Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Kwalifikacja: ELE.10 - Montaż i uruchamianie urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Data rozpoczęcia: 7 lutego 2026 20:43
Data zakończenia: 7 lutego 2026 21:11

Egzamin zdany!

Wynik: 20/40 punktów (50,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który typ kotła pozwala na odzyskanie ciepła z pary wodnej obecnej w spalinach?

A. Odzyskowy

B. Kondensacyjny

C. Przepływowy

D. Nadkrytyczny

Wybór innych typów kotłów w kontekście odzyskiwania ciepła pary wodnej może prowadzić do mylnych koncepcji dotyczących ich działania i zastosowania. Kocioł odzyskowy, choć również skierowany na poprawę efektywności, nie jest zaprojektowany do kondensacji pary wodnej, lecz do odzyskiwania ciepła z różnych procesów przemysłowych, co nie zawsze wiąże się z wykorzystaniem spalin. Kocioł przepływowy, z kolei, ma na celu podgrzewanie wody w czasie rzeczywistym, bez magazynowania, co sprawia, że jego struktura i zasady działania nie przewidują odzyskiwania ciepła spalin. W przypadku kotłów nadkrytycznych, ich działanie opiera się na pracy przy wysokim ciśnieniu, co ogranicza możliwości kondensacji pary wodnej i tym samym odzysku energii cieplnej. Typowe błędy myślowe związane z wyborem niewłaściwego kotła mogą wynikać z niewłaściwego zrozumienia procesu kondensacji oraz korzyści, jakie niesie ze sobą efektywne wykorzystanie energii zawartej w spalinach. Zrozumienie podstawowych zasad działania tych różnych typów kotłów oraz ich zastosowania w praktyce jest kluczowe dla wyboru odpowiedniego systemu grzewczego, który odpowiada specyficznym potrzebom użytkownika.

Pytanie 2

Aby chronić instalację centralnego ogrzewania przed nadmiernym wzrostem ciśnienia czynnika grzewczego spowodowanym temperaturą i związanym ze wzrostem objętości, należy zastosować

A. naczynie wzbiorcze

B. zawór bezpieczeństwa

C. zawór zwrotny

D. grupę pompową

Naczynie wzbiorcze to naprawdę istotny element w systemie centralnego ogrzewania. Jego głównym zadaniem jest ochrona instalacji przed zbyt wysokim ciśnieniem czynnika grzewczego. Kiedy temperatura rośnie, to wiadomo - objętość wody też się zwiększa, a to prowadzi do podwyższenia ciśnienia. I tu właśnie wchodzi naczynie wzbiorcze, które działa jak bufor, czyli tłumi te zmiany. Jeśli odpowiednio je dobierzemy, nadmiar wody zostaje skierowany do zbiornika, co sprawia, że ciśnienie w instalacji jest stabilne. To ważne szczególnie w instalacjach z kotłami gazowymi czy olejowymi – naczynie nie tylko zapobiega uszkodzeniom samej instalacji, ale też urządzeń grzewczych. Ważne, żeby naczynie miało odpowiednią pojemność i ciśnienie wstępne, bo to wynika z norm EN 12828 i PN-EN 12831. W praktyce, dzięki naczyniu wzbiorczemu można uniknąć niebezpiecznych sytuacji, jak awarie czy wręcz eksplozje, które mogą się zdarzyć przy dużym wzroście ciśnienia. Więc można powiedzieć, że to obowiązkowy, ale też kluczowy element, żeby cała instalacja grzewcza działała bezproblemowo.

Pytanie 3

W systemie pompy ciepła typu powietrze-powietrze, króciec oznaczony jako "wypływ kondensatu" powinien być połączony z instalacją

A. odpływową

B. zimnej wody

C. wentylacyjną

D. ciepłej wody

Zarządzanie kondensatem w systemach HVAC, takich jak pompy ciepła powietrze-powietrze, jest kluczowe dla ich prawidłowego funkcjonowania, a błędne podejścia do odprowadzania kondensatu mogą prowadzić do poważnych problemów. Połączenie króćca wypływu kondensatu z instalacją wentylacyjną jest niewłaściwym rozwiązaniem, ponieważ wentylacja nie jest przeznaczona do odprowadzania cieczy. Wentylacja ma na celu wymianę powietrza, a nie usuwanie skroplin. Z kolei podłączenie do instalacji zimnej wody lub ciepłej wody również nie ma sensu. Woda w tych instalacjach ma inną temperaturę i funkcję; podłączenie kondensatu do zimnej wody mogłoby prowadzić do nieefektywności i ryzyka zamarzania, natomiast ciepła woda nie byłaby w stanie skutecznie usunąć nadmiaru kondensatu. Kolejnym typowym błędem jest mylenie funkcji odpływu kondensatu z innymi systemami, co może prowadzić do niewłaściwego projektowania instalacji. System powinien być zaprojektowany z myślą o bezpiecznym odprowadzaniu wody, co jest zgodne z normami i standardami w branży HVAC. Właściwe podejście do zarządzania kondensatem nie tylko zapobiega uszkodzeniom sprzętu, ale także zwiększa komfort użytkowników i efektywność energetyczną systemu. Dlatego kluczowe jest, aby wszystkie elementy instalacji były zgodne z najlepszymi praktykami i normami, co zapewnia długotrwałą i efektywną pracę urządzeń HVAC.

Pytanie 4

Filtry powietrza w rekuperatorze powinny być wymieniane

A. na podstawie oceny ich stanu.

B. na podstawie wskazówek od instalatora.

C. co 7-8 miesięcy.

D. co 5-6 miesięcy.

Wymiana filtrów powietrza w rekuperatorze nie powinna być oparta na ogólnych zaleceniach czasowych, takich jak co 7-8 lub co 5-6 miesięcy. Takie podejście może prowadzić do nieefektywności kosztowej, ponieważ niektóre filtry mogą wymagać wymiany znacznie rzadziej, podczas gdy inne mogą wymagać częstszej interwencji. Ustalanie harmonogramu wymiany na podstawie danych od wykonawcy instalacji również nie jest najlepszym rozwiązaniem, ponieważ może nie uwzględniać rzeczywistych warunków pracy systemu. Różne czynniki, takie jak poziom zanieczyszczenia powietrza, intensywność użytkowania systemu, a także rodzaj filtrów, mają znaczący wpływ na ich trwałość i efektywność. Bezkrytyczne stosowanie standardowych ram czasowych do wymiany filtrów może prowadzić do sytuacji, w której filtry są wymieniane, gdy nie jest to jeszcze konieczne, co generuje dodatkowe koszty i odpady. Rozwiązaniem jest przeprowadzanie regularnych inspekcji oraz stosowanie monitorowania parametrów technicznych, które dostarczą precyzyjnych informacji na temat stanu filtrów. Rekomendowane jest także stosowanie filtrów o określonej klasie efektywności, co pozwoli na dłuższe ich utrzymanie w dobrym stanie, a także na lepsze zarządzanie jakością powietrza wewnętrznego.

Pytanie 5

Jeżeli powierzchnia absorbera pola kolektorowego wynosi 5,9 m², to według przedstawionego rysunku powierzchnia solarnego wymiennika ciepła powinna zawierać się w przedziale

A. od 1,20 m2 do 2 m2.

B. od 2 m2 do 3 m2.

C. od 1,20 m2 do 1,80 m2.

D. od 1 m2 do 2 m2.

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ odczytana z wykresu zależność pomiędzy powierzchnią absorbera a powierzchnią solarnego wymiennika ciepła wskazuje, że dla absorbera o powierzchni 5,9 m² odpowiedni zakres powierzchni wymiennika ciepła wynosi od 1,20 m² do 1,80 m². W praktyce, odpowiednie dopasowanie powierzchni wymiennika ciepła jest kluczowe dla efektywności systemów solarnych. Właściwy dobór tych parametrów zapewnia optymalną wymianę ciepła oraz skuteczność całego systemu grzewczego. Zgodnie z normami branżowymi, tego typu obliczenia są niezbędne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania instalacji solarnych. Warto dodać, że standardy dotyczące projektowania systemów solarnych, takie jak EN 12975, oferują szczegółowe wytyczne, które powinny być przestrzegane przez projektantów. Użycie odpowiednich wartości powierzchni wymiennika ciepła nie tylko wpływa na wydajność systemu, ale również na jego żywotność oraz możliwość osiągnięcia zamierzonych oszczędności energetycznych w długim okresie czasowym.

Pytanie 6

Jakie jednostki należy wpisać do "Książki obmiaru" po zakończeniu prac związanych z instalacją sond wymiennika gruntowego?

A. m3

B. m2

C. m

D. m-g

Wybór jednostek takich jak m2, m-g czy m3 do opisu zakończonych prac związanych z ułożeniem sond wymiennika gruntowego jest nieprawidłowy z kilku kluczowych powodów. Przede wszystkim, m2 jest jednostką powierzchni, która nie odnosi się do długości sondy, a więc nie może być używana do opisu ich długości. Sondy gruntowe są instalowane w ziemi w formie cylindrycznych rur, a ich efektywność zależy w istotny sposób od długości, a nie powierzchni. Dodatkowo, jednostka m-g, choć może sugerować pomiar związany z gruntowymi wymiennikami ciepła, jest niejasna i nie znajduje zastosowania w standardowych praktykach budowlanych. Użycie m3, które odnosi się do objętości, również nie jest właściwe, ponieważ nie opisuje bezpośrednio długości sondy. W kontekście inżynierii, precyzyjne określenie jednostki miary jest kluczowe - wprowadzenie błędnych jednostek może prowadzić do znacznych pomyłek w obliczeniach, co w przypadku instalacji geotermalnych może skutkować nieefektywnym działaniem systemu grzewczego. Często spotykaną pomyłką jest mylenie długości i objętości, co może wynikać z braku zrozumienia, jak te parametry wpływają na wydajność energetyczną systemów grzewczych. Użycie jednostek niewłaściwych dla danej sytuacji jest typowym błędem, który może prowadzić do znacznych konsekwencji w praktyce inżynierskiej.

Pytanie 7

Przedstawione czynności technologiczne dotyczą technologii wykonania połączenia rur instalacji miedzianej przez

Czynności technologiczne
Sprawdzenie i kalibrowanie łączonych elementów.
Oczyszczenie łączonych powierzchni.
Nałożenie na koniec rury topnika.
Wsunięcia końca rury w kielich do wyczuwalnego oporu.
Podgrzanie złącza do temperatury nieco powyżej punktu topnienia spoiwa.
Podawanie do krawędzi kielicha spoiwa, które topiąc się przy zetknięciu z podgrzaną rurą wciągane jest w szczelinę kapilarną aż do jej wypełnienia.
Ochłodzenie złącza oraz usunięcie resztek topnika z obszaru złącza.

A. złącze kołnierzowe.

B. zgrzewanie.

C. lutowanie miękkie.

D. złącze zaciskowe.

Lutowanie miękkie to proces technologiczny, który polega na łączeniu elementów metalowych za pomocą topnienia spoiwa o niskiej temperaturze topnienia, zazwyczaj poniżej 450°C. W kontekście instalacji miedzianych, lutowanie miękkie jest preferowaną metodą, ponieważ zapewnia trwałe i szczelne połączenia, co jest kluczowe dla instalacji wodociągowych i grzewczych. Proces ten obejmuje przygotowanie powierzchni, aplikację topnika, podgrzewanie złącza oraz wprowadzenie spoiwa do szczeliny kapilarnej, co pozwala na uzyskanie mocnego połączenia. Standardy branżowe, takie jak PN-EN 1254-1, określają wymagania dotyczące lutowania w instalacjach miedzianych, co czyni tę metodę zgodną z najlepszymi praktykami w budownictwie. Lutowanie miękkie jest również często stosowane w elektronice i motoryzacji, co pokazuje jego wszechstronność i zastosowanie w różnych dziedzinach.

Pytanie 8

Na rysunkach 1,2,3 przedstawione są kolejne etapy budowy montażu gruntowego wymiennika ciepła. Etap przedstawiony na rysunku 2 to

A. połączenie rury-sondy ze studzienką rozdzielaczową dolnego źródła.

B. wypłukanie urobku przez płuczkę wiertniczą.

C. opuszczenie sondy do wykonanego odwiertu.

D. układanie rury na głębokości 1,4 do 1,5 m.

Wszystkie pozostałe odpowiedzi nie odnoszą się do rzeczywistego etapu przedstawionego na rysunku 2, co jest kluczowe dla zrozumienia procesu budowy gruntowego wymiennika ciepła. Wypłukanie urobku przez płuczkę wiertniczą jest operacją, która ma miejsce podczas wiercenia otworów, ale nie dotyczy etapu, w którym sonda jest opuszczana. Użycie płuczki wiertniczej ma na celu usunięcie wytworzonego urobku oraz chłodzenie narzędzi wiertniczych, co nie jest związane z umieszczaniem sondy w ziemi. Innym błędnym podejściem jest układanie rury na głębokości 1,4 do 1,5 m, co jest etapem, który następuje po opuszczeniu sondy i nie jest związany z jej umieszczaniem. Również połączenie rury-sondy ze studzienką rozdzielaczową dolnego źródła to kolejny etap, który ma miejsce po zakończeniu procesu opuszczania sondy. Kluczowym błędem w myśleniu jest nieodróżnienie etapu wykonywania odwiertu od etapu, w którym sonda jest już opuszczana. Zrozumienie sekwencji działań w budowie systemu geotermalnego jest niezbędne, aby uniknąć pomyłek, które mogą prowadzić do dysfunkcji całego systemu. Ustalanie kolejności czynności oraz ich poprawne definiowanie są fundamentem skutecznego wdrażania technologii geotermalnej.

Pytanie 9

Sterownik kontroluje funkcjonowanie w słonecznych systemach grzewczych

A. pompy obiegowej

B. przeponowego naczynia wzbiorczego

C. manometru

D. zaworu bezpieczeństwa

Pompa obiegowa w słonecznych instalacjach grzewczych odgrywa kluczową rolę, zapewniając prawidłowy obieg medium grzewczego, jakim najczęściej jest woda. Jej głównym zadaniem jest przepompowywanie wody z kolektorów słonecznych do zbiornika ciepłej wody użytkowej oraz do grzejników, co pozwala na efektywne wykorzystanie energii słonecznej. W przypadku instalacji, w których energia słoneczna jest głównym źródłem ciepła, pompa ta musi pracować wydajnie i niezawodnie, aby zapewnić optymalne warunki do podgrzewania wody. W praktyce, dobór pompy obiegowej powinien być zgodny z wytycznymi producentów kolektorów oraz normami branżowymi, takimi jak PN-EN 12975, które określają wymagania dotyczące wydajności kolektorów słonecznych. Warto również pamiętać o zabezpieczeniach, takich jak czujniki temperatury, które mogą automatycznie regulować pracę pompy, co zwiększa efektywność systemu oraz minimalizuje ryzyko przegrzania. Ponadto, regularna konserwacja pompy obiegowej, w tym kontrola uszczelek i łożysk, jest istotna dla zapewnienia jej długowieczności i efektywności działania.

Pytanie 10

Kształtka instalacji hydraulicznej przedstawiona na rysunku to

A. zawór termostatyczny.

B. śrubunek kątowy.

C. nypel redukcyjny.

D. zawór bezpieczeństwa z gwintem zewnętrznym.

Odpowiedź "śrubunek kątowy" jest prawidłowa, ponieważ przedstawiona na rysunku kształtka hydrauliczna rzeczywiście charakteryzuje się formą kątową. Śrubunki kątowe są wykorzystywane w instalacjach hydraulicznych do łączenia rur pod kątem, co pozwala na efektywne prowadzenie systemów wodociągowych czy grzewczych w ograniczonej przestrzeni. Ich gwint zewnętrzny umożliwia łatwe i szczelne połączenie z innymi elementami instalacji. W praktyce, śrubunki kątowe są często stosowane w instalacjach, gdzie konieczne jest zmienienie kierunku przepływu cieczy, co jest powszechne w systemach ogrzewania czy chłodzenia budynków. Zastosowanie tych kształtek zgodnie z dobrą praktyką instalacyjną jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz efektywności energetycznej systemów. Warto również zwrócić uwagę na normy dotyczące stosowania kształtek hydraulicznych, takie jak PN-EN 10241, które wskazują na wymagania dotyczące jakości materiałów i metod łączenia, co ma bezpośredni wpływ na trwałość i niezawodność instalacji.

Pytanie 11

Przyczyną mniejszej od przewidywanej wydajności biwalentnego systemu, przedstawionego na rysunku, jest nieprawidłowe podłączenie

A. dopływu zimnej wody.

B. odpływu ciepłej wody.

C. wężownicy w zbiorniku.

D. kolektorów słonecznych.

Nieprawidłowe podłączenie odpływu ciepłej wody ma kluczowe znaczenie dla efektywności biwalentnego systemu grzewczego. W przypadku, gdy odpływ ciepłej wody jest źle skonfigurowany, ciepła woda może nie być w odpowiedni sposób kierowana do obiegu, co skutkuje obniżoną wydajnością całego systemu. Dobrze zaprojektowane systemy grzewcze opierają się na zasadach hydrauliki, gdzie kluczowym aspektem jest zgodność przepływu z wymaganiami systemu. W praktyce oznacza to, że każdy element systemu, w tym zbiorniki, pompy i kolektory, musi być odpowiednio zbalansowany. W standardach branżowych, takich jak normy ISO oraz PN-EN, podkreśla się znaczenie autodopasowujących się układów hydraulicznych, co może być osiągnięte tylko przy właściwym podłączeniu odpływu ciepłej wody. Dostosowanie układów do indywidualnych potrzeb użytkownika jest również kluczowe, a niewłaściwe podłączenie może prowadzić do strat energetycznych oraz obniżenia komfortu cieplnego. Odpowiednia konfiguracja jest zatem podstawą dla uzyskania optymalnej wydajności systemu grzewczego.

Pytanie 12

Korzystając z przedstawionego fragmentu instrukcji określ, w jakiej odległości od odgromnika należy usytuować ogniwo fotowoltaiczne, jeżeli na budynku istnieje już instalacja antyodgromowa.

Jeżeli istnieje już na budynku instalacja antypiorunowa, to konstrukcja mocująca generatora PV musi zostać połączona najkrótszą drogą z odgromnikiem.

A. 50 cm

B. 30 cm

C. 20 cm

D. 40 cm

Wybór 50 cm, 30 cm lub 40 cm jako odległości od odgromnika dla ogniwa fotowoltaicznego jest nieprawidłowy z kilku powodów. Przede wszystkim, takie podejście może prowadzić do zwiększonego ryzyka uszkodzeń systemu fotowoltaicznego w przypadku wyładowania atmosferycznego. W przepisach dotyczących ochrony odgromowej oraz zasadach instalacji fotowoltaicznych podkreśla się, że minimalizacja odległości pomiędzy ogniwem a odgromnikiem jest kluczowa dla zapewnienia skutecznej ochrony. Ustalenie zbyt dużej odległości może skutkować nieefektywnym połączeniem, co z kolei prowadzi do niebezpiecznych sytuacji, gdy wyładowanie nie znajduje optymalnej drogi do ziemi. W praktyce, gdy ogniwo fotowoltaiczne jest umieszczone zbyt daleko od odgromnika, może dojść do zjawiska zwanego „przeciekiem” prądu, co zwiększa ryzyko uszkodzenia zarówno ogniw, jak i innych elementów instalacji. Ponadto, odległość ta jest regulowana przez aktualne normy, które dostarczają wytycznych opartych na badaniach dotyczących bezpieczeństwa elektrycznego. Nieprzestrzeganie tych zasad może prowadzić do niewłaściwego funkcjonowania systemu oraz powodować niepotrzebne koszty związane z naprawami czy wymianą uszkodzonych komponentów. Dlatego kluczowe jest, aby podczas projektowania instalacji PV na budynkach zapewnić przestrzeganie odpowiednich norm i standardów dotyczących instalacji odgromowych.

Pytanie 13

Urządzenie przedstawione na rysunku służy do

A. napełniania i odkamieniania instalacji wodociągowej.

B. płukania i czyszczenia instalacji wodociągowej.

C. odprężania instalacji wodociągowej.

D. sprawdzania szczelności instalacji wodociągowej.

Urządzenie przedstawione na rysunku to pompka do próby ciśnieniowej, która jest kluczowym elementem w procesie sprawdzania szczelności instalacji wodociągowej. Funkcjonuje na zasadzie poddawania instalacji wodociągowej określonemu ciśnieniu i obserwacji, czy ciśnienie to utrzymuje się w czasie. W przypadku wykrycia spadku ciśnienia można podejrzewać wystąpienie nieszczelności, co wymaga dalszej diagnostyki i ewentualnej naprawy. Praktyczne zastosowanie tego urządzenia jest nieocenione w zarówno w nowo budowanych obiektach, jak i w już funkcjonujących instalacjach, gdzie regularne kontrole szczelności są standardem zgodnym z przepisami budowlanymi oraz normami, takimi jak PN-EN 805. Użycie pompki do próby ciśnieniowej zapewnia bezpieczeństwo i niezawodność systemów wodociągowych, minimalizując ryzyko awarii, które mogą prowadzić do poważnych strat finansowych oraz zagrażać zdrowiu użytkowników.

Pytanie 14

Do czego służy narzędzie przedstawione na ilustracji?

A. Wykonywania kołnierza na rurach karbowanych.

B. Gięcia rur miedzianych.

C. Cięcia rur wielowarstwowych.

D. Zaprasowywania rur miedzianych.

Narzędzie przedstawione na ilustracji to giętarka do rur, której głównym przeznaczeniem jest gięcie rur miedzianych. Dzięki zaawansowanej konstrukcji, giętarka umożliwia uzyskanie pożądanych kształtów bez ryzyka uszkodzenia materiału, co jest kluczowe w zastosowaniach hydraulicznych oraz instalacjach grzewczych. W praktyce, stosując giętarkę, można z łatwością formować rury do różnych kątów, co jest niezbędne przy projektowaniu systemów, gdzie przestrzeń jest ograniczona. Warto zauważyć, że gięcie rur miedzianych zgodnie z obowiązującymi standardami, takimi jak PN-EN 1057, zapewnia nie tylko estetykę wykonania, ale również trwałość i niezawodność instalacji. Przykładem może być zastosowanie w instalacjach ciepłej wody, gdzie konieczne jest unikanie wszelkich kątów ostrych, które mogłyby prowadzić do zwiększonego oporu przepływu. Dobrą praktyką jest również używanie giętarek w połączeniu z odpowiednimi narzędziami ochronnymi, co minimalizuje ryzyko kontuzji podczas pracy.

Pytanie 15

Aby przygotować kosztorys powykonawczy, wielkości wydatków na robociznę, materiały oraz sprzęt ustala się na podstawie

A. o Katalog Nakładów Rzeczowych

B. o Polskie Normy - zharmonizowane

C. o Katalog Wyrobów Gotowych

D. o Plan Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia

Katalog Nakładów Rzeczowych jest kluczowym dokumentem w procesie sporządzania kosztorysów powykonawczych, ponieważ zawiera szczegółowe dane dotyczące nakładów robocizny, materiałów i sprzętu, które są niezbędne do oszacowania kosztów realizacji projektu budowlanego. Dzięki tym informacjom, kosztorysant ma możliwość precyzyjnego określenia wydatków związanych z każdym etapem realizacji inwestycji. Katalog ten jest zgodny z obowiązującymi normami oraz standardami branżowymi, co zapewnia jego rzetelność i aktualność. Na przykład, w praktyce, jeśli wykonawca planuje budowę obiektu, korzysta z Katalogu Nakładów Rzeczowych, aby uwzględnić specyficzne koszty materiałów budowlanych oraz robocizny związanej z ich montażem. Warto również podkreślić, że właściwe posługiwanie się tym katalogiem przyczynia się do optymalizacji kosztów i zwiększenia efektywności projektów budowlanych, co jest niezbędne w konkurencyjnym środowisku rynku budowlanego.

Pytanie 16

Z kolektora słonecznego o powierzchni 3 m² oraz efektywności przekazywania energii cieplnej wynoszącej 80% przy nasłonecznieniu 1000 W/m² można uzyskać moc równą

A. 1600 W

B. 2400 W

C. 3000 W

D. 800 W

Kolektor słoneczny o powierzchni 3 m² i sprawności 80% przy nasłonecznieniu 1000 W/m² rzeczywiście może generować moc 2400 W. Aby zrozumieć ten proces, warto przyjrzeć się, jak obliczamy moc, którą kolektor jest w stanie przekazać. Mnożymy powierzchnię kolektora przez natężenie promieniowania słonecznego oraz sprawność urządzenia. W tym przypadku obliczenia wyglądają następująco: 3 m² x 1000 W/m² = 3000 W, a następnie uwzględniając sprawność 80%, otrzymujemy 3000 W x 0,8 = 2400 W. W kontekście praktycznym, moc uzyskana z kolektora słonecznego może być wykorzystywana do podgrzewania wody w systemach grzewczych, co jest ekologicznym rozwiązaniem redukującym emisję CO2. Warto również zauważyć, że efektywność kolektorów słonecznych została potwierdzona w standardach branżowych, takich jak Solar Keymark, co dodatkowo podkreśla ich wiarygodność i wydajność w zastosowaniach komercyjnych i przemysłowych.

Pytanie 17

Jak długo utrzymujemy elementy łączone w technologii klejonej?

A. 1-2 min.

B. 15-30 sek.

C. 5-10 sek.

D. 35-60 sek.

Przyjęcie czasów przytrzymywania elementów klejonych w przedziale 5-10 sek. jest niewłaściwe, ponieważ zbyt krótki okres może nie zapewnić wystarczającej adhezji między powierzchniami. Kleje, szczególnie te używane w przemyśle meblarskim i budowlanym, wymagają określonego czasu wiązania, aby osiągnąć pełną wydolność, co jest niezbędne do zapewnienia trwałości połączenia. Czas 35-60 sek. oraz 1-2 min. także nie są optymalne, ponieważ mogą prowadzić do nadmiernego utwardzenia kleju, co w efekcie powoduje trudności w ustawieniu elementów w trakcie klejenia. Zbyt długi czas przytrzymywania może spowodować, że klej zacznie twardnieć przed właściwym umiejscowieniem elementów, prowadząc do błędów w montażu i konieczności ponownego wykonania prac. W rzeczywistości, zrozumienie właściwego czasu przytrzymywania jest kluczowe w kontekście technologii klejonej, ponieważ każdy rodzaj kleju ma swoje specyfikacje i wymagania dotyczące czasu wiązania. Dlatego ważne jest, aby stosować się do zaleceń producentów klejów oraz przyjętych norm branżowych, aby uniknąć problemów związanych z nieodpowiednią jakością połączeń, co może prowadzić do awarii w przyszłości.

Pytanie 18

Jak należy łączyć miedziane rury z rurami ze stali ocynkowanej?

A. Zaciska się miedzianą rurę na stalowej rurze

B. Używa się specjalnej złączki mosiężnej jako przejściowej

C. Lutuje się miedzianą złączkę do stalowej rury

D. Lutuje się stalową złączkę do miedzianej rury

Stosowanie specjalnej przejściowej złączki mosiężnej jest właściwym rozwiązaniem przy łączeniu rur miedzianych ze stalowymi. Mosiądz, będący stopem miedzi i cynku, stanowi doskonały materiał do takich zastosowań, ponieważ łączy w sobie korzystne właściwości obu metali. Złączki mosiężne zapewniają trwałe i szczelne połączenia, które są odporne na korozję oraz różnice temperatur. W praktyce, w instalacjach wodociągowych czy grzewczych, gdzie często występują różne materiały, zastosowanie mosiądzu jako łącznika minimalizuje ryzyko wystąpienia reakcji galwanicznych, które mogą prowadzić do osłabienia połączeń. Ważne jest, aby podczas montażu zapewnić odpowiednią jakość złączek oraz przestrzegać norm i standardów branżowych, takich jak PN-EN 1254, które regulują kwestie dotyczące materiałów i metod łączenia rur. Dobrą praktyką jest również stosowanie uszczelek, aby zapewnić szczelność połączenia, co jest kluczowe w instalacjach hydraulicznych.

Pytanie 19

Co oznacza symbol sprężarkowej pompy ciepła B/A?

A. dolne źródło powietrze, gromadzenie energii woda

B. dolne źródło solanka, gromadzenie energii powietrze

C. dolne źródło woda, gromadzenie energii powietrze

D. dolne źródło woda, gromadzenie energii woda

Odpowiedź 'źródło dolne solanka, odbiornik energii powietrze' jest prawidłowa, ponieważ w kontekście sprężarkowych pomp ciepła stosuje się różne źródła dolne oraz odbiorniki energii. W tym przypadku solanka stanowi medium, które pobiera ciepło z gruntu, co jest typowe dla systemów gruntowych, a powietrze jako odbiornik energii wskazuje, że system wykorzystuje powietrze do ogrzewania budynku. Tego rodzaju rozwiązania są szczególnie efektywne w klimatach o umiarkowanych temperaturach, gdzie grunt utrzymuje względnie stałą temperaturę. Przykłady zastosowania obejmują systemy ogrzewania budynków jednorodzinnych oraz obiektów przemysłowych, gdzie nie ma możliwości zastosowania gruntowych wymienników ciepła. Ponadto, zgodnie z normami branżowymi, takie systemy wymagają odpowiedniego projektowania i dostosowania do specyficznych warunków lokalnych. Warto również zaznaczyć, że pompy ciepła oparte na solance mają wysoką efektywność energetyczną, co przekłada się na niższe koszty eksploatacji oraz mniejszy wpływ na środowisko, jeśli porównamy je do tradycyjnych systemów grzewczych.

Pytanie 20

Najlepiej poprowadzić przewody łączące płaski kolektor, usytuowany na dachu, z zasobnikiem ciepła znajdującym się w piwnicy

A. po zewnętrznej elewacji budynku

B. po wewnętrznej elewacji budynku

C. w kanale spalinowym komina

D. w kanale wentylacyjnym komina

Wybór innych opcji w kontekście prowadzenia przewodów łączących kolektor płaski z zasobnikiem ciepła często wynika z niepełnego zrozumienia zasad efektywności transportu ciepła oraz bezpieczeństwa systemów grzewczych. Prowadzenie przewodów po zewnętrznej ścianie budynku może prowadzić do znacznych strat ciepła, szczególnie w okresach chłodniejszych, co jest sprzeczne z podstawowymi zasadami efektywności energetycznej. Zewnętrzne umiejscowienie przewodów naraża je również na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych, co może prowadzić do uszkodzeń oraz obniżonej wydajności. Z kolei umieszczanie przewodów w kanale wentylacyjnym komina nie jest zalecane, ponieważ kanały wentylacyjne są projektowane z myślą o cyrkulacji powietrza, a nie transportowaniu ciepła. Takie podejście nie tylko może prowadzić do problemów z kondensacją, ale również do zanieczyszczenia jakości powietrza wewnątrz budynku. Ponadto, nieodpowiednie umiejscowienie przewodów może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa, w szczególności w kontekście ewentualnych pożarów. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe do prawidłowego projektowania i instalacji systemów grzewczych, co ma bezpośredni wpływ na ich wydajność oraz żywotność.

Pytanie 21

Czynnik przenoszący ciepło z dolnego źródła do pompy oraz z pompy do instalacji o oznaczeniu A/A dotyczy pomp ciepła, w których dolnym źródłem ciepła jest

A. grunt, a górnym powietrze wewnętrzne lub woda grzewcza; w instalacji dolnego źródła krąży solanka, natomiast w instalacji grzewczej krąży woda

B. grunt, a górnym powietrze wewnętrzne; czynnikiem pośredniczącym między dolnym źródłem ciepła a pompą ciepła jest roztwór glikolu, natomiast między pompą ciepła a górnym źródłem ciepła powietrze

C. powietrze wywiewane, natomiast górnym powietrze wewnętrzne; czynnikiem pośredniczącym jest czynnik roboczy pompy ciepła

D. woda powierzchniowa lub głębinowa, a górnym powietrze wewnętrzne lub woda grzewcza; czynnikiem pośredniczącym jest woda

Odpowiedź wskazująca, że dolnym źródłem ciepła jest powietrze wywiewane, a górnym powietrze wewnętrzne, jest prawidłowa, ponieważ opisuje pracę pompy ciepła typu A/A. W takim systemie pompa ciepła wykorzystuje powietrze wywiewane z budynku jako źródło ciepła, co jest szczególnie efektywne w kontekście wentylacji mechanicznej. W praktyce, energia cieplna z powietrza wywiewanego jest przekazywana do czynnika roboczego pompy ciepła, który następnie przetwarza tę energię, aby ogrzewać powietrze wewnętrzne lub wodę grzewczą. Stosowanie tego typu rozwiązań jest zgodne z najnowszymi standardami efektywności energetycznej, takie jak normy EN 14511, które definiują testy i parametry dla pomp ciepła. Efektywność tego systemu podnosi również zastosowanie zaawansowanych filtrów, które poprawiają jakość powietrza wewnętrznego, co jest kluczowe w kontekście zdrowia użytkowników. Warto również zaznaczyć, że systemy te są coraz częściej wykorzystywane w budynkach pasywnych i niskoenergetycznych, gdzie efektywność energetyczna jest kluczowym czynnikiem. Zastosowanie takich rozwiązań przyczynia się do zmniejszenia kosztów eksploatacji oraz obniżenia emisji CO2.

Pytanie 22

Narzędzie przedstawione na rysunku to

A. gwintownica.

B. nożyce do cięcia rur.

C. obcinarka krążkowa.

D. szczypce.

Obcinarka krążkowa to specjalistyczne narzędzie ręczne, które jest niezwykle efektywne w precyzyjnym cięciu rur, zwłaszcza metalowych. Działa na zasadzie obracającego się ostrza w kształcie krążka, które stopniowo zagłębia się w materiał rury, zapewniając gładkie i proste cięcie. Jest to szczególnie ważne w branżach takich jak hydraulika czy instalacje gazowe, gdzie wymagana jest wysoka jakość łączeń. Wykorzystanie obcinarki krążkowej minimalizuje ryzyko uszkodzenia rury i obniża odpad materiałowy. Należy również pamiętać, że obcinarki krążkowe są dostępne w różnych rozmiarach, co pozwala na ich zastosowanie w różnych sytuacjach, od małych projektów domowych po duże instalacje przemysłowe. W praktyce, aby uzyskać najlepsze rezultaty cięcia, warto stosować odpowiednie techniki, takie jak równomierne dociskanie narzędzia i odpowiednia prędkość obracania ostrza. W standardach branżowych oraz najlepszych praktykach, obcinarki krążkowe są uznawane za jedne z najbardziej niezawodnych narzędzi do cięcia rur.

Pytanie 23

Który rodzaj kosztorysu tworzony na podstawie przedmiaru robót, jest wykorzystywany do określenia kosztów całej planowanej inwestycji przez ustalenie cen materiałów budowlanych oraz wynagrodzenia za pracę sprzętu i ludzi?

A. Ślepy

B. Inwestorski

C. Dodatkowy

D. Powykonawczy

Odpowiedź 'Inwestorski' jest prawidłowa, ponieważ kosztorys inwestorski jest kluczowym dokumentem w procesie planowania i realizacji inwestycji budowlanych. Sporządzany na podstawie przedmiaru robót, kosztorys ten pozwala na oszacowanie całkowitych kosztów projektu, uwzględniając ceny materiałów budowlanych, wynagrodzenie pracowników oraz koszty eksploatacji sprzętu. Jego poprawne przygotowanie jest niezbędne do zabezpieczenia finansowania oraz do podejmowania świadomych decyzji inwestycyjnych. Przykładowo, w przypadku budowy nowego obiektu komercyjnego, kosztorys inwestorski pozwala inwestorowi zrozumieć, jakie będą całkowite wydatki związane z realizacją projektu, co umożliwia efektywne zarządzanie budżetem oraz planowanie harmonogramu robót. Dobre praktyki branżowe zalecają, aby kosztorys inwestorski był regularnie aktualizowany w miarę postępu prac, co pomaga w monitorowaniu ewentualnych odchyleń od pierwotnych założeń finansowych oraz w identyfikowaniu potencjalnych oszczędności.

Pytanie 24

Największy współczynnik przewodzenia ciepła w systemach grzewczych posiada

A. PEX/AL/PEX

B. miedź

C. stal

D. polibutylen

Miedź jest materiałem o najwyższym współczynniku przewodności cieplnej spośród wymienionych opcji, co sprawia, że jest idealnym wyborem w instalacjach grzewczych. Jej przewodność cieplna wynosi około 401 W/(m·K), co jest znacząco wyższe niż w przypadku polibutylenu, stali czy PEX/AL/PEX. Dzięki tej właściwości, miedź szybko i efektywnie przekazuje ciepło, co przekłada się na lepszą wydajność systemów grzewczych. W praktyce, zastosowanie rur miedzianych w instalacjach CO (centralnego ogrzewania) pozwala na szybsze osiągnięcie pożądanej temperatury w pomieszczeniach, co jest kluczowe w kontekście komfortu użytkowników oraz oszczędności energetycznych. Miedź jest również odporna na korozję, co sprawia, że ma długą żywotność, a jej zastosowanie jest zgodne z normami branżowymi, takimi jak PN-EN 1057, regulującymi właściwości rur miedzianych. Dodatkowo, miedź posiada dobre właściwości mechaniczne, co czyni ją atrakcyjnym wyborem w różnych warunkach eksploatacyjnych.

Pytanie 25

Nożyc przedstawionych na rysunku nie stosuje się do cięcia rur

A. PE

B. PEX/Al

C. PP

D. Cu

Odpowiedź "Cu" jest poprawna, ponieważ nożyce przedstawione na rysunku są specjalnie zaprojektowane do cięcia rur wykonanych z tworzyw sztucznych, takich jak PP, PE i PEX/Al. Te materiały są miękkie i elastyczne, co sprawia, że można je łatwo przeciąć przy użyciu nożyc, które mają odpowiednie ostrza do tego celu. W praktyce, nożyce do cięcia rur z tworzyw sztucznych są powszechnie używane przez hydraulików i instalatorów w różnych projektach budowlanych oraz remontowych. Zastosowanie nożyc do cięcia rur z metalu, w tym miedzi, nie jest zalecane, ponieważ miedź jest materiałem twardym, który wymaga użycia narzędzi o zupełnie innej konstrukcji, takich jak piły do metalu czy specjalne narzędzia do cięcia rur miedzianych. Przykładowo, w standardach branżowych dotyczących instalacji wodno-kanalizacyjnych, zaleca się używanie właściwych narzędzi do określonych materiałów, aby zapewnić efektywność i bezpieczeństwo pracy.

Pytanie 26

Aby transportować elementy siłowni wiatrowych w Polsce, konieczne jest uzyskanie zgody od GDDKiA. Jaki jest maksymalny dozwolony nacisk na jedną oś napędową pojazdu przewożącego ładunek?

A. 9,5 t

B. 11,5 t

C. 12,5 t

D. 10,5 t

Wybór odpowiedzi 12,5 t, 10,5 t, czy 9,5 t jest wynikiem nieporozumienia dotyczącego regulacji dotyczących transportu ładunków wielkogabarytowych w Polsce. Maksymalny dopuszczalny nacisk na jedną oś napędową pojazdu określony na 12,5 t jest stosunkowo rzadko spotykany i dotyczy standardowych pojazdów ciężarowych w ruchu drogowym. W kontekście transportu elementów siłowni wiatrowych, które mają większe wymiary i wagę, obowiązują specjalne przepisy. Wybór 10,5 t lub 9,5 t również nie uwzględnia aktualnych norm, które definiują maksymalne obciążenia osi w kontekście transportu nadgabarytowego. Typowe błędy myślowe obejmują mylenie standardowych nacisków osi dla pojazdów transportowych z obciążeniem specyficznym dla ładunków wielkogabarytowych. Alternatywne odpowiedzi mogą wynikać z mylnego założenia, że ogólne przepisy dotyczące transportu ciężarowego są wystarczające dla wszelkich form przewozu. W praktyce, przy planowaniu transportu komponentów siłowni wiatrowych, istotne jest konsultowanie się z odpowiednimi regulacjami prawnymi i normami, aby uniknąć problemów z przepisami oraz zapewnić bezpieczeństwo zarówno przewożonym ładunkom, jak i infrastrukturze drogowej.

Pytanie 27

Koszt materiałów do instalacji paneli słonecznych w domu jednorodzinnym wynosi 9 000 zł. Aby zamontować system na płaskim dachu, potrzeba 16 godzin pracy dwóch wykwalifikowanych pracowników, których stawka za godzinę wynosi 25,00 zł. Firma instalacyjna dolicza narzut na materiały w wysokości 20%. Jaki jest łączny koszt zamontowania systemu solarnego?

A. 10 800 zł

B. 9 800 zł

C. 11 600 zł

D. 12 600 zł

Aby obliczyć całkowity koszt montażu instalacji solarnej, należy uwzględnić zarówno koszt materiałów, jak i koszt pracy. Koszt materiałów wynosi 9 000 zł. Dodatkowo, firma instalacyjna nalicza 20% narzut na materiały, co oznacza, że dodajemy 1 800 zł (20% z 9 000 zł), co daje nam łączny koszt materiałów równy 10 800 zł. Następnie obliczamy koszt pracy: dwóch wykwalifikowanych pracowników pracuje po 16 godzin, co daje łącznie 32 godziny. Przy stawce 25 zł za godzinę, całkowity koszt pracy wynosi 800 zł (32 godziny x 25 zł). Dodając koszt materiałów i pracy, otrzymujemy 10 800 zł + 800 zł = 11 600 zł. Ta odpowiedź jest zgodna z dobrymi praktykami w zakresie wyceny projektów instalacji solarnych, które zawsze powinny obejmować wszystkie koszty związane z realizacją projektu, aby nie narazić się na nieprzewidziane wydatki podczas jego realizacji.

Pytanie 28

Zestaw paneli fotowoltaicznych składa się z dwóch paneli fotowoltaicznych, regulatora ładowania oraz dwóch akumulatorów 12 V każdy. Aby zasilać tym zestawem urządzenia o napięciu znamionowym 12 V DC, należy podłączyć

A. panele szeregowo

B. panele równolegle

C. akumulatory równolegle

D. akumulatory szeregowo

Wybór połączenia akumulatorów szeregowo prowadzi do zwiększenia napięcia systemu do 24 V, co jest nieodpowiednie dla zasilania urządzeń zaprojektowanych do pracy z napięciem 12 V. Z tego powodu, takie połączenie może prowadzić do uszkodzenia podłączonych urządzeń, które nie są przystosowane do pracy z wyższym napięciem. Połączenie akumulatorów szeregowo jest powszechnie mylone z równoległym, ponieważ wiele osób nie dostrzega różnicy w funkcjonalności, a koncentruje się jedynie na wyjściowym napięciu. Kolejnym błędem jest myślenie, że panele fotowoltaiczne należy łączyć równolegle, aby zwiększyć ich moc. W rzeczywistości, dla uzyskania wyższego napięcia z paneli, połączenie szeregowe jest bardziej odpowiednie. Jednakże, w kontekście tego pytania, niezrozumienie zasady działania akumulatorów prowadzi do błędnych wniosków. Każde ogniwo akumulatora ma swoje napięcie oraz pojemność i ich połączenie wymaga znajomości zasad elektryczności. Przy prawidłowym połączeniu równoległym, każdy akumulator pracuje na swoich warunkach, co zapewnia równomierne rozładowanie i ładowanie. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla projektowania efektywnych systemów zasilania opartych na energii odnawialnej.

Pytanie 29

Turbina wiatrowa typu VAWT charakteryzuje się osią obrotu

A. kośną

B. pionową

C. poziomą

D. zmienną

Wybór odpowiedzi dotyczącej zmiennej, poziomej lub kośnej osi obrotu w kontekście turbin wiatrowych typu VAWT jest nieprawidłowy i wynika z nieporozumienia dotyczącego podstawowych zasad działania tych urządzeń. Turbiny wiatrowe z poziomą osią obrotu są typowe dla turbin HAWT, które wymagają systemów do orientacji w kierunku wiatru, co zwiększa ich złożoność i koszty. Z kolei turbiny z osią kośną nie stanowią standardowego rozwiązania w żadnej kategorii turbin wiatrowych, co sugeruje brak zrozumienia ich budowy. Oś zmienna, choć teoretycznie może odnosić się do niektórych nowatorskich projektów, nie jest stosowana w klasycznych modelach turbin VAWT, które są zaprojektowane z myślą o stabilnym, pionowym położeniu osi obrotu. Takie błędne wyobrażenia mogą wynikać z braku znajomości fundamentalnych różnic między typami turbin oraz ich zastosowaniami. Właściwe rozróżnienie między turbinami HAWT i VAWT jest kluczowe dla zrozumienia ich efektywności i zastosowań w praktyce, a także dla podejmowania decyzji o ich wdrożeniu w różnych warunkach wiatrowych.

Pytanie 30

Aby zabezpieczyć obieg grzewczy w sytuacji, gdy ciśnienie w instalacji solarnej zbyt mocno wzrasta, co powinno się zastosować?

A. grupę pompową

B. regulator temperatury

C. podgrzewacz wody

D. zawór bezpieczeństwa

Regulator temperatury, podgrzewacz wody i grupa pompową to różne elementy, które pełnią swoje zadania w systemie grzewczym, ale nie zabezpieczają obiegu przed nadmiernym ciśnieniem. Regulator temperatury kontroluje ciepło w wodzie, ale nie wpływa na ciśnienie. Owszem, poprawia efektywność energetyczną, ale nie rozwiązuje sprawy wysokiego ciśnienia. Podgrzewacz wody z kolei ma na celu podgrzewanie wody użytkowej i utrzymywanie optymalnej temperatury, niezależnie od ciśnienia. Grupa pompową zapewnia odpowiedni przepływ, ale też nie reaguje na zbyt duże ciśnienie. To nieporozumienie, jak te elementy działają, może prowadzić do błędnych wniosków o ich funkcjach w kontekście ochrony systemów grzewczych. Tak naprawdę to zawór bezpieczeństwa odpowiada za odprowadzanie nadmiaru ciśnienia, bez niego systemy solarne mogą być w sporym niebezpieczeństwie. Jeśli będziemy skupiać się na innych elementach i nie zrozumiemy ich właściwej roli, to może to prowadzić do nieefektywnej pracy instalacji oraz różnych problemów z bezpieczeństwem.

Pytanie 31

W trakcie modernizacji elektrowni wodnej dokonano wymiany turbiny na nowy model o znamionowym przepływie Q_n większym o 20%. Następnie zainstalowano rurę ssącą, co spowodowało wzrost użytecznego spadu H_u na turbinie z 1,6 m do 2 m. W rezultacie moc nominalna elektrowni Pn, wyrażona równaniem P_n = 9,81xQ_nxH_uxη, wzrosła o około

A. 40%

B. 50%

C. 20%

D. 30%

Analiza błędnych odpowiedzi na zagadnienie dotyczące wzrostu mocy nominalnej elektrowni wodnej ujawnia typowe pomyłki w zrozumieniu wpływu zmian parametrów na wydajność systemu. Odpowiedzi, które sugerują wzrost o 20%, 30% lub 40%, ignorują kluczową rolę współzależności pomiędzy przełykiem znamionowym a spadem użytecznym w obliczeniach mocy. Warto zrozumieć, że wzrost przełyku o 20% oraz wzrost spadu użytecznego o 25% nie są niezależnymi zjawiskami, lecz komplementarnymi elementami, które należy rozpatrywać łącznie. Wiele osób błędnie zakłada, że zmiana jednego parametru wystarczy do oszacowania wzrostu mocy, co prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego potencjału wzrostu mocy w wyniku modernizacji systemu. Kolejnym typowym błędem myślowym jest lekceważenie zasady mnożenia wpływów, co jest kluczowe w przypadku złożonych systemów, jakimi są elektrownie wodne. W praktyce, nie uwzględnianie interakcji między zmiennymi może prowadzić do nieefektywnych decyzji w zakresie modernizacji oraz niewłaściwego planowania inwestycji. Zrozumienie tych zasad jest istotne dla inżynierów oraz osób odpowiedzialnych za zarządzanie i rozwój systemów energetycznych, aby optymalnie wykorzystać dostępne zasoby i zminimalizować straty energetyczne.

Pytanie 32

Do pełnego systemu fotowoltaicznego, który produkuje energię elektryczną z wykorzystaniem energii słonecznej, zaliczają się:

A. powietrzna pompa, elektroniczny mikroprocesorowy system sterujący, elektroniczna pompa wody, zestaw montażowy zawierający kable, rury, zawiesia

B. panele fotowoltaiczne, inwerter sieciowy, konstrukcja montażowa na dach, konektor

C. panele fotowoltaiczne, falownik, konstrukcja montażowa na dach, konektor, przewód solarny, naczynie przeponowe

D. kolektor płaski, zasobnik dwuwężownicowy, grupa hydrauliczna, naczynie przeponowe

W pierwszej odpowiedzi wskazane elementy, takie jak kolektor płaski i zasobnik dwuwężownicowy, są typowe dla systemów solarnych służących do podgrzewania wody, a nie do produkcji energii elektrycznej. Kolektory płaskie wykorzystują promieniowanie słoneczne do podgrzewania cieczy, co jest całkowicie innym procesem niż produkcja prądu elektrycznego. Zastosowanie tych komponentów w kontekście systemu fotowoltaicznego pokazuje brak zrozumienia różnicy pomiędzy technologiami solarnymi. W kolejnej odpowiedzi zawarto odpowiednie elementy, jednak dodanie naczynia przeponowego, które jest stosowane w systemach grzewczych, wprowadza zamieszanie. Naczynie to ma na celu utrzymanie odpowiedniego ciśnienia w systemach cyrkulacyjnych, a nie w instalacjach fotowoltaicznych. Ostatnia propozycja z powietrzną pompą i systemem sterującym jest także nieadekwatna, ponieważ pompy ciepła działają na zupełnie innych zasadach i nie są integralną częścią systemów fotowoltaicznych. Typowe błędy, które prowadzą do takich nieporozumień, to mylenie technologii odnawialnych oraz nieznajomość ich zastosowań. Rozróżnienie między systemami produkcji energii elektrycznej i cieplnej jest kluczowe dla zrozumienia, jakie komponenty są niezbędne w danym kontekście, a także dla efektywnego projektowania instalacji, które będą spełniać oczekiwania użytkowników.

Pytanie 33

Na rysunku numerem 2 oznaczono

A. rurkę zbiorczą.

B. płytę absorbera.

C. izolację cieplną.

D. rurki z cieczą grzewczą.

Wybór odpowiedzi, która nie odnosi się do izolacji cieplnej, wskazuje na pewne nieporozumienia związane z podstawowymi elementami budowy kolektorów słonecznych. Rurki zbiorcze, które są kluczowe dla transportu czynnika roboczego, nie pełnią funkcji izolacyjnej, a ich głównym zadaniem jest przewodzenie ciepła. Płyta absorbera, z kolei, odpowiedzialna jest za pochłanianie energii słonecznej, a jej efektywność zależy od zastosowania odpowiednich materiałów, takich jak miedź, które są dobrze przewodzące. Rurki z cieczą grzewczą również nie mają nic wspólnego z izolacją; ich funkcja to transport ciepła z absorbera do systemu grzewczego budynku. Wybierając jedną z tych opcji, można popełnić błąd myślowy, polegający na zbagatelizowaniu znaczenia izolacji, która jest absolutnie kluczowa dla efektywności całego systemu. Izolacja cieplna nie tylko redukuje straty energii, ale też wpływa na komfort użytkowania oraz ekonomię systemu. W realnych zastosowaniach, ignorowanie izolacji w kolektorach słonecznych prowadzi do znacznych strat energetycznych, a tym samym do wyższych kosztów eksploatacji. Zrozumienie roli izolacji cieplnej w kontekście systemów odnawialnych źródeł energii jest fundamentalne dla prawidłowego projektowania i optymalizacji tych rozwiązań.

Pytanie 34

Kluczową wartością niezbędną do przygotowania przedmiaru robót instalacji solarnej jest średnie zapotrzebowanie na wodę użytkową w trakcie

A. doby

B. tygodnia

C. roku

D. miesiąca

Przy projektowaniu instalacji solarnych niepełne zrozumienie kryteriów obliczeniowych może prowadzić do poważnych błędów w oszacowaniu wydajności systemu. Ustalanie zapotrzebowania na wodę użytkową w skali tygodnia, miesiąca czy roku nie uwzględnia codziennych wahań i specyfiki użytkowania wody. Na przykład, wybierając tydzień jako okres, w którym chcemy określić średnie zapotrzebowanie, możemy nie uwzględnić dni, w które generowane jest większe zużycie, jak weekendy czy święta. Takie podejście może prowadzić do zaniżenia wymagań, co w konsekwencji sprawia, że system solarny nie będzie w stanie zaspokoić bieżących potrzeb użytkowników. Co więcej, dobranie parametrów w skali miesięcznej lub rocznej nie oddaje dynamicznych zmian w zużyciu wody, co jest kluczowe dla precyzyjnego projektowania. W praktyce, nieprecyzyjne określenie średniego zapotrzebowania może prowadzić do niewłaściwego dobrania wielkości zbiornika, co skutkuje nadmiernym zużyciem energii i obniżeniem efektywności systemu. Standardy branżowe oraz dobre praktyki w projektowaniu instalacji solarnych zalecają uwzględnianie danych dobowych, aby zapewnić optymalną wydajność i efektywność ekonomiczną systemu. Stąd kluczowe jest posługiwanie się odpowiednimi danymi, które odzwierciedlają rzeczywiste potrzeby użytkownika w codziennych warunkach.

Pytanie 35

Aby osiągnąć maksymalną wydajność przez cały rok w instalacji solarnej do podgrzewania wody użytkowej w Polsce, konieczne jest ustawienie kolektorów w odpowiednim kierunku pod kątem w stosunku do poziomu:

A. 70°

B. 45°

C. 20°

D. 90°

Ustawienie kolektorów słonecznych pod innymi kątami, takimi jak 20°, 90° czy 70°, nie jest zalecane w kontekście maksymalizacji efektywności w polskich warunkach geograficznych. Ustalenie kąta 20° prowadzi do nieoptymalnej absorpcji promieni słonecznych, szczególnie w miesiącach zimowych, kiedy to niskie położenie słońca sprawia, że kolektory są mniej efektywne. Z kolei kąt 90° sprawia, że kolektory skierowane są prosto w górę, co w praktyce znacznie ogranicza ich zdolność do absorbowania promieni słonecznych, zwłaszcza w miesiącach, gdy słońce jest nisko nad horyzontem. Użytkownicy mogą błędnie zakładać, że większy kąt nachylenia kolektorów automatycznie poprawi ich wydajność, co jest mylnym wnioskiem. Takie podejście ignoruje zasady związane z geometrią i intensywnością promieniowania słonecznego. Ustalenie kąta nachylenia na poziomie 70° może być przydatne w niektórych regionach o specyficznych warunkach klimatycznych, jednak w Polsce, z uwagi na średnią szerokość geograficzną, prowadzi to do znacznego obniżenia efektywności systemu przez większość roku. Niezrozumienie tych aspektów i ich praktycznego zastosowania może prowadzić do nieefektywnego wykorzystania energii słonecznej oraz zwiększenia kosztów związanych z ogrzewaniem wody. Dlatego tak ważne jest, aby dostosować ustawienia kolektorów do lokalnych warunków, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży energetyki słonecznej.

Pytanie 36

Podczas wyboru miejsca należy brać pod uwagę wytwarzanie infradźwięków (w zakresie od 1 do 20 Hz, poniżej progu słyszalności)

A. pompy ciepła

B. turbiny wodnej

C. elektrowni wiatrowej

D. biogazowni

Pompy ciepła, biogazownie i turbiny wodne nie generują infradźwięków w takim stopniu jak elektrownie wiatrowe, co prowadzi do błędnych wniosków o ich znaczeniu przy wyborze lokalizacji. Pompy ciepła, głównie stosowane do ogrzewania budynków, działają na zasadzie wymiany ciepła, co nie wiąże się z emisją infradźwięków. Ich wpływ na akustykę otoczenia jest minimalny, a standardy dotyczące ich lokalizacji koncentrują się głównie na efektywności energetycznej i dostępie do źródeł energii, takich jak grunt czy powietrze. Biogazownie, które przetwarzają organiczne odpady na biogaz, także nie są głównym źródłem infradźwięków, a ich lokalizacja koncentruje się na dostępności surowców oraz bliskości do sieci energetycznych. Z kolei turbiny wodne, które generują energię z ruchu wody, wytwarzają hałas, ale nie w zakresie infradźwięków, a ich lokalizacja jest determinowana przez dostępność wody oraz warunki hydrologiczne. Zrozumienie różnicy w generowanych dźwiękach oraz ich wpływie na otoczenie jest kluczowe w planowaniu inwestycji w energię odnawialną. Ignorowanie tych różnic może prowadzić do nieefektywnego zarządzania projektami oraz ich negatywnego wpływu na lokalne społeczności.

Pytanie 37

Zestaw paneli słonecznych składa się z panelu fotowoltaicznego, regulatora ładowania oraz dwóch akumulatorów połączonych równolegle, każdy o napięciu 12 V. Jakie urządzenie należy zastosować, aby dostosować ten zestaw do zasilania odbiornika prądu zmiennego 230V/50Hz?

A. Inwerter 12V DC / 230V AC

B. Prostownik jednopołówkowy 230V

C. Prostownik dwupołówkowy 230V

D. Inwerter 24V DC / 230V AC

Inwerter 12V DC / 230V AC jest odpowiednim urządzeniem do zasilania odbiornika prądu zmiennego z zestawu fotowoltaicznego, który operuje na napięciu stałym 12 V. W zestawie znajduje się panel fotowoltaiczny, regulator ładowania oraz dwa akumulatory połączone równolegle, co oznacza, że cała instalacja pracuje na napięciu 12 V. Inwerter konwertuje napięcie stałe (DC) z akumulatorów na napięcie zmienne (AC) o standardowej wartości 230 V, co pozwala na zasilanie typowych domowych urządzeń elektrycznych. Przykłady zastosowania obejmują zasilanie sprzętu AGD, oświetlenia czy urządzeń elektronicznych w miejscach, gdzie dostęp do sieci energetycznej jest ograniczony lub niemożliwy. Zastosowanie inwertera 12 V DC / 230 V AC jest zgodne z normami i dobrymi praktykami branżowymi, gdzie dobór odpowiedniego inwertera jest kluczowy dla efektywności oraz bezpieczeństwa całej instalacji elektrycznej. Warto również przyjrzeć się parametrom technicznym inwertera, takim jak moc wyjściowa oraz wydajność, aby zapewnić, że spełni on wymagania zasilania wszystkich podłączonych urządzeń.

Pytanie 38

Osoba inwestująca w system fotowoltaiczny, który ma zapewnić energię elektryczną dla domu jednorodzinnego i umożliwić sprzedaż nadwyżki prądu do sieci energetycznej, powinna dysponować

A. odbiornikiem energii, akumulatorem, inwerterem, kontrolerem ładowania, licznikiem energii elektrycznej wyprodukowanej, licznikiem energii zużytej, panelami fotowoltaicznymi

B. akumulatorem, inwerterem, licznikiem energii elektrycznej wyprodukowanej, licznikiem energii zużytej, panelami fotowoltaicznymi

C. odbiornikiem energii, akumulatorem, licznikiem energii elektrycznej wyprodukowanej, licznikiem energii zużytej, panelami fotowoltaicznymi

D. akumulatorem, inwerterem, kontrolerem ładowania, licznikiem energii elektrycznej wyprodukowanej, panelami fotowoltaicznymi

Wszystkie alternatywne odpowiedzi zawierają elementy, które są niezbędne do funkcjonowania systemu fotowoltaicznego, jednak żaden z tych zestawów nie obejmuje pełnego zakresu komponentów wymaganych do efektywnego działania. Odpowiedź bez odbiornika energii, na przykład, nie uwzględnia kluczowego elementu, który wykorzystuje energię elektryczną produkowaną przez system. Bez odbiornika, nawet najlepiej skonstruowany system będzie nieefektywny, ponieważ nie będzie miał miejsca na wykorzystanie wytwarzanej energii. Brak akumulatora w innych odpowiedziach oznacza rezygnację z możliwości magazynowania energii, co jest istotne dla zapewnienia ciągłości zasilania w godzinach, kiedy produkcja energii jest niska, co również wpływa na rentowność całego systemu. Inwerter i kontroler ładowania są kluczowe dla przekształcania energii oraz zarządzania nią, a ich pominięcie może prowadzić do zniszczenia systemu lub znacznych strat w efektywności. Liczniki energii, zarówno produkowanej, jak i zużytej, są niezbędne do monitorowania efektywności systemu oraz rozliczeń z dostawcami energii. Zaniechanie ich stosowania może powodować problemy w identyfikacji wydajności systemu i utrudniać zarządzanie energią. Generalnie, skuteczne zintegrowanie wszystkich komponentów jest kluczowe dla efektywności i rentowności systemu fotowoltaicznego.

Pytanie 39

Elementy układu oznaczone kolejno cyframi od 1 do 4 to

A. regulator solarny, naczynie wzbiorcze, solarna grupa pompowa, pompa do napełniania układu.

B. regulator systemu solarnego, zbiornik solarny, zespół pompowy, regulator zespołu mieszającego.

C. regulator kotła, naczynie przeponowe, zespół pompowy, wymiennik.

D. regulator zespołu mieszającego, zbiornik właściwy, grupa pompowa, urządzenie do pomiaru ciśnienia roboczego w układzie.

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ elementy układu solarnego oznaczone cyframi odpowiadają rzeczywistym komponentom systemu. Regulator solarny, jako kluczowy element, ma za zadanie kontrolować i optymalizować pracę całego systemu, zapewniając efektywność energetyczną. Naczynie wzbiorcze jest niezbędne w każdym systemie solarnym, ponieważ jego zadaniem jest kompensacja zmian objętości cieczy roboczej spowodowanych różnicami temperatury, co zapobiega uszkodzeniom układu. Solarne grupy pompowe są odpowiedzialne za efektywną cyrkulację cieczy, co jest kluczowe w kontekście utrzymania odpowiednich parametrów pracy instalacji. Pompa do napełniania układu z kolei umożliwia uzupełnianie cieczy roboczej, co jest niezbędne w przypadku wycieków lub przy pierwszym uruchomieniu systemu. Zrozumienie roli tych komponentów jest fundamentalne dla projektowania i eksploatacji układów solarnych zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 40

Z jakiego rodzaju materiału można zrealizować instalację łączącą kolektory słoneczne z zasobnikiem na ciepłą wodę użytkową?

A. Polietylen.

B. Polipropylen.

C. Stal stopowa.

D. Poliamid.

Wybór materiału do budowy instalacji łączącej kolektory słoneczne z zasobnikiem ciepłej wody użytkowej jest kluczowy dla efektywności i trwałości całego systemu. Polipropylen, polietylen oraz poliamid, pomimo że są popularnymi materiałami używanymi w różnych instalacjach, nie są odpowiednie do tego typu zastosowań. Polipropylen i polietylen, będąc tworzywami sztucznymi, mają ograniczoną odporność na wysokie temperatury. W systemach solarnych, gdzie temperatura wody może sięgać nawet 95 stopni Celsjusza, te materiały mogą ulegać deformacjom, co prowadzi do nieszczelności i utraty efektywności systemu. Poliamid, chociaż bardziej odporny na temperaturę niż polipropylen czy polietylen, ma problem z odpornością na działanie wody gorącej, co w dłuższym czasie może prowadzić do degradacji materiału. W kontekście instalacji słonecznych ważne jest, aby zastosowane materiały były zgodne z normami i wymaganiami, jak np. EN 10088 dla stali, które zapewniają odpowiednią jakość i trwałość. Często popełnianym błędem jest mylenie materiałów kompozytowych z metalowymi, co prowadzi do przekonania, że wszystkie tworzywa sztuczne mogą zastąpić stal w wymagających aplikacjach. Dlatego kluczowe jest, aby przy wyborze materiałów kierować się ich właściwościami fizycznymi oraz warunkami, w jakich będą stosowane, unikając pułapek wynikających z niedoinformowania o właściwościach materiałów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej