Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 11 sierpnia 2026 15:01
Data zakończenia: 11 sierpnia 2026 15:15

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które zdjęcia należy wykonać pacjentom z chorobą reumatoidalną stawów kolanowych?

A. AP obu stawów kolanowych i osiowe rzepek.

B. AP i boczne obu stawów kolanowych.

C. AP i boczne stawu kolanowego prawego.

D. AP i boczne stawu kolanowego lewego.

Prawidłowo wskazano, że u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów kolanowych wykonuje się projekcje AP i boczne obu stawów kolanowych. W RZS zmiany są zwykle wielostawowe, symetryczne i postępujące, dlatego standardem jest obrazowanie obu kolan, a nie tylko jednego, nawet jeśli pacjent zgłasza ból głównie po jednej stronie. W projekcji AP oceniamy przestrzeń stawową, ustawienie osi kończyny, ewentualne podwichnięcia, nadżerki kostne w obrębie kłykci, obecność osteoporozy przystawowej. Projekcja boczna pozwala lepiej zobaczyć zarys rzepki, powierzchnie stawowe, wysięk w jamie stawu (tzw. objaw zatarcia zarysu fałdów tłuszczowych), a także deformacje zgięciowe. Moim zdaniem ważne jest też to, że wykonując badanie obu kolan, mamy punkt odniesienia – czasem jedno kolano jest zajęte mocniej, drugie słabiej, ale porównanie symetrii zmian bardzo pomaga w ocenie zaawansowania RZS. W wielu ośrodkach przy podejrzeniu chorób zapalnych stawów stosuje się tzw. „serię reumatologiczną” RTG – zawsze z uwzględnieniem obu stron ciała (np. obu rąk, obu stóp, obu kolan). To po prostu dobra praktyka, bo RZS jest chorobą układową, a nie problemem jednego, przypadkowego stawu. W praktyce technik radiologii powinien pamiętać, że zlecenie „stawy kolanowe w RZS” domyślnie oznacza projekcje AP i boczne obu kolan, z prawidłowym ułożeniem, centrowaniem i ochroną gonad, a nie ograniczanie się tylko do strony bardziej bolesnej.

Pytanie 2

Na którym radiogramie uwidoczniona jest kamica nerkowa?

A. Radiogram 1

B. Radiogram 2

C. Radiogram 3

D. Radiogram 4

Rozpoznawanie kamicy nerkowej na prostym radiogramie jamy brzusznej wymaga dość uważnego podejścia, bo w polu obrazowania jest sporo struktur dających podobne zacienienia. Typowy błąd polega na tym, że wzrok skupia się jedynie na kręgosłupie i miednicy, a nie na przebiegu całego układu moczowego. Z tego powodu można łatwo przecenić znaczenie przypadkowych zwapnień naczyniowych, cieni kałowych czy nakładających się struktur kostnych i uznać je błędnie za złogi. Na radiogramach bez kontrastu, takich jak 1 i 4, uwagę przyciąga głównie zarys kręgosłupa lędźwiowego i talerzy biodrowych. Brak jest tam jednak typowych, skoncentrowanych, dobrze odgraniczonych cieni w rzucie nerek czy moczowodów. Owszem, mogą być widoczne pojedyncze, niewyraźne zagęszczenia, ale ich lokalizacja jest niespecyficzna, a kształt zbyt rozlany, aby wiarygodnie mówić o kamicy. W praktyce opisowej takie obrazy traktuje się raczej jako prawidłowe lub nieswoiste, wymagające ewentualnie dalszej diagnostyki USG niż jako dowód złogów. Radiogram 3 jest dodatkowo mylący, bo wypełniający kontrast w układzie kielichowo‑miedniczkowym i pęcherzu daje bardzo wyraźny obraz nerek i dróg moczowych. Łatwo wtedy uznać, że każda jaśniejsza struktura to kamień, a tymczasem kontrast sam w sobie jest jednorodnym zacienieniem, a złogi – jeśli są – zwykle widoczne są jako ubytki w jego zarysie albo dodatkowe, bardzo gęste cienie. Jeżeli nie ma wyraźnych, punktowych lub owalnych zagęszczeń nakładających się na zarys wypełnionych kontrastem kielichów czy moczowodu, nie można na siłę „doszukiwać się” kamicy. Z mojego punktu widzenia najczęstsze potknięcie to ignorowanie zasady, że złogi oceniamy zawsze w typowych piętrach anatomicznych: od górnych biegunów nerek, wzdłuż przebiegu moczowodów przy wyrostkach poprzecznych kręgów, aż po rzut pęcherza. Jeśli podejrzany cień leży poza tymi obszarami, zwłaszcza bardziej bocznie lub z przodu, trzeba raczej myśleć o gazie jelitowym, zwapnieniach w obrębie tkanek miękkich czy złogach w innych narządach, niż o kamicy nerkowej. Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej mówi też, aby nie opierać się na pojedynczym, wątpliwym zacienieniu – w razie niepewności lepiej skierować pacjenta na USG lub TK niskodawkową, niż stawiać pochopne rozpoznanie na podstawie przypadkowego artefaktu.

Pytanie 3

Którą strukturę anatomiczną oznaczono na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Trzon kości ramiennej.

B. Guzek większy kości ramiennej.

C. Głowę kości ramiennej.

D. Guzek mniejszy kości ramiennej.

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałka wskazuje guzek większy kości ramiennej, czyli bocznie położone wyniosłe zakończenie bliższego odcinka kości. W obrazowaniu MR barku guzki kości ramiennej są kluczowymi punktami orientacyjnymi: guzka większego szukamy bardziej bocznie i nieco ku tyłowi względem głowy kości ramiennej, a jego zarys jest wyraźnie odgraniczony od przylegającej głowy. Na typowych sekwencjach T1 o dobrej rozdzielczości przestrzennej widzimy kształtną, korową warstwę kostną o niskim sygnale, a w jej obrębie beleczkowaną strukturę istoty gąbczastej. Guzek większy jest miejscem przyczepu ścięgien stożka rotatorów (m.in. mięśnia nadgrzebieniowego i podgrzebieniowego), dlatego w praktyce klinicznej radiolog i technik powinni umieć go bardzo pewnie identyfikować – to tu najczęściej oceniamy entezopatie, zwapnienia, uszkodzenia ścięgien czy cechy konfliktu podbarkowego. Moim zdaniem w codziennej pracy z barkiem dobrze jest „czytać” MR właśnie od zlokalizowania guzka większego: pomaga to prawidłowo prześledzić przebieg ścięgien, ustawić rekonstrukcje w płaszczyznach skośnych i uniknąć pomyłek przy opisie. W standardach dobrej praktyki diagnostyki obrazowej barku (np. wytyczne ESSR, zalecenia radiologiczne) podkreśla się, że ocena stożka rotatorów zawsze musi być powiązana z dokładnym oglądem przyczepów na guzku większym. Im lepiej kojarzysz jego położenie na różnych sekwencjach i płaszczyznach (T1, T2, PD FS, w projekcjach czołowych, osiowych, strzałkowych), tym szybciej wychwycisz subtelne patologie i tym sprawniej będziesz planować kolejne badania czy kontrolne MR u pacjentów po urazach i zabiegach operacyjnych barku.

Pytanie 4

Świeżo wynaczyniona krew na obrazach TK głowy bez podania środka kontrastowego ukazuje się jako obszar

A. normodensyjny.

B. hiperdensyjny.

C. izodensyjny.

D. hipodensyjny.

Świeżo wynaczyniona krew w badaniu TK głowy bez podania kontrastu nie jest ani izodensyjna, ani hipodensyjna, ani „normodensyjna” w stosunku do mózgowia – i tu właśnie często pojawia się błąd w myśleniu. W ostrych stanach wielu osobom intuicyjnie wydaje się, że krew będzie miała „normalną” gęstość albo że będzie ciemniejsza, bo kojarzą to z obrazem w MR albo z innymi płynami. Tymczasem w tomografii komputerowej gęstość wyrażamy w jednostkach Hounsfielda i zależy ona w dużej mierze od zawartości wody oraz składników takich jak białka czy jony. Świeża krew, szczególnie skrzep, ma wysokie stężenie hemoglobiny i białek, a więc wyższą gęstość niż otaczająca tkanka mózgowa. Dlatego na obrazie TK jest ona hiperdensyjna, czyli jaśniejsza. Określenia typu „izodensyjny” czy „normodensyjny” sugerują, że gęstość jest zbliżona do otaczających struktur mózgowia. Tak dzieje się dopiero w fazie podostrej, gdy krew zaczyna się rozpadać, zmienia się zawartość wody i dochodzi do przebudowy ogniska krwotocznego. Wtedy rzeczywiście może być problem z odróżnieniem krwiaka od mózgu, bo robi się on izodensyjny. Jeszcze później, w fazie przewlekłej, krwiak często staje się hipodensyjny, czyli ciemniejszy niż mózgowie, przez dominującą zawartość płynu. Mylenie tych faz jest bardzo typowym błędem: ktoś pamięta, że „stary krwiak jest ciemny”, i błędnie przenosi to na fazę ostrą. Dodatkowo zamieszanie wprowadza fakt, że obrzęk mózgu wokół krwotoku jest hipodensyjny, więc część osób kojarzy krwawienie z „ciemnym obszarem”, nie rozróżniając samego skrzepu od otaczającego obrzęku. W dobrej praktyce diagnostyki obrazowej zawsze trzeba myśleć dynamicznie: jaka jest faza krwawienia, jakie są typowe wartości HU i jak to będzie wyglądało na monitorze. Z mojego doświadczenia, jeśli w głowie pojawia się wątpliwość „ciemne czy jasne?”, to dla świeżej krwi w TK głowy bez kontrastu odpowiedź powinna automatycznie brzmieć: jasne, czyli hiperdensyjne.

Pytanie 5

Celiakografia jest badaniem kontrastowym

A. układu tętniczego.

B. pnia trzewnego.

C. układu żylnego.

D. pnia płucnego.

Celiakografia to klasyczne badanie angiograficzne, w którym kontrast podaje się do pnia trzewnego (łac. truncus coeliacus). Jest to główne naczynie tętnicze odchodzące z aorty brzusznej, zaopatrujące w krew m.in. wątrobę, śledzionę i żołądek. Dlatego poprawna odpowiedź to pień trzewny. W praktyce badanie wykonuje się najczęściej w pracowni angiografii: przezskórnie nakłuwa się tętnicę (zwykle udową), wprowadza cewnik i pod kontrolą fluoroskopii kieruje go do ujścia pnia trzewnego. Następnie szybko podaje się środek cieniujący i wykonuje serię zdjęć lub zapis cyfrowy (DSA – cyfrowa angiografia subtrakcyjna). Moim zdaniem warto tu zapamiętać, że nazwy badań angiograficznych zwykle biorą się od tętnicy: celiakografia – pień trzewny, mezenterikografia – tętnice krezkowe itd. Celiakografia ma znaczenie w ocenie unaczynienia wątroby, śledziony, trzustki, wykrywaniu tętniaków, zwężeń, malformacji naczyniowych czy guzów bogato unaczynionych. Dawniej była też ważna przed zabiegami chirurgicznymi w obrębie górnego odcinka jamy brzusznej, obecnie często zastępowana jest przez angio-TK lub angio-MR, ale zasada pozostaje ta sama: kontrast podajemy do tętniczego pnia trzewnego i obrazujemy tętnicze unaczynienie narządów górnej części jamy brzusznej. W dobrych praktykach radiologicznych kładzie się nacisk na odpowiednie przygotowanie pacjenta, kontrolę parametrów hemodynamicznych i ścisłe przestrzeganie zasad aseptyki, bo jest to badanie inwazyjne, mimo że wykonywane stosunkowo rutynowo w wyspecjalizowanych ośrodkach.

Pytanie 6

Koronarografia jest radiologicznym zabiegiem diagnostycznym pozwalającym ocenić drożność

A. tętnic wieńcowych.

B. tętnic obwodowych.

C. żył obwodowych.

D. żył wieńcowych.

Prawidłowo – koronarografia służy do oceny drożności tętnic wieńcowych, czyli naczyń doprowadzających krew do mięśnia sercowego. W trakcie badania lekarz wprowadza cewnik do układu tętniczego (najczęściej przez tętnicę promieniową w nadgarstku albo udową w pachwinie) i pod kontrolą fluoroskopii kieruje go do ujść tętnic wieńcowych w aorcie. Następnie podaje środek cieniujący (kontrast jodowy), który wypełnia tętnice wieńcowe i pozwala zobaczyć ich światło na monitorze RTG w czasie rzeczywistym. Dzięki temu można dokładnie ocenić zwężenia, zamknięcia, nieregularności ściany naczynia, obecność blaszek miażdżycowych. W praktyce klinicznej koronarografia jest złotym standardem w diagnostyce choroby wieńcowej, szczególnie przy ostrych zespołach wieńcowych, niestabilnej dławicy piersiowej czy w kwalifikacji do angioplastyki wieńcowej (PCI) albo pomostowania aortalno-wieńcowego (by-passy). Co ważne, badanie ma charakter inwazyjny, ale od razu w trakcie tego samego zabiegu można wykonać leczenie – np. poszerzenie zwężonego miejsca balonikiem i wszczepienie stentu. Z mojego doświadczenia, w technice ważne jest dobre przygotowanie pacjenta (nawodnienie, ocena funkcji nerek, alergii na kontrast) oraz ścisłe przestrzeganie zasad ochrony radiologicznej, bo używa się promieniowania jonizującego i kontrastu jodowego. W pracowni hemodynamicznej standardem jest też archiwizacja obrazów w systemie PACS i dokładna dokumentacja wszystkich projekcji, żeby kardiolog mógł później porównać wyniki z kolejnymi badaniami.

Pytanie 7

Na obrazie TK klatki piersiowej w przekroju poprzecznym strzałką oznaczono

A. oskrzele główne prawe.

B. oskrzele główne lewe.

C. aortę zstępującą.

D. aortę wstępującą.

Na przedstawionym przekroju poprzecznym TK klatki piersiowej strzałka wskazuje lewe oskrzele główne. W tomografii pamiętamy, że obrazy standardowo oglądamy w tzw. projekcji radiologicznej: tak jakby pacjent leżał na plecach, a my patrzymy od jego stóp w stronę głowy. Czyli prawa strona pacjenta jest po lewej stronie ekranu (oznaczona literą R), a lewa strona pacjenta – po prawej. To jest pierwszy klucz do poprawnego rozpoznawania struktur anatomicznych na TK. Lewe oskrzele główne odchodzi od tchawicy bardziej poziomo, jest dłuższe i przebiega pod łukiem aorty, kierując się w stronę lewego wnęki płuca. Na obrazie widać je jako strukturę o powietrznej gęstości (ciemną), otoczoną cienką ścianą, zlokalizowaną po stronie przeciwnej do oznaczenia R, tuż przy rozwidleniu tchawicy. Z mojego doświadczenia to jedno z klasycznych miejsc, które każdy technik i lekarz musi umieć „z marszu” zidentyfikować, bo od poprawnej orientacji w okolicy wnęk płucnych zależy m.in. prawidłowe ocenianie węzłów chłonnych śródpiersia, zmian nowotworowych czy ocena szerzenia się procesu zapalnego. W praktyce klinicznej, przy planowaniu bronchoskopii, zabiegów torakochirurgicznych albo przy ocenie naciekania guza płuca na oskrzele, dokładna znajomość przebiegu lewego oskrzela głównego jest absolutnie podstawowa. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią, żeby zawsze zaczynać analizę TK klatki od ustalenia orientacji (R/L, przód/tył), potem identyfikować główne naczynia (aorta wstępująca, łuk, aorta zstępująca, pień płucny) i dopiero na tym tle lokalizować tchawicę i oskrzela. Dzięki temu dużo łatwiej odróżnić lewe oskrzele główne od struktur naczyniowych czy od prawego oskrzela, które jest krótsze, szersze i bardziej pionowe. W praktyce egzaminacyjnej takie zadania bardzo dobrze sprawdzają, czy ktoś naprawdę rozumie anatomię w obrazowaniu, a nie tylko „zgaduje z kształtu”.

Pytanie 8

Na radiogramie stopy uwidocznione jest złamanie trzonu

A. III kości śródstopia.

B. paliczka bliższego palca III.

C. II kości śródstopia.

D. paliczka bliższego palca II.

Analizując to zdjęcie RTG stopy, łatwo popełnić kilka typowych błędów związanych głównie z błędnym liczeniem kości i myleniem trzonów kości śródstopia z paliczkami. Na obrazie widoczne są wyraźne, długie kości śródstopia, które biegną od okolicy stępu do stawów śródstopno‑paliczkowych, a dopiero dalej ku obwodowi zaczynają się paliczki. Jeśli ktoś zaznaczy złamanie jako trzon II kości śródstopia, to zwykle wynika to z niepewności przy liczeniu promieni od strony przyśrodkowej. Standardowo numerujemy od palucha: I, II, III, IV, V. Na tym zdjęciu złamanie leży w kości trzeciej od strony przyśrodkowej, czyli w III kości śródstopia, a nie w drugiej. Różnica wydaje się kosmetyczna, ale w dokumentacji i planowaniu leczenia jest bardzo istotna – ortopeda opiera się na precyzyjnym opisie radiologicznym. Błędne wskazanie paliczka bliższego palca II lub paliczka bliższego palca III bierze się z kolei z mylenia poziomów: paliczki są zdecydowanie krótsze, położone bardziej dystalnie i zaczynają się dopiero za głowami kości śródstopia, czyli za stawami śródstopno‑paliczkowymi. Trzon kości śródstopia ma charakterystyczny, rurkowaty kształt i ciągły zarys korowy, który w miejscu złamania ulega przerwaniu lub załamaniu. Paliczki bliższe są krótsze, mają wyraźną nasadę bliższą tworzącą staw z głową kości śródstopia i nie powinny być mylone z długimi trzonami. Moim zdaniem główna pułapka polega na tym, że patrzymy za bardzo „na złamanie”, a za mało na kontekst anatomiczny całej stopy. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią jasno: najpierw identyfikujemy orientację zdjęcia, potem liczymy promienie od I do V, następnie określamy, czy zmiana jest w kości śródstopia, czy już w paliczkach, a dopiero na końcu nazywamy konkretną część kości (podstawa, trzon, głowa). Takie uporządkowane podejście mocno zmniejsza ryzyko pomyłek, które w dokumentacji medycznej są później bardzo kłopotliwe do prostowania.

Pytanie 9

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono wyrostek kolczysty kręgu

A. piersiowego w płaszczyźnie strzałkowej.

B. szyjnego w płaszczyźnie czołowej.

C. piersiowego w płaszczyźnie czołowej.

D. szyjnego w płaszczyźnie strzałkowej.

Na przedstawionym obrazie MR widzimy odcinek szyjny kręgosłupa w projekcji bocznej, czyli w płaszczyźnie strzałkowej. Strzałka wskazuje na tylną, ostro zakończoną strukturę kostną wychodzącą ku tyłowi od łuku kręgu – to właśnie wyrostek kolczysty kręgu szyjnego. W rezonansie magnetycznym, szczególnie w sekwencjach T1-zależnych, trzon kręgu i łuk mają jednorodny, dość jasny sygnał, a wyrostki kolczyste układają się w charakterystyczny „łańcuszek” za tylną ścianą kanału kręgowego. W odcinku szyjnym łatwo rozpoznać sąsiednie struktury: z przodu tchawicę i przełyk, powyżej podstawę czaszki, a w kanale kręgowym rdzeń kręgowy o bardziej jednorodnym sygnale niż otaczające go krążki międzykręgowe. Moim zdaniem kluczowe jest tu kojarzenie kształtu i położenia: wyrostek kolczysty zawsze leży po stronie tylnej, w linii pośrodkowej, za łukiem kręgu, a w obrazie strzałkowym widzimy go jak „kolce” ustawione jeden za drugim. W praktyce klinicznej taka orientacja w anatomii obrazowej jest bardzo ważna przy ocenie urazów kręgosłupa szyjnego, np. złamań wyrostków kolczystych, zmian zwyrodnieniowych czy ocenie ustawienia kręgów po urazie komunikacyjnym. Dobre rozpoznawanie płaszczyzn obrazowania (strzałkowa vs czołowa vs poprzeczna) jest standardem w diagnostyce MR – technik i lekarz muszą sprawnie kojarzyć przekrój z anatomią 3D pacjenta. W odcinku szyjnym dodatkowo pomaga charakterystyczne wygięcie lordotyczne oraz obecność czaszki nad kręgami szyjnymi, co tutaj też ładnie widać. Poprawne rozpoznanie wyrostka kolczystego świadczy o tym, że potrafisz „czytać” obraz w sposób przestrzenny, a to w radiologii jest, z mojego doświadczenia, absolutna podstawa dobrej praktyki.

Pytanie 10

Na obrazie ultrasonograficznym jamy brzusznej uwidoczniono

A. kamicę nerkową.

B. kamicę żółciową.

C. naczyniaka wątroby.

D. pęknięcie wątroby.

Prawidłowo – na przedstawionym obrazie USG widoczny jest obraz typowy dla kamicy nerkowej. W badaniu ultrasonograficznym złogi w nerce są najczęściej silnie hiperechogeniczne (bardzo jasne), z wyraźnym tylnym cieniem akustycznym, czyli „ciemnym ogonem” za złogiem, gdzie fala ultradźwiękowa już nie przechodzi. Właśnie ten cień jest w praktyce jednym z najważniejszych kryteriów rozpoznania kamienia. Złogi mogą lokalizować się w kielichach, miedniczce nerkowej albo w górnym odcinku moczowodu; ich dokładne położenie ocenia się, przesuwając głowicę w kilku płaszczyznach i modyfikując głębokość oraz wzmocnienie (gain). W codziennej pracy technika/technika elektroradiologii istotne jest, żeby dobrać odpowiednią częstotliwość głowicy – zwykle 3,5–5 MHz dla dorosłych – oraz ustawić ognisko na poziomie nerki, bo inaczej małe złogi mogą umknąć. Moim zdaniem warto też zawsze porównać nerki obustronnie, ocenić poszerzenie układu kielichowo‑miedniczkowego, grubość miąższu i ewentualny zastój moczu, bo kamica często współistnieje z wodonerczem. Standardy dobrej praktyki (np. EFSUMB) zalecają dokumentowanie przynajmniej dwóch przekrojów nerki (podłużny i poprzeczny) z widocznym złogiem oraz opisanie przybliżonej wielkości kamienia. W praktyce klinicznej to ma znaczenie przy kwalifikacji do leczenia zachowawczego, ESWL lub zabiegu endoskopowego. Dodatkowo, na USG jamy brzusznej zawsze przy okazji oglądamy wątrobę, pęcherzyk żółciowy i śledzionę, ale charakterystyczny, punktowy, jasny sygnał z cieniem w obrębie nerki jest tu rozstrzygający dla rozpoznania kamicy nerkowej.

Pytanie 11

Obrazy MR kręgosłupa szyjnego przedstawiają etap planowania badania warstw

A. osiowych.

B. strzałkowych.

C. czołowych.

D. skośnych.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo na ekranie do planowania badań MR zwykle widzimy kilka płaszczyzn naraz i sporo linii cięcia, które wyglądają podobnie. Wiele osób automatycznie kojarzy takie poziome linie z warstwami osiowymi, bo w tomografii komputerowej to właśnie obrazy poprzeczne są najbardziej klasyczne. W rezonansie magnetycznym kręgosłupa szyjnego schemat pracy jest jednak trochę inny: osiowe przekroje są oczywiście wykonywane, ale standardowe, kluczowe sekwencje planuje się najpierw w płaszczyznach strzałkowej i czołowej. Odpowiedź sugerująca warstwy skośne wynika zwykle z obserwacji, że linie na podglądzie nie są idealnie poziome względem ekranu. To jednak nie oznacza, że mamy do czynienia z płaszczyzną skośną w sensie klinicznym. W MR bardzo często ustawiamy płaszczyzny anatomicznie, czyli równolegle do osi długiej kręgosłupa, trzonów kręgów czy krążków międzykręgowych. Na monitorze wygląda to jak lekkie nachylenie, ale w nomenklaturze nadal jest to płaszczyzna czołowa, tylko dostosowana do naturalnej krzywizny szyi. Pojawia się też czasem skojarzenie ze strzałkowymi, bo użytkownik patrzy na obraz, na którym widoczny jest profil kręgosłupa i linie przecinające go z boku. Trzeba jednak pamiętać, że planowanie warstw odbywa się zazwyczaj na dwóch obrazach referencyjnych jednocześnie: na przykład na strzałkowym ustawiamy zakres góra–dół i kąt, a na osiowym albo czołowym – ich rozkład w poprzek. To może mylić i sugerować inną płaszczyznę niż w rzeczywistości. W poprawnym rozumieniu tematu kluczowe jest odwołanie się do definicji: warstwy osiowe są prostopadłe do długiej osi kręgosłupa, warstwy strzałkowe biegną równolegle do niej z podziałem na lewo–prawo, a warstwy czołowe dzielą ciało na część przednią i tylną. Na prezentowanych obrazach celem jest właśnie taki podział, co wskazuje na płaszczyznę czołową. Typowym błędem myślowym jest patrzenie tylko na orientację linii względem ekranu, a nie względem anatomii pacjenta – w praktyce MR zawsze liczy się ta druga perspektywa.

Pytanie 12

W scyntygrafii serca metoda bramkowanej akwizycji SPECT umożliwia między innymi ocenę frakcji wyrzutowej

A. prawego przedsionka.

B. prawej komory.

C. lewej komory.

D. lewego przedsionka.

Prawidłowo wskazana została lewa komora serca. W bramkowanej akwizycji SPECT (tzw. gated SPECT) standardem klinicznym jest właśnie ocena czynności skurczowej lewej komory, w tym pomiar frakcji wyrzutowej (LVEF), objętości końcoworozkurczowej i końcowoskurczowej oraz analizy kurczliwości segmentarnej. Gating polega na zsynchronizowaniu rejestracji obrazów z cyklem pracy serca, zwykle na podstawie zapisu EKG. Cykl serca dzielony jest na określoną liczbę faz, np. 8 lub 16, i dla każdej z nich rekonstruuje się obraz 3D. Dzięki temu oprogramowanie może automatycznie obrysować kontur lewej komory i wyliczyć zmianę objętości w czasie, a z tego bezpośrednio obliczyć frakcję wyrzutową. W praktyce klinicznej gated SPECT stosuje się szeroko w ocenie chorych z chorobą wieńcową, po zawale serca, przed wszczepieniem kardiowertera-defibrylatora lub CRT, a także do monitorowania kardiotoksyczności chemioterapii. Moim zdaniem ważne jest zapamiętanie, że to badanie jest przede wszystkim narzędziem do funkcjonalnej oceny lewej komory, a nie przedsionków. W wytycznych medycyny nuklearnej i kardiologii nuklearnej (np. EANM, ASNC) właśnie LVEF z gated SPECT jest traktowana jako istotny, dobrze zwalidowany parametr rokowniczy. W codziennej pracy technika medycyny nuklearnej kluczowe jest poprawne podłączenie EKG, stabilny rytm zatokowy i unikanie artefaktów ruchowych, bo to bezpośrednio wpływa na wiarygodność wyliczonej frakcji wyrzutowej lewej komory.

Pytanie 13

Co określa M₀ w systemie klasyfikacji nowotworów TNM?

A. Nie stwierdza się przerzutów odległych.

B. Nie stwierdza się przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych.

C. Nie można ocenić obecności przerzutów odległych.

D. Nie można ocenić regionalnych węzłów chłonnych.

W klasyfikacji TNM litera M odnosi się wyłącznie do przerzutów odległych, czyli takich, które pojawiają się poza obszarem regionalnych węzłów chłonnych, w narządach odległych od guza pierwotnego. Dlatego interpretowanie symbolu M₀ jako informacji o węzłach chłonnych jest po prostu pomieszaniem ról poszczególnych elementów systemu. Za węzły chłonne odpowiada część N klasyfikacji – tam opisuje się, czy regionalne węzły są zajęte, w jakiej liczbie i z jakiej strony. Kiedy ktoś kojarzy M₀ z tym, że nie można ocenić przerzutów odległych, to myli je z kategorią Mx lub M?, która w nowszych wersjach jest zastępowana raczej sformułowaniem „nie oceniono M” albo „M nieokreślone”. M₀ to zawsze sytuacja, w której przeprowadzono odpowiednią diagnostykę (badania obrazowe, badanie kliniczne, ewentualnie medycyna nuklearna) i na jej podstawie stwierdzono brak przerzutów odległych. Z kolei brak możliwości oceny regionalnych węzłów chłonnych opisuje się w części N jako Nx, a nie w części M. Mylenie tych oznaczeń jest dość typowym błędem, bo skróty są krótkie, podobne i pojawiają się obok siebie w dokumentacji. Wreszcie, stwierdzenie, że M₀ oznacza brak przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych, jest kompletnie nie po tej stronie systemu – to domena N₀, czyli brak przerzutów w węzłach regionalnych. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze czytać TNM „z rozszyfrowaniem”: T – guz, N – nodes (węzły), M – metastases (przerzuty odległe). Dzięki temu łatwiej uniknąć skrótowego, automatycznego kojarzenia, które potem prowadzi do błędnych wniosków przy planowaniu leczenia, np. radioterapii czy chirurgii onkologicznej. Moim zdaniem warto sobie nawet zapisać te rozwinięcia na marginesie notatek, bo bardzo ułatwia to naukę i późniejsze praktyczne stosowanie klasyfikacji.

Pytanie 14

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką wskazano patologiczny kręg

A. Th₈

B. L₁

C. L₃

D. Th₁₀

Trudność w tym zadaniu wynika głównie z prawidłowego policzenia kręgów na obrazie rezonansu magnetycznego. Wiele osób automatycznie „strzela” w środkowe kręgi lędźwiowe, typu L3, bo wizualnie wydaje się, że strzałka wskazuje coś mniej więcej w centrum kolumny lędźwiowej. To jest typowy błąd: liczenie na oko, bez szukania punktu odniesienia. Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej mówi jasno – zawsze identyfikujemy poziomy kręgów metodycznie, najlepiej od kości krzyżowej w górę. Jeśli ktoś wybrał L3, najpewniej nie policzył po kolei trzonów od L5 i L4, tylko zasugerował się położeniem „gdzieś w środku”. Tymczasem na obrazie widać, że zmieniony trzon jest wyżej, na poziomie pierwszego kręgu lędźwiowego. Z kolei odpowiedzi Th8 i Th10 wynikają zazwyczaj z innego błędu myślowego: pomylenia odcinka piersiowego z lędźwiowym. Na prawidłowo wykonanym MRI odcinka piersiowo‑lędźwiowego łatwo zauważyć, że kręgi piersiowe mają przyczepy żeber i nieco inny kształt trzonów. W odcinku lędźwiowym żeber już nie widać, a trzony są masywniejsze. Jeżeli ktoś nie zwraca uwagi na przejście piersiowo‑lędźwiowe i na obecność żeber, może błędnie założyć, że ogląda wyższy poziom kręgosłupa, niż jest w rzeczywistości. W praktyce klinicznej taka pomyłka bywa bardzo groźna – nieprawidłowe oznaczenie poziomu może doprowadzić do operowania nie tego kręgu, co trzeba, lub błędnego zaplanowania radioterapii czy zabiegu przezskórnego. Z mojego doświadczenia najlepszym sposobem uniknięcia takich wpadek jest konsekwentne stosowanie jednej procedury: najpierw identyfikacja kości krzyżowej i poziomu L5–S1, potem spokojne liczenie kolejnych trzonów ku górze z równoczesnym zwracaniem uwagi na zanik żeber przy przejściu na odcinek lędźwiowy. Współczesne standardy w radiologii kładą duży nacisk na precyzyjną lokalizację zmian właśnie po to, żeby eliminować błędy wynikające z pobieżnego oglądania obrazów bez systematycznej analizy.

Pytanie 15

Cholangiografia to badanie radiologiczne

A. pęcherzyka żółciowego.

B. dróg moczowych.

C. pęcherza moczowego.

D. dróg żółciowych.

Cholangiografia bywa mylona z innymi badaniami radiologicznymi, bo w nazwach przewijają się podobne pojęcia jak pęcherz, drogi moczowe czy pęcherzyk, ale merytorycznie są to zupełnie różne układy narządów. Kluczowe jest rozumienie przedrostków w nazewnictwie: „cholangio-” odnosi się do dróg żółciowych, „cysto-” do pęcherza lub pęcherzyka, a „uro-” do układu moczowego. To jest taki mały słowniczek, który bardzo ułatwia życie w radiologii i ogólnie w medycynie. Drogi moczowe bada się innymi technikami. Klasycznym badaniem radiologicznym układu moczowego jest urografia dożylna albo tomografia komputerowa układu moczowego z kontrastem (tzw. CT urography). W tych badaniach kontrast jest wydalany przez nerki i wypełnia miedniczki nerkowe, moczowody i pęcherz moczowy. To zupełnie inna anatomia i inne wskazania kliniczne niż w cholangiografii. Pęcherz moczowy ocenia się przede wszystkim w cystografii, gdzie środek cieniujący podaje się bezpośrednio do pęcherza przez cewnik. Można wtedy zobaczyć kształt pęcherza, uchyłki, odpływy pęcherzowo-moczowodowe czy uszkodzenia ściany. To nie ma nic wspólnego z drogami żółciowymi, które leżą w zupełnie innej części jamy brzusznej i mają odmienną funkcję. Z kolei pęcherzyk żółciowy najczęściej ocenia się w USG jamy brzusznej, a nie w klasycznej cholangiografii. Istnieją badania ukierunkowane na pęcherzyk, jak cholecystografia (dziś praktycznie wyparta przez USG) czy scyntygrafia dróg żółciowych (HIDA), ale sama cholangiografia skupia się na przewodach żółciowych, a nie na samym pęcherzyku jako narządzie magazynującym żółć. Typowym błędem myślowym jest łączenie cholangiografii z pęcherzem moczowym lub pęcherzykiem żółciowym tylko dlatego, że wszystkie te struktury są „zbiornikami” i leżą gdzieś w jamie brzusznej. W diagnostyce obrazowej nie wystarczy jednak ogólne skojarzenie, trzeba precyzyjnie kojarzyć nazwy z konkretną anatomią i techniką badania. Z mojego doświadczenia wynika, że warto zawsze zadać sobie pytanie: jaki układ chcę zobrazować, jakim kontrastem i jaką drogą podania. Wtedy od razu widać, że drogi moczowe to urografia lub cystografia, pęcherz moczowy – głównie cystografia, a drogi żółciowe – właśnie cholangiografia, często w wariantach śródoperacyjnych lub endoskopowych.

Pytanie 16

Przyczyną zaniku kostnego jest

A. duży i częsty wysiłek.

B. nadmiar witaminy D3.

C. utrata macierzy kostnej.

D. przedawkowanie spożycia wapnia.

Prawidłowo wskazana przyczyna zaniku kostnego to utrata macierzy kostnej. Kość nie jest strukturą „martwą”, tylko żywą tkanką, która stale się przebudowuje. Podstawą tej przebudowy jest właśnie macierz kostna, czyli rusztowanie zbudowane głównie z kolagenu typu I, na którym odkładają się sole mineralne – głównie fosforan wapnia w postaci hydroksyapatytu. Gdy dochodzi do przewagi procesów resorpcji (działanie osteoklastów) nad tworzeniem nowej tkanki kostnej (osteoblasty), macierz jest stopniowo tracona i rozwija się zanik kostny, np. w osteoporozie czy przy długotrwałym unieruchomieniu kończyny. W praktyce klinicznej widać to bardzo wyraźnie w badaniach obrazowych: na zdjęciach RTG obserwuje się obniżenie gęstości kostnej, ścieńczenie beleczek kostnych, poszerzenie jam szpikowych. W densytometrii (DXA) notuje się spadek T-score, co od razu kojarzy się z utratą masy i jakości macierzy kostnej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że sama obecność wapnia to za mało – bez prawidłowej macierzy kolagenowej nie ma gdzie tego wapnia „przyczepić”. Dlatego w profilaktyce i leczeniu osteoporozy tak duży nacisk kładzie się nie tylko na suplementację wapnia i witaminy D3, ale też na aktywność fizyczną, prawidłową dietę białkową oraz unikanie leków i stanów, które nasilają resorpcję kości. W standardach postępowania (np. zalecenia towarzystw osteologicznych) wyraźnie podkreśla się rolę równowagi między tworzeniem macierzy a jej degradacją: jeśli ta równowaga jest zaburzona na korzyść utraty, to właśnie wtedy rozwija się zanik kostny, widoczny później w badaniach obrazowych i objawach klinicznych, jak złamania niskoenergetyczne czy obniżenie wzrostu.

Pytanie 17

W ułożeniu do rentgenografii AP stawu kolanowego promień główny pada

A. pod kątem 30° na wierzchołek rzepki.

B. prostopadle na podstawę rzepki.

C. pod kątem 30° na podstawę rzepki.

D. prostopadle na wierzchołek rzepki.

Prawidłowe ułożenie do projekcji AP stawu kolanowego zakłada, że promień główny pada prostopadle na wierzchołek rzepki. Chodzi o to, żeby centralna wiązka przechodziła przez oś stawu kolanowego, mniej więcej na poziomie szpary stawowej, a punktem orientacyjnym na skórze jest właśnie wierzchołek rzepki. Przy takim ustawieniu unikamy sztucznego wydłużenia lub skrócenia struktur kostnych, a odwzorowanie szpary stawowej jest możliwie najbardziej zbliżone do rzeczywistości anatomicznej. W standardach opisów projekcji AP kolana podkreśla się, że promień powinien być prostopadły do kasety i do płaszczyzny stawu, bez dodatkowej angulacji, chyba że mamy szczególne wskazania (np. ocena określonych powierzchni stawowych lub pacjent z deformacją osi kończyny). W praktyce technik ustawia pacjenta w pozycji leżącej na plecach lub stojącej, kończyna dolna wyprostowana, rzepka skierowana do przodu, a kaseta pod kolanem. Centralny promień kieruje dokładnie na wierzchołek rzepki – to jest wygodny, łatwy do znalezienia punkt orientacyjny, który dobrze pokrywa się z osią stawu. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć: AP kolana – prostopadle – wierzchołek rzepki. Dzięki temu uzyskujemy poprawną ocenę przynasad kości udowej i piszczeli, szerokości szpary stawowej, ewentualnych zwężeń w chorobie zwyrodnieniowej, ustawienia rzepki względem bloczka kości udowej. To ma bezpośrednie przełożenie na jakość diagnostyki, bo ortopeda czy radiolog od razu widzi, czy obraz jest wykonany zgodnie z zasadami, czy coś jest zniekształcone przez złe pozycjonowanie.

Pytanie 18

Na rentgenogramie przedstawione jest złamanie Saltera-Harrisa typu

A. III nasady dalszej kości piszczelowej.

B. V czwartej kości śródręcza.

C. I ześlizgnięcie bliższej nasady kości udowej lewej.

D. II odcinka bliższego kości piszczelowej.

Na zdjęciu RTG widoczny jest typowy obraz ześlizgnięcia bliższej nasady kości udowej – klasyczne złamanie Saltera-Harrisa typu I w obrębie głowy i szyjki kości udowej. W tym typie uszkodzenia linia złamania przebiega wyłącznie przez chrząstkę wzrostową (fizę), bez zajęcia przynasady ani nasady. Na obrazie nie zobaczysz typowego „pęknięcia” w kości, tylko przemieszczenie nasady względem przynasady. W praktyce klinicznej u dzieci i młodzieży takie uszkodzenie w okolicy bliższej kości udowej określa się właśnie jako ześlizgnięcie bliższej nasady kości udowej (SCFE – slipped capital femoral epiphysis). Na RTG, szczególnie w projekcji AP i bocznej, ocenia się linię Klein’a, kształt szyjki i położenie głowy kości udowej. W prawidłowych warunkach głowa powinna „zawieszać się” nad linią Klein’a; w ześlizgnięciu jest wyraźnie przesunięta. Z mojego doświadczenia, kluczowe jest też zwrócenie uwagi na rozmycie zarysu przynasady i lekkie poszerzenie szpary fizy – to często pierwszy subtelny sygnał na wczesnym etapie. Dobre praktyki w diagnostyce mówią, żeby zawsze wykonywać RTG obu bioder do porównania, bo asymetria bardzo pomaga w rozpoznaniu. Ważna jest też szybka kwalifikacja do leczenia – zwykle stabilizacja śrubą kaniulowaną przez płytkę wzrostową, tak aby zapobiec dalszemu ześlizgnięciu i powikłaniom, jak martwica głowy kości udowej czy deformacja typu cam w konflikcie udowo-panewkowym. Rozpoznanie Salter-Harris I w tym miejscu wymaga więc połączenia znajomości klasyfikacji, anatomii radiologicznej stawu biodrowego i typowego obrazu klinicznego: ból biodra lub kolana, utykanie, ograniczenie rotacji wewnętrznej. W praktyce technika wykonania badania RTG (prawidłowe ułożenie pacjenta, odpowiednie projekcje – AP miednicy, oś osiowa szyjki) ma ogromne znaczenie, bo złe ustawienie może zamaskować ześlizgnięcie i zmylić nawet doświadczonego opisywacza.

Pytanie 19

Na radiogramie uwidoczniono

A. zwichnięcie stawu ramiennego w projekcji barkowo-pachowej.

B. zwichnięcie stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej.

C. prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej.

D. prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji barkowo-pachowej.

Na przedstawionym radiogramie widoczny jest prawidłowy obraz stawu ramiennego w projekcji przednio-tylnej (AP). Główka kości ramiennej jest prawidłowo dosymetryzowana w panewce łopatki: jej środek pokrywa się mniej więcej z środkiem panewki, nie ma cech przemieszczenia ku przodowi ani ku tyłowi. Kontur kostny jest ciągły, bez przerwania linii korowej, co przemawia przeciwko złamaniu. Przestrzeń stawowa ma równomierną szerokość, bez wyraźnego zwężenia czy poszerzenia, które mogłoby sugerować podwichnięcie. Typowym punktem orientacyjnym w projekcji AP jest tzw. łuk przedni (arch of Shenton dla barku) – gładka, półkolista linia biegnąca od brzegu panewki po kontur głowy kości ramiennej; tutaj ta linia jest zachowana. Dodatkowo widoczne jest prawidłowe ustawienie obojczyka względem wyrostka barkowego łopatki, bez cech zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego. W praktyce klinicznej taka projekcja jest pierwszym, podstawowym zdjęciem wykonywanym przy urazach barku, bólach stawu ramiennego czy podejrzeniu zmian zwyrodnieniowych. Standardowe zalecenia (np. według European Society of Musculoskeletal Radiology) mówią, że do pełnej oceny stawu ramiennego warto łączyć tę projekcję z osiągową (barkowo-pachową) lub projekcją Y łopatki, ale poprawne rozpoznanie podstawowego ustawienia w AP jest kluczowe. Moim zdaniem warto sobie wyrobić nawyk patrzenia najpierw na relację głowa–panewka, potem na ciągłość brzegów kostnych i dopiero na resztę szczegółów – to bardzo pomaga w szybkim wychwytywaniu zwichnięć w codziennej pracy.

Pytanie 20

Który narząd na obrazie scyntygrafii znakowanej erytrocytami zaznaczono cyfrą 2?

A. Śledzionę.

B. Serce.

C. Nerkę.

D. Wątrobę.

Prawidłowo – na scyntygrafii z użyciem znakowanych erytrocytów struktura oznaczona cyfrą 2 to śledziona. W tego typu badaniu podaje się dożylnie erytrocyty znakowane najczęściej technetem-99m (99mTc). Znacznik pozostaje we krwi, dlatego najbardziej uwidaczniają się narządy silnie ukrwione i uczestniczące w filtracji oraz niszczeniu krwinek: serce, wątroba i właśnie śledziona. Śledziona leży anatomicznie w lewym górnym kwadrancie jamy brzusznej, pod przeponą, bocznie i nieco ku tyłowi w stosunku do żołądka. Na obrazie projekcji przedniej wygląda zwykle jak intensywny, owalny obszar gromadzenia znacznika po lewej stronie, poniżej poziomu serca i nieco bocznie od wątroby. Moim zdaniem ważne jest, żeby w praktyce zawsze łączyć położenie narządu z charakterem radiofarmaceutyku: w badaniu RBC nie zobaczymy typowego wydzielania do dróg moczowych jak w scyntygrafii nerek, tylko rozkład w obrębie układu krążenia i narządów krwiotwórczych. W diagnostyce klinicznej tę technikę wykorzystuje się m.in. do oceny ektopowej śledziony, tzw. „splenosis”, do różnicowania ognisk w obrębie jamy brzusznej oraz do oceny funkcji śledziony po urazach czy w chorobach hematologicznych. Dobrą praktyką jest zawsze porównywanie intensywności wychwytu w śledzionie z wątrobą – śledziona w tym badaniu powinna być co najmniej tak samo, a często nawet bardziej intensywna. W pracowni medycyny nuklearnej przy ocenie takich obrazów technik musi zwracać uwagę na poprawne ułożenie pacjenta, centralizację pola widzenia gammakamery i prawidłowe oznaczenie stron ciała, bo pomylenie lewej z prawą od razu prowadziłoby do błędnej identyfikacji śledziony i innych narządów.

Pytanie 21

Na zamieszczonym obrazie RM nadgarstka lewego strzałką wskazano kość

A. główkowatą.

B. haczykowatą.

C. księżycowatą.

D. łódeczkowatą.

Na obrazie MR w projekcji czołowej strzałka wskazuje typową lokalizację kości księżycowatej (os lunatum) w szeregu bliższym nadgarstka. Kość księżycowata leży pośrodku między kością łódeczkowatą od strony promieniowej a kością trójgraniastą od strony łokciowej, bezpośrednio przylega do powierzchni stawowej dalszej nasady kości promieniowej. Na obrazach MR ma charakterystyczny, mniej więcej półksiężycowaty kształt, z wyraźnie widoczną warstwą podchrzęstną i gąbczastą strukturą w środku. W prawidłowym badaniu, takim jak na tym zdjęciu, widzimy równomierny sygnał ze szpiku kostnego i gładkie obrysy powierzchni stawowych. Z mojego doświadczenia w praktyce technika obrazowania nadgarstka bardzo ważne jest prawidłowe pozycjonowanie ręki i zastosowanie cienkich warstw w sekwencjach T1 i T2 z saturacją tłuszczu, bo dopiero wtedy szczegóły anatomii szeregu bliższego są naprawdę czytelne. Kość księżycowata ma duże znaczenie kliniczne: to właśnie ona jest najczęściej zajęta w chorobie Kienböcka (martwica jałowa), gdzie na MR obserwuje się obniżenie sygnału w T1 i obrzęk szpiku w sekwencjach T2-zależnych. Radiolog, opisując MR nadgarstka zgodnie z dobrymi praktykami, zawsze ocenia położenie i kształt lunatum pod kątem ewentualnej niestabilności nadgarstka, podwichnięcia czy konfliktu z kością promieniową. W standardach opisowych zwraca się też uwagę na szerokość szpar stawowych między łódeczkowatą, księżycowatą i główkowatą, bo ich zaburzenie może świadczyć o uszkodzeniu więzadeł międzykostnych. Umiejętność pewnego rozpoznawania kości księżycowatej na MR bardzo ułatwia dalszą orientację w złożonej anatomii nadgarstka, a później dokładne lokalizowanie zmian pourazowych i zwyrodnieniowych.

Pytanie 22

Co zostało uwidocznione na zamieszczonym radiogramie?

A. Złamanie kości skokowej.

B. Ostroga kości piętowej.

C. Zwichnięcie stawu skokowego.

D. Złamanie kostki bocznej.

Na radiogramie widoczna jest typowa ostroga kości piętowej, czyli wyrośl kostna zlokalizowana na dolno-przyśrodkowej powierzchni guza piętowego, w okolicy przyczepu rozcięgna podeszwowego. W obrazie RTG wygląda to jak haczykowate lub dziobowate uwypuklenie kości skierowane ku przodowi stopy. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych znalezisk radiologicznych – jeśli raz się je dobrze obejrzy, trudno je potem pomylić. W praktyce technika i lekarze radiolodzy zwracają szczególną uwagę na tę okolicę u pacjentów zgłaszających ból pięty, zwłaszcza nasilający się przy pierwszych krokach rano. Standardowo wykonuje się projekcje boczne stopy lub stawu skokowo-piętowego, bo w tej projekcji ostroga jest najlepiej uwidoczniona. W dobrych praktykach opisowych podkreśla się lokalizację (przyczep rozcięgna podeszwowego vs przyczep ścięgna Achillesa), wielkość wyrośli kostnej i ewentualne towarzyszące zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-piętowego. Trzeba też pamiętać, że sama obecność ostrogi na RTG nie zawsze koreluje z nasileniem dolegliwości bólowych – czasem pacjent ma dużą ostrogę i minimalne objawy, a innym razem odwrotnie. W praktyce klinicznej wynik badania obrazowego łączy się z badaniem fizykalnym i wywiadem. Radiogram pełni tu rolę potwierdzającą i różnicującą – pomaga odróżnić ostrogę od złamań zmęczeniowych guza piętowego, zmian pourazowych czy rzadziej zmian guzowatych. W pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie stopy, brak rotacji oraz dobranie takich parametrów ekspozycji, żeby struktury gąbczaste kości piętowej nie były ani przepalone, ani zbyt niedoświetlone – wtedy krawędzie ostrogi są wyraźne i łatwe do oceny.

Pytanie 23

Którą patologię uwidoczniono na zamieszczonym rentgenogramie?

A. Złamanie nasady dalszej kości ramiennej.

B. Złamanie obojczyka.

C. Stłuczenie łopatki.

D. Zwichnięcie kości ramiennej.

Na tym zdjęciu RTG widoczny jest typowy obraz zwichnięcia kości ramiennej w stawie ramiennym, czyli przemieszczenia głowy kości ramiennej względem panewki łopatki. Kluczowe jest to, że zarys kostny głowy kości ramiennej jest ciągły, bez szczeliny złamania, ale głowa nie znajduje się w prawidłowej relacji do panewki. Zamiast „siedzieć” centralnie w panewce, jest przemieszczona – najczęściej do przodu i ku dołowi w stosunku do łopatki. Na prawidłowym RTG barku oś trzonu kości ramiennej, głowa i panewka tworzą harmonijną, anatomiczną linię, a przestrzeń stawowa ma równomierną szerokość. Tutaj ta relacja jest zaburzona, co według standardów opisowych radiologii jednoznacznie sugeruje zwichnięcie, a nie złamanie. W praktyce technik elektroradiologii powinien zawsze ocenić, czy na zdjęciu AP barku głowa kości ramiennej „nakłada się” na panewkę. Jeśli nie – trzeba podejrzewać zwichnięcie i, zgodnie z dobrymi praktykami, wykonać dodatkową projekcję (np. Y-łopatkową lub osiową), oczywiście po uzgodnieniu z lekarzem i z zachowaniem zasad bezpieczeństwa pacjenta. Takie podejście jest zgodne z zasadami diagnostyki obrazowej narządu ruchu. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, żeby przy każdym barku najpierw szukać: ciągłości obrysów kostnych (czyli złamania), a dopiero później oceniać położenie głowy względem panewki. W zwichnięciu głowa jest przesunięta, ale jej kontur jest wyraźny, bez cech złamania nasady dalszej czy proksymalnej. To pomaga w odróżnieniu czystego zwichnięcia od złamania z przemieszczeniem. W codziennej pracy w pracowni RTG takie rozróżnienie ma duże znaczenie, bo wpływa na dalsze postępowanie ortopedyczne – inne jest nastawianie zwichnięcia, a inaczej leczy się złamania okołostawowe.

Pytanie 24

Zdjęcie którego zęba górnego zlecił na skierowaniu lekarz stomatolog?

A. Prawego przedtrzonowego drugiego.

B. Prawego trzonowego pierwszego.

C. Lewego przedtrzonowego drugiego.

D. Lewego trzonowego pierwszego.

W tym zadaniu kluczowe jest prawidłowe odczytanie prostego, ale podchwytliwego schematu zębowego. Na rysunku mamy krzyż – pozioma linia symbolizuje podział na łuk górny i dolny, pionowa linia – na stronę prawą i lewą pacjenta. Cyfra „6” znajduje się w górnym lewym polu tego schematu, czyli oznacza ząb w szczęce, po stronie lewej pacjenta. Typowym błędem jest patrzenie na schemat „jak w lustrze”, z perspektywy osoby opisującej, a nie pacjenta. To prowadzi do pomylenia prawej i lewej strony i wyboru odpowiedzi z prawego łuku, mimo że lekarz zlecił badanie zęba lewego. Podobnie część osób skupia się tylko na numerze zęba – „6” – i kojarzy ją z pierwszym trzonowcem, ale już nie rozróżnia, czy chodzi o ząb górny czy dolny oraz po której stronie. W efekcie powstają błędne interpretacje typu: przedtrzonowiec zamiast trzonowca albo łuk dolny zamiast górnego. W standardach stomatologicznych przyjmuje się konsekwentnie perspektywę pacjenta – lewa strona pacjenta to lewa strona schematu, niezależnie od tego, z której strony patrzy operator aparatu. W diagnostyce obrazowej jest to zresztą zasada ogólna: myślimy w kategoriach anatomicznych pacjenta, nie własnego ustawienia przy aparacie. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: najpierw określam, czy ząb jest w szczęce czy w żuchwie (góra/dół schematu), potem dopiero prawa/lewa strona, a na końcu typ zęba – siekacz, kieł, przedtrzonowiec czy trzonowiec. Takie uporządkowanie myślenia bardzo pomaga uniknąć pomyłek, które w praktyce mogą skutkować wykonaniem zdjęcia nie tego zęba co trzeba, koniecznością powtórzenia badania i niepotrzebnym zwiększeniem dawki promieniowania.

Pytanie 25

Którą strukturę anatomiczną zaznaczono strzałką na rentgenogramie?

A. Staw krzyżowo-biodrowy.

B. Talerz biodrowy.

C. Kość krzyżową.

D. Kość kulszową.

Na obrazie RTG strzałka wskazuje staw krzyżowo‑biodrowy, czyli połączenie pomiędzy kością krzyżową a talerzem kości biodrowej. Na klasycznym zdjęciu miednicy jest on widoczny jako wąska, nieregularna szczelina stawowa biegnąca skośnie, mniej więcej od góry‑przyśrodkowo ku dołowi‑bocznie. Właśnie taki zarys widzisz na przedstawionym rentgenogramie. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które na początku "zlewają się" z tłem, ale jak już raz dobrze je zlokalizujesz, potem rozpoznajesz je automatycznie. Staw krzyżowo‑biodrowy jest stawem o bardzo ograniczonej ruchomości, o budowie mieszanej (częściowo włóknistej, częściowo maziowej). W praktyce radiologicznej ocenia się go rutynowo na standardowym zdjęciu miednicy w projekcji AP, zwłaszcza u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa, urazem miednicy, podejrzeniem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (ZZSK) albo innych spondyloartropatii. W dobrych praktykach opisowych zwraca się uwagę na szerokość szczeliny stawowej, zarysy powierzchni stawowych, obecność nadżerek, sklerotyzacji podchrzęstnej, zwapnień czy zrostów kostnych. W zmianach zapalnych (np. sakroiliitis) klasycznie pojawia się poszerzenie lub zwężenie szczeliny, nieregularność zarysu i sklerotyzacja, czasem całkowite zesztywnienie stawu. W urazach możemy szukać przemieszczenia, poszerzenia lub asymetrii stawów krzyżowo‑biodrowych, co ma duże znaczenie przy podejrzeniu niestabilnych złamań miednicy. Z mojego doświadczenia warto zawsze porównywać obie strony – symetria jest tutaj jednym z kluczowych elementów prawidłowej interpretacji. Umiejętność szybkiego rozpoznania lokalizacji stawu krzyżowo‑biodrowego jest podstawą dalszej, bardziej zaawansowanej oceny w TK czy MR, gdzie dokładniej analizuje się chrząstkę, więzadła i otaczające tkanki miękkie.

Pytanie 26

Na ilustracji przedstawiono ułożenie pacjenta do wykonania zdjęcia rentgenowskiego

A. kości piętowej.

B. śródstopia.

C. stopy.

D. palców stopy.

Na ilustracji pokazano ułożenie typowe dla badania całej stopy, a nie tylko wybranego jej fragmentu. Pacjent leży lub siedzi, stopa jest ułożona podeszwą płasko na detektorze, z wyprostowanymi palcami i możliwie równomiernym rozłożeniem ciężaru. Strzałka wskazuje środek pola ekspozycji w obrębie podeszwy, co w praktyce oznacza centralne promieniowanie mniej więcej na środek stopy. To ustawienie pozwala objąć w jednym zdjęciu paliczki, kości śródstopia oraz tyłostopie wraz z częścią kości skokowej i piętowej. Częsty błąd polega na tym, że patrząc na podeszwę, ktoś automatycznie kojarzy obraz z kością piętową. Tymczasem dla celowanego badania kości piętowej stosuje się inne projekcje – najczęściej boczną, w której pięta jest profilowana, oraz osiową (plantodorsal lub dorsoplantar), gdzie wiązka jest silnie ukierunkowana na piętę, a pole ekspozycji jest zdecydowanie mniejsze i skupione na tylnym odcinku stopy. Równie mylące bywa utożsamianie takiego ułożenia ze zdjęciem palców lub śródstopia. Dla palców najczęściej zawęża się pole do przedniego odcinka stopy, centralna wiązka biegnie na interesujący promień, a technik dba, żeby niepotrzebnie nie naświetlać reszty struktur. Przy śródstopiu podobnie – ogniskowanie idzie bardziej na część środkową, ale zwykle nie ma potrzeby obejmowania całego tyłostopia. Na pokazanej fotografii wyraźnie widać, że detektor jest pod całą stopą, a zaznaczony punkt centralny znajduje się w takim miejscu, aby promieniowanie równomiernie rozłożyło się na wszystkie odcinki. Z mojego doświadczenia wynika, że typowym błędem uczniów jest skupianie się tylko na tym, co wskazuje strzałka, bez analizy całego ułożenia kończyny i wielkości pola ekspozycji. W diagnostyce obrazowej właśnie pozycjonowanie i dobór pola naświetlania są kluczowe do rozróżnienia, czy badamy konkretny segment (np. paluch, pięta), czy całą stopę jako jedną jednostkę anatomiczną.

Pytanie 27

Który element żołądka zaznaczono strzałką na zdjęciu rentgenowskim?

A. Dno.

B. Trzon.

C. Odźwiernik.

D. Wpust.

Na zdjęciu kontrastowym żołądka strzałka wskazuje najwyżej położoną część narządu, wypełnioną kontrastem i powietrzem – to właśnie dno żołądka. Anatomicznie dno leży powyżej linii wpustu (połączenia przełyku z żołądkiem) i tworzy charakterystyczną „kopułę”, która na zdjęciach w pozycji stojącej jest zwykle najbardziej ku górze i lekko po lewej stronie. W badaniach RTG z kontrastem, zgodnie z typowymi opisami radiologicznymi, dno jest miejscem, gdzie gromadzi się pęcherzyk gazowy żołądka, a kontrast układa się poniżej niego, co daje taki wyraźny, zaokrąglony obrys, jak na tym obrazie. W praktyce technika radiologii musi kojarzyć typowy kształt i położenie poszczególnych części żołądka na zdjęciach: dno u góry, trzon bardziej centralnie, odźwiernik niżej i po prawej. To pomaga nie tylko przy samym opisie, ale też przy prawidłowym pozycjonowaniu pacjenta do badań pasażu przewodu pokarmowego czy gastrografii. Moim zdaniem rozpoznawanie dna na RTG to jedna z podstaw, bo zaburzenia jego zarysowania (np. przemieszczenie kopuły gazowej, ubytki wypełnienia, poziomy płyn–gaz) mogą sugerować przepuklinę rozworu przełykowego, zmiany guzowate albo powikłania pooperacyjne. W standardach opisów badań przewodu pokarmowego zawsze zwraca się uwagę na zarys dna, jego wypełnienie kontrastem i obecność gazu. Jeśli na kolejnych zdjęciach widzisz, że najwyższa część żołądka jest gładka, dobrze obrysowana i kontrast rozlewa się szeroko – praktycznie zawsze patrzysz na dno. Takie kojarzenie anatomii z obrazem naprawdę ułatwia potem naukę bardziej skomplikowanych patologii.

Pytanie 28

Które kolejne sekwencje badania kręgosłupa lędźwiowego uwidoczniono na przedstawionych obrazach?

A. Sag T1, Sag STIR, Sag T2

B. Sag T2, Sag STIR, Sag T1

C. Sag T2, Sag T1, Sag STIR

D. Sag STIR, Sag T2, Sag T1

W tym zadaniu pułapka polega głównie na podobieństwie obrazu T2 i STIR oraz na automatycznym założeniu, że najjaśniejszy obraz to zawsze T2. W rzeczywistości o rozpoznaniu sekwencji decyduje nie tylko jasność płynu mózgowo‑rdzeniowego, ale przede wszystkim zachowanie sygnału tłuszczu w szpiku kostnym i tkance podskórnej. W sekwencji STIR stosuje się tłumienie sygnału z tłuszczu, dlatego trzon kręgu, w którym dominuje szpik tłuszczowy, staje się wyraźnie ciemniejszy, a wszelkie obszary obrzęku, zapalenia czy nacieczenia nowotworowego robią się bardzo jasne. Jeżeli ktoś patrzy tylko na jasny kanał kręgowy i uznaje, że to na pewno T2, łatwo pomyli STIR z T2 lub odwrócić ich kolejność.
Częsty błąd polega też na tym, że sekwencje układa się „w głowie” według prostego schematu: T1 – T2 – STIR, bo tak bywa w opisach protokołów. Tymczasem w praktyce klinicznej kolejność wyświetlania obrazów w PACS bywa różna i trzeba polegać na ocenie charakterystyki sygnału, a nie na przyzwyczajeniu. Na T2 płyn mózgowo‑rdzeniowy jest jasny, ale tłuszcz również pozostaje jasny, więc szpik w trzonach kręgów nie jest wygaszony. Gdy widzimy obraz, gdzie kanał kręgowy jest jasny, a jednocześnie tkanka tłuszczowa podskórna też ma wysoki sygnał, to jest typowy T2. Jeżeli natomiast płyn jest jasny, a tłuszcz wyraźnie przyciemniony – to wskazuje na STIR.
Z kolei T1 łatwo rozpoznać po tym, że płyn mózgowo‑rdzeniowy jest ciemny, a tłuszcz bardzo jasny. Jeżeli ktoś ustawia T1 jako pierwszy obraz tylko dlatego, że „tak zwykle zaczyna się badanie”, pomija realne cechy obrazu. To prowadzi do błędnego porządkowania: np. Sag T2, Sag STIR, Sag T1 lub Sag T1, Sag STIR, Sag T2. Z mojego doświadczenia najczęstsze nieporozumienie wynika z niedocenienia roli tłumienia tłuszczu – STIR nie jest po prostu „jeszcze jednym T2”, ale specjalną sekwencją o czułości na zmiany zapalne i obrzękowe. W dobrej praktyce diagnostycznej zawsze patrzy się więc: jak świeci tłuszcz, jak wygląda płyn, jaki jest kontrast między trzonami a dyskami. Dopiero z tej kombinacji wyciągamy wniosek, która sekwencja jest która, niezależnie od tego, w jakiej kolejności program wyświetlił obrazy. Uporządkowanie tej logiki bardzo pomaga przy samodzielnym przeglądaniu badań MR, nie tylko kręgosłupa, ale też np. stawów czy miednicy.

Pytanie 29

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono patologiczny kręg

A. L3

B. TH8

C. L1

D. TH10

W tym zadaniu kluczowe jest nie tylko zauważenie patologicznego kręgu, ale przede wszystkim prawidłowe jego zliczenie na obrazie rezonansu magnetycznego. Na strzałkowym MR łatwo ulec złudzeniu, że zaznaczony trzon leży niżej lub wyżej, niż w rzeczywistości. Typowy błąd polega na liczeniu kręgów „od dołu”, czyli od kości krzyżowej w górę, bez wcześniejszego zidentyfikowania przejścia piersiowo‑lędźwiowego. Wtedy łatwo pomylić pierwszy kręg lędźwiowy z L3, a nawet z wyższymi kręgami piersiowymi, szczególnie gdy obraz nie obejmuje całych żeber. Warianty anatomiczne, takie jak krąg przejściowy lumbalizowany czy sakralizowany, tylko to dodatkowo komplikują. Z mojego doświadczenia najbezpieczniejszym podejściem jest zaczynanie liczenia od ostatniego kręgu piersiowego, który ma przyczepione żebro, czyli TH12, i dopiero potem przejście do L1, L2 itd. Odpowiedzi wskazujące na L3 ignorują tę zasadę: kręg oznaczony strzałką leży zdecydowanie bliżej przejścia piersiowo‑lędźwiowego, a nie w środkowej części lordozy lędźwiowej, gdzie spodziewalibyśmy się L3. Z kolei wybór TH8 lub TH10 wynika najczęściej z niedokładnego rozpoznania odcinka piersiowego – na obrazie nie widać tak długiego odcinka żeber, a krzywizna kręgosłupa oraz kształt trzonów sugerują raczej dolny odcinek piersiowy i początek lędźwiowego, a nie środkowe segmenty piersiowe. W poprawnej praktyce diagnostyki obrazowej zawsze staramy się łączyć kilka elementów: obecność żeber, kształt krzywizn (kifoza piersiowa, lordoza lędźwiowa), charakter trzonów i ewentualne znaczniki anatomiczne lub sekwencje lokalizacyjne. Pomijanie któregoś z tych kroków prowadzi właśnie do takich pomyłek jak przypisanie poziomu L3 czy TH8/TH10. Dlatego, analizując MR kręgosłupa, nie liczymy kręgów „na oko”, tylko według uporządkowanego schematu, co jest zgodne z dobrymi praktykami radiologicznymi i zaleceniami większości podręczników z zakresu anatomii w obrazowaniu.

Pytanie 30

Na skanie rezonansu magnetycznego serca oznaczono

A. przedsionek lewy.

B. komorę prawą.

C. przedsionek prawy.

D. komorę lewą.

W tym zadaniu kluczowe jest poprawne zorientowanie się w przekroju poprzecznym klatki piersiowej w badaniu MR. Na ekranie urządzenia prawa strona pacjenta jest po lewej stronie obrazu, a lewa po prawej, co często wprowadza w błąd osoby zaczynające przygodę z diagnostyką obrazową serca. Jeśli tego się nie uwzględni, łatwo pomylić komory z przedsionkami lub zamienić stronami cały obraz. Przedsionki leżą bardziej ku górze i tyłowi w stosunku do komór oraz mają cieńsze ściany i mniejszą objętość w tej płaszczyźnie. Na typowym przekroju poprzecznym serca, takim jak na tym MR, przedsionki nie dominują obrazowo; zwykle widzimy je raczej w wyższych poziomach przekroju, często częściowo zasłonięte przez duże naczynia żylne. Dlatego wskazanie przedsionka prawego lub lewego wynika zazwyczaj z prostego założenia: „jamy po stronie prawej to przedsionki, a po lewej komory”, co jest myśleniem zbyt uproszczonym i po prostu mylnym. Pomyłki pojawiają się też, gdy ktoś kieruje się wyłącznie wielkością jamy – zakładając, że większa i bardziej okrągła przestrzeń to prawa komora, a mniejsza to lewa. W rzeczywistości lewa komora ma grubszy mięsień i częściej wygląda na bardziej zwartą, masywną strukturę położoną bliżej kręgosłupa, natomiast prawa komora jest wysunięta do przodu, ma cieńszą ścianę i kształt półksiężyca otaczającego część lewej komory. W dobrych praktykach interpretacji MR serca podkreśla się konieczność równoczesnej oceny położenia względem mostka i kręgosłupa, grubości ściany, kształtu jamy oraz relacji do dużych naczyń, a nie opierania się na jednym, przypadkowym wrażeniu. Z mojego doświadczenia wynika, że dopiero świadome stosowanie tych zasad pozwala unikać typowych błędów, takich jak zamiana przedsionka z komorą czy pomylenie strony prawej z lewą, co ma realne konsekwencje przy opisie kardiomiopatii, wad zastawkowych czy nadciśnienia płucnego.

Pytanie 31

Na obrazie TK zaznaczono zatokę

A. szczękową w przekroju czołowym.

B. czołową w przekroju czołowym.

C. czołową w przekroju strzałkowym.

D. szczękową w przekroju strzałkowym.

Na przedstawionym obrazie TK widoczny jest przekrój czołowy (koronalny) przez zatoki przynosowe, a strzałka wskazuje zatokę szczękową. Świadczy o tym kilka charakterystycznych elementów. Po pierwsze, widzimy obie połowy twarzy jednocześnie – lewą i prawą – z wyraźną przegrodą nosa pośrodku, co jest typowe właśnie dla projekcji czołowej, a nie strzałkowej. Po drugie, po bokach jamy nosowej znajdują się duże, symetryczne, powietrzne przestrzenie o niskiej gęstości (ciemne na obrazie), zlokalizowane nad wyrostkiem zębodołowym szczęki – to klasyczna lokalizacja zatok szczękowych. Zatoka czołowa leżałaby znacznie wyżej, nad oczodołami i nasadą nosa, a tutaj zaznaczona struktura jest położona niżej, w typowej pozycji zatoki szczękowej. W praktyce klinicznej umiejętność odróżnienia zatoki szczękowej od czołowej w różnych płaszczyznach TK jest bardzo ważna przy ocenie zapaleń zatok, zmian polipowatych, torbieli czy urazów twarzoczaszki. Technik elektroradiolog, który prawidłowo rozpoznaje płaszczyznę obrazu (czołowa, strzałkowa, poprzeczna), łatwiej oceni, czy rekonstrukcje zostały wykonane zgodnie z zaleceniami lekarza i czy zakres badania obejmuje wszystkie kluczowe struktury. Moim zdaniem taka „orientacja w przestrzeni” na TK to jedna z podstawowych praktycznych umiejętności – przydaje się nie tylko w zatokach, ale też np. przy ocenie podstawy czaszki czy oczodołów. W standardach opisowych radiologii laryngologicznej wyraźnie podkreśla się konieczność oceny wszystkich zatok przynosowych w co najmniej dwóch płaszczyznach, więc rozpoznanie: zatoka szczękowa w przekroju czołowym – jest tutaj jak najbardziej zgodne z dobrą praktyką.

Pytanie 32

Która struktura może być oknem akustycznym w badaniu ultrasonograficznym?

A. Wypełniony płynem pęcherz moczowy.

B. Złóg w pęcherzyku żółciowym.

C. Wypełnione gazami jelito cienkie.

D. Przestrzeń międzyżebrowa.

Prawidłowo wskazany wypełniony płynem pęcherz moczowy jest klasycznym przykładem tzw. okna akustycznego w badaniu USG. W praktyce oznacza to, że struktura zawierająca jednorodny płyn bardzo dobrze przewodzi fale ultradźwiękowe, nie rozprasza ich nadmiernie i nie tworzy silnych artefaktów, które zasłaniają głębiej położone narządy. Dzięki temu przez taki pęcherz można „podglądać” struktury leżące za nim, np. macicę, jajniki, prostatę czy fragmenty jelit, z dużo lepszą jakością obrazu. W standardach badań ginekologicznych i urologicznych USG jamy brzusznej zaleca się, żeby pacjent przyszedł z wypełnionym pęcherzem – to nie jest przypadek, tylko właśnie świadome wykorzystanie okna akustycznego. Płyn w pęcherzu jest anechogeniczny, czyli na monitorze widzimy czarny, jednolity obszar, bez wewnętrznych ech. Ułatwia to ocenę ściany pęcherza, polipów, guzów oraz umożliwia lepszą wizualizację narządów miednicy mniejszej. Moim zdaniem to jeden z najbardziej „namacalnych” przykładów, jak fizyka ultradźwięków przekłada się bezpośrednio na praktykę pracy technika elektroradiologii. W codziennej pracy dobrze jest pamiętać, że każde środowisko płynowe w ciele (torbiele, zbiorniki płynu w jamach ciała) może pełnić podobną rolę – często specjalnie wykorzystuje się wysięki lub płyn w jamie otrzewnej czy opłucnej, żeby lepiej zobrazować narządy, które normalnie byłyby częściowo zasłonięte przez gaz lub kości. To jest zgodne z dobrymi praktykami opisywanymi w podręcznikach USG i wytycznych towarzystw radiologicznych: szukamy takich „okien”, które poprawiają jakość obrazu, skracają czas badania i zmniejszają ryzyko błędnej interpretacji.

Pytanie 33

Do zdjęcia rentgenowskiego kręgosłupa piersiowego w projekcji AP pacjenta należy ułożyć

A. na plecach, tak by promień centralny padał na wyrostek mieczykowaty mostka.

B. na brzuchu, tak by promień centralny padał na wyrostek mieczykowaty mostka.

C. na brzuchu, tak by promień centralny padał na środek mostka.

D. na plecach, tak by promień centralny padał na środek mostka.

Prawidłowa odpowiedź wynika z zasad standardowego pozycjonowania do zdjęcia RTG kręgosłupa piersiowego w projekcji AP. Pacjent powinien leżeć na plecach (pozycja na wznak), z kręgosłupem możliwie równolegle do stołu, bez rotacji barków i miednicy. Promień centralny kieruje się na środek mostka, czyli mniej więcej na poziom Th6–Th7, co pozwala objąć na obrazie cały odcinek piersiowy w projekcji przednio–tylnej. Dzięki takiemu ułożeniu centralne promieniowanie przechodzi osiowo przez trzon kręgosłupa piersiowego, a nie ucieka za bardzo w stronę szyi albo lędźwi.
Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć, że w projekcji AP odcinka piersiowego orientujemy się właśnie mostkiem, a nie np. wyrostkiem mieczykowatym. W praktyce technik często palpacyjnie wyszukuje ręką środek mostka i tam kieruje promień centralny, korygując odległość ognisko–film i ewentualne podkładki pod głowę czy kolana, żeby wyrównać krzywizny kręgosłupa. Dobre praktyki mówią też o ustawieniu kasety tak, by górna krawędź sięgała mniej więcej do poziomu C7, a dolna obejmowała przejście piersiowo–lędźwiowe.
W literaturze i wytycznych z zakresu techniki RTG (np. standardowe atlasy projekcji) podkreśla się, że projekcja AP odcinka piersiowego wykonywana na leżąco na plecach poprawia stabilność pacjenta, ogranicza ruchy oddechowe i zmniejsza ryzyko poruszenia obrazu. W pozycji leżącej łatwiej też zastosować prawidłową kolimację, ochronę gonad, tarczycy (tam gdzie to możliwe) i dopasować parametry ekspozycji do stosunkowo dużej grubości klatki piersiowej. To wszystko przekłada się na jakość diagnostyczną zdjęcia i bezpieczeństwo pacjenta.

Pytanie 34

W przedstawionym na ilustracji obrazie badania angiograficznego uwidoczniono

A. guza mózgu.

B. cystę mózgu.

C. tętniaka naczyń mózgowych.

D. stenożę naczyń mózgowych.

Na przedstawionym obrazie widzisz klasyczną selektywną angiografię naczyń mózgowych z podanym kontrastem do tętnicy szyjnej wewnętrznej. Charakterystyczny jest kształt „balonika” lub workowatego uwypuklenia ściany naczynia – to właśnie tętniak naczyń mózgowych. Kontrast wypełnia jego światło, dlatego na zdjęciu uwidacznia się on jako dobrze odgraniczona, zaokrąglona struktura przylegająca do przebiegu tętnicy, ale wyraźnie od niej odstająca. Moim zdaniem to jedno z bardziej typowych pytań z angiografii: klucz to nauczyć się rozpoznawać regularny przebieg naczyń i każde nienaturalne poszerzenie ściany. W tętniaku nie widzimy masy uciskającej naczynia (jak przy guzie), tylko zmianę samej ściany naczyniowej. W praktyce klinicznej takie obrazy są podstawą do kwalifikacji pacjenta do leczenia wewnątrznaczyniowego, np. założenia sprężynki embolizacyjnej (coilów) albo stentu wspomagającego. Angiografia cyfrowa subtrakcyjna (DSA) jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala ocenić szyję tętniaka, jego wielkość, kształt, relacje do gałęzi tętniczych. Dobre praktyki wymagają oceny zmian w kilku projekcjach, bo w jednej płaszczyźnie tętniak może wyglądać mniej charakterystycznie. Warto też pamiętać, że w innych metodach obrazowania, jak TK-angio czy MR-angio, tętniak będzie widoczny podobnie jako ogniskowe poszerzenie światła naczynia, ale bez takiej szczegółowości jak w klasycznej angiografii. Dla technika ważne jest poprawne pozycjonowanie pacjenta, odpowiednie tempo podania kontrastu i ścisła współpraca z lekarzem, bo od jakości obrazów zależy bezpieczeństwo dalszego leczenia.

Pytanie 35

Które zdjęcie RTG stawu łokciowego zostało wykonane w projekcji skośnej w rotacji zewnętrznej?

A. Zdjęcie 1.

B. Zdjęcie 2.

C. Zdjęcie 4.

D. Zdjęcie 3.

Na pierwszy rzut oka wszystkie cztery zdjęcia mogą wydawać się podobne, bo pokazują ten sam staw łokciowy, ale kluczowa jest tutaj projekcja i rotacja kończyny. Błędny wybór wynika zwykle z mylenia projekcji skośnej z klasycznymi projekcjami AP i boczną. Zdjęcie 2 to typowa projekcja przednio–tylna (AP). Kończyna jest ustawiona bez istotnej rotacji, kłykcie kości ramiennej są widoczne bardziej symetrycznie, a kości przedramienia – promieniowa i łokciowa – przebiegają prawie równolegle. To ustawienie służy do ogólnej oceny osi kończyny i szerokości szpary stawowej, ale nie daje tak dobrego wglądu w boczne struktury stawu jak projekcja skośna. Zdjęcia 3 i 4 natomiast reprezentują projekcje boczne stawu łokciowego, zginanego mniej więcej do kąta prostego. W projekcji bocznej kości promieniowa i łokciowa częściowo nakładają się na siebie, a wyrostek łokciowy i bloczek kości ramiennej są widoczne w charakterystycznym „profilu”. Taka projekcja jest idealna do oceny wysięku w stawie, przemieszczenia odłamów wyrostka łokciowego czy ustawienia stawu po urazie, ale nie jest to obraz skośny w rotacji zewnętrznej. Typowy błąd polega na tym, że każdą nienormalną, czyli nie-AP projekcję, traktuje się jako „skośną”. Tymczasem projekcja skośna w rotacji zewnętrznej to konkretne ułożenie: ramię i przedramię w przedłużeniu, a całą kończynę obraca się na zewnątrz o kilkadziesiąt stopni. Na zdjęciu daje to lepsze uwidocznienie struktur po stronie promieniowej, zwłaszcza głowy kości promieniowej, i zmniejsza nakładanie na kłykcie. Z mojego doświadczenia warto zawsze zadać sobie pytanie: czy widzę klasyczny profil (boczna), czy symetrię kłykci (AP), czy może coś „pomiędzy” z wyraźnym przesunięciem struktur bocznych – i dopiero wtedy decydować, czy to projekcja skośna. Dzięki temu łatwiej uniknąć pomylenia bocznej z projekcją skośną, co w praktyce może prowadzić do błędnej oceny subtelnych złamań po stronie promieniowej.

Pytanie 36

Na radiogramie strzałką oznaczono

A. kość sześcienną.

B. kość łódkowatą.

C. kość łódeczkowatą.

D. staw skokowo-piętowy.

Na tym radiogramie bocznym stawu skokowego łatwo o pomyłkę, bo kości stępu częściowo się nakładają i zlewają swoimi zarysami. Jeżeli ktoś skojarzył zaznaczoną strukturę z kością sześcienną, to najczęściej wynika to z mylenia przyśrodkowej i bocznej strony stopy w projekcji bocznej. Kość sześcienna leży bardziej bocznie i dystalnie, łączy się z kością piętową oraz z IV i V kością śródstopia. Na typowym zdjęciu bocznym jej zarys znajduje się dalej od kostki przyśrodkowej, bliżej strony bocznej, i nie tworzy tak wyraźnego połączenia z głową kości skokowej, jak kość łódkowata. Pomyłka z kością łódeczkowatą wynika z kolei z podobieństwa nazwy. Kość łódeczkowata (scaphoideum) występuje w nadgarstku, a nie w stopie. W diagnostyce obrazowej bardzo ważne jest, żeby zawsze łączyć nazwę kości z regionem anatomicznym: w stawie skokowym mamy kość łódkowatą stępu, a w nadgarstku – kość łódeczkowatą. Mylenie tych pojęć bywa źródłem nieporozumień w opisach i dokumentacji medycznej. Zdarza się też, że strzałka interpretowana jest jako wskazująca jakiś staw, np. skokowo-piętowy. Tymczasem staw skokowo-piętowy to przestrzeń stawowa między kością skokową a piętową, o nieregularnym, szczelinowatym zarysie, a nie pojedyncza kość. W dobrych praktykach opisu radiogramów uczymy się najpierw rozpoznawać poszczególne kości, a dopiero później linie stawowe między nimi. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wzrok od razu „łapie” miejsce, gdzie coś się wyróżnia strzałką, i dopasowujemy do tego pierwszą znaną nazwę, zamiast spokojnie przeanalizować położenie: względem kości skokowej, piętowej, kości piszczelowej i osi długiej stopy. W praktyce warto każdorazowo mentalnie prześledzić łańcuch: pięta – skokowa – łódkowata – kości klinowate / sześcienna – śródstopie. Taki schemat bardzo upraszcza orientację i zmniejsza ryzyko takich właśnie pomyłek topograficznych.

Pytanie 37

Na radiogramie uwidoczniono złamanie

A. paliczków palców I, V.

B. paliczków palców II, III, IV.

C. II, III, IV kości śródręcza.

D. I, V kości śródręcza.

Prawidłowo rozpoznałeś złamanie dotyczące II, III i IV kości śródręcza. Na radiogramie widoczne są nieciągłości zarysu trzonów właśnie tych kości, z przemieszczeniem odłamów i zaburzeniem osi długiej. Kości śródręcza leżą proksymalnie w stosunku do paliczków, między nadgarstkiem a paliczkami, i na standardowej projekcji AP dłoni biegną od szeregu kości nadgarstka do podstaw paliczków bliższych. W diagnostyce urazów ręki kluczowe jest właśnie odróżnienie, czy linia złamania przebiega w obrębie śródręcza, czy dotyczy paliczków. Na tym zdjęciu widać wyraźnie, że stawy śródręczno‑paliczkowe są zachowane, natomiast trzon kości śródręcza jest przerwany, co potwierdza wybór odpowiedzi z kośćmi śródręcza, a nie paliczkami. W praktyce radiologicznej przy opisie takich badań stosuje się systematyczne „przeskanowanie” obrazu: od promienia (I kości śródręcza) do łokciowej strony ręki, oceniając po kolei zarysy kor kortykalnych, szerokość szpar stawowych i ustawienie osi kości. Moim zdaniem warto też wyrabiać nawyk porównywania symetrii – jeśli II, III i IV kość śródręcza tworzą „wachlarz” o zaburzonej geometrii, jest to mocny sygnał złamania bądź przemieszczenia. Dobre praktyki mówią, żeby przy urazach dłoni zawsze wykonywać co najmniej dwie projekcje (AP i boczną lub skośną), ale nawet na pojedynczym obrazie, takim jak tutaj, da się poprawnie wskazać lokalizację złamania, jeśli zna się anatomię radiologiczną ręki i umie się liczyć kości od strony promieniowej do łokciowej. To jest dokładnie ten przypadek.

Pytanie 38

Na obrazie cyfrowej angiografii subtrakcyjnej strzałką zaznaczono

A. tętnicę szyjną wspólną prawą.

B. pień ramienno-głowowy.

C. pień płucny.

D. żyłę płucną górną prawą.

Na obrazie cyfrowej angiografii subtrakcyjnej (DSA) strzałka rzeczywiście wskazuje pień ramienno‑głowowy, czyli pierwszą dużą gałąź łuku aorty wychodzącą po prawej stronie pacjenta. W klasycznej anatomii naczyniowej łuku aorty kolejność odejścia naczyń jest dość stała: najpierw pień ramienno‑głowowy, potem tętnica szyjna wspólna lewa, a następnie tętnica podobojczykowa lewa. Na obrazie DSA w projekcji AP pień ramienno‑głowowy jest widoczny jako stosunkowo krótki, szeroki pień, który następnie dzieli się na tętnicę szyjną wspólną prawą i tętnicę podobojczykową prawą. To rozwidlenie, takie jakby „Y”, jest bardzo charakterystyczne i właśnie w jego okolicy zwykle kieruje się wzrok przy ocenie tego typu badań.
Moim zdaniem, w praktyce technika obrazowania ma tu ogromne znaczenie. Przy dobrze wykonanej angiografii z podaniem kontrastu do aorty wstępującej łuk aorty i jego główne odgałęzienia wypełniają się jednocześnie, co pozwala łatwo rozpoznać pień ramienno‑głowowy po jego położeniu najbardziej po prawej stronie oraz po tym, że dalej dzieli się na dwa duże naczynia. Z kolei tętnica szyjna wspólna prawa będzie już gałęzią wtórną, bardziej dogłowowo i przyśrodkowo, o przebiegu prawie pionowym ku górze.
W dobrych praktykach radiologicznych podkreśla się, że przy interpretacji DSA nie wystarczy patrzeć na sam fragment wskazany strzałką, tylko trzeba „czytać” cały układ naczyń: skąd naczynie wychodzi, w jakiej kolejności, pod jakim kątem, jakie ma dalsze rozgałęzienia. To bardzo pomaga odróżnić np. pień ramienno‑głowowy od tętnicy szyjnej wspólnej prawej. W codziennej pracy (np. przy planowaniu zabiegów wewnątrznaczyniowych, implantacji stentów w łuku aorty, czy przy kwalifikacji do zabiegów na tętnicach szyjnych) prawidłowa identyfikacja pnia ramienno‑głowowego jest kluczowa, bo od niej zależy wybór odpowiedniego dostępu naczyniowego, rodzaju cewnika oraz bezpieczeństwo całej procedury. Dobrze, że kojarzysz ten obraz z anatomią łuku aorty, bo to jest dokładnie to, czego oczekują od personelu pracowni hemodynamicznej i radiologii zabiegowej.

Pytanie 39

Na radiogramie strzałką oznaczono

A. głowę kości skokowej.

B. kość sześcienną.

C. kość łódkowatą.

D. staw skokowo-piętowy.

Na tym radiogramie pokazano boczną projekcję stawu skokowego i stępu, więc łatwo wpaść w pułapkę mylenia poszczególnych kości, jeśli nie ma się jeszcze dobrze utrwalonej anatomii w obrazowaniu. Strzałka nie wskazuje kości sześciennej, ponieważ ta leży bardziej bocznie i dystalnie, w okolicy przylegającej do podstaw kości śródstopia IV–V. W projekcji bocznej cień kości sześciennej zwykle częściowo nakłada się na kości klinowate i jest nieco dalej od kości skokowej; nie przylega bezpośrednio do jej głowy. Błędne rozpoznanie wynika często z założenia, że każda „mała” kość z przodu stępu to od razu kość sześcienna, co jest dużym uproszczeniem. Głowa kości skokowej też bywa wybierana omyłkowo, bo znajduje się bardzo blisko zaznaczonej struktury. Jednak głowa skokowa jest ciągłością trzonu kości skokowej, ma wyraźne przejście od bloczka skokowego i tworzy gładką, zaokrągloną powierzchnię stawową, która łączy się z kością łódkowatą. Strzałka na obrazie nie pokazuje tej zaokrąglonej powierzchni, tylko kość leżącą już przed nią. Jeśli chodzi o staw skokowo-piętowy, to jest on położony między kością skokową a piętową, bardziej ku tyłowi stępu. Na zdjęciu bocznym widzimy go jako przestrzeń stawową z charakterystycznym ułożeniem powierzchni stawowych, często opisywaną warstwowo (podskokowa, śródskokowa). Wskazany punkt zdecydowanie nie leży w tej okolicy. Typowy błąd myślowy to utożsamianie dowolnej przerwy między kośćmi z „jakimś stawem”, bez dokładnego przeanalizowania, które kości ten staw tworzą według klasycznej anatomii. W diagnostyce obrazowej dobrą praktyką jest najpierw mentalnie „ułożyć” sobie główne kości: piszczel, strzałkę, kość skokową, kość piętową, a dopiero potem identyfikować mniejsze elementy stępu. Dzięki temu łatwiej uniknąć takich pomyłek i konsekwentnie odróżniać kość łódkowatą od sześciennej czy od samej głowy kości skokowej.

Pytanie 40

Zamieszczony obraz został wykonany metodą

A. PET

B. TK

C. MRI

D. USG

Na tym obrazie widać przekrój poprzeczny głowy z bardzo wyraźnie odgraniczoną kością czaszki, która jest intensywnie biała, oraz typowy dla tomografii komputerowej rozkład szarości w mózgowiu i zatokach. Pomyłki przy tym pytaniu zwykle wynikają z mylenia różnych metod obrazowania, zwłaszcza gdy ktoś patrzy tylko na to, że jest to „czarno-biały” przekrój, bez analizy szczegółów technicznych. Ultrasonografia (USG) nie daje takich przekrojów przez czaszkę u dorosłych, bo kość bardzo silnie odbija i tłumi fale ultradźwiękowe. W USG obraz jest dynamiczny, ziarnisty, bez wyraźnej białej obwódki kości otaczającej cały przekrój. Gdyby to było USG, widzielibyśmy raczej struktury powierzchowne, a nie pełny przekrój mózgowia. Rezonans magnetyczny (MRI) daje obrazy przekrojowe, ale zupełnie inny jest charakter kontrastu: kość jest bardzo ciemna, prawie „wycięta” z obrazu, a tkanki miękkie mają bogaty kontrast zależny od sekwencji (T1, T2, FLAIR itd.). W MRI nie zobaczysz tak intensywnie białej, ciągłej obwódki kostnej jak w TK. Częstym błędem jest to, że ktoś myśli: „jest przekrój, więc pewnie MRI”, a pomija fakt, że w TK operujemy gęstością w HU, co daje właśnie taki typowy wygląd kości. Pozytonowa tomografia emisyjna (PET) to natomiast zupełnie inna bajka – pokazuje głównie metabolizm i wychwyt radioznacznika, więc dominuje mapa kolorowa lub szaroodcieniowa ognisk aktywności, a nie dokładny obraz anatomiczny kości i mózgu. PET często łączy się z TK lub MRI, ale wtedy widać charakterystyczne nałożenie obrazów funkcjonalnych i anatomicznych. Tutaj mamy czysty obraz anatomiczny typowy dla TK. Z mojego punktu widzenia dobrą praktyką jest, żeby przy każdym obrazie najpierw zadać sobie pytanie: jak zachowuje się kość, jak wygląda tło, czy widzę mapę funkcjonalną czy czystą anatomię. To pomaga szybko odsiać błędne skojarzenia i poprawnie rozpoznać technikę obrazowania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej