Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 12 kwietnia 2026 12:47
Data zakończenia: 12 kwietnia 2026 13:31

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W przedstawionym kodzie JavaScript linie zostały ponumerowane dla wygody. Kod ten zawiera błąd, ponieważ po jego uruchomieniu nie wyświetla się żaden komunikat. Aby usunąć ten błąd, należy

1  if(a < b)
2      document.write(a);
3      document.write("jest mniejsze");
4  else
5      document.write(b);
6      document.write("jest mniejsze");

A. umieścić znaki $ przed nazwami zmiennych

B. dodać nawiasy klamrowe do sekcji if i else

C. w liniach 3 i 6 zastąpić znaki cudzysłowu apostrofami, np. 'jest mniejsze'

D. w liniach 2 i 5 zmienne a i b umieścić w cudzysłowie

Odpowiedź zakłada wstawienie nawiasów klamrowych do sekcji if oraz else co jest kluczowym elementem praktyki programowania w JavaScript. Nawiasy klamrowe zapewniają prawidłowe wykonanie bloku kodu w przypadku warunków jeśli i else co jest standardową praktyką w większości języków programowania. Nawet jeśli blok kodu zawiera tylko jedną linię dodanie nawiasów klamrowych zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego przyszłą edycję. Użycie nawiasów klamrowych jest również kluczowe gdyż zapobiega błędom logicznym i nieoczekiwanym zachowaniom programu. W implementacji systemów produkcyjnych oraz podczas pracy z zespołem przestrzeganie takich standardów jest niezmiernie ważne ponieważ zapewnia spójność kodu i ułatwia jego zrozumienie przez innych programistów. Przykładowo dodanie nawiasów klamrowych do instrukcji if w kodzie który jest często aktualizowany minimalizuje ryzyko wprowadzenia błędów. Programiści zawsze powinni dążyć do pisania kodu który jest łatwy do zrozumienia utrzymania i modyfikacji co jest jednym z fundamentów inżynierii oprogramowania.

Pytanie 2

Jaki będzie rezultat po uruchomieniu podanego skryptu?

class Owoc {
    function __construct() {
        echo "test1";
    }
    function __destruct() {
        echo "test2";
    }
}
$gruszka = new Owoc();

A. Pojawi się wyłącznie tekst „test2”

B. Nie pojawi się żaden tekst

C. Pojawią się oba teksty: „test1” i „test2”

D. Pojawi się jedynie tekst „test1”

Wybór błędnych odpowiedzi może wynikać z tego, że nie do końca rozumiesz, jak działają konstruktory i destruktory w programowaniu obiektowym. Nie jest tak, że nie ma żadnego napisu, bo nawet jeżeli nie stworzysz obiektu, to przy końcu skryptu destruktor powinien się uruchomić i wtedy wyświetli się 'test2'. Tak że, gdy mówisz, że tylko 'test1' się pokaże, to nie bierzesz pod uwagę, co się dzieje po zakończeniu skryptu. I to, co napisałeś, że tylko 'test2' się wyświetli, też nie jest prawdą, bo konstruktor musi być wywołany, kiedy robi się obiekt. Zrozumienie tych wszystkich spraw jest naprawdę ważne, by dobrze zarządzać danymi w aplikacjach, zwłaszcza w większych projektach, gdzie jest masa obiektów i różne interakcje między nimi.

Pytanie 3

Aby włączyć do skryptu zawartość pliku egzamin.php z kodem PHP, należy użyć polecenia

A. fopen("egzamin.php");

B. fgets("egzamin.php");

C. include("egzamin.php");

D. getfile("egzamin.php");

Instrukcja include w PHP jest używana do włączania zawartości jednego pliku PHP do innego. Dzięki temu możemy dzielić kod na mniejsze, modularne fragmenty, co ułatwia zarządzanie nim oraz sprzyja wielokrotnemu używaniu tych samych elementów w różnych częściach aplikacji. Kiedy używamy include('egzamin.php');, PHP wykonuje kod zawarty w pliku egzamin.php w miejscu, w którym znajduje się ta instrukcja. Jest to szczególnie przydatne w przypadku, gdy chcemy załadować szereg funkcji, klas lub nawet szablonów HTML. Ponadto, jeśli plik, który chcemy dołączyć, nie istnieje, PHP zgłosi ostrzeżenie, ale skrypt będzie kontynuowany. Z perspektywy standardów programowania i najlepszych praktyk w PHP, użycie include jest szeroko akceptowane do organizacji kodu. Przykładowo, w projekcie PHP można mieć osobny plik dla połączenia z bazą danych i dołączyć go w każdym skrypcie, który wymaga dostępu do danych. Taki sposób organizacji kodu zwiększa jego czytelność i ułatwia konserwację.

Pytanie 4

W formularzu wartość z pola input o typie number została przypisana do zmiennej a, a następnie przetworzona w skrypcie JavaScript w sposób poniższy

var x = parseInt(a);

Jakiego typu jest zmienna x?

A. NaN

B. liczbowe, całkowite.

C. napisowego.

D. zmiennoprzecinkowego.

Odpowiedź "liczbowego, całkowitego" jest poprawna, ponieważ funkcja parseInt() w JavaScript konwertuje argument na liczbę całkowitą. Kiedy zmienna a zawiera wartość z pola input o typie number, to ta wartość jest już reprezentacją liczby, co oznacza, że parseInt() przyjmuje ją jako argument i zwraca wartość liczbową całkowitą. Przykładowo, jeżeli użytkownik wprowadzi 42, to parseInt(42) zwróci 42 jako liczbę całkowitą. Dobrą praktyką jest używanie parseInt() z drugim argumentem, który określa system liczbowy (np. parseInt(a, 10)), co zapobiega niejednoznaczności w interpretacji liczby. Warto również pamiętać, że w przypadku, gdy wartość wprowadzona do a nie jest liczbą całkowitą, parseInt() nadal zwróci liczbę całkowitą, obcinając część dziesiętną (np. parseInt(4.9) zwróci 4). Dlatego w kontekście powyższego pytania, zmienna x przyjmuje typ liczbowy, całkowity.

Pytanie 5

Emblemat systemu CMS o nazwie Joomla! to

A. Rys. D

B. Rys. A

C. Rys. C

D. Rys. B

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest Rys. B, który przedstawia logo systemu Joomla!. Joomla! to jeden z najpopularniejszych systemów zarządzania treścią (CMS), używany do tworzenia stron internetowych i aplikacji online. Logo Joomla! składa się z czterech złączonych elementów, które symbolizują społeczność i współpracę, kluczowe wartości tej platformy open source. Joomla! oferuje wiele funkcji takich jak łatwe zarządzanie treścią, rozszerzalność przez moduły i komponenty oraz szerokie wsparcie dla różnych formatów multimedialnych. Platforma ta jest ceniona za elastyczność i możliwość dostosowania do specyficznych potrzeb projektowych, co czyni ją idealnym wyborem dla różnych typów stron, od prostych witryn po skomplikowane portale biznesowe. Wybierając Joomla! zyskujemy dostęp do społeczności deweloperów oraz bogatej bazy zasobów edukacyjnych i wsparcia technicznego. Zrozumienie znaczenia i zastosowania systemów CMS jak Joomla! jest kluczowe dla specjalistów zajmujących się tworzeniem i zarządzaniem stronami internetowymi, ponieważ umożliwia efektywną obsługę i rozwój dynamicznych treści.

Pytanie 6

W tabeli artykuly znajduje się pole o nazwie nowy. Aby pole to wypełnić wartościami TRUE dla każdego rekordu, należy zastosować kwerendę

A. INSERT INTO artykuly VALUE nowy = TRUE;

B. INSERT INTO nowy FROM artykuly SET TRUE;

C. UPDATE nowy FROM artykuly VALUE TRUE;

D. UPDATE artykuly SET nowy = TRUE;

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie różnicy między poleceniami UPDATE i INSERT w SQL oraz poprawnej składni tych instrukcji. Chodzi o modyfikację istniejących rekordów w tabeli artykuly, a nie o dodawanie nowych wierszy. To jest taki typowy błąd początkujących: pomieszanie operacji wstawiania danych z operacją ich aktualizacji. Jeśli tabela już zawiera dane i chcemy zmienić wartość w konkretnej kolumnie dla wszystkich wierszy, zawsze sięgamy po UPDATE. Instrukcje wykorzystujące INSERT, typu INSERT INTO artykuly VALUE nowy = TRUE; czy INSERT INTO nowy FROM artykuly SET TRUE;, są niepoprawne składniowo i logicznie. INSERT służy do dodawania nowych rekordów, czyli tworzenia kolejnych wierszy w tabeli. Poprawny wzorzec wygląda mniej więcej tak: INSERT INTO artykuly (kolumna1, kolumna2) VALUES (wartość1, wartość2);. Nie aktualizuje on istniejących pól, tylko dokłada nowe rekordy. Gdybyśmy próbowali użyć INSERT do „ustawienia” kolumny nowy, to w rzeczywistości tworzyliśmy nowe wiersze, a stare rekordy pozostałyby nietknięte, co jest sprzeczne z treścią pytania. Z kolei konstrukcje w rodzaju UPDATE nowy FROM artykuly VALUE TRUE; przypominają czasem składnię innych języków lub narzędzi, ale nie są poprawnym SQL-em. Standard SQL wymaga, żeby po słowie UPDATE pojawiła się nazwa tabeli, a po SET lista kolumn i przypisanych im wartości. Nie ma tu słów kluczowych FROM i VALUE w takiej kombinacji. FROM bywa używane w bardziej zaawansowanych UPDATE’ach, np. w PostgreSQL, ale w formie UPDATE tabela1 SET kolumna = coś FROM tabela2 WHERE warunek; – czyli z zupełnie inną logiką i strukturą. Typowy błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje tłumaczyć składnię SQL „na polski” i układa komendy w stylu „INSERT INTO nowy FROM artykuly SET TRUE”, bo brzmi to logicznie w języku naturalnym. Niestety, SQL jest językiem ściśle zdefiniowanym, z bardzo konkretną kolejnością słów kluczowych. Standardowe podejście branżowe jest takie: jeśli modyfikujesz wartości w istniejących wierszach – używasz UPDATE; jeśli dodajesz nowe wiersze – używasz INSERT. Dobrą praktyką jest też najpierw napisać SELECT, który wybiera dokładnie te rekordy, które chcesz zmienić, a dopiero potem na jego podstawie zbudować UPDATE z odpowiednim SET i ewentualnym WHERE. Dzięki temu unikasz przypadkowego uszkodzenia danych.

Pytanie 7

Jakim zapisem w dokumencie HTML można stworzyć element, który wyświetli obrazek kotek.jpg z tekstem alternatywnym "obrazek kotka"?

A. <img href="kotek.jpg" alt="obrazek kotka">

B. <img src="kotek.jpg" alt="obrazek kotka">

C. <img src="kotek.jpg" title="obrazek kotka">

D. <img href="kotek.jpg" title="obrazek kotka">

Odpowiedź <img src="kotek.jpg" alt="obrazek kotka"> jest poprawna, ponieważ zgodnie z standardem HTML do wyświetlania obrazów należy używać atrybutu 'src', który wskazuje źródło obrazu. Atrybut 'alt' jest również niezbędny, ponieważ zapewnia tekst alternatywny dla obrazów, co jest kluczowe dla dostępności strony internetowej. Użytkownicy, którzy korzystają z technologii wspomagających, takich jak czytniki ekranu, będą mogli zrozumieć zawartość obrazu poprzez ten tekst. Dobrą praktyką jest również stosowanie odpowiednich nazw plików obrazów oraz opisowych tekstów alternatywnych, co poprawia SEO i użyteczność strony. Na przykład, jeśli w przyszłości planujesz dodać więcej obrazów kotów, warto, aby każdy z nich miał unikalny opis w atrybucie 'alt', co pomoże w lepszym zrozumieniu kontekstu przez użytkowników i roboty wyszukiwarek. W ten sposób poprawiasz zarówno dostępność, jak i indeksowalność swojej strony.

Pytanie 8

void wypisz(int n) {
    for (int i = 1; i <= n; i++) {
        System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);
    }
    System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!");
}

Złożoność obliczeniowa prezentowanego kodu wynosi:

A. O(n)

B. O(1)

C. O(n²)

D. O(n!)

Kod z zadania jest klasycznym przykładem na to, jak wygląda złożoność liniowa i gdzie łatwo się pomylić przy jej ocenie. Wiele osób, widząc pętlę, próbuje od razu dopasować jedną z „groźnie” wyglądających złożoności, jak n² czy n!, bo brzmią bardziej skomplikowanie. Tymczasem analiza powinna być spokojna i oparta na policzeniu, ile razy realnie wykonuje się dana instrukcja. W zaprezentowanej funkcji mamy jedną pętlę for, która startuje od 1 i kończy na n, więc iteruje dokładnie n razy. W każdej iteracji wykonywane jest jedno wywołanie System.out.println z prostą konkatenacją tekstu i zmiennej i. To oznacza, że liczba tych wywołań rośnie liniowo wraz z n. Po pętli jest jeszcze jedno, pojedyncze wypisanie. Dodanie stałej liczby operacji (tu: +1) nie zmienia charakteru wzrostu – w notacji O() takie stałe są pomijane, bo dla dużych n nie mają znaczenia. Złożoność O(n²) pojawiłaby się, gdyby wewnątrz tej pętli była kolejna pętla, zależna również od n, np. for (int j = 1; j <= n; j++). Wtedy liczba iteracji wyniosłaby n * n, czyli n². W tym kodzie tego nie ma, więc przypisywanie mu n² jest typowym przeszacowaniem związanym z automatycznym kojarzeniem „pętla = kwadrat”. To błąd myślowy: jedna pętla → O(n), dwie zagnieżdżone → często O(n²), ale trzeba to zawsze policzyć, a nie zgadywać. Z kolei O(n!) opisuje algorytmy ekstremalnie kosztowne, jak pełne permutowanie elementów (np. brutalne generowanie wszystkich możliwych ustawień). W naszym przykładzie nie ma ani permutacji, ani rekurencji, ani eksplodującej liczby kombinacji. Jedynie proste przejście po kolejnych liczbach od 1 do n, więc factorial tutaj kompletnie nie pasuje. O(1) oznaczałoby, że czas działania nie zależy w ogóle od n – na przykład pojedyncze wywołanie metody, prosta operacja arytmetyczna, odczyt elementu z tablicy po indeksie. Tutaj jednak im większe n, tym więcej razy wykonuje się pętla i tym dłużej program działa. To już wyklucza złożoność stałą. Z mojego doświadczenia warto zawsze zadać sobie dwa pytania: ile razy wykona się pętla i czy wewnątrz niej nie ma kolejnych pętli lub wywołań kosztownych algorytmów. Taka spokojna analiza krok po kroku pozwala uniknąć mylenia złożoności liniowej z kwadratową, stałą czy nawet silnią.

Pytanie 9

Na podstawie tabeli Towar zrealizowano poniższe zapytanie SQL: ```SELECT nazwa_towaru FROM `Towar` WHERE cena_katalogowa < 65 ORDER BY waga DESC``` Jaki będzie rezultat tej operacji?

A. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5

B. Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4

C. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie

D. Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4

Przy analizie pytania należy zwrócić uwagę na kluczowe elementy zapytania SQL, które wpływają na wynik. W zapytaniu SELECT nazwa_towaru FROM Towar WHERE cena_katalogowa < 65 ORDER BY waga DESC kluczowe są dwa elementy: filtracja po cenie katalogowej mniejszej niż 65 oraz sortowanie wyników malejąco według kolumny waga. Błąd w rozumowaniu może wynikać z braku uwzględnienia jednego z tych kryteriów. Częstym błędem jest nieuwzględnienie kolejności sortowania lub niewłaściwe zrozumienie, które kolumny są używane do sortowania. W podanej tabeli, po zastosowaniu filtra cenowego, zostają cztery towary: Papier ksero A4, Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie i Kredki 24 kolory. Istotne jest, aby zrozumieć, że sortowanie malejące według wagi wymaga umieszczenia towarów od najcięższego do najlżejszego. Zatem nieprawidłowe odpowiedzi mogą wynikać z nieprawidłowej kolejności sortowania, co jest częstym błędem wśród osób początkujących w SQL. Aby uniknąć takich błędów, warto wizualizować wyniki po każdej operacji SQL i upewnić się, że każdy krok jest zgodny z oczekiwaniami, co jest dobrą praktyką w analizie danych.

Pytanie 10

Funkcja, która wywołuje samą siebie to

A. dziedziczenie

B. iteracja

C. rekurencja

D. hermetyzacja

Rekurencja to technika programistyczna, w której funkcja wywołuje samą siebie w celu rozwiązania problemu. Jest to szczególnie użyteczne w sytuacjach, gdy problem można podzielić na mniejsze, podobne podproblemy. Przykładem rekurencji może być obliczanie silni liczby. Silnia n (n!) jest definiowana jako n * (n-1)!, co oznacza, że obliczenie silni dla n wymaga obliczenia silni dla n-1, aż do osiągnięcia podstawowego przypadku, którym jest 0! = 1. Rekurencja ma zastosowanie w wielu algorytmach, w tym w wyszukiwaniu binarnym, sortowaniu przez scalanie oraz w rozwiązywaniu problemów związanych z drzewami, takich jak przechodzenie przez struktury drzewiaste. Ważne jest, aby prawidłowo zdefiniować warunki zakończenia rekurencji, aby uniknąć nieskończonego wywoływania funkcji, co prowadzi do przekroczenia limitu stosu. Rekurencja jest często stosowana w językach programowania takich jak Python, Java i C++, a jej zrozumienie jest kluczowe dla każdego programisty, który chce efektywnie rozwiązywać złożone problemy.

Pytanie 11

Przedstawiona transformacja obrazu, w edytorze grafiki rastrowej, została wykonana przy pomocy filtru

A. rozmycia Gaussa.

B. błysk gradientowy.

C. redukcja szumu.

D. szum HSV.

Gratulacje, twoja odpowiedź jest prawidłowa. Wybrałeś 'rozmycie Gaussa', które jest odpowiednią odpowiedzią. Na przedstawionym obrazie widzimy, że obraz po prawej stronie jest rozmyty w sposób ciągły i jednolity - to jest charakterystyczne dla rozmycia Gaussa. Filtr rozmycia Gaussa jest powszechnie stosowany w edytorach grafiki rastrowej do uzyskania efektu miękkiego rozmycia, który symuluje efekt obserwacji obiektu przez nieostre medium lub z dużą głębią ostrości. Jest to praktyczne narzędzie, które ma szerokie zastosowanie zarówno w fotografii, jak i w grafice komputerowej. Filtr ten jest często używany do poprawy estetyki obrazów, redukcji szumu i artefaktów, a także w szeroko pojętym przetwarzaniu obrazów, takim jak detekcja krawędzi. Jego nazwa pochodzi od matematyka Karla Gaussa, który opracował koncepcję rozkładu normalnego, na którym opiera się ten filtr.

Pytanie 12

Zgodnie z zasadami ACID dotyczącymi transakcji, wymóg izolacji (ang. isolation) wskazuje, że

A. po zrealizowaniu transakcji system baz danych będzie w stanie spójności

B. pod określonymi warunkami dane modyfikowane przez transakcję mogą zostać anulowane

C. jeśli dwie transakcje są wykonywane równolegle, to zazwyczaj nie zauważają wprowadzanych przez siebie zmian

D. gdy wystąpi konflikt z inną transakcją, obie mogą modyfikować te same dane równocześnie

Po pierwsze, odpowiedź, która sugeruje, że po wykonaniu transakcji system bazy danych będzie spójny, nie odnosi się bezpośrednio do aspektu izolacji. Spójność to w rzeczywistości inne z wymaganych stanów ACID, które koncentruje się na tym, że wszystkie transakcje muszą zapewnić, że system przechodzi z jednego stanu spójnego do innego. Izolacja działa w zupełnie innym kontekście. Kolejna odpowiedź wskazująca na konflikt modyfikacji danych przez różne transakcje sugeruje sytuację, która w rzeczywistości powinna być unika, a nie opisana jako cecha izolacji. Izolacja ma na celu zapobieganie takim konfliktom, a nie ich akceptację. Dodatkowo, odpowiedź mówiąca o wycofywaniu danych pod pewnymi warunkami odnosi się do działania mechanizmu rollback, który jest związany z innym aspektem transakcji – atomowością. Atomowość dotyczy tego, czy cała transakcja zostanie pomyślnie zakończona, czy też w razie problemów zostanie wycofana, ale nie bezpośrednio do izolacji. Powszechny błąd myślowy polega na myleniu tych pojęć i ich wzajemnych interakcji. Właściwe zrozumienie izolacji jako ochrony przed widocznością zmian między transakcjami współbieżnymi jest kluczowe dla projektowania poprawnych i odpornych na błędy systemów baz danych.

Pytanie 13

Określ właściwą sekwencję stylów CSS, biorąc pod uwagę ich priorytet w formatowaniu elementów strony WWW?

A. Styl zewnętrzny, Wydzielone bloki, Styl lokalny

B. Rozciąganie stylu, Styl zewnętrzny, Styl lokalny

C. Styl lokalny, Styl wewnętrzny, Styl zewnętrzny

D. Styl wewnętrzny, Styl zewnętrzny, Rozciąganie stylu

Analizując inne odpowiedzi, można zauważyć, że w wielu przypadkach nie uwzględniają one podstawowych zasad kaskadowości CSS. Przykładowo, pierwsza odpowiedź sugeruje, że styl wewnętrzny powinien mieć pierwszeństwo przed zewnętrznym, co jest niepoprawne. W rzeczywistości, style zewnętrzne, które są ładowane z zewnętrznych arkuszy stylów, mogą być nadpisywane przez style lokalne i wewnętrzne, ale nie powinny być ignorowane w kontekście hierarchii. Następnie, opcja odnosząca się do wydzielonych bloków w kontekście stylów CSS nie ma podstaw teoretycznych, ponieważ nie istnieje uznawana terminologia w standardach CSS, która opisywałaby 'wydzielone bloki'. Każdy styl w CSS ma swoje miejsce w kolejności kaskadowej, a style lokalne powinny być definiowane jako najwyższe w hierarchii. Może to prowadzić do nieporozumień, zwłaszcza w przypadku początkujących programistów, którzy mogą nie rozumieć, dlaczego ich style zewnętrzne nie działają zgodnie z oczekiwaniami. Ważne jest, aby pamiętać, że odpowiednia specyfikacja i zrozumienie, które style mają pierwszeństwo, są kluczowe dla skutecznego i efektywnego projektowania stron internetowych. W przeciwnym razie, projektanci mogą napotkać problemy z nieoczekiwanym zachowaniem stylów oraz trudnościami w utrzymaniu i aktualizacji kodu CSS.

Pytanie 14

Rozmycie Gaussa, wygładzanie oraz szum RGB to funkcje wykorzystywane w programach do obróbki

A. grafiki wektorowej

B. dźwięku w formacie MIDI

C. grafiki rastrowej

D. ścieżki dźwiękowej

Rozmycie Gaussa, wygładzanie i szum RGB to techniki stosowane w grafice rastrowej, która opiera się na bitmapach. Rozmycie Gaussa jest szczególnie użyteczne w przypadku usuwania szumów i wygładzania obrazów, co poprawia ich estetykę oraz jakość, a także umożliwia bardziej naturalne przejścia tonalne. Na przykład, fotografowie korzystają z rozmycia Gaussa przy edycji zdjęć, aby zmiękczyć ostre krawędzie i stworzyć efekt bokeh. Szum RGB odnosi się do różnych typów zakłóceń, które mogą występować w obrazach rastrowych i które można zredukować za pomocą odpowiednich filtrów. Wygładzanie, z kolei, może być stosowane w grafice komputerowej do poprawy jakości renderingu oraz eliminacji niepożądanych efektów aliasingu. W branży graficznej dobrą praktyką jest stosowanie tych technik w sposób przemyślany, aby uzyskać najlepszą jakość wizualną, zgodnie z zasadami profesjonalnej edycji obrazu, jak również przy poszanowaniu standardów kolorystycznych i rozdzielczości dostosowanej do różnych platform wyjściowych.

Pytanie 15

Jak, wykorzystując język PHP, można zapisać w ciasteczku wartość znajdującą się w zmiennej dane na okres jednego dnia?

A. setcookie("dane", $dane, time());

B. setcookie("dane", "dane", 0);

C. setcookie("dane", $dane, time() + (3600*24));

D. setcookie("dane", $dane, 0);

Poprawna odpowiedź to setcookie("dane", $dane, time() + (3600*24));, ponieważ umożliwia ona zapisanie wartości zmiennej $dane w ciasteczku o nazwie "dane" na okres jednego dnia. Funkcja setcookie() w PHP przyjmuje trzy podstawowe argumenty: nazwę ciasteczka, jego wartość oraz czas wygaśnięcia. W tym przypadku, używając time() + (3600*24), ustawiamy czas wygaśnięcia ciasteczka na aktualny czas plus 24 godziny (3600 sekund w godzinie razy 24). Jest to zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania sesjami i danymi użytkowników, ponieważ pozwala na przechowywanie informacji, które są dostępne dla użytkownika przez dłuższy czas, co może być przydatne w różnych scenariuszach, takich jak zapamiętywanie preferencji użytkownika lub stanu logowania. Użycie odpowiednich czasów wygaśnięcia wpływa na bezpieczeństwo i prywatność danych. Dobre praktyki sugerują także, aby ciasteczka były używane w sposób przemyślany, aby nie obniżać wydajności aplikacji ani nie narażać danych użytkowników na nieautoryzowany dostęp.

Pytanie 16

Weryfikację kompletności formularza, działającą po stronie przeglądarki, należy zrealizować w języku

A. PHP

B. CSS

C. Ruby on Rails

D. JavaScript

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione technologie występują w kontekście stron WWW, ale pełnią zupełnie różne role. Weryfikacja kompletności formularza „po stronie przeglądarki” oznacza, że logika musi działać u użytkownika, w jego browserze, zanim dane trafią na serwer. I tu kluczowe jest rozróżnienie: co działa po stronie klienta, a co po stronie serwera. CSS służy wyłącznie do opisu wyglądu – kolory, marginesy, rozmiary czcionek, układ elementów. Nie ma dostępu do wartości pól formularza w sensie logicznym. Można co najwyżej zmieniać styl w zależności od pseudo-klas (np. :valid, :invalid w HTML5), ale to są wbudowane mechanizmy przeglądarki, a nie „logika programu” w CSS. CSS nie umożliwia napisania warunku typu: jeśli pole A i pole B są puste, to pokaż taki komunikat i zablokuj wysłanie formularza. PHP z kolei jest językiem typowo serwerowym. Kod PHP wykonuje się na serwerze, po wysłaniu formularza, a nie w przeglądarce. To świetne narzędzie do walidacji danych po stronie serwera, zapisania ich do bazy, obsługi sesji i całej logiki backendowej, ale nie zrealizuje walidacji „na żywo” w momencie, gdy użytkownik dopiero wypełnia formularz. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro PHP często pracuje z formularzami, to „sprawdza formularz”. Owszem, ale dopiero po jego wysłaniu. Ruby on Rails to natomiast framework backendowy napisany w Ruby, również działający na serwerze. On także ma bogate mechanizmy walidacji modeli i danych, ale znowu – wszystko dzieje się po stronie serwera. Framework może generować formularze, przyjmować dane, walidować je i zwracać błędy, ale przeglądarka sama z siebie nie uruchamia kodu Railsów. Jeżeli w treści pytania pojawia się wyraźny zapis „po stronie przeglądarki”, to praktycznie zawsze chodzi o technologię kliencką, czyli JavaScript lub ewentualnie rozwiązania na nim oparte (np. frameworki front-endowe). Warto o tym pamiętać, bo rozróżnienie klient–serwer to jedna z podstaw w programowaniu webowym i często decyduje o poprawności odpowiedzi w takich zadaniach.

Pytanie 17

W aplikacjach webowych tablice asocjacyjne to takie tablice, w jakich

A. istnieją przynajmniej dwa wymiary

B. w każdej komórce tablicy znajduje się inna tablica

C. indeks jest ciągiem znaków

D. elementy tablicy są zawsze indeksowane od 0

Indeksowanie elementów tablicy od zera jest charakterystyczne dla tradycyjnych tablic, w których liczby naturalne służą jako indeksy do dostępu do poszczególnych elementów. Koncepcja ta jest powszechnie stosowana w wielu językach programowania, jednak nie odnosi się do tablic asocjacyjnych. W przypadku tablic asocjacyjnych klucze mogą być dowolnymi łańcuchami znaków, co oznacza, że nie ograniczają się do prostego indeksowania numerycznego. Wartość, jaka znajduje się w każdej komórce takiej tablicy, nie musi być inną tablicą, ponieważ tablice asocjacyjne mogą przechowywać różne typy danych, od prostych wartości po złożone obiekty. W dodatku, tablice asocjacyjne nie wymagają istnienia przynajmniej dwóch wymiarów; mogą być jednowymiarowe, co oznacza, że nie wszystkie tablice muszą być wielowymiarowe, aby działały prawidłowo. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich niepoprawnych wniosków, obejmują nieporozumienie dotyczące definicji i właściwości różnych struktur danych oraz ich zastosowania w programowaniu. Ważne jest, aby zrozumieć, że różne typy tablic mają różne zastosowania i właściwości, co wpływa na sposób, w jaki mogą być używane w praktycznych scenariuszach programowania.

Pytanie 18

Możliwość utworzenia konta użytkownika jan z hasłem janPass można osiągnąć przy pomocy polecenia

A. CREATE USER 'jan'@'%localhost' IDENTIFIED VIA mysql_native_password USING 'janPass';

B. CREATE USER 'jan'@'localhost' PASSWORD EXPIRE;

C. CREATE USER 'jan'@'localhost' IDENTIFIED BY 'janPass';

D. CREATE USER 'jan'@'localhost';

Odpowiedź ta jest poprawna, ponieważ prawidłowo wykorzystuje składnię polecenia SQL do tworzenia użytkownika w bazie danych MySQL. Polecenie 'CREATE USER 'jan'@'localhost' IDENTIFIED BY 'janPass';' tworzy nowego użytkownika o nazwie 'jan' z hasłem 'janPass', które jest wymagane do autoryzacji. Użycie 'IDENTIFIED BY' jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa, ponieważ pozwala na bezpośrednie zdefiniowanie hasła w momencie tworzenia konta użytkownika. W praktyce, stworzenie użytkownika z odpowiednim hasłem jest kluczowym krokiem w zarządzaniu bazą danych, zwłaszcza w kontekście bezpieczeństwa danych. Umożliwia to ograniczenie dostępu do zasobów bazy danych tylko do autoryzowanych użytkowników. Dodatkowo, w codziennej pracy należy regularnie aktualizować hasła użytkowników oraz stosować złożone hasła, aby zwiększyć poziom bezpieczeństwa. Warto również zaznaczyć, że w nowoczesnych wersjach MySQL możliwe jest użycie dodatkowych opcji, takich jak 'REQUIRE SSL', dla podniesienia poziomu zabezpieczeń przy nawiązywaniu połączeń.

Pytanie 19

Aby zrealizować przekierowanie 301, które przenosi użytkownika z jednego URL na inny, należy skonfigurować plik serwera Apache zwany

A. .htaccess

B. conf.php

C. apacheConf

D. configuration.php

Przekierowanie 301 to stałe przekierowanie, które informuje przeglądarki i wyszukiwarki, że zasób został trwale przeniesiony na inny adres URL. Ustawienie takiego przekierowania w pliku .htaccess jest kluczowe dla optymalizacji SEO oraz utrzymania integralności linków. Plik .htaccess, znajdujący się w głównym katalogu serwera Apache, pozwala na konfigurowanie różnych aspektów działania serwera, w tym przekierowań. Przykład zastosowania przekierowania 301 w pliku .htaccess to: "Redirect 301 /stary-adres http://www.example.com/nowy-adres". Istotnym aspektem jest, że przekierowanie 301 przekazuje również wartość SEO z poprzedniego adresu URL na nowy, co pomaga w utrzymaniu pozycji w wynikach wyszukiwania. Warto również zauważyć, że standardy W3C oraz wytyczne Google dotyczące SEO rekomendują używanie przekierowania 301 do przenoszenia treści i eliminowania błędów 404. Dlatego prawidłowe skonfigurowanie .htaccess jest niezbędne dla każdej strony internetowej, która zmienia strukturę URL.

Pytanie 20

Znaczniki HTML oraz używane do wyróżniania istotności tekstu, pod względem formatowania odpowiadają znacznikom

A. `````` oraz ``````

B. `````` oraz ``````

C. `````` oraz ``````

D. `````` oraz ``````

Wybór znacznika oraz jako odpowiedzi na pytanie o semantyczne odpowiedniki oraz można uznać za niepoprawny, ponieważ znaczniki te pełnią inne funkcje. Znacznik służy do wyróżniania tekstu, co ma na celu zwrócenie uwagi na istotne informacje, ale nie odnosi się bezpośrednio do semantycznego akcentowania. Z kolei , mimo że jest używany do kursywnego pisma, nie niesie ze sobą znaczenia semantycznego, które jest kluczowe dla HTML5. Oznaczenie tekstu jako kursywy nie wskazuje, że tekst jest ważniejszy, a użycie do podkreślenia tekstu, które sugeruje tylko wizualne podkreślenie, również nie ma semantycznego znaczenia. Znacznik jest bardziej zbliżony do pod względem wizualnym, ale nie posiada jego semantycznej wartości. Używanie czy do oznaczania ważności tekstu jest również błędne, ponieważ wskazuje na tekst w indeksie górnym, co nie ma związku z akcentowaniem. Typowe błędy myślowe w tym kontekście mogą wynikać z mylenia aspektów wizualnych z semantycznymi w HTML. Dlatego kluczowe jest, aby przy projektowaniu stron używać znaczników zgodnych z ich przeznaczeniem, co nie tylko poprawi strukturalność dokumentu, ale także przyczyni się do lepszego doświadczenia użytkownika oraz dostępności treści.

Pytanie 21

Jaką złożoność obliczeniową posiada algorytm znajdowania elementu w nieposortowanej jednowymiarowej tablicy?

A. kwadratową, O(n2)

B. silnia, O(n!)

C. stałą, O(1)

D. liniową, O(n)

Wybierając odpowiedzi niepoprawne, można natknąć się na różne złożoności obliczeniowe, które nie odnoszą się do algorytmu wyszukiwania elementu w nieposortowanej tablicy. Złożoność kwadratowa, O(n2), dotyczy algorytmów, które muszą porównywać każdy element z każdym innym, co najczęściej występuje w algorytmach sortujących, takich jak sortowanie bąbelkowe, gdzie liczba porównań rośnie wraz z kwadratem liczby elementów. Z kolei złożoność silni, O(n!), występuje w kontekście problemów kombinatorycznych, takich jak generowanie permutacji, co oznacza, że liczba operacji wzrasta niezwykle szybko w miarę zwiększania się liczby elementów, ale nie jest odpowiednia dla prostych algorytmów wyszukiwania. Złożoność stała, O(1), sugeruje, że operacja zajmuje tę samą ilość czasu niezależnie od rozmiaru danych, co w przypadku wyszukiwania w nieposortowanej tablicy nie jest możliwe, ponieważ musimy przejrzeć co najmniej jeden element. Te błędne odpowiedzi wynikają z nieporozumień na temat działania algorytmów w kontekście różnych struktur danych oraz z mylnego utożsamiania złożoności z ich zastosowaniem. Zrozumienie różnicy między tymi złożonościami jest kluczowe dla efektywnego projektowania algorytmów oraz oceny ich wydajności w różnych scenariuszach.

Pytanie 22

Przedstawiony fragment kodu PHP ma za zadanie umieścić dane znajdujące się w zmiennych $a, $b, $c w bazie danych, w tabeli dane. Tabela dane zawiera cztery pola, z czego pierwsze to autoinkrementowany klucz główny. Które z poleceń powinno być przypisane do zmiennej $zapytanie?

<?php
...
$zapytanie = "...";
mysqli_query($db, $zapytanie);
...
?>

A. INSERT INTO dane VALUES ('$a', '$b', '$c');

B. INSERT INTO dane VALUES (NULL, '$a', '$b', '$c');

C. SELECT '$a', '$b', '$c' FROM dane;

D. SELECT NULL, '$a', '$b', '$c' FROM dane;

Wybór opcji 'SELECT '$a', '$b', '$c' FROM dane;' jest nieprawidłowy, ponieważ polecenie SELECT służy do pobierania danych z bazy danych, a nie do ich wstawiania. W tym kontekście celem jest dodanie nowych rekordów, co wymaga użycia polecenia INSERT. Podobnie, 'SELECT NULL, '$a', '$b', '$c' FROM dane;' również nie ma sensu w kontekście dodawania danych, ponieważ znowu wykorzystuje polecenie SELECT, a dodatkowo NULL nie ma zastosowania jako wartość w kontekście gromadzenia danych do wstawienia. Użycie 'INSERT INTO dane VALUES ('$a', '$b', '$c');' jest błędne, ponieważ nie uwzględnia klucza głównego, który jest autoinkrementowany. Zatem, bez podania NULL jako miejsca klucza głównego, próba wstawienia danych doprowadziłaby do błędu, gdyż klucz główny powinien być unikalny i autoinkrementowany. Częstym błędem jest nieuwzględnienie struktury tabeli oraz mechanizmu kluczy głównych i obcych przy konstruowaniu zapytań do bazy danych. Dlatego kluczowe jest, aby zrozumieć, jak poprawnie formułować zapytania, uwzględniając specyfikację tabeli i właściwe polecenia SQL, co jest kluczowe dla efektywnego i bezbłędnego gromadzenia danych.

Pytanie 23

Jak powinien być poprawnie zapisany znacznik <img>, służący do umieszczenia na stronie internetowej obrazu rys.jpg, przeskalowanego do szerokości 120 px oraz wysokości 80 px z tekstem alternatywnym "krajobraz"?

A. <img href="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz"/>

B. <img image="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"/>

C. <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"/>

D. <img src="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz"/>

Odpowiedź <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"/> jest poprawna z kilku powodów. Przede wszystkim, atrybut 'src' wskazuje na lokalizację pliku graficznego, co jest kluczowe dla poprawnego wyświetlania obrazu na stronie internetowej. Atrybuty 'width' oraz 'height' pozwalają na precyzyjne określenie rozmiarów obrazu, co jest istotne zarówno dla responsywności strony, jak i dla optymalizacji czasu ładowania. Użycie jednostki 'px' (pikseli) jest poprawne, jednak w HTML5 można pominąć tę jednostkę, wpisując jedynie wartość liczbową. Atrybut 'alt' jest niezwykle ważny dla dostępności, ponieważ dostarcza alternatywny opis obrazu dla użytkowników, którzy nie mogą go zobaczyć, na przykład osób niewidomych korzystających z czytników ekranu. Używanie odpowiednich atrybutów oraz wartości jest zgodne z najlepszymi praktykami w tworzeniu stron WWW oraz standardami W3C, co wpływa na lepszą użyteczność oraz SEO strony. Przykładem praktycznym może być umieszczenie grafiki w nagłówku strony, gdzie obraz jest widoczny, a opis alternatywny wspiera dostępność i kontekst treści.

Pytanie 24

Zgodnie z zasadami walidacji HTML5, prawidłowy zapis tagu hr to

A. <hr>

B. </hr?>

C. </ hr>

D. </ hr />

Znak <hr> jest poprawnym zapisem znacznika poziomej linii w HTML5. Zgodnie z definicją, <hr> jest elementem samodzielnym, co oznacza, że nie wymaga znacznika zamykającego. Jest to zgodne z zasadami HTML5, które wprowadziły uproszczoną składnię dla wielu elementów. W praktyce <hr> jest używany do wizualnego oddzielania sekcji w dokumencie HTML, co poprawia czytelność i estetykę strony. Na przykład, w artykule internetowym można zastosować <hr> między różnymi sekcjami, aby wskazać zmianę tematu lub podział pomiędzy wprowadzeniem a treścią główną. Zgodność z tym standardem nie tylko ułatwia pracę z kodem, ale również zapewnia lepszą kompatybilność z przeglądarkami i narzędziami dostępu. Warto także zwrócić uwagę, że dobrym zwyczajem jest dodawanie atrybutów klasy lub identyfikatora do tego znacznika w celu dalszej personalizacji stylów CSS, co zwiększa elastyczność w projektowaniu graficznym strony.

Pytanie 25

W systemach bazodanowych, aby przedstawić dane, które spełniają określone kryteria, należy stworzyć

A. relację

B. makropolecenie

C. raport

D. formularz

Raport w kontekście baz danych to coś, co naprawdę pomaga w uporządkowanej prezentacji danych. Dzięki niemu możemy pokazać informacje w taki sposób, żeby było to zrozumiałe i zgodne z tym, czego potrzebujemy. Raporty to świetne narzędzie do zbierania danych, ich analizy i wizualizacji, co jest bardzo ważne w biznesie. Na przykład, można za ich pomocą stworzyć zestawienie sprzedaży za dany okres, porównać finanse różnych działów firmy albo sprawdzić, jak skuteczne były kampanie marketingowe. W praktyce często korzysta się z takich raportów w programach jak Microsoft Access, gdzie można wybrać źródło danych, odpowiednie pola i ustawić filtry. To wszystko po to, żeby stworzyć dokument, który jasno przedstawia wyniki analizy. Warto pamiętać, że tworzenie raportów powinno opierać się na dobrych zasadach, takich jak czytelność i estetyka, a także dostosowanie do potrzeb użytkownika, bo to naprawdę się liczy, jeśli chodzi o UX.

Pytanie 26

Aby wprowadzić rekord do tabeli Pracownicy, jakie polecenie SQL należy zastosować?

A. INSERT INTO Pracownicy (imie, nazwisko) VALUES (Jan, Kowalski);

B. INSERT VALUES (Jan, Kowalski) INTO Pracownicy;

C. INSERT VALUES Pracownicy INTO (Jan, Kowalski);

D. INSERT (Jan, Kowalski) INTO Pracownicy;

Odpowiedź 'INSERT INTO Pracownicy (imie, nazwisko) VALUES (Jan, Kowalski);' jest poprawna, ponieważ jest zgodna z ogólną składnią polecenia SQL do dodawania danych do tabeli. W składni tej najpierw wskazujemy, do której tabeli chcemy wprowadzić dane, używając frazy 'INSERT INTO', a następnie w nawiasach podajemy nazwy kolumn, do których mają być wprowadzone wartości. Wartości te umieszczamy po słowie kluczowym 'VALUES', również w nawiasach. Takie podejście jest zgodne z normami SQL i zapewnia, że dane będą poprawnie wstawione. Przykładem praktycznym może być dodanie nowego pracownika do bazy danych firmy, co jest kluczowym elementem zarządzania informacjami o pracownikach. Prawidłowa składnia pozwala również na łatwe wprowadzenie wielu rekordów jednocześnie, co jest efektywne w dużych systemach baz danych. Ponadto, użycie poprawnej składni ułatwia przyszłe modyfikacje oraz optymalizację zapytań, co jest istotne w kontekście dobrą praktyką w programowaniu baz danych.

Pytanie 27

W programie MS Access w ustawieniach pola klasa należy określić maskę wprowadzania danych. Jaką maskę należy ustawić, aby dane wprowadzone składały się z trzech znaków w formacie: obowiązkowa cyfra, następnie dwie obowiązkowe litery?

Ogólne
Rozmiar pola	3
Format
Maska wprowadzania
Tytuł
Wartość domyślna
Reguła spr. poprawności
Tekst reguły spr. poprawności
Wymagane	Nie
Zerowa dł. dozwolona	Tak
Indeksowane	Nie
Kompresja Unicode	Tak
Tryb IME	Bez formantu
Tryb zdania edytora IME	Brak
Tagi inteligentne

A. 0CC

B. 000

C. 0LL

D. CLL

W przypadku maski wprowadzania danych w MS Access, należy zrozumieć, jakie znaczenie mają poszczególne symbole używane do stworzenia maski. Symbole te określają, co użytkownik może wprowadzić w każdym miejscu pola. Często spotykanym błędem jest wybór niewłaściwego symbolu, co prowadzi do niepoprawnego formatu danych. W przypadku masek takich jak 0CC, 000 i CLL, każda z nich stosuje niewłaściwe podejście do formatu wymaganego w pytaniu. Maska 0CC zakłada, że po cyfrze mogą znajdować się dowolne znaki, co nie spełnia wymagań dotyczących dwóch obowiązkowych liter. Maska 000 z kolei wymusza wprowadzenie trzech cyfr, co całkowicie mija się z celem, ponieważ wymagany jest format składający się z jednej cyfry i dwóch liter. Maska CLL sugeruje, że pierwszy znak może być dowolnym znakiem (cyfrą lub literą), co również jest niezgodne z wymaganiami, gdzie pierwszą pozycję musi zajmować cyfra. Takie nieporozumienia mogą wynikać z braku zrozumienia znaczenia symboli używanych w maskach wprowadzania danych. Kluczem do poprawnego zastosowania masek w MS Access jest więc dokładne poznanie, jakie symbole są dostępne i jakie mają zastosowanie, aby zwiększyć spójność i integralność danych w systemach bazodanowych. Zrozumienie tych zasad pozwala również uniknąć typowych błędów wynikających z niepoprawnej interpretacji wymagań dotyczących formatowania danych, co jest istotne nie tylko w kontekście egzaminacyjnym, ale także w praktycznej pracy z bazami danych. Poprawne zrozumienie i stosowanie masek wprowadzania danych jest elementem profesjonalnego zarządzania danymi, gdzie każda baza musi spełniać określone standardy jakości i wydajności.

Pytanie 28

W HTML-u znacznik tekst będzie prezentowany przez przeglądarkę w sposób identyczny do znacznika

A. <big>tekst</big>

B. <h1>tekst</h1>

C. tekst

D. tekst

Znacznik w HTML jest używany do oznaczania tekstu, który ma być wyróżniony jako ważny. Jego domyślne stylizowanie w przeglądarkach polega na pogrubieniu tekstu, co jest również funkcją znacznika . Oba znaczniki mają podobne zastosowanie, ale niesie dodatkowe znaczenie semantyczne, co oznacza, że informuje przeglądarki i maszyny o tym, że dany tekst jest istotny. Przykładem może być użycie w nagłówkach lub w miejscach, gdzie chcemy zwrócić uwagę na kluczowe informacje, jak np. 'Zamówienie pilne musi być dostarczone do jutra.' W kontekście dobrych praktyk zaleca się używanie znaku zamiast , gdyż wspiera to dostępność i SEO - wyszukiwarki lepiej interpretują semantykę treści, co może wpłynąć na pozycjonowanie strony. Warto również pamiętać, że zgodnie z W3C, semantyka HTML ma kluczowe znaczenie dla strukturyzacji dokumentów oraz ich dostępności.

Pytanie 29

Zapis CSS postaci:

 ul {
    list-style-image: url('rys.gif');
}

sprawi, że na stronie internetowej

A. wyświetli się rysunek rys.gif jako tło listy nienumerowanej.

B. punktorem listy nienumerowanej będzie rys.gif

C. rys.gif będzie stanowił ramkę dla listy nienumerowanej.

D. każdy z punktów listy będzie miał osobne tło pobrane z grafiki rys.gif

Wygląda na to, że nie zrozumiałeś poprawnie jak działa właściwość CSS list-style-image. Ta właściwość nie jest używana do ustawienia obrazka jako tła listy, ramki listy lub tła każdego punktu listy. Zamiast tego, jest ona wykorzystywana do określenia obrazu, który będzie służył jako punktor listy nienumerowanej. W podanym kodzie CSS, obrazek 'rys.gif' zostanie ustawiony jako punktor dla każdego elementu listy <li> wewnątrz listy nienumerowanej <ul>. To ważne, aby zrozumieć, że mimo że obrazek jest ustawiony jako punktor, nie wpłynie to na tło ani na obramowanie listy. Ponadto, obrazek nie będzie stanowił tła dla każdego z punktów listy. To jest powszechny błąd, który wielu programistów początkujących może popełnić. Pamiętaj, że podstawowym celem CSS jest stylizowanie elementów HTML, a nie modyfikowanie ich struktury lub funkcjonalności. Zatem użycie właściwości list-style-image do modyfikacji tła lub obramowania listy byłoby niezgodne z zasadami CSS.

Pytanie 30

Określ rezultat działania skryptu napisanego w języku PHP ```PHP "Perl",14=>"PHP",20=>"Python",22=>"Pike"); asort($tablica); print("

");
print_r($tablica);
print("

"); ?> ```

A. rys. C

B. rys. D

C. rys. A

D. rys. B

Niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego rozumienia działania funkcji asort() w PHP. Funkcja ta sortuje tablicę według wartości, a nie kluczy, co oznacza, że wartości są uporządkowane alfabetycznie lub numerycznie w zależności od ich typu. W przypadku tablic asocjacyjnych klucze pozostają przypisane do swoich oryginalnych wartości co jest kluczowe dla utrzymania integralności danych. Błędne podejścia do sortowania często wynikają z założenia że sortowanie dotyczy kluczy co prowadzi do błędnych wyników. Innym typowym błędem jest założenie że sortowanie zmienia klucze na indeksy numeryczne co nie jest prawdą dla funkcji asort(). Wiedza o tym jak PHP traktuje typy danych i jak przeprowadza operacje sortowania jest niezbędna do efektywnego programowania w tym języku. Należy pamiętać że asort() różni się od sort() gdyż ta druga funkcja faktycznie zmienia klucze na indeksy numeryczne co może prowadzić do utraty istotnych danych identyfikacyjnych w tablicach asocjacyjnych.

Pytanie 31

Aby wykorzystać skrypt zapisany w pliku przyklad.js, trzeba połączyć go ze stroną używając kodu

A. <script link="przyklad.js"></script>

B. <script>przyklad.js</script>

C. <link rel="script" href="/przyklad.js">

D. <script src="/przyklad.js"></script>

Poprawna odpowiedź to <script src="/przyklad.js"></script>, ponieważ jest to zgodne z obowiązującymi standardami HTML dotyczącymi ładowania skryptów. Atrybut 'src' jest kluczowy, ponieważ wskazuje przeglądarce lokalizację pliku JavaScript, który ma zostać załadowany. Umieszczając skrypt w tagu <script> w ten sposób, zapewniamy, że plik zostanie poprawnie wczytany i wykonany w kontekście dokumentu HTML. Jest to praktyka zgodna z dobrymi zasadami programowania webowego, umożliwiająca organizację kodu oraz minimalizację problemów z wydajnością. Na przykład, umieszczając ten tag w sekcji <head> lub tuż przed końcem tagu </body>, możemy zwiększyć wydajność ładowania strony, zapewniając jednocześnie, że wszystkie skrypty są załadowane przed ich wykonaniem. To podejście jest powszechnie stosowane w branży, aby poprawić czytelność kodu i umożliwić łatwiejsze zarządzanie zasobami.

Pytanie 32

Który z poniższych formatów NIE umożliwia zapis plików animowanych?

A. SWF

B. SVG

C. ACE

D. GIF

Format ACE (Archive Compressed Enhanced) jest formatem archiwum, który służy do kompresji danych, a nie do przechowywania animacji. W przeciwieństwie do formatów takich jak SWF, SVG czy GIF, ACE nie jest projektowany do obsługi grafiki ruchomej. SWF to format opracowany przez Adobe, który jest używany do tworzenia i wyświetlania animacji we Flashu. SVG to wektorowy format grafiki, który również wspiera animacje za pomocą CSS i JavaScript. GIF, z kolei, jest jednym z najpopularniejszych formatów do zapisu prostych animacji, dzięki możliwości przechowywania wielu klatek w jednym pliku. Zrozumienie różnic między tymi formatami jest istotne w kontekście tworzenia treści multimedialnych, a także w kontekście ich zastosowań w sieci. Wybór odpowiedniego formatu do animacji może mieć wpływ na wydajność ładowania strony, jakość wizualną oraz możliwości interakcji z użytkownikami.

Pytanie 33

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Inwersja.

B. Barwienie.

C. Progowanie.

D. Krzywe.

Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 34

W systemie baz danych sklepu komputerowego znajduje się tabela o nazwie komputery. Aby stworzyć raport, który wyświetla dane z tabeli dla komputerów z co najmniej 8 GB pamięci oraz procesorem Intel, można użyć kwerendy

A. SELECT * FROM komputery WHERE procesor = "Intel" AND pamiec < 8

B. SELECT * FROM komputery WHERE procesor = "Intel" OR pamiec < 8

C. SELECT * FROM komputery WHERE procesor = "Intel" AND pamiec >= 8

D. SELECT * FROM komputery WHERE procesor = "Intel" OR pamiec >= 8

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "SELECT * FROM komputery WHERE procesor = 'Intel' AND pamiec >= 8;" jest poprawna, ponieważ wykorzystuje operator AND do jednoczesnego spełnienia dwóch warunków: procesor musi być równy 'Intel', a pamięć musi wynosić co najmniej 8 GB. Taki zapis jest zgodny z najlepszymi praktykami w programowaniu zapytań SQL, którymi są m.in. precyzyjność oraz jednoznaczność. Dzięki użyciu operatora AND, zapytanie filtruje wyniki w sposób, który jest zgodny z wymaganiami użytkownika. W praktyce, takie kwerendy są niezwykle ważne dla analizy danych w bazach danych, ponieważ umożliwiają wyodrębnienie specyficznych informacji, które są krytyczne dla podejmowania decyzji biznesowych. Na przykład, w kontekście sklepu komputerowego, analiza komputerów z określonymi parametrami technicznymi może pomóc w lepszym dostosowaniu oferty do potrzeb klientów. Ponadto, rozumienie składni SQL oraz umiejętność formułowania efektywnych zapytań to kluczowa umiejętność dla specjalistów w dziedzinie zarządzania danymi.

Pytanie 35

Jakie informacje z ośmiu wpisanych rekordów w tabeli zwierzęta zostaną przedstawione w wyniku wykonania wskazanej instrukcji SQL?

A. Figaro, Dika, Fuks

B. Fafik, Brutus, Dika, Fuks

C. Dika, Fuks

D. Anna Kowalska, Jan Nowak

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zapytanie SQL SELECT imie FROM zwierzeta WHERE rodzaj = 2 AND szczepienie = 2016; filtruje wyniki według dwóch kryteriów: rodzaj musi być równy 2 i rok szczepienia musi być 2016. W danych mamy kilka zwierząt, ale tylko Dika i Fuks spełniają oba te warunki. Dika i Fuks mają rodzaj równy 2 oraz rok szczepienia 2016, co czyni je jedynymi zwierzętami w tabeli spełniającymi te kryteria. Zrozumienie tego typu zapytań wymaga znajomości składni SQL oraz logiki warunkowej. W praktyce stosowanie filtrów WHERE to jedna z podstawowych technik selekcji danych umożliwiająca precyzyjne wyciąganie rekordów z dużych zbiorów danych. Warto również zaznaczyć, że poprawne używanie takich zapytań w pracy zawodowej jest niezbędne dla zapewnienia jakości i wydajności procesów związanych z bazami danych. Wiedza ta jest kluczowa w wielu branżach, w których przetwarzanie dużych ilości danych jest codziennością.

Pytanie 36

Co należy zrobić przed rozpoczęciem pętli, by zapewnić poprawne działanie przedstawionego kodu JavaScript?

var text;
for( var i = 0; i < tab.length; i++){
    text += tab[i] + "<br>";
}

A. Zainicjować zmienną text

B. Zadeklarować zmienną i

C. Zweryfikować, czy text ma typ string

D. Sprawdzić rozmiar tabeli tab

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zainicjowanie zmiennej text przed użyciem jej w kodzie JavaScript jest kluczowe dla uniknięcia błędów runtime. W analizowanym kodzie zmienna text jest używana do przechowywania i modyfikacji danych stringowych w pętli. Bez wcześniejszej inicjalizacji, np. text = '', próba konkatenacji wartości do zmiennej text prowadziłaby do błędu, gdyż zmienna ta nie miałaby początkowej wartości. Zainicjowanie zmiennej jako pustego stringa jest dobrym przykładem praktyki programistycznej, która zapobiega nieoczekiwanym błędom i zapewnia, że zmienna ma przewidywalny stan początkowy przed rozpoczęciem operacji na niej. Taka inicjalizacja jest również zgodna z zasadą defensywnego programowania gdzie staramy się zminimalizować ryzyko wystąpienia błędów poprzez odpowiednie przygotowanie danych przed ich użyciem. W praktyce, inicjalizacja zmiennych jest częścią dobrych standardów programistycznych i pomaga w utrzymywaniu czytelności i niezawodności kodu, co jest szczególnie istotne w projektach zespołowych oraz dużych aplikacjach.

Pytanie 37

Aby aplikacja PHP mogła nawiązać połączenie z bazą danych, konieczne jest najpierw użycie funkcji o nazwie

A. mysqli_create_db

B. mysqli_select_db

C. mysqli_close

D. mysqli_connect

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja mysqli_connect jest kluczowym elementem w procesie komunikacji aplikacji PHP z bazą danych. Jej głównym zadaniem jest nawiązanie połączenia z serwerem MySQL, co jest niezbędne, zanim jakiekolwiek operacje na danych mogą zostać przeprowadzone. Wywołując tę funkcję, należy podać odpowiednie parametry: nazwę hosta (zazwyczaj 'localhost'), nazwę użytkownika, hasło oraz nazwę bazy danych, z którą chcemy pracować. Na przykład: $conn = mysqli_connect('localhost', 'user', 'password', 'database');. Dobrą praktyką jest również sprawdzenie, czy połączenie zostało nawiązane poprawnie, co można zrobić za pomocą odpowiednich warunków. W przypadku ewentualnych błędów podczas nawiązywania połączenia, funkcja ta zwraca wartość false, co umożliwia dalsze działania naprawcze. Dodatkowo, w kontekście bezpieczeństwa, warto stosować techniki takie jak przygotowywanie zapytań (prepared statements), aby zminimalizować ryzyko ataków typu SQL Injection. Właściwe nawiązanie połączenia z bazą danych jest fundamentem każdej aplikacji webowej opartej na PHP.

Pytanie 38

Aby przywrócić uszkodzoną tabelę w MySQL, jakie polecenie należy wykonać?

A. REPAIR TABLE

B. FIX TABLE

C. RESOLVE TABLE

D. CHECK TABLE

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby naprawić uszkodzoną tabelę w MySQL, należy użyć polecenia REPAIR TABLE, które jest dedykowane do przywracania integralności i usuwania problemów z danymi w tabelach MyISAM. Kiedy tabela jest uszkodzona, na przykład wskutek awarii systemu lub błędów dysku, REPAIR TABLE analizuje strukturę tabeli i podejmuje się jej naprawy. Proces ten może przywrócić usunięte wiersze oraz naprawić inne ograniczenia. Przykładowe użycie polecenia to: REPAIR TABLE nazwa_tabeli; Warto zaznaczyć, że REPAIR TABLE nie działa na tabelach InnoDB, które wymagają innych procedur naprawczych. W przypadku MyISAM, to polecenie jest często pierwszą metodą diagnostyczną, gdy pojawiają się problemy z danymi. Zgodnie z dokumentacją MySQL, REPAIR TABLE jest jednym z podstawowych narzędzi do zarządzania integralnością danych, a jego prawidłowe użycie może uratować istotne dane przed ich całkowitą utratą. Z tego powodu znajomość tego polecenia jest kluczowa dla administratorów baz danych.

Pytanie 39

Jak określa się proces przekształcania informacji zawartych w dokumencie elektronicznym na format odpowiedni dla konkretnego środowiska?

A. Teksturowanie

B. Renderowanie

C. Rasteryzacja

D. Mapowanie

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Renderowanie to kluczowy proces w grafice komputerowej, który polega na przekształceniu danych zawartych w plikach 3D lub scenach do formy wizualnej, która może być wyświetlana na ekranie. Proces ten obejmuje wiele etapów, takich jak oświetlenie, cieniowanie, oraz teksturowanie, które wspólnie determinują ostateczny wygląd obrazu. W praktyce, renderowanie stosowane jest w różnych dziedzinach, w tym w grach komputerowych, filmach animowanych oraz symulacjach architektonicznych. Na przykład, w grach komputerowych renderowanie odbywa się w czasie rzeczywistym, co pozwala na dynamiczne wyświetlanie zmieniających się scen. W kontekście standardów, renderowanie zgodne z API, takimi jak OpenGL lub DirectX, pozwala na uzyskanie wysokiej jakości grafiki. Warto również zauważyć, że istnieją różne techniki renderowania, takie jak ray tracing, które oferują bardziej realistyczne efekty świetlne, jednak są bardziej zasobożerne. Współczesne aplikacje i silniki graficzne, jak Unreal Engine czy Unity, implementują zaawansowane algorytmy renderowania, co umożliwia tworzenie wizualnie oszałamiających doświadczeń użytkownika.

Pytanie 40

Instrukcja języka PHP tworząca obiekt pkt dla zdefiniowanej w ramce klasy Punkt ma postać

class Punkt {  public $x;
                 public $y;  }

A. pkt Punkt();

B. Punkt() pkt;

C. pkt = new Punkt();

D. pkt Punkt;

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Twoja odpowiedź jest prawidłowa, gratuluję! W języku PHP, aby utworzyć nowy obiekt klasy, używamy słowa kluczowego 'new', a następnie nazwy klasy. Poprawna instrukcja, która tworzy obiekt 'pkt' klasy 'Punkt', ma więc postać '$pkt = new Punkt();'. Tę konstrukcję używamy, kiedy chcemy utworzyć nową instancję klasy. Warto pamiętać, że można tworzyć wiele obiektów tej samej klasy, a każdy z nich będzie miał własny zestaw danych (właściwości). Instancje klas są podstawą programowania obiektowego, które pozwala na tworzenie bardziej złożonych i łatwiejszych do zarządzania systemów. Dobre zrozumienie tego konceptu jest kluczowe dla efektywnego programowania w PHP.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej