Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 5 stycznia 2026 14:44
Data zakończenia: 5 stycznia 2026 14:55

Egzamin zdany!

Wynik: 21/40 punktów (52,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z wymienionych elementów interfejsu użytkownika jest charakterystyczny dla aplikacji działającej na komputerze?

A. Strona HTML

B. Routing

C. Przycisk (Button)

D. API REST

Przycisk, czyli ten mały element, co go klikamy w aplikacjach, to naprawdę ważna część interfejsu. Używamy go, żeby coś zainicjować, na przykład zapisać dane czy wywołać jakąś funkcję. Fajnie, że można go dowolnie ustawiać – zmieniać wygląd, rozmiar, a nawet to, jak się zachowuje. Dzięki temu pasuje do każdej aplikacji. W dzisiejszych programach, jak WPF, te przyciski mogą mieć różne kolorowe ikony albo nawet animacje, co sprawia, że aplikacja wygląda super. Generalnie, bez przycisków użytkownik by się w aplikacji nie połapał, bo to dzięki nim możemy nawigować, zatwierdzać formularze czy otwierać nowe okna dialogowe.

Pytanie 2

Jaką kategorię własności intelektualnej reprezentują znaki towarowe?

A. Prawa pokrewne

B. Autorskie prawa majątkowe

C. Własność przemysłowa

D. Dobra niematerialne

Dobra niematerialne to szersza kategoria obejmująca różne aspekty własności intelektualnej, ale znaki towarowe są formalnie klasyfikowane jako własność przemysłowa. Autorskie prawa majątkowe dotyczą utworów literackich, muzycznych i filmowych, ale nie obejmują znaków towarowych. Prawa pokrewne chronią wykonawców i producentów nagrań, lecz nie odnoszą się do znaków towarowych i brandingu firm.

Pytanie 3

Jaki jest wymagany sposób do realizacji algorytmu sortowania bąbelkowego na n-elementowej tablicy?

A. jedna pętla operująca na 2n elementach oraz warunek

B. n-liczby warunków

C. dwie pętle działające na najwyżej n-elementach każda

D. dwie pętle funkcjonujące na co najmniej (n+1) elementach każda

Jedna pętla nie jest wystarczająca do zaimplementowania sortowania bąbelkowego, ponieważ proces porównywania i zamiany miejscami elementów wymaga wielokrotnego przechodzenia przez tablicę. Pętle działające na (n+1) elementach są błędnym założeniem – algorytm działa na n-elementowej tablicy, a każda iteracja zmniejsza liczbę elementów do porównania. Liczba warunków nie ma kluczowego znaczenia w sortowaniu bąbelkowym – najważniejsza jest struktura iteracyjna, która umożliwia porównywanie elementów w parach, aż do momentu pełnego posortowania tablicy.

Pytanie 4

Wskaż programowanie, w którym możliwe jest stworzenie aplikacji mobilnej dla systemu Android?

A. Java

B. C++

C. Swift

D. Obiective-C

C++ to język programowania ogólnego przeznaczenia, który jest często stosowany do tworzenia zaawansowanych aplikacji, gier oraz oprogramowania systemowego. Mimo że można go używać w kontekście aplikacji mobilnych, nie jest on preferowany dla platformy Android, ponieważ wymaga znacznie większej wiedzy technicznej dotyczącej zarządzania pamięcią i złożoności kodu. C++ może być używany w Androidzie, jednak tylko w kontekście tworzenia natywnych bibliotek, które następnie są wywoływane z kodu napisanego w Javie. Objective-C to język programowania używany głównie do tworzenia aplikacji na systemy operacyjne Apple, takie jak iOS. Nie jest on kompatybilny z systemem Android, co czyni go nieodpowiednim wyborem do tworzenia aplikacji mobilnych na tę platformę. Dodatkowo, Objective-C, jako język oparty na C, ma swoje unikalne właściwości, które nie są optymalne w kontekście aplikacji Android. Swift to nowoczesny język programowania stworzony przez Apple, który zastąpił Objective-C w rozwoju aplikacji na iOS. Podobnie jak Objective-C, Swift nie jest kompatybilny z Androidem, co oznacza, że programiści nie mogą go używać do tworzenia aplikacji na tę platformę. Zastosowanie Swifta ogranicza się głównie do ekosystemu Apple, co czyni go nieodpowiednim dla deweloperów, którzy chcą dotrzeć do użytkowników systemu Android.

Pytanie 5

Co to jest SPA (Single Page Application)?

A. Metoda projektowania interfejsu użytkownika dla aplikacji mobilnych

B. Aplikacja webowa działająca na jednej stronie, dynamicznie aktualizująca treść bez przeładowywania całej strony

C. Technika optymalizacji kodu w aplikacjach JavaScript

D. Format pliku używany w aplikacjach do przetwarzania danych

Single Page Application (SPA) to typ aplikacji internetowej, która działa na jednej stronie, umożliwiając dynamiczne ładowanie treści bez konieczności przeładowania całej witryny. W tradycyjnych aplikacjach webowych, każda interakcja użytkownika, która wymagała zmiany treści, wiązała się z odświeżeniem strony. W przypadku SPA, korzysta się z technologii takich jak AJAX, WebSockets czy API, co pozwala na asynchroniczne pobieranie danych z serwera. Przykłady SPA to popularne frameworki i biblioteki, takie jak React, Angular czy Vue.js. Dzięki tym technologiom, użytkownicy mogą doświadczyć płynniejszego i bardziej responsywnego interfejsu. Dobrą praktyką w projektowaniu SPA jest stosowanie wzorców projektowych, takich jak MVC (Model-View-Controller), co ułatwia zarządzanie kodem oraz jego modułowość. SPA są szczególnie przydatne w aplikacjach wymagających intensywnej interakcji, takich jak platformy e-commerce czy aplikacje społecznościowe, gdzie kluczowa jest szybkość i komfort użytkowania.

Pytanie 6

Jaką właściwość ma sieć synchroniczna?

A. Nie jest konieczna synchronizacja zegarów

B. Przekazywanie danych zachodzi w sposób niesystematyczny

C. Gwarantuje większą elastyczność w przesyłaniu danych

D. Transmisja danych odbywa się w wyznaczonych interwałach czasowych

Sieć synchroniczna charakteryzuje się tym, że transmisja danych odbywa się w ustalonych odstępach czasu, co oznacza, że wszystkie urządzenia w sieci są zsynchronizowane do jednego zegara. Taki sposób przesyłania danych pozwala na precyzyjne określenie momentu, w którym dane są wysyłane i odbierane, co redukuje opóźnienia i błędy w komunikacji. Przykładem sieci synchronicznej jest system TDM (Time Division Multiplexing), który dzieli czas na różne sloty, przydzielając każdy slot konkretnemu użytkownikowi lub urządzeniu. Dzięki temu każdy uczestnik sieci ma gwarancję, że w swoim czasie dostanie dostęp do medium transmisyjnego. Standardy takie jak SONET (Synchronous Optical Network) i SDH (Synchronous Digital Hierarchy) są przykładami technologii, które wykorzystują synchronizację do efektywnego przesyłania danych na dużych odległościach. Takie podejście jest powszechnie stosowane w telekomunikacji, gdzie wysoka wydajność i niezawodność transmisji są kluczowe dla jakości usług.

Pytanie 7

Jakie znaczenie ma deklaracja zmiennej w programowaniu?

A. Zarezerwowanie miejsca w pamięci dla wyników operacji arytmetycznych

B. Określenie typu oraz nazwy zmiennej w kodzie programu

C. Stworzenie nowej wartości w bazie danych

D. Przypisanie zmiennej wartości domyślnej

Deklaracja zmiennej to podstawowy krok w programowaniu, który polega na określeniu typu oraz nazwy zmiennej, zanim zostanie do niej przypisana wartość. W językach takich jak C++, Java, czy C# deklaracja wygląda na przykład tak: `int liczba;`. Określenie typu zmiennej pozwala kompilatorowi lub interpreterowi zarezerwować odpowiednią ilość pamięci oraz kontrolować, jakie operacje mogą być na niej wykonywane. Deklaracja zmiennej zwiększa czytelność kodu, umożliwia wykrywanie błędów na wczesnym etapie kompilacji i jest kluczowa w zarządzaniu zasobami aplikacji.

Pytanie 8

Programista pragnie wybrać algorytm, który najszybciej przetwarza dane w jego aplikacji. Na podstawie złożoności obliczeniowej przedstawionej w tabeli, należy wskazać algorytm numer

Algorytm 1	O(n²)
Algorytm 2	O(n!)
Algorytm 3	O(n³)
Algorytm 4	O(n)
Algorytm 5	O(n²)

A. 1 lub 5

B. 3

C. 2 lub 3

D. 4

Wybierając algorytm o najniższej złożoności obliczeniowej, zawsze warto patrzeć na oznaczenia w notacji dużego O. O(n) oznacza, że czas wykonywania algorytmu rośnie liniowo wraz z rozmiarem danych wejściowych. To zdecydowanie najlepszy wynik z dostępnych, szczególnie jeśli porównać do O(n²), O(n³) albo już totalnie niepraktycznego przy większych n: O(n!). Dlatego Algorytm 4, który ma złożoność O(n), to najrozsądniejszy wybór, jeśli zależy nam na szybkości działania programu. Z mojego doświadczenia, właśnie takie algorytmy są wykorzystywane np. do przetwarzania dużych zbiorów danych w aplikacjach webowych albo w sytuacjach, gdzie liczy się czas odpowiedzi dla użytkownika końcowego. W branży IT, jeśli tylko można zejść poniżej złożoności kwadratowej – raczej zawsze warto to zrobić. Oczywiście, sama złożoność to nie wszystko – czasem prostszy, liniowy algorytm może mieć duże stałe ukryte w implementacji, ale w praktyce O(n) to standard optymalny. Warto też pamiętać, że w rekrutacjach często padają pytania o takie porównania złożoności, bo to podstawowa wiedza każdego programisty. Takie podejście pozwala budować skalowalne systemy, które nie „duszą się” przy większej ilości danych. Moim zdaniem, to jedna z tych rzeczy, które naprawdę się przydają w codziennej pracy.

Pytanie 9

Który aspekt projektu aplikacji jest kluczowy dla zabezpieczenia danych użytkowników?

A. Tworzenie prostych formularzy do rejestracji

B. Koncentracja na wyglądzie interfejsu użytkownika

C. Pominięcie testowania aplikacji w etapie produkcji

D. Zastosowanie zaawansowanych systemów ochrony

Stosowanie zaawansowanych mechanizmów bezpieczeństwa jest kluczowe dla ochrony danych użytkowników w aplikacjach. Wdrożenie technologii takich jak szyfrowanie, autoryzacja dwuskładnikowa (2FA), firewalle oraz regularne testy penetracyjne pozwala na minimalizację ryzyka ataków i naruszeń danych. Mechanizmy te nie tylko zabezpieczają dane, ale również budują zaufanie użytkowników do aplikacji, co jest niezwykle istotne w branżach takich jak bankowość, medycyna czy e-commerce.

Pytanie 10

Co oznacza termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym?

A. Stan obiektu nie może być modyfikowany po jego utworzeniu

B. Kod może być wykonywany równolegle

C. Funkcje mogą być przypisywane do zmiennych

D. Obiekty są automatycznie usuwane z pamięci

Termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym odnosi się do właściwości obiektów, które po utworzeniu nie mogą być modyfikowane. W kontekście programowania funkcyjnego, gdzie funkcje są kluczowym składnikiem, immutability jest fundamentalnym założeniem, które pozwala na tworzenie bardziej przewidywalnych i bezpiecznych aplikacji. Kiedy obiekty są niemodyfikowalne, każde ich 'zmiana' generuje nowy obiekt, zamiast aktualizować istniejący, co eliminuję problemy związane z nieprzewidywalnym stanem aplikacji. Przykładem może być język programowania Scala, gdzie kolekcje, takie jak List, są niemodyfikowalne z założenia. Z perspektywy dobrych praktyk, immutability przyczynia się do łatwiejszej analizy kodu, testowania jednostkowego oraz równoległego przetwarzania danych. Ponadto, programowanie funkcyjne, bazujące na tej koncepcji, sprzyja tworzeniu czystych, modularnych i łatwych do przetestowania aplikacji.

Pytanie 11

Jaką cechą charakteryzuje się sieć asynchroniczna?

A. Dane są przesyłane jedynie w określonych przedziałach czasowych

B. Jest bardziej niezawodna od sieci synchronicznej

C. Dane są przesyłane w sposób nieciągły, bez synchronizacji zegarów

D. Wymaga synchronizacji zegarów

Sieci asynchroniczne to rodzaj systemów komunikacyjnych, w których dane są przesyłane w sposób nieciągły, co oznacza, że nie wymagają one synchronizacji zegarów pomiędzy urządzeniami. W takich sieciach, każda jednostka przesyła dane w dowolnym momencie, co zwiększa elastyczność i efektywność komunikacji. Przykładem zastosowania sieci asynchronicznych są systemy oparte na protokołach, takich jak UART (Universal Asynchronous Receiver-Transmitter), które są powszechnie używane w mikrokomputerach oraz różnych urządzeniach elektronicznych. W kontekście standardów, sieci asynchroniczne są często stosowane w komunikacji szeregowej, gdzie dane są przesyłane bez ustalonych ram czasowych, co pozwala na redukcję opóźnień i zwiększenie przepustowości. W praktyce, taki model komunikacji jest idealny w sytuacjach, gdzie ciągłość przesyłu danych nie jest kluczowa, jak w przypadku transmisji danych z czujników czy urządzeń IoT, gdzie urządzenia mogą nadawać dane, gdy są gotowe, a nie w ustalonych interwałach czasowych.

Pytanie 12

Które z podanych logo reprezentuje narzędzie, które nie jest używane do tworzenia aplikacji mobilnych?

A. 4

B. 1

C. 3

D. 2

Wiele osób myli narzędzia do tworzenia aplikacji internetowych z tymi do natywnych aplikacji mobilnych, szczególnie gdy chodzi o popularne frameworki. Android Studio to środowisko dedykowane budowie aplikacji mobilnych na system Android – bez niego trudno wyobrazić sobie profesjonalny rozwój na tę platformę. Xcode natomiast to narzędzie, bez którego nie ma sensu zaczynać pracy nad aplikacjami na iOS, bo Apple stawia bardzo konkretne wymagania dotyczące narzędzi i kompilatorów. Xamarin pozwala pisać aplikacje mobilne w C#, co sprawia, że można tworzyć jednocześnie wersje na Androida i iOS przy wykorzystaniu wspólnej bazy kodu – to bardzo popularne podejście w korporacyjnych środowiskach, gdzie trzeba minimalizować koszty utrzymania kilku aplikacji. Tymczasem Angular jest frameworkiem do budowy nowoczesnych aplikacji webowych i o ile istnieją technologie (np. Ionic), które pozwalają zamknąć aplikację webową w kontenerze mobilnym, to nie jest to tożsame z budowaniem natywnych aplikacji mobilnych. W praktyce rozwiązania hybrydowe często mają ograniczenia wydajnościowe i nie zapewniają pełnego dostępu do funkcji systemowych, przez co w środowisku profesjonalnych deweloperów traktowane są raczej jako półśrodek niż standard. Wybierając Angulara jako narzędzie do budowy natywnych aplikacji mobilnych można popełnić błąd strategiczny i napotkać trudności z rozwojem produktu, zwłaszcza gdy zależy nam na responsywności i głębokiej integracji z systemem operacyjnym. Takie błędne założenia prowadzą często do frustracji zespołów developerskich i wydłużenia czasu pracy nad projektem.

Pytanie 13

Które z poniższych nie jest frameworkiem do testowania w JavaScript?

A. Express

B. Mocha

C. Jest

D. Jasmine

Wybór frameworków do testowania w JavaScript, takich jak Mocha, Jest czy Jasmine, może wprowadzać w błąd, jeśli nie rozumie się ich celów i funkcji. Mocha jest elastycznym frameworkiem do testowania, który działa w środowisku Node.js oraz w przeglądarkach, umożliwiając pisanie asynchronicznych testów oraz definiowanie zestawów testowych. Jest z kolei nowoczesnym narzędziem do testowania, które oferuje bogaty zestaw funkcji, w tym wsparcie dla asercji i mockowania, co czyni go bardzo popularnym wśród programistów. Jasmine to framework, który skupia się na zachowaniu aplikacji, pozwalając na pisanie testów w stylu BDD (Behavior-Driven Development). Wybór tych narzędzi do testowania jest zatem uzasadniony i kluczowy dla zapewnienia jakości oprogramowania, jednak odpowiedź wybierająca Express jako framework testowy jest nieprawidłowa, ponieważ Express ma zupełnie inny cel – obsługę serwera i routing w aplikacjach webowych. Często mylone są cele poszczególnych narzędzi, co prowadzi do niepoprawnych wniosków. Zrozumienie, że Express nie jest przeznaczony do testowania, a raczej do budowania aplikacji, jest kluczowe dla efektywnego programowania i testowania. Aspekty te uwypuklają znaczenie znajomości narzędzi oraz ich przeznaczenia w kontekście rozwoju oprogramowania.

Pytanie 14

Jaka jest składnia komentarza jednoliniowego w języku Python?

A. ""

B. !

C. //

D. #

Komentarz jednoliniowy w Pythonie zaczynamy od znaku hash, czyli #. To jest taki uniwersalny sposób na szybkie dodanie uwagi lub wyjaśnienia bez wpływu na działanie kodu. Moim zdaniem to bardzo praktyczne – wystarczy po prostu wpisać # i reszta linii jest ignorowana przez interpreter. W dużych projektach często spotyka się krótkie komentarze obok wyrażeń, np. x += 1 # inkrementacja liczby porządkowej. Co ciekawe, Python nie posiada stricte blokowych komentarzy, jak niektóre inne języki (np. /* ... */ w C lub Java), więc hashe naprawdę często się stosuje. To niesamowicie pomaga przy czytelności kodu, szczególnie gdy wracamy do własnych plików po kilku tygodniach albo pracujemy w zespole. PEP 8, czyli oficjalny przewodnik stylu Pythona, zaleca wręcz regularne używanie komentarzy do wyjaśniania „dlaczego” coś robimy, nie tylko „co” robimy. Dobrze napisany komentarz może skrócić czas szukania błędów albo tłumaczenia rozwiązań innym. Z mojego doświadczenia, warto pilnować, by komentarze nie były przestarzałe – łatwo zapomnieć o ich aktualizacji po zmianach w kodzie. Jeśli kiedyś napotkasz kod bez #, a z innymi znakami, to od razu czerwona lampka: to raczej nie jest Python.

Pytanie 15

Który z poniższych elementów UI umożliwia graficzną nawigację pomiędzy różnymi sekcjami aplikacji?

A. Menu

B. Obszar tekstowy

C. Rozwijana lista

D. Przycisk opcji

Pasek menu to kluczowy element interfejsu użytkownika, który umożliwia wizualną nawigację pomiędzy różnymi sekcjami aplikacji. Paski menu są powszechnie stosowane w aplikacjach desktopowych i mobilnych, ponieważ pozwalają na szybki dostęp do różnych funkcji oraz ustawień. Dzięki ich hierarchicznej strukturze użytkownicy mogą łatwo odnaleźć potrzebne narzędzia i opcje, co zwiększa intuicyjność i wygodę korzystania z aplikacji.

Pytanie 16

Co to jest WebSockets?

A. Metoda zabezpieczania połączeń HTTP

B. Protokół komunikacyjny zapewniający dwukierunkową komunikację między przeglądarką a serwerem

C. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON

D. Format zapisu danych w bazach NoSQL

WebSockets to protokół komunikacyjny, który umożliwia dwukierunkową, pełnodupleksową komunikację między klientem a serwerem. To oznacza, że zarówno przeglądarka, jak i serwer mogą wysyłać dane w dowolnym momencie, co znacząco różni się od tradycyjnego modelu HTTP, gdzie klient inicjuje każde połączenie. Przykładem zastosowania WebSockets jest aplikacja czatu w czasie rzeczywistym, gdzie użytkownicy mogą widzieć wiadomości natychmiastowo, bez potrzeby odświeżania strony. Dodatkowo, WebSockets zmniejszają opóźnienia w komunikacji, co jest kluczowe w aplikacjach wymagających szybkiej interakcji, takich jak gry online czy platformy do handlu. Warto zaznaczyć, że WebSockets są zdefiniowane w standardzie IETF jako RFC 6455, a ich wykorzystanie powinno być zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa, takimi jak użycie protokołu wSecure WebSockets (wss://) do zapewnienia bezpieczeństwa przesyłanych danych.

Pytanie 17

Która z poniższych nie jest poprawną metodą HTTP?

A. SEARCH

B. DELETE

C. POST

D. GET

Odpowiedź SEARCH jest prawidłowa, ponieważ metoda ta nie jest uznawana za standardową metodę HTTP określoną w dokumentach specyfikacji HTTP. W protokole HTTP, który jest podstawą komunikacji w Internecie, istnieje zestaw standardowych metod, takich jak GET, POST i DELETE. GET służy do pobierania zasobów z serwera, POST do wysyłania danych na serwer, a DELETE do usuwania zasobów. Metoda SEARCH nie znajduje się w dokumentacji IETF dotyczącej HTTP, co oznacza, że nie jest zdefiniowana ani szeroko stosowana w praktyce. Warto zwrócić uwagę na to, że standardowe metody HTTP są kluczowe w projektowaniu API oraz architekturze aplikacji webowych, ponieważ zapewniają one spójność i przewidywalność w interakcji z serwerami. Znajomość tych metod jest niezbędna dla programistów pracujących z RESTful API, gdzie poprawne użycie metod HTTP ma kluczowe znaczenie dla efektywności i bezpieczeństwa aplikacji.

Pytanie 18

Który z warunków logicznych weryfikuje, czy zmienna całkowita x jest dodatnią liczbą składającą się z dwóch cyfr i jest podzielna przez 4?

A. (x > 0 && x < 100) || (x / 4 == 0)

B. (x > 9 || x < 100) && (x / 4 == 0)

C. (x > 9 && x < 100) && (x % 4 == 0)

D. (x > 9 && x < 100) || (x % 4 == 0)

Wydaje mi się, że często można się tu pomylić przez mylne rozumienie operatorów logicznych i arytmetycznych, szczególnie gdy chodzi o '&&' i '||'. Połączenie 'lub' zamiast 'i' (czyli operatora || zamiast &&) powoduje, że warunek przechodzi dla zbyt szerokiego zakresu liczb – np. sprawdzenie (x > 9 || x < 100) jest praktycznie zawsze prawdziwe dla większości wartości x, bo każda liczba większa od 9 lub mniejsza od 100 spełnia przynajmniej jeden z tych dwóch warunków. To nie ogranicza wyniku do liczb dwucyfrowych, tylko praktycznie do prawie wszystkich liczb całkowitych poza bardzo małym wyjątkiem. Z kolei (x / 4 == 0) to nie jest dobry sposób na sprawdzenie podzielności przez 4 – to wyrażenie zwraca prawdę tylko wtedy, gdy x mieści się w przedziale od 0 do 3, bo reszta z dzielenia (modulo) to coś zupełnie innego niż wynik dzielenia całkowitego. W takich przypadkach, zamiast sprawdzić czy liczba dzieli się bez reszty przez 4, sprawdzamy, czy daje wynik zero po dzieleniu całkowitym, co nie ma sensu w tym kontekście. Często takie błędy wynikają z braku rozróżnienia pomiędzy operatorami arytmetycznymi i logicznymi, a także nieuważnym czytaniem polecenia zadania. Operator '||' (lub) sprawia, że wymagania stają się zbyt luźne, a operator '/' sam w sobie nie sprawdza podzielności. Warto zawsze pamiętać o sprawdzaniu pełnej zgodności warunku z wymaganiami zadania – zarówno od strony zakresu liczby, jak i podzielności. Dobrą praktyką jest testowanie tych warunków na konkretnych liczbach i analizowanie wyników, bo wtedy łatwiej wychwycić takie niuanse. Z mojego doświadczenia wynika, że im bardziej przejrzysty i jednoznaczny warunek, tym mniej później błędów podczas pracy z kodem, zwłaszcza gdy trafia on do większego projektu czy zespołu, gdzie czytelność odgrywa ogromną rolę. Takie błędy pojawiają się często na egzaminach czy w pracy początkujących programistów, ale z czasem nabiera się wprawy, żeby podchodzić do nich z większą świadomością i dokładnością.

Pytanie 19

Jakie jest podstawowe działanie w ochronie miejsca zdarzenia?

A. Zagwarantowanie stabilności ciała rannego

B. Zastosowanie sterylnych materiałów opatrunkowych

C. Usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia

D. Zagwarantowanie odpowiedniego oświetlenia

Moim zdaniem, zapewnienie stabilności ciała poszkodowanego jest ważne, ale nie można o tym zapominać, że najpierw powinno się zlikwidować zagrożenia. Jasne, że lepsze oświetlenie miejsca wypadku zwiększa widoczność, ale nie jest to najważniejsze, gdy są wokół niebezpieczne przedmioty. No i jasne, że użycie sterylnych materiałów do opatrunków ma znaczenie, ale w tej sytuacji nie pomaga w usuwaniu zagrożeń wokół.

Pytanie 20

Zapis w języku C# przedstawia definicję klasy Car, która:

public class Car: Vehicle { ... }

A. jest zaprzyjaźniona z klasą Vehicle

B. używa pól prywatnych klasy Vehicle

C. odziedzicza po Vehicle

D. jest klasą podstawową (nie dziedziczy po innej klasie)

Słusznie, zapis public class Car : Vehicle { ... } w języku C# oznacza, że klasa Car dziedziczy po klasie Vehicle. To jest tak zwane dziedziczenie, jeden z fundamentalnych mechanizmów programowania obiektowego. Dzięki temu Car odzyskuje wszystkie publiczne i chronione (protected) człony klasy Vehicle, a dodatkowo może wprowadzać własne składowe albo nadpisywać metody bazowe. Przykładowo, jeśli Vehicle ma metodę Start(), to Car również ją posiada, chyba że ją nadpisze słówkiem override. Moim zdaniem, znajomość dziedziczenia ułatwia projektowanie czytelnych oraz rozszerzalnych systemów, zwłaszcza w większych projektach. W praktyce — jeśli tworzysz aplikację zarządzającą różnymi pojazdami, to możesz mieć np. klasę Vehicle z uniwersalnymi funkcjami i kilka pochodnych (takich jak Car, Truck, Motorcycle), co pozwala trzymać wspólną logikę w jednym miejscu. Warto pamiętać, że w C# jest tylko dziedziczenie pojedyncze jeśli chodzi o klasy (w przeciwieństwie do niektórych innych języków). To też zgodne z SOLID, gdzie jedna klasa powinna mieć jasno określoną odpowiedzialność. Ja często spotykam się z tym podejściem w kodzie produkcyjnym – porządek w strukturze to podstawa, a dziedziczenie bardzo w tym pomaga.

Pytanie 21

Jakie jest główne zadanie kontrolera w architekturze MVC (Model-View-Controller)?

A. Przechowywanie danych aplikacji

B. Zarządzanie sesją użytkownika

C. Obsługa logiki biznesowej i przetwarzanie danych wejściowych od użytkownika

D. Prezentowanie danych użytkownikowi

W architekturze MVC kontroler pełni kluczową rolę w procesie przetwarzania danych aplikacji. Jego głównym zadaniem jest obsługa logiki biznesowej oraz przetwarzanie danych, które pochodzą od użytkownika. Kontroler działa jako pośrednik pomiędzy modelem a widokiem, odbierając żądania użytkownika, przetwarzając je (często z wykorzystaniem logiki biznesowej) i decydując, które dane modelu powinny być przekazane do widoku. W praktyce oznacza to, że kontroler interpretuje dane wejściowe, modyfikuje stan modelu na ich podstawie, a następnie wybiera odpowiedni widok do wyświetlenia wyników użytkownikowi. Takie podejście pozwala na lepszą organizację kodu i oddzielenie logiki aplikacji od interfejsu użytkownika, co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania oprogramowania. Dzięki temu aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu.

Pytanie 22

Jednym z elementów, które mają zostać zaimplementowane w aplikacji, jest możliwość cofnięcia ostatnich działań do 20 operacji wstecz (undo). Struktura danych, która jest odpowiednia do tego celu i pozwala na dostęp tylko do ostatnio dodanego elementu, to:

A. stos

B. drzewo

C. kolejka

D. tablica

Kolejka to struktura danych działająca na zasadzie FIFO (First In, First Out), co oznacza, że pierwszy dodany element jest pierwszym, który zostaje usunięty. Tego rodzaju organizacja danych nie nadaje się do implementacji funkcji cofania, ponieważ nie umożliwia łatwego dostępu do ostatnich operacji. W kontekście aplikacji umożliwiającej cofnięcie działań, kolejka nie zaspokaja potrzeb użytkownika, gdyż nie pozwala na usunięcie najnowszej operacji. Drzewo, jako bardziej złożona struktura, jest używane głównie do organizacji danych w hierarchicznej formie. Chociaż drzewa mogą być skuteczne w wyszukiwaniu i porządkowaniu danych, nie są odpowiednie do realizacji funkcji cofania ostatnich operacji, ponieważ nie oferują prostego dostępu do ostatnio dodanych elementów. Wreszcie, tablica jest statyczną strukturą danych, która przechowuje elementy w sekwencyjnej kolejności. Mimo że można by używać tablicy do przechowywania operacji, ich ograniczenia dotyczące rozmiaru i elastyczności sprawiają, że są mniej efektywne w porównaniu do stosu w kontekście cofania operacji. W związku z tym, ani kolejka, ani drzewo, ani tablica nie są odpowiednimi wyborami dla funkcjonalności cofania w aplikacji, co czyni stos jedynym logicznym rozwiązaniem.

Pytanie 23

Która metoda cyklu życia komponentu w React.js jest wywoływana tuż po zamontowaniu komponentu w DOM?

A. componentDidMount()

B. componentWillMount()

C. componentWillUnmount()

D. componentDidUpdate()

Odpowiedzi takie jak 'componentWillMount()', 'componentDidUpdate()' oraz 'componentWillUnmount()' nie są poprawne w kontekście tego pytania o cykl życia komponentu. 'componentWillMount()' jest wywoływana tuż przed montowaniem komponentu, co oznacza, że nie mamy jeszcze dostępu do DOM, przez co nie możemy wykonywać działań, które są zależne od jego obecności. W praktyce, ta metoda jest obecnie przestarzała, a jej użycie może prowadzić do nieprzewidywalnych rezultatów, szczególnie w przypadku asynchronicznego ładowania danych. Z kolei 'componentDidUpdate()' jest wywoływana po każdej aktualizacji komponentu, co oznacza, że komponent jest już zamontowany, ale nie jest to moment, w którym powinniśmy inicjować logikę, która zależy od dostępu do DOM. Ta metoda jest bardziej odpowiednia do reagowania na zmiany stanu lub propsów. 'componentWillUnmount()' jest wywoływana tuż przed odmontowaniem komponentu i służy do czyszczenia zasobów, takich jak anulowanie subskrypcji, co jest ważne dla unikania wycieków pamięci. Zrozumienie cyklu życia komponentów jest kluczowe dla efektywnego programowania w React, a wybór odpowiednich metod ma bezpośredni wpływ na wydajność aplikacji oraz jej stabilność.

Pytanie 24

Który z operatorów w języku C++ służy do pobierania adresu zmiennej?

A. delete

B. &

C. *

D. >

Hmmm, operator '*' rzeczywiście jest do dereferencji wskaźnika, ale nie myl go z innymi operatorami. '>' to operator do porównania, ale nie ma nic wspólnego z adresami czy wskaźnikami. A delete służy do zwalniania pamięci, a nie do uzyskiwania adresów zmiennych. Każdy z tych operatorów ma swoje miejsce w C++, ale jak się pomyli, to może być ciężko, no nie? Warto się przyjrzeć jeszcze raz tym pojęciom.

Pytanie 25

W klasie o nazwie samochod przypisano atrybuty: marka, rocznik, parametry[]. Atrybuty te powinny zostać zdefiniowane jako

A. interfejsy

B. pola

C. funkcje

D. metody

Wydaje mi się, że często początkujący mają problem z rozróżnieniem między polami, metodami a funkcjami, szczególnie że w niektórych językach te pojęcia się trochę mieszają. Funkcje i metody służą do wykonywania operacji – czyli do działania, modyfikowania czegoś, wyliczania, a nie do przechowywania danych. Jeśli próbujesz zrobić z ‘marka’ czy ‘rocznik’ funkcję lub metodę, tracisz całą strukturę danych, bo te wartości powinny być częścią obiektu – czyli być przechowywane jako pola. Interfejsy to zupełnie inna bajka – one opisują, co klasa powinna potrafić (czyli jakie metody ma mieć), ale same nie przechowują żadnych danych. To tak jakbyś powiedział, że samochód jest instrukcją obsługi, a nie fizycznym przedmiotem z konkretnymi atrybutami. Typowym błędem jest też mylenie pojęcia 'parametry' jako argumentów funkcji – tutaj chodzi o właściwości opisujące obiekt, więc nie pasuje to do funkcji ani metod. Dopiero po zrozumieniu, że pola są miejscem przechowywania stanu obiektu, można dobrze zaprojektować klasę oddającą realny obiekt z rzeczywistości. W praktyce, złe przypisanie atrybutów do funkcji czy interfejsów skutkuje chaosem w kodzie, trudnościami w utrzymaniu aplikacji oraz problemami z rozwojem projektu. Pola są po prostu fundamentem do budowania logiki obiektowej i każda próba ich zastąpienia innymi mechanizmami rodzi niepotrzebne komplikacje.

Pytanie 26

Po wykonaniu poniższego kodu na konsoli zostanie wyświetlona liczba:

int a = 0x73;
cout << a;

A. 115

B. 108

C. 0

D. 73

Wartość 0x73 w kodzie oznacza liczbę zapisaną w systemie szesnastkowym (heksadecymalnym). To bardzo często wykorzystywana notacja w programowaniu, szczególnie gdy pracuje się z pamięcią, kodowaniem kolorów lub niskopoziomową obsługą sprzętu. 0x73 to po prostu 7 * 16 + 3, co daje 115 w systemie dziesiętnym. Gdy taki zapis przekażesz do cout, kompilator automatycznie prezentuje tę wartość jako liczbę w systemie dziesiętnym, czyli właśnie 115. Szczerze mówiąc, moim zdaniem warto jak najczęściej ćwiczyć odczytywanie i zamianę wartości pomiędzy systemami liczbowymi, bo to się naprawdę przydaje przy analizie kodu, debugowaniu czy choćby rozumieniu dokumentacji technicznej. Taka umiejętność jest praktycznie niezbędna w embedded, ale i w zwykłym C++ można czasem natknąć się na takie zapisy – szczególnie w kodzie legacy. Osobiście uważam, że dobrze od razu rozpoznawać takie zapisy i nie tracić czasu na kalkulatory. Warto też pamiętać, że podobnie działają inne systemy: np. 0b1101 to binarny, a 0x to zawsze heksadecymalny. W standardzie C++ zapis z prefiksem 0x jest w pełni poprawny i zalecany przy pracy z wartościami bitowymi. Fajnie, jak ktoś łapie takie rzeczy od razu, bo później w pracy nad większymi projektami to ogromne ułatwienie.

Pytanie 27

Cytat zaprezentowany powyżej dotyczy metodyki RAD. Co oznacza ten skrót w języku polskim?

... (RAD) .... is a general term for adaptive software development approaches, and the name for James Martin's method of rapid development. In general, RAD approaches to software development put less emphasis on planning and more emphasis on an adaptive process. Prototypes are often used in addition to or sometimes even instead of design specifications.

Źródło: https://en.wikipedia.org/wiki Dostęp: 25.03.2021

A. środowisko do tworzenia aplikacji

B. zintegrowane środowisko deweloperskie

C. szybki rozwój aplikacji

D. środowisko błyskawicznego programowania

Wybór niepoprawnych odpowiedzi wynika z nieporozumienia dotyczącego znaczenia skrótu RAD. Pierwsza błędna odpowiedź środowisko rozwijania aplikacji nie odpowiada sednu metodyki RAD ponieważ odnosi się bardziej do ogólnego pojęcia platformy lub środowiska gdzie aplikacje są tworzone a nie do szybkiego procesu rozwoju. Nie oddaje to istoty metodyki która skupia się na skróceniu czasu cyklu życia aplikacji poprzez szybkie prototypowanie i wprowadzenie iteracyjnych zmian. Następnie środowisko szybkiego programowania również jest mylące ponieważ sugeruje zastosowanie narzędzi lub technologii które jedynie wspierają szybkie pisanie kodu a nie całego procesu projektowania testowania i wprowadzania do użytkowania. Zintegrowane środowisko programistyczne to termin odnoszący się do oprogramowania takiego jak IDE które oferuje narzędzia wspierające programistów w pisaniu testowaniu i debugowaniu kodu ale nie jest bezpośrednio związane z filozofią i technikami RAD. Typowym błędem myślowym jest skupienie się na pojedynczych etapach rozwoju oprogramowania a nie na całym procesie który metoda RAD opisuje jako całość łączącą szybkie tworzenie prototypów elastyczność i intensywną współpracę z klientem. Ważne jest zrozumienie że RAD to podejście systemowe mające na celu przyspieszenie dostarczania wartości klientom co nie jest osiągane przez samo szybkie kodowanie czy używanie zintegrowanych narzędzi programistycznych ale przez całościowe podejście do procesu tworzenia oprogramowania

Pytanie 28

Która z poniższych technologii służy do tworzenia interaktywnych aplikacji webowych bez przeładowania strony?

A. SQL

B. CSS3

C. HTML5

D. AJAX

AJAX, czyli Asynchronous JavaScript and XML, to technologia umożliwiająca tworzenie interaktywnych aplikacji webowych bez konieczności przeładowywania całej strony. Dzięki AJAX, możliwe jest asynchroniczne przesyłanie danych pomiędzy klientem a serwerem, co pozwala na dynamiczne aktualizowanie treści na stronie bez interakcji użytkownika w postaci odświeżania. Przykładem wykorzystania AJAX może być formularz kontaktowy, który po wysłaniu nie przeładowuje całej strony, ale zamiast tego zaktualizowuje tylko wybraną sekcję, informując użytkownika o sukcesie lub błędzie. AJAX jest wykorzystywany w wielu nowoczesnych aplikacjach webowych, takich jak Gmail czy Facebook, gdzie interaktywność i szybkość są kluczowe. W kontekście standardów, AJAX najlepiej współpracuje z technologiami takimi jak RESTful API oraz JSON, co optymalizuje wymianę danych. Przy implementacji AJAX ważne jest również przestrzeganie zasad związanych z wydajnością i bezpieczeństwem, takich jak unikanie ataków XSS oraz odpowiednie zarządzanie sesjami użytkowników.

Pytanie 29

Co oznacza termin 'hoisting' w JavaScript?

A. Przenoszenie deklaracji zmiennych i funkcji na górę ich zakresu podczas fazy kompilacji

B. Metoda ładowania skryptów z zewnętrznych źródeł

C. Technika zarządzania pamięcią polegająca na usuwaniu nieużywanych obiektów

D. Optymalizacja kodu wykonywana przez silnik JavaScript

Termin 'hoisting' w JavaScript odnosi się do mechanizmu, który przenosi deklaracje zmiennych oraz funkcji na górę ich zakresu, zanim kod zostanie wykonany. To oznacza, że zmienne i funkcje mogą być używane przed ich faktycznym zadeklarowaniem w kodzie. Dla zmiennych zadeklarowanych za pomocą 'var', ich deklaracja jest unoszona, ale nie inicjalizacja. To oznacza, że można odwołać się do zmiennej przed jej przypisaniem, ale jej wartość będzie 'undefined'. W przypadku funkcji, cała deklaracja jest przenoszona, co pozwala na wywoływanie funkcji przed ich zdefiniowaniem. Przykład takiego działania to: `console.log(a); var a = 5;` - w tym przypadku, logowanie zmiennej 'a' przed przypisaniem zwróci 'undefined'. Zrozumienie hoistingu jest kluczowe dla pisania poprawnego i czytelnego kodu w JavaScript oraz unikania pułapek, które mogą prowadzić do trudnych do wykrycia błędów. Holistyczne podejście do hoistingu zachęca programistów do stosowania deklaracji na początku funkcji lub skryptu, co poprawia przejrzystość i zarządzanie zakresem w kodzie.

Pytanie 30

Jakie jest kluczowe działanie przy opracowywaniu zbiorów danych do rozwiązania problemu programistycznego?

A. Weryfikacja zbiorów danych przed ich zastosowaniem

B. Realizacja algorytmu sortującego

C. Wybór odpowiednich struktur danych

D. Zmiana języka programowania na bardziej wydajny

Wybór właściwych struktur danych to mega ważny krok, kiedy projektujesz swoje zestawy danych. To, jaką strukturę wybierzesz, ma ogromny wpływ na to, jak szybko i efektywnie będą działać algorytmy. Każda struktura ma swoje plusy i minusy – na przykład listy pozwalają na elastyczne zarządzanie elementami, stosy i kolejki trzymają dane w określonej kolejności, a drzewa czy grafy są już do bardziej skomplikowanych problemów. Dobrze dobrane struktury mogą znacznie przyspieszyć działanie programu i zmniejszyć zużycie zasobów. Moim zdaniem, jeśli chcesz projektować efektywne algorytmy, musisz naprawdę dobrze rozumieć, jak różne struktury działają i umieć je dopasować do problemu, który chcesz rozwiązać.

Pytanie 31

Co to jest wzorzec projektowy Singleton?

A. Wzorzec do zarządzania komunikacją między komponentami aplikacji

B. Metoda zabezpieczania aplikacji przed atakami typu SQL Injection

C. Wzorzec zapewniający istnienie tylko jednej instancji klasy w całej aplikacji

D. Technika optymalizacji kodu poprzez minimalizację liczby obiektów

Wzorzec projektowy, który zapewnia istnienie tylko jednej instancji, jest często mylony z innymi technikami programistycznymi. Niektóre osoby mogą uważać, że wzorzec do zarządzania komunikacją między komponentami aplikacji, jak mediator, ma podobne właściwości, jednak jego głównym celem jest zupełnie inny. Mediator nie tworzy instancji, lecz koordynuje interakcje między już istniejącymi obiektami. Z kolei optymalizacja kodu przez minimalizację liczby obiektów, o której mowa w jednej z odpowiedzi, nie jest celem wzorca Singleton. Wzorzec ten może prowadzić do niepożądanych skutków, gdyż wprowadza globalny stan, co z kolei czyni testowanie jednostkowe trudniejszym. Utrzymywanie tylko jednej instancji nie jest tożsame z zarządzaniem zasobami, a raczej może powodować problemy z dostępnością tych zasobów, jeśli nie zostanie poprawnie zaprojektowane. Przykładowo, użytkownik może pomylić Singleton z metodą zabezpieczającą aplikację przed atakami typu SQL Injection, co jest zupełnie odmiennym zagadnieniem związanym z bezpieczeństwem danych. Zrozumienie różnicy między tymi wzorcami i technikami jest kluczowe dla skutecznego projektowania oprogramowania.

Pytanie 32

Który z wymienionych poniżej przykładów stanowi system informacji przetwarzany przez system informatyczny?

A. System PESEL

B. System do monitorowania temperatury serwerów

C. System zarządzania oświetleniem drogowym

D. System wentylacyjny w biurowcach

System PESEL (Powszechny Elektroniczny System Ewidencji Ludności) jest przykładem systemu informacji przetwarzanym przez system informatyczny, ponieważ gromadzi, przetwarza i udostępnia dane osobowe obywateli Polski. Jest to złożony system, który działa na bazie zintegrowanych baz danych, umożliwiający identyfikację osób, przydzielanie numerów PESEL oraz zarządzanie informacjami o statusie mieszkańców. System ten jest niezbędny dla organów administracji publicznej, umożliwiając im efektywne zarządzanie danymi obywateli w kontekście takich usług, jak wydawanie dowodów osobistych, rejestracja wyborców, a także w kontekście ochrony zdrowia i ubezpieczeń społecznych. PESEL jest zgodny z Europejskim Ogólnochronnym Rozporządzeniem o Ochronie Danych Osobowych (RODO), co dodatkowo podkreśla jego rolę jako kluczowego systemu informacyjnego w obiegu danych w Polsce. Przykłady zastosowań systemu PESEL obejmują obsługę wniosków o świadczenia socjalne oraz dostęp do e-usług, co świadczy o jego fundamentalnym znaczeniu w administrowaniu danymi ludnościowymi.

Pytanie 33

Zaprezentowany symbol odnosi się do

A. domeny publicznej

B. prawa cytatu

C. praw autorskich

D. Creative Commons

Wiele osób zaczyna od skojarzenia tego symbolu z prawami autorskimi, Creative Commons albo prawem cytatu, jednak to prowadzi na manowce. Po pierwsze, standardowy symbol praw autorskich to samo „C” w kółku, bez przekreślenia – i on oznacza, że utwór jest objęty ochroną z mocy prawa i wszelkie wykorzystanie wymaga zgody twórcy lub spełnienia warunków ustawowych wyjątków. Natomiast tutaj mamy przekreślone „C”, co jednoznacznie sugeruje brak ochrony. Creative Commons to zupełnie inny zestaw symboli, z typowymi oznaczeniami: CC i różnymi dodatkami jak BY, SA, NC, ND, które precyzują warunki korzystania z utworu. Te licencje nadal wprowadzają ograniczenia, chociaż są dużo bardziej elastyczne niż klasyczne prawa autorskie – ale nigdy nie oznaczają całkowitego braku praw. Prawo cytatu z kolei to wyjątek w ustawie o prawie autorskim, który pozwala na ograniczone wykorzystywanie fragmentów cudzych utworów w określonych sytuacjach, ale nie oznacza, że cały utwór można wykorzystywać dowolnie i bez ograniczeń. Typowy błąd polega na utożsamianiu każdego oznaczenia związanych z literą C z szeroko rozumianą „wolnością” korzystania – a to nieprawda. Domena publiczna jest zupełnie oddzielną kategorią, gdzie utwór jest trwale wyjęty spod ochrony prawnej i można go używać naprawdę dowolnie. W praktyce, nieznajomość tych niuansów może prowadzić do błędów prawnych, np. nieświadomego naruszenia czyichś praw, albo niewłaściwego oznaczenia własnej pracy. W środowisku profesjonalnym bardzo ważne jest właśnie rozróżnianie tych pojęć i symboli – to wpływa na bezpieczeństwo prawne projektów i buduje zaufanie do twórcy.

Pytanie 34

Aplikacje funkcjonujące w systemach Android do komunikacji z użytkownikiem wykorzystują klasę

A. Windows

B. Activity

C. Screens

D. Fragments

W pytaniu pojawiły się również odpowiedzi, które teoretycznie brzmią znajomo z programowania aplikacji mobilnych, jednak nie do końca trafiają w sedno tego, jak Android faktycznie działa. Przykładowo, klasa Screens nie występuje w oficjalnym API Androida – to raczej potoczne określenie na ekrany aplikacji, ale technicznie taka klasa po prostu nie istnieje. Bardzo łatwo można się tu pomylić, zwłaszcza jeśli ktoś myśli o strukturze interfejsu tylko przez pryzmat tego, co widzi użytkownik. Fragments to z kolei bardzo ważny element w architekturze Androida, ale fragmenty nie są samodzielnymi ekranami – zawsze muszą być powiązane z jakąś Activity, bo to ona jest tym nadrzędnym komponentem. Fragmenty pomagają lepiej zarządzać złożonymi interfejsami i umożliwiają np. dzielenie ekranu na części, ale nie funkcjonują niezależnie poza Activity. Jeśli chodzi o Windows, można się spotkać z takim określeniem w kontekście platformy desktopowej, a w Androidzie „Window” to raczej wewnętrzny mechanizm zarządzania wyświetlaniem widoku, z którym większość programistów nie ma bezpośrednio do czynienia. Często spotykany błąd to mylenie fragmentów lub okien z Activity, bo na pierwszy rzut oka wszystko to są jakieś elementy interfejsu. Jednak zgodnie ze standardami projektowania aplikacji na Androida, to właśnie Activity jest najważniejszą klasą do obsługi komunikacji z użytkownikiem. Warto wyrobić sobie nawyk odróżniania tych pojęć, bo to potem mocno ułatwia pracę i pozwala pisać kod zgodny z dobrymi praktykami Google. W sumie, dopiero jak się zaczyna coś więcej dłubać w Androidzie, wychodzi na jaw, jak istotne są poprawne wyobrażenia o tych podstawowych klasach systemowych.

Pytanie 35

Jaki środek ochronny najlepiej chroni przed hałasem w biurze?

A. Mata antypoślizgowa

B. Panele akustyczne wygłuszające

C. Lampy biurowe o niskim poziomie natężenia światła

D. Okna zamknięte

Wygłuszające panele akustyczne to jedno z najlepszych rozwiązań w celu ograniczenia hałasu w biurach i innych miejscach pracy. Panele te redukują odbicia dźwięku i zmniejszają natężenie hałasu, co przekłada się na poprawę koncentracji oraz zmniejszenie zmęczenia i stresu. W biurach typu open space panele akustyczne znacząco poprawiają komfort pracy, umożliwiając prowadzenie rozmów bez nadmiernego zakłócania pracy innych osób. Dodatkowo, wygłuszenie pomaga w ochronie zdrowia pracowników, redukując ryzyko utraty słuchu w miejscach, gdzie występuje wysoki poziom hałasu. Odpowiednie rozmieszczenie paneli pozwala także na lepsze zarządzanie akustyką całego pomieszczenia.

Pytanie 36

Jaki będzie rezultat operacji logicznej AND dla wartości binarnych 1010 oraz 1100?

A. 1000

B. 1110

C. 1010

D. 1100

Wszystkie inne proponowane odpowiedzi są nieprawidłowe z różnych powodów. Odpowiedź 1110 jest niepoprawna, ponieważ wynikiem operacji AND nie może być 1 na pozycji bitu, gdzie przynajmniej jeden z porównywanych bitów wynosi 0. W tej operacji, gdy bierzemy pod uwagę drugi i trzeci bit, oba są odpowiednio 0 i 1, co daje wynik 0, a nie 1. Kolejna nieprawidłowość dotyczy odpowiedzi 1100. W tej odpowiedzi otrzymujemy 1 w pierwszym i drugim bicie, co jest sprzeczne z zasadą operacji AND, gdzie jeden z porównywanych bitów również musi być 0. W związku z tym, operacja AND dla tych bitów powinna również zwrócić 0 w tych pozycjach. Ostatnią niepoprawną odpowiedzią jest 1010. Choć ta liczba jest jedną z operowanych i rzeczywiście zawiera bity 1 i 0, wynik operacji AND nie powinien być równy któremuś z oryginalnych operandów, ale rezultatem zgodnym z zasadami logiki binarnej. To pokazuje, że niektóre odpowiedzi mogą zawierać bity, które są zgodne z jednym z operandów, jednak nie są wynikiem właściwej operacji AND. W kontekście systemów logicznych oraz algorytmów cyfrowych, zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla prawidłowego manipulowania danymi i projektowania układów cyfrowych.

Pytanie 37

Co oznacza skrót CDN w kontekście aplikacji webowych?

A. Compressed Data Node - węzeł kompresji danych w architekturze mikrousług

B. Cross Domain Navigation - metoda nawigacji między domenami w aplikacjach webowych

C. Content Definition Notation - notacja do definiowania treści w aplikacjach

D. Content Delivery Network - sieć rozproszona geograficznie, służąca do dostarczania treści

Skrót CDN oznacza Content Delivery Network, czyli sieć dostarczania treści. Jest to architektura rozproszona geograficznie, która umożliwia efektywne dostarczanie zasobów internetowych, takich jak obrazy, filmy, skrypty czy pliki CSS. CDN składa się z wielu serwerów, które są rozmieszczone w różnych lokalizacjach na całym świecie. Gdy użytkownik próbuje uzyskać dostęp do treści, zapytanie jest kierowane do najbliższego geograficznie serwera w sieci CDN, co znacząco przyspiesza czas ładowania strony oraz zmniejsza obciążenie głównego serwera. Przykłady popularnych usług CDN to Cloudflare, Amazon CloudFront czy Akamai. Zastosowanie CDN ma kluczowe znaczenie dla poprawy wydajności aplikacji webowych, szczególnie w kontekście globalnych użytkowników, gdzie opóźnienia w dostępie do treści mogą wpływać na doświadczenia użytkowników. Ponadto, wykorzystanie sieci CDN może wspierać również optymalizację SEO, ponieważ szybko ładujące się strony są preferowane przez wyszukiwarki. W branży e-commerce, efektywne korzystanie z CDN jest standardem, który pozwala na utrzymanie wysokiej dostępności i wydajności aplikacji, co jest niezbędne dla sukcesu online.

Pytanie 38

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu w języku Java?

String a = "hello";
String b = "hello";
String c = new String("hello");
System.out.println(a == b);
System.out.println(a == c);
System.out.println(a.equals(c));

A. true, false, false

B. true, false, true

C. true, true, true

D. false, false, true

Wyniki, które wskazują, że zarówno porównanie 'a == c', jak i 'a.equals(c)' powinny zwracać 'true', opierają się na błędnym zrozumieniu, jak działa porównywanie obiektów w Javie. Warto zrozumieć, że operator '==' sprawdza, czy dwie referencje wskazują na ten sam obiekt w pamięci. W przypadku zmiennych 'a' i 'b', ponieważ obie są literałami tego samego ciągu, JVM optymalizuje ich przechowywanie, co skutkuje, że obie referencje prowadzą do tego samego obiektu. Natomiast zmienna 'c', utworzona za pomocą 'new String()', to zupełnie inny obiekt, mimo że jego wartość jest taka sama jak w 'a'. W związku z tym porównanie 'a == c' zwraca false. Z kolei metoda 'equals()' jest zaprojektowana do porównania wartości, a nie referencji, co oznacza, że 'a.equals(c)' zwróci true, ponieważ obie zmienne mają tę samą zawartość. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe, aby unikać typowych pułapek przy pracy z obiektami w Javie. Pamiętaj, aby zawsze preferować 'equals()' do porównywania stringów i innych obiektów, aby uzyskać prawidłowe wyniki.”

Pytanie 39

Które narzędzie służy do zarządzania zależnościami w projekcie JavaScript?

A. npm

B. git

C. postman

D. docker

Git, Docker i Postman to narzędzia, które są niezwykle przydatne w procesie tworzenia oprogramowania, ale pełnią zupełnie inne funkcje niż npm. Git to system kontroli wersji, który umożliwia śledzenie zmian w kodzie oraz współpracę zespołową. Chociaż jest kluczowy w zarządzaniu projektami, nie ma zastosowania w zarządzaniu zależnościami, co jest głównym celem npm. Docker to z kolei platforma do tworzenia, uruchamiania i zarządzania aplikacjami w kontenerach, co pozwala na łatwe przenoszenie i uruchamianie aplikacji w różnych środowiskach, ale również nie dotyczy bezpośrednio zarządzania paczkami JavaScript. Postman jest narzędziem do testowania interfejsów API, co także nie ma związku z instalowaniem i śledzeniem zależności w projektach. Typowym błędem jest mylenie funkcji tych narzędzi, co może prowadzić do nieefektywnego zarządzania projektem. Na przykład, jeśli projektant zdecyduje się nie korzystać z npm, może to prowadzić do problemów z zarządzaniem wersjami zewnętrznych bibliotek, co w konsekwencji może skutkować błędami w działaniu aplikacji. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że każde z tych narzędzi ma swoje unikalne zastosowanie i są one komplementarne, a nie zamienne.

Pytanie 40

Który z poniższych kodów realizuje przedstawiony fragment algorytmu?

A. Kod 2

B. Kod 1

C. Kod 4

D. Kod 3

Zdarza się, że pozornie zbliżone konstrukcje programistyczne mogą wprowadzić w błąd przy interpretacji algorytmów blokowych. Spójrzmy na przedstawione odpowiedzi. Kod 1 wykorzystuje pojedynczy warunek if, przez co operacja przypisania y = a + b zachodzi tylko raz, jeśli warunek jest spełniony, i na tym się kończy – nie ma tu powtarzania, a przecież schemat blokowy wyraźnie wskazuje na wielokrotne wykonywanie działania tak długo, jak długo y jest różne od 100. Podobnie Kod 4 – to właściwie taki sam przypadek z inną kolejnością, ale nadal nie ma tu powtarzania akcji, czyli pętli. Kod 2 wydaje się być blisko idei pętli, bo mamy konstrukcję do...while, ale niestety warunek pętli jest odwrócony: while (y == 100). W efekcie kod wykona instrukcję tylko wtedy, gdy y na początku równa się 100, co jest sprzeczne z logiką schematu – a chodzi przecież o kontynuację dla y różnego od 100. Częstym błędem jest tutaj nieuwzględnienie różnicy między pętlami z warunkiem wejścia (while) a wyjścia (do...while). W praktyce, w środowiskach rzeczywistych, takie drobne pomyłki mogą prowadzić do poważnych problemów, np. pętla w ogóle się nie wykona, mimo że powinna realizować określoną akcję wielokrotnie. Moim zdaniem, warto w takich przypadkach po prostu rozrysować sobie przebieg działania krok po kroku – to pomaga uniknąć typowych pułapek myślowych. Kluczowe jest rozumienie, że kod odpowiadający schematowi blokowemu z warunkiem powtarzania powinien zawsze wykorzystywać pętlę z poprawnie sformułowanym warunkiem powtarzania – właśnie tak, jak w Kodzie 3.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej