Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: EE8 - Kwalifikacja EE8
  • Data rozpoczęcia: 20 stycznia 2026 15:49
  • Data zakończenia: 20 stycznia 2026 16:09

Egzamin niezdany

Wynik: 10/40 punktów (25,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie narzędzie służy do nadzorowania lokalnych sieci komputerowych?

A. find
B. pwd
C. Nmap
D. SCTP
SCTP (Stream Control Transmission Protocol) to protokół transportowy, który nie jest narzędziem do monitorowania lokalnych sieci komputerowych, lecz służy do przesyłania danych w sieciach komputerowych z zapewnieniem wielokrotnego przekaźnictwa strumieni. Protokół ten, choć może być istotny w niektórych kontekstach komunikacji, nie jest odpowiedni do analizy ani skanowania aktywnych urządzeń w sieci. Wykorzystanie SCTP może prowadzić do nieporozumień, gdyż jego główną rolą jest zapewnienie niezawodności i kontroli przepływu, a nie monitorowanie. Find to narzędzie służące do wyszukiwania plików w systemach UNIX/Linux, które również nie ma zastosowania w kontekście monitorowania sieci. Prowadzi to do mylnego założenia, że można używać go do analizy lokalnych zasobów sieciowych, podczas gdy jego funkcjonalność jest ograniczona do zarządzania plikami. Pwd, z drugiej strony, jest poleceniem, które zwraca bieżący katalog roboczy w systemie plików, co również nie ma nic wspólnego z monitorowaniem sieci. Użytkownicy mogą błędnie zakładać, że znajomość tych komend wystarczy do zarządzania siecią, nie rozumiejąc, że rzeczywiste monitorowanie wymaga odpowiednich narzędzi, takich jak Nmap, które oferują złożoną analizę i mapowanie topologii sieci. Zrozumienie różnicy pomiędzy protokołami transportowymi a narzędziami do skanowania jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania siecią i zabezpieczeń.

Pytanie 2

Aby użytkownicy mogli w bezpieczny sposób korzystać z danych umieszczonych na serwerze, należy

A. ograniczyć ilość dostępnego miejsca na dysku dla użytkowników
B. udostępnić zasoby w sieci i przyznać odpowiednie prawa dostępu
C. przenieść dane na lokalny komputer użytkownika
D. stworzyć konta dla użytkowników w grupie ADMINISTRATORZY na serwerze
Ograniczenie przydziałów dyskowych użytkownikom nie jest praktycznym rozwiązaniem w kontekście bezpieczeństwa danych. Chociaż może to w pewnym stopniu zmniejszyć ryzyko przechowywania dużych ilości informacji, nie rozwiązuje kluczowego problemu, którym jest zarządzanie dostępem do danych. Użytkownicy mogą mieć ograniczone zasoby, ale jeśli mają pełny dostęp do wrażliwych danych, to nadal istnieje ryzyko ich nieautoryzowanego użycia. Skopiowanie danych na komputer lokalny użytkownika również nie jest rekomendowane, ponieważ zwiększa to ryzyko utraty danych w wyniku awarii sprzętu, kradzieży bądź błędów użytkowników. Dodatkowo, takie działanie może naruszać zasady ochrony danych osobowych, co jest istotnym aspektem w kontekście przepisów takich jak RODO. Utworzenie kont administracyjnych dla użytkowników to inny przykład niewłaściwego podejścia; przydzielanie uprawnień administracyjnych bez uzasadnionej potrzeby stwarza luki w bezpieczeństwie, które mogą być wykorzystane przez złośliwe oprogramowanie lub nieautoryzowanych użytkowników. Z perspektywy bezpieczeństwa, kluczowe jest ustanowienie jasnych zasad dostępu i szkoleń dla użytkowników, aby zrozumieli jak odpowiedzialnie zarządzać danymi, zamiast wdrażać rozwiązania, które mogą prowadzić do większych niebezpieczeństw.

Pytanie 3

Niewłaściwe podłączenie taśmy sygnałowej do napędu dyskietek spowoduje

A. błędy w zapisie na dyskietce
B. niemożność pracy z napędem
C. problemy z uruchomieniem komputera
D. trwałe uszkodzenie napędu
Gratulacje, wybrałeś prawidłową odpowiedź. Niewłaściwe podłączenie taśmy sygnałowej do napędu dyskietek faktycznie spowoduje niemożność pracy z napędem. Taśma sygnałowa, zwana również taśmą przewodzącą, jest częścią systemu komunikacji między napędem dyskietek a komputerem. Kiedy taśma jest niewłaściwie podłączona, sygnały wysyłane z napędu dyskietek do komputera (i na odwrót) nie są przesyłane poprawnie, co uniemożliwia komunikację. W praktyce oznacza to, że dyskietki nie mogą być odczytywane ani zapisywane, a system operacyjny nie jest w stanie wykryć napędu. Ważne jest, aby zawsze zwracać uwagę na prawidłowe podłączenie taśmy sygnałowej, co jest zgodne ze standardami i dobrymi praktykami w branży IT. Prawidłowe podłączenie taśmy sygnałowej jest kluczowe dla prawidłowego działania napędu dyskietek i powinno być zawsze sprawdzane podczas instalacji lub serwisowania tych urządzeń.

Pytanie 4

Który z poniższych zapisów stanowi uproszczoną wersję adresu IPv6: 2020:0dc8:0000:0001:0000:0000:0000:0001?

A. 22:dc8:1:1
B. 2020:dc8:0:1::1
C. 22:dc8::1::1
D. 2020:0dc8::1
Odpowiedź 2020:dc8:0:1::1 jest prawidłową formą uproszczoną adresu IPv6 2020:0dc8:0000:0001:0000:0000:0000:0001. Uproszczona forma adresu IPv6 polega na eliminacji zera wiodącego oraz kompresji sekwencji zer. W tym przypadku, adres oryginalny zawiera zera wiodące (np. 0dc8) oraz długą sekwencję zer, którą można zastąpić podwójnym dwukropkiem (::) w skróconej wersji. Warto zauważyć, że zastosowanie podwójnego dwukropka może być użyte tylko raz w adresie IPv6, co oznacza, że musimy umiejętnie wybrać, które zera skompresować. Uproszczony zapis jest istotny dla poprawy czytelności i ułatwienia administracji sieciowej. Zgodnie ze standardem IETF (RFC 5952), zaleca się stosowanie uproszczonej formy, aby zredukować błędy przy ręcznym wprowadzaniu adresów. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe, zwłaszcza w kontekście zarządzania dużymi sieciami i integracji z nowoczesnymi systemami komunikacyjnymi.

Pytanie 5

Elementy służące do porównywania liczb w systemie binarnym to

A. komparatory
B. multipleksery
C. demultipleksery
D. sumatory
Multipleksery, sumatory i demultipleksery to komponenty, które pełnią inne funkcje w architekturze cyfrowych systemów. Multipleksery, nazywane także przełącznikami, służą do wyboru jednego z wielu sygnałów wejściowych i przekazywania go na wyjście, co nie ma bezpośredniego związku z porównywaniem liczb. Ich zastosowanie koncentruje się na selekcji sygnałów, a nie na analizie ich wartości. Sumatory, z kolei, są używane do dodawania dwóch lub więcej wartości binarnych, co jest całkowicie odmiennym procesem od porównywania liczb. Choć sumatory mogą współpracować z komparatorami w złożonych operacjach arytmetycznych, same w sobie nie są narzędziem do porównywania. Demultipleksery są odwrotnością multiplekserów i rozdzielają jeden sygnał wejściowy na wiele wyjść, co również nie ma związku z funkcją porównawczą. Typowym błędem myślowym, który prowadzi do mylenia tych komponentów, jest brak zrozumienia ich podstawowych funkcji i zastosowań w cyfrowych układach logicznych. W praktyce ważne jest, aby dokładnie znać różnice między tymi elementami, aby skutecznie projektować i implementować systemy cyfrowe, zgodne z najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 6

Ile gwiazdek zostanie wydrukowanych po wykonaniu poniższej sekwencji instrukcji w języku Turbo Pascal?

  k:=25; for i:=1 to (k mod 7) do write ('*');  


A. 7
B. 4
C. 25
D. 1
Podane odpowiedzi, oprócz prawidłowej, mogą prowadzić do mylnych wniosków w kontekście działania pętli oraz operatorów matematycznych. Odpowiedź 1 sugeruje, że tylko jedna gwiazdka zostanie wydrukowana. Takie myślenie może wynikać z błędnego zrozumienia działania pętli i operatora `mod`. W rzeczywistości liczba gwiazdek jest uzależniona od wyniku `k mod 7`, a nie od bezpośredniego wydruku w każdej iteracji. Z kolei odpowiedź 2, która wskazuje na 4 gwiazdki, nie jest właściwie zrozumiana przez użytkownika. Osoba udzielająca tej odpowiedzi może błędnie interpretować działanie instrukcji `for` lub nie zrozumieć, że `k mod 7` oblicza resztę z dzielenia 25 przez 7. Odpowiedź 3, sugerująca, że wydrukowane zostanie 7 gwiazdek, także jest efektem pomyłki związanej z interpretacją `mod`, ponieważ nie uwzględnia tu, że pętla kończy się, gdy osiągnie resztę z dzielenia, a nie wartość bezpośrednią. Te błędy myślowe ilustrują, jak ważne jest dokładne rozumienie operacji matematycznych i logiki programistycznej. W praktyce, programista powinien być świadomy, jak wykorzystać takie operacje do efektywnego pisania kodu. Każde nieporozumienie dotyczące operatorów może prowadzić do niepoprawnych wyników i potencjalnych błędów w aplikacjach.

Pytanie 7

Jaki jest poprawny adres sieci dla klasy B?

A. 192.172.16.0
B. 192.168.10.0
C. 127.10.1.0
D. 191.0.2.14
Adres 192.168.10.0 jest adresem z klasy C, nie klasy B. Klasa C obejmuje adresy od 192.0.0.0 do 223.255.255.255 i jest przeznaczona dla mniejszych sieci, gdzie liczba hostów nie przekracza 254. Obecnie jest to najczęściej stosowana klasa adresowa w małych i średnich organizacjach, jak również w domowych sieciach lokalnych. Adres 127.10.1.0 jest częścią klasy A, ale w rzeczywistości jest to adres lokalny (loopback), co oznacza, że nie jest używany do komunikacji w sieci, lecz do testowania lokalnych aplikacji. Adresy z zakresu 127.0.0.0 do 127.255.255.255 są zastrzeżone do celów lokalnych i nie mogą być routowane w Internecie. Adres 192.172.16.0 z kolei jest błędny, ponieważ jest przypisany do klasy B, jednakże nie należy do zarezerwowanych adresów. Zrozumienie różnic między klasami adresowymi ma kluczowe znaczenie dla projektowania sieci komputerowych. Często zdarza się, że osoby uczące się o adresacji IP mylą klasy i ich zastosowania, co prowadzi do nieprawidłowego przypisania adresów dla urządzeń w sieci. Kluczowe jest, aby znać zakresy klas IP oraz ich przeznaczenie, ponieważ niewłaściwe przypisanie adresów może powodować problemy z routingiem i komunikacją w sieci.

Pytanie 8

Jakie zastosowanie ma model przestrzeni barw RGB?

A. wyłącznie w urządzeniach cyfrowych
B. w urządzeniach analogowych i cyfrowych
C. tylko w urządzeniach analogowych
D. w grafice komputerowej i umożliwia uzyskanie aż 16 777 216 kolorów
Przestrzeń barw RGB jest znana ze swojej wszechstronności, jednak niektóre odpowiedzi zawierają istotne błędy. Ograniczenie modelu RGB jedynie do urządzeń cyfrowych jest mylne, ponieważ wiele urządzeń analogowych, takich jak projekcje świetlne i niektóre techniki druku, także korzysta z tego modelu. W przypadku urządzeń analogowych, chociaż nie działają one na zasadzie cyfrowej reprezentacji kolorów, to wciąż wykorzystują zasadę mieszania kolorów RGB, co jest kluczowe w zrozumieniu działania kolorów w rzeczywistości. Twierdzenie, że model RGB stosowany jest tylko w urządzeniach cyfrowych, może prowadzić do niepełnego zrozumienia tematu, jako że wiele zastosowań w sztuce, designie czy fotografii wymaga umiejętności operowania tym modelem w kontekście analogowym. Ponadto, stwierdzenie, że RGB stosowany jest jedynie w grafice komputerowej, pomija jego szerokie zastosowanie w telekomunikacji, oświetleniu oraz w systemach wideo, które działają na zasadzie analogowej. Takie podejście prowadzi do ograniczenia wiedzy o tym, jak kolory są generowane i odbierane w różnych technologiach oraz jak ważny jest model RGB w kontekście zarówno analogowym, jak i cyfrowym. Zrozumienie pełnego zakresu zastosowań RGB jest niezbędne dla każdego, kto pragnie pracować w dziedzinach związanych z grafiką, designem czy technologią multimedialną.

Pytanie 9

Wywołanie funkcji Test (X, Y) polega na

  Procedure TEST(var A, B: integer); var Pom: integer; begin Pom := A; A := B; B := Pom; end;  


A. odnalezieniu większej wartości z liczb i zapisaniu jej w zmiennej X
B. przypisaniu w zmiennych X i Y ich wzajemnie zamienionych wartości
C. odnalezieniu mniejszej wartości z dwóch liczb i przypisaniu jej do zmiennej Pom
D. przypisaniu w zmiennych X i Y ich podwojonych wartości
Wywołanie procedury TEST(var A, B: integer) polega na zamianie wartości zmiennych A i B. Procedura ta przyjmuje dwie zmienne jako argumenty przekazywane przez referencję (var), co oznacza, że zmiany dokonane w tych zmiennych wewnątrz procedury wpływają na ich wartości w kontekście, z którego zostały wywołane. Wewnątrz procedury tworzona jest zmienna tymczasowa Pom, która przechowuje wartość A. Następnie wartość A jest przypisywana do B, a na końcu wartość Pom (pierwotna wartość A) jest przypisywana do B. Takie podejście do zamiany wartości jest powszechnie stosowane w programowaniu, aby uniknąć potrzeby korzystania z dodatkowych struktur danych czy złożonych algorytmów. Przykładem zastosowania tej procedury może być sytuacja, gdy w programie musimy zamienić miejscami elementy w tablicy lub w strukturze danych, co jest kluczowe w algorytmach sortujących. Dobrą praktyką jest także upewnienie się, że przekazywane zmienne są odpowiednich typów i nie są puste, co zwiększa bezpieczeństwo i stabilność kodu.

Pytanie 10

W trakcie wymiany modułów wrażliwych na ładunki elektrostatyczne konieczne jest

A. założyć gogle ochronne
B. ochronić twarz
C. stosować opaski antystatyczne
D. założyć rękawice ochronne
Używanie opasek antystatycznych jest kluczowym działaniem w kontekście ochrony modułów wrażliwych na ładunki elektrostatyczne (ESD). Takie opaski skutecznie odprowadzają zgromadzone ładunki elektrostatyczne, zapobiegając ich nagromadzeniu na powierzchniach roboczych oraz na pracownikach. Przykładowo, w środowisku montażu elektroniki, stosowanie opasek ESD jest standardem, który chroni zarówno wrażliwe komponenty przed uszkodzeniem, jak i zapewnia bezpieczeństwo pracowników. Dodatkowo, zgodnie z normą IEC 61340-5-1, przedsiębiorstwa są zobowiązane do zainstalowania odpowiednich środków ochrony ESD, co obejmuje użycie opasek antystatycznych, mat ESD oraz uziemionych narzędzi. W praktyce oznacza to, że każdy pracownik powinien być przeszkolony w zakresie prawidłowego używania sprzętu ESD, co znacząco zwiększa bezpieczeństwo i niezawodność procesów produkcyjnych oraz naprawczych, zwłaszcza w branżach takich jak elektronika czy telekomunikacja.

Pytanie 11

W firmie zainstalowano pięć komputerów o adresach kart sieciowych podanych w tabeli. W związku z tym można wyróżnić

Adres IPMaska
10.1.61.10255.255.0.0
10.1.61.11255.255.0.0
10.3.63.20255.255.0.0
10.3.63.21255.255.0.0
10.5.63.10255.255.0.0
A. 3 podsieci.
B. 1 sieć.
C. 5 podsieci.
D. 2 podsieci.
Odpowiedzi na to pytanie, które nie wskazują na trzy podsieci, często są wynikiem błędnego zrozumienia zasad działania adresacji IP oraz maskowania podsieci. Przyjęcie, że istnieje tylko jedna sieć, jest mylące, ponieważ nie uwzględnia różnorodności adresów w drugim oktetach, które wskazują na odrębne podsieci. Każdy adres IP musi być analizowany w kontekście maski podsieci, która definiuje, które bity są używane do identyfikacji sieci, a które do identyfikacji hostów. W przypadku analizy z maską 255.255.0.0, pierwsze dwa oktety są kluczowe dla określenia, do której podsieci należy dany adres. Zatem jeśli drugi oktet różni się, jak w przypadku 10.1.x.x, 10.3.x.x i 10.5.x.x, to automatycznie wskazuje na trzy różne podsieci. Przyjęcie założenia, że jest tylko jedna lub więcej niż trzy podsieci, prowadzi do nieprawidłowych wniosków, ponieważ nie uwzględnia różnic w adresacji. W praktyce błędne rozpoznanie podsieci może prowadzić do problemów z komunikacją w sieci, a także z zarządzaniem adresami IP, co jest kluczowe dla każdego administratora sieci. Warto zatem zapoznać się z zasadami działania protokołów sieciowych oraz z dobrymi praktykami w dziedzinie zarządzania adresacją IP, aby unikać takich nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 12

Jednym z elementów ustawienia sieci bezprzewodowej, który ma na celu podniesienie jej bezpieczeństwa, jest aktywacja szyfrowania informacji. Który standard szyfrowania jest obecnie rekomendowany w sieciach bezprzewodowych?

A. PSK
B. WPA2
C. TKIP/RC4
D. EIRP
Wybór standardu WPA2 do szyfrowania danych w sieciach bezprzewodowych jest kluczowy dla zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa. WPA2 (Wi-Fi Protected Access 2) oparty jest na protokole AES (Advanced Encryption Standard), który jest uznawany za jeden z najbezpieczniejszych standardów szyfrowania dostępnych obecnie. W porównaniu do wcześniejszych standardów, takich jak WEP (Wired Equivalent Privacy) czy TKIP (Temporal Key Integrity Protocol), WPA2 oferuje znacznie lepszą odporność na ataki. Przykład zastosowania WPA2 można zobaczyć w wielu domowych routerach oraz w sieciach korporacyjnych, gdzie bezpieczeństwo danych jest priorytetem. Warto dodać, że stosowanie WPA2 z dodatkowym uwierzytelnieniem, jak EAP (Extensible Authentication Protocol), jeszcze bardziej wzmacnia zabezpieczenia, zwłaszcza w większych środowiskach, gdzie wiele urządzeń łączy się z tą samą siecią. Przestrzeganie dobrych praktyk, takich jak regularna zmiana haseł oraz aktualizacja oprogramowania urządzeń sieciowych, jest również niezbędne dla utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa.

Pytanie 13

Jaką maksymalną liczbę partycji podstawowych na dysku twardym z tablicą MBR umożliwia stworzenie narzędzie Zarządzanie dyskami, które jest dostarczane z systemem Windows?

A. 3
B. 4
C. 2
D. 1
Podczas analizy odpowiedzi, które nie odpowiadają rzeczywistości, można zauważyć typowe błędy myślowe, które prowadzą do mylnych konkluzji. Odpowiedzi 1, 2 i 3 wskazują na nieporozumienie dotyczące architektury MBR. Odpowiedź 1 sugeruje, że możliwe jest utworzenie tylko trzech partycji podstawowych, co jest nieprawdziwe, ponieważ MBR przyznaje możliwość utworzenia czterech. Odpowiedź 2 ogranicza tę liczbę do dwóch, co również jest błędne. Odpowiedź 3, która mówi o trzech partycjach, pomija istotny element związany z partycją rozszerzoną. W standardzie MBR, aby uzyskać więcej niż cztery partycje podstawowe, użytkownik musi skorzystać z partycji rozszerzonej, co pozwoli na utworzenie wielu partycji logicznych. Warto zauważyć, że nowsze technologie, takie jak GPT, oferują bardziej elastyczne rozwiązania, ale MBR wciąż jest powszechnie stosowany w wielu zastosowaniach. Dlatego niezwykle istotne jest zrozumienie architektury partycji oraz jej podstawowych zasad, aby skutecznie zarządzać dyskami i unikać pułapek w myśleniu o ograniczeniach systemów plików.

Pytanie 14

Wynikiem mnożenia dwóch liczb binarnych 111001102 oraz 000111102 jest liczba

A. 0110 1001 0000 00002
B. 64400O
C. 6900H
D. 690010
Odpowiedź 690010 jest prawidłowa, ponieważ wynikiem mnożenia dwóch liczb binarnych 11100110<sub>2</sub> (które odpowiadają 230 w systemie dziesiętnym) i 00011110<sub>2</sub> (odpowiadającej 30 w systemie dziesiętnym) jest liczba 690010 (w systemie dziesiętnym 690, co jest zgodne z poprawnym wynikiem). Mnożenie w systemie binarnym odbywa się na zasadzie klasycznej, podobnie jak w systemie dziesiętnym, z tą różnicą, że operacje są ograniczone do dwóch cyfr: 0 i 1. Rzeczywiste zastosowanie tego procesu występuje w programowaniu niskopoziomowym, przetwarzaniu danych oraz przy projektowaniu układów cyfrowych, gdzie często potrzebne jest przekształcanie i operowanie na danych w formie binarnej. Poprawne zrozumienie mnożenia binarnego jest kluczowe w kontekście architektury komputerowej, gdzie operacje arytmetyczne są realizowane na poziomie bitów, co wpływa na szybkość i efektywność obliczeń. Warto pamiętać, że każde przekształcenie między systemami liczbowymi powinno być wykonywane z zachowaniem precyzji, co wpłynie na końcowy wynik obliczeń.

Pytanie 15

Złośliwe oprogramowanie, które służy do monitorowania klawiszy naciskanych przez użytkownika systemu operacyjnego, to

A. keylogger
B. dialer
C. backdoor
D. exploit
Keylogger jest rodzajem złośliwego oprogramowania, które rejestruje wszystkie klawisze naciskane przez użytkownika na klawiaturze. To narzędzie może być wykorzystywane przez cyberprzestępców do kradzieży poufnych informacji, takich jak hasła, dane logowania oraz inne wrażliwe dane. Przykładem zastosowania keyloggera może być sytuacja, w której nieświadomy użytkownik loguje się do swojego konta bankowego, a oprogramowanie rejestruje wprowadzone dane. W kontekście bezpieczeństwa IT, stosowanie keyloggerów jest nieetyczne i sprzeczne z zasadami ochrony prywatności. Z tego powodu organizacje powinny wdrażać środki ochrony, takie jak oprogramowanie antywirusowe i firewalle, oraz edukować użytkowników na temat potencjalnych zagrożeń związanych z złośliwym oprogramowaniem. Standardy bezpieczeństwa, takie jak ISO/IEC 27001, podkreślają znaczenie zarządzania ryzykiem i ochrony informacji, co obejmuje również przeciwdziałanie atakom z wykorzystaniem keyloggerów.

Pytanie 16

Aby ugasić palącą się jednostkę centralną komputera, która jest podłączona do zasilania, należy zastosować gaśnicę oznaczoną literami

A. B, C i E
B. A, B i D
C. B, C i D
D. A, B i C
Wybór gaśnic oznaczonych jako A, B i D, A, B i C lub B, C i D zawiera szereg błędów, które wynikają z nieprawidłowego zrozumienia klasyfikacji gaśnic. Gaśnice oznaczone literą A są przeznaczone do gaszenia pożarów materiałów stałych, takich jak drewno, papier czy tkaniny. W sytuacji pożaru komputera, który jest urządzeniem elektrycznym, użycie gaśnicy klasy A może być niebezpieczne, ponieważ wytworzenie dużej ilości wody lub innej substancji gaśniczej może prowadzić do zwarcia elektrycznego lub eksplozji. Odpowiedzi sugerujące użycie gaśnic klasy B nie uwzględniają specyfiki pożarów elektrycznych, ponieważ ta klasa jest dedykowana materiałom łatwopalnym w postaci cieczy, a nie urządzeniom elektrycznym. Klasa D dotyczy metali, co również nie ma zastosowania w kontekście komputerów. Zrozumienie klas gaśnic jest kluczowe, ponieważ każda klasa odpowiada innemu typowi pożaru i użycie niewłaściwej gaśnicy może nie tylko być nieefektywne, ale także zagrażać życiu i zdrowiu osób w pobliżu. Dobrą praktyką jest regularne szkolenie i informowanie pracowników o odpowiednich metodach gaszenia pożarów oraz o tym, jakie gaśnice są dostępne w ich otoczeniu.

Pytanie 17

Moduł pamięci RAM DDR3-1333 o oznaczeniu PC3-10600 dysponuje przepustowością równą

A. 1,3 GB/s
B. 13,3 GB/s
C. 1 GB/s
D. 10,6 GB/s
Odpowiedzi o wartości 1,3 GB/s, 13,3 GB/s i 1 GB/s wskazują na nieporozumienia dotyczące obliczeń związanych z przepustowością pamięci RAM DDR3-1333. Przepustowość pamięci jest bezpośrednio związana z częstotliwością pracy oraz szerokością magistrali. W przypadku pamięci DDR3-1333, częstotliwość wynosi 1333 MHz, co w trybie podwójnej wydajności (DDR) podwaja tę wartość, prowadząc do efektywności 2666 MT/s (megatransferów na sekundę). Jeśli uwzględnimy 8-bitową szerokość magistrali dla jednego kanału, rezultatem jest 10,6 GB/s. Odpowiedzi 1,3 GB/s i 1 GB/s są znacznie poniżej rzeczywistej wartości i mogą wynikać z błędnej interpretacji jednostek, jak również z braku zrozumienia koncepcji DDR, która oznacza, że pamięć pracuje z podwójną prędkością w stosunku do zegara. Odpowiedź 13,3 GB/s natomiast zdaje się mylić z innymi standardami pamięci lub błędnie przelicza wartości. Kluczowym błędem w rozumowaniu jest nieprzywiązanie wagi do szczegółowych obliczeń oraz niezrozumienie zasad działania pamięci RAM i jej roli w systemie komputerowym. Ważne jest, aby zrozumieć, że przepustowość pamięci ma istotny wpływ na ogólną wydajność systemu, a także na zdolność do obsługi intensywnych operacji obliczeniowych.

Pytanie 18

Protokół odpowiadający za automatyczne przydzielanie adresów IP to

A. RIP
B. DNS
C. ARP
D. DHCP
W przypadku rozważania różnych protokołów, które nie są odpowiednie do dynamicznego przydzielania adresów IP, warto zwrócić uwagę na ich podstawowe funkcje i zastosowania. ARP (Address Resolution Protocol) to protokół, którego głównym celem jest tłumaczenie adresów IP na adresy MAC, co jest niezbędne w komunikacji w lokalnej sieci, ale nie ma on możliwości przydzielania adresów IP. DNS (Domain Name System), z drugiej strony, zajmuje się tłumaczeniem przyjaznych dla użytkownika nazw domenowych na adresy IP, ale również nie przydziela adresów IP, a jedynie umożliwia lokalizację zasobów w sieci. RIP (Routing Information Protocol) jest protokołem routingu, który umożliwia wymianę informacji o trasach między routerami, ale nie zajmuje się przydzielaniem adresów IP do urządzeń końcowych. Wybór niewłaściwego protokołu do przydzielania adresów IP jest często wynikiem mylnego przekonania, że każdy protokół sieciowy ma podobne zastosowanie, co prowadzi do błędnych wniosków. Użytkownicy powinni zrozumieć, że każdy z wymienionych protokołów ma swoje specyficzne funkcje i zastosowania, a DHCP jest jedynym, który spełnia wymogi dotyczące dynamicznego przydzielania adresów IP, co jest niezbędne w nowoczesnych sieciach komputerowych.

Pytanie 19

W biurze rachunkowym w jednym pomieszczeniu zainstalowano sześć komputerów połączonych z koncentratorem za pomocą kabla UTP Cat 5e. Pracownicy korzystający z tych komputerów muszą mieć możliwość drukowania dużej liczby dokumentów monochromatycznych (powyżej 5 tys. stron miesięcznie). Aby zminimalizować koszty zakupu sprzętu oraz jego użytkowania, należy wybrać

A. laserową drukarkę sieciową z portem RJ45
B. drukarkę atramentową podłączoną do jednego z komputerów i udostępnioną w sieci
C. laserowe drukarki lokalne podłączone do każdego z komputerów
D. atramentowe urządzenie wielofunkcyjne z funkcją skanera i faksu
Wybór niewłaściwego typu drukarki może prowadzić do znacznych kosztów eksploatacyjnych i obniżenia efektywności biura. Drukarka atramentowa, mimo że może być tańsza w zakupie, ma wysokie koszty eksploatacji przy dużych nakładach, ponieważ tusze są drogie, a ich wymiana konieczna w przypadku intensywnego użytkowania. Równocześnie, drukarki atramentowe są mniej wydajne w porównaniu do laserowych przy drukowaniu dużych wolumenów stron, co może prowadzić do opóźnień w pracy biura. Z kolei atramentowe urządzenie wielofunkcyjne, które łączy w sobie funkcje skanera, kopiarki i faksu, również nie jest odpowiednim wyborem do intensywnego drukowania, ponieważ jego wydajność druku monochromatycznego nie dorównuje drukarkom laserowym. Drukowanie z każdego komputera lokalnej drukarki laserowej jest również rozwiązaniem dalekim od optymalizacji, ponieważ generuje niepotrzebne koszty zakupu wielu urządzeń zamiast jednego, a także komplikuje zarządzanie i monitorowanie stanu materiałów eksploatacyjnych. Ponadto takie podejście może prowadzić do nadmiernego obciążenia poszczególnych drukarek, co zwiększa ryzyko awarii sprzętu. W kontekście standardów branżowych, lokalne drukarki nie spełniają kryteriów efektywności i zarządzania w biurze, gdyż mogą być trudne do zarządzania i monitorowania w przypadku wielu użytkowników. Wybór drukarki sieciowej z portem RJ45 zapewnia nie tylko optymalizację kosztów, ale również lepsze zarządzanie wydajnością i dostępnością sprzętu.

Pytanie 20

Adres IP 158.75.60.16 należy do klasy adresów

A. klasy A
B. klasy B
C. klasy C
D. klasy D
Adres IP 158.75.60.16 należy do klasy B, co możemy stwierdzić, analizując jego pierwsze oktet. W przypadku adresów IP klasy B, pierwszy oktet mieści się w przedziale od 128 do 191. Adres ten zaczyna się od 158, co potwierdza, że należy do tej klasy. Adresy klasy B są wykorzystywane głównie w dużych sieciach, gdzie zaleca się przypisywanie większej liczby adresów IP. W praktyce oznacza to, że organizacje, które potrzebują od 256 do 65,536 adresów IP (z uwagi na możliwość podziału podsieci), powinny rozważać użycie adresów klasy B. Warto również zauważyć, że w każdej klasie adresów IP bezwzględnie obowiązują zasady dotyczące rozdzielania adresów na identyfikatory sieciowe i hosty. Dla klasy B, pierwsze dwa oktety są przeznaczone na identyfikację sieci, a pozostałe dwa na identyfikację poszczególnych urządzeń w tej sieci, co czyni ją odpowiednią do wykorzystania w średnich i dużych przedsiębiorstwach.

Pytanie 21

Protokół komunikacyjny w warstwie aplikacji, który standardowo korzysta z portu 443, to

A. DHCP
B. HTTPS
C. DNS
D. SMTP
DHCP, czyli Dynamic Host Configuration Protocol, jest protokołem używanym do automatycznego przypisywania adresów IP urządzeniom w sieci. Działa on na warstwie transportowej i nie ma związku z komunikacją aplikacji, ponieważ jego głównym celem jest zarządzanie adresacją IP, a nie przesyłaniem danych w takiej formie, jaką zapewnia HTTPS. Użytkownicy mogą mylnie postrzegać DHCP jako protokół związany z bezpieczeństwem, jednak jest to niepoprawne podejście, ponieważ nie oferuje on szyfrowania ani bezpiecznej wymiany danych. DNS, z drugiej strony, jest protokołem odpowiedzialnym za tłumaczenie nazw domen na adresy IP, co również nie ma związku z bezpiecznym przesyłaniem danych. Protokół DNS działa na porcie 53, co znacznie różni się od portu 443 używanego przez HTTPS. SMTP, czyli Simple Mail Transfer Protocol, jest protokołem do przesyłania wiadomości e-mail, działającym najczęściej na porcie 25. SMTP nie zapewnia szyfrowania ani zabezpieczenia danych w sposób, w jaki czyni to HTTPS. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że wszystkie protokoły komunikacyjne mają podobny cel; w rzeczywistości każdy z nich ma swoją specyfikę i zastosowanie. W kontekście bezpieczeństwa w Internecie, wybór odpowiedniego protokołu jest kluczowy, a nieprawidłowe zrozumienie ich funkcji może prowadzić do wprowadzenia w błąd w zakresie ochrony danych.

Pytanie 22

Backdoor to aplikacje, które

A. wykonują ataki DDOS
B. rejestrują i zapisują wszystkie naciśnięcia klawiszy na klawiaturze
C. monitorują aktywność użytkownika
D. przeprowadzają przejęcie kontroli nad systemem
Wiele osób myli backdoory z innymi rodzajami złośliwego oprogramowania, co prowadzi do nieporozumień na temat ich funkcji i zastosowań. Ataki DDoS, na przykład, polegają na przeciążeniu serwera poprzez wysyłanie dużej liczby zapytań, co nie ma nic wspólnego z bezpośrednim przejęciem kontroli nad systemem. Z kolei oprogramowanie rejestrujące naciśnięcia klawiszy, zwane keyloggerami, służy do zbierania informacji o aktywności użytkownika, ale również nie zapewnia zdalnego dostępu do systemu. Szpiegowanie działań użytkownika to jeszcze inny aspekt, który odnosi się do monitorowania aktywności bez umożliwienia atakującemu bezpośredniego wpływu na system. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do niewłaściwych metod zabezpieczeń, ponieważ organizacje mogą koncentrować swoje wysiłki na ochronie przed atakami DDoS czy keyloggerami, nie zdając sobie sprawy z zagrożeń związanych z backdoorami. W praktyce, właściwe zrozumienie różnic między tymi rodzajami zagrożeń jest kluczowe dla skutecznego zabezpieczenia systemów informatycznych i wdrażania odpowiednich procedur ochronnych zgodnych z najlepszymi praktykami w branży IT.

Pytanie 23

W systemie binarnym liczba FFFF (w szesnastkowym systemie) reprezentuje się jako

A. 0010 0000 0000 0111
B. 0000 0000 0000 0000
C. 1111 0000 0000 0111
D. 1111 1111 1111 1111
Przeanalizowanie innych odpowiedzi może ujawnić typowe błędy myślowe związane z konwersją liczb między systemami liczbowymi. W pierwszej z błędnych odpowiedzi, 0000 0000 0000 0000, mamy do czynienia z reprezentacją zera, co jest oczywiście niezgodne z wartością FFFF, która wynosi 65535. Często mylnie przyjmuje się, że wszystkie bity binarne mogą być zerowe, co jest sprzeczne z rzeczywistością, gdyż każda jednostka reprezentująca liczbę szesnastkową ma swoje odpowiedniki w binarnym zapisie. Z kolei druga odpowiedź, 1111 0000 0000 0111, sugeruje, że część bitów jest ustawiona na zero, co również jest niezgodne z pełną reprezentacją FFFF. W systemie binarnym każda cyfra szesnastkowa musi być dokładnie odwzorowana w grupach czterech bitów, co w tym przypadku nie miało miejsca. Ostatnia błędna odpowiedź, 0010 0000 0000 0111, również nie ma uzasadnienia w kontekście konwersji, ponieważ nie odpowiada ona rzeczywistej wartości żadnej z cyfr w zapisie FFFF. Błędy te często wynikają z niedostatecznej wiedzy na temat konwersji między systemami liczbowymi, co może prowadzić do poważnych pomyłek w programowaniu oraz analizie danych. Zrozumienie, w jaki sposób liczby są reprezentowane w różnych systemach, jest kluczowe dla programistów i inżynierów, którzy muszą być w stanie dokładnie interpretować dane.”

Pytanie 24

Jakiego rodzaju pliki powinno się stworzyć w systemie operacyjnym, aby zautomatyzować często wykonywane zadania, takie jak kopiowanie, tworzenie pliku lub folderu?

A. Konfiguracyjny
B. Inicjujący
C. Systemowy
D. Wsadowy
Wybór innych odpowiedzi opiera się na niepełnym zrozumieniu funkcji oraz zastosowania różnych typów plików w systemach operacyjnych. Pliki systemowe, mimo że są integralną częścią każdego systemu operacyjnego, nie są służą do automatyzacji działań. Ich głównym zadaniem jest zapewnienie stabilności oraz funkcjonalności systemu. W przypadku plików konfiguracyjnych, ich rola polega na ustawianiu parametrów i zachowania aplikacji, a nie na wykonywaniu sekwencji działań. Konfiguracja jest zazwyczaj statyczna i wymaga ręcznej ingerencji użytkownika. Z kolei pliki inicjujące, takie jak skrypty startowe, uruchamiają programy lub usługi, ale nie są zaprojektowane do automatyzacji powtarzalnych zadań. Często prowadzi to do mylnego rozumienia ich funkcji, co może skutkować nieefektywnym wykorzystaniem zasobów systemowych i czasochłonnymi operacjami. Kluczowym błędem myślowym jest pomylenie automatyzacji z konfigurowaniem lub uruchamianiem pojedynczych aplikacji, co ogranicza efektywność i wprowadza zbędne komplikacje. W praktyce, aby zoptymalizować procesy, warto używać plików wsadowych jako narzędzi do automatyzacji, co w dłuższej perspektywie przyczyni się do zwiększenia produktywności.

Pytanie 25

Aby w systemie Linux wyświetlić listę wszystkich aktywnych procesów, niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, można skorzystać z polecenia ps z opcją

A. -aux
B. -mem
C. -tty
D. -cmd
Odpowiedzi -tty, -cmd oraz -mem nie są odpowiednie do uzyskania listy wszystkich uruchomionych procesów w systemie Linux, a zrozumienie ich funkcji może pomóc uniknąć błędnych wniosków. Parametr -tty jest związany z wyświetlaniem procesów powiązanych z terminalem, co ogranicza widoczność do tych procesów, które są aktywne w danej sesji terminalowej. Ta odpowiedź może sugerować, że użytkownik myli pojęcie uruchomionych procesów z tymi, które są bezpośrednio powiązane z jego aktualną sesją, co jest nieprawidłowe w kontekście pełnej analizy systemu. Z kolei -cmd nie jest poprawnym parametrem dla polecenia ps; to może prowadzić do nieporozumień dotyczących sposobu przekazywania argumentów do procesów. Na koniec, -mem sugeruje filtrację procesów według ich wykorzystania pamięci, co także nie jest zgodne z celem uzyskania pełnej listy procesów. Takie podejście może wynikać z błędnego założenia, że użytkownik chce jedynie szczegółowych informacji o pamięci, a nie pełnego przeglądu procesów. Kluczowe jest, aby zrozumieć, że skuteczne zarządzanie systemem wymaga znajomości odpowiednich narzędzi i ich parametrów, co pozwala na bardziej efektowne monitorowanie i diagnozowanie problemów w systemie.

Pytanie 26

W języku Pascal odpowiednikiem instrukcji wyboru switch z języka C jest

A. select... case
B. when ... do ...
C. if... else ...
D. case ... of...
Odpowiedzi takie jak <b>select... case</b>, <b>when ... do ...</b> oraz <b>if... else ...</b> nie są odpowiednie w kontekście pytania o odpowiednik instrukcji wyboru <b>switch</b> w języku C. Wyrażenie <b>select... case</b> nie występuje w standardowym języku Pascal; może to być mylone z innymi językami, w których taka konstrukcja jest stosowana, ale zachodzi tu nieporozumienie dotyczące nazewnictwa i zastosowania. Z kolei konstrukcja <b>when ... do ...</b> jest specyficzna dla kontekstu użycia w programowaniu w Pascalu, ale nie pełni funkcji odpowiadającej <b>switch</b>. Dodatkowo, <b>if... else ...</b> to zupełnie inna konstrukcja, która służy do realizacji wyboru na podstawie warunków logicznych, a nie do wyboru z wielu opcji na podstawie wartości zmiennej. Warto również zauważyć, że <b>if... else ...</b> wymaga więcej kodu w przypadku sprawdzania wielu warunków, co może prowadzić do nieczytelności i trudności w zarządzaniu kodem. Tego rodzaju błędy w myśleniu wynikają często z nieprecyzyjnego rozumienia różnic między różnymi strukturami kontrolnymi w językach programowania oraz ich odpowiedników. Kluczowe jest zrozumienie, że każda konstrukcja ma swoje specyficzne zastosowanie i powinna być używana zgodnie z jej przeznaczeniem, aby kod był zarówno efektywny, jak i łatwy do zrozumienia.

Pytanie 27

W wyniku wprowadzenia polecenia: net user w konsoli systemu Windows, ukaże się

A. nazwa bieżącego użytkownika oraz jego hasło
B. dane o parametrach konta zalogowanego użytkownika
C. informacja pomocnicza na temat polecenia net
D. wykaz kont użytkowników
Wybór innych odpowiedzi może prowadzić do nieporozumień dotyczących funkcjonalności polecenia <span>net user</span>. Na przykład, stwierdzenie, że polecenie to wyświetli pomoc dotyczącą jego użycia, jest mylące. Aby uzyskać pomoc, użytkownik zwykle musi dodać do polecenia odpowiednią flagę, jak na przykład <span>net user /?</span>, co jasno wskazuje, że to nie jest domyślne działanie. Podobnie, nie jest prawdą, że polecenie to ujawnia nazwę aktualnego użytkownika i jego hasło. W rzeczywistości, hasła użytkowników nie są dostępne poprzez takie polecenia, aby zapewnić bezpieczeństwo i ochronę danych. Kolejne nieporozumienie polega na tym, że informacja o parametrach konta zalogowanego użytkownika nie jest prezentowana przy użyciu polecenia <span>net user</span>. Informacje o parametrach konta, takie jak data ostatniego logowania, są dostępne przy użyciu bardziej szczegółowych poleceń, które wymagają wskazania konkretnego konta, na przykład <span>net user nazwauzytkownika</span>. Dlatego, aby poprawnie korzystać z polecenia <span>net user</span>, ważne jest zrozumienie jego kontekstu i celów, co pozwala unikać typowych błędów w interpretacji jego wyników.

Pytanie 28

W systemie operacyjnym Linux zapis /dev/sdb3 wskazuje na

A. ścieżkę do plików binarnych uruchomieniowych systemu
B. drugą partycję na trzecim dysku
C. ścieżkę do zamontowanej pamięci flash "pendrive"
D. trzecią partycję na drugim dysku

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź wskazująca na trzecią partycję na drugim dysku jest poprawna ze względu na sposób, w jaki system Linux identyfikuje i adresuje urządzenia blokowe. W systemach Linux, urządzenia takie jak dyski twarde i partycje są reprezentowane w formie plików w katalogu /dev. W tym przypadku, /dev/sdb3 składa się z dwóch części: 'sdb', które oznacza drugi dysk (system zaczyna numerację od 'a', więc 'sda' to pierwszy dysk, 'sdb' to drugi), oraz '3', co odnosi się do trzeciej partycji na tym dysku. Zrozumienie tego schematu jest kluczowe przy zarządzaniu systemami plików, wykonywaniu operacji na partycjach czy przy diagnostyce problemów z dyskami. Na przykład, administratorzy systemów mogą używać poleceń takich jak 'fdisk' lub 'lsblk', aby zidentyfikować partycje i ich numerację, co pozwala na efektywne zarządzanie przestrzenią dyskową oraz tworzenie kopii zapasowych. Dobrą praktyką jest także dokumentowanie struktury dyskowej, co ułatwia późniejsze modyfikacje czy naprawy.

Pytanie 29

W przypadku, gdy osoba doznała porażenia prądem elektrycznym i jest pod jego działaniem, należy przede wszystkim

A. poluzować odzież w rejonie szyi
B. zatrudnić pogotowie ratunkowe
C. uwolnić osobę dotkniętą porażeniem od prądu
D. przystąpić do sztucznego oddychania
Uwolnienie porażonego spod działania prądu elektrycznego jest kluczowe w sytuacji porażenia, ponieważ prąd elektryczny może powodować poważne uszkodzenia ciała, w tym zaburzenia rytmu serca i zatrzymanie akcji serca. Aby skutecznie uwolnić osobę od źródła prądu, należy najpierw wyłączyć zasilanie, jeśli to możliwe, lub użyć przedmiotu izolującego, na przykład drewna lub plastiku, aby odsunąć źródło prądu od ofiary. W każdej sytuacji należy unikać kontaktu z porażonym, gdyż może to prowadzić do dalszych obrażeń. Po uwolnieniu osoby ważne jest, aby ocenić jej stan zdrowia, co może wymagać podjęcia działań ratunkowych, takich jak sztuczne oddychanie lub masaż serca, w zależności od jej stanu. Wzywanie pogotowia ratunkowego powinno być również niezwłoczne, szczególnie w przypadku utraty przytomności lub innych poważnych objawów. Zgodnie z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji, pierwszym krokiem w przypadku porażenia prądem jest zawsze usunięcie źródła zagrożenia.

Pytanie 30

W programowaniu obiektowym proces, w którym klasa pochodna ma dostęp do metod zdefiniowanych w klasie bazowej, określa się jako

A. polimorfizmem
B. dziedziczeniem
C. wirtualizacją
D. hermetyzacją
Dziedziczenie to kluczowy mechanizm w programowaniu obiektowym, który pozwala klasie pochodnej na korzystanie z pól i metod zdefiniowanych w klasie bazowej. Dzięki temu możliwe jest tworzenie hierarchii klas, co sprzyja ponownemu wykorzystaniu kodu oraz organizacji programów. Klasa pochodna może rozszerzać funkcjonalność klasy bazowej, dodając nowe metody czy pola lub nadpisując już istniejące metody, co daje elastyczność w projektowaniu. Przykładowo, jeśli mamy klasę 'Pojazd', która definiuje podstawowe właściwości, takie jak 'prędkość' i metodę 'jedź()', to klasa 'Samochód' może dziedziczyć te właściwości, a jednocześnie wprowadzać unikalne atrybuty, takie jak 'liczba drzwi', oraz nadpisywać metodę 'jedź()', aby uwzględnić specyfikę ruchu samochodu. Zastosowanie dziedziczenia wspiera zasady programowania obiektowego, takie jak zasada pojedynczej odpowiedzialności i otwarte-zamknięte, co prowadzi do bardziej zorganizowanego i łatwego w utrzymaniu kodu.

Pytanie 31

Wskaż standardową kombinację klawiszy, która umożliwia zaznaczenie wszystkich elementów w otwartym folderze programu Eksplorator Windows.

A. Ctrl + O
B. Ctrl + A
C. Ctrl + Z
D. Ctrl + X

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kombinacja klawiszy Ctrl + A jest standardowym skrótem klawiaturowym w systemie Windows, który służy do zaznaczania wszystkich obiektów w aktywnym oknie. Jest to niezwykle przydatna funkcjonalność, szczególnie w programie Eksplorator Windows, gdzie użytkownicy często muszą szybko wybrać wiele plików lub folderów. Zastosowanie tego skrótu znacznie przyspiesza pracę, eliminując konieczność ręcznego zaznaczania każdego elementu z osobna. Na przykład, w sytuacji, gdy chcesz skopiować wszystkie pliki z folderu na zewnętrzny dysk, użycie Ctrl + A pozwoli na szybkie zaznaczenie wszystkich obiektów, co zwiększa efektywność pracy i pozwala uniknąć błędów. Warto również zauważyć, że skróty klawiaturowe, takie jak Ctrl + A, są zgodne z dobrymi praktykami branżowymi, które promują efektywność i optymalizację pracy użytkowników. Dzięki znajomości takich skrótów użytkownik staje się bardziej kompetentny w obsłudze systemu operacyjnego, co przekłada się na oszczędność czasu i zwiększenie produktywności.

Pytanie 32

Jaką postać przyjmuje liczba 51(10) w systemie binarnym?

A. 110011
B. 110111
C. 101001
D. 101011

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zobacz, jak przekształcić liczbę 51 z systemu dziesiętnego na binarny. Po prostu dzielimy 51 przez 2, dostajemy 25 i resztę 1. Potem dzielimy 25 przez 2, co daje nam 12 z resztą 1. Później 12 na 2 to 6 z resztą 0, a 6 na 2 to 3 z resztą 0. Na koniec dzielimy 3 przez 2, co daje 1 z resztą 1, i 1 na 2 to 0 z resztą 1. Jak odczytamy reszty od końca do początku, dostajemy 110011. To bardzo fajne, bo te zasady są super ważne w informatyce i inżynierii. Rozumienie, jak przekształcać liczby, jest niezbędne w programowaniu i przy pracy z danymi binarnymi, na przykład w komputerach czy algorytmach. W sumie, tego typu umiejętności są przydatne w budowie systemów operacyjnych i obliczeniach.

Pytanie 33

Używając polecenia ```ipconfig /flushdns``` można przeprowadzić konserwację urządzenia sieciowego, która polega na

A. wyczyszczeniu bufora systemu nazw domenowych
B. zaktualizowaniu ustawień nazw interfejsów sieciowych
C. zwolnieniu dzierżawy adresu uzyskanego z DHCP
D. odnowieniu dzierżawy adresu IP

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie <span style="font-family: courier new, courier, monospace;">ipconfig /flushdns</span> jest używane do wyczyszczenia bufora systemu nazw domenowych (DNS) w systemie operacyjnym Windows. W praktyce oznacza to, że wszystkie zbuforowane wpisy DNS są usuwane, co pozwala na ponowne pobranie najświeższych informacji o adresach IP przypisanych do nazw domen. Tego rodzaju działanie jest szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy zmieniają się adresy IP serwerów, co może prowadzić do problemów z dostępem do stron internetowych. Na przykład, jeśli serwer zmienił adres IP, a Twoje urządzenie nadal korzysta z przestarzałej informacji w buforze DNS, możesz napotkać problemy z połączeniem. Regularne używanie tego polecenia może pomóc w uniknięciu takich problemów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu sieciami. Użytkownicy oraz administratorzy powinni być świadomi znaczenia buforowania DNS oraz sytuacji, w których oczyszczenie tego bufora jest zasadne. To polecenie jest częścią rutynowej konserwacji sieciowej i powinno być stosowane w przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów z dostępem do zasobów internetowych.

Pytanie 34

Jakie rodzaje partycji dysków występują w systemie Windows?

A. Podstawowa, rozszerzona oraz dysk logiczny
B. Dodatkowa, rozszerzona, wymiany oraz dysk logiczny
C. Podstawowa, rozszerzona, wymiany, dodatkowa
D. Dodatkowa, podstawowa, rozszerzona, wymiany oraz dysk logiczny

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W Windowsie mamy trzy główne typy partycji: podstawową, rozszerzoną i logiczną. Partycja podstawowa to ta, której zwykle używamy do instalacji systemu operacyjnego, bo BIOS lub UEFI mogą ją bezpośrednio odpalić. Z kolei partycja rozszerzona nie jest uruchamiana bezpośrednio, ale działa jak pojemnik dla innych partycji, czyli logicznych. To jest mega przydatne, bo mamy ograniczenie do czterech partycji podstawowych na jednym dysku. Partycje logiczne to te, gdzie przechowujemy dane i możemy ich używać w różnych systemach plików, takich jak NTFS czy FAT32. W sumie, dobrze zarządzanie tymi typami partycji pomaga w lepszym wykorzystaniu przestrzeni na dysku i lepszej organizacji danych, co jest według mnie kluczowe w pracy z systemami operacyjnymi.

Pytanie 35

Symbol umieszczony na tabliczce znamionowej urządzenia jest oznaczeniem

Ilustracja do pytania
A. izolacji dodatkowej.
B. separacji obwodów urządzenia.
C. zabezpieczenia różnicowo-prądowego.
D. izolacji roboczej.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Doskonale! Wybrałeś/aś prawidłową odpowiedź, czyli izolację dodatkową. Symbol, który widnieje na tabliczce znamionowej urządzenia to kwadrat wpisany w inny kwadrat, który jest międzynarodowym symbolem oznaczającym izolację dodatkową. Oznacza to, że urządzenie zostało zaprojektowane tak, aby zapewnić dodatkowe środki ochrony przed porażeniem elektrycznym, oprócz podstawowej izolacji. To zgodne z międzynarodowymi standardami bezpieczeństwa dla urządzeń elektrycznych. Izolacja dodatkowa to szczególnie ważna cecha dla urządzeń, które mogą być narażone na uszkodzenia mechaniczne lub ekstremalne warunki, takie jak wilgotność czy temperatura. Dodatkowe zabezpieczenie pomaga zapobiegać porażeniu elektrycznym, nawet jeżeli podstawowa izolacja zostanie przerwana.

Pytanie 36

Osoby korzystające z dysków SSD w ramach rekomendowanych działań konserwacyjnych nie powinny przeprowadzać

A. defragmentacji dysku
B. regularnych kopii zapasowych danych
C. czyszczenia wnętrza komputera z kurzu
D. systematycznego skanowania dysku programem antywirusowym

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Defragmentacja dysku jest procesem, który w przypadku tradycyjnych dysków twardych (HDD) ma na celu uporządkowanie rozproszonych fragmentów plików, co prowadzi do przyspieszenia dostępu do danych. Jednak w przypadku dysków SSD, defragmentacja jest nie tylko zbędna, ale także może przyczynić się do ich szybszego zużycia. Dyski SSD działają na zasadzie pamięci flash, która nie wymaga defragmentacji, ponieważ nie mają mechanicznych części, które mogłyby wpływać na szybkość dostępu do danych. W praktyce, systemy operacyjne, takie jak Windows, automatycznie dostosowują się do tego, nie wykonując defragmentacji na dyskach SSD. Rekomendowane jest natomiast korzystanie z narzędzi optymalizacyjnych, które przeprowadzają tzw. TRIM, co pozwala na zarządzanie przestrzenią i zwiększa żywotność dysku. Użytkownicy SSD powinni skupić się na regularnym aktualizowaniu oprogramowania oraz tworzeniu kopii zapasowych, aby zabezpieczyć swoje dane.

Pytanie 37

Minimalna odległość pomiędzy sąsiednimi monitorami powinna wynosić 0,6 m, a między pracownikiem a tyłem obok stojącego monitora przynajmniej

A. 2,0 m
B. 1,5 m
C. 0,8 m
D. 1,0 m

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 0,8 m jest poprawna, ponieważ standardy ergonomiczne oraz zasady bezpieczeństwa w miejscu pracy zalecają, aby odległość między pracownikiem a tyłem sąsiedniego monitora wynosiła co najmniej 0,8 m. Taki dystans minimalizuje ryzyko wystąpienia efektu paraliżującego, który może być spowodowany zbyt bliskim sąsiedztwem monitorów. Przestrzeń ta umożliwia także swobodne ruchy, co jest istotne z perspektywy komfortu i wydajności pracy. Przykładowo, w biurach open space, zachowanie odpowiednich dystansów wpływa na organizację przestrzeni i zminimalizowanie problemów związanych z odblaskami oraz hałasem. Ponadto, przestrzeganie tych norm sprzyja poprawie zdrowia pracowników przez zmniejszenie stresu związane z bliskim sąsiedztwem ekranów, co może prowadzić do zmniejszenia liczby przypadków zespołu cieśni nadgarstka czy bólu pleców. Standardy BHP oraz wytyczne instytucji takich jak OSHA (Occupational Safety and Health Administration) podkreślają znaczenie zachowania odpowiednich odległości w celu zapewnienia komfortu i bezpieczeństwa w miejscu pracy.

Pytanie 38

Którego programu nie da się wykorzystać, aby przywrócić dane w systemie Windows na podstawie wcześniej zrobionej kopii?

A. FileCleaner
B. Acronis True Image
C. Norton Ghost
D. Clonezzilla

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
FileCleaner to program przeznaczony głównie do oczyszczania systemu operacyjnego z niepotrzebnych plików oraz poprawy jego wydajności. Nie jest narzędziem do odzyskiwania danych ani do zarządzania kopiami zapasowymi. W przeciwieństwie do innych wymienionych programów, takich jak Norton Ghost, Clonezilla czy Acronis True Image, FileCleaner nie wspiera procesów tworzenia ani przywracania obrazów systemu. Przykładami zastosowań FileCleaner są usuwanie cache przeglądarek, plików tymczasowych czy nieużywanych aplikacji, co może w pewnym stopniu poprawić wydajność systemu, ale nie ma związku z odzyskiwaniem danych. Z punktu widzenia standardów branżowych, programy do odzyskiwania danych powinny umożliwiać użytkownikom przywracanie systemu do stanu z określonego momentu, co w przypadku FileCleaner nie jest możliwe, dlatego ta odpowiedź jest prawidłowa.

Pytanie 39

Industry Standard Architecture to norma magistrali, według której szerokość szyny danych wynosi

A. 128 bitów
B. 64 bitów
C. 32 bitów
D. 16 bitów

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 16 bitów jest poprawna, ponieważ Industry Standard Architecture (ISA) to architektura magistrali, która została zaprojektowana w latach 80. XX wieku i jest jednym z kluczowych standardów dla komputerów osobistych. Szerokość szyny danych wynosząca 16 bitów oznacza, że w jednym cyklu zegara systemu można przesyłać 16 bitów danych. Taki rozmiar szyny umożliwiał wówczas efektywne przetwarzanie danych w aplikacjach komputerowych, które były popularne w tamtym okresie, jak gry czy oprogramowanie biurowe. W kontekście standardów branżowych, ISA odegrała fundamentalną rolę w kształtowaniu architektur komputerowych. Umożliwiła rozwój kart rozszerzeń, które mogły być używane w komputerach osobistych, co w znaczący sposób przyczyniło się do rozwoju rynku PC. Dzięki zdefiniowanej szerokości szyny, inżynierowie mogli zaprojektować bardziej złożone systemy, co pozwoliło na lepszą wydajność i elastyczność w tworzeniu nowych technologii.

Pytanie 40

Procesory AMD, które posiadają gniazdo AM2+, będą działały prawidłowo na płycie głównej z podstawką socket

A. AM3
B. AM2
C. FM2
D. AM3+

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź AM2 jest prawidłowa, ponieważ procesory AMD z rodziny AM2+ są zgodne z podstawką AM2. W rzeczywistości, socket AM2+ został zaprojektowany jako rozszerzenie AM2, co oznacza, że procesory przystosowane do AM2+ mogą być używane w płytach głównych z gniazdem AM2. Pamiętaj, że podczas stosowania procesora AM2+ w płycie głównej AM2, należy zwrócić uwagę na odpowiednią wersję BIOS, która może być wymagana, aby zapewnić pełną funkcjonalność i stabilność systemu. Zastosowanie takiej konfiguracji pozwala na zwiększenie wydajności w starszych systemach. Istotne jest, aby przed zakupem nowego procesora upewnić się, że płyta główna obsługuje odpowiednią wersję BIOS, aby uniknąć problemów z kompatybilnością. Dobrą praktyką jest korzystanie z dokumentacji producenta płyty głównej oraz z narzędzi do rozpoznawania sprzętu, aby dokładnie sprawdzić, jakie procesory są wspierane przez dany model.