Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 30 kwietnia 2026 11:42
  • Data zakończenia: 30 kwietnia 2026 11:57

Egzamin niezdany

Wynik: 9/40 punktów (22,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Udostępnij swój wynik
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Właściwość CSS animation-duration określa

A. kierunek rozpoczęcia animacji.
B. opóźnienie startu animacji.
C. liczba powtórzeń animacji.
D. czas trwania jednego cyklu animacji.
Właściwość CSS `animation-duration` dokładnie określa, ile czasu trwa jeden pełny cykl animacji – od początku do końca zdefiniowanych klatek kluczowych (`@keyframes`). Jeśli ustawisz `animation-duration: 2s;`, to przeglądarka ma 2 sekundy na przejście od stanu początkowego do końcowego w danej animacji. Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić jak czas trwania jednego „przejścia” animacji, zanim ewentualnie zacznie się kolejny obrót, jeśli używasz `animation-iteration-count`. Technicznie jest to czas trwania pojedynczej iteracji, zgodnie ze specyfikacją CSS Animations (W3C). W praktyce wygląda to np. tak: `.box { animation-name: fadeIn; animation-duration: 1.5s; }`. Tu element będzie się „pojawiał” przez 1,5 sekundy. Jeśli dodasz `animation-iteration-count: 3;`, to ta 1,5 sekundowa animacja zostanie odtworzona trzy razy, ale sama długość pojedynczego cyklu nadal wynosi 1,5 s. Częsty dobry nawyk w front-endzie to trzymanie się krótkich, płynnych animacji, zwykle w zakresie 150–500 ms dla prostych efektów (hover, focus), a dłuższych, do 1–2 sekund, dla bardziej złożonych przejść, żeby użytkownik nie czuł się znużony. `animation-duration` przyjmuje wartości w sekundach (`s`) lub milisekundach (`ms`), np. `300ms`. Można też ustawiać różne czasy dla wielu animacji naraz, rozdzielając wartości przecinkami. Warto pamiętać, że jeśli nie podasz `animation-duration`, domyślna wartość to `0s`, czyli animacja tak naprawdę się nie odtworzy – to jeden z częstszych powodów, czemu początkującym „nie działa animacja”. Dobrą praktyką jest zawsze jawne ustawianie `animation-duration` oraz spójne używanie jednostek czasu w całym projekcie, żeby interfejs wyglądał konsekwentnie i profesjonalnie.
Pytanie 2

<img src="/rysunek.png" alt="pejzaż"> Zapisany został kod HTML, który wstawia obrazek na stronę. Jeśli rysunek.png nie zostanie znaleziony, przeglądarka

A. w miejscu grafiki zasygnalizuje błąd wyświetlania strony
B. w miejscu grafiki pokaże tekst "rysunek.png"
C. wyświetli w miejscu grafiki tekst "pejzaż"
D. nie załaduje strony internetowej
Kiedy przeglądarka internetowa napotyka na kod HTML, który zawiera element graficzny, w takim przypadku, jeśli wskazany plik nie jest dostępny, następuje zachowanie określone przez atrybut 'alt'. W omawianym przykładzie, gdy przeglądarka nie może znaleźć pliku 'rysunek.png', wyświetli tekst alternatywny 'pejzaż'. Atrybut 'alt' jest niezwykle ważny z perspektywy dostępności oraz SEO, ponieważ pozwala na dostarczenie informacji o obrazie osobom, które nie mogą go zobaczyć, takim jak osoby niewidome korzystające z czytników ekranu. Z punktu widzenia standardów W3C, atrybut 'alt' jest zalecany dla każdego elementu <img>, aby poprawić użyteczność strony. W praktyce, dobrze skonstruowane opisy w atrybucie 'alt' mogą również wpłynąć pozytywnie na pozycjonowanie witryny w wyszukiwarkach, co czyni go kluczowym elementem podczas tworzenia treści na stronie internetowej. Z tego powodu umieszczanie informacyjnych i zrozumiałych opisów w tym atrybucie jest niezbędne nie tylko dla poprawy dostępności, ale także dla efektywnej optymalizacji SEO.
Pytanie 3

Skrypt strony internetowej stworzony w PHP

A. może być uruchomiony bez wsparcia serwera WWW
B. jest realizowany po stronie klienta
C. jest przetwarzany na tych samych zasadach co JavaScript
D. jest realizowany po stronie serwera
Wybór niewłaściwych odpowiedzi wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące architektury aplikacji internetowych. Istotne jest, że kod PHP jest przetwarzany na serwerze, a nie po stronie klienta. Odpowiedzi, które wskazują na wykonanie kodu po stronie klienta, mylą koncepcję PHP z językami, takimi jak JavaScript, które rzeczywiście działają w przeglądarkach użytkowników. PHP generuje HTML, CSS, oraz inne zasoby, które są następnie przesyłane do klienta, ale sam kod PHP nie jest bezpośrednio wykonywany w przeglądarkach. Kolejnym błędnym założeniem jest myślenie, że PHP może być uruchomione bez obsługi serwera WWW. PHP wymaga serwera, takiego jak Apache czy Nginx, aby móc interpretować skrypty i odpowiadać na żądania HTTP. W przypadku pracy lokalnej programiści często korzystają z narzędzi takich jak XAMPP czy MAMP, które symulują środowisko serwera. Ostatnia niewłaściwa odpowiedź sugeruje, że PHP jest przetwarzane na tych samych zasadach co JavaScript. Choć oba języki są kluczowe w rozwijaniu aplikacji webowych, różnią się one istotnie zachowaniem i miejscem wykonywania kodu. JavaScript działa po stronie klienta, co pozwala na interakcję z użytkownikiem bez konieczności ponownego ładowania strony, podczas gdy PHP jest odpowiedzialne za przetwarzanie danych na serwerze i generowanie odpowiedzi, które są następnie przesyłane do klienta.
Pytanie 4

W celu sprawdzenia poprawności składni kodu CSS można skorzystać z

A. konsolidatora.
B. narzędzia debbuger.
C. walidatora.
D. optymalizatora.
Jak chodzi o sprawdzanie składni w CSS, to odpowiedzi takie jak debbuger, konsolidator czy optymalizator nie pasują do tego, co potrzebujesz. Debugger jest bardziej narzędziem do szukania błędów w kodzie i sprawdzania, jak działa aplikacja, ale to nie jego główna rola. Konsolidator łączy pliki CSS, co może przyspieszyć ładowanie stron, ale nie sprawdza, czy wszystko jest składniowo poprawne. A optymalizator? To coś, co poprawia wydajność, ale też nie weryfikuje składni. Krótko mówiąc, te narzędzia nie są w stanie sprawdzić, czy Twój kod CSS spełnia wymagane standardy, więc nie nadają się do tego pytania.
Pytanie 5

Które z poniższych poleceń przyznaje użytkownikowi uczen najniższy poziom uprawnień w zakresie zmiany danych i struktury tabel?

A. GRANT ALTER, SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen;
B. GRANT DROP ON szkola.przedmioty TO uczen;
C. GRANT SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen;
D. GRANT INSERT, DROP ON szkola.przedmioty TO uczen;

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź GRANT SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen jest poprawna, ponieważ przyznaje użytkownikowi 'uczen' jedynie uprawnienia do odczytu danych w tabeli 'przedmioty' w bazie danych 'szkola'. Uprawnienia SELECT pozwalają na przeglądanie danych, co jest istotne w kontekście nauki czy oceny przedmiotów, ale nie zezwalają na modyfikację danych ani na zmiany w strukturze tabeli. To podejście jest zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć tylko te uprawnienia, które są niezbędne do wykonania swoich zadań. W praktyce, przyznawanie tylko uprawnień SELECT jest szczególnie ważne w środowiskach edukacyjnych, gdzie chcemy zapewnić uczniom dostęp do informacji, ale jednocześnie chronić integralność danych. W kontekście dobrych praktyk, ograniczenie dostępu do danych wrażliwych jest kluczowe, a nadawanie zbyt szerokich uprawnień może prowadzić do nieautoryzowanych zmian lub utraty danych.
Pytanie 6

Funkcja napisana w PHP ma na celu

Ilustracja do pytania
A. zabezpieczenie bazy danych
B. nawiązanie połączenia z bazą danych
C. ustawienie hasła do bazy danych
D. pobranie informacji z bazy danych
Ustawienie hasła do bazy danych nie jest realizowane przez zapytanie SQL w PHP lecz przez konfigurację połączenia z bazą danych zwykle przy użyciu funkcji mysql_connect lub mysqli_connect gdzie hasło jest jednym z parametrów. Zabezpieczenie bazy danych nie polega na prostym zapytaniu lecz wymaga szerszego podejścia obejmującego kontrolę dostępu zarządzanie uprawnieniami szyfrowanie danych i ochronę przed atakami SQL Injection. Połączenie z bazą danych w PHP realizowane jest poprzez funkcje umożliwiające nawiązanie sesji z serwerem bazodanowym jak mysql_connect lub nowocześniejsze mysqli_connect oraz obiekty PDO które oferują bardziej zaawansowane mechanizmy zarządzania połączeniami. Często występującym błędem jest mylenie funkcji odpowiedzialnych za zarządzanie połączeniem z funkcjami wykonującymi operacje na danych. Mylenie tych dwóch aspektów pracy z bazą danych prowadzi do błędów w aplikacjach jak niewłaściwe zarządzanie zasobami lub podatność na ataki. Nowoczesne podejścia takie jak stosowanie ORM-ów jak Doctrine w PHP abstrahują wiele tych mechanizmów co upraszcza zarządzanie tymi aspektami w kodzie. Ważnym aspektem jest także stosowanie praktyk bezpieczeństwa takich jak walidacja i sanitizacja danych oraz używanie przygotowanych wyrażeń co jest kluczowe w ochronie danych i zapewnieniu prawidłowego działania aplikacji. Zrozumienie tych podstawowych elementów jest kluczowe w tworzeniu bezpiecznych i wydajnych aplikacji bazodanowych.
Pytanie 7

Wskaż polecenie SQL, które dodaje kolumnę miesiacSiewu do już istniejącej tabeli rośliny

A. CREATE TABLE rosliny {miesiacSiewu int}
B. ALTER TABLE rosliny ADD miesiacSiewu int
C. INSERT INTO rosliny Values (miesiacSiewu int)
D. UPDATE rosliny ADD miesiacSiewu int
Pierwsza niepoprawna odpowiedź wykorzystuje polecenie 'UPDATE rosliny ADD miesiacSiewu int;', ale to zupełnie nie to, bo UPDATE jest do zmieniania już istniejących rekordów, a nie do dodawania kolumn. Kolejna odpowiedź, w której jest 'CREATE TABLE rosliny {miesiacSiewu int};', to też zły pomysł. CREATE TABLE jest do tworzenia nowych tabel, co w tym przypadku nie ma sensu, bo tabela 'rosliny' już przecież jest. Stworzenie nowej tabeli zamiast zmieniania tej istniejącej tylko by skomplikowało sprawę. Ostatnia odpowiedź z 'INSERT INTO rosliny Values (miesiacSiewu int);' też nie pasuje, bo INSERT INTO jest do dodawania nowych rekordów, a nie do kolumn. Do tego to 'miesiacSiewu int' nie powinno się tam znaleźć, bo w poleceniu INSERT powinny być rzeczywiste dane, a nie definicje typów. Te niepoprawne odpowiedzi pokazują różne rzeczy w SQL, ale żadna z nich nie osiąga celu dodania kolumny do istniejącej tabeli.
Pytanie 8

Która z reguł dotyczących sekcji w HTML jest właściwa?

A. W sekcji <head> nie można umieszczać kodu CSS, tylko odwołanie do pliku CSS
B. W sekcji <head> mogą znajdować się znaczniki <meta>, <title>, <link>
C. W sekcji <head> można definiować szablon strony przy użyciu znaczników <div>
D. W sekcji <head> znajduje się sekcja <body>
Poprawnie wskazana zasada dotyczy tego, co zgodnie ze specyfikacją HTML powinno znajdować się w sekcji <head>. Ta część dokumentu przechowuje tzw. metadane, czyli informacje o stronie, a nie samą treść widoczną dla użytkownika. Właśnie dlatego typowe i jak najbardziej prawidłowe elementy w <head> to <meta>, <title> oraz <link>. Znacznik <title> ustawia tytuł strony wyświetlany na karcie przeglądarki i używany np. przez wyszukiwarki. Znaczniki <meta> służą m.in. do określenia kodowania znaków (np. <meta charset="UTF-8">), opisu strony, słów kluczowych, informacji dla robotów indeksujących czy ustawienia viewportu na urządzeniach mobilnych. Z kolei <link> pozwala podpiąć zewnętrzne zasoby, najczęściej arkusze stylów CSS (rel="stylesheet"), ale też np. ikony favicon. W praktyce w dobrze napisanym dokumencie HTML w <head> znajdziesz zwykle: deklarację <meta charset>, <meta name="viewport">, tytuł strony w <title>, link do pliku CSS przez <link rel="stylesheet" href="style.css"> oraz czasem dodatkowe meta tagi dla SEO czy integracji z social media (Open Graph, Twitter Cards). Z mojego doświadczenia warto pilnować porządku w <head>, bo przejrzysta i poprawna struktura ułatwia późniejsze utrzymanie projektu, poprawia dostępność, pozycjonowanie i ogólnie jest zgodna z dobrymi praktykami rekomendowanymi przez W3C i społeczność front‑endową. Moim zdaniem dobrze opanowana sekcja <head> to taki fundament profesjonalnej strony WWW, nawet jeśli użytkownik jej bezpośrednio nie widzi.
Pytanie 9

W bazie danych samochodów pole kolor z tabeli samochody przyjmuje wartości kolorów jedynie ze słownika lakier. Aby połączyć tabele samochody i lakier relacją należy, zastosować kwerendę

A. ALTER TABLE samochody
   ADD FOREIGN KEY kolor REFERENCES lakier;

B. ALTER TABLE samochody
   ADD FOREIGN KEY (kolor) REFERENCES lakier(lakierId);

C. ALTER TABLE samochody
   ADD FOREIGN KEY barwa REFERENCES samochody.lakier;

D. ALTER TABLE lakier
   ADD FOREIGN KEY (barwa) REFERENCES samochody(kolor);
A. A.
B. C.
C. D.
D. B.
Odpowiedź B jest prawidłowa, ponieważ ciało odpowiedzi zawiera prawidłową składnię SQL do połączenia dwóch tabel: 'samochody' i 'lakier'. W przypadku relacji między tabelami, klucz obcy w jednej tabeli odpowiada kluczowi głównemu w drugiej tabeli. W tym przypadku, pole 'kolor' w tabeli 'samochody' jest kluczem obcym, który odwołuje się do klucza głównego w tabeli 'lakier' (założenie: 'lakierId'). W praktyce, połączenie tabel na podstawie relacji między kluczem obcym a kluczem głównym jest fundamentalnym aspektem projektowania bazy danych, umożliwiającym sprawną organizację i odnajdywanie danych. Dobrą praktyką jest utrzymanie integralności referencyjnej, zapewniającej, że relacje między tabelami są zawsze spójne. To z kolei umożliwia realizację zapytań złożonych, które łączą dane z wielu tabel w celu uzyskania potrzebnych informacji.
Pytanie 10

Utworzono bazę danych z tabelą mieszkańcy, która zawiera pola: nazwisko, imię oraz miasto. Następnie przygotowano poniższe zapytanie do bazy:
SELECT nazwisko, imie FROM mieszkańcy WHERE miasto='Poznań' UNION ALL SELECT nazwisko, imie FROM mieszkańcy WHERE miasto='Kraków';
Wskaż zapytanie, które zwróci takie same dane.

A. SELECT nazwisko, imie FROM mieszkańcy WHERE miasto BETWEEN 'Poznań' OR 'Kraków';
B. SELECT nazwisko, imie FROM mieszkańcy WHERE miasto HAVING 'Poznań' OR 'Kraków';
C. SELECT nazwisko, imie FROM mieszkańcy WHERE miasto='Poznań' OR miasto='Kraków';
D. SELECT nazwisko, imie FROM mieszkańcy AS 'Poznań' OR 'Kraków';
Wybór błędnych odpowiedzi wynika z nieprawidłowego zrozumienia podstawowych zasad użycia operatorów w SQL oraz sposobu, w jaki warunki filtracji danych powinny być konstruowane. Zapytanie, które wykorzystuje BETWEEN, jest stosowane do porównywania wartości w określonym zakresie, ale w tym przypadku nie jest możliwe wskazanie dwóch różnych wartości, jak w przypadku miast. Operator OR w kontekście BETWEEN nie ma zastosowania, co sprawia, że ta koncepcja jest fundamentalnie błędna. Z drugiej strony, użycie HAVING jest niewłaściwe, ponieważ służy do filtrowania wyników po agregacji danych, a nie do bezpośredniej filtracji na podstawie wartości. Dodatkowo, konstrukcja SELECT z aliasem 'Poznań' OR 'Kraków' jest syntaktycznie niepoprawna, ponieważ operator OR nie może być użyty w tym kontekście. Typowym błędem w myśleniu jest mylenie operatorów logicznych i ich zastosowania w różnych kontekstach zapytań SQL. Zrozumienie, kiedy używać WHERE, HAVING oraz jak działa składnia zapytań, jest kluczowe dla poprawnego pisania i optymalizacji zapytań baz danych.
Pytanie 11

W HTML informacje o autorze, streszczeniu oraz słowach kluczowych strony powinny być umieszczone

A. pomiędzy znacznikami <body> i </body>, w znaczniku <meta>
B. pomiędzy znacznikami <head> i </head>, w znaczniku <meta>
C. pomiędzy znacznikami <body> i </body>, w znaczniku <html>
D. pomiędzy znacznikami <head> i </head>, w znaczniku <style>
Jeśli umieścisz informacje o autorze, streszczeni czy słowach kluczowych w złych znacznikach HTML, to mogą się pojawić problemy z przeglądarką i SEO. Na przykład, wrzucenie tych dany w znacznikach <body> i </body> to błąd, bo <body> służy do treści, którą widzą użytkownicy. To tam są nagłówki, akapity i inne elementy, które tworzą interfejs. Więc wrzucanie metadanych tam to niezbyt mądra decyzja. Z drugiej strony, umieszczanie ich w <html> również nie jest odpowiednie, bo <html> to jakby kontener dla całego dokumentu. Nie można też wrzucać tych danych w <style>, bo to jest do stylu CSS, a nie do treści. Trochę myślenia jest potrzebne, żeby zrozumieć, że nie wszystkie dane mogą lądować w <body>. Dlatego tak ważne jest, żeby ogarnąć, jak działają znaczniki <head> i <meta>, bo to naprawdę ma wpływ na strukturę strony i jej efektywność w wyszukiwarkach.
Pytanie 12

Która z poniższych funkcji PHP służy do ładowania pliku z serwera?

A. echo()
B. mysqli_connect()
C. parse_str()
D. include()
Funkcja <code>include()</code> w PHP jest używana do ładowania i wstawiania zawartości jednego pliku PHP do innego. Jest to niezwykle przydatne, gdy pracujemy z wieloma modułami w aplikacji i chcemy zorganizować kod w bardziej zrozumiały sposób. Korzystanie z <code>include()</code> pozwala na ponowne użycie tego samego kodu w wielu miejscach, co jest zgodne z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself). Dzięki temu, jeśli mamy wspólną część kodu, jak np. nagłówek strony, możemy umieścić ją w osobnym pliku i dołączyć tam, gdzie jest to potrzebne. To nie tylko oszczędza czas, ale także ułatwia utrzymanie kodu. W przypadku błędów, <code>include()</code> generuje ostrzeżenie, ale nie zatrzymuje wykonywania skryptu, co może być przydatne w niektórych sytuacjach. Z mojego doświadczenia wynika, że jest to jedna z podstawowych funkcji, z którą warto się zapoznać na początku nauki PHP.
Pytanie 13

Jakie informacje z ośmiu wpisanych rekordów w tabeli zwierzęta zostaną przedstawione w wyniku wykonania wskazanej instrukcji SQL?

Ilustracja do pytania
A. Dika, Fuks
B. Fafik, Brutus, Dika, Fuks
C. Anna Kowalska, Jan Nowak
D. Figaro, Dika, Fuks
Pozostałe odpowiedzi nie uwzględniają poprawnej interpretacji zapytania SQL. Kluczem jest zrozumienie, że zapytanie SELECT imie FROM zwierzeta WHERE rodzaj = 2 AND szczepienie = 2016; poszukuje rekordów, gdzie rodzaj jest 2, a szczepienie równe 2016. Figaro, mimo że ma rodzaj 2, nie spełnia kryterium szczepienia, ponieważ jego wartość to NULL, co oznacza brak danych w tej kolumnie. Dlatego jest wykluczony z wyników. W przypadku Fafika i Brutusa, chociaż mają rok szczepienia 2016, ich rodzaj wynosi 1, co również ich dyskwalifikuje. Zwroty takie jak NULL są istotne przy analizie danych, szczególnie w kontekście brakujących wartości. Zrozumienie, jak działa operator AND oraz filtracja wielokryterialna, jest kluczowe dla efektywnego korzystania z SQL. Praktyczne znaczenie ma również znajomość operatorów logicznych i umiejętność ich zastosowania w prawdziwych projektach, gdzie efektywność i poprawność zapytań mają bezpośredni wpływ na działanie systemów.
Pytanie 14

Zidentyfikuj styl CSS, który doprowadził do uzyskania pokazanego efektu.

Ilustracja do pytania
A. Styl 4
B. Styl 3
C. Styl 1
D. Styl 2
W przypadku Styl 1 zastosowanie border-radius: 10% nie jest wystarczające do uzyskania pełnego zaokrąglenia prowadzącego do kształtu koła w przypadku kwadratowego obrazu. Wartość procentowa 10% oznacza, że promień zaokrąglenia wynosi 10% szerokości lub wysokości elementu, co na ogół skutkuje jedynie delikatnym zaokrągleniem narożników. Styl 3 z kolei próbuje uzyskać efekt okrągły stosując border o wartości 50% jednakże jest to błędne podejście ponieważ wartość ta nie odnosi się do faktycznego promienia zaokrąglenia a jedynie do szerokości i koloru obramowania elementu. To nie wpływa na kształt wewnętrzny elementu jedynie na jego zewnętrzny kontur co nie zmienia formy obrazu na okrągłą. Styl 4 używa właściwości shape: circle co jest błędne w kontekście CSS gdyż taka właściwość nie istnieje w specyfikacji CSS dla zmiany kształtu elementów graficznych. Takie podejście może wynikać z mylnego zrozumienia specyfikacji CSS lub z błędnego użycia właściwości specyficznych dla SVG lub CSS Shapes które nie działają w ten sposób w kontekście tagu img. Kluczowe jest dokładne zrozumienie działania i specyfiki właściwości CSS aby prawidłowo je stosować tworząc estetyczne i funkcjonalne projekty webowe.
Pytanie 15

Które ograniczenie w bazach danych, należy przypisać kolumnie tabeli, aby wartości wpisywane do niej nie powtarzały się?

A. SINGLE
B. NOT NULL
C. UNIQUE
D. NO REPEAT
W bazach danych bardzo łatwo pomylić różne typy ograniczeń, bo wszystkie „coś ograniczają”, ale robią to w zupełnie inny sposób. W tym pytaniu chodzi konkretnie o to, żeby wartości w kolumnie się nie powtarzały – czyli o klasyczną unikalność danych. Do tego służy constraint UNIQUE, który jest standardowym mechanizmem w SQL do wymuszania niepowtarzalnych wartości w obrębie danej kolumny lub kombinacji kolumn. Pojawia się czasem intuicja, że może istnieje coś takiego jak SINGLE albo NO REPEAT, bo nazwa brzmi sensownie po angielsku. W specyfikacji SQL i w popularnych systemach baz danych takie słowa kluczowe jednak po prostu nie występują jako constrainty. SINGLE i NO REPEAT nie są standardowymi ograniczeniami, więc żadna poważna baza danych ich nie zrozumie. To typowy błąd: kierowanie się „ładnie brzmiącą nazwą”, a nie faktycznymi słowami kluczowymi języka SQL. Z kolei NOT NULL jest jak najbardziej prawdziwym ograniczeniem, ale rozwiązuje zupełnie inny problem. NOT NULL mówi tylko tyle, że w danej kolumnie nie wolno przechowywać wartości pustych (NULL). Możesz mieć tabelę, w której kolumna ma NOT NULL i jednocześnie wiele identycznych wartości, np. same zera albo ten sam tekst w każdym wierszu – baza nie będzie protestować, bo nie zabrania powtórek, tylko zabrania braku wartości. To ograniczenie często łączy się z innymi, np. PRIMARY KEY czy UNIQUE, ale samo w sobie nie zapewnia żadnej unikalności. Z mojego doświadczenia przy projektowaniu schematów baz danych najczęstszy błąd myślowy wygląda tak: ktoś zakłada, że skoro pole nie może być puste (NOT NULL), to „jakoś przy okazji” jest traktowane specjalnie i może nawet unikalnie. Niestety tak to nie działa. Dopiero dodanie UNIQUE albo zdefiniowanie PRIMARY KEY wymusza, że dana wartość nie pojawi się drugi raz. Dlatego przy każdej kolumnie, która ma pełnić rolę identyfikatora biznesowego (np. email, numer dokumentu, NIP), trzeba świadomie dobrać właściwy constraint, a nie liczyć na samo NOT NULL czy jakieś „domyślne” zachowanie bazy.
Pytanie 16

Jakiej funkcji w języku PHP należy użyć, aby nawiązać połączenie z bazą danych pod nazwą zwierzaki?

A. $polacz = server_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki')
B. $polacz = db_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki')
C. $polacz = mysqli_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki')
D. $polacz = sql_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki')
Funkcje zaproponowane w odpowiedziach 1, 2 i 3 nie są poprawne, ponieważ nie istnieją w standardowej bibliotece PHP do obsługi baz danych MySQL. Przykład $polacz = db_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki'); sugeruje, że istnieje funkcja o nazwie db_connect, co jest mylnym przekonaniem. Tego typu nazewnictwo może powstać z pomyłki lub z nieznajomości dokumentacji PHP, a także z prób tworzenia własnych abstrakcji, które jednak wymagają dodatkowej implementacji. W przypadku drugiej odpowiedzi, $polacz = sql_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki'); również nie jest poprawne, ponieważ nie istnieje funkcja sql_connect w żadnej wersji PHP. Może to wynikać z mylenia terminologii, ponieważ wielu programistów używa terminów SQL i MySQL zamiennie, nie zdając sobie sprawy, że MySQL jest specyficzną implementacją obsługi SQL. Ostatnia sugestia, $polacz = server_connect('localhost', 'root', '', 'zwierzaki'); jest także nieprawidłowa, ponieważ taka funkcja nie istnieje w kontekście PHP i jest przykładem błędnego wnioskowania, które może prowadzić do dezorientacji wśród programistów. W programowaniu niezwykle istotne jest trzymanie się udokumentowanych funkcji i standardów, aby uniknąć problemów z kompatybilnością, wydajnością oraz bezpieczeństwem aplikacji. Dlatego kluczowe jest zapoznanie się z dokumentacją PHP oraz zrozumienie, jak poprawnie łączyć się z bazami danych, aby móc efektywnie korzystać z ich możliwości.
Pytanie 17

Zaprezentowano kod dla tabeli 3x2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela przypominała tę z obrazka, gdzie wiersz jest niewidoczny?

<table>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
    </tr>
</table>
/efekt jest na obrazie - nie dołączam - nie analizuj/
Ilustracja do pytania
A. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"clear: none"</span>&gt;</pre>
B. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"display: none"</span>&gt;</pre>
C. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"visibility: hidden"</span>&gt;</pre>
D. <pre class="code-block">&lt;tr <span class="code-text">style=</span><span class="code-string">"display: table-cell"</span>&gt;</pre>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ użycie stylu 'visibility: hidden' w wierszu tabeli skutkuje tym, że wiersz ten nie jest widoczny, ale nadal zajmuje miejsce w układzie tabeli. Oznacza to, że komórki poniżej nie przesuwają się w górę, a struktura tabeli pozostaje niezmieniona. To podejście jest zgodne z sytuacjami, w których chcemy ukryć zawartość bez zmiany rozmieszczenia innych elementów. Jest to przydatne w aplikacjach, gdzie układ strony musi pozostać stabilny dla zachowania spójności wizualnej lub funkcjonalnej. Przykładem może być ukrywanie tymczasowych informacji, które nie powinny wpływać na pozostały układ interfejsu użytkownika. Jest to zgodne z dobrymi praktykami projektowania front-endu, gdzie stylizacje powinny wspierać czytelność i przewidywalność układu strony. Alternatywnie, 'display: none' usunęłoby element z przepływu dokumentu, co zmienia układ, ale w tym przypadku zastosowanie 'visibility: hidden' jest właściwym wyborem dla zachowania struktury.
Pytanie 18

W dokumencie HTML umieszczono tekst sformatowany określonym stylem. Aby dodać do tego tekstu kilka słów sformatowanych innym stylem, należy użyć znacznika

A. <hr>
B. <table>
C. <span>
D. <section>
Znaczniki <hr>, <table> oraz <section> nie są odpowiednie do wtrącania fragmentów tekstu w innym stylu. <hr> to znacznik, który wprowadza poziomą linię, służący do wizualnego oddzielania elementów na stronie, a nie do formatowania tekstu. Stosowanie go w miejscu, gdzie chcemy zmienić styl fragmentu tekstu, byłoby nieefektywne i zmniejszałoby czytelność. Z kolei <table> jest używane do tworzenia tabel, co oznacza, że jego zastosowanie ogranicza się do strukturyzowania danych w formie wierszy i kolumn. Tego znacznika nie można użyć do lokalnego formatowania tekstu, ponieważ wprowadza on zupełnie inny kontekst i zmienia sposób, w jaki przeglądarka interpretuje i wyświetla zawartość. Ostatecznie <section> jest stosowane do grupowania powiązanych treści w sekcję dokumentu, co jest przydatne w kontekście organizacji treści, ale nie ma zastosowania w przypadku, gdy chcemy zmienić styl pojedynczych wyrazów lub fraz. Każdy z tych znaczników ma swoje specyficzne zastosowanie w HTML, które nie odpowiada potrzebie lokalnego formatowania tekstu, co czyni je niewłaściwymi wyborami w tym kontekście.
Pytanie 19

W kaskadowych arkuszach stylów do oznaczenia selektora klasy wykorzystuje się symbol

A. . (kropka)
B. #
C. *
D. : (dwukropek)
Odpowiedzi #, *, oraz : nie są poprawne w kontekście definicji selektorów klas w CSS. Symbol # jest używany do definiowania selektorów identyfikatorów, co oznacza, że w przypadku elementu z identyfikatorem 'element1', selektor w CSS będzie wyglądał tak: #element1. Identyfikatory są unikalne dla danego elementu w dokumencie i mogą być używane tylko raz, co sprawia, że są mniej elastyczne w porównaniu do klas. Użycie identyfikatorów jest często niezalecane, gdyż prowadzi do mniejszej reużywalności stylów. Z kolei symbol * jest selektorem uniwersalnym, który odnosi się do wszystkich elementów na stronie. Chociaż może być użyteczny w pewnych sytuacjach, jego nadużywanie może prowadzić do spadku wydajności, zwłaszcza w większych projektach, ponieważ styluje każdy element w dokumencie. Ostatni symbol : jest używany w pseudo-klasach i pseudo-elementach, takich jak :hover czy ::before, które pozwalają na stylizację elementów w specyficznych stanach lub na dodawanie stylów do części elementu. Pojęcia te są często mylone z klasami, co prowadzi do błędnych wniosków i nieefektywnego zarządzania stylem. Używanie właściwych selektorów jest kluczowe dla utrzymania dobrze zorganizowanego i wydajnego kodu CSS.
Pytanie 20

W programie Audacity, podczas edytowania dźwięku pozyskanego z płyty analogowej, konieczne jest usunięcie pojedynczych trzasków typowych dla płyt winylowych. Jakie narzędzie jest do tego celu przeznaczone?

A. Obwiednia (Envelope)
B. Normalizuj (Normalize)
C. Redukcja szumu (Noise Reduction)
D. Usuwanie stukotu (Click Removal)
Wybór narzędzi takich jak 'Obwiednia (Envelope)', 'Normalizuj (Normalize)' oraz 'Redukcja szumu (Noise Reduction)' wskazuje na nieporozumienie dotyczące funkcji tych opcji w programie Audacity. Narzędzie 'Obwiednia' służy do dynamicznej regulacji głośności dźwięku w czasie, co nie ma zastosowania w przypadku usuwania pojedynczych trzasków. Chociaż może być użyteczne w kontekście ogólnej edycji utworu, nie jest odpowiednie do eliminacji krótkotrwałych zakłóceń. Z kolei 'Normalizuj' ma na celu podniesienie poziomu głośności całego nagrania do maksymalnego poziomu bez zniekształceń, co może skutkować wzmocnieniem trzasków zamiast ich eliminacji. Używanie tego narzędzia przed usunięciem trzasków może sprawić, że będą one bardziej wyraźne, co jest przeciwnym efektem do zamierzonego. 'Redukcja szumu' jest narzędziem, które usuwa szumy tła, a nie krótkotrwałe dźwięki, takie jak trzaski. Chociaż może być użyta w procesie poprawy jakości nagrania, nie jest ona w stanie skutecznie rozwiązać problemu z trzaskami, które mają inną charakterystykę. W praktyce, nieodpowiedni wybór narzędzi prowadzi do nieefektywnej obróbki dźwięku, co może skutkować niezadowalającą jakością finalnego nagrania.
Pytanie 21

Jakie słowo kluczowe w SQL należy zastosować, aby usunąć powtarzające się rekordy?

A. GROUP BY
B. ORDER BY
C. LIKE
D. DISTINCT
Słowo kluczowe DISTINCT jest używane w języku SQL do eliminowania duplikatów z wyników zapytań. Gdy zastosujemy DISTINCT w zapytaniu SELECT, baza danych zwróci tylko unikalne wiersze, co jest niezwykle przydatne, gdy chcemy uzyskać listę bez powtarzających się wartości. Na przykład, jeśli mamy tabelę 'klienci' z kolumną 'miasto', a nasze zapytanie brzmi: 'SELECT DISTINCT miasto FROM klienci;', wówczas wynik będzie zawierał tylko unikalne nazwy miast, eliminując wszelkie duplikaty. To podejście nie tylko upraszcza analizę danych, ale również poprawia wydajność zapytań w wielu przypadkach, zwłaszcza gdy przetwarzamy duże zbiory danych. Użycie DISTINCT jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie optymalizacji baz danych, ponieważ pozwala zapobiegać przypadkowemu wprowadzaniu niepotrzebnych danych podczas analizy. Warto także zauważyć, że DISTINCT działa na całym zestawie kolumn w zapytaniu. Oznacza to, że jeśli wybierzemy wiele kolumn z DISTINCT, unikalne wiersze będą określane na podstawie kombinacji wartości we wszystkich tych kolumnach, co daje jeszcze większą kontrolę nad wynikami zapytania.
Pytanie 22

W języku CSS atrybut font-size przyjmuje, zgodnie z nazwami, wartości

A. wyłącznie small, medium, large
B. z zestawu xx-small, x-small, medium, large, x-large, xx-large
C. zaledwie big oraz small
D. jedynie small, smaller, large, larger
W kontekście właściwości font-size w CSS, niektóre odpowiedzi zawierają błędne założenia, które mogą prowadzić do niepełnego zrozumienia możliwości tej właściwości. Warto zauważyć, że ograniczenie się jedynie do wartości small, smaller, large i larger ignoruje szerszy zestaw dostępnych opcji, które są kluczowe dla dokładnego dostosowania rozmiaru tekstu. Wartości takie jak medium, small, and large są jedynie częścią zdefiniowanego standardu, który obejmuje również bardziej szczegółowe rozmiary, takie jak xx-small, x-small, x-large oraz xx-large. Użytkownicy często mylą pojęcia związane z nazwami wartości, co prowadzi do mniejszych możliwości stylizacji. Przykładem jest niewłaściwe skupienie się na biedniejszych zasobach słownych, takich jak big i small, które nie są standardowymi wartościami CSS. Taki błąd myślowy ogranicza możliwość pełnego wykorzystania CSS, co jest kluczowe dla tworzenia nowoczesnych, responsywnych stron internetowych. W praktyce, pełne zrozumienie i umiejętność wykorzystania wszystkich dostępnych wartości w CSS nie tylko ułatwia pracę nad projektem, ale również przyczynia się do lepszej dostępności i doświadczeń użytkowników. Zastosowanie poprawnych terminów i wartości jest niezbędne, aby zachować profesjonalizm w projektowaniu stron.
Pytanie 23

Podczas edytowania grafiki w programie do obróbki rastrowej należy usunąć kolory z obrazu, aby uzyskać wizualizację w odcieniach szarości. W tym celu można zastosować funkcję

A. szumu RGB
B. desaturacji
C. kadrowania
D. filtru rozmycia
Korzystanie z kadrowania, szumu RGB czy filtru rozmycia w kontekście przekształcenia obrazu na odcienie szarości jest nieprawidłowe, ponieważ te procesy nie mają na celu usunięcia kolorów, a raczej manipulację formą obrazu. Kadrowanie odnosi się do zmiany rozmiaru lub proporcji obrazu, co nie wpływa na kolorystykę, ale na kompozycję. Z kolei szum RGB dodaje losowe, kolorowe artefakty do obrazu, co wprost przeciwdziała uzyskaniu wersji monochromatycznej. Filtr rozmycia z kolei jest techniką stosowaną do wygładzania obrazu poprzez rozmycie jego detali, co również nie prowadzi do redukcji kolorów na rzecz odcieni szarości. Takie podejście może prowadzić do mylnych wniosków, gdyż koncentrowanie się na efektach wizualnych bez zrozumienia procesów kolorystycznych może skutkować niepoprawnym wykonaniem obróbki graficznej. Aby uzyskać efekt desaturacji, kluczowe jest zrozumienie, jak kolory wpływają na postrzeganie obrazu oraz jakie techniki są odpowiednie do manipulacji kolorami. Użycie niewłaściwych narzędzi w edytorach graficznych może skutkować nieefektywną pracą i stratą na jakości końcowego produktu.
Pytanie 24

W której superglobalnej tablicy w PHP należy przechowywać informacje dotyczące logowania użytkownika w sposób gwarantujący ich bezpieczeństwo?

A. $_FILES
B. $_COOKIE
C. $_SERVER
D. $_SESSION
Wybór $_COOKIE do przechowywania danych logowania to kiepski pomysł z kilku powodów. Ciasteczka są trzymane po stronie klienta, co znaczy, że mogą być łatwo dostępne dla innych, a to stwarza poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Na przykład, hakerzy mogą wykraść ciasteczka przez różne techniki, takie jak XSS, co mogłoby prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do kont. Poza tym, ciasteczka mają ograniczoną pojemność i użytkownik może je modyfikować, co czyni je nieodpowiednim miejscem na wrażliwe dane. Używanie $_FILES także jest nietrafione, bo ta tablica służy do obsługi plików przesyłanych przez użytkowników, a nie zarządzania sesjami. $_SERVER to z kolei tablica, która ma informacje o serwerze oraz zapytaniach, ale nie nadaje się do trzymania danych użytkowników. Typowym błędem przy wyborze $_COOKIE czy $_SERVER jest to, że nie rozumie się ich funkcji, co może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Żeby dobrze zabezpieczyć dane logowania, najlepiej korzystać z sesji, bo są zaprojektowane właśnie do tego i oferują znacznie lepszą ochronę.
Pytanie 25

W języku JavaScript właściwie zdefiniowana zmienna to

A. imie2
B. imię2
C. imię%
D. #imie
Niepoprawne odpowiedzi wynikają z naruszenia zasad dotyczących tworzenia identyfikatorów w języku JavaScript. Przykładem jest odpowiedź zawierająca znak '#', który nie jest dozwolony na początku identyfikatora. Identyfikatory muszą zaczynać się od litery, znaku podkreślenia lub znaku dolara, co wyklucza użycie symboli takich jak '#'. Ponadto, w JavaScript nie można stosować znaków specjalnych, takich jak '%', co czyni inną odpowiedź niepoprawną. Znak '%' nie jest zgodny z zasadami nazewnictwa zmiennych, co prowadzi do błędów składniowych w kodzie. Odpowiedź z 'imię2' wprowadza dodatkowe problemy, gdyż użycie polskich znaków, takich jak 'ń', nie jest zalecane w identyfikatorach w JavaScript. Choć w niektórych środowiskach można to zrobić, standardy ECMAScript sugerują unikanie znaków diakrytycznych, co zwiększa przejrzystość i uniwersalność kodu. Dlatego zaleca się stosowanie prostych liter łacińskich oraz cyfr, aby zapewnić szeroką kompatybilność i uniknąć potencjalnych problemów podczas przenoszenia kodu pomiędzy różnymi systemami.
Pytanie 26

W języku JavaScript trzeba sformułować warunek, który będzie spełniony, gdy zmienna a będzie dowolną liczbą naturalną dodatnią (więcej niż 0) lub gdy zmienna b będzie dowolną liczbą z przedziału domkniętego od 10 do 100. Wyrażenie logiczne w tym warunku powinno mieć postać

A. (a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100))
B. (a > 0) && ((b >= 10) || (b <= 100))
C. (a > 0) || ((b >= 10) || (b <= 100))
D. (a > 0) && ((b >= 10) && (b <= 100))
Pierwsza odpowiedź (a > 0) && ((b >= 10) && (b <= 100)) opiera się na błędnym założeniu, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie, co jest sprzeczne z wymaganiami. W kontekście tego pytania, aby warunek był prawdziwy, wystarczy, że przynajmniej jeden z podanych warunków będzie spełniony. To podejście prowadzi do niepotrzebnej ścisłości, ograniczając funkcjonalność programu. Druga odpowiedź (a > 0) && ((b >= 10) || (b <= 100)) również jest myląca; operator logiczny '||' w kontekście zmiennej b sugeruje, że b może być mniejsze niż 10 lub większe niż 100, co nie spełnia wymagań, które określają, że b musi być w przedziale 10-100. Trzecia odpowiedź (a > 0) || ((b >= 10) || (b <= 100)) wprowadza dodatkowe zamieszanie, ponieważ druga część warunku znowu nie wymusza, aby b znajdowało się w odpowiednim zakresie. Przypadki takie jak te wskazują na typowe błędy logiczne, gdzie programiści mogą mylnie interpretować potrzeby warunku, co skutkuje błędami w kodzie. Kluczowe jest zrozumienie, jak działają operatory logiczne oraz jakie są ich konsekwencje w kontekście projektowania warunków. Właściwe użycie operatorów jest fundamentem skutecznego programowania, a unikanie takich pułapek jest kluczowe dla tworzenia stabilnych aplikacji.
Pytanie 27

Program napisany w języku PHP ma na celu wyliczenie średniej pozytywnych ocen ucznia w zakresie od 2 do 6. Warunek doboru ocen w pętli obliczającej średnią powinien zawierać wyrażenie logiczne

A. $ocena >= 2 and $ocena <= 6
B. $ocena > 2 or $ocena < 6
C. $ocena >= 2 or $ocena <= 6
D. $ocena > 2 and $ocena < 6
Analizując pozostałe odpowiedzi, zauważamy, że każda z nich zawiera błędne założenia dotyczące zakresu ocen, jakie należy uwzględnić w obliczeniach. Opcje zawierające operator 'or' wprowadzają zamieszanie, ponieważ nie dostarczają odpowiednich ograniczeń dla ocen. Na przykład, warunek '$ocena > 2 or $ocena < 6' pozwala na przyjęcie ocen poniżej 2 oraz powyżej 6, co jest sprzeczne z założeniem, że analiza ma dotyczyć tylko ocen w przedziale od 2 do 6. Takie podejście może prowadzić do sytuacji, w której średnie obliczenia będą oparte na błędnych danych, co z kolei wpłynie negatywnie na ocenę ucznia. Podobnie, warunek '$ocena >= 2 or $ocena <= 6' również nie jest odpowiedni, ponieważ również nie koncentruje się na wąskim zakresie wartości, co w rezultacie skutkuje włączeniem ocen niepożądanych. W programowaniu istotne jest, aby stosować jasne i precyzyjne warunki, które nie będą prowadzić do niejednoznaczności. Stosowanie błędnych operatorów logicznych prowadzi do logicznych pułapek, w których programista myśli, że jego kod działa zgodnie z zamierzeniem, podczas gdy w rzeczywistości generuje on niepoprawne wyniki. Przykładowo, jeśli do analizy zostaną uwzględnione oceny spoza dozwolonego zakresu, średnia ocen może być zawyżona lub zaniżona, co jest niezgodne z celem analizy. Dlatego ważne jest, aby w każdej iteracji korzystać z precyzyjnych warunków, które ograniczają wartości do odpowiedniego zakresu.
Pytanie 28

Instrukcję for można zastąpić inną instrukcją

A. continue
B. case
C. switch
D. while
Rozważanie instrukcji `case`, `switch`, `continue` jako zamienników dla instrukcji `for` jest mylnym podejściem, ponieważ każda z tych konstrukcji ma zupełnie inny cel i zastosowanie w programowaniu. Instrukcje `case` i `switch` są używane do wykonywania różnych bloków kodu w zależności od wartości zmiennej. Umożliwiają one uproszczenie kodu, który wymaga wielu warunków, ale nie są w stanie zastąpić iteracji. W praktycznych zastosowaniach, `switch` jest stosowane w scenariuszach, gdzie potrzeba oceniania wielu możliwości dla jednej zmiennej, co nie ma związku z powtarzaniem kodu. Z kolei instrukcja `continue` jest używana do pominięcia bieżącej iteracji w pętli i przechodzenia do następnej, co nie jest zamiennikiem dla pętli `for`, ale raczej narzędziem, które może być użyte w pętli `for` lub `while` w celu kontrolowania toku wykonania. Wybór niewłaściwej konstrukcji może prowadzić do nieefektywnego i nieczytelnego kodu. Kluczowe jest zrozumienie, że konstrukcje sterujące mają swoje specyficzne zastosowanie, a ich błędna interpretacja prowadzi do wprowadzenia zamieszania w logice programu. Właściwe stosowanie pętli oraz instrukcji warunkowych jest fundamentalne dla tworzenia efektywnego oprogramowania, co podkreśla istotę dobrych praktyk programistycznych.
Pytanie 29

W systemie PHP złożono zapytanie SELECT do bazy przy pomocy funkcji mysqli_query. Jaką funkcję powinien wykorzystać użytkownik, aby ustalić liczbę rekordów, które zwróciło to zapytanie?

A. mysqli_fetch_row
B. mysqli_num_rows
C. mysqli_query
D. mysqli_connect
Wybór innych funkcji jako odpowiedzi na pytanie jest niezgodny z ich rzeczywistym przeznaczeniem w kontekście analizy wyników zapytań w PHP. Funkcje takie jak mysqli_fetch_row służą do pobierania pojedynczego wiersza z zestawu wyników i nie dostarczają informacji o łącznej liczbie rekordów. Użycie tej funkcji może prowadzić do błędnych wniosków, gdyż zamiast podać liczbę wyników, zwraca jedynie dane jednego wiersza. Innym przykładem jest mysqli_query, która jest odpowiedzialna za wykonanie zapytania, ale nie oferuje metody na określenie ilości zwróconych rekordów. Podobnie, mysqli_connect jest funkcją do nawiązywania połączenia z bazą danych, co jest zupełnie nieadekwatne w kontekście analizy wyników zapytań. Użytkownicy często mylą te funkcje, ponieważ wszystkie są częścią pakietu MySQLi, jednak każda z nich ma swoje specyficzne zastosowanie. Właściwe zrozumienie roli poszczególnych funkcji jest kluczowe dla efektywnej pracy z bazami danych w PHP. Ignorowanie tego może prowadzić do nieefektywnego kodu oraz problemów z wydajnością aplikacji. Dlatego ważne jest, aby przed przystąpieniem do pisania zapytań zrozumieć, jakie funkcje będą potrzebne i jakie dane chcemy uzyskać.
Pytanie 30

Wskaż zapytanie, które z tabeli klienci wybierze tylko nazwiska trzech najlepszych klientów, czyli tych, którzy mają najwięcej punktów na swoim koncie (pole całkowite punkty)?

A. SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY nazwisko DESC LIMIT 3
B. SELECT LIMIT 3 nazwisko FROM klienci ORDER BY nazwisko DESC
C. SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY punkty DESC LIMIT 3
D. SELECT nazwisko FROM klienci LIMIT 3
Wybór kwerendy SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY punkty DESC LIMIT 3 jest poprawny, ponieważ wykorzystuje klauzulę ORDER BY w celu posortowania wyników na podstawie kolumny 'punkty' w porządku malejącym. Dzięki temu, najpierw wyświetlone zostaną rekordy z najwyższą liczbą punktów. Zastosowanie LIMIT 3 oznacza, że z całej posortowanej listy, wybierane są jedynie trzy rekordy, co idealnie odpowiada wymaganiu znalezienia trzech najlepszych klientów. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w programowaniu SQL, ponieważ pozwala na precyzyjne wydobycie danych z bazy, a także na efektywne zarządzanie wynikami zapytań. Przykład zastosowania to sytuacja, gdy firma chce nagrodzić swoich najlepszych klientów na podstawie ich aktywności, co może przyczynić się do zwiększenia ich lojalności. W kontekście analizy danych, zrozumienie, jak korzystać z klauzul ORDER BY i LIMIT, jest kluczowe dla optymalizacji zapytań oraz interpretacji wyników.
Pytanie 31

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Inwersja.
B. Progowanie.
C. Barwienie.
D. Krzywe.
Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.
Pytanie 32

Określ rodzaj relacji między tabelami: Tabela1 oraz Tabela3?

Ilustracja do pytania
A. Wiele do wielu
B. Jeden do jednego
C. Wiele do jednego
D. Jeden do wielu
Relacja wiele do wielu pomiędzy tabelami w bazie danych oznacza, że jeden rekord w pierwszej tabeli może być powiązany z wieloma rekordami w drugiej tabeli i odwrotnie. To jest powszechne w sytuacjach, gdzie istnieje potrzeba przechowywania złożonych asocjacji danych. W przedstawionym schemacie, Tabela1 reprezentuje uczniów, a Tabela3 nauczycieli. Ponieważ jeden uczeń może być uczony przez wielu nauczycieli, a jeden nauczyciel może uczyć wielu uczniów, Tabela2 stanowi tabelę pośrednią, często zwaną tabelą asocjacyjną, która przechowuje klucze obce z obu tabel, tworząc relację wiele do wielu. Tego typu struktura jest kluczowa, gdy chcemy modelować bardziej złożone związki danych i zapewnić łatwy dostęp do nich, co jest standardową praktyką w relacyjnych bazach danych. Użycie tabel asocjacyjnych pozwala na efektywne zarządzanie danymi i jest zgodne z normą normalizacji bazy danych, eliminując redundancję i zapewniając integralność danych. W kontekście praktycznym, takie podejście umożliwia elastyczne zapytania i analizy, co jest fundamentalne w zarządzaniu danymi w dużych systemach informacyjnych.
Pytanie 33

Wskaż kod równoważny do przedstawionego kodu zapisanego językiem PHP.

$suma = 0;
for ($x = 10; $x <= 20; $x++) {
    $suma += $x;
}
Kod 1.
$suma = 0;
while ($x <= 20) {
    $suma += $x;
    $x++;
}
Kod 2.
$suma = 0;
$x = 10;
while ($x <= 20) {
    $suma += $x;
    $x++;
}
Kod 3.
$suma = 0;
$x = 1;
while ($x <= 10) {
    $suma += $x;
    $x++;
}
Kod 4.
$suma = 0;
$x = 10;
while ($x <= 20) {
    $suma = $x;
    $x++;
}
A. Kod 3.
B. Kod 4.
C. Kod 1.
D. Kod 2.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Gratulacje, Twoja odpowiedź jest poprawna! Wybrałeś Kod 2, który jest równoważny do kodu PHP przedstawionego w pytaniu. Kod ten składa się z pętli while, która jest zainicjowana wartością $x równą 10. Pętla ta jest wykonywana, aż wartość zmiennej $x osiągnie 20. Co ważne, za każdym obiegiem pętli wartość zmiennej $x jest inkrementowana, co jest równoważne do działania pętli for w kodzie PHP. Wykorzystanie różnych rodzajów pętli do osiągnięcia tego samego efektu jest dobrym przykładem na to, jak różne konstrukcje języka programowania mogą służyć do rozwiązania tego samego problemu. Pamiętaj, że wybór pętli zależy od kontekstu. Pętle for są zazwyczaj używane, kiedy z góry wiemy ile razy pętla ma być wykonana. Pętle while są często wykorzystywane, gdy nie wiemy ile razy pętla ma być wykonana, ale znamy warunek jej zakończenia. To praktyczna wiedza, którą możesz zastosować w codziennym programowaniu.
Pytanie 34

Jakim systemem do zarządzania wersjami oprogramowania jest

A. FileZilla
B. GIT
C. TotalCommander
D. Eclipse
TotalCommander, Eclipse i FileZilla to popularne narzędzia, które służą do innych celów w procesie tworzenia oprogramowania, ale nie są systemami kontroli wersji. TotalCommander jest menedżerem plików, który ułatwia nawigację i zarządzanie plikami na komputerze, jednak nie oferuje funkcji śledzenia zmian w kodzie czy współpracy zespołowej. Eclipse to zintegrowane środowisko programistyczne (IDE), które wspiera rozwój aplikacji, ale nie pełni roli systemu kontroli wersji, chociaż może korzystać z różnych systemów kontroli wersji za pomocą odpowiednich wtyczek. FileZilla to klient FTP, który umożliwia przesyłanie plików na serwery, co również nie ma związku z kontrolą wersji. Często mylnie przyjmuje się, że narzędzia związane z zarządzaniem plikami czy programowaniem mogą zastępować systemy kontroli wersji, co jest błędnym podejściem. Systemy kontroli wersji, takie jak GIT, są zaprojektowane z myślą o zarządzaniu zmianami w kodzie źródłowym, co jest kluczowe w nowoczesnym procesie wytwarzania oprogramowania. Ignorowanie tej specyfikacji i nieodróżnianie narzędzi do zarządzania plikami od systemów kontroli wersji może prowadzić do problemów w organizacji pracy zespołu oraz utraty wydajności w projektach.
Pytanie 35

Aby film wyglądał płynnie, liczba klatek (które nie nakładają się na siebie) na sekundę powinna wynosić przynajmniej w przedziale

A. 31-36 fps
B. 16-19 fps
C. 24-30 fps
D. 20-23 fps
Odpowiedź 24-30 fps jest poprawna, ponieważ standardowy zakres klatek na sekundę dla filmów wynosi właśnie 24-30 fps. W praktyce, 24 fps jest uznawane za minimum dla filmów kinowych, co pozwala uzyskać wrażenie ruchu, które ludzie uznają za płynne. Przykładowo, filmy kręcone w tej klatkażu, takie jak klasyczne produkcje Hollywood, często korzystają z techniki zwanej 'motion blur', która dodatkowo poprawia wrażenie płynności. W przypadku telewizji, większa liczba klatek może być stosowana, co pozwala na lepszą jakość obrazu podczas szybkich ruchów, jednak 30 fps to standard dla wielu programów telewizyjnych. Ważne jest również zrozumienie, że zbyt niska liczba klatek, jak na przykład 16-19 fps, może prowadzić do efektu stroboskopowego, co jest nieprzyjemne dla widza. Normy branżowe, takie jak SMPTE (Society of Motion Picture and Television Engineers), potwierdzają, że liczba klatek między 24 a 30 fps jest odpowiednia do uzyskania zamierzonego efektu wizualnego w filmie.
Pytanie 36

Zaproponowany blok ilustruje operację

Ilustracja do pytania
A. wykorzystania wcześniej zdefiniowanej procedury lub funkcji
B. podjęcia decyzji
C. realizacji zadania w pętli
D. załadowania lub przedstawienia danych
Zastosowanie gotowej procedury lub funkcji odnosi się do sytuacji, w której programista korzysta z wcześniej zdefiniowanego zestawu instrukcji, które wykonują określone zadanie. Jest to kluczowy aspekt programowania proceduralnego i modularyzacji kodu, ale nie wiąże się bezpośrednio z podejmowaniem decyzji, chyba że te funkcje zawierają wewnętrzne warunki. Wczytanie lub wyświetlenie danych to operacje wejścia-wyjścia, które polegają na interakcji z użytkownikiem lub systemem plików. Choć mogą one być częścią logicznego przepływu programu, nie obejmują one decyzyjności jako swojej podstawowej funkcji. Zadania w pętli, takie jak iteracje za pomocą for czy while, umożliwiają wykonywanie zestawu instrukcji wielokrotnie, dopóki dany warunek jest spełniony. Są one istotne w kontekście operacji powtarzalnych, ale również nie spełniają kryterium podejmowania decyzji w znaczeniu przedstawionym w tym pytaniu. Typowe nieporozumienie polega na tym, że pętle mogą zawierać decyzje, jednak to nie one same stanowią mechanizm decyzyjny, tylko raczej wykorzystują go do kontrolowania liczby iteracji. Podjęcie decyzji jest więc odrębną, fundamentalną czynnością w programowaniu, umożliwiającą dynamiczność i elastyczność kodu poprzez warunkowe sterowanie przepływem programu.
Pytanie 37

Głównym celem systemu CMS jest oddzielenie treści witryny informacyjnej od jej wyglądu. Jak osiągany jest ten efekt?

A. ze statycznych plików HTML oraz wyglądu za pomocą technologii FLASH
B. z bazy danych oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu
C. z bazy danych oraz wyglądu za pomocą atrybutów HTML
D. ze statycznych plików HTML oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu
Wykorzystanie statycznych plików HTML do generowania treści w kontekście systemów CMS jest koncepcją nieefektywną oraz niezgodną z współczesnymi standardami zarządzania treścią. Statyczne pliki HTML są trudne do aktualizacji, co oznacza, że każda zmiana wymaga edycji każdego pliku osobno. W praktyce prowadzi to do zwiększenia ryzyka błędów oraz obniża efektywność pracy, szczególnie w większych projektach. Z drugiej strony, wykorzystanie atrybutów HTML do definiowania wyglądu nie oddziela treści od prezentacji, co jest kluczowym założeniem CMS. Takie podejście nie tylko zagraża porządku w organizacji treści, ale także może negatywnie wpływać na dostępność oraz responsywność strony. Ponadto, technologia FLASH, która była popularna w przeszłości, obecnie nie jest wspierana przez większość przeglądarek i nie jest zalecana w nowoczesnym projektowaniu stron internetowych. Właściwe podejście do zarządzania treścią wymaga stosowania nowoczesnych narzędzi, takich jak bazy danych w połączeniu z szablonami, co zapewnia elastyczność i wygodę użytkowania. W ten sposób można efektywnie zarządzać zawartością oraz zapewnić optymalną wydajność i estetykę serwisu.
Pytanie 38

Jaką czynność należy wykonać przed zrobieniem kopii zapasowej danych w MySQL?

A. ustalenie systemu kodowania znaków w bazie
B. sprawdzenie, czy baza działa wystarczająco wydajnie
C. zweryfikowanie poprawności tabel w bazie oraz ewentualne naprawienie usterek
D. przyznanie uprawnień do przeglądania bazy dla Administratora
Zdefiniowanie systemu kodowania znaków w bazie, choć istotne, nie jest kluczowym krokiem przed wykonaniem kopii bezpieczeństwa. Odpowiednie kodowanie znaków wpływa na sposób przechowywania i interpretacji danych, jednak w kontekście backupu danych, jego ustalenie jest mniej istotne. Bardziej krytyczne jest upewnienie się, że istniejące dane są poprawne i integralne. Nadanie uprawnień do przeglądania bazy dla Administratora jest ważne dla kontroli dostępu, ale nie ma bezpośredniego wpływu na jakość kopii zapasowej. W przypadku, gdy uprawnienia są nieodpowiednio skonfigurowane, administrator może nie mieć wystarczających uprawnień do przeprowadzenia niezbędnych operacji, co prowadzi do ryzyka niewykonania pełnego backupu. Sprawdzanie wydajności bazy również nie powinno być priorytetem przed wykonaniem kopii zapasowej; choć wydajność ma znaczenie w codziennym użytkowaniu bazy danych, nie wpływa na jakość danych, które mają być zabezpieczone. Właściwe podejście do tworzenia kopii zapasowych wymaga skoncentrowania się na integralności danych, a nie na ich wydajności czy konfiguracji dostępu.
Pytanie 39

void wypisz(int n) {
    for (int i = 1; i <= n; i++) {
        System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);
    }
    System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!");
}
Złożoność obliczeniowa prezentowanego kodu wynosi:
A. O(1)
B. O(n)
C. O(n!)
D. O(n²)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W tym zadaniu kluczowe jest zauważenie, że jedynym fragmentem kodu, który realnie „rośnie” wraz ze wzrostem n, jest pętla for. Pętla wykonuje się od i = 1 do i <= n, czyli dokładnie n razy. W każdej iteracji wykonywana jest jedna instrukcja wypisania tekstu na konsolę: System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);. To jest stały zestaw operacji w każdej iteracji, nie pojawia się żadna zagnieżdżona pętla, żadne rekurencyjne wywołania ani inne konstrukcje, które by powodowały większy wzrost liczby operacji. Z tego powodu całkowita liczba operacji tego algorytmu jest proporcjonalna do n, a w notacji dużego O zapisujemy to jako O(n). Dodatkowe wywołanie System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!"); po zakończeniu pętli ma z punktu widzenia złożoności asymptotycznej znaczenie stałe – to jest jedna instrukcja, więc dokładamy tylko +1 do liczby operacji. Standardowo w analizie algorytmów takie stałe pomijamy, bo interesuje nas zachowanie dla bardzo dużych n. W praktyce taki schemat O(n) pojawia się non stop: przechodzenie po elementach tablicy, listy, sprawdzanie każdego rekordu z pliku, proste filtrowanie danych. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: widzisz pojedynczą pętlę, bez dodatkowych zagnieżdżeń i bez skoków zależnych od innych zmiennych – bardzo często będzie to właśnie złożoność liniowa. W dobrych praktykach projektowania algorytmów przyjmuje się, że O(n) jest zazwyczaj akceptowalne dla sporych danych, bo czas rośnie wprost proporcjonalnie do liczby elementów. Dopiero gdy pojawiają się pętle w pętlach, trzeba się bardziej martwić o wydajność. Warto też pamiętać, że operacja wejścia/wyjścia (I/O), jak wypisywanie na konsolę, jest w rzeczywistości dość kosztowna, ale w analizie teoretycznej zakładamy, że to jedna jednostkowa operacja na iterację. Dzięki temu możemy porównywać różne algorytmy w sposób ogólny, niezależny od konkretnej maszyny czy implementacji.
Pytanie 40

W języku PHP nie można zrealizować

A. przetwarzania danych z formularzy
B. tworzenia dynamicznej treści strony
C. zmiany dynamicznej zawartości strony HTML w przeglądarce
D. obróbki danych przechowywanych w bazach danych
Przetwarzanie danych formularzy to jedna z kluczowych funkcji, które PHP realizuje na co dzień. PHP jest zaprojektowane do obsługi danych przesyłanych przez formularze HTML, co umożliwia dynamiczne przetwarzanie informacji wprowadzonych przez użytkowników. W momencie, gdy użytkownik wysyła formularz, PHP odbiera te dane i może je przetwarzać, walidować oraz zapisywać do bazy danych lub wykorzystywać w inny sposób, co czyni tę odpowiedź niepoprawną. Generowanie dynamicznej zawartości strony to kolejna funkcjonalność, którą PHP realizuje z powodzeniem. Dzięki PHP można tworzyć strony internetowe, które zmieniają się w zależności od różnych czynników, takich jak dane z bazy danych, aktualna godzina czy sesja użytkownika. PHP dynamicznie generuje HTML, który następnie jest wysyłany do przeglądarki. Wreszcie, PHP doskonale radzi sobie z przetwarzaniem danych zgromadzonych w bazach danych. Język ten może łączyć się z różnymi systemami zarządzania bazami danych, takimi jak MySQL, PostgreSQL czy SQLite, umożliwiając wykonywanie zapytań SQL oraz operacji na danych. Dlatego odpowiedzi dotyczące przetwarzania danych formularzy, generowania dynamicznej zawartości oraz interakcji z bazami danych są błędne, ponieważ PHP jest w stanie zrealizować te zadania z dużą skutecznością.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej