Pytanie 1
To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Wyniki egzaminu
Informacje o egzaminie:
- Zawód: Technik weterynarii
- Kwalifikacja: ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
- Data rozpoczęcia: 1 stycznia 2026 18:28
- Data zakończenia: 1 stycznia 2026 19:28
Egzamin zdany!
Wynik: 20/40 punktów (50,0%)
Wymagane minimum: 20 punktów (50%)
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 2
Co należy zrobić w przypadku podejrzenia choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie?
A. niezwłocznie poinformować organy IW lub lokalne władze
B. usunąć paszę, ściółkę oraz nawozy
C. zakopać wszystkie padłe zwierzęta
D. poddać ubojowi wszystkie zwierzęta z gospodarstwa
W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie, kluczowe jest niezwłoczne zawiadomienie odpowiednich organów, takich jak Inspekcja Weterynaryjna (IW) lub władze samorządowe. Taka procedura jest zgodna z obowiązującymi standardami bioasekuracji oraz przepisami prawa dotyczącego zdrowia zwierząt. Powiadomienie tych instytucji umożliwia szybką reakcję, która może obejmować badania diagnostyczne, kontrolę epidemiologiczną oraz działania mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się choroby. Przykładem praktycznym jest sytuacja, w której farmer zauważa nietypowe objawy u zwierząt. W takim przypadku, zamiast podejmować działania na własną rękę, powinien jak najszybciej skontaktować się z IW, co przyczyni się do lepszej ochrony zarówno jego stada, jak i innych gospodarstw w okolicy. Prawidłowe postępowanie zgodnie z procedurami pozwala minimalizować straty ekonomiczne, a także chronić zdrowie publiczne.
Pytanie 3
Wartość pH treści żwacza wynosząca 7,5 wskazuje na
A. ketozę
B. zasadowicę
C. normę
D. kwasicę
Twoje odpowiedzi, które sugerują, że pH 7,5 to norma, są oparte na nieprzemyślanych założeniach o równowadze kwasowo-zasadowej w żwaczu. Wiesz, normalne pH żwacza to zazwyczaj między 6,0 a 7,0, więc myślenie, że 7,5 jest normą, jest błędne. Kwasicę natomiast mamy, jak pH spada poniżej 6,0, co prowadzi do dużej produkcji kwasu mlekowego i problemów z metabolizmem. Jeśli chodzi o odpowiedzi dotyczące ketozę, to też są mylące; ketoza to sytuacja, gdzie organizm wytwarza za dużo ciał ketonowych przez brak węglowodanów, a to nie wpływa bezpośrednio na pH żwacza. Typowe błędy, które prowadzą do tych wniosków, to ignorowanie tego, jak ważne jest pH dla zdrowia zwierząt oraz braki w rozumieniu wpływu diety na równowagę pH. Musisz mieć świadomość, jak różne czynniki mogą wpływać na to pH w żwaczu oraz jak dostosować dietę, żeby unikać problemów ze zdrowiem.
Pytanie 4
Co pięć lat realizuje się kontrolę bydła na obecność
A. wąglika
B. salmonellozy
C. białaczki
D. toksoplazmozy
Badanie bydła w kierunku białaczki jest kluczowym elementem monitorowania zdrowia stada. Białaczka bydła, zwana także wirusową leukozą bydła (BLV), jest chorobą zakaźną, która prowadzi do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak osłabienie układu odpornościowego oraz zwiększone ryzyko infekcji i nowotworów. Przeprowadzanie badań co pięć lat jest zgodne z zaleceniami organizacji takich jak Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) oraz krajowych programów zdrowotnych dla bydła, które dążą do eliminacji tej choroby z populacji bydła. Regularne testowanie pozwala na wczesne wykrycie zakażonych osobników i wdrożenie odpowiednich działań, takich jak izolacja chorych zwierząt oraz eliminacja zarażonego stada, co w efekcie przyczynia się do ochrony zdrowia całej populacji. W praktyce, zaleca się również edukację hodowców na temat białaczki, aby zwiększyć ich świadomość i umiejętności w zakresie profilaktyki i kontroli tej choroby, co jest kluczowe dla zapewnienia dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa produkcji mleka oraz mięsa.
Pytanie 5
Szczepionka Biocan DP przeznaczona jest do ochrony przed
A. nosówką oraz chorobą Rubartha
B. panleukopenią i parwowirozą
C. parwowirozą oraz nosówką
D. chorobą Rubartha i panleukopenią
Biocan DP jest szczepionką, która została zaprojektowana w celu ochrony psów przed dwoma poważnymi chorobami wirusowymi: parwowirozą i nosówką. Parwowiroza jest wysoce zakaźną chorobą wirusową, która może prowadzić do ciężkiej biegunki, wymiotów oraz odwodnienia, a w skrajnych przypadkach do śmierci. Nosówka, z kolei, jest wirusowym zakażeniem, które może wpłynąć na układ oddechowy, pokarmowy oraz nerwowy. Szczepienie za pomocą Biocan DP jest szczególnie istotne w profilaktyce tych chorób, zwłaszcza w przypadku szczeniąt, które są bardziej narażone na infekcje. Zgodnie z zaleceniami weterynaryjnymi, szczepienia te powinny być przeprowadzane regularnie, aby zapewnić optymalną ochronę i zmniejszyć ryzyko wystąpienia epidemii w populacji psów. Przykładem dobrej praktyki jest wprowadzenie szczepień już w młodym wieku, co pozwala na zbudowanie odpowiedniej odporności przed pojawieniem się patogenów w otoczeniu. Zrozumienie znaczenia szczepień, takich jak Biocan DP, jest kluczowe dla zdrowia psów oraz dla utrzymania ich w dobrej kondycji przez całe życie.
Pytanie 6
Według przepisów dotyczących żywienia zwierząt, pasze lecznicze mogą być wytwarzane
A. w gospodarstwie właściciela na zlecenie technika weterynarii
B. w zakładzie paszowym na zlecenie lekarza weterynarii
C. w zakładzie paszowym na zlecenie właściciela zwierząt
D. w gospodarstwie właściciela na jego zlecenie
Pasze lecznicze stanowią ważny element diety zwierząt, a ich produkcja musi przebiegać zgodnie z rygorystycznymi przepisami prawnymi w celu zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego zarówno zwierząt, jak i ludzi. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami, pasze lecznicze mogą być produkowane wyłącznie w zakładzie paszowym na zlecenie lekarza weterynarii. Taki wymóg ma na celu zapewnienie, że skład paszy oraz dawkowanie są odpowiednio dostosowane do potrzeb zdrowotnych zwierząt, co z kolei zmniejsza ryzyko błędów w terapii. Przykładem może być sytuacja, gdy lekarz weterynarii zaleca konkretną mieszankę paszową dla zwierzęcia cierpiącego na schorzenie, które wymaga zastosowania specjalistycznych składników. Wysoka jakość pasz leczniczych oraz ich kontrola przez wykwalifikowany personel w zakładach paszowych są kluczowe dla skuteczności leczenia. Praktyki te są zgodne z zasadami dobrej praktyki produkcyjnej (GMP) oraz systemami zapewnienia jakości, które regulują procesy wytwórcze w branży paszowej.
Pytanie 7
Jak nazywa się system zapewniania jakości?
A. CELAB
B. RASFF
C. WHO
D. HACCP
HACCP, czyli Analiza Zagrożeń i Krytyczne Punkty Kontroli, to system, który ma na celu zapewnienie jakości w produkcji żywności. Zamiast czekać na problemy, lepiej wykrywać je na etapie produkcji. Przykładem może być produkcja mięsa, gdzie kluczowe są takie rzeczy jak odpowiednia temperatura czy czystość w zakładzie. System ten jest ważny, bo pomaga uniknąć różnych zagrożeń. Wdrażając HACCP, trzeba pamiętać, że wszyscy w firmie muszą być dobrze przeszkoleni i wiedzieć, co mają robić, żeby wszystko działało jak należy. Dobre praktyki w kuchni i ustalone procedury są tu naprawdę istotne, żeby to wszystko miało sens.
Pytanie 8
Ile litrów reagentu trawiącego powinno się przygotować do analizy próbki zbiorczej składającej się z 49 próbek mięśni o masie jednego grama, korzystając z metody wytrawiania próbki zbiorczej przy użyciu mieszania magnetycznego?
A. 3,0 l
B. 1,5 l
C. 0,5 l
D. 1,0 l
Wybór niewłaściwej ilości płynu trawiącego, takiego jak 0,5 l, 3,0 l czy 1,5 l, może sugerować niepełne zrozumienie zasad dotyczących przygotowania prób w badaniach analitycznych. Przygotowanie jedynie 0,5 l płynu może być niewystarczające, ponieważ nie zapewni wymaganej objętości dla 49 gramów mięsa, co może prowadzić do niekompletnego trawienia próbki. W praktyce, zbyt mała ilość płynu ogranicza skuteczność procesu trawienia i może prowadzić do uzyskania wyników, które nie odzwierciedlają rzeczywistego składu chemicznego próbki. Z kolei zbyt duża objętość, jak 3,0 l czy 1,5 l, może powodować straty materiałowe, a także utrudnienia w zarządzaniu próbką i jej analizą. Takie podejście jest z reguły nieefektywne i może prowadzić do błędnych wniosków analitycznych. W kontekście najlepszych praktyk w analizach laboratoryjnych, kluczowe jest zrozumienie, że ilość używanego płynu trawiącego musi być dokładnie dostosowana do masy próbki, aby zapewnić optymalną skuteczność procesu trawienia. Niezrozumienie tej zasady może prowadzić do typowych błędów w analityce, co jest nie do zaakceptowania w wysokiej jakości badaniach naukowych.
Pytanie 9
Jakiego składnika odżywczego powinno się dodać do żywienia zwierzęcia, gdy wystąpią zaparcia?
A. Tłuszcze
B. Włókno
C. Węglowodany
D. Białko
Białko, węglowodany i tłuszcze są ważne, ale nie pomogą, jeśli chodzi o zaparcia. Białko jest potrzebne do budowy tkanek i enzymów, ale nie wpływa za bardzo na ruchy jelit. A jak jest go za dużo, to może być szkodliwe, zwłaszcza dla nerek. Węglowodany, zwłaszcza te proste, mogą szybko dać energię, ale zaparć ci nie załatwią. Jak jesz węglowodany bez błonnika, to może być gorzej z trawieniem. Co do tłuszczy, to są ważne dla energii, ale mogą spowolnić trawienie i też prowadzić do zaparć, jak się je za dużo. Jak ktoś nie rozumie, jak błonnik działa w diecie, to łatwo zrobić błędy, co może prowadzić do problemów z jelitami. Dlatego warto wiedzieć, jak zbudować zdrową dietę dla zwierząt.
Pytanie 10
Na podstawie fragmentu ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, posiadacz zwierząt w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt powinien
| Art. 42. 1.W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt, posiadacz zwierzęcia jest obowiązany do: 1) niezwłocznego zawiadomienia o tym organu Inspekcji Weterynaryjnej albo najbliższego podmiotu świadczącego usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej, albo wójta (burmistrza, prezydenta miasta); 2) pozostawienia zwierząt w miejscu ich przebywania i niewprowadzania tam innych zwierząt; 3) uniemożliwienia osobom postronnym dostępu do pomieszczeń lub miejsc, w których znajdują się zwierzęta podejrzane o zakażenie lub chorobę, lub zwłoki zwierzęce; 4) wstrzymania się od wywożenia, wynoszenia i zbywania produktów, w szczególności mięsa, zwłok zwierzęcych, środków żywienia zwierząt, wody, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu, w którym wystąpiła choroba; 5) udostępnienia organom Inspekcji Weterynaryjnej zwierząt i zwłok zwierzęcych do badań i zabiegów weterynaryjnych, a także udzielania pomocy przy ich wykonywaniu; 6) udzielania organom Inspekcji Weterynaryjnej oraz osobom działającym w imieniu tych organów wyjaśnień i podawania informacji, które mogą mieć znaczenie dla wykrycia choroby i źródeł zakażenia lub zapobiegania jej szerzeniu. |
A. wywieźć z gospodarstwa padłe zwierzęta.
B. przeprowadzić zwierzęta do innego pomieszczenia.
C. pozostawić zwierzęta w miejscu ich przebywania.
D. zamknąć pomieszczenia dla zwierząt i nikogo do nich nie wpuszczać.
Zamknięcie pomieszczeń dla zwierząt i niewpuszczanie tam nikogo może się wydawać logicznym rozwiązaniem w przypadku podejrzenia choroby zakaźnej, jednak takie podejście nie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi. Kluczowym celem działań w sytuacji zagrożenia jest nie tylko zabezpieczenie miejsca, ale przede wszystkim pozostawienie zwierząt w ich dotychczasowym otoczeniu. Przenoszenie ich do innego pomieszczenia, jak sugeruje jedna z odpowiedzi, może prowadzić do niepotrzebnego stresu oraz zwiększenia ryzyka rozprzestrzenienia się choroby, gdyż może to wiązać się z wprowadzeniem nowych patogenów lub kontaktami z innymi zwierzętami. Wywiezienie padłych zwierząt z gospodarstwa bez uprzedniej konsultacji z odpowiednimi służbami weterynaryjnymi może również prowadzić do poważnych konsekwencji epidemiologicznych, w tym zanieczyszczenia innych obszarów. W kontekście bioasekuracji, kluczowe jest, aby działania były zgodne z zaleceniami weterynaryjnymi i skutecznie minimalizowały ryzyko. Posiadacze zwierząt powinni być świadomi, że postępowanie zgodnie z prawem i zaleceniami jest istotne dla ochrony zarówno zwierząt, jak i ludzi, co przypomina o znaczeniu odpowiedzialności w hodowli zwierząt.
Pytanie 11
Ile środka należy podać cielakowi ważącemu 135 kg, który ma zdiagnozowane wzdęcie żołądka, jeśli lekarz zalecił stosowanie preparatu o nazwie Buscopan compositum VET, którego dawkowanie wynosi 0,8 ml na 10 kg masy ciała i.m?
A. 13,5 ml
B. 1,35 ml
C. 1,08 ml
D. 10,8 ml
Wybór niewłaściwej dawki leku może prowadzić do nieefektywnego leczenia oraz ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku podania 1,08 ml, 1,35 ml lub 13,5 ml, lekarz weterynarii stosuje błędne podejście do dawkowania. Na przykład, obliczenie 1,08 ml wynika z błędnego zrozumienia dawkowania, które zakłada, że cielak waży 10 kg, co jest znacznie poniżej rzeczywistej masy. Z kolei odpowiedź 1,35 ml opiera się na założeniu, że 135 kg to 10% całości masy, co jest mylne i niepoprawne w kontekście obliczeń opartej na jednostkach masy. Natomiast wybór 13,5 ml, choć na pierwszy rzut oka może wydawać się logiczny dla niektórych, jest wynikiem pomyłki w obliczeniach, gdzie nie uwzględniono, że dawka powinna być proporcjonalna do rzeczywistej masy cielaka. Odniesienia do standardów weterynaryjnych jasno wskazują, że niewłaściwe stosowanie dawek może prowadzić do poważnych komplikacji zdrowotnych. Kluczowe jest, aby stosować dobrze określone i udokumentowane dawki, co zapewnia zarówno bezpieczeństwo, jak i skuteczność terapii. W kontekście praktyki weterynaryjnej, znajomość dokładnych dawek jest niezbędna do zminimalizowania ryzyka błędów, które mogą zagrażać zdrowiu zwierząt.
Pytanie 12
Wzrost stężenia mocznika oraz kreatyniny w surowicy krwi może wskazywać na chorobę
A. wątroby
B. nerek
C. trzustki
D. śledziony
Podwyższony poziom mocznika i kreatyniny w surowicy krwi jest istotnym wskaźnikiem funkcji nerek. Mocznik jest produktem przemiany białek, a kreatynina powstaje jako produkt uboczny metabolizmu mięśni. Obydwa te związki są normalnie usuwane z organizmu przez nerki. W przypadku, gdy ich poziom w surowicy jest podwyższony, może to świadczyć o osłabionej funkcji nerek, co jest kluczowe w diagnostyce takich schorzeń jak przewlekła choroba nerek, ostre uszkodzenie nerek czy też zespół nerczycowy. Dobrą praktyką jest regularne monitorowanie tych parametrów, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem chorób nerek, takich jak osoby z cukrzycą czy nadciśnieniem tętniczym. W takich przypadkach, znajomość poziomów mocznika i kreatyniny może prowadzić do wcześniejszego wykrywania problemów z nerkami oraz umożliwić odpowiednie interwencje medyczne, co może znacznie poprawić rokowania pacjentów.
Pytanie 13
Co jest dozwolone w celu przepędzania zwierząt podczas ich transportu w rzeźni?
A. ciągnięcie za futro
B. naciskanie na gałki oczne
C. stosowanie grzechotek
D. wykręcanie ogona
Ciągnięcie za sierść, wykręcanie ogona oraz naciskanie na gałki oczne to metody, które są zdecydowanie niezgodne z zasadami humanitarnego traktowania zwierząt. Takie działania mogą wywołać ból i stres u zwierząt, prowadząc do poważnych urazów fizycznych oraz psychicznych. Przepisy prawne dotyczące ochrony zwierząt zabraniają stosowania przemocy i wywoływania cierpienia, co czyni te metody nie tylko niewłaściwymi, ale również nielegalnymi w wielu krajach. Niezrozumienie potrzeby poszanowania dobrostanu zwierząt może prowadzić do błędnych przekonań, że przemoc jest akceptowalna w kontekście przemieszczania zwierząt. W rzeczywistości, stosowanie takich metod może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych u zwierząt, co z kolei wpływa na jakość mięsa i produkty pochodne. Z perspektywy etyki, każdy, kto pracuje w branży mięsnej, powinien być świadomy, że odpowiednie traktowanie zwierząt jest nie tylko kwestią moralną, ale także wpływa na reputację przedsiębiorstwa oraz zaufanie konsumentów. Praktyka stosowania przemocowych metod w obrocie zwierzętami jest przestarzała i niezgodna z nowoczesnymi standardami zarządzania i dobrostanu zwierząt.
Pytanie 14
Pionowy sposób transmisji choroby to przeniesienie zakażenia
A. śródmacicznie
B. kropelkowo
C. jatrogennie
D. pokarmowo
Odpowiedź 'śródmacicznie' jest poprawna, ponieważ pionowa droga zakażenia odnosi się do przenoszenia chorób z matki na dziecko w czasie ciąży, porodu lub karmienia piersią. Infekcje mogą być przenoszone przez łożysko, co jest klasycznym przykładem zakażenia śródmacicznego. W praktyce może to obejmować takie choroby jak wirusowe zapalenie wątroby, wirus HIV czy toksoplazmoza, które mogą powodować poważne komplikacje zdrowotne u noworodków. W kontekście standardów opieki zdrowotnej oraz praktyk w dziedzinie ginekologii i położnictwa, identyfikacja i kontrola potencjalnych zagrożeń zakaźnych w trakcie ciąży jest kluczowa dla zapewnienia zdrowia matki i dziecka. Wprowadzenie odpowiednich procedur, takich jak rutynowe badania przesiewowe i edukacja pacjentek, jest niezbędne, aby zminimalizować ryzyko zakażeń w tej wrażliwej fazie życia.
Pytanie 15
Częstotliwość tętna, mierzona w minutach, u zdrowego konia wynosi
A. 20-40
B. 70-120
C. 50-60
D. 110-130
Wartości tętna przedstawione w innych odpowiedziach, takie jak 50-60, 70-120, czy 110-130, są mylące i mogą prowadzić do nieprawidłowej oceny stanu zdrowia konia. Tętno w przedziale 50-60 uderzeń na minutę może sugerować, że koń jest w stanie spoczynku, ale nie jest to poziom typowy dla zdrowych, nieaktywnych koni. Takie wartości mogą być typowe dla koni w stanie dużego stresu lub choroby, co wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Podobnie, zakres 70-120 jest zbyt wysoki dla konia w spoczynku, co może wskazywać na stan zagrażający zdrowiu, jak np. gorączka lub inne problemy zdrowotne. Skrajne wartości, takie jak 110-130, są również nieadekwatne, ponieważ sugerują, że koń jest w stanie intensywnego wysiłku fizycznego, co nie jest normą w stanach spoczynku. Błędem jest również zakładanie, że tętno konia może być analogiczne do innych gatunków zwierząt, gdyż każdy gatunek ma swoje specyficzne normy. Zrozumienie, jakie wartości są rzeczywiście normalne dla koni, jest kluczowe w diagnozowaniu ich stanu zdrowia oraz w podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości. Wiedza na temat prawidłowego tętna nie tylko pomaga w monitorowaniu zdrowia, ale także w optymalizacji treningu i rekreacji koni.
Pytanie 16
Chlorki w osoczu można ocenić na podstawie
A. jonogramu
B. morfologii
C. rozmazu krwi
D. leukogramu
Morfologia krwi to podstawowe badanie laboratoryjne, które dostarcza informacji na temat elementów morfotycznych krwi, takich jak erytrocyty, leukocyty i płytki krwi. Jednak nie zawiera szczegółowych informacji na temat stężenia elektrolitów, w tym chlorków. W kontekście badań diagnostycznych, morfologia jest bardziej użyteczna w ocenie ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz w diagnozowaniu chorób hematologicznych. Podobnie, leukogram stanowi część morfologii, skupiając się na jakości i ilości leukocytów, ale również nie dostarcza informacji o stężeniu chlorków. Rozmaz krwi to technika oceny morfologii komórek krwi, która także nie dostarcza danych o elektrolitach. Przykłady błędnych wniosków wynikających z tych odpowiedzi obejmują założenie, że badania ogólne krwi mogą zastąpić specyficzne badania na elektrolity. W praktyce, nieprawidłowe rozumienie roli różnych badań laboratoryjnych może prowadzić do pominięcia istotnych diagnostycznych wskazówek. Dlatego ważne jest, aby stosować odpowiednie badania zgodnie z objawami klinicznymi i zaleceniami diagnostycznymi, unikając uproszczeń, które mogą zafałszować obraz stanu zdrowia pacjenta.
Pytanie 17
Jakie objawy wskazują na ostre rozszerzenie żołądka u konia?
A. kopanie się po brzuchu, przekrwienie błon śluzowych, silne pocenie się
B. postawa siedzącego psa, zasinienie błon śluzowych, silne pocenie się
C. kopanie się po brzuchu, wymioty, silne pocenie się
D. silne pocenie się, wymioty, postawa siedzącego psa
Odpowiedzi, które wskazują na wymioty, kopanie się po brzuchu oraz przekrwienie błon śluzowych, nie są trafne w kontekście objawów ostrego rozszerzenia żołądka u konia. Wymioty są zjawiskiem rzadko spotykanym u koni z powodu ich anatomicznych uwarunkowań; ich układ pokarmowy nie sprzyja wymiotom jak u innych gatunków. Kopanie się po brzuchu może być objawem dyskomfortu, ale nie jest specyficzne dla ostrego rozszerzenia żołądka. Takie działanie może wskazywać na różnorodne problemy, jak kolki czy inne dolegliwości brzuszne, a nie wyłącznie na ostre rozszerzenie żołądka. Ponadto, przekrwienie błon śluzowych nie jest typowym objawem w tym przypadku, gdyż zasinienie, a nie przekrwienie, jest kluczowym wskaźnikiem zaburzeń krążeniowych. Ważne jest, aby w diagnostyce różnicowej uwzględnić te specyfiki oraz zrozumieć, że błędne podejście do objawów może prowadzić do nieprawidłowej oceny stanu zdrowia konia. Wiedza na temat symptomów i reakcji organizmu jest kluczowa w odpowiednim diagnozowaniu i leczeniu, co podkreśla znaczenie rzetelnych informacji w pracy weterynaryjnej.
Pytanie 18
Technik weterynarii przeprowadzający badanie poubojowe tuszek drobiowych w momencie dostrzeżenia zmian mogących sugerować obecność choroby zakaźnej, powinien
A. natychmiast wstrzymać taśmę oraz poinformować lekarza weterynarii
B. odłożyć podejrzaną tuszkę na bok, nie przerywając pracy taśmy
C. odłożyć na bok tuszkę budzącą wątpliwości oraz dwie sąsiadujące z nią, nie zatrzymując taśmy
D. wyłącznie pobrać próbki zmienionych narządów z tuszki do badań laboratoryjnych
Zatrzymanie taśmy produkcyjnej oraz natychmiastowe powiadomienie lekarza weterynarii jest kluczowym działaniem w przypadku zauważenia niepokojących zmian w tuszkach drobiowych. Takie postępowanie jest zgodne z zasadami bioasekuracji i ochrony zdrowia publicznego. Przykładowo, w sytuacji wykrycia zmian mogących wskazywać na chorobę zakaźną, jak np. salmonelloza czy ptasia grypa, osoba odpowiedzialna za badania poubojowe ma obowiązek podjęcia działań prewencyjnych. Zatrzymanie taśmy pozwala na zapobieżenie dalszemu przetwarzaniu potencjalnie zakażonych tuszek, co minimalizuje ryzyko rozprzestrzenienia się choroby. W praktyce, lekarz weterynarii będzie mógł przeprowadzić dalsze badania mikrobiologiczne i ocenić sytuację, co stanowi istotny element systemu kontroli bezpieczeństwa żywności. Ponadto, zgodnie z normami unijnymi i krajowymi, odpowiednie postępowanie w takich przypadkach jest kluczowe dla ochrony zdrowia zwierząt i ludzi, a także dla zapewnienia integracji z globalnymi systemami zdrowotnymi.
Pytanie 19
Wymienione symptomy: czerwienienie, obrzęk, ból, podwyższona temperatura oraz osłabienie funkcji występują w trakcie
A. martwicy
B. zaniku
C. zwyrodnienia
D. zapalenia
Choć odpowiedzi "martwicy", "zwyrodnienia" i "zaniku" mogą wydawać się na pierwszy rzut oka związane z objawami zapalnymi, ich przyczyny oraz charakterystyka są zasadniczo różne. Martwica odnosi się do śmierci komórek w wyniku uszkodzenia, najczęściej w wyniku braku dopływu krwi, co prowadzi do utraty zdolności funkcjonalnych tkanek, ale nie jest bezpośrednio związana z klasycznymi objawami zapalenia. Zwyrodnienie wskazuje na przewlekłe zmiany w tkankach, które często prowadzą do ich degeneracji, ale niekoniecznie wywołuje typowe objawy stanu zapalnego. Przykładem mogą być zmiany w chrząstce stawowej, które prowadzą do choroby zwyrodnieniowej stawów, ale objawy jak obrzęk czy podwyższona temperatura są mniej wyraźne. Zanik, z kolei, oznacza utratę masy lub objętości tkanek, co najczęściej występuje przy braku aktywności lub w wyniku długotrwałego unieruchomienia, ale także nie wiąże się z procesem zapalnym. Te błędne odpowiedzi mogą wynikać z nieporozumienia dotyczącego różnicy między objawami a przyczynami chorób. Każda z tych patologii ma swoje specyficzne objawy i mechanizmy, które niekoniecznie pokrywają się z klasycznymi objawami zapalenia. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla skutecznej diagnostyki i leczenia.
Pytanie 20
Cechą, która nie świadczy o śmierci, jest
A. stężenie pośmiertne
B. obecność skrzepów krwi w sercu
C. wystąpienie plam opadowych
D. zwężenie źrenic
Obecność skrzepów krwi w sercu, stężenie pośmiertne oraz plamy opadowe to charakterystyczne objawy, które są często używane do stwierdzania zgonu. Skrzepy krwi w sercu mogą być wynikiem zatrzymania krążenia i są dowodem na to, że organizm przeszedł przez proces śmierci. Stężenie pośmiertne, znane również jako rigor mortis, jest wynikiem biochemicznych reakcji w mięśniach po ustaniu krążenia krwi i funkcji serca, co prowadzi do ich zesztywnienia. W przypadku plam opadowych, krew przestaje krążyć i gromadzi się w dolnych częściach ciała, co jest efektem grawitacji i niewydolności układu krążenia. Te objawy są istotne nie tylko z medycznego punktu widzenia, lecz także w kontekście sądownictwa, gdzie ich obecność może mieć kluczowe znaczenie przy ustalaniu okoliczności zgonu. Niestety, mylne przekonanie, że zwężenie źrenic może być uznawane za oznakę śmierci, może prowadzić do nieporozumień, szczególnie w sytuacjach krytycznych, gdy szybka identyfikacja stanu osoby jest niezbędna. Kluczowym elementem w diagnostyce śmierci jest zrozumienie, że różne objawy mogą być mylone i wymagają dokładnej analizy w kontekście całego obrazu klinicznego.
Pytanie 21
To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 22
To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 23
Do probówki zawierającej EDTA pobiera się krew w celu określenia stężenia
A. żelaza
B. glukozy
C. mocznika
D. hemoglobiny
Prawidłowa odpowiedź to hemoglobina, ponieważ EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy) jest substancją stosowaną jako antykoagulant, co umożliwia pobranie krwi do badań laboratoryjnych bez jej krzepnięcia. Oznaczanie poziomu hemoglobiny w próbkach krwi jest kluczowe w diagnostyce wielu stanów chorobowych, w tym anemii. W praktyce, hemoglobina jest białkiem zawierającym żelazo, odpowiedzialnym za transport tlenu w organizmie. Standardy laboratoryjne, takie jak wytyczne WHO, sugerują, że poziom hemoglobiny powinien być regularnie monitorowany, zwłaszcza u pacjentów z chorobami hematologicznymi. Na przykład w przypadku anemii, niskie stężenie hemoglobiny może wskazywać na konieczność dalszej diagnostyki, takiej jak badanie morfologii krwi. Warto również zauważyć, że przy pobieraniu krwi do analizy hemoglobiny, ważne jest przestrzeganie zasad aseptyki oraz odpowiednie oznaczenie próbek, aby zapewnić wiarygodność wyników.
Pytanie 24
System, który informuje o zagrożeniach związanych z żywnością lub paszą dla zdrowia ludzi, nosi nazwę
A. EFSA
B. BRC/IFS
C. RASFF
D. HACCP
RASFF, czyli system Szybkiego Powiadamiania o Żywności i Paszach, to prawdziwy game changer. Dzięki niemu kraje Unii Europejskiej mogą błyskawicznie wymieniać się informacjami o zagrożeniach związanych z jedzeniem. To bardzo ważne dla bezpieczeństwa konsumentów, bo pozwala na szybką reakcję, kiedy na przykład w jakiejś partii żywności wykryje się szkodliwe substancje, jak pestycydy czy metale ciężkie. W takiej sytuacji info leci od razu do innych krajów, a to daje możliwość wycofania niebezpiecznych produktów ze sprzedaży. RASFF jest też wsparciem dla organizacji zajmujących się bezpieczeństwem żywności, bo pomaga im podejmować mądre decyzje i działania zapobiegawcze. W moim odczuciu, to podstawa dla zdrowotnej polityki Unii, bo dzięki temu można nie tylko szybko reagować, ale też analizować różne trendu i ryzyka związane z bezpieczeństwem żywności.
Pytanie 25
Do podstawowych surowców mięsnych można zaliczyć
A. czerwoną ciecz.
B. łuskę.
C. tuszę.
D. podroby.
W analizie surowców rzeźnych krew, skóra i podroby nie są uważane za zasadnicze surowce, ponieważ pełnią one inne funkcje w przemyśle mięsnym. Krew, chociaż jest produktem ubocznym uboju, jest często wykorzystywana w przemyśle spożywczym do produkcji wyrobów takich jak kaszanka, ale nie stanowi podstawowego surowca rzeźnego. W przemyśle mięsnym krew traktowana jest jako odpad, który może być poddany dalszej obróbce, ale nie jest klasyfikowana jako główny produkt. Skóra, z drugiej strony, jest często wykorzystywana w przemyśle garbarskim do produkcji skór i wyrobów skórzanych, a nie jest bezpośrednio związana z produkcją mięsa. Podroby, takie jak wątroba, serca, czy nerki, są produktami pozyskiwanymi w trakcie uboju, jednak także nie stanowią one głównego surowca rzeźnego, a raczej dodatkowe elementy, które mogą być wykorzystane w kuchni lub przemyśle przetwórczym. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie produktów ubocznych z głównymi surowcami, co prowadzi do nieporozumień w klasyfikacji i zrozumieniu rynku mięsa oraz jego produktów. Zastosowanie wszystkich tych komponentów wymaga znajomości odpowiednich standardów jakości oraz zasad bezpieczeństwa żywności, aby móc wykorzystać je w sposób efektywny i zgodny z przepisami.
Pytanie 26
Jakie formy transportu są dozwolone?
A. zwierząt chorych
B. zwierząt różnych gatunków razem
C. koni na uwięzi
D. samic w zaawansowanej ciąży
Transport koni na uwięzi jest dozwolony zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi transportu zwierząt. Uwięź zapewnia, że zwierzę jest pod kontrolą, co minimalizuje stres i ryzyko kontuzji zarówno dla konia, jak i osób zajmujących się transportem. Utrzymywanie koni na uwięzi podczas transportu jest kluczowe dla ich bezpieczeństwa, a także dla zachowania porządku w pojeździe. W praktyce, stosowanie odpowiednich uprzęży i systemów mocujących zgodnych z normami branżowymi, takimi jak Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, jest niezbędne. Pozwala to nie tylko na zapewnienie bezpieczeństwa, ale również na przestrzeganie standardów dobrostanu zwierząt, co jest szczególnie istotne w kontekście transportu na dłuższych trasach. Właściwe przygotowanie koni, w tym ich oswajanie do transportu i ocena ich stanu zdrowia przed podróżą, jest również kluczowe, aby uniknąć problemów zdrowotnych podczas transportu.
Pytanie 27
Na podstawie zamieszczonej informacji określ w latach wiek bydła podlegającego obowiązkowemu badaniu w kierunku BSE, poddanego normalnemu ubojowi.
Informacja Głównego Lekarza Weterynarii dotycząca podwyższenia wieku bydła badanego w kierunku BSE. Podniesienie wieku bydła badanego w kierunku BSE: - powyżej 96 miesięcy, w przypadku bydła poddanego normalnemu ubojowi - powyżej 48 miesięcy, w przypadku bydła należącego do tzw. grupy ryzyka tj. bydła padłego, poddanego ubojowi z konieczności lub ubitego/zabitego w ramach zwalczania chorób. |
A. 2 lata.
B. 3 lata.
C. 8 lat.
D. 7 lat.
Odpowiedzi 7 lat, 3 lata i 2 lata są nieprawidłowe, ponieważ nie spełniają wymogów regulacji dotyczących badania bydła w kierunku BSE. Wybór 7 lat może wynikać z błędnego założenia, że 96 miesięcy to mniej niż 8 lat, co jest mylne. Kluczowe jest zrozumienie, iż 96 miesięcy to dokładnie 8 lat, a każde inne zaokrąglenie prowadzi do niezgodności z regulacjami. W przypadku odpowiedzi 3 lata i 2 lata, pominięcie odpowiednich przepisów dotyczących wieku bydła wykazuje brak znajomości zasad bezpieczeństwa żywności. W praktyce, zaniżenie wieku bydła, które powinno być badane, może skutkować poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi dla konsumentów. Warto również zauważyć, że wprowadzenie systemów monitorowania i badania zwierząt jest standardem w branży, a ich przestrzeganie ma na celu zarówno ochronę zdrowia publicznego, jak i dobrostan zwierząt. Ignorowanie tych faktów może narazić producentów na ryzyko związane z odpowiedzialnością prawną oraz wpłynąć negatywnie na ich wizerunek w oczach konsumentów.
Pytanie 28
Na ilustracji przedstawiono posiew
A. wirusologiczny.
B. parazytologiczny.
C. bakteriologiczny.
D. immunologiczny.
Stwierdzenie, że odpowiedzi związane z posiewami wirusologicznymi, parazytologicznymi oraz immunologicznymi są poprawne, wynika z nieporozumienia dotyczącego metodologii badań mikrobiologicznych. Posiewy wirusologiczne nie są przeprowadzane w ten sam sposób jak posiewy bakteriologiczne, gdyż wirusy wymagają specyficznych warunków hodowlanych oraz komórek gospodarza do wzrostu. W przypadku parazytologicznych badań, diagnostyka polega na analizie próbek w kierunku obecności pasożytów, co może wymagać różnych technik, takich jak badania mikroskopowe czy immunologiczne, a nie klasycznego posiewu na agarze. Z kolei posiewy immunologiczne koncentrują się na wykrywaniu specyficznych przeciwciał lub antygenów, a nie na izolacji patogenów z próbki. Te różnice w metodach są kluczowe dla właściwej diagnostyki i interpretacji wyników w mikrobiologii. Typowym błędem jest zatem mylenie różnych metod badawczych i zastosowań, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Zrozumienie tych podstawowych różnic jest niezbędne dla każdego, kto zajmuje się diagnostyką mikrobiologiczną.
Pytanie 29
Wykonywanie badań pod kątem nosicielstwa pałeczek Salmonella jest niezbędne przed skierowaniem do uboju
A. królików
B. bydła
C. drobiu
D. świń
Badanie w kierunku nosicielstwa pałeczek Salmonella jest szczególnie istotne w przypadku drobiu, ponieważ ptaki te są jednym z głównych rezerwuarów tej bakterii. Salmonella może przenikać do organizmu człowieka przez spożycie zanieczyszczonego mięsa, jaj czy produktów pochodzenia drobiowego. Zgodnie z normami weterynaryjnymi oraz standardami bezpieczeństwa żywności, każde zwierzę kierowane do uboju musi być poddane badaniom na obecność patogenów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. W przypadku drobiu, szczególne procedury sanitarno-weterynaryjne są wdrażane, aby zminimalizować ryzyko zakażeń. Regularne testy na nosicielstwo pałeczek Salmonella pozwalają na szybką identyfikację i eliminację zarażonych osobników, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa żywności oraz ochrony konsumentów. Przykładem dobrych praktyk może być wprowadzenie systemów HACCP (Analiza Zagrożeń i Krytyczne Punkty Kontroli), które umożliwiają monitorowanie i kontrolowanie ryzyka związanego z patogenami w całym procesie produkcyjnym.
Pytanie 30
Hałas w pomieszczeniach, gdzie hodowane są świnie, nie powinien być wyższy niż
A. 65 dB
B. 100 dB
C. 95 dB
D. 85 dB
Wybór poziomów hałasu powyżej 85 dB, jak 65 dB, 100 dB czy 95 dB, może wydawać się logiczny, jednak każdy z tych poziomów nie odpowiada na rzeczywiste potrzeby dotyczące dobrostanu zwierząt. Poziom 65 dB, choć nominalnie wydaje się umiarkowany, nie jest wystarczająco niskim poziomem, aby zapewnić pełen komfort zwierząt. Z drugiej strony, wybór 100 dB oraz 95 dB to skrajne i niebezpieczne poziomy hałasu, które mogą wywoływać stres i lęk u świń. Badania pokazują, że długotrwałe narażenie na hałas powyżej 85 dB prowadzi do zwiększonej produkcji hormonów stresu, takich jak kortyzol, co negatywnie wpływa na zdrowie zwierząt oraz ich wydajność hodowlaną. W praktyce, hodowcy powinni kierować się zasadą, że lepiej jest dążyć do minimalizacji hałasu w środowisku hodowlanym, aby zapewnić zwierzętom jak najlepsze warunki. Często błędne myślenie polega na przekonaniu, że wyższe normy hałasu mogą być tolerowane przez zwierzęta ze względu na ich naturalne przystosowania. Należy jednak pamiętać, że w hodowli przemysłowej, gdzie zwierzęta są często utrzymywane w zamkniętych pomieszczeniach, ich tolerancja na hałas może być znacznie obniżona, co czyni przestrzeganie limitów hałasu kluczowym elementem skutecznej i etycznej produkcji zwierzęcej.
Pytanie 31
Co należy zrobić z próbką krwi zbieraną do badań biochemicznych surowicy, których realizacja nie jest możliwa w krótkim czasie?
A. odwirować i pozostawić surowicę w temperaturze pokojowej
B. odwirować i zamrozić surowicę
C. pozostawić w temperaturze pokojowej
D. zamrozić
Zatrzymanie próbki krwi w temperaturze pokojowej w celu przeprowadzenia badań biochemicznych jest nieodpowiednie, ponieważ prowadzi do niekontrolowanej degradacji wielu składników. Pozostawienie próbki w takiej temperaturze sprzyja rozwojowi mikroorganizmów oraz niepożądanym reakcjom chemicznym, które mogą powodować zmiany w składzie biochemicznym surowicy. W praktyce, enzymy i inne substancje czynne w surowicy mogą ulegać denaturacji, co wpływa na wyniki analiz. Odwirowanie próbki, ale pozostawienie surowicy w temperaturze pokojowej, również nie jest wystarczające, ponieważ nie zatrzymuje procesów biochemicznych. Propozycja, by zamiast zamrożenia po prostu odwirować i pozostawić surowicę, ignoruje kluczowy aspekt stabilności próbki. Zamrożenie surowicy jest najlepszym sposobem na zabezpieczenie jej integralności. Z kolei odpowiedź sugerująca zamrożenie próbki przed odwirowaniem jest również błędna, ponieważ nie można zamrozić całej próbki w stanie nienałożonym, co prowadzi do nieefektywnej separacji składników. Każdy z tych błędów wynika z niezrozumienia procesu analitycznego i znaczenia odpowiedniego przygotowania próbki.
Pytanie 32
Kot może zostać zarażony chorobą Aujeszkyego przez spożycie
A. wołowiny
B. jagnięciny
C. baraniny
D. wieprzowiny
Odpowiedź wieprzowiny jest prawidłowa, ponieważ choroba Aujeszkyego, znana również jako pseudowścieklizna, jest wirusową infekcją, która dotyka przede wszystkim świń. Koty mogą zarazić się tą chorobą poprzez spożycie mięsa zakażonych zwierząt, a wieprzowina jest najczęstszym źródłem zakażeń. Wirus Aujeszkyego przetrwa w tkankach mięśniowych, a zarażenie następuje poprzez połknięcie zainfekowanej wieprzowiny, co jest zgodne z praktykami dotyczących bioasekuracji w hodowli zwierząt. Aby zminimalizować ryzyko zakażeń, hodowcy powinni stosować zasady dobrej praktyki hodowlanej, takie jak unikanie karmienia kotów surowym mięsem oraz zapewnienie, że wszelkie produkty pochodzenia zwierzęcego, które są podawane zwierzętom domowym, pochodzą z zaufanych źródeł, które przestrzegają rygorystycznych norm zdrowotnych. Warto także pamiętać, że wirus Aujeszkyego jest odporny na wysokie temperatury, co oznacza, że należy dokładnie gotować mięso przed podaniem go zwierzętom. Przez to zrozumienie powiązań pomiędzy źródłami zakażeń a chorobami zakaźnymi, można skuteczniej chronić zdrowie naszych pupili.
Pytanie 33
Czym jest hipowolemia?
A. zwiększona objętość krwi krążącej
B. zwiększona objętość osocza
C. zmniejszona objętość krwi krążącej
D. obniżona liczba elementów morfotycznych krwi
W kontekście hipowolemii, niektóre z alternatywnych odpowiedzi mogą prowadzić do nieporozumień. Zmniejszona ilość elementów morfotycznych krwi, jak krwinki czerwone, białe i płytki, odnosi się do stanu znanego jako anemia lub trombocytopenia, a nie hipowolemia. W rzeczywistości, hipowolemia dotyczy ogólnego zmniejszenia objętości krwi krążącej, co może występować nawet przy normalnym poziomie elementów morfotycznych. Zwiększona objętość krwi krążącej z kolei sugeruje stan przeciwny do hipowolemii, często występujący w przypadku przewodnienia lub zastoinowej niewydolności serca. Zwiększona objętość osocza nie jest równoznaczna ze zwiększeniem całkowitej objętości krwi, ponieważ osocze to tylko jedna z komponentów krwi, która transportuje różne substancje, w tym białka i elektrolity. Ważne jest, aby zrozumieć, że hipowolemia może prowadzić do poważnych komplikacji, jeśli nie jest prawidłowo rozpoznana i leczona. W praktyce klinicznej, rozróżnienie tych stanów jest kluczowe dla skutecznego zarządzania pacjentem i wdrażania odpowiednich terapii, które mogą obejmować transfuzje krwi lub infuzje płynów.
Pytanie 34
W jakim terminie właściciel psa powinien wykonać szczepienie zwierzęcia przeciwko wściekliźnie, jeśli wcześniejsze szczepienie miało miejsce 15.05.2014 roku?
A. 15.06.2014 r.
B. 15.06.2015 r.
C. 15.05.2016 r.
D. 15.05.2015 r.
Szczepienie psów przeciwko wściekliźnie jest kluczowym elementem profilaktyki zdrowotnej i powinno być przeprowadzane zgodnie z ustalonymi standardami. W przypadku, gdy poprzednie szczepienie miało miejsce 15.05.2014 roku, następna dawka powinna być podana po roku, co oznacza, że termin kolejnego szczepienia przypada na 15.05.2015 roku. W Polsce, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zaleceniami weterynaryjnymi, psy muszą być szczepione przeciwko wściekliźnie co najmniej raz na trzy lata, ale pierwsze szczepienie często jest podawane w wieku 3-6 miesięcy, a kolejne dawki według zaleceń producenta szczepionki. Przykładowo, właściciele psów powinni prowadzić dokumentację szczepień, aby mieć pewność, że ich zwierzęta są chronione przed wścieklizną, co jest niezwykle istotne nie tylko dla zdrowia czworonogów, ale również dla bezpieczeństwa ludzi w ich otoczeniu. Ważne jest również, aby pamiętać, że wścieklizna jest chorobą zagrażającą życiu, która jest nieodwracalna po wystąpieniu objawów, dlatego regularne szczepienia są absolutnie niezbędne.
Pytanie 35
Syndrom PSE w tuszy świń najczęściej dotyczy partii mięśni oznaczonych na rysunku cyfrą
A. 2
B. 4
C. 3
D. 1
Wybierając odpowiedzi inne niż 3, można napotkać pewne trudności w zrozumieniu, dlaczego syndrom PSE koncentruje się na mięśniu naramiennym. Odpowiedzi 1, 2 i 4 mogą wydawać się atrakcyjne, jednak nie uwzględniają one specyficznych właściwości mięśni narażonych na syndrom PSE. Mięśnie oznaczone cyframi 1, 2 i 4, mimo że są również istotnymi elementami anatomii świń, nie są głównymi lokalizacjami, gdzie syndrom ten występuje. Generalnie, syndrom PSE wynika z nieprawidłowej reakcji mięśni na stres podczas uboju, a mięsień naramienny jest najczęściej dotknięty tym problemem z uwagi na swoją strukturalną i funkcjonalną charakterystykę. Podczas uboju, mięśnie muszą przejść przez fazę skurczu i rozkurczu, a nieodpowiednie warunki, takie jak nagłe zmiany temperatury lub zbyt intensywny stres, mogą prowadzić do gwałtownej denaturacji białek mięśniowych. Wybór innych mięśni, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się odpowiednie, wynika z braku zrozumienia procesu biochemicznego zachodzącego w mięsie po uboju. Kluczowe jest, aby nie tylko znać anatomię, ale także rozumieć, jak procesy te wpływają na jakość końcowego produktu mięsnego. W związku z tym, błędne odpowiedzi często wynikają z niekompletnej wiedzy na temat syndromu PSE oraz jego praktycznych implikacji w przemyśle mięsnym.
Pytanie 36
Podczas prowadzenia obserwacji dochodzeniowej w kierunku wścieklizny, badanie psa odbywa się w dniach
A. 1, 5, 10, 15
B. 1, 2, 3, 4
C. 1, 7, 14, 21
D. 1, 4, 8, 12
Obserwacja psa w kierunku wścieklizny powinna obejmować dni 1, 5, 10, 15 od momentu, gdy zwierzę miało kontakt z potencjalnym nosicielem wirusa. Taki harmonogram badań jest zgodny z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia zwierząt (OIE), które podkreślają znaczenie dokładnej diagnostyki i monitorowania stanu zdrowia zwierząt w kontekście chorób zakaźnych. Obserwacja w tych dniach pozwala na wczesne wykrycie objawów wścieklizny, co jest kluczowe dla zapobiegania dalszemu rozprzestrzenieniu się wirusa. Przykładem może być sytuacja, w której pies został ugryziony przez dzikiego zwierzęta; regularne badania w wyznaczonych terminach pozwalają na ocenę stanu zdrowia psa oraz podjęcie odpowiednich działań, takich jak szczepienie czy izolacja. Dodatkowo, zgodnie z wytycznymi weterynaryjnymi, każda obserwacja powinna być dokumentowana, co umożliwia śledzenie ewentualnych zmian i podjęcie szybkich kroków w razie wystąpienia objawów. W kontekście praktyki weterynaryjnej, przestrzeganie tych terminów jest nie tylko zalecane, ale również stanowi standard w zarządzaniu ryzykiem związanym z chorobami zakaźnymi.
Pytanie 37
Aby zlikwidować powierzchniowe zanieczyszczenia mikroorganizmami, stosowanie 2-5% roztworów kwasu mlekowego w formie spryskiwania jest dozwolone w odniesieniu do
A. tuszków drobiowych
B. tuszu wieprzowych
C. tuszu wołowych
D. tuszu końskich
Stosowanie 2-5% roztworów kwasu mlekowego w celu usunięcia powierzchniowych zanieczyszczeń drobnoustrojami jest dopuszczone w odniesieniu do tusz wołowych. Kwas mlekowy działa jako środek dezynfekujący, który skutecznie redukuje liczbę patogenów na powierzchni mięsa, co jest kluczowe z punktu widzenia bezpieczeństwa żywności. W praktyce, rozpylanie takiego roztworu na tusze wołowe przed obróbką, np. przed krojeniem lub pakowaniem, może znacząco zmniejszyć ryzyko zakażeń bakteryjnych, takich jak Salmonella czy E. coli. Stosowanie kwasu mlekowego w przemyśle mięsnym jest zgodne z regulacjami unijnymi oraz z wytycznymi dotyczącymi dobrej praktyki higienicznej, co potwierdza jego akceptację przez wiele organów regulacyjnych. Ponadto, kwas mlekowy jest substancją naturalnie występującą, co dodatkowo podnosi jego akceptowalność w procesach technologicznych w porównaniu z syntetycznymi środkami dezynfekującymi. Takie działania są kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości produktów mięsnych i ochrony zdrowia konsumentów.
Pytanie 38
W przypadku sprzedaży bezpośredniej dozwolona jest dystrybucja niewielkich ilości
A. drobiu i zajęczaków
B. mięsa wołowego oraz drobiu
C. mięsa wołowego oraz wieprzowego
D. zajęczaków oraz mięsa wołowego
Odpowiedź "drobiu i zajęczaków" jest poprawna, ponieważ zgodnie z przepisami prawa dotyczącego sprzedaży bezpośredniej, dozwolona jest sprzedaż niewielkich ilości tych produktów. Przepisy te regulują, że sprzedaż drobiu oraz zajęczaków może odbywać się bez skomplikowanych formalności, o ile nie przekracza ustalonych limitów. Na przykład, rolnik prowadzący sprzedaż bezpośrednią może sprzedawać do 100 sztuk drobiu rocznie bez konieczności uzyskiwania dodatkowych zezwoleń, co czyni tę formę sprzedaży atrakcyjną dla lokalnych producentów. Dodatkowo, zajęczaki, takie jak króliki, również mogą być sprzedawane w niewielkich ilościach, co wspiera rozwój lokalnych gospodarek. Tego typu sprzedaż bezpośrednia ma na celu wspieranie lokalnych producentów oraz zapewnienie konsumentom świeżych produktów. Warto zwrócić uwagę, że sprzedaż takich produktów wiąże się z przestrzeganiem standardów higieny oraz jakości, co jest kluczowe dla ochrony zdrowia publicznego i zaufania konsumentów.
Pytanie 39
Okres od podania ostatniej dawki leku do jego usunięcia z organizmu zwierzęcia wynosi
A. kacheksja
B. karencja
C. kwarantanna
D. kontaminacja
Karencja to okres, w którym zwierzę nie może być poddawane ubojowi ani wykorzystywane w produkcji żywności po podaniu leku, aby zapewnić, że resztki substancji czynnej nie będą obecne w produkcie końcowym. Czas karencji jest kluczowy w kontekście bezpieczeństwa żywności i zdrowia publicznego. Przykładowo, w przypadku stosowania antybiotyków u zwierząt rzeźnych, określenie karencji jest regulowane przepisami prawnymi, aby zapobiec obecności pozostałości leku w mięsie. W praktyce, weterynarze oraz hodowcy muszą ściśle przestrzegać tych zaleceń, aby uniknąć konsekwencji prawnych oraz zdrowotnych. Zgodnie z wytycznymi organizacji takich jak Europejska Agencja Leków, każdorazowo przed użyciem leku należy zapoznać się z jego specyfikacją, która zawiera informacje o czasie karencji. Właściwe przestrzeganie tego czasu jest istotne dla ochrony konsumentów oraz reputacji producentów żywności.
Pytanie 40
Jak często placówka weterynaryjna, która przeprowadza szczepienia psów przeciwko wściekliźnie, jest zobowiązana do przesyłania powiatowemu lekarzowi weterynarii listy zwierząt, które zostały zaszczepione?
A. Co sześć miesięcy
B. Co miesiąc
C. Raz do roku
D. Co trzy miesiące
Szczepienie psów przeciwko wściekliźnie jest kluczowym elementem ochrony zdrowia publicznego oraz dobrostanu zwierząt. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi, zakłady lecznicze dla zwierząt mają obowiązek przekazywania powiatowemu lekarzowi weterynarii listy zaszczepionych zwierząt co miesiąc. Taki regularny raport umożliwia organom weterynaryjnym monitorowanie stanu szczepień w danym regionie, co jest istotne dla zapobiegania rozprzestrzenianiu się wścieklizny. Przykładowo, w przypadku wykrycia ogniska wścieklizny w danym powiecie, szybka analiza danych dotyczących szczepień może pomóc w wytypowaniu zwierząt, które wymagają dodatkowych działań, takich jak powtórne szczepienia. Regularne raportowanie wspiera również planowanie kampanii szczepień, co ma na celu zwiększenie odporności populacji zwierząt na ten groźny patogen. Dobrą praktyką jest, aby lekarze weterynarii dbali o dokładność i terminowość tych raportów, aby zapewnić ich pełną zgodność z wymaganiami prawnymi oraz standardami branżowymi.