Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 11 maja 2026 14:10
Data zakończenia: 11 maja 2026 14:18

Egzamin niezdany

Wynik: 12/40 punktów (30,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Urządzenie pokazane na ilustracji jest przeznaczone do

A. sprawdzania długości przewodów sieciowych

B. zmierzenia wartości napięcia dostarczanego przez zasilacz komputerowy

C. organizacji przewodów wewnątrz jednostki centralnej

D. odczytywania kodów POST z płyty głównej

Multimetr to narzędzie szeroko stosowane w elektronice i elektrotechnice do pomiaru różnych parametrów elektrycznych w tym napięcia prądu przemiennego i stałego. W kontekście zasilaczy komputerowych multimetr jest kluczowy do oceny czy napięcia dostarczane do komponentów komputera mieszczą się w zalecanych zakresach. Przykładowo zasilacze komputerowe ATX mają specyficzne linie napięciowe takie jak 3.3V 5V i 12V które muszą być utrzymywane w ramach określonych tolerancji aby zapewnić stabilne i niezawodne działanie systemu. Używając multimetru technik może łatwo zmierzyć napięcie na złączu zasilacza wychodzącym do płyty głównej lub innych komponentów. To pozwala na szybkie wykrycie nieprawidłowości takich jak spadek napięcia który mógłby wskazywać na uszkodzenie zasilacza lub przeciążenie linii. Dobre praktyki obejmują regularne sprawdzanie napięć zwłaszcza w systemach o wysokiej wydajności gdzie stabilne napięcie ma kluczowe znaczenie dla długowieczności i wydajności komponentów.

Pytanie 2

W ustawieniach haseł w systemie Windows Server została dezaktywowana możliwość wymogu dotyczącego złożoności hasła. Z jakiej minimalnej liczby znaków powinno składać się hasło użytkownika?

A. 10 znaków

B. 5 znaków

C. 6 znaków

D. 12 znaków

Wybór zbyt krótkiego hasła, takiego jak 5 lub 6 znaków, może prowadzić do licznych zagrożeń bezpieczeństwa. Hasła o długości 5 znaków są niewystarczające w kontekście dzisiejszych standardów ochrony danych, ponieważ są stosunkowo łatwe do złamania przy użyciu technik ataków takich jak brute force. Przy obecnym poziomie mocy obliczeniowej, hasło składające się z 5 znaków, nawet przy użyciu kombinacji liter, cyfr i znaków specjalnych, może być odgadnięte w krótkim czasie. Z drugiej strony, proponowanie haseł o długości 10 lub 12 znaków, choć teoretycznie bardziej bezpiecznych, nie uwzględnia kontekstu, w którym złożoność haseł jest wyłączona. W praktyce, hasło może być łatwiejsze do zapamiętania, ale jego długość i złożoność mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa. Często spotykaną pomyłką jest założenie, że wystarczy jedynie zwiększyć liczbę znaków, by podnieść poziom bezpieczeństwa hasła, co jest zwodnicze, jeżeli nie towarzyszy temu odpowiednia złożoność. Dlatego ważne jest, aby nie tylko zwracać uwagę na długość, ale również na różnorodność używanych znaków, co znacznie zwiększa trudność w łamaniu haseł. Warto również pamiętać o najlepszych praktykach w zakresie zarządzania hasłami, takich jak ich regularna zmiana oraz unikanie używania tych samych haseł w różnych systemach.

Pytanie 3

Wartość liczby BACA w systemie heksadecymalnym to liczba

A. 1011101011001010(2)

B. 135316(8)

C. 47821(10)

D. 1100101010111010(2)

Odpowiedź 1011101011001010(2) jest naprawdę trafna! Liczba BACA w systemie heksadecymalnym faktycznie odpowiada 47821 w dziesiątkowym. Fajnie, że wiesz, jak to przeliczyć na binarny. Każda cyfra w heksadecymalnym to cztery bity – no wiesz, B to 11, A to 10, C to 12, a A znowu to 10. Kiedy przekształcisz to na bity, wychodzi: B = 1011, A = 1010, C = 1100, i jeszcze raz A = 1010. Łącząc to wszystko, dostajesz 1011101011001010. Te konwersje są mega ważne w programowaniu, bo różne systemy liczbowe pomagają w lepszym zarządzaniu danymi. Na przykład, komputery często używają heksadecymalnego i binarnego do zapisywania adresów w pamięci czy kolorów w grafice. Jak dla mnie, świetna robota!

Pytanie 4

Udostępniono w sieci lokalnej jako udział specjalny folder o nazwie egzamin znajdujący się na komputerze o nazwie SERWER_2 w katalogu głównym dysku C:. Jak powinna wyglądać ścieżka dostępu do katalogu egzamin, w którym przechowywany jest folder macierzysty dla konta użytkownika o określonym loginie?

A. \\SERWER_2\egzamin$\%USERNAME%

B. \\SERWER_2\egzamin$\%$USERNAME%

C. \\SERWER_2\$egzamin$\%USERNAME%

D. \\SERWER_2\$egzamin\%USERNAME%

W pytaniu chodzi o bardzo konkretny schemat adresowania udziału sieciowego w środowisku Windows: mamy udział specjalny, ukryty (oznaczony znakiem dolara na końcu nazwy), oraz katalog macierzysty użytkownika identyfikowany przez zmienną środowiskową %USERNAME%. Jeśli pomylimy kolejność elementów, położenie znaków \ lub umiejscowienie dolara, to system po prostu nie znajdzie poprawnej lokalizacji. To jest częsty błąd w praktyce, szczególnie gdy ktoś rzadko ręcznie wpisuje ścieżki UNC. Warianty, w których dolar jest wstawiony przed nazwą udziału, typu $egzamin albo kombinacje typu egzaminy$%$USERNAME%, są sprzeczne z konwencją Windows. Znak dolara w nazwie udziału występuje zawsze na końcu nazwy udziału, np. C$, ADMIN$, egzamin$. Nie pojawia się przed nazwą, ani też nie otacza nazwy zmiennej środowiskowej. Z kolei zmienne środowiskowe w Windows zawsze zapisuje się w formie %NAZWA%, czyli tu %USERNAME%. Dodanie dodatkowego dolara do zmiennej albo rozdzielanie jej w inny sposób tworzy ciąg znaków, którego system nie interpretuje jako poprawną zmienną, tylko jako zwykły tekst. Kolejna rzecz to struktura ścieżki UNC: \\Nazwa_komputera\Nazwa_udziału\podkatalog. Nie ma tam miejsca na znak dolara pomiędzy nazwą komputera a udziałem w innej formie niż sufiks udziału. Jeżeli udział nazywa się egzamin$, to dokładnie tak musi być wpisany po nazwie serwera. Potem dopiero następuje kolejny ukośnik i nazwa katalogu użytkownika, czyli %USERNAME%. Typowym błędnym tokiem rozumowania jest próba „upiększania” lub intuicyjnego dodawania dolarów tam, gdzie ich nie powinno być, albo mieszanie składni udziałów ukrytych z notacją zmiennych środowiskowych. W administracji systemami Windows warto trzymać się twardo schematu: serwer, udział (opcjonalnie z $ na końcu), a dopiero potem zmienne i podfoldery.

Pytanie 5

Który z wymienionych protokołów umożliwia nawiązanie szyfrowanego połączenia z witryną internetową?

A. TCP

B. HTTPS

C. SPX

D. NetBEUI

HTTPS, czyli Hypertext Transfer Protocol Secure, to rozszerzenie protokołu HTTP, które zapewnia szyfrowanie danych przesyłanych pomiędzy przeglądarką a serwerem. Dzięki zastosowaniu protokołów SSL (Secure Sockets Layer) lub TLS (Transport Layer Security), HTTPS chroni integralność i poufność danych. W praktyce oznacza to, że informacje takie jak hasła, dane osobowe czy numery kart kredytowych są szyfrowane i nie mogą być łatwo przechwycone przez osoby trzecie. Użycie HTTPS jest szczególnie istotne w przypadku stron internetowych, które przetwarzają dane wrażliwe lub umożliwiają logowanie użytkowników. Warto również zauważyć, że wiele przeglądarek internetowych oznacza strony korzystające z HTTPS jako bezpieczne, co zwiększa zaufanie użytkowników. W kontekście standardów branżowych, Google promuje użycie HTTPS jako element SEO, co wpływa na widoczność strony w wynikach wyszukiwania. W związku z tym, każda organizacja powinna dążyć do implementacji HTTPS na swoich stronach, aby zapewnić bezpieczeństwo danych oraz zgodność z aktualnymi standardami najlepszych praktyk w dziedzinie bezpieczeństwa informacji.

Pytanie 6

Jakie urządzenie jest pokazane na ilustracji?

A. Ruter

B. Modem

C. Punkt dostępu

D. Przełącznik

Modem to urządzenie konwertujące sygnały cyfrowe z komputera na analogowe sygnały telefoniczne i odwrotnie, co pozwala na komunikację przez linie telefoniczne. Nie jest to punkt dostępu, ponieważ modem nie rozszerza sieci bezprzewodowej. Modemy są często mylone z routerami, które zarządzają przepływem danych w sieci. Przełącznik, z kolei, działa jako centralny punkt komunikacji w sieci lokalnej, kierując dane do odpowiednich urządzeń. Przełączniki operują w warstwie drugiej modelu OSI, czyli na poziomie łącza danych, i nie oferują funkcji bezprzewodowych. W przeciwieństwie do punktu dostępu przełącznik nie ma możliwości rozszerzania zasięgu sieci bezprzewodowej. Router to urządzenie, które kieruje pakiety danych między różnymi sieciami i może mieć funkcje bezprzewodowe, ale samo przez się nie jest punktem dostępu chyba że działa w trybie AP. Wszystkie te urządzenia mają różne zastosowania i funkcje w sieciach komputerowych, a ich błędne zrozumienie może prowadzić do nieoptymalnego wykorzystania zasobów sieciowych. Dlatego kluczowe jest rozumienie różnic między nimi i ich specyficznych ról w infrastrukturze sieciowej, co pozwala na projektowanie i zarządzanie bardziej efektywnymi i wydajnymi systemami komunikacyjnymi w różnych środowiskach.

Pytanie 7

Po przeprowadzeniu diagnostyki komputera stwierdzono, że temperatura pracy karty graficznej z wyjściami HDMI oraz D-SUB, umieszczonej w gnieździe PCI Express stacjonarnego komputera, wynosi 87°C. W takiej sytuacji serwisant powinien

A. wymienić dysk twardy na nowy o takiej samej pojemności i prędkości obrotowej

B. dodać nowy moduł pamięci RAM, aby odciążyć kartę

C. zmienić kabel sygnałowy D-SUB na HDMI

D. zweryfikować, czy wentylator działa prawidłowo i czy nie jest zabrudzony

Sprawdzenie, czy wentylator karty graficznej jest sprawny oraz czy nie jest zakurzony, jest kluczowym krokiem w diagnostyce problemów z temperaturą podzespołów komputerowych. Wysoka temperatura, jak 87°C, może wynikać z niewłaściwego chłodzenia, co może prowadzić do dotkliwego uszkodzenia karty graficznej. Wentylatory w kartach graficznych odpowiadają za odprowadzanie ciepła, a ich zablokowanie przez kurz lub inne zanieczyszczenia znacząco ogranicza ich efektywność. W praktyce, regularne czyszczenie wentylatorów oraz radiatorów powinno być standardową procedurą konserwacyjną w utrzymaniu sprzętu komputerowego. Ponadto, w sytuacji stwierdzenia usterki wentylatora, jego wymiana na nowy, odpowiedni model zapewni poprawne działanie karty graficznej oraz jej dłuższą żywotność. Warto również monitorować temperatury podzespołów za pomocą oprogramowania diagnostycznego, co pozwala na wczesne wykrycie problemów i zapobieganie poważniejszym uszkodzeniom.

Pytanie 8

Jakie urządzenie stosuje technikę polegającą na wykrywaniu zmian w pojemności elektrycznej podczas manipulacji kursorem na monitorze?

A. mysz

B. touchpad

C. joystik

D. trackpoint

Touchpad to urządzenie wejściowe, które wykorzystuje metodę detekcji zmian pojemności elektrycznej, aby zareagować na ruch palca użytkownika. W dotykowych panelach, takich jak touchpad, pod powierzchnią znajdują się czujniki, które monitorują zmiany w polu elektrycznym, gdy palec zbliża się do powierzchni. Działa to na zasadzie pomiaru pojemności elektrycznej, co pozwala na precyzyjne określenie pozycji dotyku. Takie rozwiązanie znajduje zastosowanie w laptopach, tabletach oraz niektórych smartfonach. Z perspektywy ergonomii i interakcji użytkownika, touchpady oferują łatwość nawigacji i możliwość wykonywania gestów, co poprawia komfort pracy. Przykładowo, przesunięcie palcem w górę może zastąpić przewijanie strony, a wykonanie podwójnego stuknięcia może działać jak kliknięcie. W kontekście standardów branżowych, touchpady muszą spełniać określone normy jakości w zakresie detekcji dotyku oraz responsywności, co wpływa na ich popularność w nowoczesnych urządzeniach komputerowych.

Pytanie 9

Karta sieciowa w standardzie Fast Ethernet umożliwia przesył danych z maksymalną prędkością

A. 100 MB/s

B. 10 Mbps

C. 100 Mbps

D. 10 MB/s

Karta sieciowa standardu Fast Ethernet, oznaczana jako IEEE 802.3u, umożliwia transfer danych z maksymalną szybkością 100 Mbps. W praktyce oznacza to, że Fast Ethernet jest w stanie przesyłać dane dziesięć razy szybciej niż jego poprzednik, czyli 10 Mbps, który był standardem dla Ethernetu. Przykłady zastosowania Fast Ethernet obejmują lokalne sieci komputerowe (LAN), gdzie wymagana jest wysoka przepustowość do przesyłania dużych plików, takich jak multimedia, dokumentacja czy aplikacje wymagające intensywnej komunikacji między serwerami. Dodatkowo, standard ten jest powszechnie stosowany w małych i średnich przedsiębiorstwach, które potrzebują efektywnego rozwiązania do łączenia komputerów z serwerami oraz innymi urządzeniami sieciowymi. Warto zauważyć, że Fast Ethernet wykorzystuje kable UTP (Unshielded Twisted Pair) kategorii 5 lub lepszej, co zapewnia stabilne połączenia na odległościach do 100 metrów. W kontekście branżowych standardów i dobrych praktyk, Fast Ethernet stanowi kluczowy element w budowaniu wydajnych sieci komputerowych, oferując równocześnie kompatybilność z wcześniejszymi standardami Ethernetu.

Pytanie 10

Jakie rozszerzenia mają pliki instalacyjne systemu operacyjnego Linux?

A. tgz, dmg

B. ini, dll

C. zip, exe

D. rpm, deb

Wybór innych opcji jako odpowiedzi na to pytanie może prowadzić do zrozumienia błędnych koncepcji dotyczących zarządzania oprogramowaniem w systemach Linux. Rozszerzenia ini i dll są typowe dla systemu Windows, gdzie pliki ini są używane do przechowywania konfiguracji aplikacji, a pliki dll (dynamic link library) zawierają funkcje, które mogą być współdzielone przez różne aplikacje. Ich obecność w kontekście Linuxa jest myląca, ponieważ nie są one stosowane do instalacji oprogramowania w tym systemie. Odpowiedzi zip i exe także wprowadzają w błąd; format zip to kompresja plików, a exe to format pliku wykonywalnego w Windows, który nie jest kompatybilny z systemami Linux. Odpowiedź tgz, dmg również nie jest właściwa; tgz to skompresowany archiwum (tar.gz) używane w Linuxie, ale nie jest to pakiet instalacyjny, a dmg to format obrazu dysku specyficzny dla macOS. Rozumienie tych różnic jest kluczowe, gdyż nieprawidłowe podejście do instalacji oprogramowania może prowadzić do problemów z kompatybilnością i bezpieczeństwem systemu. W praktyce, administratorzy systemów muszą być świadomi tych formatów, aby efektywnie zarządzać oprogramowaniem i unikać typowych pułapek związanych z nieodpowiednim doborem narzędzi.

Pytanie 11

Zrzut ekranu ilustruje aplikację

A. typu recovery

B. typu firewall

C. antywirusowy

D. antyspamowy

Firewall to mega ważny element w zabezpieczeniach sieci komputerowych. Działa jak taka bariera pomiędzy naszą siecią a światem zewnętrznym. Jego głównym zadaniem jest monitorowanie i kontrolowanie ruchu w sieci, oczywiście na podstawie reguł, które wcześniej ustaliliśmy. Na zrzucie ekranu widać listę reguł przychodzących, co pokazuje, że mamy do czynienia z typowym firewall'em. Firewalle mogą być hardware'owe albo software'owe i często można je ustawiać w taki sposób, żeby filtrowały pakiety, zmieniały adresy sieciowe czy sprawdzały stan połączeń. Dobrze skonfigurowany firewall chroni przed nieautoryzowanym dostępem, zapobiega atakom DOS i kontroluje, kto ma dostęp do naszych zasobów. Korzysta się z nich w różnych miejscach, od domowych sieci po te wielkie korporacyjne. Dobrze jest regularnie aktualizować reguły firewalla, sprawdzać logi w poszukiwaniu dziwnych rzeczy i łączyć go z innymi narzędziami bezpieczeństwa, jak systemy wykrywania intruzów. Jak się to wszystko dobrze poustawia, można znacząco poprawić bezpieczeństwo i chronić nasze wrażliwe dane przed zagrożeniami w sieci.

Pytanie 12

Jakie polecenie w systemie Linux pozwala na zweryfikowanie adresu IP przypisanego do interfejsu sieciowego?

A. msconfig

B. ipconfig

C. ifconfig

D. tcpconfig

Użycie 'ipconfig' i 'msconfig' często wprowadza w błąd, bo to polecenia dostępne tylko w Windows. 'ipconfig' pokazuje informacje o konfiguracji IP, ale w Linuxie nie zadziała, co może prowadzić do zamieszania. Niektórzy ludzie pewnie myślą, że jeśli znają jedno, to drugie też będzie działać. A 'msconfig' to narzędzie do zarządzania uruchamianiem w Windows, więc w ogóle nie jest związane z siecią. Może być pomocne w rozwiązywaniu problemów z uruchamianiem systemu, ale nie pokaże ci nic o interfejsach. A 'tcpconfig'? Cóż, to nic nie znaczy w żadnym popularnym OS i może zmylić. Ważne, żeby znać właściwe narzędzia i wiedzieć, do czego służą, bo to naprawdę pomaga uniknąć frustracji i lepiej rozwiązywać problemy.

Pytanie 13

Ile maksymalnie urządzeń, wliczając w nie huby oraz urządzenia końcowe, może być podłączonych do interfejsu USB za pomocą magistrali utworzonej przy użyciu hubów USB?

A. 31 urządzeń.

B. 7 urządzeń.

C. 63 urządzeń.

D. 127 urządzeń.

W przypadku USB łatwo skupić się na fizycznej liczbie portów w komputerze czy w hubach i na tej podstawie próbować zgadywać maksymalną liczbę urządzeń. To typowy błąd – myślenie kategoriami „ile gniazdek widzę”, zamiast „jak działa adresowanie w protokole”. Standard USB definiuje adresowanie urządzeń za pomocą 7‑bitowego identyfikatora urządzenia nadawanego przez hosta. Oznacza to, że możliwe jest przydzielenie maksymalnie 127 unikalnych adresów dla urządzeń na jednej magistrali USB. Co ważne, do tej liczby wliczają się również huby – każdy hub jest widziany przez hosta jako osobne urządzenie, z własnym adresem, nawet jeśli z punktu widzenia użytkownika jest tylko „rozgałęziaczem”. Odpowiedzi typu 7, 31 czy 63 zwykle biorą się z mylenia kilku różnych ograniczeń. Część osób kojarzy liczbę 7 z maksymalną zalecaną liczbą poziomów zagnieżdżenia hubów (tzw. głębokość drzewa USB), inni podświadomie dzielą lub zaokrąglają 127 do „bardziej okrągłych” wartości. Liczby 31 czy 63 wyglądają logicznie, bo też są oparte na potęgach dwójki, ale nie wynikają ze specyfikacji USB. Faktyczny limit wynika z tego, że host USB musi móc jednoznacznie zidentyfikować każde urządzenie na magistrali i zarządzać jego konfiguracją, zasilaniem oraz ruchem danych. Gdyby standard przewidywał mniej adresów, ograniczałoby to skalowalność rozbudowanych stanowisk, np. w laboratoriach, automatyce czy studiach nagraniowych, gdzie działa równocześnie bardzo wiele kontrolerów, interfejsów, dongli licencyjnych i innych urządzeń USB. W dobrzej praktyce projektowej przyjmuje się więc wartość 127 jako twardy limit logiczny, ale już na etapie planowania instaluje się więcej kontrolerów USB lub rozdziela obciążenie na różne magistrale, bo zanim dobijemy do 127 urządzeń, zwykle wcześniej pojawiają się problemy z przepustowością, opóźnieniami i dostępną mocą na portach. Dlatego odpowiedzi mniejsze niż 127 są po prostu sprzeczne z samą specyfikacją USB, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydają się „bezpieczniejsze” czy bardziej realistyczne.

Pytanie 14

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 16 GB.

B. 1 modułu 32 GB.

C. 1 modułu 16 GB.

D. 2 modułów, każdy po 8 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 15

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest wykorzystywany do

A. szyfrowania połączeń terminalowych z odległymi komputerami

B. konfiguracji sprzętu sieciowego i zbierania danych na jego temat

C. odbierania wiadomości e-mail

D. przydzielania adresów IP oraz ustawień bramy i DNS

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu sieciami komputerowymi. Umożliwia administratorom monitorowanie i zarządzanie różnorodnymi urządzeniami, takimi jak routery, przełączniki, serwery czy punkty dostępu. Dzięki SNMP możliwe jest zbieranie danych o stanie tych urządzeń, ich wydajności oraz konfiguracji. Protokół ten operuje na zasadzie modeli klient-serwer, gdzie urządzenia zarządzane (agent) komunikują się z systemem zarządzającym (menedżer). Przykładem zastosowania jest monitorowanie obciążenia procesora na serwerze – SNMP może dostarczać informacje o bieżącej wydajności CPU, co pozwala na podejmowanie decyzji o optymalizacji zasobów. Standardy te są szeroko stosowane w branży i zgodne z najlepszymi praktykami, co sprawia, że SNMP jest fundamentem nowoczesnych rozwiązań w zakresie zarządzania infrastrukturą IT. Warto również zauważyć, że SNMP wspiera wiele wersji, z których każda wnosi dodatkowe funkcjonalności związane z bezpieczeństwem oraz wydajnością.

Pytanie 16

Która z liczb w systemie dziesiętnym jest poprawną reprezentacją liczby 10111111 (2)?

A. 381 (10)

B. 193 (10)

C. 191 (10)

D. 382 (10)

Prawidłowa odpowiedź to 191 (10), co wynika z konwersji liczby binarnej 10111111 na system dziesiętny. Aby przeliczyć liczbę binarną na dziesiętną, należy pomnożyć każdą cyfrę przez 2 podniesione do potęgi odpowiadającej jej miejscu, zaczynając od zera z prawej strony. W przypadku 10111111 mamy: 1*2^7 + 0*2^6 + 1*2^5 + 1*2^4 + 1*2^3 + 1*2^2 + 1*2^1 + 1*2^0, co daje 128 + 0 + 32 + 16 + 8 + 4 + 2 + 1 = 191. Tego rodzaju konwersje są niezbędne w wielu dziedzinach, takich jak informatyka i elektronika cyfrowa, gdzie liczby binarne są powszechnie stosowane w obliczeniach komputerowych, protokołach komunikacyjnych oraz w programowaniu niskopoziomowym. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla efektywnej pracy z systemami komputerowymi.

Pytanie 17

Jakim protokołem jest protokół dostępu do sieci pakietowej o maksymalnej prędkości 2 Mbit/s?

A. Frame Relay

B. VDSL

C. ATM

D. X . 25

Protokół X.25 to taki stary, ale wciąż ciekawy standard komunikacji, który powstał w latach 70. XX wieku dzięki Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej. Ma on jedną ważną cechę - pozwala przesyłać dane z prędkością maksymalnie 2 Mbit/s w sieciach pakietowych. W miejscach, gdzie niezawodność jest kluczowa, jak w bankach lub systemach zdalnego dostępu, X.25 sprawdza się naprawdę dobrze. Działa to tak, że dane są dzielone na małe pakiety, które później są przesyłane przez sieć. Dzięki temu zarządzanie ruchem jest efektywniejsze, a błędy są minimalizowane. Wiele instytucji, zwłaszcza finansowych, korzystało z tego protokołu, żeby zapewnić bezpieczną komunikację. Oprócz zastosowań w telekomunikacji, X.25 używano także w systemach telemetrycznych oraz do łączenia różnych sieci komputerowych. Nawet dzisiaj, mimo że technologia poszła do przodu, wiele nowoczesnych rozwiązań czerpie z podstaw, które wprowadził X.25, co pokazuje, jak ważny on był w historii telekomunikacji.

Pytanie 18

Jak dużo bitów minimum będzie potrzebnych w systemie binarnym do reprezentacji liczby heksadecymalnej 110h?

A. 3 bity

B. 4 bity

C. 16 bitów

D. 9 bitów

Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że do zapisania liczby heksadecymalnej 110h wystarczą 3 bity, jest błędny z kilku powodów. Przede wszystkim, w systemie heksadecymalnym każda cyfra może przyjmować wartości od 0 do 15, co oznacza, że do reprezentacji jednej cyfry heksadecymalnej konieczne są co najmniej 4 bity. Zatem stwierdzenie, że 3 bity są wystarczające, pomija podstawową zasadę konwersji, w której każda cyfra heksadecymalna wymaga 4 bitów. Odpowiedź sugerująca 4 bity jako właściwe rozwiązanie również jest myląca, ponieważ, mimo że jeden heksadecymalny digit można zapisać w 4 bitach, to łączna liczba bitów potrzebnych do całkowitego zapisania liczby 110h wynosi 12. Użycie 4 bitów do reprezentacji całej liczby jest niewystarczające, ponieważ nie obejmuje wszystkich cyfr heksadecymalnych w tej liczbie. Odpowiedzi 16 bitów nie można uznać za poprawną, ponieważ chociaż 16 bitów można by użyć do przechowywania większych liczb, w przypadku 110h uzyskujemy 12 bitów jako maksymalną wartość, co jest bardziej odpowiednie. W praktyce, zrozumienie, ile bitów jest potrzebnych do reprezentacji wartości liczbowych w różnych systemach, jest kluczowe w programowaniu niskopoziomowym oraz w projektowaniu systemów cyfrowych, gdzie efektywność pamięci jest istotna. Prawidłowe zrozumienie konwersji między systemami liczbowymi zapobiega błędom w obliczeniach oraz przyczynia się do lepszego projektowania algorytmów i struktur danych.

Pytanie 19

Jeśli rozdzielczość myszki wynosi 200 dpi, a rozdzielczość monitora to Full HD, to aby przesunąć kursor w poziomie po ekranie, należy przemieścić mysz o

A. 1080 px

B. około 35 cm

C. 480 i

D. około 25 cm

Często, jak wybierasz inne odpowiedzi, to może być przez zamieszanie z jednostkami i pojmowaniem dpi. Odpowiedź 1080 px wydaje się mylić, bo sugeruje, że przesunięcie kursora o wysokość ekranu to to samo co ruch myszy, co nie jest dokładne. Jak chcesz przesunąć kursor w poziomie, musisz mieć na uwadze całą szerokość ekranu, a nie tylko jego wysokość. Odpowiedź 480 px też nie ma sensu, bo nie pasuje do wymiarów ekranu ani do obliczeń związanych z dpi. To może być złe zrozumienie, jak dpi rzeczywiście działa. Odpowiedź około 35 cm brzmi jak za duże uproszczenie, bo myślenie, że ruch myszy jest większy niż jest w rzeczywistości, może być mylące. Takie myślenie może prowadzić do złego ustawienia sprzętu, co w praktyce może sprawić, że będzie ciężko dokładnie pracować. Warto wiedzieć, jak dpi wpływa na mysz i jak przeliczać jednostki, żeby móc ustawić sprzęt zgodnie z własnymi potrzebami, co jest ważne w takich rzeczach jak projektowanie czy gry.

Pytanie 20

Rodzajem złośliwego oprogramowania będącego programem rezydentnym, który działa, wykonując konkretną operację, nie powiela się przez sieć, a jedną z jego metod jest samoreplikacja aż do wyczerpania pamięci komputera, jest

A. Rootkit

B. Backdoor

C. Stealware

D. Wabbit

Wabbit to nietypowy rodzaj złośliwego oprogramowania, który rzeczywiście nie powiela się przez sieć, nie infekuje innych komputerów, nie ukrywa swojej obecności jak rootkit, ani nie otwiera tylnej furtki jak backdoor. Jego głównym celem jest samoreplikacja – uruchamia mnóstwo własnych kopii, aż system operacyjny nie radzi sobie z przydzielaniem pamięci i zasobów. Efektem tego może być zawieszenie się komputera, znaczne spowolnienie działania, a nawet wymuszenie restartu. Co ciekawe, Wabbit nie musi być przesyłany przez Internet, bo działa lokalnie, a taki rodzaj ataku często wykorzystywany jest do testowania odporności systemów na ataki typu DoS (Denial of Service), ale w mikroskali – tylko na jednym hoście. Moim zdaniem, warto znać takie przypadki, bo nie każdy atak wymaga dużej sieci czy zaawansowanych technik. W codziennej pracy administratora czy nawet zwykłego użytkownika, zauważenie nagłego spadku wydajności systemu lub zapełnienia pamięci RAM bez wyraźnego powodu powinno zapalić lampkę ostrzegawczą. Sugeruję, żeby zawsze monitorować procesy działające w tle i korzystać ze sprawdzonych narzędzi diagnostycznych. Dobre praktyki branżowe mówią, że regularne aktualizacje systemu i korzystanie z menedżera zadań do weryfikacji nieznanych procesów to podstawa ochrony przed takimi zagrożeniami. Niewiele osób słyszało o wabbitach, bo to raczej ciekawostka historyczna, ale mogą nadal stanowić problem, jeśli ktoś eksperymentuje ze starszymi systemami lub środowiskami testowymi.

Pytanie 21

Który protokół odpowiada za bezpieczne przesyłanie danych w sieciach komputerowych?

A. HTTP

B. HTTPS

C. SMTP

D. FTP

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
HTTPS to rozszerzenie protokołu HTTP, które umożliwia bezpieczne przesyłanie danych w sieciach komputerowych. Działa w oparciu o protokół SSL/TLS, co zapewnia szyfrowanie komunikacji między klientem a serwerem. Dzięki temu, nawet jeśli ktoś przechwyci dane przesyłane w sieci, nie będzie w stanie ich odczytać bez klucza deszyfrującego. HTTPS jest powszechnie stosowany na stronach internetowych, które wymagają przesyłania wrażliwych informacji, takich jak dane logowania, numery kart kredytowych czy dane osobiste. Użycie HTTPS jest obecnie standardem w branży, a przeglądarki internetowe często ostrzegają użytkowników przed witrynami, które nie korzystają z tego protokołu. Z mojego doświadczenia wynika, że wdrożenie HTTPS jest jednym z podstawowych kroków zapewnienia bezpieczeństwa w sieci. Same certyfikaty SSL/TLS można uzyskać z różnych źródeł, w tym darmowych, co czyni ten protokół łatwo dostępnym dla każdej organizacji dbającej o bezpieczeństwo swoich użytkowników. Również Google faworyzuje strony korzystające z HTTPS w wynikach wyszukiwania, co dodatkowo motywuje do jego wdrożenia.

Pytanie 22

Aby obserwować przesył danych w sieci komputerowej, należy wykorzystać program typu

A. kompilator

B. sniffer

C. firmware

D. debugger

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Sniffer, znany również jako analizator protokołów, to narzędzie używane do monitorowania i analizowania ruchu sieciowego. Jego podstawowym zadaniem jest przechwytywanie pakietów danych przesyłanych przez sieć, co umożliwia administratorom i specjalistom ds. bezpieczeństwa zrozumienie, co dzieje się w sieci w czasie rzeczywistym. Przykładowe zastosowanie snifferów obejmuje diagnozowanie problemów z połączeniem, analizę wydajności sieci oraz identyfikację potencjalnych zagrożeń bezpieczeństwa. W praktyce sniffery są używane do monitorowania ruchu HTTP, FTP, a także do analizy ruchu VoIP. Standardy takie jak Wireshark, który jest jednym z najpopularniejszych snifferów, są zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, umożliwiając głęboką analizę protokołów i efektywne wykrywanie anomalii w ruchu sieciowym.

Pytanie 23

W jakim protokole komunikacyjnym adres nadawcy ma długość 128 bitów?

A. DNS

B. IPv4

C. UDP

D. IPv6

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
IPv6, czyli Internet Protocol wersja 6, wprowadza nowe możliwości w zakresie adresowania, w tym znaczące zwiększenie przestrzeni adresowej. Adres źródłowy w IPv6 składa się z 128 bitów, co pozwala na tworzenie znacznie większej liczby unikalnych adresów IP niż w przypadku IPv4, który używa 32 bitów. Przykładowo, dzięki IPv6 można przypisać unikalny adres do każdego urządzenia w sieci, co jest kluczowe w kontekście rosnącej liczby urządzeń podłączonych do Internetu w ramach koncepcji Internetu Rzeczy (IoT). Ponadto, IPv6 wprowadza uproszczenia w procesie routingu i lepsze zarządzanie siecią, dzięki czemu operatorzy mogą skuteczniej zarządzać ruchem internetowym. Adresy IPv6 często zapisywane są w formacie szesnastkowym, co ułatwia ich zrozumienie i wykorzystanie w różnych aplikacjach sieciowych, zgodnie z aktualnymi standardami branżowymi, takimi jak RFC 8200.

Pytanie 24

W jakim gnieździe powinien być umieszczony procesor INTEL CORE i3-4350- 3.60 GHz, x2/4, 4MB, 54W, HD 4600, BOX, s-1150?

A. Odpowiedź A

B. Odpowiedź C

C. Odpowiedź D

D. Odpowiedź B

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Procesor Intel Core i3-4350 jest przeznaczony do współpracy z gniazdem LGA 1150 co oznacza że musi być zainstalowany w odpowiednim gnieździe obsługującym ten typ procesora. Gniazdo LGA 1150 znane również jako Socket H3 zostało wprowadzone z serią procesorów Intel Haswell i Broadwell. Jest to standardowy typ gniazda dla procesorów Intel z tego okresu co pozwala na szerokie zastosowanie w różnych konfiguracjach sprzętowych. Gniazdo LGA 1150 charakteryzuje się specyficznym rozmieszczeniem pinów które umożliwia bezpieczne i efektywne osadzenie procesora. Właściwe zainstalowanie procesora w odpowiednim gnieździe zapewnia optymalną wydajność systemu oraz minimalizuje ryzyko uszkodzenia sprzętu. W porównaniu do innych gniazd LGA 1150 jest zgodne z wieloma modelami płyt głównych co czyni je wszechstronnym wyborem dla użytkowników domowych i profesjonalnych. Zastosowanie się do standardów branżowych takich jak LGA 1150 gwarantuje kompatybilność i stabilność pracy systemu co jest kluczowe dla wydajności i niezawodności komputerów osobistych.

Pytanie 25

Ile hostów można zaadresować w sieci o adresie 172.16.3.96/28?

A. 126

B. 14

C. 254

D. 62

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź 14 wynika bezpośrednio z maski /28. Maska /28 oznacza, że 28 bitów przeznaczone jest na część sieciową, a pozostałe 4 bity na część hosta (bo adres IPv4 ma 32 bity). Z 4 bitów hosta można utworzyć 2^4 = 16 możliwych kombinacji adresów w tej podsieci. Zgodnie ze standardowymi zasadami adresacji IPv4 w sieciach klasycznych (bez specjalnych rozszerzeń typu używanie adresu sieci czy broadcastu) dwa z tych adresów są zarezerwowane: pierwszy to adres sieci, a ostatni to adres rozgłoszeniowy (broadcast). Dlatego liczba realnie dostępnych adresów hostów to 16 − 2 = 14. Dla podsieci 172.16.3.96/28 zakres wygląda tak: adres sieci to 172.16.3.96, ostatni adres to 172.16.3.111, czyli adres broadcast, a adresy hostów mieszczą się pomiędzy: od 172.16.3.97 do 172.16.3.110. To właśnie 14 sztuk. W praktyce takie podsieci /28 są często wykorzystywane w małych segmentach sieci, np. do adresowania kilku urządzeń w jednej szafie rack, dla małego VLAN-u zarządzającego, dla pojedynczej lokalizacji z niewielką liczbą hostów, czy do łączenia routerów i firewalli w mniejszych środowiskach. Moim zdaniem dobrze jest wyrobić sobie nawyk szybkiego przeliczania: /30 → 2 hosty, /29 → 6 hostów, /28 → 14, /27 → 30 itd. Ułatwia to projektowanie adresacji zgodnie z dobrymi praktykami, czyli bez marnowania adresów IPv4. W większości podręczników do CCNA i dokumentacji Cisco czy Mikrotika znajdziesz dokładnie takie same wyliczenia i podejście do planowania podsieci. W realnych sieciach administratorzy bardzo pilnują, żeby dobrać maskę dokładnie pod liczbę hostów, bo pula adresów IPv4 jest ograniczona i droga, szczególnie w sieciach publicznych.

Pytanie 26

Zaprezentowany komputer jest niepełny. Który z komponentów nie został wymieniony w tabeli, a jest kluczowy dla poprawnego funkcjonowania zestawu i powinien być dodany?

Lp.	Nazwa podzespołu
1.	Cooler Master obudowa komputerowa CM Force 500W czarna
2.	Gigabyte GA-H110M-S2H, Realtek ALC887, DualDDR4-2133, SATA3, HDMI, DVI, D-Sub, LGA1151, mATX
3.	Intel Core i5-6400, Quad Core, 2.70GHz, 6MB, LGA1151, 14nm, 65W, Intel HD Graphics, VGA, TRAY/OEM
4.	Patriot Signature DDR4 2x4GB 2133MHz
5.	Seagate BarraCuda, 3,5", 1TB, SATA/600, 7200RPM, 64MB cache
6.	LG SuperMulti SATA DVD+/-R24x,DVD+RW6x,DVD+R DL 8x, bare bulk (czarny)
7.	Gembird Bezprzewodowy Zestaw Klawiatura i Mysz
8.	Monitor Iiyama E2083HSD-B1 19.5inch, TN, HD+, DVI, głośniki
9.	Microsoft OEM Win Home 10 64Bit Polish 1pk DVD

A. Karta graficzna

B. Wentylator procesora

C. Pamięć RAM

D. Zasilacz

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wentylator procesora jest kluczowym elementem w każdej konfiguracji komputerowej, zwłaszcza przy użyciu procesorów typu TRAY, które nie są wyposażone w fabryczne chłodzenie. Jego główną funkcją jest odprowadzanie ciepła generowanego przez procesor podczas pracy, co zapobiega przegrzaniu i uszkodzeniu komponentów. Brak odpowiedniego chłodzenia może prowadzić do ograniczenia wydajności procesora poprzez mechanizmy throttlingu, które automatycznie zmniejszają jego taktowanie w celu obniżenia temperatury. Wentylatory procesorowe są częścią systemu chłodzenia aktywnego i są niezbędne do utrzymania optymalnej wydajności i długowieczności procesora. Zastosowanie wysokiej jakości wentylatora może również wpłynąć na poziom hałasu emitowanego przez system oraz efektywność pracy całego zestawu komputerowego. Wybierając wentylator, warto zwrócić uwagę na jego kompatybilność z gniazdem procesora, wydajność przepływu powietrza, poziom emitowanego hałasu oraz technologie wspomagające, takie jak PWM, które pozwalają na dynamiczne dostosowywanie prędkości obrotowej wentylatora w zależności od obciążenia.

Pytanie 27

W wyniku realizacji podanego polecenia ping parametr TTL wskazuje na

C:\Users\Właściciel>ping -n 1 wp.pl

Pinging wp.pl [212.77.98.9] with 32 bytes of data:
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=17ms TTL=54

Ping statistics for 212.77.98.9:
    Packets: Sent = 1, Received = 1, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 17ms, Maximum = 17ms, Average = 17ms

A. liczbę pakietów wysłanych w celu weryfikacji komunikacji w sieci

B. liczbę ruterów, które uczestniczą w przesyłaniu pakietu od nadawcy do odbiorcy

C. czas reakcji z urządzenia docelowego

D. czas trwania testu łączności w sieci

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
TTL czyli Time To Live jest wartością liczbową która wskazuje maksymalną liczbę przeskoków czyli ruterów przez które pakiet może przejść zanim zostanie odrzucony. Wartość TTL jest zmniejszana o jeden przy każdym przeskoku przez ruter. Jeśli osiągnie zero pakiet jest odrzucany a nadawca otrzymuje odpowiednią informację. TTL jest mechanizmem zapobiegającym niekończącym się pętlom w sieci które mogłyby być wynikiem błędnej konfiguracji tras. W praktyce pozwala to również na diagnozowanie ścieżki pakietu poprzez analizę wartości TTL w odpowiedzi ping. Na przykład jeśli wartość TTL w odpowiedzi jest znana można oszacować liczbę ruterów pomiędzy nadawcą a odbiorcą. Standardowo TTL przydzielany jest na poziomie 64 128 lub 255 w zależności od systemu operacyjnego co oznacza że można z tego wnioskować ile ruterów przetworzyło pakiet. Jest to kluczowy aspekt w diagnostyce sieci szczególnie w kontekście śledzenia problemów z łącznością oraz optymalizacji tras.

Pytanie 28

Aby uzyskać listę procesów aktualnie działających w systemie Linux, należy użyć polecenia

A. show

B. who

C. dir

D. ps

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie 'ps' w systemie Linux jest kluczowym narzędziem do monitorowania i zarządzania procesami działającymi w systemie. Jego pełna forma to 'process status', a jego zadaniem jest wyświetlenie informacji o aktualnie uruchomionych procesach, takich jak ich identyfikatory PID, wykorzystanie pamięci, stan oraz czas CPU. Dzięki możliwościom filtrowania i formatowania wyników, 'ps' jest niezwykle elastyczne, co czyni je niezastąpionym narzędziem w codziennej administracji systemami. Na przykład, użycie polecenia 'ps aux' pozwala uzyskać pełen widok na wszystkie procesy, w tym te uruchomione przez innych użytkowników. W praktyce, administratorzy często łączą 'ps' z innymi poleceniami, takimi jak 'grep', aby szybko zidentyfikować konkretne procesy, co jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania systemami. Zrozumienie i umiejętność korzystania z 'ps' jest fundamentem dla każdego, kto zajmuje się administracją systemów Linux, a jego znajomość jest kluczowym elementem w rozwiązywaniu problemów związanych z wydajnością czy zarządzaniem zasobami.

Pytanie 29

Jakie narzędzie chroni komputer przed niechcianym oprogramowaniem pochodzącym z sieci?

A. Program antywirusowy

B. Protokół SSL

C. Protokół HTTPS

D. Program sniffer

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Program antywirusowy jest kluczowym narzędziem w ochronie komputerów przed złośliwym oprogramowaniem, które często pochodzi z Internetu. Jego głównym zadaniem jest skanowanie, wykrywanie oraz usuwanie wirusów, robaków, trojanów i innych form malware'u. Dzięki wykorzystaniu sygnatur wirusów oraz technologii heurystycznych, programy antywirusowe są w stanie identyfikować nowe zagrożenia, co jest niezbędne w dzisiejszym szybko zmieniającym się środowisku cyfrowym. Przykładowo, wiele rozwiązań antywirusowych oferuje także zabezpieczenia w czasie rzeczywistym, co oznacza, że monitorują oni aktywność systemu i plików w momencie ich użycia, co znacząco zwiększa poziom ochrony. Rekomendowane jest regularne aktualizowanie bazy sygnatur, aby program mógł skutecznie rozpoznawać najnowsze zagrożenia. Ponadto, dobre praktyki zalecają użytkownikom korzystanie z dodatkowych warstw zabezpieczeń, takich jak zapory ogniowe, które współpracują z oprogramowaniem antywirusowym, tworząc kompleksowy system ochrony. Warto również pamiętać o regularnym wykonywaniu kopii zapasowych danych, co w przypadku infekcji pozwala na ich odzyskanie.

Pytanie 30

Licencja na Office 365 PL Personal (na 1 stanowisko, subskrypcja na 1 rok) ESD jest przypisana do

A. dowolnej liczby użytkowników, tylko na jednym komputerze do celów komercyjnych

B. wyłącznie jednego użytkownika, na jednym komputerze, jednym tablecie i jednym telefonie, tylko do celów niekomercyjnych

C. dowolnej liczby użytkowników, tylko na jednym komputerze do celów komercyjnych oraz niekomercyjnych

D. wyłącznie jednego użytkownika na jednym komputerze i jednym urządzeniu mobilnym do użytku komercyjnego i niekomercyjnego

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź wyłącznie jednego użytkownika, na jednym komputerze, jednym tablecie i jednym telefonie, wyłącznie do celów niekomercyjnych jest prawidłowa, ponieważ licencja Office 365 PL Personal jest zaprojektowana z myślą o indywidualnych użytkownikach. Obejmuje ona możliwość instalacji na jednym komputerze stacjonarnym lub laptopie, a także na jednym tablecie i jednym telefonie. Taka struktura licencji umożliwia korzystanie z aplikacji Office, takich jak Word, Excel i PowerPoint, w różnych sytuacjach życiowych, zarówno prywatnych, jak i zawodowych, z zastrzeżeniem, że użytkowanie do celów komercyjnych nie jest dozwolone. Przykładem praktycznego zastosowania tej licencji jest sytuacja, w której użytkownik korzysta z programu Word na swoim laptopie, aby pisać dokumenty, a następnie może edytować te same dokumenty na tablecie podczas dojazdu do pracy. Takie rozwiązanie sprzyja elastyczności użytkowania i mobilności, co jest istotne w nowoczesnym środowisku pracy. Warto również zaznaczyć, że licencja ta zawiera aktualizacje oprogramowania oraz dostęp do dodatkowych funkcji w chmurze, co zwiększa jej wartość i użyteczność.

Pytanie 31

Magistrala PCI-Express wykorzystuje do transmisji danych metodę komunikacji

A. asynchronicznej Simplex.

B. synchronicznej Full duplex.

C. asynchronicznej Full duplex.

D. synchronicznej Half duplex.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Metoda komunikacji asynchronicznej Full duplex stosowana w PCI-Express to jeden z kluczowych powodów, dla których ten standard wyparł starsze magistrale, takie jak PCI czy AGP. Chodzi o to, że sygnały wysyłane i odbierane są niezależnie od siebie – dane płyną w obie strony jednocześnie, bez czekania na zakończenie transmisji przez drugą stronę. To ogromnie przyspiesza przesył informacji, szczególnie w zastosowaniach wymagających szybkiej wymiany danych, np. przy pracy kart graficznych, SSD NVMe czy kart sieciowych 10Gbps. Moim zdaniem często niedoceniamy, jak duży przeskok wydajnościowy i stabilności zapewnił PCIe właśnie dzięki tej architekturze. Asynchroniczność sprawia, że każda linia (lane) działa niezależnie w swoim tempie, wykorzystując tzw. serializację sygnałów – czyli pozwala na lepsze skalowanie i elastyczność w zależności od zastosowania (np. x1, x4, x8, x16). Warto wiedzieć, że PCIe bazuje na topologii punkt-punkt zamiast współdzielonej magistrali, co przekłada się na znacznie większą przepustowość i niższe opóźnienia. Dla branży informatycznej to wręcz podstawa, bo standard PCIe jest obecnie wszędzie – od komputerów stacjonarnych, przez serwery, po rozwiązania przemysłowe. Praktyka pokazuje, że ta architektura pozwala na niemal liniowe skalowanie szybkości wraz ze wzrostem liczby linii i generacji PCIe (np. PCIe 3.0, 4.0, 5.0). Jeśli planujesz zajmować się sprzętem komputerowym zawodowo, warto solidnie rozumieć właśnie te aspekty działania PCI-Express.

Pytanie 32

Ile punktów abonenckich (2 x RJ45) powinno być zainstalowanych w biurze o powierzchni 49 m2, zgodnie z normą PN-EN 50167?

A. 4

B. 5

C. 9

D. 1

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zgodnie z normą PN-EN 50167, w pomieszczeniu biurowym o powierzchni 49 m2 zaleca się zapewnienie pięciu punktów abonenckich 2 x RJ45. Odpowiednia ilość punktów abonenckich jest kluczowa dla zapewnienia wydajnej komunikacji sieciowej oraz dostępu do Internetu. W praktyce, każdy punkt abonencki powinien obsługiwać konkretne urządzenia, takie jak komputery, drukarki czy telefony IP. Przyjmując ogólną zasadę, że na każde 10 m2 powierzchni biurowej powinien przypadać przynajmniej jeden punkt abonencki, w przypadku 49 m2, można obliczyć zapotrzebowanie na 4,9 punktów, co zaokrąglone daje 5 punktów. Takie podejście nie tylko zwiększa komfort pracy w biurze, ale również uwzględnia możliwe przyszłe rozszerzenia infrastruktury sieciowej. Warto również zwrócić uwagę, że w przestrzeniach biurowych, gdzie może występować większa liczba użytkowników, komponenty sieciowe muszą być dostosowane do większego obciążenia, co potwierdza zasadność ustalonej liczby punktów abonenckich.

Pytanie 33

Na ilustracji zaprezentowano zrzut ekranu z ustawień DMZ na routerze. Aktywacja opcji "Enable DMZ" spowoduje, że komputer o adresie IP 192.168.0.106

A. będzie zabezpieczony przez firewalla

B. zostanie schowany w sieci lokalnej

C. utraci możliwość dostępu do internetu

D. będzie widoczny publicznie w Internecie

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Włączenie opcji DMZ na routerze powoduje, że komputer o wskazanym adresie IP staje się publicznie widoczny w Internecie. DMZ czyli Demilitarized Zone to strefa sieciowa, która jest oddzielona od wewnętrznej sieci lokalnej, a jej głównym celem jest udostępnienie zasobów lokalnych hostów dla użytkowników zewnętrznych. W praktyce oznacza to, że komputer w DMZ nie jest chroniony przez standardowe reguły zapory sieciowej NAT, co umożliwia bezpośredni dostęp z Internetu. Zastosowanie DMZ jest powszechne w przypadku hostowania serwerów gier, serwisów WWW czy serwerów pocztowych, gdzie niektóre aplikacje wymagają pełnego dostępu do sieci zewnętrznej. Jednak umieszczenie urządzenia w DMZ niesie ze sobą ryzyko podatności na ataki, dlatego ważne jest zastosowanie dodatkowych środków bezpieczeństwa jak firewall na samym urządzeniu czy regularne aktualizacje oprogramowania. DMZ stosuje się jako rozwiązanie tymczasowe, gdy bardziej bezpieczna konfiguracja za pomocą przekierowania portów jest niewystarczająca lub niemożliwa do zastosowania. Praktyką branżową jest minimalizowanie czasu, przez który urządzenie znajduje się w DMZ, aby ograniczyć ryzyko ewentualnych ataków.

Pytanie 34

Interfejs SLI (ang. Scalable Link Interface) jest używany do łączenia

A. dwóch kart graficznych

B. karty graficznej z odbiornikiem TV

C. czytnika kart z płytą główną

D. napędu Blu-Ray z kartą dźwiękową

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Interfejs SLI (Scalable Link Interface) to technologia opracowana przez firmę NVIDIA, która umożliwia połączenie dwóch lub więcej kart graficznych w celu zwiększenia mocy obliczeniowej i wydajności renderowania grafiki. Dzięki zastosowaniu SLI, użytkownicy mogą cieszyć się wyższymi klatkowymi w grze oraz lepszą jakością wizualną, co jest szczególnie istotne w przypadku zaawansowanych gier komputerowych oraz aplikacji do obróbki grafiki. Aby skorzystać z SLI, system operacyjny oraz aplikacje muszą być odpowiednio skonfigurowane do współpracy z tą technologią. W praktyce, użytkownicy często wybierają SLI w kontekście zestawów komputerowych przeznaczonych do gier, gdzie wymagania dotyczące wydajności są wysokie. Kluczowym aspektem SLI jest również konieczność posiadania odpowiedniej płyty głównej, która obsługuje tę technologię, a także zasilacza o wystarczającej mocy, aby zasilić obie karty graficzne. Dodatkowo, warto pamiętać, że nie wszystkie gry i aplikacje wspierają SLI, dlatego przed podjęciem decyzji o jego zastosowaniu, warto sprawdzić ich kompatybilność.

Pytanie 35

Analizując zrzut ekranu prezentujący ustawienia przełącznika, można zauważyć, że

A. maksymalny interwał pomiędzy zmianami stanu łącza wynosi 5 sekund

B. czas pomiędzy wysyłaniem kolejnych wiadomości o prawidłowej pracy urządzenia wynosi 3 sekundy

C. minimalny czas obiegu komunikatów protokołu BPDU w sieci wynosi 25 sekund

D. maksymalny czas obiegu komunikatów protokołu BPDU w sieci wynosi 20 sekund

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Konfiguracja przełącznika pokazuje wartość Hello Time ustawioną na 3 sekundy co oznacza że czas między wysyłaniem kolejnych komunikatów BPDU (Bridge Protocol Data Unit) w protokole Spanning Tree wynosi właśnie 3 sekundy. Protokół STP jest kluczowy w zapobieganiu powstawaniu pętli w sieciach Ethernet i poprawie stabilności sieci. Hello Time to parametr określający jak często główny most (root bridge) wysyła komunikaty BPDU do innych mostów w sieci. Regularne wysyłanie BPDU pozwala na utrzymanie aktualnej topologii sieci i szybką reakcję na zmiany takie jak dodanie lub usunięcie urządzenia w sieci. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy znajduje się w dużych sieciach gdzie wymagana jest niezawodność i minimalizacja opóźnień związanych z rekonfiguracją sieci. Ustawienie właściwego Hello Time jest częścią dobrych praktyk zarządzania siecią gdyż zbyt długi czas może prowadzić do opóźnionego wykrywania zmian topologii a zbyt krótki do niepotrzebnego zwiększenia ruchu sieciowego. Przyjęte standardy często sugerują ustawienie tego parametru na wartość 2-3 sekundy co balansuje między wydajnością a stabilnością.

Pytanie 36

Aby określić rozmiar wolnej oraz zajętej pamięci RAM w systemie Linux, można skorzystać z polecenia

A. dmidecode -t baseboard

B. tail -n 10 /var/log/messages

C. cat /proc/meminfo

D. lspci | grep -i raid

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie 'cat /proc/meminfo' jest jedną z podstawowych metod monitorowania pamięci w systemie Linux. Plik '/proc/meminfo' zawiera szczegółowe informacje na temat wykorzystania pamięci, w tym ilość wolnej pamięci, pamięci zajętej, pamięci wymiany (swap) oraz buforów i pamięci podręcznej. Używanie tego polecenia jest zgodne z dobrymi praktykami administracyjnymi, ponieważ pozwala na szybkie uzyskanie informacji o stanie pamięci, co jest kluczowe dla diagnozowania problemów z wydajnością systemu. Na przykład, jeśli podczas monitorowania zauważysz, że wykorzystanie pamięci operacyjnej zbliża się do 100%, może to wskazywać na konieczność optymalizacji aplikacji działających na serwerze, zwiększenia pamięci RAM lub przeprowadzenia analizy procesów consuming memory. Rekomenduje się również regularne sprawdzanie tych danych w celu utrzymania stabilności systemu oraz planowania przyszłych zasobów. W kontekście standardów branżowych, monitorowanie pamięci powinno być częścią rutynowych audytów systemu operacyjnego.

Pytanie 37

Układ na karcie graficznej, którego zadaniem jest zamiana cyfrowego sygnału generowanego poprzez kartę na sygnał analogowy, który może być wyświetlony poprzez monitor to

A. multiplekser

B. RAMDAC

C. RAMBUS

D. głowica FM

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
RAMDAC to bardzo istotny układ w kartach graficznych, zwłaszcza tych starszych, gdzie monitory korzystały głównie z sygnału analogowego (np. VGA). RAMDAC, czyli Random Access Memory Digital-to-Analog Converter, odpowiada za zamianę cyfrowych danych generowanych przez procesor graficzny na sygnał analogowy, który obsłuży typowy monitor CRT czy starsze wyświetlacze LCD. Bez tego układu nie byłoby możliwe prawidłowe wyświetlanie obrazu na takich monitorach, bo one nie rozumieją sygnałów cyfrowych bezpośrednio. Moim zdaniem warto wiedzieć, że choć dzisiejsze monitory coraz częściej obsługują sygnał cyfrowy (np. HDMI, DisplayPort), to przez wiele lat istnienie RAMDAC-a było absolutnie kluczowe. W praktyce, gdy podłączasz stary monitor do wyjścia VGA, to właśnie RAMDAC robi całą robotę, żeby obraz wyglądał poprawnie. Standardy branżowe od lat 90. wręcz wymuszały obecność tego układu w niemal każdej karcie graficznej przeznaczonej na rynek konsumencki i biznesowy. To taki trochę 'most' pomiędzy światem cyfrowym a analogowym. Często RAMDAC-y miały własną, szybką pamięć, przez co mogły bardzo sprawnie przetwarzać obraz nawet przy wyższych rozdzielczościach czy częstotliwościach odświeżania. Dziś coraz rzadziej się o nich mówi, ale w kontekście starszych komputerów ten temat jest mega istotny i warto go znać, bo spotyka się je np. naprawiając starsze sprzęty czy modernizując stare stanowiska.

Pytanie 38

Wykonanie komendy NET USER GRACZ * /ADD w wierszu poleceń systemu Windows spowoduje

A. utworzenie konta GRACZ z hasłem *

B. zaprezentowanie komunikatu o błędnej składni polecenia

C. wyświetlenie monitora o podanie hasła

D. utworzenie konta GRACZ bez hasła i nadanie mu uprawnień administratora komputera

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wykonanie polecenia 'NET USER GRACZ * /ADD' w systemie Windows skutkuje wyświetleniem monitu o podanie hasła. Jest to zdefiniowana funkcjonalność wbudowanego narzędzia do zarządzania użytkownikami w systemie Windows, która ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa przy tworzeniu kont. Gdy używamy znaku '*' jako hasła, system oczekuje od nas interakcji, aby zmusić użytkownika do wprowadzenia silnego i unikalnego hasła. Przykładem dobrych praktyk w zakresie zarządzania użytkownikami jest wymuszanie skomplikowanych haseł, co zapobiega łatwemu dostępowi nieautoryzowanych osób do kont. Zabezpieczenie kont użytkowników jest kluczowe w kontekście ochrony danych wrażliwych i zapewnienia integralności systemu. Należy również pamiętać, że po utworzeniu konta użytkownik będzie mógł logować się do systemu przy użyciu zdefiniowanego hasła, co ma istotne znaczenie w kontekście zarządzania dostępem do zasobów komputerowych oraz monitorowania działań użytkowników. Używanie polecenia 'NET USER' jest zgodne z najlepszymi praktykami administracji systemami operacyjnymi, zwłaszcza w środowiskach korporacyjnych.

Pytanie 39

Medium transmisyjne oznaczone symbolem S/FTP wskazuje na skrętkę

A. z ekranem z folii dla każdej pary przewodów oraz z ekranem z siatki dla czterech par.

B. tylko z ekranem z folii dla czterech par przewodów.

C. bez ekranu.

D. z ekranem dla każdej pary oraz z ekranem z folii dla czterech par przewodów.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź wskazująca na medium transmisyjne o symbolu S/FTP jako skrętkę z ekranem z folii na każdej parze przewodów oraz ekranem z siatki na czterech parach jest poprawna, ponieważ dokładnie odzwierciedla strukturę tego typu kabla. S/FTP oznacza, że każda para przewodów w kablu jest ekranowana osobno folią, co redukuje zakłócenia elektromagnetyczne, a dodatkowo cały kabel jest osłonięty ekranem z siatki, co zapewnia wysoką odporność na zewnętrzne źródła zakłóceń. Tego rodzaju konstrukcja jest szczególnie cenna w zastosowaniach wymagających dużej wydajności i niezawodności, takich jak sieci o wysokiej przepustowości (np. 10 GbE) i w środowiskach przemysłowych. Zgodnie z normą ISO/IEC 11801, kable S/FTP są rekomendowane do zastosowań w biurach i centrach danych, gdzie zakłócenia mogą znacząco wpływać na jakość sygnału. W praktyce, stosowanie ekranów poprawia jakość transmisji danych, co jest kluczowe dla zapewnienia stabilnych połączeń sieciowych.

Pytanie 40

Aby prawidłowo uzupełnić składnię przedstawionego polecenia, które udostępnia folder 'Dane' pod nazwą 'test', w miejsce kropek należy wpisać odpowiednie słowo:

net ... test=C:\Dane

A. apply

B. share

C. link

D. display

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Słowo 'share' jest poprawną odpowiedzią w kontekście polecenia udostępniania folderów w systemie Windows. W systemach operacyjnych, aby udostępnić folder innym użytkownikom w sieci, należy użyć odpowiednich poleceń, które umożliwiają dzielenie się zasobami. Polecenie 'net share' jest standardowym sposobem na udostępnianie folderów, a jego składnia wymaga podania nazwy udostępnianego folderu oraz ścieżki do niego. Przykładowo, komenda 'net share test=C:\Dane' udostępnia folder 'Dane' pod nazwą 'test'. Użytkownicy w sieci mogą następnie uzyskać dostęp do tego folderu, co jest przydatne w wielu scenariuszach, takich jak współpraca w biurze czy dzielenie się plikami w grupie projektowej. Korzystanie z polecenia 'net share' jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania zasobami w sieciach komputerowych, a jego znajomość jest niezbędna dla administratorów systemów operacyjnych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej