Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 23 kwietnia 2026 10:16
Data zakończenia: 23 kwietnia 2026 10:38

Egzamin zdany!

Wynik: 20/40 punktów (50,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przykład zapytania SQL przedstawia instrukcję:

UPDATE katalog SET katalog.cena = [cena]*1.1;

A. krzyżowej

B. usuwającej

C. dołączającej

D. aktualizującej

Instrukcja SQL przedstawiona w pytaniu używa słowa kluczowego UPDATE co jest charakterystyczne dla kwerend aktualizujących. Komenda ta modyfikuje istniejące dane w tabeli poprawiając je zgodnie z podanymi kryteriami. W tym przykładzie wszystkie wartości w kolumnie cena tabeli katalog są zwiększane o 10 procent co jest typowym zastosowaniem instrukcji aktualizującej. W praktyce takie zmiany są niezbędne w przypadku modyfikacji cen produktów lub aktualizacji informacji biznesowych. Stosowanie kwerend aktualizujących wymaga zachowania szczególnej ostrożności aby nie naruszyć integralności danych. Dobre praktyki obejmują przygotowanie backupu danych przed wykonaniem operacji oraz przetestowanie kwerendy na mniejszym zbiorze danych w celu uniknięcia błędów. Aktualizacja danych to jedna z najczęstszych operacji w systemach bazodanowych dlatego zrozumienie mechanizmu działania kwerend SQL tego typu jest kluczowe dla efektywnego zarządzania danymi w każdej organizacji. SQL jako język deklaratywny umożliwia łatwe definiowanie co chcemy osiągnąć bez konieczności szczegółowego opisywania jak to zrobić co ułatwia pracę z dużymi i złożonymi zbiorami danych.

Pytanie 2

Jaki typ mechanizmu zapewnienia bezpieczeństwa podczas uruchamiania aplikacji jest zawarty w środowisku .NET Framework?

A. Mechanizm wykonywania aplikacji dla bibliotek klas

B. Mechanizm wykonywania aplikacji realizowany przez funkcję Windows API (Application Programming Interface)

C. Mechanizm wykonywania aplikacji oparty na uprawnieniach kodu (CAS - Code Access Security) oraz na rolach (RBS - Role-Based Security)

D. Mechanizm wykonywania aplikacji realizowany przez frameworki aplikacji webowych (ASP.NET)

Odpowiedź wskazująca na mechanizm oparty na uprawnieniach kodu (CAS - Code Access Security) oraz rolach (RBS - Role-Based Security) jest poprawna, ponieważ .NET Framework implementuje te mechanizmy w celu zapewnienia bezpieczeństwa aplikacji. CAS pozwala na kontrolowanie dostępu do zasobów systemowych na podstawie tożsamości i uprawnień kodu. To oznacza, że aplikacje mogą działać w ograniczonym środowisku, w którym mogą mieć dostęp tylko do tych zasobów, które zostały im jawnie przydzielone, co minimalizuje ryzyko nieautoryzowanego dostępu. RBS natomiast umożliwia przypisywanie uprawnień na podstawie ról użytkowników, co ułatwia zarządzanie bezpieczeństwem w aplikacjach, zwłaszcza w kontekście aplikacji wieloużytkownikowych. Przykładem zastosowania CAS może być aplikacja, która korzysta z zasobów sieciowych - może być skonfigurowana tak, aby nie miała dostępu do lokalnych plików użytkownika, co zabezpiecza przed nieautoryzowanym odczytem danych. W branży, stosowanie CAS i RBS jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania bezpieczeństwem, które zalecają ograniczanie dostępu do zasobów na zasadzie minimalnych uprawnień.

Pytanie 3

Która definicja CSS wskazuje na formatowanie nagłówka h1: tekst z przekreśleniem, z odstępami między słowami wynoszącymi 10 px oraz w kolorze czerwonym?

A. C

B. B

C. A

D. D

Odpowiedź A jest w porządku, bo dobrze odpowiada na to, co pytanie wymaga. Deklaracja 'text-decoration: overline;' dodaje linię nad tekstem, a nie pod nim. Właściwie to mega ważne, bo można łatwo pomylić nadkreślenie z podkreśleniem. Plus, 'word-spacing: 10px;' ustawia fajny odstęp między wyrazami, co sprawia, że nagłówki wyglądają lepiej i są bardziej czytelne. A jak ustawiłeś kolor tekstu na 'red', to wszystko jest super zgodne z tym, co miało być w zadaniu. Używanie takich definicji CSS to standard w tworzeniu stron, bo dobrze stylizowane nagłówki pomagają w organizacji treści i poprawiają wrażenia użytkowników. Pamiętaj, że sensowne i dobrze zdefiniowane style CSS to nie tylko wygoda, ale też ułatwiają późniejsze poprawki dla innych programistów.

Pytanie 4

W HTML atrybut znacznika video, który umożliwia ciągłe odtwarzanie, to

A. controls

B. loop

C. poster

D. muted

Atrybut loop w znaczniku video jest kluczowy dla zapewnienia, że wideo będzie odtwarzane w nieskończoność, co jest szczególnie przydatne w przypadku prezentacji multimedialnych czy tła w aplikacjach webowych. Umożliwia to automatyczne powtarzanie treści bez interwencji użytkownika, co może poprawić doświadczenia użytkownika oraz skuteczność przekazu. Zgodnie z dokumentacją HTML5, aby użyć atrybutu loop, wystarczy dodać go do znacznika video, co pozwala na osiągnięcie zamierzonego efektu. Przykładem może być: <video src='video.mp4' loop autoplay></video>, gdzie wideo będzie się odtwarzać automatycznie i w kółko. Użycie tego atrybutu jest szczególnie istotne w kontekście interaktywnych aplikacji i gier, gdzie ciągłość odtwarzania może być kluczowa dla zaangażowania odbiorcy. Atrybut loop jest częścią specyfikacji W3C dotyczącej HTML5, która promuje dostępność i elastyczność w tworzeniu nowoczesnych aplikacji internetowych.

Pytanie 5

W diagramie ER powiązanie między dwoma zbiorami encji nazywamy

A. dziedziną.

B. atrybutem.

C. krotką.

D. związkiem.

Poprawna odpowiedź to „związek”, bo w diagramie ER (Entity-Relationship) właśnie tak nazywamy powiązanie między dwoma zbiorami encji. Mamy encje, czyli zbiory obiektów z rzeczywistości, na przykład „Klient” i „Zamówienie”, a pomiędzy nimi rysujemy relację: „Klient składa Zamówienie”. Ta linia, często z nazwą i krotnością (1:1, 1:N, N:M), to właśnie związek. W notacji Chen’a czy notacji Crow’s Foot zawsze chodzi o to samo: formalne opisanie, jak dane z jednego zbioru encji są powiązane z danymi z innego zbioru. W praktyce projektowania baz danych związek w diagramie ER prawie zawsze przekłada się na relację w modelu relacyjnym: albo na klucz obcy (np. tabela zamówienia ma kolumnę klient_id), albo na dodatkową tabelę asocjacyjną przy relacjach wiele‑do‑wielu (np. tabela produkt_zamówienie). Moim zdaniem ważne jest, żeby od początku myśleć o związku nie tylko jako o kresce na diagramie, ale jako o czymś, co później będzie miało konkretne odwzorowanie w SQL, w kluczach obcych, indeksach i ograniczeniach integralności. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych, poprawne modelowanie związków to podstawa: pozwala zadbać o integralność referencyjną, unikać duplikacji danych i poprawnie odzwierciedlić reguły biznesowe. Na przykład relacja 1:N między Klientem a Zamówieniem jasno mówi, że jedno zamówienie należy do dokładnie jednego klienta, ale klient może mieć wiele zamówień. Dzięki temu, gdy później piszesz kwerendy SQL, dokładnie wiesz, jak łączyć tabele za pomocą JOIN i które klucze obce są obowiązkowe. W praktyce w firmach, które poważnie podchodzą do projektowania baz, diagram ER z dobrze opisanymi związkami jest normalnym elementem dokumentacji technicznej i ułatwia współpracę między programistami, analitykami i administratorami baz danych.

Pytanie 6

W języku CSS stworzono określony styl. Sekcja sformatowana tym stylem będzie miała obramowanie o szerokości

div {
     border: solid 2px blue;
     margin: 20px;
 }

A. 20 px oraz marginesy zewnętrzne tego obramowania

B. 2 px oraz marginesy wewnętrzne tego obramowania

C. 20 px oraz marginesy wewnętrzne tego obramowania

D. 2 px oraz marginesy zewnętrzne tego obramowania

Wybór odpowiedzi która nie uwzględnia prawidłowego połączenia właściwości border i margin prowadzi do błędnych założeń Odpowiedzi które sugerują że marginesy znajdują się wewnątrz obramowania są mylące ponieważ w CSS właściwość padding odpowiada za marginesy wewnętrzne natomiast margin dotyczy przestrzeni na zewnątrz obramowania Częstym błędem jest mylenie tych dwóch pojęć co prowadzi do niepoprawnego stylizowania elementów na stronie internetowej W przypadku definicji CSS przedstawionej na obrazku właściwość margin jest ustawiona na 20px co oznacza że do każdego z boków elementu dodawane jest 20 pikseli przestrzeni na zewnątrz jego obramowania Obramowanie samo w sobie ma 2 piksele grubości co precyzyjnie określa border 2px Próby rozumienia tej definicji w kategoriach wewnętrznych marginesów są błędne i wynikają z niepoprawnego zrozumienia struktury boksu w CSS Poprawne zrozumienie różnic między margin i padding jest kluczowe dla prawidłowego stosowania stylów CSS w praktyce projektowania stron internetowych oraz dla uzyskania estetycznych i funkcjonalnych układów które poprawiają doświadczenie użytkownika poprzez właściwe zarządzanie przestrzenią i separacją elementów

Pytanie 7

W tabeli klienci znajduje się pole status, które może przyjmować wartości: Zwykły, Złoty, Platynowy. Z uwagi na to, że dane klientów o statusie Platynowy są przetwarzane najczęściej, konieczne jest utworzenie wirtualnej tabeli (widoku), która będzie zawierała wyłącznie te informacje. W tym celu można użyć kwerendy

A. CREATE VIEW KlienciPlatyna AS SELECT * FROM klienci WHERE status = "Platynowy"

B. CREATE VIEW KlienciPlatyna AS klient WHERE status = "Platynowy"

C. CREATE VIEW KlienciPlatyna FROM klienci WHERE status = "Platynowy"

D. CREATE VIEW KlienciPlatyna AS SELECT status FROM klienci WHERE "Platynowy"

Wszystkie inne odpowiedzi zawierają błędy w składni SQL lub koncepcjach dotyczących tworzenia widoków. Odpowiedź pierwsza, sugerując 'CREATE VIEW KlienciPlatyna AS klient WHERE status = "Platynowy";', jest niepoprawna, ponieważ nie podaje poprawnej struktury zapytania. W SQL nie używa się słowa kluczowego 'client' w takim kontekście. Odpowiedź druga, 'CREATE VIEW KlienciPlatyna FROM klienci WHERE status = "Platynowy";', wykorzystuje słowo kluczowe 'FROM', które nie jest obsługiwane w definicji widoków; zamiast tego powinno się używać 'AS SELECT'. Odpowiedź trzecia, 'CREATE VIEW KlienciPlatyna AS SELECT status FROM klienci WHERE "Platynowy";', także nie jest poprawna, ponieważ nie zawiera pełnej definicji warunku filtracji, a zamiast tego próbuję zastosować wartość bez kontekstu, co prowadzi do błędnych wyników. W SQL każdy element zapytania ma swoje miejsce i funkcje, a niepoprawna konstrukcja może skutkować błędami lub nieprzewidywalnymi rezultatami. W praktyce ważne jest, aby zrozumieć, jak budować zapytania w sposób zgodny z gramatyką języka SQL i jak optymalizować je dla lepszej wydajności. Prawidłowe zrozumienie struktury zapytań jest kluczowe w pracy z bazami danych.

Pytanie 8

W instrukcji CREATE TABLE zastosowanie klauzuli PRIMARY KEY przy definiowaniu pola tabeli spowoduje, że to pole stanie się

A. kluczem obcym

B. kluczem podstawowym

C. indeksem unikalnym

D. indeksem klucza

Użycie klauzuli PRIMARY KEY w instrukcji CREATE TABLE oznacza, że pole, do którego jest ona przypisana, stanie się kluczem podstawowym tabeli. Klucz podstawowy to atrybut lub zbiór atrybutów, które jednoznacznie identyfikują każdy rekord w tabeli. Klucz podstawowy musi być unikalny dla każdego rekordu oraz nie może zawierać wartości NULL. Na przykład, w tabeli użytkowników, pole 'user_id' często pełni rolę klucza podstawowego, co pozwala na jednoznaczne odnalezienie informacji o każdym użytkowniku. Stosowanie kluczy podstawowych jest zgodne z najlepszymi praktykami w projektowaniu baz danych, ponieważ zapewnia integralność danych oraz umożliwia efektywne indeksowanie i wyszukiwanie informacji. Dodatkowo, klucze podstawowe mogą być używane w relacjach z innymi tabelami jako klucze obce, co ułatwia tworzenie powiązań między danymi. Klucz podstawowy jest zatem fundamentem struktury danych w bazie, co potwierdzają standardy SQL oraz normy projektowania baz danych.

Pytanie 9

W JavaScript zdarzenie onKeydown zostanie wywołane, gdy klawisz

A. myszki został zwolniony

B. klawiatury został zwolniony

C. myszki został naciśnięty

D. klawiatury został naciśnięty

Zdarzenie onKeydown w JavaScript jest wywoływane, gdy użytkownik naciśnie klawisz na klawiaturze. To fundamentalne zdarzenie jest często wykorzystywane w aplikacjach webowych do obsługi interakcji użytkowników, takich jak wprowadzanie danych czy nawigacja po formularzach. W momencie naciśnięcia klawisza, przeglądarka emituje to zdarzenie, co pozwala programistom na reagowanie na konkretne akcje. Na przykład, jeśli chcemy stworzyć prostą grę opartą na ruchu postaci, możemy wykorzystać onKeydown do wykrywania klawiszy strzałek i poruszania postacią w odpowiednich kierunkach. Warto również zauważyć, że onKeydown różni się od onKeyup, które jest wywoływane, gdy klawisz jest zwolniony, co ma znaczenie w przypadku obsługi sekwencji klawiszy oraz klawiszy modyfikujących, takich jak Shift czy Ctrl. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla tworzenia responsywnych i interaktywnych aplikacji webowych, zgodnych z najlepszymi praktykami programowania.

Pytanie 10

Ogólne tablice służące do przechowywania informacji o ciasteczkach oraz sesjach: $_COOKIE oraz $_SESSION są elementem języka

A. PHP

B. Perl

C. C#

D. JavaScript

Odpowiedź PHP jest poprawna, ponieważ $_COOKIE i $_SESSION to superglobalne tablice, które są integralną częścią języka PHP. Umożliwiają one przechowywanie i zarządzanie danymi sesji oraz informacjami o ciasteczkach. $_COOKIE służy do odczytywania i zapisywania danych, które są przechowywane w urządzeniu użytkownika w postaci ciasteczek. Z kolei $_SESSION pozwala na przechowywanie danych sesyjnych na serwerze, co jest kluczowe dla utrzymania stanu użytkownika podczas przeglądania strony. Dzięki temu, programiści mogą tworzyć aplikacje webowe, które identyfikują użytkowników, zachowują ich preferencje oraz dane logowania, co poprawia doświadczenia użytkownika. Praktycznym zastosowaniem tych tablic jest na przykład realizacja systemów logowania, gdzie dane o użytkownikach są przechowywane w sesji, a ciasteczka mogą być używane do zapamiętywania ich preferencji na przyszłość. Często stosowanym standardem w branży jest dbanie o bezpieczeństwo danych sesyjnych, co można osiągnąć poprzez odpowiednie zarządzanie czasem życia sesji oraz używanie bezpiecznych ciasteczek.

Pytanie 11

Załatwienie sprawy urzędowej online wymaga autoryzacji

A. numerem NIP.

B. profilem zaufanym.

C. imieniem i nazwiskiem.

D. serią i numerem dowodu osobistego.

W usługach urzędowych online kluczowe jest nie tylko „rozpoznanie” użytkownika, ale pewne, silne potwierdzenie jego tożsamości. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy podać jakieś dane osobowe, takie jak imię i nazwisko, numer dowodu czy NIP, żeby urząd mógł bezpiecznie wykonać operację. Te informacje są w dużej mierze jawne albo stosunkowo łatwe do zdobycia, więc nie mogą być traktowane jako mechanizm autoryzacji. To są dane identyfikacyjne, ale nie uwierzytelniające. Seria i numer dowodu osobistego to tylko oznaczenie dokumentu, a nie środek logowania. Numer dowodu możesz pokazać w hotelu, w wypożyczalni sprzętu czy na umowie, więc z definicji nie może być traktowany jak hasło. Z punktu widzenia bezpieczeństwa byłoby wręcz nieodpowiedzialne, gdyby urząd opierał dostęp do e-usług na takim numerze, bo jego wyciek jest bardzo prawdopodobny. Imię i nazwisko to już w ogóle informacja publiczna – można je znaleźć w social mediach, w rejestrach, na wizytówkach. To bardziej etykieta osoby niż jakikolwiek mechanizm kontroli dostępu. Podobnie numer NIP, choć jest bardziej „urzędowy”, służy do identyfikacji podatnika lub firmy w systemach podatkowych i gospodarczych, ale nie do logowania. NIP widnieje na fakturach, ofertach, stronach firmowych, więc również nie spełnia kryteriów tajności, które są wymagane dla bezpiecznej autoryzacji. Wiele osób myli identyfikację z uwierzytelnianiem: identyfikacja mówi „kto to jest”, a uwierzytelnianie „udowodnij, że naprawdę jesteś tą osobą”. Do tego potrzebny jest mechanizm taki jak profil zaufany, czyli rozwiązanie powiązane z PESEL, zweryfikowane przez zaufaną instytucję i chronione dodatkowymi warstwami bezpieczeństwa, zgodnie z dobrymi praktykami e-administracji i ogólnymi zasadami bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych.

Pytanie 12

Najłatwiejszym i najmniej czasochłonnym sposobem na przetestowanie działania strony internetowej w różnych przeglądarkach i ich wersjach jest

A. zainstalowanie różnych przeglądarek na kilku komputerach i testowanie strony

B. wykorzystanie walidatora kodu HTML

C. sprawdzenie działania strony w programie Internet Explorer, zakładając, że inne przeglądarki będą kompatybilne

D. użycie emulatora przeglądarek internetowych, np. Browser Sandbox

Zainstalowanie na kilku komputerach różnych przeglądarek i testowanie witryny, choć może wydawać się sensowne, wiąże się z wieloma wadami. Po pierwsze, taka metoda jest czasochłonna i wymaga znacznych zasobów, zarówno w zakresie sprzętu, jak i czasu. Każda przeglądarka wymaga aktualizacji, a nowe wersje mogą wprowadzać zmiany, które wpływają na sposób wyświetlania witryny. Dodatkowo, różnorodność systemów operacyjnych i ich wersji, na których mogą działać te przeglądarki, dodatkowo komplikuje proces testowania. W kontekście walidatorów języka HTML, ich zastosowanie jest przede wszystkim ograniczone do sprawdzania poprawności kodu, a nie do testowania rzeczywistego działania witryny w różnych środowiskach. Z perspektywy praktycznej, testowanie w jednej przeglądarce, takiej jak Internet Explorer, z założeniem, że inne przeglądarki będą działać podobnie, jest nierealistyczne. Różne silniki renderujące i interpretujące kod HTML, CSS oraz JavaScript mogą prowadzić do odmiennych wyników. Właściwe przetestowanie witryny wymaga kompleksowego podejścia, które uwzględnia wszystkie możliwe przeglądarki i ich wersje, co czyni emulator najlepszym wyborem. Kluczem do sukcesu w testowaniu jest efektywność, a posłużenie się emulatorami znacząco podnosi jakość i szybkość weryfikacji funkcjonalności witryny.

Pytanie 13

W CSS, co spowoduje poniższy kod z plikiem rysunek.png?

p {background-image: url("rysunek.png");}

A. widoczny, jeśli zastosowany zostanie znacznik img w kodzie

B. tłem całej witryny

C. tłem dla każdego akapitu

D. pokazany obok każdego akapitu

Wybrana odpowiedź jest poprawna ponieważ w arkuszach stylów CSS zastosowanie selektora elementu p z właściwością background-image powoduje że obraz rysunek.png zostanie ustawiony jako tło dla każdego elementu paragrafu na stronie. Jest to przydatna technika gdy chcemy nadać spójny wygląd wszystkim paragrafom w dokumencie. Tło to może być używane do celów estetycznych lub jako część identyfikacji wizualnej strony. Warto pamiętać że w CSS można dodatkowo kontrolować sposób wyświetlania obrazka tła za pomocą właściwości takich jak background-repeat background-size i background-position co pozwala na precyzyjne dostosowanie wyświetlania. Dobre praktyki zalecają aby obrazy tła były odpowiednio zoptymalizowane pod kątem rozmiaru aby nie wpływały negatywnie na szybkość ładowania strony. W praktyce stosowanie obrazów jako tła w paragrafach może wspierać wizualne narracje oraz zwiększać zaangażowanie użytkowników szczególnie gdy są stosowane w przemyślany sposób w kontekście projektowania doświadczeń użytkownika UX.

Pytanie 14

W HTML, aby dodać obrazek z tekstem przylegającym, umiejscowionym na środku obrazka, trzeba użyć znacznika

A. <img src="/obrazek.png" alt="obraz4">tekst

B. <img src="/obrazek.png" alt="obraz3" height="50%">tekst

C. <img src="/obrazek.png" alt="obraz1" hspace="30px">tekst

D. <img src="/obrazek.png" alt="obraz2" align="middle">tekst

Aby wstawić obrazek z tekstem przyległym w HTML, należy skorzystać ze znacznika <img> z atrybutem align ustawionym na 'middle'. Atrybut align jest przestarzały w HTML5, ale nadal może być używany w kontekście tekstów przylegających do obrazków. Ustawiając 'middle', obrazek będzie wyśrodkowany w pionie względem linii tekstu, co pozwala na estetyczne umiejscowienie obrazu w odniesieniu do towarzyszącego mu tekstu. Dobrym przykładem jest zastosowanie <img src='/obrazek.png' alt='obraz2' align='middle'>tekst, co sprawia, że obrazek staje się integralną częścią tekstu, a nie tylko jego dodatkiem. W kontekście standardów, warto zauważyć, że HTML5 zaleca stosowanie CSS do pozycjonowania, dlatego bardziej współczesnym podejściem byłoby użycie stylów CSS, np. 'vertical-align: middle'. Można to osiągnąć poprzez dodanie klasy do obrazka oraz odpowiedniego stylu CSS. Chociaż align jest przestarzały, jego rozumienie jest istotne dla osób przystosowujących starsze strony do nowych standardów.

Pytanie 15

W języku PHP istnieje funkcja, która pozwala na weryfikację, czy dany ciąg stanowi część innego ciągu, to

A. strtok()

B. trim()

C. strstr()

D. strlen()

Funkcja strstr() w języku PHP jest używana do wyszukiwania pierwszego wystąpienia jednego ciągu (substringu) w innym ciągu. Kiedy użyjesz tej funkcji, zwróci ona fragment oryginalnego ciągu, zaczynając od miejsca, w którym znaleziono szukany substring, aż do końca ciągu. Przykładowo, jeśli wywołasz strstr('programowanie w PHP', 'w'), otrzymasz 'w PHP'. Jest to bardzo przydatne, gdy chcemy sprawdzić, czy dany ciąg zawiera inny ciąg, a także uzyskać kontekst, w którym ten substring występuje. W praktyce, strstr() może być używana w sytuacjach takich jak walidacja danych wejściowych, parsowanie tekstu, a także w implementacjach funkcjonalności wyszukiwania. Zastosowanie strstr() jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, ponieważ pozwala na efektywne operacje na ciągach tekstowych, przy minimalnym ryzyku błędów, co zwiększa czytelność i utrzymanie kodu.

Pytanie 16

Jaką klauzulę należy użyć w instrukcji CREATE TABLE w SQL, żeby pole rekordu nie mogło być puste?

A. DEFAULT

B. NOT NULL

C. CHECK

D. NULL

Klauzula NOT NULL w poleceniu CREATE TABLE języka SQL służy do zapewnienia, że dane w danym polu rekordu nie mogą być puste. To oznacza, że podczas wstawiania nowych rekordów do tabeli, każde pole, które zostało zdefiniowane z tą klauzulą, musi zawierać wartość. Na przykład, jeśli mamy tabelę pracowników, w której kolumna 'nazwisko' jest zdefiniowana jako NOT NULL, to każde dodanie nowego pracownika do tej tabeli musi zawierać wartość w kolumnie 'nazwisko'. W praktyce jest to bardzo ważne, ponieważ pozwala na utrzymanie integralności danych i zapobiega sytuacjom, w których kluczowe informacje mogłyby zostać pominięte. Użycie NOT NULL jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych, które podkreślają znaczenie pełnych i kompletnych danych. Zastosowanie tej klauzuli zwiększa jakość danych oraz ułatwia późniejsze operacje na tabeli, takie jak zapytania czy raporty.

Pytanie 17

W tabeli mieszkancy znajdują się dane o osobach z całej Polski. Aby zliczyć, ile różnych miast jest zawartych w tej tabeli, należy wykonać kwerendę

A. SELECT COUNT(miasto) FROM mieszkancy DISTINCT;

B. SELECT COUNT(miasto) FROM mieszkancy;

C. SELECT COUNT(DISTINCT miasto) FROM mieszkancy;

D. SELECT DISTINCT miasto FROM mieszkancy;

Wybrana kwerenda SELECT COUNT(DISTINCT miasto) FROM mieszkancy; jest poprawna, ponieważ pozwala na zliczenie unikalnych miast w tabeli mieszkancy. Funkcja DISTINCT eliminuje duplikaty, co oznacza, że tylko różne wartości miasto będą brane pod uwagę w procesie zliczania. Użycie COUNT w połączeniu z DISTINCT jest standardową praktyką w SQL, która zapewnia dokładne wyniki przy analizie danych. Taka metoda jest szczególnie przydatna w przypadku dużych zbiorów danych, gdzie wiele rekordów może odnosić się do tego samego miasta. Na przykład, jeśli mamy 1000 rekordów, z których 200 dotyczy Warszawy, 300 Krakowa oraz 500 Gdańska, kwerenda zwróci wynik 3, ponieważ tylko trzy różne miasta zostały uwzględnione. Tego typu zapytania są powszechne w raportach analitycznych, gdzie istotne jest zrozumienie dystrybucji danych oraz identyfikacja różnych kategorii w zbiorze, co jest niezbędne dla podejmowania decyzji biznesowych.

Pytanie 18

Podczas zapisywania hasła użytkownika w serwisie internetowym (np. w bankowości online), w celu zabezpieczenia go przed ujawnieniem, zazwyczaj stosuje się funkcję

A. klucza

B. abstrakcyjnych

C. cyklometrycznych

D. mieszających

Zastosowanie klucza do zabezpieczenia haseł użytkowników jest kluczowym elementem w praktykach zarządzania bezpieczeństwem informacji. Klucz, często w połączeniu z techniką haszowania, umożliwia stworzenie bezpiecznego mechanizmu przechowywania haseł. Gdy użytkownik tworzy hasło, używa się funkcji haszującej, która przyjmuje hasło oraz unikalny klucz i generuje z nich wynikowy hash. Taki hash jest następnie przechowywany w bazie danych zamiast samego hasła. Aby zweryfikować, czy hasło podane przez użytkownika jest poprawne, system ponownie haszuje wprowadzone hasło z tym samym kluczem i porównuje wynik z tym przechowywanym w bazie. Dzięki temu, nawet w przypadku wycieku danych, napastnik nie uzyskuje dostępu do rzeczywistych haseł. Dobre praktyki branżowe, takie jak stosowanie soli (random salt) oraz iteracyjnych algorytmów haszujących (np. PBKDF2, bcrypt), dodatkowo wzmacniają proces bezpieczeństwa haseł, czyniąc je bardziej odpornymi na ataki typu brute-force.

Pytanie 19

Określ słowo kluczowe w języku C++, które umieszcza się przed wbudowanym typem danych, aby ograniczyć zakres do liczb wyłącznie nieujemnych.

A. short

B. const

C. unsigned

D. long

Wybranie innego słowa kluczowego zamiast 'unsigned' może świadczyć o tym, że nie do końca rozumiesz typy danych w C++. Na przykład 'long', 'const' czy 'short' nie mają nic wspólnego z tym, żeby ograniczać wartości do nieujemnych. 'Long' po prostu daje ci większy zakres liczb niż 'int', ale nie zmienia tego, że mogą być one ujemne. 'Short' z kolei zmniejsza zakres, co też nie ma związku z tym, czy liczby mogą być ujemne. A 'const' to zupełnie co innego, bo oznacza, że wartość zmiennej nie może się zmieniać po jej ustawieniu. Niektórzy programiści mylą te modyfikatory i przez to mogą się się pomylić w kodzie. Ważne jest, żeby dobrze ogarnąć, co te modyfikatory robią, żeby móc je skutecznie stosować. Używanie 'unsigned' tam, gdzie trzeba, zdecydowanie poprawia jakość kodu, co jest kluczowe w dzisiejszym programowaniu.

Pytanie 20

Jakie jest zadanie funkcji przedstawionej w języku JavaScript?

 function fun1(a, b) {
    if (a % 2 != 0) a++;
    for (n = a; n <= b; n+=2)
        document.write(n);
}

A. wypisanie liczb parzystych z zakresu od a do b

B. wypisanie wszystkich liczb z zakresu od a do b

C. sprawdzenie, czy liczba a jest nieparzysta; w przypadku potwierdzenia, wypisanie jej

D. zwrócenie wartości liczb parzystych od a do b

Odpowiedź "wypisanie liczb parzystych z przedziału od a do b" jest prawidłowa, ponieważ funkcja fun1(a, b) w języku JavaScript ma na celu wyświetlenie wszystkich liczb parzystych w zdefiniowanym zakresie. Funkcja najpierw sprawdza, czy liczba a jest nieparzysta; jeśli tak, to zwiększa ją o 1, co zapewnia, że zaczynamy od najbliższej liczby parzystej. Następnie, za pomocą pętli for, iteruje przez liczby od a do b, zwiększając n o 2 w każdej iteracji. Dzięki temu wypisujemy tylko liczby parzyste. Przykładowo, jeśli a = 3 i b = 9, to funkcja zacznie od 4 i wypisze 4, 6, i 8. Tego typu funkcje są przydatne w różnych kontekstach programistycznych, takich jak generowanie sekwencji liczb dla algorytmów matematycznych, generowanie danych testowych czy też przy pracy z interfejsami użytkownika, gdzie występują interwały liczbowe. Dobrą praktyką jest zawsze jasno określać zakres przetwarzanych danych, co ta funkcja realizuje, zapewniając, że wyniki są zgodne z oczekiwaniami użytkownika.

Pytanie 21

Znacznik <s> w HTML skutkuje

A. pochylaniem tekstu

B. podkreślaniem tekstu

C. przekreślaniem tekstu

D. migotaniem tekstu

Migotanie tekstu nie ma nic wspólnego ze znacznikiem <s>. W HTML nie ma znaczników, które migają, a takie efekty osiąga się zwykle dzięki CSS albo JavaScript. Można na przykład użyć CSS do animacji, żeby tekst migał. Pochylanie tekstu robi się za pomocą <em> lub <i>, które stosuje się do stylizacji, żeby tekst był w kursywie. Te znaczniki służą, żeby wyróżnić słowa w kontekście, ale nie mają nic wspólnego z przekreślaniem. Podkreślanie tekstu w HTML uzyskuje się używając znaku <u>, który wizualnie podkreśla tekst, ale nie przekreśla go. Zwykle używa się tego do linków albo do wyodrębnienia jakichś fragmentów tekstu na stronie, więc też nie ma związku z <s>. Dlatego wszystkie te odpowiedzi są błędne, bo nie rozumieją, jak działają odpowiednie znaczniki w HTML.

Pytanie 22

Zawarta baza danych składa się z trzech tabel oraz dwóch relacji. Aby uzyskać informacje o wszystkich lekarzach przypisanych do wybranego pacjenta, konieczne jest porównanie kluczy

A. Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id

B. Lekarze.id = Recepty.id

C. Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id

D. Lekarze.id = Pacjenci.id

Błędne podejście do łączenia tabel w bazie danych może wynikać z niewłaściwego zrozumienia relacji kluczowych. Rozważmy odpowiedzi, które zakładają niepoprawne połączenia. Lekarze.id = Recepty.id jest błędne ponieważ identyfikator lekarza nie może być bezpośrednio związany z identyfikatorem recepty. Recepty są niezależnym bytem i ich klucze główne nie mają bezpośredniego związku z kluczami lekarzy. To samo dotyczy założenia Lekarze.id = Pacjenci.id które zakłada bezpośrednią relację między pacjentem a lekarzem przez ich identyfikatory co nie jest zgodne z typowymi strukturami baz danych. Każdy pacjent i lekarz ma swój unikalny identyfikator co oznacza brak bezpośredniej relacji między nimi, a relacja jest realizowana poprzez klucz obcy w tabeli Pacjenci. Ostatnia błędna opcja Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id znowu próbuje łączyć tabele poprzez klucze które nie są bezpośrednio związane. Recepty_id w tabeli Pacjenci odnosi się do konkretnej recepty przypisanej pacjentowi, a nie do lekarza. Takie błędne koncepcyjnie podejścia mogą prowadzić do nieprawidłowych wyników zapytań i utraty integralności danych co jest sprzeczne z dobrymi praktykami projektowania baz danych które zakładają jasno zdefiniowane i logicznie spójne relacje między tabelami przez odpowiednie klucze obce i podstawowe. Zrozumienie i poprawne stosowanie tych zasad jest kluczowe w efektywnym zarządzaniu i analizie danych w systemach relacyjnych.

Pytanie 23

Którą czynność gwarantującą poprawne wykonanie przedstawionego kodu Java Script, należy wykonać przed pętlą?

var text;
 for ( var i = 0; i < tab.length; i++ ) {
   text += tab[i] + "<br>";
 }

A. Zadeklarować zmienną i.

B. Zainicjować zmienną text.

C. Sprawdzić rozmiar tabeli tab.

D. Sprawdzić czy text j est typu znakowego.

Wygląda na to, że odpowiedź nie była poprawna. Pozostałe opcje, tj. 'Sprawdzić czy text j est typu znakowego', 'Zadeklarować zmienną i', 'Sprawdzić rozmiar tabeli tab', nie są bezpośrednio związane z poprawnym wykonaniem kodu przedstawionego w pętli. Chociaż wszystkie te działania mogą być istotne w różnych kontekstach programowania, w tym przypadku żadne z nich nie gwarantuje poprawnego wykonania kodu. Deklaracja zmiennej 'i' czy sprawdzenie rozmiaru tabeli 'tab' jest często stosowane w pętlach, jednak nie gwarantują one poprawnego działania kodu w pętli bez odpowiedniego zainicjowania zmiennej 'text'. Zrozumienie tego aspektu jest kluczowe dla efektywnego programowania, zarówno w JavaScript, jak i w innych językach programowania.

Pytanie 24

Zachowanie integralności encji w bazie danych będzie miało miejsce, jeżeli między innymi

A. każdy klucz główny będzie miał odpowiadający mu klucz obcy w innej tabeli

B. każdej kolumnie przypisany zostanie typ danych

C. dla każdej tabeli zostanie ustanowiony klucz główny

D. klucz główny zawsze będzie liczbą całkowitą

Wszystkie zaproponowane odpowiedzi mogą wydawać się związane z tematyką integralności encji, jednak nie każda z nich rzeczywiście przyczynia się do jej zachowania w kontekście baz danych. Użycie klucza głównego jako liczby całkowitej nie jest kryterium zapewniającym integralność; klucz główny może być również tekstowy lub złożony, o ile spełnia warunki unikalności i braku wartości NULL. Przypisanie typu danych dla każdej kolumny jest ważne dla sprawności operacji na danych, ale samo w sobie nie zapewnia integralności encji, ponieważ nie kontroluje unikalności rekordów. Kolejnym błędnym podejściem jest twierdzenie, że każdy klucz główny musi mieć odpowiadający klucz obcy w innej tabeli. Klucz obcy jest używany do ustanowienia relacji między tabelami, ale nie jest wymagany do zapewnienia integralności encji w pojedynczej tabeli. Klucz główny w jednej tabeli działa niezależnie od kluczy obcych w innych tabelach; jego główną rolą jest zapewnienie, że każdy rekord w tabeli jest unikalny. W praktyce, brak zrozumienia tych koncepcji może prowadzić do projektowania baz danych, które są nieefektywne i trudne do zarządzania, co w dłuższej perspektywie wpływa na jakość danych i ich dostępność.

Pytanie 25

Web designer pragnie wstawić w znaczniku <header> nagłówek do treści. Zgodnie z zasadami użycia znaczników semantycznych, powinien wykorzystać znacznik

A. <strong>

B. <h1>

C. <p>

D. <title>

Zastosowanie znacznika <h1> w nagłówkach strony internetowej jest zgodne z zasadami semantycznymi HTML. Znacznik <h1> jest przeznaczony do oznaczania głównego nagłówka dokumentu i powinien być używany do przedstawienia najważniejszej treści. Dobrą praktyką jest, aby każda strona miała tylko jeden znacznik <h1>, co pomaga wyszukiwarkom zrozumieć hierarchię treści na stronie. Na przykład, w przypadku artykułu, tytuł artykułu mógłby być umieszczony w znaczniku <h1>, a podtytuły w <h2>, <h3> itd. W ten sposób struktura dokumentu jest jasna, co poprawia dostępność oraz SEO. Dodatkowo, stosowanie semantycznych znaczników ułatwia nawigację po stronie osobom korzystającym z technologii asystujących, takich jak czytniki ekranu, które interpretują hierarchię treści na podstawie użytych znaczników.

Pytanie 26

Wskaż sposób, w jaki należy odwołać się do pliku default.css, jeśli index.html znajduje się bezpośrednio w katalogu Strona?

A. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="...\style\default.css" />

B. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:/style/default.css" />

C. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="./style/default.css" />

D. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:\style/default.css" />

Błędne odpowiedzi w tym pytaniu wynikają z niewłaściwego użycia ścieżek do plików. Dwie z błędnych odpowiedzi sugerują użycie ścieżki bezwzględnej do pliku (rozpoczynającej się od 'c:/' lub 'c:\'), co nie jest zalecane, ponieważ takie ścieżki są specyficzne dla konkretnego systemu plików i mogą nie działać w innych środowiskach. Ponadto jedna z błędnych odpowiedzi sugeruje użycie nieprawidłowej składni ('...\') do odwołania się do pliku. Dobrą praktyką jest zawsze korzystanie ze ścieżek względnych podczas odwoływania się do plików w HTML, ponieważ są one uniwersalne i niezależne od systemu plików. Pamiętaj, że właściwe zarządzanie ścieżkami do plików i organizacja plików w strukturze katalogu to klucz do skutecznego i efektywnego kodowania.

Pytanie 27

Poniższe zapytanie SQL ma na celu:

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;

A. ustawić wartość pola Uczen na 1

B. przypisać wartość kolumny id_klasy jako 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

C. zwiększyć o jeden wartość kolumny id_klasy dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

D. zwiększyć o jeden wartość pola Uczen

Wybierając błędne odpowiedzi, można wpaść w pułapki związane z interpretacją polecenia SQL. Na przykład, stwierdzenie, że polecenie zwiększa wartość pola Uczen, jest mylące, ponieważ nie odnosi się do konkretnej kolumny. W SQL każde polecenie musi być precyzyjne, a używanie ogólnych terminów prowadzi do nieporozumień. Mówiąc o "ustawieniu na 1 wartości pola Uczen", mylnie sugeruje się, że wszystkie dane są resetowane do jednej wartości, co jest całkowicie błędne w kontekście podanego polecenia. Kolejną nieprawidłową koncepcją jest pomysł, iż polecenie ustawia wartość kolumny na 1 dla wszystkich rekordów. W rzeczywistości, aktualizuje ono istniejące wartości, zwiększając je o jeden, a nie ustawia ich na stałą wartość. Takie nieprecyzyjne zrozumienie języka SQL może prowadzić do katastrofalnych skutków w praktycznych zastosowaniach baz danych, w tym do utraty danych lub niepoprawnych aktualizacji, co jest sprzeczne z dobrymi praktykami zarządzania danymi. Kluczowe jest zrozumienie, że każdy element w SQL odgrywa istotną rolę, a nieprecyzyjność prowadzi do błędów, które mogą być czasochłonne do naprawienia. Z tego powodu, w pracy z SQL, należy zwracać znaczną uwagę na szczegóły oraz logiczną strukturę zapytań.

Pytanie 28

W PHP, aby połączyć się z bazą danych MySQL przy użyciu biblioteki mysqli, w zapisie zamieszczonym poniżej, w miejscu litery 'c' powinno się wpisać

A. nazwę użytkownika

B. hasło użytkownika

C. lokalizację serwera bazy danych

D. nazwę bazy danych

W języku PHP używając biblioteki mysqli do połączenia z bazą danych MySQL, jako drugi argument funkcji mysqli należy podać nazwę użytkownika. Konstruktor mysqli przyjmuje pięć głównych argumentów: lokalizację serwera, nazwę użytkownika, hasło użytkownika, nazwę bazy danych oraz opcjonalne port i socket. Nazwa użytkownika jest kluczowa, ponieważ określa, który użytkownik bazy danych będzie używany do połączenia. Najczęściej używanym użytkownikiem przy lokalnych połączeniach testowych jest 'root', ale w środowiskach produkcyjnych stosuje się bardziej restrykcyjne podejście, tworząc dedykowane konta z ograniczonymi uprawnieniami dostępowymi. Korzystając z odpowiednich danych uwierzytelniających, można także lepiej logować działania i zarządzać prawami dostępu. Dobra praktyka wymaga, aby hasło było przechowywane bezpiecznie, np. w plikach konfiguracyjnych poza dostępem zewnętrznym, a dane użytkownika zawsze były szyfrowane przy przesyłaniu. Znajomość poprawnej konfiguracji połączenia z bazą danych jest kluczowa dla bezpieczeństwa i wydajności aplikacji.

Pytanie 29

W zaprezentowanym fragmencie algorytmu wykorzystano

A. jedną pętlę

B. trzy bloki operacyjne (procesy)

C. dwie pętle

D. jeden blok decyzyjny

Błędy w odpowiedziach mogą wynikać z mylnego odbioru diagramu. Posiadanie bloku decyzyjnego nie zawsze znaczy, że mamy pętlę, bo pętle potrzebują zarówno warunków, jak i mechanizmu powtarzania. Wydaje się, że są różne bloki, ale w rzeczywistości mamy tu dwa bloki decyzyjne i jeden operacyjny, co nie zgadza się z odpowiedzią. Na diagramie nie da się znaleźć dwóch pętli, co może sugerować, że nie do końca rozumiesz strukturę algorytmu. Często w takich analizach ludzie mylą bloki decyzyjne z pętlami, co jest błędne, bo pętle są bardziej złożonymi strukturami. Jak się programuje, ważne jest, żeby dobrze rozróżniać te elementy, bo to wpływa na jakość algorytmu. Mnie osobiście pomogło to w pisaniu lepszego kodu, dlatego warto poświęcić chwilę na zrozumienie różnic między tymi pojęciami.

Pytanie 30

Która z metod wyświetlenia tekstu nie jest określona w języku JavaScript?

A. Funkcja MessageBox()

B. Metoda document.write()

C. Właściwość innerHTML

D. Funkcja window.alert()

Każda z podanych odpowiedzi, oprócz Funkcji MessageBox(), jest technicznie poprawna w kontekście języka JavaScript. Własność innerHTML pozwala na manipulację zawartością HTML elementów na stronie, co jest powszechnie stosowane w aplikacjach webowych do dynamicznego aktualizowania treści. Przykład użycia innerHTML: document.getElementById('elementId').innerHTML = '<p>Nowy tekst!</p>'; co zmienia zawartość elementu o określonym identyfikatorze na nowy tekst. Metoda window.alert() jest również powszechnie używana do informowania użytkowników o ważnych informacjach w prosty sposób, chociaż może być uważana za nieco przestarzałą w kontekście nowoczesnego UX. Dobrą praktyką jest unikanie nadmiernego korzystania z alertów, które mogą irytować użytkowników. Metoda document.write() z kolei, choć używana do dodawania treści do strony, jest zalecana do stosowania wyłącznie w kontekście ładowania strony, ponieważ użycie tej metody po załadowaniu strony może prowadzić do nadpisania całego dokumentu, co może być mylące i problematyczne. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć kontekst użycia różnych metod JavaScript, aby uniknąć typowych pułapek i poprawić jakość interakcji użytkownika z aplikacjami webowymi.

Pytanie 31

Aby strona internetowa była dostosowana do różnych urządzeń, należy między innymi ustalać

A. wielkości obrazów wyłącznie w pikselach

B. tylko znane fonty, takie jak Arial

C. układ strony wyłącznie przy użyciu tabel

D. wielkości obrazów w procentach

Definiowanie rozmiarów obrazów wyłącznie w pikselach nie jest wystarczające dla uzyskania responsywności strony WWW. Choć jednostki pikselowe są precyzyjne, nie reagują na zmiany rozmiaru ekranu, co prowadzi do problemów z wyświetlaniem na urządzeniach mobilnych, gdzie różnorodność rozdzielczości jest ogromna. Użycie tabel do rozmieszczania elementów na stronie jest kolejnym podejściem, które jest przestarzałe i niezalecane w nowoczesnym web designie. Tabele były stosowane w początkowych latach tworzenia stron internetowych, ale obecnie powinny być używane tylko do prezentacji danych, a nie jako główny komponent układu. Umożliwia to lepsze zarządzanie strukturą strony przy użyciu CSS, co wspiera responsywność. Określenie jedynie znanych czcionek, takich jak Arial, również nie przyczynia się do responsywności strony. Fonty mają znaczenie, jednak ich wybór nie wpływa na elastyczność układu. W nowoczesnym projektowaniu stron internetowych zaleca się korzystanie z fontów systemowych lub czcionek dostępnych przez usługi takie jak Google Fonts, co pozwala na lepsze odwzorowanie typografii na różnych urządzeniach i platformach.

Pytanie 32

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. aside {float: left; }

B. nav { float: right; }

C. nav { float: left; } aside { float: left; }

D. nav { float: right; } section { float: right; }

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi. Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego. Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.

Pytanie 33

Wskaż zapytanie, w którym dane są uporządkowane.

A. SELECT imie, nazwisko FROM mieszkancy WHERE wiek > 18 ORDER BY wiek;

B. SELECT nazwisko FROM firma WHERE pensja > 2000 LIMIT 10;

C. SELECT AVG(ocena) FROM uczniowie WHERE klasa = 2;

D. SELECT DISTINCT produkt, cena FROM artykuly;

Odpowiedź wskazująca na zapytanie "SELECT imie, nazwisko FROM mieszkancy WHERE wiek > 18 ORDER BY wiek;" jest prawidłowa, ponieważ zawiera klauzulę ORDER BY, która służy do sortowania rekordów w wynikach zapytania. W tym przypadku dane są sortowane według kolumny 'wiek', co pozwala na uzyskanie uporządkowanej listy mieszkańców, którzy mają więcej niż 18 lat. Sortowanie danych jest kluczowym aspektem w zarządzaniu bazami danych, umożliwiającym łatwiejsze wyszukiwanie oraz analizę informacji. Przykładem zastosowania może być generowanie raportów, gdzie istotne jest uporządkowanie danych, na przykład według wieku, aby zobaczyć, jak rozkłada się wiek mieszkańców w danej grupie. Dodatkowo, stosowanie sortowania zgodnie z przyjętymi standardami SQL zwiększa czytelność oraz efektywność zapytań, a także ułatwia rozwiązywanie problemów związanych z przetwarzaniem danych.

Pytanie 34

Określ złożoność obliczeniową algorytmu naiwnego (zwykłego) poszukiwania minimum w kolekcji liczb?

A. O(n2)

B. O(n3)

C. O(n)

D. O(n!)

Odpowiedzi O(n2), O(n3) oraz O(n!) sugerują, że złożoność obliczeniowa algorytmu naiwnego wyszukiwania minimum jest wyższa niż rzeczywista złożoność O(n). Złożoność O(n2) oznaczałaby, że algorytm wymagałby odwiedzenia każdego elementu dla każdego innego elementu, co jest charakterystyczne dla algorytmów porównawczych, które porównują elementy parzyście, na przykład w sortowaniu bąbelkowym. Tego typu złożoność nie ma jednak zastosowania w prostym wyszukiwaniu minimum, gdzie wystarczy jedno przejście przez zbiór w celu znalezienia najmniejszego elementu. Z kolei O(n3) wskazywałoby na jeszcze bardziej skomplikowaną operację, co w kontekście wyszukiwania minimum jest nieadekwatne. Złożoność O(n!) sugerowałaby, że algorytm wymagałby przetwarzania wszystkich możliwych permutacji zbioru, co jest zjawiskiem spotykanym w złożonych problemach kombinatorycznych, takich jak problem komiwojażera. Aby uniknąć takich nieporozumień, ważne jest zrozumienie, że wyszukiwanie minimum to operacja podstawowa, która nie wymaga złożonych algorytmów ani dodatkowych złożoności, a jedynie prostego przejścia przez zbiór danych. W praktyce, złożoności O(n2), O(n3) i O(n!) nie mają zastosowania w kontekście wyszukiwania minimum, co jest kluczowe dla zrozumienia efektywności algorytmu.

Pytanie 35

Po wykonaniu przedstawionego poniżej polecenia SQL użytkownik Ela będzie mógł

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON baza1.tab1 TO 'Ela'@'localhost';

A. jedynie tworzenia i zmiany struktury tabel

B. wykonywania wszystkich operacji na strukturze danych

C. wykonywania wszelkich działań na danych

D. jedynie dodawania i edytowania danych

Przy analizie pytania o uprawnienia SQL istotne jest zrozumienie znaczenia poszczególnych komend w kontekście zarządzania bazą danych. Komenda GRANT w SQL służy do przyznawania określonych uprawnień użytkownikom względem danych w bazie. Odpowiedź sugerująca że użytkownik Ela może jedynie tworzyć i modyfikować strukturę tabel jest nieprawidłowa ponieważ polecenie nie zawiera DDL (Data Definition Language) które byłoby odpowiedzialne za tworzenie i modyfikację struktur takich jak CREATE czy ALTER. Uprawnienia INSERT i UPDATE dotyczą manipulacji danymi a nie strukturami. Z kolei sugerowanie że użytkownik może jedynie dodawać i modyfikować dane także jest błędne ponieważ DELETE i SELECT są kluczowymi operacjami w kontekście pełnego dostępu do danych pozwalając odpowiednio na usuwanie danych i ich odczyt. Ponadto stwierdzenie że użytkownik może wykonywać wszystkie operacje na strukturze danych także jest błędne ponieważ operacje DML (Data Manipulation Language) takie jak INSERT UPDATE DELETE SELECT nie odnoszą się do samej struktury a do zawartości tabeli. Typowe błędy myślowe w tym kontekście wynikają z mylenia operacji na danych z operacjami na strukturze co jest częstym problemem wśród początkujących administratorów baz danych. Zrozumienie różnicy pomiędzy DDL i DML jest kluczowe dla efektywnego zarządzania uprawnieniami i bezpieczeństwem baz danych co jest fundamentem pracy administratora. Prawidłowa interpretacja uprawnień i ich konsekwencji w kontekście bezpieczeństwa i zarządzania danymi jest nieodzownym elementem pracy z bazami danych.

Pytanie 36

Plik konfiguracyjny, który umożliwia ustalenie parametrów PHP dla całego serwera, to

A. my.ini

B. httpd.conf

C. php.ini

D. config.inc.php

W kontekście plików konfiguracyjnych, my.ini nie jest odpowiednim wyborem dla konfiguracji PHP. Jest to plik konfiguracyjny używany głównie w systemach MySQL, gdzie definiuje ustawienia dotyczące serwera baz danych, takie jak kolejki zapytań, rozmiar pamięci czy konfiguracje replikacji. Z tego powodu nie ma związku z konfiguracją PHP, co czyni tę odpowiedź niepoprawną. Kolejnym niepoprawnym wyborem jest httpd.conf, który jest plikiem konfiguracyjnym dla serwera Apache. To on zarządza ustawieniami serwera HTTP, definiuje wirtualne hosty, reguły dotyczące przekierowań i wiele innych aspektów związanych z działaniem serwera WWW. Podobnie jak my.ini, httpd.conf nie ma zastosowania w kontekście ustawień PHP, co sprawia, że nie może być uznany za właściwą odpowiedź. Ostatnią niepoprawną opcją jest config.inc.php, który jest typowo używany w kontekście specyficznych aplikacji PHP, takich jak systemy zarządzania treścią czy frameworki. Plik ten zazwyczaj zawiera ustawienia konfiguracyjne dla konkretnej aplikacji, a nie dla całego środowiska PHP, co czyni go nieadekwatnym w niniejszym kontekście.

Pytanie 37

Jak należy poprawnie udokumentować wzorzec weryfikacji dla pola nazwa w kodzie aplikacji JavaScript?

A. /* Pole nazwa może składać się z dowolnego ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), małych i dużych liter. */

B. /* Pole nazwa musi składać się w tej kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużych liter i dwóch małych liter. */

C. /* Pole nazwa może zawierać dowolny ciąg cyfr (z wyłączeniem 0), następnie musi zawierać dużą literę i ciąg minimum dwóch małych liter. */

D. /* Pole nazwa powinno składać się w tej kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i ciągu małych liter. */

Niepoprawne odpowiedzi zakładają niewłaściwą interpretację wymagań dotyczących wzorca walidacji. Pierwsza opcja sugeruje że pole 'nazwa' może składać się z dowolnych cyfr i liter co nie uwzględnia wymogu specyficznej kolejności i liczby znaków co może prowadzić do wprowadzenia nieprawidłowych danych. Taki brak restrykcji mógłby skutkować potencjalnymi lukami w zabezpieczeniach aplikacji. Inna odpowiedź zakłada że po cyfrze musi wystąpić duża litera a następnie ciąg małych liter co nie spełnia wymogu co najmniej dwóch małych liter. Podejście to ignoruje szczegółowe wymagania dotyczące liczby małych liter w końcowej części ciągu. Kolejne błędne założenie mówi o konieczności posiadania dwóch małych liter ale nie wymaga dużej litery co również jest sprzeczne ze wzorcem przedstawionym w zadaniu. Częstym błędem jest nieuwzględnianie pełnej struktury wzorca co powoduje że walidacja jest niekompletna i potencjalnie niewystarczająca do zapewnienia integralności danych. Prawidłowe użycie wyrażeń regularnych wymaga szczegółowego zrozumienia zarówno składni jak i logiki stojącej za walidacją danych aby skutecznie zabezpieczyć aplikację przed nieprawidłowymi wpisami które mogą wpłynąć na jej funkcjonalność i bezpieczeństwo. Zrozumienie zasad poprawnej walidacji jest kluczowym elementem w procesie tworzenia bezpiecznych i niezawodnych aplikacji webowych.

Pytanie 38

Jakie zapytanie należy zastosować, aby pokazać tylko imię, nazwisko oraz ulicę wszystkich mieszkańców?

A. SELECT imie, nazwisko, ulica FROM Mieszkancy JOIN Adresy ON Mieszkancy.Adresy_id = Adresy.id

B. SELECT * FROM Mieszkancy, Adresy ON Mieszkancy.id = Adresy.id

C. SELECT imie, nazwisko, ulica FROM Mieszkancy, Adresy ON Mieszkancy.Adresy_id = Adresy.id

D. SELECT * FROM Mieszkancy JOIN Adresy ON Adresy.id = Mieszkancy.Adresy.id

Prawidłowa odpowiedź wykorzystuje funkcję JOIN, aby połączyć tabele Mieszkancy i Adresy na podstawie wspólnego klucza, czyli Adresy_id z tabeli Mieszkancy i id z tabeli Adresy. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami baz danych, ponieważ zapewnia, że tylko powiązane wiersze są zwracane w wyniku. W zapytaniu SELECT imie, nazwisko, ulica FROM Mieszkancy JOIN Adresy ON Mieszkancy.Adresy_id = Adresy.id jasno określamy, że chcemy wyciągnąć tylko kolumny imie, nazwisko oraz ulica, co minimalizuje ilość przetwarzanych danych, a co za tym idzie, zwiększa wydajność. W rzeczywistych scenariuszach, takie zapytania są kluczowe w aplikacjach, gdzie konieczne jest uzyskanie pełnych danych dotyczących mieszkańców i ich adresów bez zbędnych informacji. Dobre praktyki SQL sugerują, aby zawsze wybierać tylko te kolumny, które są potrzebne, co pomaga w optymalizacji zasobów serwera i poprawie szybkości przetwarzania zapytań. JOIN jest preferowany nad starym stylem, jakim jest użycie przecinków i warunku w WHERE, z powodu lepszej czytelności i mniejszej podatności na błędy, co czyni kod bardziej zrozumiałym i łatwiejszym do utrzymania.

Pytanie 39

Element lub zestaw elementów, który jednoznacznie identyfikuje każdy pojedynczy rekord w tabeli bazy danych, nazywamy kluczem

A. obcy

B. przestawny

C. inkrementacyjny

D. podstawowy

W kontekście baz danych, istnieje kilka terminów, które mogą być mylące, zwłaszcza w odniesieniu do kluczy. Klucz inkrementacyjny, mimo że jest użyteczny w wielu systemach baz danych do generowania unikalnych identyfikatorów, nie jest terminem opisującym typ klucza, ale raczej metodą tworzenia wartości dla klucza podstawowego. Klucz przestawny (ang. pivot key) to termin bardziej związany z analizą danych niż z identyfikacją wierszy w tabelach; odnosi się do technik agregacji danych i transformacji w zbiorach danych, głównie w kontekście tabel przestawnych, które są używane do wizualizacji i analizy danych, a nie do bezpośredniej identyfikacji rekordów. Klucz obcy (ang. foreign key) to kolejny termin, który jest często mylony z kluczem podstawowym. Klucz obcy jest polem w jednej tabeli, które wskazuje na klucz podstawowy w innej tabeli, co służy do ustanawiania relacji między dwiema tabelami. Klucz obcy nie identyfikuje wierszy w swojej tabeli, lecz tworzy powiązania z innymi danymi. Rozumienie tych terminów oraz ich zastosowań jest kluczowe dla efektywnego projektowania baz danych oraz unikania powszechnych błędów, które mogą prowadzić do problemów z integralnością danych i wydajnością systemu.

Pytanie 40

Tabele Klienci oraz Zgloszenia są związane relacją jeden do wielu. Jakie polecenie należy wydać, aby uzyskać tylko opis zgłoszenia oraz odpowiadające mu nazwisko klienta dla zgłoszenia numer 5?

A. SELECT opis, nazwisko FROM Zgloszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgloszenia.Klienci_id WHERE Zgloszenia.id = 5

B. SELECT opis, nazwisko FROM Zgloszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgloszenia.Klienci_id WHERE Klienci.id = 5

C. SELECT opis, nazwisko FROM Zgloszenia JOIN Klienci WHERE Klienci.id = 5

D. SELECT opis, nazwisko FROM Zgloszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgloszenia.id WHERE Zgloszenia.id = 5

Ta odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ używa poprawnej składni SQL do wykonania zapytania z dwóch tabel powiązanych relacją jeden do wielu. Kluczowym elementem jest użycie klauzuli JOIN, która łączy tabelę Zgloszenia z tabelą Klienci poprzez pole Klienci_id, będące kluczem obcym w tabeli Zgloszenia. Dzięki temu możliwe jest powiązanie odpowiednich rekordów z dwóch tabel. Warunek w klauzuli WHERE Zgloszenia.id = 5 precyzuje, że zapytanie ma zwrócić dane tylko dla zgłoszenia o identyfikatorze 5. Taki sposób pisania zapytań SQL jest zgodny z normami ANSI SQL i jest powszechnie stosowany w systemach zarządzania bazami danych jak MySQL, PostgreSQL czy SQL Server. Korzystanie z JOIN, zwłaszcza z klauzulą ON, jest dobrą praktyką, ponieważ zapewnia czytelność i bezpieczeństwo zapytań. W realnych zastosowaniach, takie zapytania są używane do łączenia danych z różnych źródeł w celu ich analizy lub raportowania. Prawidłowa struktura zapytania ułatwia jego modyfikację i integrację z innymi operacjami bazy danych, co jest niezbędne w zarządzaniu danymi w dużych systemach informatycznych. Zrozumienie mechanizmu JOIN oraz użycie klauzuli WHERE w celu ograniczenia wyników jest kluczowe w efektywnym zarządzaniu i analizie danych w relacyjnych bazach danych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej