Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 12 czerwca 2026 07:35
Data zakończenia: 12 czerwca 2026 07:35

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z wymienionych procesów NIE jest częścią etapu kompilacji?

A. Analiza działania programu w czasie rzeczywistym

B. Tłumaczenie kodu źródłowego na język maszynowy

C. Optymalizacja kodu

D. Weryfikacja błędów składniowych

Optymalizacja kodu to integralna część kompilacji, mająca na celu zwiększenie wydajności programu poprzez usunięcie zbędnych instrukcji i usprawnienie algorytmów. Tłumaczenie kodu źródłowego na język maszynowy jest głównym zadaniem kompilatora, który generuje plik wykonywalny. Weryfikacja błędów składniowych jest jednym z pierwszych etapów kompilacji, mającym na celu upewnienie się, że kod jest poprawny pod względem składni, zanim zostanie przekształcony na kod maszynowy.

Pytanie 2

Jaki framework jest powszechnie wykorzystywany do rozwijania aplikacji desktopowych w języku C++?

A. Node.js

B. WPF

C. Flutter

D. Qt

Node.js to środowisko uruchomieniowe dla języka JavaScript, przeznaczone do tworzenia aplikacji serwerowych i skryptów backendowych, a nie aplikacji desktopowych. WPF (Windows Presentation Foundation) jest frameworkiem dla języka C#, a nie C++. Flutter to framework stworzony przez Google, który służy do budowy aplikacji mobilnych i webowych, wykorzystując język Dart, co sprawia, że nie jest narzędziem pierwszego wyboru dla programistów C++.

Pytanie 3

Który z poniższych przykładów stanowi aplikację mobilną wykorzystującą bazę danych?

A. Aplikacja gromadząca listę kontaktów użytkownika

B. Aplikacja do robienia zdjęć

C. Aplikacja wyświetlająca lokalny czas

D. Aplikacja kalkulator

Aplikacja pokazująca godzinę lokalną nie wymaga bazy danych, ponieważ korzysta jedynie z wbudowanych funkcji systemowych, np. zegara urządzenia. Aplikacja do robienia zdjęć zapisuje pliki bezpośrednio na urządzeniu, używając systemu plików, a nie bazy danych. Aplikacja kalkulator operuje na zmiennych tymczasowych i nie wymaga przechowywania danych na dłuższy czas, co czyni bazę danych zbędną w jej przypadku.

Pytanie 4

Co oznacza pojęcie 'hoisting' w JavaScript?

A. Technika optymalizacji kodu przez silnik JavaScript

B. Proces podnoszenia deklaracji zmiennych i funkcji na górę zakresu

C. Metoda ładowania skryptów z zewnętrznych źródeł

D. Mechanizm zarządzania pamięcią w przeglądarce

Hoisting to mechanizm w JavaScript, który polega na tym, że deklaracje zmiennych i funkcji są przenoszone na górę zakresu, w którym zostały zadeklarowane. Oznacza to, że możesz używać zmiennych i funkcji przed ich faktyczną deklaracją w kodzie. Na przykład, jeśli zadeklarujesz zmienną za pomocą 'var' lub funkcję, możesz odwołać się do niej wcześniej, a JavaScript zrozumie, o co chodzi. Przykład: jeśli napiszesz 'console.log(x); var x = 5;', to nie dostaniesz błędu, ponieważ 'x' jest hoistowane na górę, jednak jej wartość będzie 'undefined' do momentu przypisania jej wartości. Zrozumienie hoistingu jest kluczowe dla pisania poprawnego kodu w JavaScript, ponieważ może to prowadzić do zaskakujących rezultatów. Warto wiedzieć, że hoisting nie działa w ten sam sposób dla deklaracji 'let' i 'const'. Te zmienne są hoistowane, ale nie mogą być używane przed ich deklaracją, co prowadzi do błędu 'Temporal Dead Zone'. Dlatego zaleca się unikanie deklaracji zmiennych w sposób, który może prowadzić do nieporozumień, i zawsze deklarować zmienne na początku zakresu, w którym będą używane.

Pytanie 5

Która z wymienionych topologii sieci wykazuje cechę, że wszystkie urządzenia są połączone jednym kablem?

A. Topologia siatki

B. Topologia gwiazdy

C. Topologia magistrali

D. Topologia pierścienia

Topologia gwiazdy, w przeciwieństwie do magistrali, charakteryzuje się tym, że wszystkie urządzenia są podłączone do centralnego urządzenia, zazwyczaj switcha lub koncentratora. W tej konfiguracji, jeżeli wystąpi awaria jednego z urządzeń, pozostałe nadal mogą funkcjonować, co czyni tę topologię bardziej niezawodną. Topologia pierścienia polega na połączeniu wszystkich urządzeń w formie zamkniętego pierścienia, gdzie dane przekazywane są z jednego urządzenia do drugiego w określonym kierunku. W tej topologii każda awaria jednego z urządzeń lub kabla powoduje zakłócenia w całej sieci, co czyni ją mniej odporną na błędy. Z kolei topologia siatki, w której każde urządzenie jest połączone z wieloma innymi, zapewnia najwyższy poziom redundancji i niezawodności, ponieważ nawet w przypadku awarii jednego lub kilku połączeń, dane mogą nadal być przesyłane przez inne dostępne trasy. W przeciwieństwie do magistrali, siatka wymaga znacznie większej ilości kabli i jest bardziej skomplikowana w konfiguracji i zarządzaniu, co zwiększa koszty implementacji. Każda z tych topologii ma swoje unikalne właściwości i zastosowania, co sprawia, że wybór odpowiedniej topologii zależy od specyficznych wymagań danego projektu sieciowego.

Pytanie 6

W celu wdrożenia w aplikacji internetowej mechanizmu zbierania danych statystycznych na komputerach użytkowników, można użyć

A. formulacje

B. buforowanie

C. ciasteczka

D. sesje

Buforowanie, sesje i formulacje to pojęcia, które rzeczywiście często pojawiają się w kontekście aplikacji internetowych, ale jednak ich zastosowanie zupełnie nie dotyczy bezpośredniego zbierania danych statystycznych na komputerze użytkownika. Buforowanie to technika polegająca głównie na przechowywaniu danych tymczasowo, by przyspieszyć dostęp do nich w przyszłości – na przykład w cache przeglądarki czy serwera. To raczej narzędzie do optymalizacji wydajności i ładowania stron, a nie do śledzenia zachowań użytkowników. Sesje natomiast to mechanizm do utrzymania stanu zalogowania użytkownika lub np. przechowywania koszyka zakupowego – informacje o sesji przechowywane są zwykle po stronie serwera, a na urządzeniu użytkownika znajduje się co najwyżej identyfikator sesji (czasem właśnie w ciastku, co może być mylące). Jednak sama sesja nie służy do przechowywania danych statystycznych długoterminowo, bo jest ulotna i znika po czasie lub zamknięciu przeglądarki. Formulacje to chyba po prostu literówka albo nieporozumienie – nie istnieje taki termin w kontekście programowania webowego, być może chodziło o formularze, które służą do zbierania danych od użytkownika, ale nie do automatycznego monitorowania czy analizy ruchu. Wiele osób myli te pojęcia, bo brzmią technicznie, jednak w praktyce branżowej tylko ciasteczka umożliwiają bezpośrednie, trwałe i zautomatyzowane przechowywanie drobnych danych statystycznych na komputerze użytkownika, zgodnie ze standardami i dobrymi praktykami web developmentu.

Pytanie 7

Który z wymienionych elementów UI w aplikacjach mobilnych jest odpowiedzialny za przechodzenie pomiędzy ekranami?

A. Navigation Drawer

B. Przycisk

C. Pasek narzędziowy

D. ListView

Przycisk (Button) jest podstawowym elementem interfejsu użytkownika, ale nie spełnia funkcji nawigacyjnej na poziomie strukturalnym – jego zastosowanie ogranicza się do wywoływania pojedynczych akcji po kliknięciu. ListView to komponent wyświetlający listę elementów, ale nie odpowiada za nawigację pomiędzy ekranami aplikacji, a jedynie za prezentację danych. Pasek narzędziowy (Toolbar) to element, który zwykle znajduje się na górze ekranu i umożliwia dostęp do opcji takich jak wyszukiwanie lub ustawienia, ale nie pełni funkcji bocznego menu nawigacyjnego, jak Navigation Drawer.

Pytanie 8

Jaką technologię stosuje się do powiązania aplikacji internetowej z systemem baz danych?

A. JavaScript

B. HTTP

C. CSS

D. SQL

HTTP to protokół, który pozwala na przesyłanie danych między przeglądarką a serwerem, ale to nie to samo, co narzędzie do zarządzania danymi w bazach. CSS się zajmuje stylizowaniem stron i nie ma nic wspólnego z bazami danych. JavaScript z kolei to język do robienia fajnych, interaktywnych rzeczy na stronach, ale sam w sobie nie ogarnie bazy danych. Musisz użyć jakiegoś dodatkowego narzędzia, na przykład Node.js albo ORM.

Pytanie 9

Jakie jest podstawowe zadanie funkcji zaprzyjaźnionej w danej klasie?

A. Generowanie kopii pól obiektu w innej klasie

B. Dodawanie nowych instancji do klasy

C. Ograniczenie widoczności atrybutów klasy

D. Umożliwienie funkcji dostępu do prywatnych atrybutów klasy

Dodawanie nowych obiektów do klasy to zadanie konstruktorów, a nie funkcji zaprzyjaźnionych. Tworzenie kopii pól obiektu w innej klasie może być realizowane za pomocą mechanizmów kopiujących lub metod publicznych, ale nie jest to funkcja zaprzyjaźniona. Ograniczenie zakresu widoczności pól klasy to efekt zastosowania modyfikatorów dostępu, takich jak private, protected lub public, a nie przyjaźni klasowej.

Pytanie 10

W którym przypadku algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością?

A. Dla tablicy z dużą liczbą powtórzeń

B. Dla tablicy losowej

C. Dla tablicy uporządkowanej rosnąco

D. Dla tablicy uporządkowanej malejąco

Algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością w przypadku, gdy tablica jest już posortowana rosnąco. W takiej sytuacji algorytm wykona jedynie jedno przejście przez tablicę, bez konieczności dokonywania zamian, co sprawia, że jego złożoność wynosi O(n). To znacząco zwiększa jego efektywność w przypadku niemal posortowanych danych, choć nadal pozostaje mniej wydajny niż algorytmy takie jak QuickSort czy MergeSort dla dużych zbiorów. Sortowanie bąbelkowe jest jednak łatwe do zrozumienia i implementacji, co czyni je popularnym narzędziem edukacyjnym.

Pytanie 11

Jaką rolę odgrywa program Jira?

A. Planowanie, śledzenie oraz raportowanie zadań projektowych

B. Modyfikowanie arkuszy kalkulacyjnych

C. Zarządzanie edycjami systemu operacyjnego

D. Produkcja grafik 3D

Jira nie służy do zarządzania wersjami systemów operacyjnych – w tym celu wykorzystywane są narzędzia takie jak Puppet, Chef czy Ansible. Tworzenie grafik 3D to domena programów takich jak Blender czy Autodesk Maya, które nie posiadają funkcji zarządzania projektami. Edytowanie arkuszy kalkulacyjnych odbywa się w programach takich jak Microsoft Excel lub Google Sheets, ale narzędzia te nie oferują kompleksowego zarządzania zadaniami w projekcie, co jest główną funkcją Jiry.

Pytanie 12

Wskaż fragment kodu, który wykreuje przedstawioną kontrolkę?

A. Kod1

B. Kod3

C. Kod2

D. Kod4

Rozpatrując pozostałe opcje można zauważyć kilka błędnych koncepcji które należy wyjaśnić. Kod1 wykorzystuje klasę SearchView która służy do wyszukiwania nie jest jednak przeznaczona do wyświetlania ocen w formie gwiazdek. SearchView nie posiada mechanizmów ani atrybutów pozwalających na wizualizację ocen co oznacza że wybór tego kodu jest pomyłką wynikającą z mylnego zrozumienia funkcji tej kontrolki. Kod2 to ProgressBar który służy do wyświetlania postępu zadań takich jak ładowanie danych. Mimo że ProgressBar potrafi pokazywać poziom zaawansowania to jego forma jest zupełnie inna i nie jest używana do prezentacji ocen w skali gwiazdkowej. Jest to kontrolka dynamiczna której głównym celem jest przedstawianie zmiany stanu a nie stałe wizualizacje. Kod4 z kolei dotyczy klasy Switch co jest elementem UI używanym do przełączania stanów takich jak włączanie i wyłączanie funkcji. Switch nie ma nic wspólnego z ocenami ani wizualizacją skali. Wybór tego kodu mógłby wynikać z mylnego założenia że kontrolka ta może być stosowana do interaktywnego wyboru lecz jej funkcjonalność nie obejmuje ocen. Podsumowując błędne odpowiedzi wynikają z fundamentalnego niezrozumienia specyfiki i zastosowania właściwych kontrolek w Androidzie. Każda z nich ma swoje unikalne przeznaczenie i nie zastąpi funkcji RatingBar w kontekście wizualizacji ocen w postaci gwiazdek standardowego elementu aplikacji mobilnych do zbierania informacji zwrotnej od użytkowników.

Pytanie 13

Czym jest ochrona własności intelektualnej?

A. Rejestr plików przechowywanych w chmurze

B. Zestaw przepisów dotyczących ochrony prywatności

C. Koncepcja prawa zabezpieczającego twórczość i innowacje

D. Zbiór informacji osobowych

Zbiór danych osobowych dotyczy prywatności użytkowników i ochrony danych, a nie własności intelektualnej. Zestaw ustaw o ochronie prywatności reguluje przetwarzanie danych osobowych, ale nie obejmuje praw autorskich czy patentów. Lista plików przechowywanych w chmurze nie jest związana z własnością intelektualną, ponieważ dotyczy przechowywania danych, a nie ochrony twórczości czy wynalazków.

Pytanie 14

Która z poniższych nie jest prawidłową metodą zarządzania stanem w React?

A. React.stateManager

B. Redux

C. useState hook

D. Context API

Odpowiedź "React.stateManager" jest poprawna, ponieważ ta nazwa nie odnosi się do żadnej znanej metody zarządzania stanem w React. W rzeczywistości, React oferuje różne techniki do zarządzania stanem, takie jak Redux, Context API oraz hook useState. Redux to popularna biblioteka, która pozwala na centralizację stanu aplikacji, co ułatwia zarządzanie dużymi zbiorami danych oraz ich synchronizację pomiędzy komponentami. Context API umożliwia dzielenie się danymi w całej aplikacji bez konieczności przekazywania propsów przez wiele poziomów komponentów, co zwiększa czytelność i efektywność kodu. Hook useState to prosty sposób na lokalne zarządzanie stanem w komponentach funkcyjnych, co jest bardzo przydatne w przypadku prostych interakcji. Te narzędzia są zgodne z najlepszymi praktykami w branży i pomagają w tworzeniu skalowalnych oraz łatwych w utrzymaniu aplikacji.

Pytanie 15

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod XML

B. obsługa wciśniętego przycisku

C. kod Java

D. obsługa przycisku ekranu dotykowego

Często można się pomylić, sądząc, że narzędzia do projektowania interfejsów użytkownika generują od razu kod w takich językach jak Java czy implementują obsługę konkretnych zdarzeń, np. wciśnięcia przycisku. Z mojego doświadczenia wynika, że to jeden z najczęstszych błędów myślowych na początku nauki programowania. W praktyce, narzędzia typu drag&drop koncentrują się na warstwie prezentacyjnej – opisują, jak mają wyglądać poszczególne elementy, ale nie zajmują się logiką działania. Kod Java albo inny kod źródłowy odpowiedzialny za obsługę zdarzeń czy funkcjonalności aplikacji musi być dopisany ręcznie przez programistę. Automatyczne generowanie kodu logicznego przez edytory graficzne jest raczej niezalecane, bo prowadzi do trudnego w utrzymaniu kodu i sprawia, że aplikacja traci na przejrzystości. Jeśli chodzi o obsługę wciśnięcia przycisku czy przycisku ekranu dotykowego, to są to akcje, które definiuje się później w kodzie źródłowym – na przykład poprzez implementację listenerów w kodzie Java w Androidzie albo przez bindingi w innych frameworkach. Te narzędzia mają za zadanie generować opis struktury interfejsu, a nie jego zachowanie. Często spotyka się też przekonanie, że to właśnie kod Java stanowi podstawę aplikacji – oczywiście to prawda, ale nie w kontekście automatycznego generowania przez narzędzia graficzne; one skupiają się na XML, który jest dużo bardziej uniwersalny do takich celów. Moim zdaniem najlepszą praktyką jest wyraźne oddzielenie warstwy prezentacji (np. XML) od logiki biznesowej i ręcznego kodowania zdarzeń, bo to pozwala na wygodne rozwijanie i utrzymywanie aplikacji, szczególnie w większych zespołach.

Pytanie 16

Liczba A4 w zapisie heksadecymalnym ma odpowiadający jej zapis binarny

A. 10100010

B. 10100100

C. 1011100

D. 1010100

Temat zamiany liczb z systemu szesnastkowego na binarny wraca na różnych etapach nauki elektroniki czy informatyki i z mojego doświadczenia właśnie tutaj pojawia się sporo zamieszania. Problem najczęściej polega na tym, że próbując zamienić liczbę A4 na binarną, niektórzy traktują całość jako liczbę dziesiętną (np. 1010100 to 84 dziesiętnie), nie wiedząc, że każdy znak heksadecymalny to dokładnie cztery bity. Taka pomyłka prowadzi do niepoprawnych wyników – w efekcie powstają binarne reprezentacje za krótkie lub za długie, nieodzwierciedlające rzeczywistego układu bitów. Zdarza się też, że przeliczając ręcznie, ktoś zamienia jedynie ostatnią cyfrę (np. 4 na 100), zapominając, że litery A-F mają swoje konkretne wartości (A=1010). To bardzo częsty błąd, szczególnie na początku nauki, bo intuicyjnie łatwiej pracować tylko z cyframi 0-9. Można też spotkać się z sytuacją, gdy ktoś próbuje połączyć bity w niewłaściwej kolejności, przez co uzyskuje np. 10100010 – to połączenie 1010 (A) i 0010 (2), a nie 0100 (4). Z punktu widzenia profesjonalisty, każda taka pomyłka może skutkować bardzo poważnymi konsekwencjami w praktyce – wystarczy źle zinterpretować adres czy wartości rejestru i cały algorytm się wywraca. Dlatego warto wyrobić nawyk dzielenia każdej cyfry heksadecymalnej na osobne grupy czterech bitów i dopiero potem sklejać całość. Standardy branżowe, np. w dokumentacji układów cyfrowych czy protokołach komunikacyjnych, zawsze prezentują dane w jednym z tych systemów, dlatego bez tej umiejętności trudno przejść na wyższy poziom. Sam kiedyś parę razy na tym poległem i teraz wiem, że warto się zatrzymać i dokładnie przemyśleć każdy krok zamiany.

Pytanie 17

Który język programowania jest używany do stylizacji stron internetowych?

A. HTML

B. JavaScript

C. CSS

D. PHP

CSS, czyli Cascading Style Sheets, jest językiem stylizacji, który służy do opisywania wyglądu dokumentów napisanych w HTML i XML. Umożliwia on oddzielenie treści od prezentacji, co jest kluczowe w tworzeniu nowoczesnych, responsywnych i estetycznie atrakcyjnych stron internetowych. Dzięki CSS można definiować różne aspekty stylów, takie jak kolory, czcionki, marginesy, a także układ elementów na stronie. Przykładowo, za pomocą prostych reguł CSS można zmienić kolor tła na zielony, a tekst na biały, co można osiągnąć przy pomocy następującego kodu: `body { background-color: green; color: white; }`. Współczesne standardy CSS, jak CSS3, wprowadzają także zaawansowane techniki, takie jak animacje czy przejścia, co daje jeszcze większe możliwości w stylizacji stron. Ponadto, dobre praktyki obejmują użycie arkuszy stylów w zewnętrznych plikach, co pozwala na ich ponowne wykorzystanie i lepszą organizację kodu, a także ułatwia zarządzanie stylem w dużych projektach.

Pytanie 18

Jakie z wymienionych działań jest fundamentalne w modelu kaskadowym?

A. Przeprowadzanie testów systemu po zakończeniu każdej fazy

B. Równoległe prowadzenie wielu etapów projektu

C. Zakończenie jednej fazy przed rozpoczęciem następnej

D. Iteracyjne wprowadzanie modyfikacji na każdym poziomie

Równoległa realizacja kilku faz to cecha modelu przyrostowego lub iteracyjnego, który pozwala na pracę nad różnymi etapami jednocześnie. Iteracyjne wprowadzanie zmian to charakterystyczna cecha Agile, gdzie projekt rozwijany jest stopniowo. Testowanie po każdej fazie jest istotnym elementem w różnych metodykach, ale sam proces testowania nie definiuje modelu kaskadowego – tutaj testowanie odbywa się dopiero po zakończeniu implementacji całego systemu.

Pytanie 19

Które z poniższych nie jest frameworkiem do testowania w JavaScript?

A. Mocha

B. Jest

C. Jasmine

D. Express

Express jest popularnym frameworkiem do budowania aplikacji webowych na platformie Node.js, a nie narzędziem do testowania. Jego głównym celem jest ułatwienie tworzenia serwerów HTTP oraz zarządzanie routingiem i middleware w aplikacjach. W praktyce, Express pozwala na szybkie i efektywne tworzenie API, co jest kluczowe w nowoczesnym rozwoju aplikacji. W kontekście testowania aplikacji, mogą być stosowane inne frameworki, takie jak Mocha, Jest czy Jasmine, które oferują funkcjonalności dedykowane do pisania i uruchamiania testów. Dobrą praktyką jest oddzielanie logiki testowej od logiki aplikacji, co osiąga się przy użyciu odpowiednich narzędzi, takich jak wspomniane frameworki testowe. Zrozumienie różnicy między serwerowymi frameworkami, jak Express, a frameworkami do testowania, jest istotne dla każdego programisty, aby efektywnie dobierać narzędzia do pracy.

Pytanie 20

W jakiej topologii sieciowe wszystkie urządzenia są bezpośrednio powiązane z każdym innym?

A. Topologia siatki

B. Topologia magistrali

C. Topologia gwiazdy

D. Topologia pierścienia

Topologia magistrali charakteryzuje się tym, że wszystkie urządzenia są podłączone do pojedynczego kabla, zwanym magistralą. Komunikacja w tej topologii odbywa się przez przekazywanie sygnałów wzdłuż tego kabla, co może prowadzić do kolizji, gdy wiele urządzeń próbuje jednocześnie przesyłać dane. Ograniczeniem tej topologii jest to, że awaria magistrali skutkuje brakiem komunikacji w całej sieci, co czyni ją mniej niezawodną i efektywną w porównaniu do topologii siatki. Topologia gwiazdy polega na tym, że wszystkie urządzenia są połączone z centralnym punktem, zwanym koncentratorem lub przełącznikiem. Chociaż ta topologia zapewnia łatwość w dodawaniu nowych urządzeń i umożliwia izolację awarii, nie gwarantuje pełnej redundantności, ponieważ awaria centralnego urządzenia prowadzi do przerwania komunikacji w całej sieci. Z kolei topologia pierścienia, w której każde urządzenie jest połączone z dwoma innymi, tworząc zamknięty krąg, również nie jest odpowiednia, ponieważ awaria jednego połączenia uniemożliwia komunikację w całym pierścieniu, co czyni ją mniej odporną na błędy. W porównaniu do topologii siatki, wszystkie te struktury mają swoje ograniczenia, które wpływają na ich zastosowanie w bardziej złożonych i wymagających środowiskach sieciowych.

Pytanie 21

Metoda przeszukiwania w uporządkowanych tablicach, która polega na podzieleniu tablicy na kilka części i wykonywaniu wyszukiwania liniowego tylko w tej części, gdzie może znajdować się poszukiwany element, w języku angielskim jest określana jako

A. Jump search

B. Ternary search

C. Binary search

D. Exponential search

Jump search to faktycznie ta metoda, która polega na przeszukiwaniu uporządkowanej tablicy przez podział jej na bloki o określonej długości (zazwyczaj o rozmiarze pierwiastka kwadratowego z n, gdzie n to liczba elementów w tablicy). Najpierw skaczemy po tych blokach, żeby szybko ograniczyć obszar poszukiwań, a potem wykonujemy liniowe przeszukiwanie już tylko w wybranym przedziale. To sprawia, że jump search jest czymś pomiędzy wyszukiwaniem liniowym a binarnym – daje przyzwoity kompromis między prostotą a wydajnością, szczególnie gdy dostęp do pamięci jest kosztowny albo tablica jest zbyt duża, by od razu dzielić ją na pół jak w binary search. W praktyce jump search czasem się wykorzystuje tam, gdzie dane są przechowywane na przykład na dyskach magnetycznych czy SSD, a koszt losowego odczytu jest znacznie wyższy od odczytu sekwencyjnego. To jest też niezła opcja, gdy masz narzucone ograniczenia na algorytmy lub nie możesz sobie pozwolić na pełne binarne wyszukiwanie z różnych powodów technicznych. Warto też zauważyć, że jump search dobrze ilustruje ogólną ideę ograniczania przestrzeni poszukiwań bez konieczności przechodzenia przez wszystkie elementy – czyli bardzo praktyczne podejście, które daje się rozwinąć w innych algorytmach. Szczerze? Moim zdaniem, każdy, kto myśli o optymalizacji prostych operacji na dużych zbiorach danych, powinien przynajmniej raz przetestować jump search na własnych danych – efekty bywają zaskakująco dobre, zwłaszcza przy większych strukturach.

Pytanie 22

Która z wymienionych bibliotek stanowi element standardowego zestawu narzędzi programistycznych w Pythonie?

A. vector

B. sys

C. <math.h>

D. <stdio.h>

Biblioteka `<math.h>` to standardowa biblioteka w języku C/C++, używana do wykonywania operacji matematycznych, ale nie jest częścią Pythona. Biblioteka `<stdio.h>` to biblioteka C, która umożliwia obsługę wejścia i wyjścia (I/O), ale również nie jest dostępna w Pythonie. `vector` to część standardowej biblioteki C++ (STL) i służy do obsługi dynamicznych tablic, ale nie jest elementem środowiska Python. Biblioteki te są związane z innymi językami programowania i nie mają zastosowania w Pythonie.

Pytanie 23

Jaką nazwę nosi framework CSS, który służy do definiowania wyglądu stron internetowych i którego klasy zostały użyte w przedstawionym przykładzie?

<div class="col-sm-3 col-md-6 col-lg-4">
  <button class="btn btn-primary dropdown-toggle" type="button">
</button>
</div>

A. Symfony

B. Yaml

C. Bootstrap

D. Angular

Yaml jest formatem serializacji danych, który jest używany głównie do przechowywania konfiguracji w sposób czytelny dla człowieka. W przeciwieństwie do CSS, nie jest używany do stylizacji aplikacji internetowych. Angular to framework JavaScript do budowy aplikacji front-endowych, a nie narzędzie do stylizacji. Choć Angular może być używany razem z różnymi bibliotekami CSS do tworzenia stylowych aplikacji, sam w sobie nie dostarcza gotowych rozwiązań CSS, takich jak Bootstrap. Użycie Angulara wymaga skupienia się na logice aplikacji i strukturze komponentów, podczas gdy stylizacja wymaga dodatkowych narzędzi lub bibliotek CSS. Symfony to framework PHP, który jest przeznaczony do budowy aplikacji back-endowych i nie oferuje żadnych funkcji związanych z bezpośrednią stylizacją front-endu. Jest to narzędzie do zarządzania logiką biznesową, a nie wyglądem aplikacji. Wybierając odpowiednie narzędzia do stylizacji front-endu, należy skupić się na rozwiązaniach, które dostarczają gotowe komponenty CSS, jak Bootstrap, który oferuje bogaty zestaw klas i komponentów do szybkiego tworzenia atrakcyjnych interfejsów użytkownika. Typowe błędne myślenie to mylenie ról poszczególnych narzędzi i frameworków ze względu na ich popularność, dlatego ważne jest rozumienie ich specyficznych zastosowań i ograniczeń w zakresie stylizacji i budowy aplikacji internetowych. Aby rozwijać efektywne i wydajne aplikacje webowe, konieczne jest świadome łączenie odpowiednich technologii, które najlepiej odpowiadają na potrzeby konkretnego projektu.

Pytanie 24

Złośliwe oprogramowanie stworzone w celu przyznania hakerom uprawnień administracyjnych do komputera ofiary bez jej świadomości, to

A. rootkit

B. keylogger

C. wirus

D. robak

Czasem łatwo się pogubić w terminologii dotyczącej malware, bo wirusy, keyloggery czy robaki pojawiają się w mediach tak często, że wszystko wydaje się jednym wielkim zagrożeniem. Wirus komputerowy to program, który potrafi się samoreplikować i infekować pliki, ale nie chodzi tu o uzyskiwanie uprawnień administracyjnych samych w sobie. Jego głównym celem zazwyczaj jest rozprzestrzenianie się i ewentualnie niszczenie danych, raczej nie jest zaprojektowany do ukrywania się na poziomie jądra systemu czy przejmowania kontroli nad systemem operacyjnym. Keylogger z kolei to narzędzie do przechwytywania klawiszy – świetne do wykradania haseł czy innych poufnych informacji, ale sam keylogger nie daje przywilejów administratora, raczej działa w tle jako zwykły program. Robak natomiast to kolejna ciekawa kategoria – potrafi się rozprzestrzeniać po sieci bez potrzeby ingerencji użytkownika, ale jego głównym zadaniem jest infekowanie kolejnych maszyn, a nie uzyskiwanie wysokich uprawnień czy ukrywanie się głęboko w systemie. W praktyce wiele osób wrzuca te terminy do jednego worka „złośliwe oprogramowanie”, ale każde z nich ma inny mechanizm działania i inne miejsce w strategii ataku. Największym błędem jest myślenie, że każdy malware od razu daje pełny dostęp do komputera – w rzeczywistości tylko nieliczne, jak rootkity, są zbudowane właśnie po to, żeby przejąć i ukryć się na poziomie systemu operacyjnego, często modyfikując nawet sterowniki czy jądro. To jest powód, dla którego standardowe narzędzia bezpieczeństwa mogą je przegapić. Moim zdaniem warto na spokojnie przejrzeć różnice między rodzajami malware, bo to podstawa, żeby dobrze zrozumieć jak się bronić – a przy okazji nie dać się złapać na branżowe uproszczenia.

Pytanie 25

Który z objawów może sugerować zawał serca?

A. Ból brzucha po spożyciu posiłku

B. Gorączka oraz dreszcze

C. Spadek nastroju

D. Intensywny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki

Silny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki to klasyczny objaw zawału serca (ostrego zespołu wieńcowego). Ból ten często pojawia się nagle, jest intensywny, gniotący lub piekący i może towarzyszyć mu duszność, zawroty głowy, zimne poty i nudności. Zawał serca wynika z zablokowania jednej z tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. Szybka reakcja i wezwanie pomocy medycznej mogą uratować życie i zminimalizować uszkodzenia serca. Każda minuta jest kluczowa – nie należy czekać na ustąpienie objawów, lecz natychmiast zadzwonić na numer alarmowy 112 lub udać się do najbliższego szpitala.

Pytanie 26

Zaproponowany fragment kodu w języku Java wypełnia tablicę elementami:

int[] tablica = new int [10];
int j = 2;

for (int i = 0; i < 10; i++) {
    tablica[i] = j;
    j += 2;
}

A. 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

B. 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2

C. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

D. 2, 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16, 18, 20

Ten fragment kodu w języku Java rzeczywiście tworzy tablicę o 10 elementach i wypełnia ją kolejnymi liczbami parzystymi, zaczynając od 2. Wynika to bezpośrednio z działania pętli for oraz zmiennej j, która startuje z wartością 2 i w każdym przebiegu pętli jest zwiększana o 2. Dzięki temu do każdej komórki tablicy trafia kolejna liczba parzysta: 2, 4, 6, 8 itd., aż do 20. Takie rozwiązanie jest bardzo często spotykane przy algorytmach, które generują lub przetwarzają sekwencje liczb wg określonego wzorca czy postępu arytmetycznego. Co ciekawe, ten schemat można łatwo modyfikować, np. zmieniając wartość początkową lub krok, żeby tablica wypełniała się liczbami nieparzystymi albo dowolnym innym ciągiem. W profesjonalnych projektach, gdy mamy do czynienia z większymi zbiorami danych, lepiej korzystać z metod typu Arrays.fill() lub streamów, jednak zrozumienie takiej manualnej pętli jest fundamentem nauki programowania. Z mojego doświadczenia, taki kod najlepiej obrazuje, jak działa indeksowanie tablic i inkrementacja wartości. Warto przećwiczyć podobne zadania, żeby utrwalić sobie podstawowe operacje na strukturach danych, bo potem przy bardziej złożonych algorytmach wszystko staje się prostsze. Takie rzeczy są wręcz codziennością w pracy programisty – czy to podczas inicjalizowania danych testowych, czy podczas przygotowywania danych wejściowych do algorytmów.

Pytanie 27

Wynikiem wykonania poniższego fragmentu kodu jest wyświetlenie liczb z zakresu od 2 do 20, które są

for (let number = 2; number <= 20; number++) {
    let check = true;
    for (let test = 2; test < number; test++) {
        if (number % test === 0) {
            check = false;
            break;
        }
    }
    if (check) console.log(number);
}

A. parzyste.

B. podzielne przez wartość zmiennej test.

C. podzielne przez wartość zmiennej check.

D. pierwsze.

Podzielność przez zmienną test lub check oznacza, że liczby są wielokrotnościami określonej wartości, ale niekoniecznie są liczbami pierwszymi. Liczby parzyste to liczby dzielące się przez 2, co oznacza, że tylko 2 jest liczbą pierwszą w tym zbiorze. Algorytmy wykrywające liczby parzyste lub wielokrotności nie są używane do znajdowania liczb pierwszych, ponieważ ich zakres i zastosowanie są zupełnie inne.

Pytanie 28

Algorytm wyszukiwania sekwencyjnego z wykorzystaniem wartownika opiera się na założeniu, że

A. zbiór ma zawsze 100 elementów

B. szukany element powinien wystąpić wielokrotnie w zbiorze

C. na końcu analizowanego zbioru należy dodać wartownika

D. zbiór danych wejściowych musi być uporządkowany

Algorytm sekwencyjnego wyszukiwania elementu z wartownikiem jest techniką optymalizacji procesu wyszukiwania w strukturach danych, która znacząco zwiększa efektywność operacji w przypadkach, gdy zbiór danych jest duży. Wartownik to specjalny element, który jest dodawany na końcu przeszukiwanego zbioru, co pozwala na uproszczenie warunków zakończenia pętli przeszukiwania. Kiedy algorytm przeszukuje zbiór, porównuje każdy element z poszukiwanym, a gdy znajdzie element, może zakończyć działanie. Dodanie wartownika pozwala uniknąć potrzeby sprawdzania, czy aktualnie przeszukiwany element jest ostatnim z oryginalnego zbioru, co z kolei zmniejsza liczbę porównań i przyspiesza proces wyszukiwania. W praktyce algorytm ten jest szczególnie użyteczny w przypadku niewielkich zbiorów danych, gdzie efektywność jest kluczowa. Przykładem zastosowania może być edytor tekstu, w którym użytkownik wyszukuje konkretne słowa w dokumencie, a dodanie wartownika usprawnia ten proces. Zgodnie z zasadami wydajnego programowania, ta technika stanowi jeden z podstawowych mechanizmów stosowanych w algorytmice, co czyni ją fundamentalnym konceptem w nauce o komputerach.

Pytanie 29

Jakie jest oznaczenie komentarza wieloliniowego w języku Java?

A.

B. """ ... """

C. /* ... */

D. // ... //

Komentarze wieloliniowe w języku Java zapisuje się właśnie w taki sposób: /* ... */. Taki zapis pozwala na umieszczenie kilku linii tekstu między znakami otwierającym /* i zamykającym */, które kompilator całkowicie ignoruje podczas tłumaczenia kodu. Z mojego doświadczenia to jest najwygodniejsza forma, kiedy trzeba wyłączyć większy fragment kodu – np. część algorytmu, której chwilowo nie chcemy wykonywać lub większy blok dokumentacji. Bardzo często używa się komentarzy wieloliniowych przy pisaniu tzw. docstringów, choć w Javie do dokumentacji API lepiej stosować komentarze JavaDoc z podwójnym ukośnikiem i gwiazdką (/** ... */), ale zwykłe /* ... */ są super uniwersalne – czy to na zajęciach, czy w dużych projektach zespołowych. Moim zdaniem, jeśli uczysz się Javy, warto pamiętać, żeby nie mieszać komentarzy wieloliniowych z jednoliniowymi (// ...), bo to czasem prowadzi do zamieszania, szczególnie przy większych refaktoryzacjach. Co ciekawe, takie same komentarze znajdziesz też w C czy C++, więc jak ktoś zna te języki, to szybko się odnajdzie. W sumie to prosta sprawa, ale zdziwiłbyś się ile osób próbuje stosować inne formaty, które działają w zupełnie innych technologiach. No i jeszcze taka drobna uwaga z praktyki: nigdy nie wstawiaj komentarza wieloliniowego wewnątrz innego; Java tego nie obsługuje i kompilator się pogubi.

Pytanie 30

Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

console.log(0.1 + 0.2 === 0.3);
console.log(0.1 + 0.2);

A. true, 0.30000000000000004

B. true, 0.3

C. false, 0.30000000000000004

D. false, 0.3

Wynik wyrażenia `0.1 + 0.2` w JavaScript nie jest równy `0.3` ze względu na sposób reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych w pamięci komputera. W programowaniu, liczby zmiennoprzecinkowe są przechowywane zgodnie z normą IEEE 754, co prowadzi do drobnych błędów zaokrągleń. W przypadku `0.1` oraz `0.2` ich suma w rzeczywistości daje wynik `0.30000000000000004`, co jest nieco większe niż `0.3`. Z tego powodu, porównując `0.1 + 0.2` z `0.3`, otrzymujemy `false`. To zjawisko ilustruje potrzebę ostrożności przy porównywaniu wartości zmiennoprzecinkowych i zachęca do używania metod porównawczych, które uwzględniają tolerancję błędu, takich jak `Math.abs(a - b) < epsilon`, gdzie `epsilon` to bardzo mała liczba. W praktyce, zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla zapobiegania błędom w obliczeniach finansowych czy innych zastosowaniach wymagających wysokiej precyzji.

Pytanie 31

Przyjmując, że opisana hierarchia klas właściwie odzwierciedla figury geometryczne i każda figura ma zdefiniowaną metodę do obliczania pola, to w której klasie można znaleźć deklarację metody liczPole()?

A. trapez

B. czworokąt

C. trójkąt

D. figura

Deklaracja metody liczPole() powinna znajdować się w klasie bazowej, czyli w tym przypadku w klasie „figura”. To podejście jest zgodne z zasadami programowania obiektowego i tzw. polimorfizmem. Dzięki temu każda klasa dziedzicząca po „figurze” jest zobowiązana do własnej implementacji tej metody. To bardzo praktyczne rozwiązanie, bo umożliwia tworzenie ogólnych kolekcji (np. List<Figura>), które mogą przechowywać obiekty różnych figur, a następnie wywoływać liczPole() na każdym z nich bez zastanawiania się, jakiego typu to dokładnie obiekt. Z mojego doświadczenia wynika, że tak właśnie projektuje się API i biblioteki geometryczne – klasa bazowa narzuca kontrakt, a szczegóły są po stronie konkretnych figur. Warto dodać, że zgodnie z dobrymi praktykami, do deklarowania takich metod używa się słowa kluczowego „abstract”, co jasno komunikuje, że metoda musi być uzupełniona w klasach potomnych. Takie podejście mocno ułatwia rozbudowę kodu, np. kiedy chcemy dodać nowy typ figury, wystarczy, że nadpiszemy liczPole(). Moim zdaniem to jeden z najfajniejszych przykładów, jak dobrze przemyślana architektura kodu oszczędza czas i nerwy programistom.

Pytanie 32

Który element HTML5 służy do wyświetlania zawartości video?

A. <video>

B. <media>

C. <film>

D. <play>

Element HTML5 <video> jest kluczowym składnikiem do wyświetlania treści wideo w przeglądarkach. Dzięki niemu można łatwo osadzić filmy na stronach internetowych, co sprawia, że są one bardziej interaktywne i atrakcyjne dla użytkowników. Przykład użycia tego tagu wygląda następująco: <video src='film.mp4' controls></video>. Atrybut 'controls' pozwala na dodanie prostych przycisków odtwarzania, pauzy i regulacji głośności, co znacząco poprawia doświadczenia użytkownika. Warto również wspomnieć, że element <video> wspiera różne formaty wideo, takie jak MP4, WebM czy Ogg, co jest istotne w kontekście zgodności z różnymi przeglądarkami i urządzeniami. W praktyce, stosowanie <video> pozwala na łatwe zarządzanie wideo, w tym na dodawanie napisów, ustawienie automatycznego odtwarzania czy loopowania. To sprawia, że jest on niezwykle popularny w tworzeniu nowoczesnych stron internetowych, które chcą dostarczać wartościowe multimedia. Zastosowanie tego elementu jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie dostępności i użyteczności, co czyni go niezwykle ważnym w dzisiejszym web development.

Pytanie 33

Jakie znaczenie ma przystosowanie interfejsu użytkownika do różnych platform?

A. Gwarantuje optymalne korzystanie z aplikacji na każdym urządzeniu

B. Pozwala na unifikację kodu niezależnie od używanej platformy

C. Usuwa konieczność testowania na różnych platformach

D. Umożliwia skoncentrowanie się wyłącznie na funkcjonalności aplikacji

Jak się nie dostosowuje kodu do różnych platform, to może być niezła katastrofa. Często wychodzi wtedy, że interfejs nie pasuje do specyfiki urządzeń i użytkownicy są mocno zawiedzeni. Jak się skupiamy tylko na funkcjach, to zapominamy o wyglądzie i kończy się to tak, że aplikacja wygląda niezbyt atrakcyjnie i jest trudna w obsłudze. Testowanie na różnych platformach to nie jest rzecz, którą da się pominąć, bo to tylko powiększa ryzyko błędów i problemów, a każdy chce, żeby aplikacja działała dobrze.

Pytanie 34

Która z poniższych nie jest zasadą czystego kodu (clean code)?

A. Samodokumentujący się kod

B. Jedna odpowiedzialność funkcji

C. Maksymalna złożoność funkcji

D. Konsekwentne nazewnictwo

Maksymalna złożoność funkcji to pojęcie, które odnosi się do zasady, że funkcje powinny być jak najmniej złożone, aby były zrozumiałe i łatwe w utrzymaniu. Czysty kod promuje ideę, że każda funkcja powinna mieć jasno określoną odpowiedzialność, co w praktyce oznacza ograniczenie jej złożoności. Przykładem może być rozdzielenie złożonej logiki biznesowej na kilka prostszych funkcji, co ułatwia ich testowanie i ponowne wykorzystanie. Warto zwrócić uwagę, że zgodnie z zasadą KISS (Keep It Simple, Stupid) dąży się do prostoty w projektowaniu kodu, co nie tylko zwiększa jego czytelność, ale także minimalizuje ryzyko błędów. Dobrze napisany kod powinien być również samodokumentujący się, co oznacza, że jego struktura i nazwy zmiennych powinny jasno wskazywać na ich funkcjonalność. Przestrzeganie zasady maksymalnej złożoności funkcji jest kluczowe w kontekście długoterminowego utrzymania aplikacji, ponieważ zmniejsza koszty związane z modyfikacjami oraz poprawkami.

Pytanie 35

Które stwierdzenie dotyczące interfejsu w Java jest prawdziwe?

A. Interfejs może zawierać pola z dostępem protected

B. Wszystkie metody w interfejsie są domyślnie publiczne i abstrakcyjne

C. Interfejs może dziedziczyć po wielu klasach jednocześnie

D. W interfejsie można definiować implementacje metod statycznych

Interfejsy w języku Java są fundamentalnym elementem programowania obiektowego, pozwalającym na definiowanie kontraktów, które muszą być implementowane przez klasy. Stwierdzenie, że wszystkie metody w interfejsie są domyślnie publiczne i abstrakcyjne, jest całkowicie zgodne z zasadami języka Java. Oznacza to, że nie trzeba jawnie deklarować tych modyfikatorów dostępu, ponieważ metody zdefiniowane w interfejsie są zawsze dostępne dla klas implementujących ten interfejs. To podejście promuje luźne powiązania między kodem oraz ułatwia testowanie i utrzymanie aplikacji. Przykładem praktycznym może być interfejs Comparable, który definiuje metodę compareTo. Klasy, które implementują ten interfejs, muszą dostarczyć konkretnej logiki porównywania obiektów, co pozwala na ujednolicenie sposobu, w jaki obiekty są porównywane w kolekcjach. Warto również zauważyć, że od Javy 8 interfejsy mogą zawierać metody domyślne z implementacją, ale nawet te metody są publiczne. Poprawne zrozumienie roli interfejsów jest kluczowe w projektowaniu systemów z zastosowaniem wzorców projektowych, takich jak MVC czy strategia.

Pytanie 36

Na jakim etapie cyklu życia projektu tworzony jest szczegółowy opis wymagań funkcjonalnych oraz niefunkcjonalnych?

A. Wdrożenie

B. Analiza

C. Weryfikacja

D. Planowanie

Często spotykam się z przekonaniem, że szczegółowy opis wymagań powstaje dopiero na etapie wdrożenia, weryfikacji czy planowania. Takie podejście prowadzi jednak do poważnych problemów w projektach IT. Jeśli wychodzimy z założenia, że podczas wdrożenia będziemy zbierać wymagania, to praktycznie ryzykujemy totalnym chaosem – na tym etapie powinno się już tylko realizować to, co wcześniej uzgodniono, a nie ustalać, co właściwie ma powstać. Weryfikacja natomiast dotyczy testowania i sprawdzania, czy efekt końcowy spełnia wymagania, ale testować można tylko to, co zostało jasno zdefiniowane wcześniej. Często popełnianym błędem jest też mylenie planowania z analizą – owszem, w planowaniu określa się harmonogram, kosztorys i podział zadań, ale bez rzetelnej analizy nie wiadomo, co de facto planować. Niestety, wielu początkujących myśli, że szczegóły funkcjonalne i niefunkcjonalne wymyśla się na bieżąco, co jest prostą drogą do konfliktów z klientem i niekończących się poprawek. Standardy branżowe, takie jak PMBOK czy Agile, jasno opisują, że analiza wymagań to fundament każdego projektu. Przełożenie tego na praktykę jest proste: najpierw dokładnie rozkładamy temat na czynniki pierwsze, a dopiero potem przechodzimy do planowania, implementacji i testów. Takie podejście naprawdę ratuje skórę w poważniejszych przedsięwzięciach.

Pytanie 37

Która z wymienionych kart graficznych oferuje lepszą wydajność w grach komputerowych?

A. AMD Radeon R7 240 - 2GB GDDR5, 64-bit

B. AMD Radeon RX 580 - 8GB GDDR5, 256-bit

C. NVIDIA GeForce GTX 1050 Ti - 4GB GDDR5, 128-bit

D. Intel UHD Graphics 630 - zintegrowana

NVIDIA GeForce GTX 1050 Ti, mimo że jest popularną kartą graficzną, nie zapewnia takiej samej wydajności w grach jak RX 580. Z jedynie 4GB pamięci GDDR5 i 128-bitową szyną danych, GTX 1050 Ti ma ograniczone możliwości w obsłudze nowoczesnych gier, co prowadzi do niższej jakości obrazu oraz ograniczonej liczby klatek na sekundę, szczególnie w bardziej wymagających tytułach. Kolejną nieodpowiednią opcją jest Intel UHD Graphics 630, która jest zintegrowaną kartą graficzną, co oznacza, że jest bardziej odpowiednia do podstawowych zadań, takich jak przeglądanie internetu czy oglądanie filmów, niż do grania w gry komputerowe. Tego typu GPU nie ma dedykowanej pamięci, co znacznie ogranicza jego wydajność w aplikacjach wymagających intensywnej obróbki graficznej. Również AMD Radeon R7 240 z 2GB pamięci GDDR5 i 64-bitową szyną danych jest najsłabszym wyborem do gier. Ta karta graficzna, przeznaczona raczej do podstawowych zastosowań multimedialnych, nie ma mocy obliczeniowej potrzebnej do efektywnego działania w nowoczesnych grach, co prowadzi do niskiej wydajności oraz problemów z płynnością. Sumując, wszystkie trzy karty graficzne nie spełniają wymagań współczesnych gier, co czyni AMD Radeon RX 580 najlepszym wyborem dla graczy.

Pytanie 38

Która technologia służy do tworzenia responsywnych stron internetowych?

A. Media Queries w CSS

B. Local Storage

C. REST API

D. WebSockets

Media Queries w CSS to technika, która pozwala na tworzenie responsywnych stron internetowych poprzez dostosowywanie stylów do różnych rozmiarów ekranów i urządzeń. Dzięki zastosowaniu reguł media queries, projektanci mogą definiować, jak elementy na stronie mają się zachowywać w zależności od szerokości ekranu, orientacji urządzenia czy jego rozdzielczości. Na przykład, można ustawić większe marginesy na dużych ekranach desktopowych, a na mniejszych urządzeniach mobilnych zredukować je, aby lepiej wykorzystać ograniczoną przestrzeń. Stosując media queries, można również zmieniać rozmiary czcionek, układ kolumn czy widoczność niektórych elementów, co jest kluczowe dla optymalizacji użytkowania na różnych platformach. Jest to częścią podejścia mobile-first, które stało się standardem w nowoczesnym web designie. Warto również zaznaczyć, że korzystanie z media queries wspiera dostępność i użyteczność stron internetowych, co jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi.

Pytanie 39

Jakiego typu testy są stosowane do sprawdzania funkcjonalności prototypu interfejsu?

A. Testy efektywnościowe

B. Testy obciążeniowe

C. Testy interfejsu

D. Testy zgodności

Testy wydajnościowe są przeznaczone do analizy szybkości działania aplikacji, mierzenia czasu odpowiedzi oraz identyfikowania potencjalnych wąskich gardeł w kodzie lub serwerze, ale nie dotyczą graficznego interfejsu. Testy zgodności skupiają się na weryfikacji, czy aplikacja spełnia normy prawne, techniczne i branżowe, jednak nie analizują działania interfejsu użytkownika. Testy obciążeniowe badają, jak aplikacja radzi sobie z dużą liczbą użytkowników lub intensywnym przetwarzaniem danych, co jest istotne dla wydajności, ale nie dla weryfikacji funkcji prototypu interfejsu.

Pytanie 40

Który typ testów jest wykonywany na pojedynczych komponentach lub funkcjach w izolacji?

A. Testy jednostkowe

B. Testy systemowe

C. Testy akceptacyjne

D. Testy integracyjne

Testy jednostkowe to podstawowy rodzaj testów, które koncentrują się na weryfikacji pojedynczych komponentów lub funkcji aplikacji w izolacji. Ich celem jest upewnienie się, że dany element kodu działa zgodnie z oczekiwaniami. Przykładowo, jeśli mamy funkcję, która oblicza sumę dwóch liczb, test jednostkowy sprawdzi, czy ta funkcja poprawnie zwraca wynik dla różnych zestawów danych wejściowych. Zastosowanie testów jednostkowych jest kluczowe w nowoczesnym programowaniu, ponieważ pozwala na szybkie wykrywanie błędów na wczesnym etapie rozwoju oprogramowania. Dzięki nim można również łatwiej wprowadzać zmiany w kodzie, gdyż mając pewność, że pojedyncze komponenty działają prawidłowo, można modyfikować całą aplikację bez obaw o wprowadzenie nowych błędów. W praktyce, testy jednostkowe są często zautomatyzowane i stanowią integralną część ciągłej integracji (CI), co pozwala na szybkie i efektywne testowanie kodu przy każdej zmianie. Dobre praktyki w zakresie testów jednostkowych obejmują pisanie testów przed właściwą implementacją kodu (tzw. TDD - Test Driven Development) oraz stosowanie odpowiednich narzędzi, takich jak JUnit dla Javy czy NUnit dla .NET.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej