Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 27 kwietnia 2026 22:29
Data zakończenia: 27 kwietnia 2026 22:38

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby przywrócić bazę danych MS SQL z archiwum, należy użyć polecenia

A. DBCC CHECKDB

B. REBACKUP DATABASE

C. SAVE DATABASE

D. RESTORE DATABASE

Aby przywrócić bazę danych w systemie MS SQL Server z kopii bezpieczeństwa, wykorzystuje się polecenie RESTORE DATABASE. To polecenie umożliwia odtworzenie całej bazy danych ze wskazanej kopii zapasowej. Proces ten jest kluczowy w sytuacjach awaryjnych, takich jak usunięcie danych, awaria sprzętu czy uszkodzenie bazy danych. W kontekście standardów Microsoft, RESTORE DATABASE jest integralną częścią zarządzania danymi i bezpieczeństwa. Przykładowe zastosowanie polecenia obejmuje: RESTORE DATABASE [nazwa_bazy] FROM DISK = 'ścieżka_do_pliku.bak', gdzie 'ścieżka_do_pliku.bak' wskazuje na lokalizację pliku z kopią zapasową. Dodatkowo, można użyć opcji WITH RECOVERY, aby przywrócić bazę do stanu operacyjnego, lub WITH NORECOVERY, aby umożliwić dalsze operacje przywracania. Warto zaznaczyć, że przed przywróceniem bazy danych ważne jest odpowiednie przygotowanie środowiska oraz sprawdzenie integralności kopii zapasowej, co można osiągnąć za pomocą narzędzi takich jak DBCC CHECKDB. Zastosowanie polecenia RESTORE DATABASE jest niezbędne w codziennym zarządzaniu bazami danych, a jego znajomość jest kluczowa dla administratorów systemów baz danych.

Pytanie 2

Parametr face elementu <font> jest używany do wskazania

A. rozmiaru czcionki

B. efektów czcionki

C. nazwa czcionki

D. koloru czcionki

Parametr face znacznika <font> w HTML definiuje konkretną nazwę czcionki, która ma być używana do wyświetlania tekstu. Umożliwia to projektantom stron internetowych precyzyjne określenie, jak tekst będzie wyglądał, co jest istotne dla estetyki oraz czytelności strony. W praktyce, zamiast stosować ogólne czcionki systemowe, projektanci mogą wskazać konkretne nazwy czcionek, jak 'Arial', 'Verdana' czy 'Times New Roman', aby osiągnąć zamierzony efekt wizualny. Warto jednak pamiętać, że stosowanie znacznika <font> oraz jego atrybutu face jest już przestarzałe, a w nowoczesnym kodowaniu lepiej jest korzystać z CSS, gdzie właściwość 'font-family' pełni tę samą funkcję, ale z większą elastycznością i lepszym wsparciem dla różnych urządzeń. Przykładowo, zamiast <font face='Arial'>Tekst</font>, w CSS można użyć: <style> p { font-family: Arial; } </style>. Z perspektywy dobrych praktyk, zaleca się używanie CSS do stylizacji tekstu, co pozwala na lepszą separację treści od prezentacji oraz łatwiejsze zarządzanie stylami w całym dokumencie.

Pytanie 3

Który selektor stosuje formatowanie dla akapitów tekstu z klasą tekst oraz dla elementu blokowego o ID obrazki?

A. p.tekst + div#obrazki

B. p#tekst + div.obrazki

C. p#tekst, div.obrazki

D. p.tekst, div#obrazki

Odpowiedź 'p.tekst, div#obrazki' jest poprawna, ponieważ selektor 'p.tekst' odnosi się do elementów <p> z klasą 'tekst', a selektor 'div#obrazki' odnosi się do elementu <div> z identyfikatorem 'obrazki'. Oba selektory są zgodne z zasadami CSS, które pozwalają na stylizację elementów na podstawie ich klas i ID. Na przykład, jeśli chcemy zmienić kolor tekstu w akapitach oraz dodać ramkę do elementu div, możemy zastosować następujący kod: css p.tekst { color: blue; } div#obrazki { border: 1px solid black; } Praktyczne zastosowanie selektorów klas i ID w CSS pozwala na precyzyjne dostosowanie stylu poszczególnych elementów na stronie. Zgodność z najlepszymi praktykami oznacza, że stosujemy jednoznaczne i czytelne nazwy klas oraz ID, co ułatwia późniejszą konserwację kodu oraz współpracę z innymi deweloperami. Warto także pamiętać, że wyższej specyfiki selektory, takie jak ID, mają pierwszeństwo wobec klas, co może wpłynąć na końcowy wygląd elementów na stronie.

Pytanie 4

Zestawienie dwóch kolorów znajdujących się naprzeciwko siebie w kole kolorów jest zestawieniem

A. monochromatycznym

B. trójkątnym

C. dopełniającym

D. sąsiadującym

Połączenie dwóch barw leżących po przeciwnych stronach w kole barw jest nazywane połączeniem dopełniającym. Barwy dopełniające są to kolory, które w teorii kolorów są umiejscowione naprzeciwko siebie, co oznacza, że ich połączenie generuje wysoką kontrastowość i intensywność wizualną. Przykładem takiego połączenia są barwy niebieska i pomarańczowa, czerwona i zielona, lub żółta i fioletowa. Zastosowanie barw dopełniających jest szczególnie ważne w designie, malarstwie oraz fotografii, gdzie mogą one służyć do podkreślenia określonych elementów lub stworzenia harmonijnych, ale zarazem dynamicznych kompozycji. Zgodnie z teorią sztuki, wykorzystując kolory dopełniające, można uzyskać efekt wizualny, który przyciąga uwagę i nadaje przestrzeni głębię. W praktyce, dobierając dopełniające kolory, warto zwrócić uwagę na równowagę w kompozycji, aby nie przytłoczyć widza zbyt silnymi kontrastami. Dobrze zrównoważone połączenia dopełniające mogą zatem podnieść estetykę projektu, przy jednoczesnym zachowaniu jego czytelności i atrakcyjności.

Pytanie 5

Pętla w kodzie JavaScript zostanie uruchomiona

A. 27 razy

B. 3 razy

C. 26 razy

D. 2 razy

Pętla do-while w JavaScript wykonuje się co najmniej raz ze względu na swoją konstrukcję. W tym przypadku pętla zaczyna się od wartości x równej 1 i w każdej iteracji mnoży x przez 3. Zmienna i jest inkrementowana przy każdej iteracji, co zlicza liczbę wykonanych iteracji. Pętla kontynuuje aż do momentu, gdy x osiągnie wartość 27. Przebieg pętli wygląda następująco: początkowo x=1, po pierwszej iteracji x=3, po drugiej x=9, a po trzeciej x=27. Gdy x osiąga wartość 27, warunek pętli x!=27 przestaje być spełniony i pętla się kończy. Dlatego pętla wykonuje dokładnie 3 iteracje. Zrozumienie działania pętli do-while jest kluczowe, zwłaszcza w kontekście sytuacji, gdzie musimy zagwarantować, że blok kodu wykona się przynajmniej raz niezależnie od warunku na końcu. Tego typu pętle są często używane w aplikacjach wymagających walidacji danych wejściowych, gdzie przynajmniej jedna próba przetworzenia danych musi być wykonana.

Pytanie 6

Prezentowany fragment dokumentu HTML z użyciem JavaScript spowoduje, że po naciśnięciu przycisku

<img src="obraz1.png">
<img src="obraz2.png" id="id1">
<button onclick="document.getElementById('id1').style.display='none'">Przycisk</button>

A. obraz2.png zostanie wymieniony przez obraz1.png

B. obraz1.png zostanie zniknięty

C. obraz1.png zostanie wymieniony przez obraz2.png

D. obraz2.png zostanie zniknięty

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ przycisk w kodzie JavaScript powoduje, że po jego kliknięciu element HTML o identyfikatorze 'id1', który jest obrazem 'obraz2.png', zostanie ukryty. Wartość 'style.display' zmienia się na 'none', co jest standardowym sposobem na ukrycie elementu w dokumentach HTML. W praktyce takie podejście jest szeroko stosowane w interaktywnych aplikacjach webowych, aby poprawić doświadczenia użytkowników, umożliwiając im dynamiczne ukrywanie lub wyświetlanie treści w odpowiedzi na ich działania. Ukrywanie elementów zamiast ich usuwania z DOM ma swoje zalety, ponieważ umożliwia ich późniejsze przywrócenie, co jest bardziej efektywne w kontekście wydajności. Dobrym przykładem może być rozwijane menu na stronie, gdzie po kliknięciu na dany element, jego zawartość jest ukrywana lub pokazywana bez potrzeby przeładowywania całej strony.

Pytanie 7

Rekordy do raportu mogą pochodzić z

A. zapytania INSERT INTO

B. tabeli

C. innego raportu

D. makropolecenia

Tabela stanowi fundamentalne źródło danych w kontekście raportowania, ponieważ przechowuje zorganizowane informacje w formie wierszy i kolumn. W praktyce, raporty często opierają się na danych zgromadzonych w tabelach, które są częścią bazy danych. Dzięki strukturze tabeli, możliwe jest łatwe filtrowanie, sortowanie i agregowanie danych, co jest kluczowe w procesie tworzenia raportów. Na przykład, w systemach CRM, dane o klientach są przechowywane w tabeli, co pozwala na wygenerowanie raportów dotyczących sprzedaży, aktywności klientów czy trendów rynkowych. W kontekście standardów branżowych, stosowanie tabel w relacyjnych bazach danych jest nie tylko powszechne, ale również zgodne z najlepszymi praktykami, które zalecają utrzymywanie danych w znormalizowanej formie, aby minimalizować redundancję i ułatwiać zarządzanie danymi. Dodatkowo, w przypadku tworzenia raportów, można korzystać z języka SQL, aby dynamicznie wydobywać dane z tabel, co zwiększa elastyczność i precyzję raportowania.

Pytanie 8

Jak nazywa się metoda udostępniania bazy danych w programie Microsoft Access, która dotyczy wszystkich obiektów bazy umieszczonych na dysku sieciowym i wykorzystywanych jednocześnie przez kilku użytkowników?

A. dzielonej bazy danych

B. folderu sieciowego

C. serwera bazy danych

D. witryny programu SharePoint

Odpowiedź "folderu sieciowego" jest prawidłowa, ponieważ w kontekście Microsoft Access, metoda udostępniania bazy danych, która obejmuje obiekty bazy umieszczone na dysku sieciowym, opiera się na wykorzystaniu folderów sieciowych. Dzięki temu wiele użytkowników może jednocześnie uzyskiwać dostęp do tych samych danych i obiektów bazy danych, co sprzyja współpracy i zwiększa efektywność pracy. Przykładem zastosowania folderu sieciowego może być sytuacja, w której zespół pracowników korzysta z jednolitej bazy danych klientów, przechowywanej w lokalizacji na serwerze. Wszyscy członkowie zespołu mogą wprowadzać, modyfikować i przeglądać dane, co umożliwia sprawną wymianę informacji i synchronizację działań. Warto również zaznaczyć, że stosowanie folderów sieciowych to jedna z dobrych praktyk w zarządzaniu danymi w organizacjach, ponieważ pozwala na centralizację zasobów oraz kontrolowanie dostępu do nich, co jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa informacji.

Pytanie 9

W PHP utworzenie oraz przypisanie tablicy asocjacyjnej do zmiennej odbywa się poprzez zapis

A. $tab = array (1, 2, 3, 4);

B. $tab = array (array (1, 2), array (3, 4));

C. $tab = array (); $tab[] = array (1, 2, 3, 4);

D. $tab = array ("a" => 1, "b" => 2, "c" => 3);

Żeby dobrze stworzyć i przypisać zmiennej tablicę asocjacyjną w PHP, trzeba użyć głównie składni, która pozwoli nam przypisać wartości do konkretnych kluczy. Jak mamy zapis $tab = array ("a" => 1, "b" => 2, "c" => 3); to definiujemy tablicę, w której klucze to "a", "b" i "c", a wartości to 1, 2 i 3. Takie tablice asocjacyjne w PHP są naprawdę super, bo ułatwiają zarządzanie danymi, dzięki czemu bez problemu możemy sięgać po wartości używając unikalnych kluczy zamiast nudnych indeksów. Można to sobie wyobrazić na przykładzie aplikacji, gdzie klucze są identyfikatorami użytkowników, a wartości to ich dane. Jest to mega pomocne, szczególnie w dużych projektach, gdyż kod staje się bardziej czytelny i łatwiejszy do naprawy. Tak więc umiejętne korzystanie z tablic asocjacyjnych to kluczowa umiejętność w programowaniu w PHP, a dobrze przypisane wartości do kluczy ułatwiają pracę z danymi.

Pytanie 10

Polecenie SQL:

GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;

Zakładając, że użytkownik adam wcześniej nie posiadał żadnych uprawnień, to powyższe polecenie SQL przyzna mu prawa jedynie do:

A. tworzenia oraz modyfikacji struktury w tabeli sklep

B. tworzenia oraz modyfikacji struktury wszystkich tabel w bazie sklep

C. dodawania oraz modyfikacji danych w tabeli sklep

D. dodawania oraz modyfikacji danych we wszystkich tabelach bazy sklep

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ polecenie SQL 'GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;' przyznaje użytkownikowi 'adam' uprawnienia do tworzenia (CREATE) i zmiany (ALTER) struktury wszystkich tabel w bazie danych 'sklep'. W kontekście systemów zarządzania bazami danych (DBMS), uprawnienia 'CREATE' pozwalają użytkownikowi na tworzenie nowych obiektów, takich jak tabele, podczas gdy 'ALTER' umożliwia modyfikację istniejących obiektów. Dlatego użytkownik 'adam' zyskuje możliwość modyfikacji struktury każdej tabeli w bazie 'sklep', co obejmuje dodawanie lub usuwanie kolumn, zmiany typów danych oraz inne operacje związane z definicją tabel. Przykładowo, jeśli 'adam' chciałby dodać nową kolumnę do tabeli 'produkty', mógłby to zrobić dzięki uprawnieniom 'ALTER'. Z perspektywy najlepszych praktyk, przyznawanie takich uprawnień powinno być ograniczone do zaufanych użytkowników, aby zminimalizować ryzyko nieautoryzowanych zmian w strukturze bazy danych.

Pytanie 11

Wskaż blok, który jest sformatowany zgodnie z podanym stylem CSS.

background: linear-gradient(to right, LightBlue, DarkBlue);

A. Blok 3

B. Blok 4

C. Blok 1

D. Blok 2

Blok 2 jest poprawną odpowiedzią ponieważ wykorzystuje styl CSS background linear-gradient(to right LightBlue DarkBlue) co oznacza że gradient kolorów rozciąga się od lewej do prawej strony elementu CSS linear-gradient pozwala na tworzenie gładkich przejść między kolorami co jest popularną techniką w projektowaniu stron internetowych Styl ten dodaje wizualnej atrakcyjności i może być użyty w różnych częściach witryny takich jak przyciski nagłówki czy tła sekcji Właściwość gradientu pozwala na zastosowanie wielu kolorów i kontrolowanie ich punktów początkowych i końcowych co zwiększa elastyczność projektowania Ponadto gradienty są wspierane przez wszystkie nowoczesne przeglądarki co czyni je doskonałym wyborem dla responsywnych stron internetowych Wykorzystanie gradientów zamiast obrazów tła pomaga także w optymalizacji strony zmniejszając czas ładowania co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi i wpływa pozytywnie na doświadczenie użytkownika CSS oferuje również inne typy gradientów takie jak radial-gradient i conic-gradient które mogą być używane w zależności od potrzeb projektowych

Pytanie 12

Jaką funkcję w języku PHP należy wykorzystać, aby nawiązać połączenie z bazą danych o nazwie zwierzaki?

A. $polacz = server_connect('localhost', 'root','','zwierzaki')

B. $polacz = mysqli_connect('localhost', 'root','','zwierzaki')

C. $polacz = sql_connect('localhost', 'root','','zwierzaki')

D. $polacz = db_connect('localhost', 'root','','zwierzaki')

Odpowiedź $polacz = mysqli_connect('localhost', 'root','','zwierzaki'); jest poprawna, ponieważ używa funkcji mysqli_connect, która jest standardowym sposobem nawiązywania połączenia z bazą danych MySQL w PHP. Funkcja ta pozwala na określenie hosta, użytkownika, hasła oraz nazwy bazy danych, co jest niezbędne do skutecznego nawiązania połączenia. Mysqli jest rozszerzeniem PHP przeznaczonym do pracy z bazami danych MySQL, wprowadzającym nowe funkcjonalności w porównaniu do starszego mysql. Ponadto, mysqli_connect obsługuje zarówno połączenia proceduralne, jak i obiektowe, co daje programistom elastyczność w wyborze stylu programowania. Przykładowo, po poprawnym połączeniu, można wykonywać zapytania do bazy danych w sposób zorganizowany, co sprzyja tworzeniu aplikacji webowych. Należy również pamiętać o dobrych praktykach, takich jak użycie try-catch do obsługi błędów przy nawiązywaniu połączenia, co zapewnia stabilność i niezawodność aplikacji. Stosowanie mysqli jest obecnie zalecane w dokumentacji PHP, a także w praktyce branżowej.

Pytanie 13

Wynikiem realizacji zamieszczonego kodu PHP jest pokazanie komunikatu

A. warunek1

B. warunek2

C. warunek3

D. warunek4

Kod w języku PHP przedstawia warunki logiczne, które oceniają wartości zmiennych $a, $b, $c i $d. Zmienna $a i $c są ustawione na true, natomiast $b i $d na false. Pierwszy warunek sprawdza, czy zarówno $a && $b (czyli true && false, co daje false) lub $c && $d (czyli true && false, co również daje false) jest prawdziwe. Oba wyrażenia są fałszywe, więc warunek if nie zostanie spełniony. Drugi warunek elseif sprawdza, czy $a && $b (false) lub $c || $d (true || false, co daje true) jest prawdziwe. Ponieważ $c || $d jest prawdziwe, cały warunek jest spełniony i zostanie wyświetlony komunikat warunek2. Dobrym przykładem praktycznego zastosowania takich konstrukcji jest walidacja danych w aplikacjach webowych, gdzie można łączyć różne warunki logiczne w celu osiągnięcia wymaganej logiki decyzyjnej. Ważne jest, by rozumieć priorytety operatorów logicznych i zasady działania operatora „OR” (||) i „AND” (&&) w języku PHP, zgodnie z dokumentacją PHP.

Pytanie 14

W języku PHP, dla zmiennych a = 5 oraz b = 3, jakie wyrażenie zwróci wartość zmiennoprzecinkową?

A. a && b

B. a / b

C. a * b

D. a + b

W języku PHP operacje na zmiennych numerycznych mogą prowadzić do różnych typów wyników w zależności od zastosowanego operatora. W przypadku zmiennych a = 5 i b = 3, jeśli wykonamy operację a / b, uzyskamy wynik 1.6666666666667, co jest wartością zmiennoprzecinkową. Operacja dzielenia w PHP zawsze zwraca wynik typu float, gdy jest wykonywana na liczbach całkowitych, o ile nie jest to dzielenie całkowite przez zero. Wartość ta można wykorzystać w różnych kontekstach, np. w obliczeniach finansowych, gdzie precyzyjne wartości dziesiętne są kluczowe. Warto również zauważyć, że PHP automatycznie konwertuje typy, co oznacza, że operacje na mieszanych typach (np. integer i float) również będą skutkować wynikiem o typie float. Przykładem może być sytuacja, w której wynik dzielenia jest dalej używany w operacjach matematycznych, co może znacząco wpłynąć na końcowy rezultat. Z punktu widzenia standardów PHP, operacje arytmetyczne są ściśle określone w dokumentacji i warto zaznajomić się z funkcjami związanymi z operacjami na liczbach, aby w pełni wykorzystać możliwości języka.

Pytanie 15

Który zapis CSS wprowadzi niebieskie tło dla bloku?

A. div {background-color: blue;}

B. div {shadow: blue;}

C. div {color: blue;}

D. div {border-color: blue;}

Odpowiedź div {background-color: blue;} jest poprawna, ponieważ wykorzystuje właściwość CSS 'background-color', która służy do definiowania koloru tła elementu. Wartość 'blue' jest jedną z predefiniowanych nazw kolorów w CSS, co sprawia, że zapis jest czytelny i łatwy do zrozumienia dla każdego, kto pracuje z tą technologią. Przykładowo, jeżeli chcemy zmienić tło sekcji na naszej stronie internetowej na niebieskie, możemy użyć tego zapisu w pliku CSS lub w sekcji stylów na stronie. Dobrym podejściem w projektowaniu stron jest korzystanie z jednoznacznych nazw kolorów, co poprawia czytelność kodu. Warto również zaznaczyć, że CSS pozwala na użycie różnych formatów kolorów, takich jak RGB, HEX czy HSL, co zwiększa elastyczność w doborze odcieni. Ważne jest, aby przestrzegać standardów dostępności, co oznacza, że kolor tła powinien kontrastować z kolorem tekstu, aby zapewnić dobrą widoczność i dostępność dla wszystkich użytkowników.

Pytanie 16

Na ilustracji ukazano rezultat stylizacji za pomocą CSS oraz kod HTML generujący ten przykład. Zakładając, że marginesy wewnętrzne wynoszą 50 px, a zewnętrzne 20 px, jak wygląda styl CSS dla tego obrazu?

A. C.

B. D.

C. B.

D. A.

Poprawna odpowiedź C wskazuje na właściwe zastosowanie właściwości CSS z użyciem solidnego czarnego obramowania o grubości 4 pikseli oraz marginesów wewnętrznych i zewnętrznych. Właściwa konfiguracja stylów CSS pozwala na precyzyjne kontrolowanie wyglądu elementów na stronie, co jest kluczowe w tworzeniu responsywnych i estetycznych stron internetowych. Użycie właściwości background-color z wartością Teal pozwala na ustawienie koloru tła, co może być istotne dla zachowania spójności wizualnej projektu. Padding ustawia wewnętrzne marginesy elementu umożliwiając kontrolę nad przestrzenią wokół zawartości, co może wpływać na czytelność i estetykę. Margins z kolei określają przestrzeń zewnętrzną oddzielając element od innych sąsiednich elementów. Poprawne zrozumienie tych stylów pozwala na efektywne projektowanie UI z myślą o użytkowniku końcowym. Dodatkowo praktyczne zastosowanie solidnych obramowań jest powszechne w podkreślaniu istotnych sekcji wizualnych, co jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron.

Pytanie 17

Opracowanie logicznego układu strony internetowej wiąże się z

A. umiejscowieniem elementów w konkretnych punktach strony.

B. stworzeniem zbioru grafik dla strony.

C. zdefiniowaniem adresów URL dla podstron strony.

D. określeniem zawartości strony.

Projektowanie logicznego układu witryny polega na efektywnym rozmieszczeniu elementów w konkretnych miejscach witryny, co jest kluczowe dla zapewnienia optymalnej użyteczności oraz nawigacji. Proces ten obejmuje analizę interakcji użytkowników z treścią oraz zaprojektowanie układu, który umożliwia intuicyjne poruszanie się po stronie. Przykładowo, umiejscowienie menu nawigacyjnego w górnej części strony oraz umieszczenie najważniejszych informacji w widocznych miejscach zwiększa szanse na konwersję. Warto również uwzględnić zasady projektowania responsywnego, co oznacza, że układ powinien być dostosowany do różnych rozmiarów ekranów, zapewniając spójne doświadczenie na urządzeniach mobilnych i stacjonarnych. Standardy takie jak WCAG (Web Content Accessibility Guidelines) również podkreślają znaczenie logicznego rozmieszczenia elementów, aby zapewnić dostępność dla osób z niepełnosprawnościami. Ponadto, dobrze zaprojektowany układ pomaga w optymalizacji SEO, umożliwiając lepsze indeksowanie przez wyszukiwarki.

Pytanie 18

Przypisanie wartości do zmiennej $dana = 125; zapisane jest w języku

A. Python

B. C++

C. PHP

D. JavaScript

Instrukcja $dana = 125; jest charakterystyczna dla języka PHP, bo po pierwsze używa znaku dolara przed nazwą zmiennej, a po drugie ma średnik na końcu, tak jak wymagają tego standardy składni PHP. W PHP każda zmienna zaczyna się od $, np. $liczba, $imie, $userId. Jest to jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech tego języka, od razu widać, że chodzi o kod wykonywany po stronie serwera, a nie np. o Pythona. W typowym pliku PHP taki zapis pojawi się wewnątrz znacznika <?php ... ?>, na przykład: <?php $dana = 125; echo $dana; ?> To jest klasyczny przykład przypisania wartości typu całkowitego do zmiennej. PHP jest językiem słabo typowanym (dynamicznie typowanym), więc nie trzeba wcześniej deklarować typu zmiennej. Wystarczy ją po prostu utworzyć przez przypisanie. Z mojego doświadczenia to jest bardzo wygodne przy szybkim tworzeniu aplikacji webowych, np. liczników, prostych kalkulatorów, obsługi formularzy. W praktyce takie przypisanie wykorzystuje się choćby przy pobieraniu danych z formularza: $wiek = (int)$_POST['wiek']; albo przy obliczeniach: $suma = $a + $b;. Dobrą praktyką jest nadawanie zmiennym czytelnych nazw i pilnowanie, żeby typ danych był przewidywalny, nawet jeśli PHP pozwala na sporą dowolność. W nowoczesnych projektach PHP (np. w frameworkach typu Laravel czy Symfony) nadal używa się dokładnie takiej składni przypisania, tylko zazwyczaj w bardziej rozbudowanych strukturach, np. w klasach, kontrolerach czy modelach. Moim zdaniem warto od początku kojarzyć znak $ jednoznacznie z PHP, bo to bardzo pomaga przy szybkim rozpoznawaniu przykładowego kodu w dokumentacji czy na forach.

Pytanie 19

Kwalifikatory dostępu: private, protected oraz public określają mechanizm

A. rekurencji

B. przeładowania

C. hermetyzacji

D. polimorfizmu

Kwalifikatory dostępu: private, protected i public, są kluczowymi elementami hermetyzacji w programowaniu obiektowym. Hermetyzacja polega na ukrywaniu wewnętrznych szczegółów implementacji obiektu i ograniczaniu dostępu do jego danych oraz metod. Dzięki tym kwalifikatorom programista może definiować, które elementy klasy są dostępne dla innych klas, co znacząco poprawia bezpieczeństwo kodu oraz jego czytelność. Na przykład, deklarując zmienną jako private, uniemożliwiamy jej bezpośredni dostęp z zewnątrz, co zapobiega przypadkowemu lub niezamierzonemu modyfikowaniu jej wartości. Dzięki temu kod staje się bardziej odporny na błędy oraz łatwiejszy do utrzymania. W praktyce, hermetyzacja jest jedną z podstawowych zasad programowania obiektowego i jest zgodna z najlepszymi praktykami, takimi jak SOLID, które promują pisanie przejrzystego i elastycznego kodu. Dobrze zaprojektowane klasy, które stosują hermetyzację, są bardziej modułowe i ułatwiają współpracę w zespołach programistycznych, co jest niezmiernie istotne w dużych projektach.

Pytanie 20

Zapis w języku JavaScript:

x = przedmiot.nazwa();

wskazuje, że

A. nazwa jest polem w klasie przedmiot.

B. Zmienna x będzie przechowywać rezultat wykonania metody nazwa.

C. Zmienna x będzie przechowywać rezultat działania funkcji przedmiot.

D. nazwa stanowi właściwość obiektu przedmiot.

W kodzie JavaScript zapis x = przedmiot.nazwa(); oznacza, że zmienna x będzie przechowywać wynik działania metody nazwa, która jest zdefiniowana w obiekcie przedmiot. W JavaScript metody są funkcjami przypisanymi do obiektów, co oznacza, że mogą one operować na danych wewnątrz tych obiektów. Przykładem może być klasa 'Osoba', która ma metodę 'pobierzImie', zwracającą imię danej osoby. W wywołaniu 'let imie = osoba.pobierzImie();', zmienna imie przechowa wynik działania tej metody. Dobrą praktyką jest, aby metody były odpowiedzialne za operacje związane z danymi, które przechowują, co zwiększa modularność i czytelność kodu. W kontekście standardów programowania, zachowanie to wspiera zasady OOP (programowania obiektowego), umożliwiając enkapsulację oraz ponowne wykorzystanie kodu. Dobrze zdefiniowane metody zwiększają spójność i ułatwiają testowanie jednostkowe. W efekcie, zawsze warto dążyć do klarownego definiowania metod w obiektach, aby poprawić jakość i efektywność pisania kodu.

Pytanie 21

W systemie baz danych stworzono tabelę Mieszkancy zawierającą informacje. Aby usunąć tę tabelę wraz z danymi, należy użyć komendy

A. DROP TABLE Mieszkancy;

B. TRUNCATE TABLE Mieszkancy;

C. ALTER TABLE Mieszkancy;

D. DELETE FROM Mieszkancy;

Polecenie 'DROP TABLE Mieszkancy;' jest właściwym sposobem na usunięcie tabeli wraz z jej zawartością w bazie danych. To polecenie nie tylko usuwa tabelę, ale również wszystkie dane, które w niej się znajdują oraz wszelkie powiązania, takie jak klucze obce. W praktyce, gdy programista chce całkowicie wyeliminować strukturę tabeli oraz jej dane, wykorzystuje 'DROP TABLE'. Jest to szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy tabela nie jest już potrzebna w systemie, a jej usunięcie pozwala na zwolnienie zasobów oraz uproszczenie struktury bazy danych. Warto również pamiętać, że przed wykonaniem tego polecenia warto stworzyć kopię zapasową danych, jeśli są one istotne, ponieważ operacja ta jest nieodwracalna. Ponadto, zgodnie z zasadami dobrych praktyk, przed usunięciem tabeli należy upewnić się, że nie ma na nią żadnych zależności w innych częściach bazy danych, aby uniknąć potencjalnych problemów z integralnością danych.

Pytanie 22

W JavaScript funkcja document.getElementById(id) ma na celu

A. pobrać wartości z formularza i przypisać je do zmiennej id

B. zwrócić referencję do pierwszego elementu HTML o wskazanym id

C. umieścić tekst o treści ’id’ na stronie internetowej

D. zweryfikować poprawność formularza o identyfikatorze id

Fajnie, że zwróciłeś uwagę na metodę document.getElementById(id). To naprawdę ważne narzędzie w JavaScript, jeśli chodzi o pracę z DOM. Dzięki niej możesz łatwo znaleźć element HTML, który ma konkretny identyfikator, co jest super przydatne, gdy chcesz coś zmienić na stronie. Na przykład, żeby zmienić tekst nagłówka, używasz: document.getElementById('header').innerText = 'Nowy tekst nagłówka'. Warto pamiętać, żeby identyfikatory były unikalne, bo to potem ułatwia odnajdywanie i manipulację tymi elementami. Unikaj też zbyt ogólnych nazw, bo to może prowadzić do zamieszania. Metoda ta jest naprawdę szeroko stosowana w nowoczesnym programowaniu stron internetowych, co czyni strony bardziej interaktywnymi i dynamicznymi.

Pytanie 23

Jakie będzie efektem zastosowanego formatowania CSS dla nagłówka trzeciego stopnia

A. tło nagłówka będzie w odcieniu szarości

B. kolor tekstu będzie pomarańczowy

C. tło nagłówka będzie pomarańczowe

D. kolor tekstu będzie szary

Odpowiedź, że tło będzie pomarańczowe, jest jak najbardziej trafna. W kodzie HTML użyto atrybutu "style" w tagu <h3>, który ma wyższy priorytet niż to, co jest zapisane w sekcji <style>. Wartość background-color to "orange", więc tło nagłówka trzeciego stopnia naprawdę będzie pomarańczowe. Znamy zasady kaskadowych arkuszy stylów, które mówią, że style bezpośrednio przypisane do elementów HTML mają pierwszeństwo. Kiedy chcemy, aby nagłówki miały różne kolory w zależności od tego, gdzie są użyte, inline styles są bardzo przydatne – zwłaszcza w prototypach. Ale z drugiej strony, z mojego doświadczenia, nadmiar inline styles może skomplikować późniejsze zarządzanie kodem, dlatego lepiej trzymać się klas CSS, żeby wszystko było bardziej uporządkowane.

Pytanie 24

Który z poniższych kodów HTML odpowiada opisanej tabeli? (W celu uproszczenia zrezygnowano z zapisu stylu obramowania tabeli oraz komórek)

A. Odpowiedź C

B. Odpowiedź A

C. Odpowiedź B

D. Odpowiedź D

Odpowiedź B jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje atrybut rowspan do połączenia dwóch wierszy w jednej kolumnie tabeli. HTML zapewnia atrybuty rowspan i colspan, które umożliwiają połączenie wielu komórek tabeli w jedną, co jest niezbędne w sytuacjach, gdy dane muszą być przedstawione w sposób bardziej przejrzysty i zwarty. W przedstawionej tabeli labelka Telefon jest wspólna dla dwóch numerów, co skutkuje koniecznością użycia rowspan=2 w komórce, która łączy dwa wiersze. Ta konstrukcja jest zgodna z dobrymi praktykami tworzenia semantycznie poprawnych i wizualnie uporządkowanych tabel w dokumentach HTML. Zastosowanie atrybutu rowspan może poprawić czytelność tabel, co jest szczególnie przydatne przy prezentacji złożonych danych w aplikacjach biznesowych czy raportach. Użycie tego podejścia pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie przestrzeni w tabeli i jest zgodne ze standardami W3C, które promują semantykę i dostępność w sieci.

Pytanie 25

W języku PHP wartość 1 została przypisana do zmiennej $a. Porównanie $a === $b zwraca true, gdy zmienna $b ma wartość

A. D. "1" lub '1'

B. C. 1 lub '1'

C. B. '1'

D. A. *1

Porównanie w języku PHP za pomocą operatora identyczności (===) sprawdza zarówno wartość, jak i typ zmiennych. W przypadku, gdy zmienna $a została zainicjowana wartością 1 jako liczba całkowita (integer), operator ten zwróci true, jeśli zmienna $b również będzie miała wartość 1 jako liczba całkowita. Jest to kluczowe, ponieważ operator === nie przeprowadza konwersji typów, co oznacza, że porównywane zmienne muszą być tego samego typu. Wartości 1, '1' (string) czy "1" (również string) nie będą wystarczające, ponieważ są one w innych typach niż 1 (integer). Dlatego poprawna odpowiedź to A. 1. W praktyce, użycie operatora identyczności jest zalecane w sytuacjach, gdy potrzebujemy pewności, że porównywane wartości są identyczne, co zapobiega potencjalnym błędom, które mogą wyniknąć z niezamierzonych konwersji typów. Warto także zauważyć, że dobre praktyki programistyczne w PHP zalecają unikanie używania operatorów porównania, które mogą prowadzić do niejednoznacznych wyników, takich jak ==, jeśli nie jest to absolutnie konieczne.

Pytanie 26

Instrukcja języka PHP tworząca obiekt pkt dla zdefiniowanej w ramce klasy Punkt ma postać

class Punkt {  public $x;
                 public $y;  }

A. pkt = new Punkt();

B. Punkt() pkt;

C. pkt Punkt();

D. pkt Punkt;

Twoja odpowiedź jest prawidłowa, gratuluję! W języku PHP, aby utworzyć nowy obiekt klasy, używamy słowa kluczowego 'new', a następnie nazwy klasy. Poprawna instrukcja, która tworzy obiekt 'pkt' klasy 'Punkt', ma więc postać '$pkt = new Punkt();'. Tę konstrukcję używamy, kiedy chcemy utworzyć nową instancję klasy. Warto pamiętać, że można tworzyć wiele obiektów tej samej klasy, a każdy z nich będzie miał własny zestaw danych (właściwości). Instancje klas są podstawą programowania obiektowego, które pozwala na tworzenie bardziej złożonych i łatwiejszych do zarządzania systemów. Dobre zrozumienie tego konceptu jest kluczowe dla efektywnego programowania w PHP.

Pytanie 27

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

B. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

C. Zmiana jasności zdjęć.

D. Przenikanie zdjęć.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 28

Do czego można wykorzystać program FileZilla?

A. do interpretacji kodu PHP

B. do publikowania strony internetowej

C. do testowania prędkości ładowania strony

D. do weryfikacji strony internetowej

FileZilla to dosyć popularny program, który służy do przesyłania plików za pomocą FTP. W dużym skrócie, jest to narzędzie, które umożliwia publikację stron internetowych. Dzięki niemu można łatwo wrzucać różne pliki, takie jak HTML, CSS czy JavaScript, na serwer. Jego obsługa jest naprawdę prosta – można tworzyć foldery, przenosić, kopiować czy usuwać pliki, co jest bardzo ważne, kiedy zarządza się stroną. Na przykład, jeżeli projektujesz stronę na swoim komputerze i chcesz, żeby była dostępna w Internecie, wystarczy, że skonfigurujesz połączenie FTP w FileZilla, wpiszesz dane logowania do serwera i przeciągniesz pliki do odpowiedniego folderu. Używanie FTP do publikacji to standard w branży, bo jest to bezpieczny i skuteczny sposób na zarządzanie swoimi stronami.

Pytanie 29

Kod JavaScript ma za zadanie szukanie wartości maksymalnej w tablicy. Wskaż błąd występujący w skrypcie.

14      max = tablica[0];
15      for (j == 1; j < 9; j++) {
16          if (max <= tablica[j]) {
17              max = tablica[j];
18          };
19      };
20      document.write("Największy element tablicy to: " + max);

A. Zastosowano operator porównania zamiast przypisania w linii 15.

B. Zmienna max ma niewłaściwie przypisaną wartość w linii 14.

C. Kod zapisany w linii 20 ma nieprawidłową składnię.

D. Warunek w linii 16 powinien być odwrócony.

Kod, który ma znaleźć wartość maksymalną w tablicy, jest w gruncie rzeczy poprawny algorytmicznie, a główny problem leży w składni pętli. Łatwo jednak skupić się na innych fragmentach i szukać błędu tam, gdzie go nie ma. Spójrzmy po kolei na wszystkie podejrzane miejsca. Warunek w instrukcji `if (max <= tablica[j])` może wyglądać podejrzanie, bo często w przykładach używa się operatora `<`. Jednak użycie `<=` nie jest błędem. To znaczy tylko tyle, że jeśli w tablicy występuje kilka identycznych wartości maksymalnych, to `max` przyjmie wartość ostatniego z nich. Algorytm nadal zwróci poprawne maksimum, różnica dotyczy jedynie tego, który indeks „wygra”, jeśli wartości są równe. Z punktu widzenia wyszukiwania największej liczby to zachowanie jest całkowicie akceptowalne. Pojawia się też pokusa, żeby winić linię z `document.write(...)`. Ten zapis jest składniowo poprawny w JavaScripcie: mamy wywołanie metody `write` na obiekcie `document` i konkatenację napisu z wartością zmiennej. Można dyskutować, czy jest to dobra praktyka w nowoczesnych aplikacjach (zwykle lepiej manipulować DOM, np. przez `textContent`), ale nie jest to błąd uniemożliwiający działanie programu. Podobnie przypisanie `max = tablica[0];` jest typowym i poprawnym sposobem inicjalizacji zmiennej maksimum: zakładamy na start, że największym elementem jest pierwszy element tablicy i dopiero później weryfikujemy to w pętli. Tu nie ma żadnej sprzeczności z logiką algorytmu. Prawdziwy problem to użycie operatora porównania `==` w miejscu, gdzie powinniśmy zainicjalizować licznik pętli. Konstrukcja `for (j == 1; j < 9; j++)` nie ustawia wartości `j`, tylko sprawdza, czy aktualne `j` jest równe 1, przez co cała pętla ma niepoprawną składnię. Typowy błąd myślowy polega tutaj na utożsamieniu „ustawienia na 1” z „sprawdzeniem, czy jest równe 1”. W językach imperatywnych to są zupełnie różne operacje. Dobra praktyka to zawsze czytać nagłówek pętli jak zdanie: „ustaw j na 1; dopóki j < 9; po każdej iteracji zwiększ j o 1”. Jeśli to czytanie nie ma sensu, znaczy że coś jest nie tak z operatorem. Warto też pamiętać, że narzędzia linterskie i tryb `use strict` pomagają wychwycić takie pomyłki, zanim trafią one do gotowego kodu.

Pytanie 30

Aby ułatwić dodawanie oraz modyfikowanie danych w tabeli, konieczne jest zdefiniowanie

A. sprawozdania.

B. zapytania SELECT.

C. filtru.

D. formularza.

Formularz jest istotnym narzędziem w bazach danych, które umożliwia użytkownikom łatwe wprowadzanie oraz edytowanie danych. Zapewnia on przejrzysty interfejs, który jest bardziej przyjazny dla użytkownika niż bezpośrednia interakcja z tabelą. Tworząc formularz, można dostosować pola do specyficznych danych, co pozwala na walidację wprowadzanych informacji oraz ich formatowanie, co czyni proces bardziej intuicyjnym. Na przykład, formularze mogą zawierać różne typy pól, takie jak pola tekstowe, rozwijane listy czy przyciski wyboru, co zwiększa elastyczność w wprowadzaniu danych. Ponadto, formularze mogą być powiązane z odpowiednimi tabelami w bazie danych, co umożliwia automatyczne przetwarzanie danych po ich wprowadzeniu. Dzięki zastosowaniu formularzy, organizacje mogą znacznie przyspieszyć proces zbierania danych oraz zminimalizować błędy, co jest szczególnie istotne w środowiskach wymagających dużej precyzji i efektywności. Programy takie jak Microsoft Access czy Google Forms oferują możliwości tworzenia formularzy, które są zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zbierania danych.

Pytanie 31

Aby zweryfikować ustawienia w pliku php.ini, można wykonać skrypt PHP, który zawiera polecenie

A. <?php echo phpversion(); ?>

B. <?php phpcredits(); ?>

C. <?php phpinfo(); ?>

D. <?php ini_set(); ?>

Funkcja phpinfo() jest jednym z najczęściej używanych narzędzi w PHP do uzyskiwania szczegółowych informacji o środowisku PHP, w tym ustawieniach konfiguracyjnych z pliku php.ini. Po jej wywołaniu, generowana jest strona HTML zawierająca dane o wersji PHP, zainstalowanych modułach, dostępnych zmiennych i wielu innych istotnych informacjach. Dzięki temu programiści mogą szybko zidentyfikować, jakie opcje są aktywne, co jest szczególnie przydatne przy diagnozowaniu problemów lub optymalizacji aplikacji. Przykładowo, w przypadku występowania błędów związanych z pamięcią lub czasem wykonywania skryptów, programista może skorzystać z phpinfo(), aby sprawdzić, jakie limity są ustawione. Warto również zauważyć, że korzystanie z tej funkcji w środowisku produkcyjnym powinno być ograniczone, aby uniknąć ujawnienia informacji o serwerze. Dobrym praktyką jest ograniczenie dostępu do wyników phpinfo() tylko do zaufanych użytkowników lub wyłączenie jej w wersji produkcyjnej.

Pytanie 32

Tabele: Studenci, Zapisy, Zajecia są powiązane relacją. Aby wybrać jedynie nazwiska studentów oraz odpowiadające im idZajecia dla studentów z grupy 15, należy wydać kwerendę

A. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy WHERE grupa= 15;

B. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idZajecia WHERE grupa = 15;

C. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta WHERE grupa = 15;

D. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta;

Ta odpowiedź jest dokładnie tym, czego oczekuje się w praktycznej pracy z relacyjnymi bazami danych. Kluczowe jest tutaj poprawne połączenie tabeli Studenci z tabelą Zapisy na podstawie klucza głównego Studenci.id oraz obcego Zapisy.idStudenta. To klasyczna sytuacja, gdzie chcemy wydobyć informacje z dwóch tabel powiązanych relacją jeden-do-wielu. Dzięki użyciu JOIN oraz warunku ON określającego relację, uzyskujemy możliwość pobrania nazwisk studentów i odpowiadających im identyfikatorów zajęć. Warunek WHERE ogranicza wynik do studentów z konkretnej grupy, co jest bardzo częstym wymaganiem biznesowym np. przy generowaniu list obecności czy analizie frekwencji. Takie podejście jest czytelne, zgodne ze składnią SQL ANSI i pozwala uniknąć nieporozumień przy większych kwerendach. Moim zdaniem warto pamiętać, że stosowanie jawnych JOIN-ów zamiast łączenia 'po przecinku' czy w warunku WHERE, ułatwia późniejszą rozbudowę zapytań oraz ogranicza ryzyko tzw. 'kartesjańskiego koszmaru', czyli niekontrolowanego zwielokrotnienia rekordów. Warto też wiedzieć, że zapis ten jest optymalny wydajnościowo, bo wykorzystuje istniejące klucze i indeksy – a to podstawa dobrych praktyk w pracy z bazami danych. Generalnie, jak się opanuje ten schemat, to potem większość operacji na relacyjnych bazach danych jest dużo łatwiejsza.

Pytanie 33

Do zdefiniowania listy nienumerowanej w języku HTML, jaki znacznik należy zastosować?

A. <ul>

B. <dt>

C. <dd>

D. <ol>

Aby zdefiniować w języku HTML listę nienumerowaną, należy użyć znacznika <ul>, co jest standardem w HTML. Znacznik <ul> oznacza "unordered list", czyli listę, w której poszczególne elementy nie są uporządkowane w kolejności numeracyjnej. Elementy tej listy są zazwyczaj wyświetlane z ikoną (punktami) przed każdym elementem, co podkreśla ich nienumerowany charakter. Każdy element listy jest definiowany za pomocą znacznika <li> (list item). Przykładowo, pełna struktura HTML dla listy nienumerowanej może wyglądać następująco: <ul><li>Pierwszy element</li><li>Drugi element</li></ul>. Używanie list nienumerowanych jest szczególnie pomocne w organizowaniu treści w sposób, który nie wymaga hierarchii, ale raczej prezentuje różne elementy na równym poziomie. W standardach W3C HTML5, <ul> jest zalecanym znakiem do tworzenia takich struktur, co czyni go kluczowym elementem w budowie przejrzystych i zrozumiałych stron internetowych. Implementacja list nienumerowanych w HTML jest istotnym krokiem w tworzeniu semantycznie poprawnych dokumentów, co wpływa na dostępność oraz SEO.

Pytanie 34

Jaką informację przekazuje przeglądarce internetowej zapis <!DOCTYPE html> ?

A. W dokumencie wymagane jest zamknięcie każdego taga, nawet samozamykającego

B. W dokumencie wszystkie tagi są zapisane wielkimi literami

C. Dokument został zapisany w wersji HTML 4

D. Dokument został zapisany w wersji HTML 5

Odpowiedź, że dokument został zapisany w języku HTML 5, jest prawidłowa, ponieważ zapis <DOCTYPE html> jest standardowym nagłówkiem deklarującym, że dokument jest napisany w najnowszej wersji HTML, czyli HTML 5. Taki zapis informuje przeglądarkę, że ma interpretować zawartość dokumentu zgodnie z zasadami i funkcjami określonymi w HTML 5. Wprowadzenie HTML 5 przyniosło wiele ulepszeń, takich jak nowe elementy semantyczne (np. <header>, <footer>, <article>), które ułatwiają tworzenie strukturalnie poprawnych i bardziej dostępnych stron internetowych. Dodatkowo, HTML 5 wprowadza wsparcie dla multimediów (np. <video>, <audio>) oraz API, które umożliwiają bardziej interaktywne podejście do tworzenia aplikacji webowych. Warto pamiętać, że stosowanie aktualnych standardów jest kluczowe dla zapewnienia kompatybilności z nowymi przeglądarkami oraz urządzeniami mobilnymi, a także dla zwiększenia wydajności i bezpieczeństwa aplikacji webowych.

Pytanie 35

Która operacja nie wpłynie na wielkość zajmowanej pamięci przez plik graficzny?

A. Kompresja

B. Zmiana rozmiaru obrazu z użyciem atrybutów HTML

C. Interpolacja

D. Modyfikacja rozdzielczości obrazu

Skalowanie obrazu za pomocą atrybutów HTML jest prawidłową odpowiedzią, ponieważ ta operacja nie modyfikuje samego pliku graficznego, a jedynie zmienia sposób, w jaki obraz jest wyświetlany na stronie internetowej. Przykładowo, użycie atrybutów 'width' i 'height' w tagu <img> pozwala na dostosowanie rozmiarów obrazu w kontekście przeglądarki, nie ingerując w jego zawartość ani nie zmieniając rozdzielczości. W praktyce oznacza to, że oryginalny plik graficzny pozostaje niezmieniony, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie optymalizacji wydajności stron. Zmiana rozmiaru na poziomie HTML jest często stosowana, aby zapewnić elastyczność w projektowaniu responsywnych stron internetowych, gdzie obrazy muszą dostosowywać się do różnych rozmiarów ekranów bez potrzeby ich fizycznej edycji. Warto jednak pamiętać, że nadmierne skalowanie może prowadzić do pogorszenia jakości widocznej na ekranie, ale nie wpływa na wagę pliku. Istotnym aspektem jest również, że takie podejście wspiera standardy dostępności, umożliwiając lepsze dostosowanie treści wizualnych dla osób z różnymi potrzebami.

Pytanie 36

W języku JavaScript stworzono fragment kodu. Po uruchomieniu skryptu zmienna x

<script>
   var x = 10;
   x++;
   console.log(x);
 </script>

A. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej

B. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML

C. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w oknie popup

D. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej

W zaprezentowanym fragmencie kodu JavaScript zmienna x jest najpierw inicjalizowana wartością 10. Następnie operator inkrementacji x++ zwiększa tę wartość o 1, co skutkuje przypisaniem zmiennej wartości 11. Operator postinkrementacji w JavaScript działa w ten sposób że najpierw zwraca aktualną wartość zmiennej a następnie ją zwiększa. W tym przypadku operacja x++ skutkuje zwiększeniem wartości x do 11. W konsoli przeglądarki wywołanie console.log(x) powoduje wyświetlenie obecnej wartości zmiennej x która wynosi 11. Użycie console.log jest standardową praktyką debugowania w JavaScript i jedną z głównych metod wyświetlania informacji w środowisku przeglądarki. Konsole przeglądarek internetowych są potężnym narzędziem dla deweloperów front-endowych umożliwiającym interaktywną pracę z kodem monitorowanie błędów oraz wydajności aplikacji. Jako najlepsza praktyka zaleca się stosowanie console.log do tymczasowego debugowania i unikanie pozostawiania tych wywołań w produkcyjnych wersjach kodu co może prowadzić do zbędnego obciążenia aplikacji i ujawnienia niepotrzebnych informacji użytkownikom końcowym. Warto również wspomnieć że zmienne deklarowane za pomocą var mają zasięg funkcyjny co oznacza że są dostępne w całej funkcji w której zostały zadeklarowane.

Pytanie 37

Komenda kierowana do serwera bazy danych, mająca na celu zbieranie, wyszukiwanie lub edytowanie danych w bazie, nazywana jest

A. kwerendą

B. kolumną

C. kopią

D. formularzem

W odpowiedziach, które nie są poprawne, pojawiają się koncepcje, które nie są związane z procesem pobierania i zarządzania danymi w bazach danych. Formularz, na przykład, to zazwyczaj interfejs użytkownika, który umożliwia wprowadzanie danych do systemu, ale nie jest samodzielnym poleceniem do zarządzania danymi. W praktyce, formularze są używane w aplikacjach frontendowych, aby zbierać dane od użytkowników, które następnie mogą być przesyłane do bazy danych, ale same w sobie nie są mechanizmem do wykonywania operacji na danych. Kolumna to pojęcie odnoszące się do struktury tabeli w bazie danych, wskazujące na konkretne pole, które przechowuje wartości zmiennej, natomiast nie jest odpowiedzią na pytanie o działania na danych. Kopia z kolei odnosi się do procesu duplikacji danych, co jest istotne w kontekście tworzenia kopii zapasowych, ale nie definiuje funkcji związanej z bezpośrednim dostępem do danych w bazie. Te nieporozumienia mogą prowadzić do błędnych wniosków o funkcjonalności baz danych. Zrozumienie, że kwerenda jest głównym narzędziem do interakcji z danymi, pozwala uniknąć zamieszania z innymi terminami, które pełnią różne role w zarządzaniu danymi.

Pytanie 38

W języku SQL dodanie nowej kolumny z nazwą miejscowości do istniejącej tabeli pracownicy umożliwia kwerenda

A. ALTER TABLE pracownicy ADD miejscowosc VARCHAR(100);

B. ALTER TABLE pracownicy ADD miejscowosc FLOAT(2);

C. ALTER TABLE pracownicy DROP COLUMN miejscowosc;

D. CREATE TABLE pracownicy ADD miejscowosc FLOAT(2);

Poprawna odpowiedź używa polecenia ALTER TABLE z klauzulą ADD i odpowiednim typem danych tekstowych: ALTER TABLE pracownicy ADD miejscowosc VARCHAR(100);. W SQL instrukcja ALTER TABLE służy właśnie do modyfikowania istniejącej tabeli: możemy dodawać kolumny, usuwać je, zmieniać typy, klucze itp. Skoro tabela pracownicy już istnieje, nie tworzymy jej od nowa, tylko ją rozszerzamy o nową kolumnę. Sama składnia jest dość typowa: po nazwie tabeli podajemy słowo kluczowe ADD, potem nazwę nowej kolumny i jej typ danych. Dla nazwy miejscowości naturalny jest typ znakowy, najczęściej VARCHAR z rozsądną długością, np. 50, 80 czy 100 znaków. VARCHAR oznacza, że długość jest zmienna, czyli baza nie marnuje miejsca na puste znaki, gdy ktoś wpisze krótszą nazwę, np. „Łódź” czy „Rzeszów”. Moim zdaniem 100 znaków to bezpieczny, dość często spotykany limit w praktycznych projektach. W realnych bazach (MySQL, PostgreSQL, SQL Server) bardzo podobnie dodaje się inne kolumny, np. numer telefonu czy kod pocztowy: ALTER TABLE pracownicy ADD telefon VARCHAR(20);. Dobrą praktyką jest też od razu przemyślenie, czy kolumna może być NULL, czy powinna mieć domyślną wartość. Przykładowo można napisać: ALTER TABLE pracownicy ADD miejscowosc VARCHAR(100) NOT NULL DEFAULT 'nieznana'; – to już trochę wyższy poziom projektowania, ale w większych systemach ma duże znaczenie. Warto zapamiętać ogólny schemat: ALTER TABLE nazwa_tabeli ADD nazwa_kolumny typ;. To jedno z podstawowych poleceń DDL (Data Definition Language) i w administracji bazami danych jest używane bardzo często, gdy trzeba rozbudować istniejący schemat bez kasowania danych.

Pytanie 39

W SQL, po wykonaniu przedstawionych poleceń GRANT, prawo do edytowania struktury tabeli oraz jej usunięcia zostanie przyznane

GRANT ALL ON firmy TO 'adam'@'localhost';
GRANT ALTER, CREATE, DROP ON firmy TO 'anna'@'localhost';
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON firmy TO 'tomasz'@'localhost';

A. Adamowi i Annie

B. Tomaszowi i Annie

C. tylko Annie

D. Tomaszowi i Adamowi

SQL jest językiem służącym do zarządzania bazami danych a przydzielanie uprawnień jest kluczowym aspektem utrzymania ich bezpieczeństwa i integralności. W powyższym kontekście niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego zrozumienia mechanizmu przydzielania uprawnień. W przypadku Tomasza polecenie GRANT SELECT INSERT UPDATE ON firmy odnosi się do uprawnień które nie obejmują zmiany struktury tabeli czy jej usuwania. SELECT INSERT i UPDATE to operacje które dotyczą przetwarzania danych wewnątrz tabeli a nie jej struktury. Podobnie przydzielenie uprawnień tylko Annie nie obejmowałoby pełnego zestawu uprawnień do wszystkich operacji które Adam otrzymuje poprzez GRANT ALL. W praktyce często spotyka się błędne założenie że przydzielenie wszystkich uprawnień jednemu użytkownikowi jest optymalnym rozwiązaniem jednak w rzeczywistości wiąże się to z potencjalnym ryzykiem związanym z bezpieczeństwem dlatego właściwe zarządzanie uprawnieniami wymaga głębokiego zrozumienia i przemyślanej strategii. Dzięki zrozumieniu różnicy między tymi uprawnieniami można lepiej planować bezpieczeństwo i zarządzanie dostępem do bazy danych w organizacji co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 40

Zadanie przedstawione w ramce polecenia SQL ma na celu

A. powiększyć wartość pola Uczen o jeden

B. zwiększyć wartość kolumny id_klasy o jeden dla wszystkich wpisów tabeli Uczen

C. ustawić wartość kolumny id_klasy na 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

D. ustawić wartość pola Uczen na 1

Polecenie SQL UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1 ma na celu zwiększenie wartości kolumny id_klasy o jeden dla każdego rekordu w tabeli Uczen Jest to typowa operacja w bazach danych gdy chcemy przeprowadzić masową aktualizację wartości w konkretnym polu W tym przypadku kolumna id_klasy jest modyfikowana tak aby każda jej wartość została zwiększona o jeden Jest to szczególnie przydatne w scenariuszach gdzie wartości identyfikatorów czy indeksów muszą być zwiększone ze względu na zmiany struktury danych lub w celu dostosowania do nowych wymagań Możliwość masowej aktualizacji danych jest jednym z głównych powodów dla których SQL jest tak potężnym narzędziem w zarządzaniu bazami danych Operacje tego typu wymagają jednak ostrożności aby uniknąć niepożądanych zmian które mogą wpływać na integralność danych Dlatego też dobre praktyki branżowe zalecają zawsze wykonywanie kopii zapasowych danych przed przeprowadzeniem tego typu operacji oraz dokładne sprawdzenie logiki biznesowej która za nimi stoi Zwrócenie uwagi na wydajność oraz potencjalne blokady przy jednoczesnym dostępie do bazy to również kluczowe aspekty o których należy pamiętać w środowiskach produkcyjnych

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej