które definiuje się zupełnie inaczej. Dobrą praktyką jest zawsze patrzeć na TR i od razu kojarzyć, jaki rodzaj kontrastu uzyskamy oraz jak wpłynie to na czas trwania całej sekwencji i komfort pacjenta.

Pytanie 14

W obrazowaniu MR do uwidocznienia naczyń krwionośnych jest stosowana sekwencja

A. EPI

B. TOF

C. STIR

D. DWI

Prawidłowa odpowiedź to TOF, czyli technika Time of Flight. Jest to specjalny rodzaj angiografii MR (MRA), który wykorzystuje zjawisko napływu świeżej, niespoczynkowej krwi do warstwy obrazowania. Krew płynąca w naczyniach ma inny stan namagnesowania niż otaczające ją tkanki stacjonarne, dzięki czemu w odpowiednio zaprojektowanej sekwencji gradientowo-echo (GRE) naczynia wychodzą bardzo jasno na tle przytłumionych tkanek. Moim zdaniem to jedna z fajniejszych sztuczek fizycznych w MR, bo pozwala zobaczyć naczynia bez podawania kontrastu. W praktyce klinicznej TOF stosuje się głównie do oceny tętnic wewnątrzczaszkowych, tętnic szyjnych, czasem tętnic kręgowych i koła Willisa. Standardem jest 3D TOF w badaniach neuroangiograficznych – daje wysoką rozdzielczość przestrzenną, możliwość rekonstrukcji MIP (maximum intensity projection) oraz dobre uwidocznienie zwężeń, tętniaków czy malformacji naczyniowych. W badaniach wydolności tętnic szyjnych często łączy się TOF z sekwencjami T1 i T2, żeby jednocześnie ocenić zarówno światło naczynia, jak i blaszkę miażdżycową. Warto też kojarzyć, że TOF jest techniką niekontrastową, w przeciwieństwie do klasycznej angiografii kontrastowej czy MRA z gadolinem – szczególnie ważne u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie unikamy kontrastu. Dobrą praktyką jest odpowiednie ustawienie kierunku przepływu względem płaszczyzny skanowania, bo TOF najlepiej działa, gdy krew napływa prostopadle do warstwy. Jeśli przepływ jest bardzo wolny albo bardzo turbulentny, kontrast naczyń może się pogarszać, więc technik musi świadomie dobrać parametry TR, flip angle i grubość warstw. W diagnostyce radiologicznej TOF jest po prostu podstawowym narzędziem do nieinwazyjnej oceny naczyń w MR bez kontrastu.

Pytanie 15

Ultrasonograficzne środki kontrastowe to

A. toksyczne mikropęcherzyki gazu podawane dożylnie.

B. nietoksyczne mikropęcherzyki gazu podawane doustnie.

C. toksyczne mikropęcherzyki gazu podawane doustnie.

D. nietoksyczne mikropęcherzyki gazu podawane dożylnie.

Prawidłowo wskazałeś, że ultrasonograficzne środki kontrastowe to nietoksyczne mikropęcherzyki gazu podawane dożylnie. W praktyce klinicznej są to najczęściej mikropęcherzyki gazu (np. heksafluorku siarki) zamknięte w otoczce fosfolipidowej lub białkowej, o bardzo małej średnicy, zwykle poniżej średnicy krwinki czerwonej. Dzięki temu mogą swobodnie przepływać przez naczynia włosowate i nie blokują mikrokrążenia. Kluczowe jest, że są projektowane jako środki o wysokim profilu bezpieczeństwa, czyli nietoksyczne, szybko eliminowane z organizmu – gaz wydychany przez płuca, otoczka metabolizowana głównie w wątrobie. Moim zdaniem ważne jest też zrozumienie, po co w ogóle się je podaje. W ultrasonografii kontrastowej (CEUS – contrast enhanced ultrasound) wzmacniają one odbicie fal ultradźwiękowych na granicy gaz–płyn, co daje bardzo silny sygnał z krwi w naczyniach. Pozwala to dokładniej ocenić unaczynienie zmian ogniskowych w wątrobie, nerkach, trzustce, a także w guzach tkanek miękkich. W standardach EFSUMB i w zaleceniach europejskich CEUS jest uznawany za ważne narzędzie np. w różnicowaniu zmian ogniskowych w wątrobie, często jako alternatywa dla TK czy MR z kontrastem jodowym lub gadolinowym, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. W praktyce technik czy lekarz podaje kontrast dożylnie, zwykle do żyły obwodowej, w małej objętości, a następnie przepłukuje roztworem NaCl. Badanie prowadzi się w trybie niskiej mocy akustycznej (niski MI), żeby nie niszczyć mikropęcherzyków. Bardzo istotne jest też, że środek kontrastowy w USG pozostaje wewnątrznaczyniowy, nie przechodzi do przestrzeni pozanaczyniowej, co odróżnia go od części kontrastów w TK czy MR. Dzięki temu obrazowanie faz napływu i wypływu kontrastu jest bardzo precyzyjne i dobrze nadaje się do oceny dynamiki unaczynienia zmian nowotworowych. Z mojego doświadczenia CEUS jest szczególnie przydatny w ocenie guzów wątroby i powikłań pourazowych narządów jamy brzusznej.

Pytanie 16

W scyntygrafii dynamiczne badanie najczęściej rozpoczyna się

A. w momencie uzyskania stałego poziomu aktywności radiofarmaceutyku.

B. po godzinie od chwili podania radiofarmaceutyku.

C. w momencie lub tuż po iniekcji radiofarmaceutyku.

D. po dwóch godzinach od chwili podania radiofarmaceutyku.

Prawidłowa odpowiedź wynika z samej istoty scyntygrafii dynamicznej. W tego typu badaniu interesuje nas przede wszystkim przebieg w czasie: jak radiofarmaceutyk napływa do narządu, jak jest wychwytywany przez tkanki i jak potem jest z nich usuwany. Żeby zarejestrować pełną krzywą czas–aktywność, trzeba zacząć akwizycję obrazów dokładnie w momencie lub dosłownie tuż po iniekcji radiofarmaceutyku. Wtedy gammakamera „widzi” zarówno bardzo wczesną fazę naczyniową (przepływ krwi), jak i kolejne etapy dystrybucji i eliminacji. W badaniach takich jak scyntygrafia nerek (renoscyntygrafia), scyntygrafia perfuzyjna serca w trybie first-pass czy badania przepływu mózgowego, rozpoczęcie akwizycji już w chwili podania preparatu jest standardem i znajduje się w zaleceniach towarzystw medycyny nuklearnej. Z mojego doświadczenia, nawet kilkudziesięciosekundowe opóźnienie potrafi zniekształcić kształt krzywej i utrudnić interpretację: np. gorzej widać fazę napływu, trudniej ocenić perfuzję czy funkcję wydalniczą. Technicznie wygląda to tak, że pacjent jest już ułożony na stole, gammakamera jest ustawiona, parametry akwizycji wprowadzone, a operator podaje radiofarmaceutyk dożylnie dokładnie w chwili startu rejestracji. To pozwala potem analizować pik aktywności, czasy półzaniku, wskaźniki przepływu i filtracji. Dobra praktyka jest taka, żeby wszystko było wcześniej przygotowane: wenflon założony, pacjent poinformowany, brak zbędnych ruchów w trakcie pierwszych minut. Dzięki temu uzyskujemy wiarygodne dane dynamiczne, a nie tylko „statyczny obraz” po czasie, który w ogóle nie oddaje charakteru badania dynamicznego.

Pytanie 17

Co zostało uwidocznione na zamieszczonym radiogramie?

A. Złamanie kości skokowej.

B. Ostroga kości piętowej.

C. Zwichnięcie stawu skokowego.

D. Złamanie kostki bocznej.

Na radiogramie widoczna jest typowa ostroga kości piętowej, czyli wyrośl kostna zlokalizowana na dolno-przyśrodkowej powierzchni guza piętowego, w okolicy przyczepu rozcięgna podeszwowego. W obrazie RTG wygląda to jak haczykowate lub dziobowate uwypuklenie kości skierowane ku przodowi stopy. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych znalezisk radiologicznych – jeśli raz się je dobrze obejrzy, trudno je potem pomylić. W praktyce technika i lekarze radiolodzy zwracają szczególną uwagę na tę okolicę u pacjentów zgłaszających ból pięty, zwłaszcza nasilający się przy pierwszych krokach rano. Standardowo wykonuje się projekcje boczne stopy lub stawu skokowo-piętowego, bo w tej projekcji ostroga jest najlepiej uwidoczniona. W dobrych praktykach opisowych podkreśla się lokalizację (przyczep rozcięgna podeszwowego vs przyczep ścięgna Achillesa), wielkość wyrośli kostnej i ewentualne towarzyszące zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-piętowego. Trzeba też pamiętać, że sama obecność ostrogi na RTG nie zawsze koreluje z nasileniem dolegliwości bólowych – czasem pacjent ma dużą ostrogę i minimalne objawy, a innym razem odwrotnie. W praktyce klinicznej wynik badania obrazowego łączy się z badaniem fizykalnym i wywiadem. Radiogram pełni tu rolę potwierdzającą i różnicującą – pomaga odróżnić ostrogę od złamań zmęczeniowych guza piętowego, zmian pourazowych czy rzadziej zmian guzowatych. W pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie stopy, brak rotacji oraz dobranie takich parametrów ekspozycji, żeby struktury gąbczaste kości piętowej nie były ani przepalone, ani zbyt niedoświetlone – wtedy krawędzie ostrogi są wyraźne i łatwe do oceny.

Pytanie 18

Badanie gęstości mineralnej kości metodą DXA należy wykonać

A. z dalszego końca kości udowej.

B. z bliższego końca kości strzałkowej.

C. z dalszego końca kości strzałkowej.

D. z bliższego końca kości udowej.

Prawidłowa odpowiedź „z bliższego końca kości udowej” odnosi się do standardowego miejsca pomiaru gęstości mineralnej kości (BMD) w badaniu DXA w obrębie kończyny dolnej. W praktyce klinicznej za złoty standard uznaje się pomiar w okolicy szyjki kości udowej oraz w obrębie bliższego końca kości udowej, bo to właśnie tam najczęściej dochodzi do złamań osteoporotycznych biodra. Ten rejon zawiera dużo istotnej klinicznie kości beleczkowej, która szybko reaguje na ubytek masy kostnej, leczenie czy zmiany hormonalne. Dzięki temu wynik jest czuły na wczesne zmiany osteoporotyczne i dobrze koreluje z ryzykiem złamania. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś w diagnostyce osteoporozy pamięta tylko dwa miejsca do pomiaru DXA, to powinni to być: bliższy koniec kości udowej (biodro) i odcinek lędźwiowy kręgosłupa. W zaleceniach międzynarodowych (ISCD, IOF) właśnie biodro jest kluczowym obszarem do oceny BMD, szczególnie u osób starszych. Ważne jest też prawidłowe pozycjonowanie: kończyna dolna powinna być ułożona w lekkiej rotacji wewnętrznej, tak aby szyjka kości udowej była dobrze uwidoczniona, a pomiar powtarzalny w kolejnych badaniach kontrolnych. W praktyce technik radiologii zwraca uwagę na ustawienie miednicy, symetrię, brak artefaktów (np. metalowe implanty, zagięte ubranie), bo każdy taki szczegół może zafałszować wynik T-score i Z-score. Warto też wiedzieć, że na podstawie BMD z bliższego końca kości udowej obliczane jest ryzyko złamania w kalkulatorach typu FRAX, co jeszcze bardziej podkreśla wagę tego miejsca pomiaru. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, które dobrze utrwalają, że DXA to nie „jakiekolwiek zdjęcie kości”, tylko bardzo ściśle zdefiniowane, powtarzalne pomiary w określonych lokalizacjach anatomicznych.

Pytanie 19

Na przekroju poprzecznym TK mózgu strzałką wskazano obszar

A. hyperdensyjny w móżdżku.

B. hyperdensyjny w płacie czołowym.

C. hypodensyjny w płacie czołowym.

D. hypodensyjny w móżdżku.

Na przedstawionym przekroju poprzecznym TK głowy widoczny jest obraz w projekcji osiowej na poziomie tylnego dołu czaszki. Strzałka wyraźnie wskazuje strukturę położoną w obrębie móżdżku, poniżej półkul mózgowych i powyżej otworu wielkiego. Z mojego doświadczenia w opisywaniu takich badań najczęstszy błąd to pomylenie tego poziomu z płatami potylicznymi, ale tutaj widać typowy układ półkul móżdżku i robaka móżdżku. Zaznaczony obszar jest jaśniejszy niż prawidłowa tkanka móżdżku, czyli ma większą gęstość w jednostkach Hounsfielda – mówimy więc, że jest hyperdensyjny. W TK bez kontrastu taka hyperdensyjna zmiana w móżdżku najczęściej sugeruje świeży krwotok śródmózgowy lub krwotok do guza. W praktyce klinicznej rozpoznanie hyperdensyjnego ogniska w móżdżku ma duże znaczenie, bo krwotok w tej lokalizacji może szybko dawać wzrost ciśnienia śródczaszkowego i ucisk pnia mózgu. Standardowo, zgodnie z dobrymi praktykami radiologicznymi, opisując taki obraz, zwraca się uwagę na lokalizację (półkula móżdżku, robak), gęstość zmiany, obecność obrzęku, przemieszczenie struktur pośrodkowych i ewentualne poszerzenie układu komorowego. Warto też pamiętać, że hyperdensyjny obszar w TK może wynikać nie tylko z krwi, ale też z zwapnień, materiału kontrastowego lub ciała obcego, dlatego zawsze ocenia się kontekst kliniczny i porównuje z innymi warstwami oraz z wcześniejszymi badaniami. Moim zdaniem to pytanie dobrze uczy podstawowego odruchu: najpierw lokalizacja anatomiczna (tu móżdżek), dopiero potem charakter densyjny (hyper- czy hypodensyjny).

Pytanie 20

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na radiogramie stawu kolanowego?

A. Kłykieć boczny.

B. Guzek międzykłykciowy przyśrodkowy.

C. Kłykieć przyśrodkowy.

D. Guzek międzykłykciowy boczny.

Na radiogramie w projekcji a‑p (przednio‑tylnej) strzałka wskazuje na guzki międzykłykciowe kości piszczelowej, a dokładniej na guzek międzykłykciowy boczny. Widać go jako wyniosłość kostną w obrębie pola międzykłykciowego, po stronie bocznej (czyli bardziej „na zewnątrz” stawu). Kluczowe jest tu rozróżnienie: kłykcie to zaokrąglone powierzchnie stawowe kości udowej i piszczelowej, natomiast guzki międzykłykciowe leżą pomiędzy nimi, w miejscu przyczepu więzadeł krzyżowych i części włókien łąkotek. Na prawidłowo wykonanym RTG kolana w standardzie wg zaleceń ECR czy ESR najpierw określamy, gdzie jest strona boczna i przyśrodkowa – zwykle patrzymy na szerokość szpary stawowej i kształt kłykci piszczeli. Strona boczna ma zwykle nieco bardziej wklęsły zarys i mniejszy kłykieć piszczelowy. Moim zdaniem warto sobie w głowie układać prostą zasadę: od strony bocznej widzimy bardziej strome zbocze guzka międzykłykciowego. W praktyce technika radiologiczna używa identyfikacji guzków międzykłykciowych do oceny ustawienia więzadeł krzyżowych (np. przy podejrzeniu awulsji kostnej) oraz do oceny prawidłowości projekcji – jeśli guzki są przesłonięte przez kłykcie, projekcja może być obrócona. W badaniach porównawczych (np. przy planowaniu osi mechanicznej kończyny dolnej) poprawne rozpoznanie, który guzek jest boczny, a który przyśrodkowy, jest absolutną podstawą. W obrazowaniu TK i MR te same struktury są punktami orientacyjnymi przy opisie uszkodzeń ACL i PCL, dlatego dobrze je „wyłapywać” już na prostym RTG, bo to ułatwia dalszą interpretację bardziej złożonych badań.

Pytanie 21

Obrazowanie w sekwencjach STIR, FLAIR, SE wykonywane jest w badaniu

A. USG

B. PET

C. MR

D. TK

Prawidłowo powiązałeś sekwencje STIR, FLAIR i SE z rezonansem magnetycznym, czyli badaniem MR. To są nazwy konkretnych sekwencji obrazowania stosowanych właśnie w MRI. W uproszczeniu sekwencja to sposób „pobierania” sygnału z tkanek przez aparat, z określonymi czasami TR, TE, sposobem tłumienia sygnału, itp. STIR (Short Tau Inversion Recovery) to sekwencja tłumiąca sygnał tłuszczu. Dzięki temu bardzo dobrze widać obrzęk, naciek zapalny czy zmiany pourazowe, np. w układzie kostno‑stawowym, w kręgosłupie, w badaniach onkologicznych. FLAIR (Fluid Attenuated Inversion Recovery) tłumi sygnał płynu mózgowo‑rdzeniowego, przez co świetnie uwidacznia zmiany w istocie białej mózgu, np. w stwardnieniu rozsianym, niedokrwieniu czy zapaleniach. SE (Spin Echo) to klasyczna, podstawowa sekwencja MR, na której opierają się obrazy T1‑ i T2‑zależne, stosowana praktycznie w każdym badaniu MR, od głowy, przez kręgosłup, po jamę brzuszną. W praktyce klinicznej protokół MR głowy prawie zawsze zawiera kombinację sekwencji SE T1, SE/TSE T2 oraz FLAIR; z kolei w badaniach narządu ruchu bardzo często pojawia się STIR do oceny szpiku kostnego i tkanek miękkich. Moim zdaniem warto zapamiętać to skojarzenie: jeśli słyszysz STIR, FLAIR, SE, T1, T2, DWI – myślisz od razu „MR”, bo to jest standard w opisach badań i w zaleceniach towarzystw radiologicznych. W USG, TK czy PET takich nazw sekwencji po prostu się nie używa, tam operuje się innymi parametrami i protokołami.

Pytanie 22

Wysoką rozdzielczość przestrzenną obrazowania MR uzyskuje się przez

A. zwiększenie wielkości FoV i zmniejszenie matrycy obrazującej.

B. zmniejszenie wielkości FoV i zwiększenie matrycy obrazującej.

C. zwiększenie wielkości FoV i zwiększenie matrycy obrazującej.

D. zmniejszenie wielkości FoV i zmniejszenie matrycy obrazującej.

Prawidłowo: wysoka rozdzielczość przestrzenna w MR zależy głównie od wielkości piksela, a ten wynika z relacji pole widzenia (FoV) / matryca obrazująca. Im mniejszy FoV i im większa matryca, tym mniejszy piksel i tym wyraźniej widoczne drobne struktury. Matematycznie można to zapisać bardzo prosto: rozmiar piksela = FoV / liczba punktów w danym kierunku. Czyli jeśli zmniejszamy FoV, a jednocześnie zwiększamy liczbę próbek (większa matryca, np. z 256×256 na 512×512), to piksele robią się „gęstsze”, a obraz bardziej szczegółowy. Tak właśnie robi się np. badania stawów, przysadki, oczodołów – małe FoV, wysoka matryca, wysokie wymagania co do geometrii i ostrości. W praktyce technik zawsze musi szukać kompromisu: mniejszy FoV i większa matryca oznaczają dłuższy czas skanowania i mniejszy sygnał na piksel (SNR spada, bo ten sam sygnał z większego obszaru dzielimy na więcej elementów). Dlatego w standardach protokołów MR (np. neuroradiologicznych) ustala się minimalnie akceptowalny SNR i na tej podstawie dobiera FoV i matrycę. Moim zdaniem warto na to patrzeć praktycznie: jeśli lekarz prosi o „wysoką rozdzielczość”, to technik od razu myśli o zmniejszeniu FoV w stosunku do interesującej okolicy anatomicznej i zwiększeniu matrycy, o ile czas badania i współpraca pacjenta na to pozwalają. To jest klasyczna dobra praktyka w MR, stosowana praktycznie w każdym nowoczesnym protokole wysokorozdzielczym, np. w badaniach 3D T1 mózgu czy drobnych struktur kostno‑chrzęstnych.

Pytanie 23

Podczas badania gammakamerą źródłem promieniowania jest

A. kolimator.

B. detektor.

C. pacjent.

D. fotopowielacz.

Poprawnie – w klasycznym badaniu gammakamerą to pacjent jest faktycznym źródłem promieniowania. Do organizmu podaje się radiofarmaceutyk, czyli związek chemiczny połączony z radioizotopem (np. technet-99m). Ten izotop emituje promieniowanie gamma z wnętrza ciała. Gammakamera nic sama nie „wysyła” w stronę pacjenta, ona tylko rejestruje to, co wychodzi z organizmu. To jest podstawowa różnica między medycyną nuklearną a np. RTG – w RTG źródłem promieniowania jest lampa rentgenowska, a w scyntygrafii źródłem staje się sam pacjent po podaniu radiofarmaceutyku. W praktyce klinicznej pozwala to ocenić funkcję narządów, a nie tylko ich anatomię. Przykład: w scyntygrafii kości radiofarmaceutyk gromadzi się tam, gdzie jest zwiększony metabolizm kostny, więc na obrazie widzimy „gorące ogniska” np. przerzutów. W scyntygrafii perfuzyjnej płuc oceniamy przepływ krwi przez miąższ płucny na podstawie rozmieszczenia znacznika. Wszystko to jest możliwe właśnie dlatego, że promieniowanie wychodzi z wnętrza ciała, a nie z zewnątrz. Z mojego doświadczenia wielu uczniów myli to z RTG i myśli, że gammakamera świeci jak lampa, a pacjent tylko „pochłania”. A jest dokładnie odwrotnie: pacjent świeci (w sensie emituje kwanty gamma), a kamera je łapie. Z punktu widzenia ochrony radiologicznej też się tak go traktuje – po podaniu radioizotopu pacjent jest traktowany jak źródło promieniowania i obowiązują określone zasady postępowania, ograniczanie czasu przebywania personelu blisko pacjenta, zalecenia wypisowe dla chorego itp. To jest standard w medycynie nuklearnej, opisany w wytycznych IAEA, EANM i krajowych rekomendacjach.

Pytanie 24

Którą kość zaznaczono strzałką na radiogramie stopy?

A. Kość łódkowatą.

B. Kość skokową.

C. Kość klinowatą boczną.

D. Kość sześcienną.

Na radiogramie stopy w projekcji AP strzałka wskazuje kość sześcienną, czyli jedną z kości stępu położoną po stronie bocznej. Kość sześcienna leży dystalnie w stosunku do kości piętowej, a proksymalnie do IV i V kości śródstopia, częściowo także sąsiaduje z III kością śródstopia. Od strony przyśrodkowej łączy się z kością klinowatą boczną oraz z kością łódkowatą. Na prawidłowo wykonanym RTG łatwo ją zlokalizować właśnie jako boczną kość stępu, tworzącą jakby „kostkę” pomiędzy piętą a bocznymi kośćmi śródstopia. Moim zdaniem kluczowe jest tu świadome „czytanie” obrazu: zaczynamy od kości piętowej, idziemy dystalnie po stronie bocznej i pierwsza wyraźna kość stępu przed piętą to właśnie kość sześcienna. W praktyce technika radiologii często musi ocenić tę kość pod kątem złamań zmęczeniowych, urazów w obrębie stawu Choparta, a także przy deformacjach stopy, np. w stopie końsko‑szpotawej. W dobrych praktykach opisowych zwraca się uwagę na ciągłość zarysów korowych kości, szerokość szpar stawowych z sąsiednimi kośćmi śródstopia oraz ewentualne odłamy awulsyjne przy przyczepach więzadeł. W badaniach kontrolnych po unieruchomieniu gipsowym technik powinien zadbać o identyczne lub bardzo zbliżone pozycjonowanie, żeby lekarz mógł wiarygodnie porównać zrost w obrębie kości sześciennej. To z pozoru mała kość, ale w biomechanice stopy odgrywa dość istotną rolę, stabilizując boczny filar stopy i przenosząc obciążenia przy chodzeniu i bieganiu.

Pytanie 25

Na rentgenogramie stopy uwidocznione jest złamanie

A. paliczka bliższego palca I i II.

B. paliczka bliższego palca I i V.

C. I i V kości śródstopia.

D. III i IV kości śródstopia.

Prawidłowo rozpoznałeś, że złamanie dotyczy III i IV kości śródstopia. Na tym zdjęciu RTG w projekcji grzbietowo‑podeszwowej widać ciąg kości śródstopia ustawionych równolegle. W dobrym opisie zawsze „jedziemy” po kolei: od I do V kości, oceniając ciągłość warstwy korowej, zarys jamy szpikowej oraz ewentualne przemieszczenie odłamów. W przypadku III i IV kości śródstopia linia korowa jest ewidentnie przerwana, widoczna jest szczelina złamania przebiegająca poprzecznie, z lekką zmianą osi trzonu. To jest typowy obraz złamania trzonów kości śródstopia, często urazowego, np. po urazie skrętnym lub uderzeniu przodostopia. Moim zdaniem kluczowy na takim zdjęciu jest właśnie spokojny, systematyczny przegląd każdej kości, zamiast „rzucania okiem” na całą stopę. W praktyce klinicznej przy złamaniu III i IV kości śródstopia pacjent będzie zgłaszał ból i tkliwość uciskową w środkowej części przodostopia, a w badaniu fizykalnym pojawi się obrzęk i ograniczenie obciążania kończyny. Standardy opisowe w radiologii zalecają, żeby przy złamaniach śródstopia zawsze podać: które kości są złamane (numer I–V), lokalizację w obrębie kości (podstawa, trzon, głowa), typ złamania (poprzeczne, skośne, wieloodłamowe) oraz stopień przemieszczenia. Tu mamy złamania trzonów III i IV kości, wyraźnie oddzielone od sąsiednich struktur, bez zajęcia stawów śródstopno‑paliczkowych. W praktyce technika zdjęcia też ma znaczenie: prawidłowe ułożenie stopy i odpowiednia ekspozycja pozwalają odróżnić cienkie linie złamania od nakładających się cieni czy naczyń. W codziennej pracy dobrze jest porównywać szerokość i przebieg jamy szpikowej wszystkich kości śródstopia – jeśli dwie z nich nagle „łamią linię”, to zwykle właśnie tam kryje się złamanie.

Pytanie 26

Do badania MR nadgarstka pacjenta należy ułożyć

A. na brzuchu, badana ręka wyciągnięta ponad głowę.

B. na brzuchu, badana ręka ułożona wzdłuż ciała.

C. na plecach, badana ręka wyciągnięta ponad głowę.

D. na plecach, badana ręka ułożona wzdłuż ciała.

Poprawna odpowiedź wskazuje klasyczne, zalecane ułożenie pacjenta do badania MR nadgarstka: na brzuchu (pozycja pronacyjna), z badaną ręką wyciągniętą ponad głowę, tak żeby nadgarstek znalazł się w centrum cewki nadgarstkowej i w izocentrum magnesu. Taka pozycja wynika z praktyki pracowni rezonansu i z zaleceń producentów cewek oraz systemów MR – chodzi o uzyskanie jak najwyższego SNR (stosunku sygnału do szumu) i minimalizację artefaktów ruchowych. Gdy ręka jest wyciągnięta do góry, łatwiej jest precyzyjnie ułożyć nadgarstek w cewce powierzchniowej, ograniczyć ruchy palców i przedramienia oraz ustabilizować staw za pomocą klinów, gąbek i pasów mocujących. Z mojego doświadczenia technicy często podkreślają, że w tej pozycji łatwiej też „odsunąć” bark i tułów od pola obrazowania, co zmniejsza ryzyko artefaktów od oddechu i pracy mięśni obręczy barkowej. W praktyce klinicznej taka pozycja dobrze sprawdza się zwłaszcza przy badaniach wysokopolowych (1,5 T i 3 T), gdzie bardzo ważne jest dokładne pozycjonowanie w izocentrum i właściwe dopasowanie cewki nadgarstkowej. Dodatkowo, pozycja na brzuchu z ręką nad głową umożliwia wygodne podłączenie cewek dedykowanych, prowadzenie cewek kablowych tak, żeby nie tworzyły pętli oraz bezpieczne ułożenie przewodów, co jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa MR. W dobrych praktykach przyjmuje się też, że przed rozpoczęciem sekwencji warto sprawdzić, czy pacjent jest w stanie utrzymać tę pozycję przez cały czas badania – jeśli tak, zwykle uzyskujemy bardzo dobre, ostre obrazy stawu nadgarstkowego, ścięgien, więzadeł i kości nadgarstka, co ma kluczowe znaczenie np. przy urazach sportowych, podejrzeniu jałowej martwicy, zmian przeciążeniowych czy ocenie więzadła scapholunate.

Pytanie 27

Na radiogramie żuchwy uwidoczniono złamanie w okolicy

A. prawego wyrostka kłykciowego.

B. prawej gałęzi żuchwy.

C. lewej gałęzi żuchwy.

D. lewego wyrostka kłykciowego.

Prawidłowo wskazano „prawą gałąź żuchwy”. Na zdjęciu w projekcji czołowej (AP/PA) trzeba pamiętać o zasadzie lustrzanego odbicia: prawa strona pacjenta znajduje się po lewej stronie obrazu, a lewa po prawej. Dlatego, analizując złamania żuchwy, zawsze najpierw orientujemy się na znaczniku strony (tu literka L po prawej stronie zdjęcia oznacza lewą stronę pacjenta). Z mojego doświadczenia to najczęstsze źródło pomyłek u początkujących – patrzą „intuicyjnie” zamiast na oznaczenia. Gałąź żuchwy to pionowy odcinek kości między kątem żuchwy a wyrostkiem kłykciowym i dziobiastym. Na prawidłowo opisanym radiogramie widać przerwanie ciągłości zarysu właśnie w obrębie prawej gałęzi – linia złamania przebiega przez jej wysokość, z lekkim przemieszczeniem fragmentów. W praktyce technika obrazowania żuchwy zakłada wykonanie co najmniej dwóch rzutów wzajemnie prostopadłych (np. projekcja PA i skośna), ale w testach często pokazuje się jedną projekcję, żeby sprawdzić umiejętność orientacji anatomicznej. Dobra praktyka to systematyczne „skanowanie” obrazu: zaczynamy od wyrostków kłykciowych i dziobiastych, potem przechodzimy przez gałęzie, kąty, trzon i symfizę. W stanach pourazowych, zgodnie z zaleceniami m.in. AO CMF, bardzo ważne jest właśnie świadome rozróżnienie złamań gałęzi od uszkodzeń wyrostka kłykciowego, bo wpływa to później na plan leczenia (zachowawcze vs operacyjne, dobór płyt i śrub, unieruchomienie międzyzębowe). Umiejętność poprawnego rozpoznania lokalizacji złamania na prostym RTG jest też podstawą do dalszej diagnostyki TK, która jest złotym standardem przy złamaniach twarzoczaszki, ale i tak zaczynasz od takiej właśnie analizy jak tutaj.

Pytanie 28

W standardowym badaniu elektrokardiograficznym elektrodę C4 należy umieścić

A. w V międzyżebrzu w linii przedniej pachowej.

B. w IV międzyżebrzu przy lewym brzegu mostka.

C. w V międzyżebrzu w linii środkowo-obojczykowej lewej.

D. w IV międzyżebrzu przy prawym brzegu mostka.

Prawidłowe umiejscowienie elektrody C4 (czyli przedsercowej elektrody V4) to V międzyżebrze w linii środkowo-obojczykowej lewej. Jest to standardowy, książkowy punkt przyłożenia w 12‑odprowadzeniowym EKG, zgodny z zaleceniami towarzystw kardiologicznych (np. ESC, AHA). V4 leży mniej więcej nad koniuszkiem serca, dlatego jej prawidłowa lokalizacja ma duże znaczenie przy ocenie odprowadzeń przedsercowych, zwłaszcza w diagnostyce zawału ściany przedniej i przednio‑bocznej. W praktyce klinicznej zawsze najpierw lokalizuje się prawidłowo IV międzyżebrze przy prawym brzegu mostka (miejsce dla V1), potem V2, a dopiero na tej podstawie wyznacza się V4 w V międzyżebrzu w linii środkowo‑obojczykowej lewej. Dopiero później dokłada się V3 pomiędzy V2 i V4 oraz V5 i V6 bardziej bocznie. Dzięki temu unika się typowego błędu „na oko”, który potrafi przesunąć elektrodę o całe jedno międzyżebrze. Z mojego doświadczenia, jeśli V4 jest za wysoko (np. w IV międzyżebrzu), zapis może sugerować fałszywe zmiany odcinka ST albo załamanek T, co wprowadza lekarza w błąd diagnostyczny. W ratownictwie medycznym i pracowniach diagnostycznych przyjmuje się zasadę: lepiej poświęcić 20–30 sekund na dokładne znalezienie linii środkowo‑obojczykowej i policzenie żeber, niż później mieć wątpliwy zapis. Warto też pamiętać, że u osób otyłych lub kobiet z dużym biustem lokalizacja bywa trudniejsza – wtedy jeszcze ważniejsze jest trzymanie się anatomicznych punktów orientacyjnych, a nie tylko wizualnego „przyzwyczajenia”. Poprawne ułożenie V4/C4 to fundament wiarygodnego badania EKG.

Pytanie 29

Który stan patologiczny został zarejestrowany podczas wykonywania badania EKG?

A. Dodatkowe pobudzenia komorowe.

B. Migotanie przedsionków.

C. Trzepotanie przedsionków.

D. Migotanie komór.

Na zapisanym na rycinie EKG widać wyraźnie miarowy rytm zatokowy, a pomiędzy prawidłowymi zespołami QRS pojawiają się pojedyncze, wcześniejsze, szerokie i zniekształcone zespoły QRS bez poprzedzającej ich fali P. To jest klasyczny obraz dodatkowych pobudzeń komorowych (PVC – premature ventricular complexes). Komorowe pobudzenie przedwczesne powstaje w ektopowym ognisku w mięśniu komór, dlatego przewodzenie nie odbywa się typową drogą przez układ bodźcoprzewodzący, tylko rozchodzi się wolniej przez mięsień – stąd poszerzony, dziwnie wyglądający QRS i zwykle przeciwstawne wychylenie załamka T. Po takim pobudzeniu często obserwuje się tzw. przerwę wyrównawczą. W praktyce, gdy technik opisuje zapis EKG z PVC, powinien zwrócić uwagę na ich częstość (pojedyncze, pary, salwy), morfologię (jednokształtne, wielokształtne) i kontekst kliniczny pacjenta. Pojedyncze PVC u młodej osoby bez objawów zwykle nie są groźne, ale liczne lub w salwach u chorego kardiologicznego mogą wymagać pilnej konsultacji lekarskiej. Z mojego doświadczenia warto od razu zaznaczyć na wydruku fragment z dodatkowymi pobudzeniami, opisać je w protokole i zadbać o poprawną kalibrację (10 mm/mV, 25 mm/s), bo bez tego kardiolog nie będzie miał pełnej informacji do oceny ryzyka arytmii. Dobra praktyka jest też porównanie aktualnego zapisu z wcześniejszym, jeśli jest dostępny – czasem narastanie liczby PVC jest pierwszym sygnałem pogarszającej się funkcji lewej komory lub zaburzeń elektrolitowych.

Pytanie 30

Źródłem promieniowania protonowego stosowanego w radioterapii jest

A. bomba kobaltowa.

B. przyspieszacz liniowy.

C. cyklotron.

D. cyberknife.

Prawidłowo wskazano cyklotron jako źródło promieniowania protonowego w radioterapii. W nowoczesnej terapii protonowej wiązka protonów musi być rozpędzona do bardzo wysokich energii, rzędu 70–250 MeV, tak aby miała odpowiedni zasięg w tkankach pacjenta. Do takiego przyspieszania świetnie nadaje się właśnie cyklotron, czyli akcelerator cykliczny, w którym protony poruszają się po spiralnej trajektorii w silnym polu magnetycznym i są wielokrotnie przyspieszane przez zmienne pole elektryczne. Na wyjściu z cyklotronu otrzymujemy stabilną, praktycznie ciągłą wiązkę protonów o zadanej energii. Dopiero później ta wiązka jest kształtowana przez systemy optyki wiązki, skanery, kolimatory i modulatory zasięgu, żeby precyzyjnie dopasować rozkład dawki do guza. W praktyce klinicznej cyklotron jest sercem całego ośrodka protonoterapii – zwykle znajduje się w osobnym, silnie osłoniętym bunkrze, a do stanowisk terapeutycznych wiązka jest doprowadzana systemem tuneli próżniowych i magnesów odchylających. Dzięki efektowi piku Bragga protony oddają większość energii na końcu swojego toru, co pozwala oszczędzać zdrowe tkanki za guzem; to jedna z głównych zalet protonoterapii w porównaniu z klasyczną fotonową radioterapią z przyspieszacza liniowego. Moim zdaniem warto pamiętać, że inne urządzenia, które często widzi się na oddziale radioterapii, jak linak czy cyberknife, pracują zupełnie inaczej – generują głównie promieniowanie fotonowe (X), a nie wiązkę protonów. W standardach międzynarodowych (np. zalecenia ICRU, IAEA) zawsze podkreśla się, że dla wiązek protonowych stosuje się wyspecjalizowane akceleratory, w tym właśnie cyklotrony lub synchrotrony, a nie klasyczne bomby kobaltowe.

Pytanie 31

Którą patologię uwidoczniono w badaniu angiograficznym?

A. Stenozę naczyń mózgowych.

B. Guza mózgu.

C. Cystę mózgu.

D. Tętniaka naczyń mózgowych.

Na przedstawionej angiografii widoczna jest typowa dla tętniaka naczyń mózgowych, dobrze odgraniczona, okrągła struktura wypełniona kontrastem, która uchodzi z jednej z tętnic mózgowych. Ma ona charakter tzw. workowatego poszerzenia światła naczynia, z wyraźną szyją tętniaka i zachowanym przepływem w tętnicy macierzystej. W badaniu DSA (digital subtraction angiography) takie ognisko kontrastowania, zlokalizowane na przebiegu tętnicy, jest klasycznym obrazem tętniaka, a nie guza czy torbieli. W praktyce klinicznej właśnie angiografia jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala dokładnie ocenić wielkość, szyję, kształt, relacje do sąsiednich naczyń i drobnych gałązek. Od tej oceny zależy później dobór metody leczenia: klipsowanie neurochirurgiczne albo leczenie wewnątrznaczyniowe (np. coilowanie, stent‑assisted coiling, flow diverter). Moim zdaniem warto zapamiętać, że na angiografii szukamy zmian w obrębie światła naczynia, a nie masy uciskającej z zewnątrz. Guzy mózgu i cysty lepiej widać w TK lub MR, natomiast tętniaki i stenozy najlepiej ocenia się właśnie w badaniu naczyniowym z kontrastem. W codziennej pracy technika radiologii kluczowe jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobór projekcji (często kilka rzutów tej samej tętnicy) i odpowiednio szybkie podanie kontrastu, żeby nie przeoczyć wypełniania tętniaka ani fazy żylnej. Dobra jakość obrazów ma realny wpływ na bezpieczeństwo chorego, bo od dokładnej angiografii zależy, czy neurochirurg lub radiolog interwencyjny będzie mógł bezpiecznie zaplanować zabieg.

Pytanie 32

Na obrazie ultrasonograficznym jamy brzusznej uwidoczniono

A. nerkę.

B. śledzionę.

C. trzustkę.

D. wątrobę.

Na tym obrazie USG faktycznie widoczna jest wątroba – i to w dość klasycznym ujęciu. Charakterystyczne jest jednorodne, drobnoziarniste echo miąższu, o echogeniczności nieco wyższej niż kora nerki i podobnej lub lekko wyższej niż śledziona (w praktyce porównuje się to zawsze w jednym badaniu, a nie z pamięci). Widzimy typowy układ: powierzchnia wątroby tworzy gładką, silnie echogeniczną linię pod kopułą przepony, a w miąższu przebiegają bezechowe lub hipoechogeniczne naczynia – żyła wrotna i żyły wątrobowe – często z echogenicznymi ścianami. Moim zdaniem właśnie to rozpoznawanie naczyń jest jednym z najlepszych trików w praktyce. W standardach badań USG jamy brzusznej (np. PTU) podkreśla się konieczność oceny wielkości wątroby, jednorodności miąższu, zarysu brzegów oraz stosunku echogeniczności do nerki prawej. W pozycji leżącej na plecach sonda zwykle leży pod prawym łukiem żebrowym, a obraz obejmuje prawy płat z przeponą u góry. W codziennej pracy technika i lekarz powinni umieć odróżnić prawidłową wątrobę od zmian typu stłuszczenie, marskość czy ogniska ogniskowe. Na przykład w stłuszczeniu wątroba staje się wyraźnie bardziej hiperechogeniczna, a głębsze partie gorzej widoczne. W takich zadaniach testowych warto zawsze „odhaczyć” sobie: jednorodny miąższ + kontakt z przeponą + duże naczynia w środku = najczęściej wątroba w projekcji podżebrowej prawej.

Pytanie 33

Elementem systemu rejestracji obrazu, w którym fotony promieniowania X są bezpośrednio konwertowane na sygnał elektryczny, jest

A. detektor z jodkiem cezu.

B. detektor z amorficznym selenem.

C. płyta luminoforowa.

D. błona halogenosrebrowa.

Prawidłowo wybrany detektor z amorficznym selenem to klasyczny przykład tzw. bezpośredniej detekcji promieniowania X. W takim układzie fotony promieniowania rentgenowskiego są pochłaniane bez udziału pośredniego świecenia (bez etapu emisji światła widzialnego), a ich energia jest od razu zamieniana na ładunek elektryczny w warstwie półprzewodnika, właśnie amorficznego selenu (a-Se). Pod wpływem promieniowania w a-Se powstają pary elektron–dziura, które następnie są zbierane dzięki przyłożonemu polu elektrycznemu i rejestrowane przez matrycę cienkowarstwowych tranzystorów (TFT). Daje to bardzo dobrą rozdzielczość przestrzenną, co w praktyce świetnie sprawdza się np. w mammografii cyfrowej, gdzie liczy się widoczność drobnych mikrozwapnień i bardzo delikatnych struktur. W systemach bezpośrednich unika się rozmycia związanego z rozpraszaniem światła w luminoforze, dlatego krawędzie struktur są ostrzejsze, a obraz bardziej „czysty”. Z mojego doświadczenia to właśnie na detektorach z a-Se najłatwiej dostrzec subtelne różnice gęstości tkanek. W wielu zaleceniach producentów i wytycznych dotyczących jakości obrazów (np. w mammografii) podkreśla się znaczenie wysokiej rozdzielczości i niskiego szumu, co systemy z bezpośrednią konwersją bardzo dobrze zapewniają. W praktyce klinicznej technik zwykle nie widzi „gołego” selenu, tylko cały panel detektora, ale warto kojarzyć, że jeśli w opisie sprzętu jest mowa o direct conversion, direct digital radiography z a-Se, to właśnie chodzi o taki mechanizm: promieniowanie X → ładunek elektryczny, bez etapu świecenia. To jest podstawowa różnica wobec detektorów scyntylacyjnych z jodkiem cezu, które pracują w trybie pośrednim.

Pytanie 34

Na zarejestrowanych obrazach badania renoscyntygraficznego widać, że prawa nerka pacjenta

A. wykazuje opóźnione wydalanie radioznacznika.

B. gromadzi prawidłowo radioznacznik.

C. wykazuje opóźnione gromadzenie radioznacznika.

D. nie gromadzi radioznacznika.

Na przedstawionych kolejnych klatkach badania renoscyntygraficznego widać wyraźnie, że po stronie lewej (oznaczenie L) nerka gromadzi radioznacznik, a następnie stopniowo go wydala – obraz jest dynamiczny, krzywa czas–aktywność w takiej nerce zwykle ma typowy kształt: szybki wzrost, plateau, potem powolny spadek. Po stronie prawej (P) praktycznie od początku badania brak jest wyraźnego ogniska wychwytu w rzucie prawej nerki, a w kolejnych minutach nic się tam istotnie nie zmienia. To właśnie jest typowy obraz nerki, która nie gromadzi radioznacznika – albo z powodu braku perfuzji, albo ciężkiego uszkodzenia miąższu, albo w skrajnych przypadkach braku czynnej nerki (np. nerka zanikowa, po przebytych zmianach zapalnych, niedokrwiennych, po ciężkim uszkodzeniu toksycznym itp.). W rutynowej praktyce medycyny nuklearnej przy interpretacji renoscyntygrafii zawsze porównuje się obie nerki: symetrię ukrwienia, tempo narastania sygnału, maksymalne gromadzenie oraz fazę wydalania. Jeżeli jedna nerka jest praktycznie „niewidoczna” na wszystkich fazach, a tło w tej okolicy nie różni się od reszty jamy brzusznej, mówimy o braku gromadzenia radioznacznika. Moim zdaniem ważne jest też, żeby pamiętać o możliwych przyczynach technicznych: zbyt mała dawka, zła kolimacja, przesunięcie pacjenta – ale tutaj lewa nerka jest prawidłowo widoczna, więc problem techniczny jest mało prawdopodobny. W opisie takiego badania według dobrych praktyk (EANM, SNMMI) podaje się zwykle procentowy udział czynnościowy każdej nerki; przy braku gromadzenia po jednej stronie udział tej nerki będzie bliski 0%. Klinicznie takie rozpoznanie ma duże znaczenie np. przed planowanym zabiegiem urologicznym, kwalifikacją do nefrektomii, oceną powikłań po zatorze tętnicy nerkowej lub po ciężkim odmiedniczkowym zapaleniu. Tego typu obraz nie zostawia dużego pola do interpretacji – to nie jest ani opóźnione gromadzenie, ani czyste zaburzenie fazy wydalania, tylko funkcjonalnie „niema” nerka.

Pytanie 35

Parametr spirometryczny czynnościowa pojemność zalegająca oznaczany jest skrótem

A. RV

B. TLC

C. TV

D. FRC

Prawidłowy skrót dla czynnościowej pojemności zalegającej to FRC, czyli z angielskiego Functional Residual Capacity. Ta wartość opisuje objętość powietrza, która pozostaje w płucach po zakończeniu spokojnego wydechu, kiedy mięśnie oddechowe są w zasadzie rozluźnione. Moim zdaniem to jeden z ważniejszych parametrów, bo pokazuje „ustawienie” układu oddechowego w stanie spoczynku, bez forsowania wdechu czy wydechu. FRC jest sumą objętości zalegającej (RV) i objętości zapasowej wydechowej (ERV). W praktyce, przy interpretacji spirometrii i badań pojemności płuc, FRC pomaga ocenić, czy płuca są nadmiernie rozdęte, jak np. w POChP, czy raczej zapadają się, jak w niektórych restrykcjach. W nowoczesnej diagnostyce używa się różnych metod wyznaczania FRC: bodypletyzmografii, techniki helowej, azotowej. Z mojego doświadczenia, w opisach badań bardzo często wnioskujemy o pułapkowaniu powietrza właśnie na podstawie podwyższonego FRC względem normy. Standardy spirometryczne (np. ERS/ATS) podkreślają, że sama spirometria przepływowo-objętościowa nie wystarcza do oceny FRC, trzeba badania pojemności płuc. Warto też pamiętać, że FRC jest mocno zależne od pozycji ciała: w leżeniu spada, w pozycji stojącej rośnie, co ma znaczenie np. przy kwalifikacji pacjentów do zabiegów czy wentylacji mechanicznej. W praktyce technika badań powinna minimalizować błędy: pacjent spokojnie oddycha, nie może być po forsownym wysiłku, a sprzęt musi być regularnie kalibrowany, żeby FRC było wiarygodne i porównywalne między badaniami.

Pytanie 36

Wskaż osłonę radiologiczną, która jest stosowana w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej.

A. Osłona 3

B. Osłona 4

C. Osłona 1

D. Osłona 2

Prawidłowo wskazana „Osłona 2” odpowiada typowemu fartuchowi ochronnemu stosowanemu rutynowo w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej. Jest to fartuch z materiału ołowiowego (lub równoważnego, np. kompozyty bez ołowiu) o określonym współczynniku równoważnika ołowiu, najczęściej 0,25–0,35 mm Pb dla badań stomatologicznych. Tego typu osłony są projektowane tak, żeby zabezpieczać tułów, narządy szczególnie wrażliwe (szpik kostny, gonady, część jamy brzusznej) oraz tarczycę, przy jednoczesnym zachowaniu wygody i swobody ruchów pacjenta. W gabinecie stomatologicznym, zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i wymaganiami wynikającymi z prawa atomowego oraz zaleceń Państwowej Agencji Atomistyki, pacjent podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych, pantomograficznych czy cefalometrycznych powinien być osłonięty właśnie takim fartuchem lub jego odmianą (czasem połączoną z kołnierzem na tarczycę). Moim zdaniem kluczowe jest tutaj połączenie dwóch rzeczy: odpowiedniej grubości równoważnika ołowiu i właściwego dopasowania do sylwetki. Jeżeli fartuch jest za krótki, źle zapięty albo zsuwa się z barków, realna skuteczność ochrony spada, nawet jeśli teoretycznie spełnia normy. W praktyce technik elektroradiologii zawsze powinien sprawdzić, czy fartuch dobrze przylega, czy nie ma ubytków w materiale osłonowym i czy nie jest mechanicznie uszkodzony (pęknięcia, załamania). Dobrą praktyką jest też regularna kontrola fartuchów w badaniu rentgenowskim serwisowym, żeby wykryć ewentualne nieszczelności. W radiologii stomatologicznej stosuje się jeszcze dodatkowe osłony lokalne – np. kołnierze na tarczycę u dzieci – ale podstawowym elementem, który większość osób kojarzy z gabinetem RTG u dentysty, jest właśnie taki fartuch jak na ilustracji oznaczonej jako Osłona 2.

Pytanie 37

Efekt „tea cup” widoczny jest na mammografach wykonanych w projekcji

A. skośnej.

B. bocznej.

C. stycznej.

D. dolinowej.

Prawidłowo – efekt „tea cup” opisuje się w mammografii głównie w projekcji bocznej (ML lub MLO z mocnym komponentem bocznym), bo właśnie w tej orientacji najlepiej widać zachowanie się gęstego materiału w świetle przewodów i torbieli. Chodzi tu przede wszystkim o złogi wapnia (mikro- i makrozwapnienia) lub gęstą zawiesinę, która pod wpływem grawitacji „opada” na dno zmiany torbielowatej. Na obrazie bocznym tworzy się wtedy charakterystyczny poziom płynu z półkolistym, odcinającym się od góry „meniskiem” – wygląda to trochę jak filiżanka z herbatą oglądana z boku, stąd nazwa. W praktyce technik czy pielęgniarka wykonująca mammografię dba o to, żeby projekcja boczna była dobrze ustawiona: pierś musi być równomiernie uciśnięta, a pacjentka odpowiednio ustawiona (bark cofnięty, broda uniesiona, brak rotacji tułowia). Wtedy grawitacja działa przewidywalnie i zawiesina w torbieli układa się w sposób typowy. Radiolog, patrząc na boczną projekcję, może odróżnić proste torbiele z tzw. osadem mleczka wapiennego od zmian bardziej niepokojących, np. nieregularnych mikrozwapnień w masie guza. Moim zdaniem to jest jeden z klasycznych przykładów, jak sama geometria projekcji i zrozumienie fizyki (grawitacja, poziomy płynu) pomaga w interpretacji obrazów. W wielu podręcznikach z mammografii podkreśla się, że przy podejrzeniu torbieli z osadem albo tzw. „galactocele” warto mieć dobrą projekcję boczną, żeby ten efekt „tea cup” ocenić zgodnie ze standardami EUSOBI czy ACR – to po prostu ułatwia kwalifikację zmiany jako łagodnej.

Pytanie 38

Skrótem CTV w radioterapii oznacza się

A. obszar leczony.

B. obszar guza.

C. zaplanowany obszar napromieniania.

D. kliniczny obszar napromieniania.

Prawidłowo: CTV, czyli Clinical Target Volume, po polsku tłumaczymy właśnie jako kliniczny obszar napromieniania. To nie jest tylko sam guz, ale cały obszar, w którym z dużym prawdopodobieństwem mogą znajdować się komórki nowotworowe – nawet jeśli ich nie widać dokładnie w badaniach obrazowych. Moim zdaniem to jedno z kluczowych pojęć w radioterapii, bo od dobrego zdefiniowania CTV zależy, czy leczenie będzie skuteczne onkologicznie. W praktyce planowania radioterapii zaczyna się od GTV (Gross Tumor Volume), czyli makroskopowo widocznego guza w TK/MR, a następnie lekarz radioterapeuta powiększa ten obszar o strefę potencjalnego mikroskopowego nacieku – i to jest właśnie CTV. Dobrze to widać np. w napromienianiu raka prostaty: CTV obejmuje nie tylko samą prostatę, ale czasem też pęcherzyki nasienne albo regionalne węzły chłonne, jeśli są wskazania. Dopiero na bazie CTV fizyk medyczny i lekarz definiują PTV (Planned Target Volume), czyli zaplanowany obszar napromieniania, dodając marginesy na błędy ustawienia pacjenta, ruchy oddechowe, zmienność wypełnienia pęcherza czy jelit. W wytycznych ICRU (np. raporty 50, 62) wyraźnie rozróżnia się GTV, CTV i PTV, żeby cały zespół mówił tym samym językiem. W dobrze prowadzonym ośrodku radioterapii zawsze dokumentuje się te objętości w systemie planowania leczenia, co ułatwia kontrolę jakości, porównywanie planów i audyty. Z mojego doświadczenia, kto raz porządnie zrozumie różnicę między CTV a PTV, temu dużo łatwiej ogarnąć resztę planowania napromieniania.

Pytanie 39

W badaniu cystografii wstępującej środek kontrastowy należy podać

A. wstecznie do moczowodu.

B. bezpośrednio do układu kielichowo-miedniczkowego.

C. bezpośrednio do pęcherza moczowego.

D. przez powłoki skórne do miedniczki nerkowej.

W tym zadaniu łatwo pomylić różne typy badań kontrastowych dróg moczowych, bo nazwy są do siebie podobne, a techniki podania kontrastu mocno się różnią. Cystografia wstępująca dotyczy pęcherza moczowego, a nie nerek, więc wszelkie skojarzenia z układem kielichowo‑miedniczkowym prowadzą na manowce. Podanie środka kontrastowego bezpośrednio do układu kielichowo‑miedniczkowego jest charakterystyczne raczej dla pielografii wstępującej albo dla procedur wykonywanych przez nefrostomię. Tam rzeczywiście kontrast trafia do miedniczki nerki, ale celem jest ocena górnych dróg moczowych: miedniczki, kielichów, moczowodów. To zupełnie inna procedura niż cystografia. Podanie kontrastu „przez powłoki skórne do miedniczki nerkowej” sugeruje nakłucie przezskórne, co kojarzy się z przezskórną pielografią lub zabiegami urologicznymi pod kontrolą RTG lub USG. Takie postępowanie jest bardziej inwazyjne, używa się go w szczególnych sytuacjach klinicznych, np. przy niedrożności moczowodu, ale nie ma nic wspólnego ze standardową cystografią wstępującą. Z kolei wsteczne podanie kontrastu do moczowodu to technika stosowana w ureteropielografii wstępującej, często wykonywanej przez urologa z użyciem cystoskopu. Kontrast wprowadza się wtedy do moczowodu, żeby uwidocznić jego przebieg i górne drogi moczowe, np. przy podejrzeniu zwężeń czy kamicy. Typowym błędem myślowym jest założenie, że „wstępująca” zawsze oznacza podawanie kontrastu w górne piętra układu moczowego. Tymczasem przymiotnik „wstępująca” w nazwie cystografii odnosi się tylko do kierunku podania względem naturalnego przepływu moczu – kontrast podawany jest od strony cewki do pęcherza, a nie z krwi do moczu jak w badaniach dożylnych. W prawidłowo wykonanej cystografii wstępującej środkiem kontrastowym wypełniamy wyłącznie pęcherz (a czasem obrazowo również moczowody, gdy występuje odpływ), poprzez cewnik założony do pęcherza, z zachowaniem aseptyki i zgodnie z procedurami radiologicznymi. Rozróżnianie, gdzie dokładnie trafia kontrast i jaką drogą jest podawany, jest kluczowe, bo od tego zależy zarówno bezpieczeństwo pacjenta, jak i poprawna interpretacja obrazu.

Pytanie 40

Którą tętnicę zaznaczono strzałką na obrazie MR?

A. Nerkową lewą.

B. Krezkową dolną.

C. Krezkową górną.

D. Śledzionową.

Prawidłowo wskazana tętnica krezkowa górna jest głównym naczyniem zaopatrującym środkowy odcinek przewodu pokarmowego, czyli mniej więcej od części zstępującej dwunastnicy do 2/3 poprzecznicy. Na obrazie MR-angiografii, takim jak w pytaniu, wychodzi ona z przedniej ściany aorty brzusznej, tuż poniżej pnia trzewnego, a wyraźnie powyżej odejścia tętnic nerkowych. Na tym konkretnym obrazie widać obie tętnice nerkowe odchodzące bocznie, mniej więcej na poziomie wnęk nerek, natomiast strzałka pokazuje naczynie biegnące lekko w dół i do przodu z przedniej powierzchni aorty – to typowy obraz tętnicy krezkowej górnej na MR. Z mojego doświadczenia w opisach badań studenci najczęściej mylą ją właśnie z tętnicą nerkową lub śledzionową, bo patrzą bardziej na „okołośrodkowe” położenie niż na kierunek i poziom odejścia. W praktyce klinicznej rozpoznanie tętnicy krezkowej górnej na obrazach MR czy CT jest bardzo ważne np. przy podejrzeniu niedokrwienia jelit, w planowaniu zabiegów wewnątrznaczyniowych (stenty, angioplastyka) czy przed operacjami resekcyjnymi jelita cienkiego. Standardem dobrej praktyki w diagnostyce obrazowej jamy brzusznej jest zawsze ocena osi aorty i kolejno odchodzących z niej pni: pień trzewny, tętnica krezkowa górna, tętnice nerkowe, a niżej tętnica krezkowa dolna. W MR-angiografii, przy prawidłowym pozycjonowaniu pacjenta i odpowiednio dobranym oknie, tętnica krezkowa górna tworzy charakterystyczny łuk skierowany w dół, którego nie da się pomylić z bocznie odchodzącą tętnicą nerkową czy dużo wyżej położoną gałęzią śledzionową pnia trzewnego. Warto sobie to utrwalać, porównując różne projekcje i badania CT/MR, bo potem w praktyce radiologicznej naprawdę przyspiesza to opis i zmniejsza ryzyko pomyłek.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej