Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 22 kwietnia 2026 17:32
Data zakończenia: 22 kwietnia 2026 17:46

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W języku JavaScript, aby zweryfikować, czy liczba leży w zakresie 100,200>, należy użyć:

A. if(liczba>100 && liczba <=200)

B. if(liczba<100 || liczba>=200)

C. if (liczba>100 || liczba<=200)

D. if(liczba<100 && liczba<=200)

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi używa operatora OR (||), co jest błędne, ponieważ warunek ten sprawdza, czy liczba jest większa niż 100 LUB mniejsza lub równa 200. Taki zapis może prowadzić do sytuacji, w których liczba poza przedziałem też zostanie zaakceptowana, na przykład -50, co nie jest zgodne z intencją sprawdzania zakresu. W drugiej odpowiedzi zastosowano również operator OR, a zapis if(liczba < 100 || liczba >= 200) implikuje, że liczba może być mniejsza niż 100 lub większa lub równa 200, co również wyklucza liczby w zakresie 100-200 i jest niespójne z założonym celem. Ostatnia z błędnych odpowiedzi używa operatora AND, ale zapis if(liczba < 100 && liczba <= 200) sprawdza, czy liczba jest jednocześnie mniejsza niż 100 oraz mniejsza lub równa 200, co nie ma sensu, ponieważ nie ma liczb, które mogą spełniać obydwa warunki jednocześnie. Dlatego kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy operatorami logicznymi AND i OR oraz zrozumienie, jak wpływają one na zakresy wartości w kontekście programowania w JavaScript.

Pytanie 2

W języku PHP zmienna $_GET jest zmienną

A. zwykłą, utworzoną przez autora witryny

B. predefiniowaną, używaną do przesyłania informacji do skryptów PHP za pośrednictwem adresu URL

C. utworzoną przez autora strony, używaną do przesyłania danych z formularza przez adres URL

D. predefiniowaną, wykorzystywaną do zbierania wartości formularza po nagłówkach żądania HTTP (dane z formularza nie są widoczne w adresie)

Niepoprawne odpowiedzi prowadzą do nieporozumień dotyczących funkcji i konstrukcji zmiennej $_GET. W przeciwieństwie do stwierdzenia, że zmienna ta jest zdefiniowana przez twórcę strony, $_GET jest predefiniowaną zmienną, co oznacza, że jest dostarczana przez PHP jako część jego standardowej biblioteki. Również błędne jest twierdzenie, że dane przekazywane przez $_GET nie są widoczne w adresie URL. W rzeczywistości, jednym z kluczowych elementów działania $_GET jest to, że dane są rzeczywiście dołączane do adresu URL, co czyni je publicznie dostępnymi. Takie podejście może być użyteczne w przypadku, gdy chcemy, aby dane były łatwe do udostępnienia lub w przypadku, gdy chcemy umożliwić użytkownikom zakładanie zakładek na konkretne wyniki wyszukiwania. Niedopuszczalne jest także określanie $_GET jako 'zwykłej' zmiennej, ponieważ jej funkcjonalność jest ściśle związana z interakcją z protokołem HTTP i sposobem, w jaki dane są przesyłane pomiędzy klientem a serwerem. W kontekście aplikacji webowych, kluczowe jest, aby deweloperzy rozumieli nie tylko techniczne aspekty używania $_GET, ale także konsekwencje związane z bezpieczeństwem, takie jak ryzyko ataków XSS (Cross-site scripting) i potrzeba sanitizacji danych, które mogą pochodzić od użytkowników.

Pytanie 3

Jakie wyrażenie logiczne w języku PHP weryfikuje, czy zmienna1 znajduje się w przedziale jednostronnie domkniętym <-5, 10)?

A. $zmienna1 >= -5 && $zmienna1 < 10

B. $zmienna1 <= -5 || $zmienna1 < 10

C. $zmienna1 <= -5 && $zmienna1 < 10

D. $zmienna1 >= -5 || $zmienna1 < 10

Wyrażenie logiczne $zmienna1 >= -5 && $zmienna1 < 10 jest poprawne, ponieważ precyzyjnie określa przedział jednostronnie domknięty <-5, 10). W tym przypadku, aby zmienna1 należała do tego przedziału, musi być większa lub równa -5 oraz jednocześnie mniejsza od 10. To oznacza, że -5 jest włączone do przedziału, podczas gdy 10 już nie. W praktycznym użyciu tego wyrażenia, można je zastosować np. w walidacji danych wejściowych w formularzach, gdzie wartość powinna mieścić się w określonym zakresie. Dobre praktyki programistyczne sugerują, aby zawsze jasno określać zakresy wartości, aby unikać błędów logicznych, co jest szczególnie istotne w obszarze programowania warunkowego. Dodatkowo, proponowane wyrażenie jest również zgodne z zasadami czytelności kodu, ułatwiając jego późniejsze zrozumienie przez innych programistów.

Pytanie 4

Zastosowanie klauzuli PRIMARY KEY w poleceniu CREATE TABLE sprawi, że dane pole stanie się

A. indeksem klucza

B. indeksem unikalnym

C. kluczem obcym

D. kluczem podstawowym

Klauzula PRIMARY KEY w instrukcji CREATE TABLE definiuje unikalny identyfikator dla każdej rekord w tabeli, co oznacza, że pole oznaczone jako klucz podstawowy musi mieć unikalne wartości i nie może zawierać wartości NULL. Klucz podstawowy jest fundamentalnym elementem w relacyjnych bazach danych, ponieważ umożliwia tworzenie relacji między tabelami oraz zapewnia integralność danych. Na przykład, jeśli mamy tabelę 'Użytkownicy' z kolumną 'ID', która jest kluczem podstawowym, to każda wartość w tej kolumnie będzie unikalna, co pozwala na jednoznaczne identyfikowanie użytkowników. Zgodnie z normami SQL, klucz podstawowy może składać się z jednej lub wielu kolumn, a w przypadku złożonego klucza podstawowego, wszystkie kolumny muszą spełniać warunki unikalności oraz nie mogą mieć wartości NULL. W praktyce, użycie klucza podstawowego jest kluczowe dla organizacji danych i optymalizacji zapytań, ponieważ bazy danych mogą tworzyć indeksy na tych polach, co przyspiesza operacje wyszukiwania i sortowania.

Pytanie 5

Przedstawiony błąd, który pojawił się podczas interpretacji kodu PHP, może być spowodowany

Notice: Trying to access array offset on value of type null in C:\xampp\htdocs\1\biuro.php on line 38

A. brakiem bazy danych o nazwie podanej w funkcji mysqli_connect

B. niepowodzeniem w wykonaniu kwerendy na bazie danych

C. odwołaniem do niezadeklarowanej zmiennej

D. próbą odwołania do nieistniejącego elementu tablicy

Próba odwołania się do nieistniejącego elementu tablicy w języku PHP jest częstym źródłem błędów. Komunikat błędu wskazuje, że program próbował uzyskać dostęp do wartości w tablicy, która była typu null, czyli nie istniała. Dzieje się tak zazwyczaj, gdy indeks lub klucz, do którego próbujemy się odwołać, nie został wcześniej zainicjalizowany lub zawiera pustą wartość. Aby uniknąć takich błędów, dobrą praktyką jest zawsze sprawdzanie, czy dany indeks istnieje w tablicy przed próbą jego użycia. Można to zrobić za pomocą funkcji isset() lub array_key_exists(). Przykład poprawnego podejścia: jeżeli chcemy uzyskać dostęp do elementu tablicy $tablica['klucz'], najpierw możemy sprawdzić if(isset($tablica['klucz'])). Taka weryfikacja pozwala na unikanie błędów wykonawczych i zapewnia większą stabilność i niezawodność kodu. W kontekście większych aplikacji, gdzie dane są często przetwarzane dynamicznie, takie podejście znacząco zwiększa odporność na błędy, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 6

Na stronie internetowej zdefiniowano styl, który ma być stosowany tylko do określonych znaczników (takich jak niektóre nagłówki i wybrane akapity). W takim kontekście, aby przypisać styl do konkretnych elementów, najlepiej jest użyć

{ text-align: right; }

A. klasy

B. pseudoklasy

C. seletora akapitu

D. identyfikatora

Klasa w CSS jest jednym z najczęściej stosowanych mechanizmów do nadawania stylów elementom HTML na stronach internetowych Kiedy chcemy przypisać styl do kilku konkretnych znaczników które niekoniecznie są tego samego typu użycie klasy jest najlepszym rozwiązaniem Klasy są definiowane w arkuszu stylów przy użyciu kropki przed nazwą klasy na przykład .myClass Następnie można je przypisać do dowolnego elementu HTML dodając atrybut class w znaczniku elementu Co ważne jeden element może mieć przypisane wiele klas co umożliwia bardzo elastyczne zarządzanie stylami Na przykład jeżeli chcemy aby określone nagłówki i akapity miały ten sam kolor tła możemy stworzyć klasę .highlight i przypisać ją zarówno do nagłówków jak i akapitów Klasy są fundamentalnym elementem wykorzystywanym w CSS i są wspierane przez wszystkie przeglądarki zgodnie ze standardami W3C Dzięki nim możemy pisać czytelny i efektywny kod który jest łatwy w utrzymaniu i skalowalny Klasy pozwalają na wielokrotne użycie tego samego zestawu stylów co znacząco ułatwia modyfikację wyglądu strony

Pytanie 7

Wskaż właściwą zasadę związaną z integralnością danych w bazie danych?

A. pole klucza podstawowego musi mieć utworzony indeks

B. pole klucza podstawowego nie może pozostawać puste

C. w relacji 1..n pole klucza obcego łączy się z polem klucza obcego innej tabeli

D. pole klucza obcego nie może być puste

Pole klucza podstawowego, definiujące unikalność wierszy w tabeli, nie może być puste. Jest to fundamentalna zasada normalizacji baz danych, która zapewnia integralność danych oraz ich jednoznaczność. W praktyce oznacza to, że każda tabela w relacyjnej bazie danych musi mieć przynajmniej jeden klucz podstawowy, który nie dopuszcza do pojawienia się dwóch identycznych rekordów. Na przykład, w bazie danych klientów, numer identyfikacyjny klienta (np. PESEL lub ID) powinien być kluczem podstawowym. Dzięki temu można jednoznacznie identyfikować każdy rekord, co jest kluczowe dla operacji takich jak aktualizacja lub usunięcie danych. Dobrą praktyką jest także zapewnienie, aby klucz podstawowy był prosty w użyciu, zrozumiały dla użytkowników oraz, w miarę możliwości, niemożliwy do zmiany, co zmniejsza ryzyko błędów przy zarządzaniu danymi. Dodatkowo, klucz podstawowy powinien być indeksowany, co przyspiesza operacje wyszukiwania, ale jego podstawową cechą pozostaje unikalność i obowiązek posiadania wartości.

Pytanie 8

W CSS, aby stylizować tekst przy użyciu przekreślenia, podkreślenia dolnego lub górnego, należy użyć atrybutu

A. text-decoration

B. text-indent

C. text-align

D. text-transform

Atrybut text-decoration w CSS jest kluczowy do formatowania tekstu, umożliwiając zastosowanie efektów takich jak przekreślenie, podkreślenie dolne oraz górne. Można go użyć w prosty sposób, na przykład: 'text-decoration: underline;' dodaje podkreślenie do tekstu, natomiast 'text-decoration: line-through;' umożliwia przekreślenie. Dzięki tym efektom, projektanci stron mogą skutecznie komunikować różne stany tekstu, takie jak usunięte lub nieaktualne informacje. Standardy CSS, określone przez W3C, zalecają użycie text-decoration w kontekście dostępności, co poprawia czytelność i umożliwia lepsze zrozumienie treści przez użytkowników. Warto pamiętać, że text-decoration posiada również wartość 'none', co pozwala na usunięcie wszelkich dekoracji z tekstu. Dzięki temu deweloperzy mogą z łatwością dostosować wygląd tekstu zgodnie z wymaganiami projektu, co stanowi dobrą praktykę w responsywnym web designie.

Pytanie 9

Poniższy fragment kodu PHP funkcjonuje poprawnie i ma na celu wyświetlenie na stronie internetowej informacji pobranych kwerendą z bazy danych. Ile pól zostanie wyświetlonych na stronie?

$ile = mysqli_num_rows($zapytanie);
for ($i = 0; $i < $ile; $i++) 
{
    $wiersz = mysqli_fetch_row($zapytanie); 
    echo "<p>Klient: $wiersz[0] $wiersz[1], adres: $wiersz[2] </p>";
}

A. Z czterech pól

B. Z jednego pola

C. Z trzech pól

D. Z dwóch pól

Kod PHP wyświetla dane z bazy danych przy użyciu funkcji mysqli_fetch_row, która zwraca wiersz danych jako tablicę. W tym przypadku, wiersz zawiera trzy elementy: '$wiersz[0]', '$wiersz[1]' oraz '$wiersz[2]'. Pierwszy element '$wiersz[0]' odpowiada nazwisku klienta, drugi '$wiersz[1]' to imię klienta, a trzeci '$wiersz[2]' to adres. Wyświetlanie danych w formacie HTML (znacznik ) wskazuje, że wszystkie trzy elementy są używane do stworzenia czytelnej prezentacji. W praktyce, korzystanie z mysqli_num_rows do określenia liczby zwróconych wierszy pozwala na dynamiczne przetwarzanie danych z bazy danych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania PHP. Zastosowanie pętli for umożliwia iterację przez wszystkie wiersze wynikowe i wyświetlenie ich w odpowiedniej formie. Takie podejście jest powszechnie stosowane przy budowaniu aplikacji webowych, gdzie wyświetlanie danych z bazy jest kluczowym elementem interakcji z użytkownikiem.

Pytanie 10

W kodzie HTML stworzono formularz, który wysyła informacje do pliku formularz.php. Po naciśnięciu przycisku typu submit, przeglądarka zostaje przekierowana na wskazany adres. Na podstawie podanego adresu /formularz.php?imie=Anna&nazwisko=Kowalska można stwierdzić, że dane do pliku formularz.php zostały wysłane za pomocą metody:

A. POST

B. SESSION

C. COOKIE

D. GET

Poprawna odpowiedź wskazuje na metodę GET. Jako jedna z dwóch podstawowych metod przesyłania danych w protokole HTTP, GET przesyła informacje poprzez dołączenie ich do adresu URL. I tak, jeżeli na załączonym obrazku widzimy adres URL zawierający parametry (np. imię=Anna&nazwisko=Kowalska) dołączone do adresu pliku formularz.php, to oznacza, że dane zostały przesłane właśnie tą metodą. Jest to zgodne z dobrymi praktykami i standardami branżowymi, które zalecają użycie metody GET zwłaszcza przy przesyłaniu niewielkich ilości danych, które nie wymagają specjalnego zabezpieczenia. Ważne jednak jest zrozumienie, że metoda GET nie jest odpowiednia, gdy przesyłane dane są poufne, np. hasła, ponieważ są one widoczne w pasku adresu przeglądarki. Ponadto, warto zauważyć, że dane przesyłane metodą GET mogą być zapisane w historii przeglądarki, co również ma swoje implikacje bezpieczeństwa.

Pytanie 11

Zawarte polecenie SQL wykonuje

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;

A. ustalić wartość kolumny id_klasy na 1 dla wszystkich rekordów w tabeli Uczen

B. ustalić wartość pola Uczen na 1

C. powiększyć wartość pola Uczen o jeden

D. zwiększyć o jeden wartość w kolumnie id_klasy dla wszystkich rekordów tabeli Uczen

Polecenie SQL, które analizujemy, to: `UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;`. Jego celem jest zwiększenie wartości w kolumnie `id_klasy` o jeden dla wszystkich rekordów w tabeli `Uczen`. Wykorzystanie operacji `SET` w poleceniu `UPDATE` umożliwia modyfikację istniejących danych w bazie. W tym przypadku każda wartość w kolumnie `id_klasy` zostaje powiększona o jeden. To technika często stosowana przy aktualizacjach, gdzie potrzebujemy inkrementować wartości, np. w przypadku liczników, numeracji czy przesuwania pozycji. Stosowanie `UPDATE` zgodnie z dobrymi praktykami wymaga ostrożności, zwłaszcza przy operacjach masowych, aby unikać niezamierzonych zmian w danych. Ważne jest, aby przed wykonaniem takich operacji upewnić się, że kopia zapasowa danych jest dostępna, a operacja została przetestowana w środowisku testowym, aby uniknąć potencjalnych problemów w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 12

Aby uczynić stronę internetową bardziej dostępną dla osób niewidomych, należy przypisać obrazom wyświetlanym za pomocą znacznika img odpowiedni atrybut

A. style

B. alt

C. text

D. src

Wybór niewłaściwych atrybutów do oznaczania obrazów może prowadzić do dużych problemów w dostępności stron internetowych. Atrybut src, który jest używany do określenia źródła pliku graficznego, nie dostarcza żadnych informacji o treści obrazu, co czyni go nieodpowiednim do zastosowania w kontekście dostępności. Atrybut ten jest zasadniczo informacyjny dla przeglądarki, ale nie dla użytkowników z dysfunkcją wzroku. Z kolei atrybut text, który w ogóle nie istnieje w kontekście znaczników img, wskazuje na brak zrozumienia standardów HTML, co może prowadzić do poważnych błędów w kodzie. Atrybut style, służący do definiowania stylów CSS dla elementu, również nie ma zastosowania w kontekście dostępności treści graficznych. Właściwe zrozumienie roli atrybutów w HTML jest kluczowe dla tworzenia stron internetowych, które są zarówno estetyczne, jak i funkcjonalne dla wszystkich użytkowników. Ignorowanie odpowiednich praktyk i standardów w zakresie dostępności, jak zasady WCAG, prowadzi do wykluczenia wielu użytkowników, co jest nie tylko nieetyczne, ale także sprzeczne z coraz bardziej wprowadzanymi regulacjami prawnymi dotyczącymi dostępności w Internecie. Dlatego kluczowe jest, aby projektanci i deweloperzy stron internetowych posiadali solidną wiedzę na temat dostępności oraz stosowali się do najlepszych praktyk w tym zakresie.

Pytanie 13

Wynikiem realizacji zamieszczonego kodu PHP jest pokazanie komunikatu

A. warunek3

B. warunek2

C. warunek1

D. warunek4

Analizując kod PHP, można zauważyć, że użycie operatorów logicznych jest kluczowe do zrozumienia jego działania. Operator „AND” (&&) zwraca true tylko wtedy, gdy oba operandy są prawdziwe, natomiast „OR” (||) zwraca true, jeśli przynajmniej jeden z operandów jest prawdziwy. Pierwszy warunek sprawdza połączenie ($a && $b) oraz ($c && $d). Ponieważ $a i $c są true, a $b i $d są false, oba wyrażenia zwracają false, co powoduje, że całość jest false. Drugi warunek sprawdza ($a && $b) lub ($c || $d). Tutaj ($c || $d) zwraca true, ponieważ $c jest true. Trzeci warunek to „elseif” z ($c && $d) lub (! $a), gdzie ($c && $d) jest false, ale (! $a) również jest false, bo $a jest true. Kod kończy się „else” jako ostatnią opcją, która nie zostanie wykonana, ponieważ drugi warunek jest prawdziwy. Typowy błąd polega na niewłaściwej interpretacji kolejności wykonywania operatorów i braku zrozumienia, kiedy wyrażenie logiczne zwraca true, co jest częstym problemem w programowaniu logicznego przepływu w aplikacjach. Zrozumienie i poprawne zastosowanie operatorów logicznych jest fundamentalne w tworzeniu warunków, które pomagają w kontrolowaniu przepływu programu zgodnie z zamierzonymi założeniami projektowymi.

Pytanie 14

Wbudowanym w pakiet XAMPP narzędziem służącym do zarządzania bazą danych jest

A. pgAdmin

B. SQLite

C. phpMyAdmin

D. MySQL Workbench

Poprawną odpowiedzią jest phpMyAdmin, bo to właśnie to narzędzie jest domyślnie zintegrowane z pakietem XAMPP jako panel do zarządzania bazą danych MySQL/MariaDB przez przeglądarkę. Po instalacji XAMPP masz zazwyczaj skrót „phpMyAdmin” w panelu kontrolnym, a samo narzędzie jest dostępne pod adresem typu http://localhost/phpmyadmin. Nie trzeba nic dodatkowo instalować ani konfigurować, poza uruchomieniem modułu Apache i MySQL/MariaDB w XAMPP. Z mojego doświadczenia to jest pierwsze miejsce, gdzie większość osób zaczyna przygodę z bazami danych w środowisku lokalnym. phpMyAdmin to aplikacja webowa napisana w PHP, która pozwala wykonywać większość typowych operacji administracyjnych na bazie: tworzenie i usuwanie baz danych, tworzenie tabel, modyfikacja struktury (typy pól, klucze główne, indeksy), wstawianie i edycja rekordów, eksport i import danych (np. pliki .sql), nadawanie uprawnień użytkownikom. Dla początkujących to ogromne ułatwienie, bo nie trzeba od razu pisać ręcznie długich zapytań SQL – wiele rzeczy da się „wyklikać”, a phpMyAdmin dodatkowo pokazuje, jakie zapytania SQL wygenerował. To jest fajny sposób, żeby stopniowo oswajać się ze składnią SQL. W dobrych praktykach pracy z XAMPP przyjmuje się, że w środowisku developerskim phpMyAdmin jest jak najbardziej ok. Można szybko tworzyć bazy testowe dla projektów PHP, WordPressa czy innych CMS-ów, robić eksport bazy z localhosta i import na serwer produkcyjny. Przy większych, profesjonalnych wdrożeniach często używa się bardziej zaawansowanych narzędzi lub linii komend, ale nawet wtedy phpMyAdmin zostaje jako wygodne narzędzie pomocnicze. Ważne jest tylko, żeby w środowisku produkcyjnym odpowiednio zabezpieczyć dostęp do phpMyAdmin (hasła, ograniczenia IP, dodatkowe uwierzytelnianie), bo domyślnie nie jest to narzędzie projektowane z myślą o wystawianiu „na świat” bez żadnych zabezpieczeń. W kontekście nauki programowania webowego i baz danych warto świadomie korzystać z phpMyAdmin: podglądać generowane zapytania SQL, ćwiczyć tworzenie relacji, kluczy obcych, backupów. To narzędzie jest na tyle popularne, że praktycznie w każdym hostingu współdzielonym znajdziesz bardzo podobny panel, więc umiejętność pracy z phpMyAdmin przydaje się później w realnych projektach komercyjnych.

Pytanie 15

Jaki styl CSS umożliwia ustawienie wyrównania tekstu do prawej strony?

A. tekst

B. tekst

C. tekst

D. tekst

Odpowiedź tekst jest poprawna, ponieważ właściwość CSS 'text-align' jest standardowym sposobem definiowania wyrównania tekstu w elemencie blokowym, takim jak . Używając 'text-align: right', tekst wewnątrz elementu zostanie wyrównany do prawej strony, co jest szczególnie przydatne w przypadku projektów webowych, gdzie estetyka i układ treści mają kluczowe znaczenie. Dzięki CSS można z łatwością zmieniać wyrównanie tekstu w zależności od wymagań projektu, co pozwala na elastyczne dostosowywanie stylów do różnych urządzeń i rozmiarów ekranów. Warto również wspomnieć, że stosowanie CSS do stylizacji dokumentów HTML jest zgodne z zasadami kaskadowych arkuszy stylów, co zapewnia separację treści od prezentacji i ułatwia zarządzanie stylami w większych projektach. Dobrą praktyką jest stosowanie zewnętrznych lub wewnętrznych arkuszy stylów zamiast inline stylingu, co zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego utrzymanie.

Pytanie 16

W PHP typ float oznacza

A. typ łańcuchowy

B. typ całkowity

C. typ zmiennoprzecinkowy

D. typ logiczny

W języku PHP typ 'float' jest używany do reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych, co oznacza, że może on przechowywać liczby z częścią dziesiętną. Jest to kluczowy element programowania, ponieważ pozwala na bardziej precyzyjne obliczenia, które są niezbędne w wielu zastosowaniach, takich jak obliczenia finansowe czy analizy naukowe. Dzięki użyciu typu float, programiści mogą używać skomplikowanych algorytmów, które wymagają operacji na liczbach niecałkowitych. W praktyce, kiedy potrzebujemy obliczyć ceny z podatkiem lub odsetkami, użycie float pozwala na dokładniejsze wyniki niż w przypadku typów całkowitych. Należy również pamiętać, że przy pracy z typem float warto stosować funkcje takie jak round(), aby uniknąć problemów z precyzją wyników, które mogą wynikać z ograniczeń reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych w pamięci komputera. Warto także zaznaczyć, że zgodnie z dokumentacją PHP, float jest zgodny z standardem IEEE 754, co zapewnia jego szeroką kompatybilność z innymi systemami oraz językami programowania.

Pytanie 17

Aby cofnąć uprawnienia dostępu do serwera MySQL, należy wykorzystać polecenie

A. REVOKE

B. USAGE

C. GRANT

D. DELETE

Aby odebrać prawa dostępu do serwera MySQL, używa się polecenia REVOKE. To polecenie jest kluczowe w zarządzaniu uprawnieniami użytkowników w systemie zarządzania bazą danych MySQL. REVOKE pozwala na usunięcie wcześniej przydzielonych praw dostępu do określonych zasobów, takich jak tabele, bazy danych lub inne obiekty. Przykładowo, aby odebrać prawo SELECT dla użytkownika 'janek' na tabeli 'produkty', należy użyć komendy: REVOKE SELECT ON produkty FROM 'janek'@'localhost';. Dzięki temu użytkownik 'janek' nie będzie miał możliwości wykonywania zapytań SELECT na tej tabeli. Warto zaznaczyć, że REVOKE działa w oparciu o hierarchię uprawnień, co oznacza, że można je łączyć z innymi poleceniami, aby skutecznie zarządzać dostępem. Zgodnie z dokumentacją MySQL, REVOKE jest integralną częścią systemu autoryzacji, co czyni je niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa danych w bazach danych. Użycie REVOKE jest również istotne w kontekście audytów bezpieczeństwa, gdzie konieczne jest zarządzanie dostępem do danych.

Pytanie 18

Jaką funkcję w języku PHP można wykorzystać do weryfikacji typu zmiennej?

A. strrev()

B. foreach()

C. switch()

D. var_dump()

Funkcja var_dump() w języku PHP jest niezwykle przydatna do sprawdzania typu zmiennej, ponieważ wyświetla zarówno wartość zmiennej, jak i jej typ. Dzięki temu programista może szybko zrozumieć, co dokładnie znajduje się w danej zmiennej. Na przykład, jeśli mamy zmienną $a przypisaną do wartości 5, używając var_dump($a), uzyskamy wynik 'int(5)', co wskazuje, że zmienna jest typu całkowitego. Z kolei dla zmiennej $b, która jest tablicą, var_dump($b) pokaże strukturę tablicy oraz jej zawartość. Użycie var_dump() jest zgodne z dobrymi praktykami debugowania w PHP, ponieważ umożliwia identyfikację problemów z typami danych, co jest kluczowe w kontekście typowania dynamicznego, jakie ma miejsce w PHP. Dodatkowo, var_dump() jest często stosowane w sytuacjach, gdy programista chce szybko zweryfikować, co znajduje się w zmiennych podczas rozwoju aplikacji, co przyspiesza proces debugowania i pozwala na łatwiejsze znalezienie błędów w logice aplikacji.

Pytanie 19

O czym informuje przeglądarkę internetową zapis <!DOCTYPE html>?

A. W dokumencie wszystkie tagi są zapisane wielkimi literami.

B. Dokument jest zapisany w wersji HTML 4.

C. Dokument został zapisany w języku HTML 5.

D. W dokumencie każda etykieta musi być zamknięta, nawet te samozamykające.

Zapisywanie <!DOCTYPE html> na początku dokumentu informuje przeglądarkę, że dokument jest napisany w HTML5, co ma istotne znaczenie dla jego poprawnej interpretacji. HTML5 wprowadza wiele nowych elementów i atrybutów, które są kluczowe dla nowoczesnych aplikacji webowych, takich jak <header>, <footer>, <article> czy <section>, a także wspiera multimedia poprzez <audio> i <video>. Dzięki deklaracji <!DOCTYPE html> przeglądarki mogą stosować najnowsze standardy, co zapewnia lepszą zgodność i wsparcie dla responsywności, co jest niezbędne w erze urządzeń mobilnych. Ponadto, HTML5 wprowadza zasady dotyczące semantyki, co może poprawić SEO (optymalizację pod kątem wyszukiwarek) i dostępność treści dla osób z niepełnosprawnościami. W praktyce oznacza to, że tworząc nową stronę internetową, warto zawsze używać tej deklaracji, aby zapewnić, że przeglądarki renderują zawartość zgodnie z aktualnymi standardami.

Pytanie 20

W języku JavaScript potrzebne jest odwołanie się do elementu znajdującego się w pierwszym paragrafie danego fragmentu kodu HTML. Można to osiągnąć przy użyciu funkcji

<body> 
 <p>pierwszy paragraf</p> 
 <p>drugi paragraf</p> 
 <p>trzeci paragraf</p> 
 …

A. getElementById('p1')

B. getElementsByClassName('p.1')[0]

C. getElement('p')

D. getElementsByTagName('p')[0]

Odpowiedź getElementsByTagName("p")[0]; jest poprawna, ponieważ metoda getElementsByTagName zwraca kolekcję wszystkich elementów o danym tagu, w tym przypadku "p". Wywołując tę metodę, otrzymujemy tablicę wszystkich paragrafów na stronie, co pozwala na łatwy dostęp do pierwszego z nich, korzystając z indeksu [0]. Jest to standardowy sposób uzyskiwania dostępu do elementów w DOM w JavaScript. Zastosowanie tej metody jest zgodne z dobrą praktyką, umożliwiającą selekcję elementów w sposób dynamiczny i elastyczny. Przykładowo, jeśli chcemy zmienić tekst pierwszego paragrafu, możemy wykorzystać: document.getElementsByTagName("p")[0].innerText = 'Nowy tekst';. Dzięki temu możemy skutecznie manipulować zawartością stron internetowych, co jest kluczowe w rozwoju front-endu. Dodatkowo, metody takie jak getElementsByTagName są dobrze wspierane przez wszystkie nowoczesne przeglądarki, co zapewnia ich niezawodność w codziennej pracy programisty.

Pytanie 21

Do jakich zadań można wykorzystać program FileZilla?

A. publikacji strony internetowej

B. sprawdzania poprawności strony internetowej

C. analizowania skryptu na stronie

D. kompilowania skryptu na stronie

FileZilla to popularny klient FTP (File Transfer Protocol), który umożliwia przesyłanie plików między lokalnym komputerem a serwerem internetowym. Jego głównym zastosowaniem jest publikacja stron internetowych, co oznacza, że dzięki FileZilla można łatwo przenieść pliki HTML, CSS, JavaScript oraz inne zasoby na serwer, gdzie strona stanie się dostępna w Internecie. Przykładowo, jeśli stworzyłeś stronę w lokalnym środowisku, FileZilla pozwala na połączenie się z serwerem docelowym, a następnie na przesłanie wszystkich niezbędnych plików. Dobre praktyki branżowe zalecają również zarządzanie wersjami i regularne aktualizacje witryn, a FileZilla wspiera te procesy, umożliwiając łatwe synchronizowanie lokalnych katalogów z zawartością serwera. Dodatkowo, FileZilla obsługuje różne protokoły, takie jak SFTP czy FTPS, co zwiększa bezpieczeństwo transferu danych. Właściwe korzystanie z tego narzędzia jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego działania witryn oraz ich efektywnej publikacji.

Pytanie 22

W języku HTML stworzono odnośnik z symbolem #. Co się wydarzy po kliknięciu na podany link?

A. Otworzy się nowa karta przeglądarki zatytułowana dane

B. Strona przewinie się do elementu z id o nazwie dane

C. Zostanie użyty względny adres URL o nazwie dane

D. Uruchomi się skrypt o nazwie dane

Hiperłącze z użyciem znaku # w języku HTML odnosi się do identyfikatora (id) na tej samej stronie. Gdy użytkownik kliknie ten odsyłacz, przeglądarka przewinie stronę do elementu, który ma przypisany identyfikator 'dane'. To podejście jest powszechnie stosowane w celu ułatwienia nawigacji na długich stronach, gdzie użytkownicy mogą szybko przeskakiwać do interesujących ich sekcji. Przykład praktyczny może obejmować stronę z informacjami o produkcie, gdzie poszczególne sekcje, takie jak 'Specyfikacje', 'Opinie' czy 'FAQ', mają przypisane unikalne identyfikatory. Używając hiperłączy z #, użytkownicy mogą z łatwością dotrzeć do tych sekcji bez przewijania strony manualnie. Tego typu implementacja jest zgodna z zasadami dostępności i ułatwia nawigację, co jest szczególnie ważne w projektowaniu stron przyjaznych dla użytkownika. Ważne jest również, aby identyfikatory były unikalne w obrębie strony, co zapobiega potencjalnym konfliktom i pozwala na prawidłowe przewijanie.

Pytanie 23

Na ilustracji przedstawiono rezultat stosowania stylów CSS oraz odpowiadający mu kod HTML, który generuje ten przykład. Przyjmując, że marginesy wewnętrzne mają wartość 50 px, natomiast zewnętrzne wynoszą 20 px, styl CSS dla tego obrazu wygląda następująco

A. Odpowiedź D

B. Odpowiedź A

C. Odpowiedź B

D. Odpowiedź C

Odpowiedź C jest poprawna, ponieważ zdefiniowany styl CSS zawiera wszystkie elementy odpowiadające przedstawionemu formatowaniu obrazu. Styl ten określa kolor tła jako Teal, co jest zgodne z opisem wizualnym obrazu. Dodatkowo zastosowanie solidnej czarnej ramki o grubości 4 pikseli odpowiada profesjonalnym standardom, które zapewniają wyraźne oddzielenie obrazu od reszty treści przez wyróżnienie go. Zastosowanie marginesów zewnętrznych o wartości 20 pikseli oraz wewnętrznych paddingów o wartości 50 pikseli jest zgodne z podanym założeniem, co pozwala na właściwe umiejscowienie obrazu na stronie, dając przestrzeń wokół i wewnątrz elementu. Dbałość o takie szczegóły jest kluczowa dla tworzenia responsywnych i estetycznych stron internetowych. Praktyczne stosowanie tego typu stylizacji umożliwia poprawienie czytelności oraz przyciąga uwagę użytkowników na znaczące elementy strony. Warto przy tym pamiętać o zasadzie KISS (Keep It Simple, Stupid), która zachęca do utrzymywania prostoty w projektach, co nie tylko ułatwia ich tworzenie ale też późniejsze utrzymanie.

Pytanie 24

Według którego pola tabeli zostały pogrupowane dane w przedstawionym raporcie?

A. wynik

B. rok

C. id_uczestnika

D. nazwa

Poprawnie wskazano, że dane w raporcie zostały pogrupowane według pola „rok”. Widać to po tym, że poszczególne rekordy są zebrane w bloki oznaczone nagłówkami 2009, 2010, 2011, 2012, 2020, a dopiero pod każdym z tych lat pojawiają się konkretne konkursy, id_uczestnika i wynik. To jest właśnie klasyczny przykład grupowania danych w raporcie po jednym z pól tabeli – w tym przypadku po kolumnie roku. W praktyce, czy to w SQL, czy w kreatorach raportów (np. w MS Access, LibreOffice Base, Crystal Reports, narzędziach BI), gdy projektujemy raport, często definiujemy tzw. sekcję grupującą (group header) opartą na wybranym polu. Tutaj takim polem jest rok, więc każda zmiana wartości roku powoduje rozpoczęcie nowej grupy i wyświetlenie nagłówka z tą wartością. To poprawia czytelność i pozwala łatwo analizować dane w podziale na lata. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grupowanie po dacie lub roku to jedna z najczęściej stosowanych praktyk raportowych: używa się tego do raportów sprzedaży w latach, statystyk odwiedzin strony WWW, wyników egzaminów itd. W SQL można by to od strony danych poprzedzić np. zapytaniem sortującym: SELECT * FROM konkursy ORDER BY rok, nazwa; a samo faktyczne grupowanie wizualne realizuje już mechanizm raportów. Dobrą praktyką jest też, żeby pole, po którym grupujemy, było najpierw użyte do sortowania – inaczej grupy mogą się „rozsypać” i raport stanie się nieczytelny.

Pytanie 25

Który kod HTML zapewni identyczny efekt formatowania jak na przedstawionym obrazku?

W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

A. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

B. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

C. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

D. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

Wybór niepoprawnych odpowiedzi wynika z błędnego użycia znaczników HTML, co wpływa na końcowe formatowanie tekstu. Pierwsza odpowiedź zawiera błąd polegający na niewłaściwym zamknięciu znacznika przez dodanie spacji przed ukośnikiem, co powoduje, że przeglądarki mogą błędnie interpretować strukturę HTML. W konsekwencji, tekst może nie być prawidłowo pogrubiony, ponieważ przeglądarka nie rozpoznaje zamknięcia znacznika. Trzecia odpowiedź całkowicie pomija znacznik , co oznacza, że tekst 'zobaczysz' nie zostanie pogrubiony, co jest niezgodne z wymaganym efektem wizualnym. Brak zastosowania odpowiednich znaczników wpływa na semantyczne znaczenie zawartości, co jest kluczowe w kontekście dostępności i dobrych praktyk w web designie. Czwarta odpowiedź błędnie rozdziela znaczniki wokół słowa 'zobaczysz', co nie tworzy efektu jednoczesnej kursywy i pogrubienia. Wiedza dotycząca zagnieżdżania znaczników jest istotna, aby uzyskać pożądany efekt wizualny, a także utrzymać semantykę i dostępność zgodnie z nowoczesnymi standardami tworzenia stron internetowych. Rozumienie hierarchii i poprawne zamykanie znaczników ma kluczowe znaczenie dla renderowania strony zgodnie z oczekiwaniami, jak również dla zachowania zgodności z HTML5.

Pytanie 26

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

B. Zmiana jasności zdjęć.

C. Przenikanie zdjęć.

D. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 27

Podczas przechowywania hasła użytkownika serwisu internetowego (np. bankowości online), aby chronić je przed ujawnieniem, zazwyczaj stosuje się funkcję

A. abstrakcyjnych.

B. cyklometrycznych.

C. mieszających.

D. klucza.

Użycie klucza do zabezpieczenia haseł użytkowników w systemach takich jak bankowość internetowa jest kluczowym elementem zapewnienia prywatności i bezpieczeństwa danych. Funkcje klucza, takie jak szyfrowanie, pozwalają na przekształcenie haseł w nieczytelne ciągi znaków, które są niemożliwe do odtworzenia bez odpowiedniego klucza. Przykładem jest zastosowanie algorytmów takich jak AES (Advanced Encryption Standard), które są szeroko uznawane i stosowane w branży. Dobre praktyki w zakresie zabezpieczania danych sugerują używanie silnych, losowych kluczy oraz regularne ich aktualizowanie. Ponadto, najnowsze standardy, takie jak NIST (National Institute of Standards and Technology), rekomendują stosowanie dodatkowych technik, takich jak solenie haseł, co zwiększa ich odporność na ataki. Dzięki temu, nawet w przypadku wycieku bazy danych, potencjalny atakujący napotyka na trudności w odzyskaniu oryginalnych haseł. Zrozumienie i wdrożenie funkcji klucza jest niezbędne dla każdej organizacji, która pragnie skutecznie chronić wrażliwe dane swoich użytkowników.

Pytanie 28

Jaka wartość zostanie wypisana na standardowym wyjściu dla zamieszczonego w ramce fragmentu programu napisanego w języku C++ ?

int obliczenia( int x ){
     x %= 3;
     x++;
     return x;
 }

 int main( ){
     std::cout << obliczenia(32);
 }

A. 32

B. 0

C. 2

D. 3

Niestety, to nie jest to. Wybranie niewłaściwej opcji oznacza, że mogłeś nie do końca zrozumieć, jak działają operatory w C++. Mamy tu funkcję 'obliczenia', która przyjmuje 32 jako wartość dla 'x'. Potem 'x' jest zmieniane przez operację modulo (x %= 3). Ta operacja daje nam resztę z dzielenia przez 3, czyli 2. Jeżeli wybrałeś opcję 2, to może umknął ci krok, w którym 'x' jest zwiększane o 1 (x++). Na końcu dostajemy 3, a to jest wynik, który funkcja zwraca. Jeśli wybrałeś opcję 32, mógłbyś błędnie założyć, że argument funkcji się nie zmienia, a tak nie jest. 'x' jest zmieniane wewnątrz funkcji. A jak wybrałeś opcję 0, to pewnie zrozumiałeś źle, jak działa operator modulo. To nie daje wyniku dzielenia, tylko resztę. Staraj się pamiętać o tych zasadach, bo są istotne w dalszym programowaniu.

Pytanie 29

Jaki zapis w języku C++ definiuje komentarz jednoliniowy?

A. <

B. #

C. /*

D. //

Komentarz jednoliniowy w języku C++ jest definiowany przez zapis //. Używanie tej składni pozwala programiście na dodanie uwag w kodzie, które są ignorowane przez kompilator. Komentarze są niezwykle przydatne, gdyż umożliwiają dokumentowanie kodu, co ułatwia jego zrozumienie i utrzymanie w przyszłości. Na przykład, jeśli mamy fragment kodu, który oblicza sumę dwóch liczb, możemy dodać komentarz jednoliniowy, aby wyjaśnić, co dany fragment robi: // Oblicza sumę dwóch liczb. Warto dodać, że w standardzie C++ zaleca się użycie komentarzy w miejscach, gdzie kod może być trudny do zrozumienia lub wymaga dodatkowego wyjaśnienia. Dobre praktyki programistyczne podkreślają znaczenie dokumentowania kodu, co ułatwia współpracę w zespole oraz przyszłe modyfikacje. Warto również wspomnieć, że komentarze nie powinny być nadmierne, aby nie wprowadzać w błąd lub nie zniechęcać do czytania samego kodu.

Pytanie 30

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących klucza głównego jest poprawne?

A. Może przyjmować tylko wartości numeryczne

B. Składa się wyłącznie z jednego pola

C. Jest unikalny w obrębie tabeli

D. W tabeli z danymi osobowymi może to być pole z nazwiskiem

Klucz podstawowy to atrybut lub zestaw atrybutów, który jednoznacznie identyfikuje każdy rekord w tabeli bazy danych. Najważniejszym wymogiem jest, aby klucz podstawowy był unikalny dla każdego wiersza, co oznacza, że nie może być powtórzony w obrębie tej samej tabeli. Przykładem może być numer identyfikacyjny (np. PESEL, NIP) przypisany do konkretnej osoby, który gwarantuje, że każda osoba w tabeli danych osobowych jest jednoznacznie identyfikowalna. Stosowanie kluczy podstawowych jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, co pozwala na minimalizację redundancji danych oraz poprawę integralności danych. Klucz podstawowy może składać się z jednego lub więcej pól, co daje elastyczność w projektowaniu bazy danych, aby pasowała do specyficznych potrzeb aplikacji. Dobre praktyki wskazują, że klucz podstawowy powinien być stabilny, czyli nie zmieniać się w czasie, oraz prosty do zaimplementowania i używania w zapytaniach SQL.

Pytanie 31

Jedną z charakterystyk relacyjnej bazy danych jest

A. obecność klas, obiektów i metod

B. stosowanie kluczy głównych do identyfikacji rekordów w tabelach

C. używanie języka zapytań OQL

D. zdefiniowanie jej stanu według obiektowego modelu danych

Relacyjne bazy danych opierają się na koncepcji tabel, gdzie dane są przechowywane w wierszach i kolumnach. Klucze główne odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu unikalności rekordów w tabelach i umożliwiają ich identyfikację. Klucz główny to kolumna (lub zestaw kolumn), której wartości są unikalne w obrębie tabeli i nie mogą być puste. Przykładem może być tabela 'Użytkownicy', w której identyfikatorem użytkownika (kluczem głównym) może być numer PESEL lub unikalny ID. Dzięki kluczom głównym, można łatwo odnaleźć konkretne rekordy, a także powiązać je z innymi tabelami przy pomocy kluczy obcych, co jest fundamentalne dla relacyjnej struktury bazy danych. Standardy takie jak SQL (Structured Query Language) dostarczają narzędzi do definiowania, modyfikowania i manipulowania danymi z wykorzystaniem kluczy głównych, co jest podstawą projektowania baz danych zgodnie z najlepszymi praktykami. Dobre praktyki projektowe sugerują również, aby klucze główne były proste, stabilne i unikalne, co ułatwia zarządzanie danymi w relacyjnych systemach zarządzania bazą danych (RDBMS).

Pytanie 32

Oprogramowaniem typowym do obróbki grafiki wektorowej jest

A. Inkscape

B. Audacity

C. Brasero

D. Paint

Inkscape to profesjonalne oprogramowanie do edycji grafiki wektorowej, które jest szeroko stosowane przez projektantów i artystów. Program ten umożliwia tworzenie i edytowanie grafiki wektorowej, co oznacza, że obrazy są zbudowane z linii i kształtów, które można skalować bez utraty jakości. Inkscape obsługuje popularne formaty plików wektorowych, takie jak SVG (Scalable Vector Graphics), a także pozwala na eksport do różnych formatów rastrowych. Praktyczne zastosowania Inkscape obejmują projektowanie logo, ilustracji, infografik oraz elementów interfejsu użytkownika. Biorąc pod uwagę standardy branżowe, Inkscape wspiera wiele narzędzi i funkcji, takich jak warstwy, filtry, gradienty oraz teksty, co czyni go wszechstronnym narzędziem w rękach profesjonalnych grafików. Dodatkowo, dzięki aktywnej społeczności, użytkownicy mogą korzystać z licznych dodatków i zasobów, co zwiększa funkcjonalność programu i pozwala na dostosowanie go do specyficznych potrzeb projektowych.

Pytanie 33

W kodzie HTML zamieszczono link do strony internetowej:

<a href="http://google.com">strona Google</a>

Jakie dodatkowe zmiany należy wprowadzić, aby link otwierał się w nowym oknie lub zakładce przeglądarki, dodając do definicji linku odpowiedni atrybut?

A. target = "_blank"

B. rel = "external"

C. rel = "next"

D. target = "_parent"

Atrybut target w HTML ma na celu określenie, w jaki sposób ma być otwierany odnośnik. Wartość _blank wskazuje przeglądarkę, że nowa strona powinna zostać otwarta w nowym oknie lub zakładce. Jest to istotne dla poprawy użyteczności strony internetowej, gdyż użytkownicy mogą łatwo wrócić do oryginalnej strony po otwarciu nowego linku. W kontekście dobrych praktyk w projektowaniu stron internetowych, otwieranie odnośników w nowym oknie jest zalecane w przypadku linków zewnętrznych, aby użytkownik nie opuścił aktualnej witryny. Przykładem zastosowania jest link do dokumentacji czy zasobów zewnętrznych, gdzie ma to na celu zachowanie kontekstu przeglądania. Stosując ten atrybut, warto jednak pamiętać o tym, aby nie nadużywać go, ponieważ może to być irytujące dla użytkowników, którzy wolą kontrolować, kiedy nowe okno jest otwierane. Warto również pamiętać, że w nowoczesnych standardach HTML5 atrybut target jest często stosowany w połączeniu z atrybutem rel, aby określić, czy link jest zaufany czy nie. Umożliwia to jeszcze lepsze zarządzanie bezpieczeństwem użytkowników.

Pytanie 34

Które zdarzenie umożliwia wykonanie skryptu w języku JavaScript podczas przesyłania formularza HTML oraz kontrolowanie jego wysłania?

A. onEnter

B. onChange

C. onClick

D. onSubmit

Odpowiedź 'onSubmit' jest poprawna, ponieważ to zdarzenie w języku JavaScript jest bezpośrednio związane z wysyłaniem formularzy HTML. Gdy użytkownik klika przycisk wysyłania formularza lub gdy formularz jest wysyłany za pomocą klawisza Enter, zdarzenie 'onSubmit' zostaje wywołane. Dzięki temu można zaimplementować walidację danych wprowadzonych przez użytkownika przed ich przesłaniem do serwera. Na przykład, można sprawdzić, czy wszystkie wymagane pola są wypełnione oraz czy dane są zgodne z określonym formatem, zanim formularz zostanie przesłany. Aby to zrobić, można dodać funkcję JavaScript do atrybutu onsubmit w tagu <form>, co pozwoli na zatrzymanie wysyłania formularza, jeśli warunki walidacji nie są spełnione. Jest to zgodne z dobrymi praktykami w zakresie tworzenia formularzy, które powinny być zarówno funkcjonalne, jak i przyjazne dla użytkownika. Dodatkowo, przy użyciu metody preventDefault() w obiekcie zdarzenia można zablokować domyślną akcję formularza, co daje pełną kontrolę nad procesem wysyłania.

Pytanie 35

Posiadając tabelę zawierającą zwierzeta z kolumnami nazwa, gatunek, gromada, cechy, dlugosc_zycia, aby uzyskać listę nazw zwierząt, które żyją co najmniej 20 lat oraz należą do ssaków, należy wykonać zapytanie:

A. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE gromada = 'ssak';

B. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20 OR gromada = 'ssak';

C. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20 AND gromada = 'ssak';

D. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20;

Zapytanie SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >=20 AND gromada = 'ssak'; jest prawidłowe, ponieważ łączy dwa kluczowe warunki, które muszą być spełnione, aby uzyskać pożądane wyniki. W tym przypadku chcemy wyświetlić nazwy zwierząt, które żyją co najmniej 20 lat oraz należą do gromady ssaków. Operator AND w SQL jest stosowany do łączenia warunków, co oznacza, że tylko te rekordy, które spełniają oba warunki, zostaną zwrócone. Przykładem zastosowania takiego zapytania może być analiza danych w zoologii lub biologii, gdzie istotne jest zrozumienie, które gatunki mają długowieczność i są ssakami. Takie zapytanie można również wykorzystać w praktyce, na przykład w aplikacjach ewidencjonujących zwierzęta w ogrodach zoologicznych czy rezerwatach, pomagając w podejmowaniu decyzji o ich ochronie lub hodowli. Zastosowanie dobrych praktyk w SQL polega na precyzyjnym definiowaniu kryteriów, co pozwala na efektywne przetwarzanie i analizowanie danych.

Pytanie 36

Właściwość CSS animation-duration określa

A. liczba powtórzeń animacji.

B. kierunek rozpoczęcia animacji.

C. czas trwania jednego cyklu animacji.

D. opóźnienie startu animacji.

Właściwość CSS `animation-duration` dokładnie określa, ile czasu trwa jeden pełny cykl animacji – od początku do końca zdefiniowanych klatek kluczowych (`@keyframes`). Jeśli ustawisz `animation-duration: 2s;`, to przeglądarka ma 2 sekundy na przejście od stanu początkowego do końcowego w danej animacji. Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić jak czas trwania jednego „przejścia” animacji, zanim ewentualnie zacznie się kolejny obrót, jeśli używasz `animation-iteration-count`. Technicznie jest to czas trwania pojedynczej iteracji, zgodnie ze specyfikacją CSS Animations (W3C). W praktyce wygląda to np. tak: `.box { animation-name: fadeIn; animation-duration: 1.5s; }`. Tu element będzie się „pojawiał” przez 1,5 sekundy. Jeśli dodasz `animation-iteration-count: 3;`, to ta 1,5 sekundowa animacja zostanie odtworzona trzy razy, ale sama długość pojedynczego cyklu nadal wynosi 1,5 s. Częsty dobry nawyk w front-endzie to trzymanie się krótkich, płynnych animacji, zwykle w zakresie 150–500 ms dla prostych efektów (hover, focus), a dłuższych, do 1–2 sekund, dla bardziej złożonych przejść, żeby użytkownik nie czuł się znużony. `animation-duration` przyjmuje wartości w sekundach (`s`) lub milisekundach (`ms`), np. `300ms`. Można też ustawiać różne czasy dla wielu animacji naraz, rozdzielając wartości przecinkami. Warto pamiętać, że jeśli nie podasz `animation-duration`, domyślna wartość to `0s`, czyli animacja tak naprawdę się nie odtworzy – to jeden z częstszych powodów, czemu początkującym „nie działa animacja”. Dobrą praktyką jest zawsze jawne ustawianie `animation-duration` oraz spójne używanie jednostek czasu w całym projekcie, żeby interfejs wyglądał konsekwentnie i profesjonalnie.

Pytanie 37

Który typ relacji wymaga stworzenia tabeli pośredniczącej łączącej klucze główne obu tabel?

A. 1..n

B. n..1

C. 1..1

D. n..n

Wybór relacji 1..1 sugeruje, że jeden rekord w pierwszej tabeli jest powiązany z dokładnie jednym rekordem w drugiej tabeli, co nie wymaga tabeli pośredniej. Przykładem może być relacja między tabelą 'Pracownicy' a tabelą 'Działy', gdzie każdy pracownik jest przypisany do jednego działu, a każdy dział ma jednego pracownika. Relacje 1..n oraz n..1 również nie wymagają tabel pośrednich, ponieważ pozwalają na przypisania jednego rekordu do wielu rekordów, ale nie wymagają wzajemnych powiązań, co jest charakterystyczne dla relacji n..n. Relacja 1..n oznacza, że jeden rekord z tabeli A może być powiązany z wieloma rekordami z tabeli B, ale nie odwrotnie, natomiast w relacji n..1 wiele rekordów z tabeli A jest przypisanych do jednego rekordu w tabeli B. Te błędne podejścia wynikają z niepełnego zrozumienia struktury relacji danych oraz roli tabel pośrednich w zarządzaniu skomplikowanymi powiązaniami. Aby uniknąć mylnych interpretacji, ważne jest zrozumienie, że relacje 1..1, 1..n i n..1 nie wymagają tabel pośrednich, ponieważ nie łączą wielu rekordów z obu tabel, co jest kluczowym wymogiem dla relacji n..n.

Pytanie 38

Wskaź złożony typ danych.

A. bool

B. float

C. char

D. class

Typy takie jak 'char', 'bool' i 'float' to prostsze typy, które mają na prawdę ograniczone możliwości w porównaniu do typów złożonych. 'char' to pojedynczy znak, więc może pomieścić na przykład 'A' albo '9', ale to wszystko. Używa się go czasami do przechowywania tekstu, ale jego funkcjonalność kończy się na prostych operacjach. Typ 'bool' to logiczny typ, który ma tylko dwie wartości - prawda (true) i fałsz (false). Jest istotny w podejmowaniu decyzji w programach, ale nie nadaje się do większych struktur danych. 'float' to typ liczbowy dla liczb zmiennoprzecinkowych, czyli takich z miejscami po przecinku. Jest przydatny w obliczeniach, ale jak widać, te wszystkie typy są dosyć ograniczone w porównaniu do złożonych typów, jak klasy, które pozwalają na tworzenie bardziej skomplikowanych struktur danych.

Pytanie 39

Jaką wartość w formacie RGB będzie miała barwa oznaczona kodem heksadecymalnym: #1510FE?

A. rgb(21, 16, 254)

B. rgb(21, 16, FE)

C. rgb(21, 16, 255)

D. rgb(15, 10, FE)

Odpowiedź rgb(21, 16, 254) jest dobra, bo te wartości RGB pochodzą z kodu heksadecymalnego #1510FE. W tym kodzie każda para cyfr pokazuje, jak mocno świeci dany kolor: od 00, co oznacza brak koloru, do FF, gdzie mamy pełną intensywność. W naszym przypadku, pierwsza para '15' to kolor czerwony, '10' to zielony, a 'FE' to niebieski. Jak to przeliczymy na dziesiętny, to '15' daje nam 21, '10' daje 16, a 'FE' to 254. I stąd mamy rgb(21, 16, 254). Te wartości są super przydatne, na przykład przy tworzeniu stylów CSS, gdzie kolory są podstawą. Warto ogarnąć, jak przerabiać kolory z jednego formatu na drugi – to naprawdę pomaga w projektowaniu grafiki i stron www.

Pytanie 40

Zaprezentowano kod dla tabeli 3x2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela przypominała tę z obrazka, gdzie wiersz jest niewidoczny?

<table>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
    </tr>
</table>

/efekt jest na obrazie - nie dołączam - nie analizuj/

A. <pre class="code-block"><tr style="visibility: hidden"></pre>

B. <pre class="code-block"><tr style="clear: none"></pre>

C. <pre class="code-block"><tr style="display: none"></pre>

D. <pre class="code-block"><tr style="display: table-cell"></pre>

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ użycie stylu 'visibility: hidden' w wierszu tabeli skutkuje tym, że wiersz ten nie jest widoczny, ale nadal zajmuje miejsce w układzie tabeli. Oznacza to, że komórki poniżej nie przesuwają się w górę, a struktura tabeli pozostaje niezmieniona. To podejście jest zgodne z sytuacjami, w których chcemy ukryć zawartość bez zmiany rozmieszczenia innych elementów. Jest to przydatne w aplikacjach, gdzie układ strony musi pozostać stabilny dla zachowania spójności wizualnej lub funkcjonalnej. Przykładem może być ukrywanie tymczasowych informacji, które nie powinny wpływać na pozostały układ interfejsu użytkownika. Jest to zgodne z dobrymi praktykami projektowania front-endu, gdzie stylizacje powinny wspierać czytelność i przewidywalność układu strony. Alternatywnie, 'display: none' usunęłoby element z przepływu dokumentu, co zmienia układ, ale w tym przypadku zastosowanie 'visibility: hidden' jest właściwym wyborem dla zachowania struktury.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej