Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 08:59
  • Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 09:28

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W przedstawionym diagramie bazy danych biblioteka, elementy: czytelnik, wypozyczenie i ksiazka są

Ilustracja do pytania
A. krotkami.
B. encjami.
C. polami.
D. atrybutami.
W diagramie bazy danych pokazanym w pytaniu elementy „czytelnik”, „wypozyczenie” i „ksiazka” to klasyczne przykłady encji. Encja w modelu relacyjnym (a dokładniej w modelu ER – Entity-Relationship) oznacza pewien typ obiektu ze świata rzeczywistego, o którym chcemy przechowywać dane w bazie. W praktyce encja odpowiada tabeli w relacyjnej bazie danych: encja CZYTELNIK → tabela czytelnik, encja KSIĄŻKA → tabela ksiazka, encja WYPOŻYCZENIE → tabela wypozyczenie. Każda z tych encji ma swój klucz główny (np. czytelnik_id, ksiazka_id, wypozyczenie_id), czyli atrybut jednoznacznie identyfikujący rekord. To jest dokładnie to, co w dobrych praktykach projektowania baz danych (np. wg standardowych metodologii ERD używanych w SQL Server, MySQL Workbench czy Oracle Data Modeler) uważa się za podstawę poprawnego modelu danych. Moim zdaniem bardzo ważne jest rozróżnienie poziomów: encja to „typ obiektu” (tabela), atrybut to „cecha obiektu” (kolumna), a krotka/rekord to „konkretne wystąpienie obiektu” (pojedynczy wiersz). Na przykład: encja CZYTELNIK opisuje wszystkich możliwych czytelników biblioteki, atrybuty tej encji to imie, nazwisko, ulica itd., a jedna konkretna krotka w tabeli czytelnik opisuje jedną osobę, np. Jana Kowalskiego z ulicy Lipowej 5. W projektowaniu systemów bibliotecznych, systemów sprzedażowych, magazynowych czy w aplikacjach webowych z bazą danych zawsze zaczyna się właśnie od zidentyfikowania encji: klient, zamówienie, produkt, faktura itd. Dopiero potem dopisuje się atrybuty, ustala relacje (tak jak tu: czytelnik – wypożyczenie – książka) i definiuje klucze obce. To podejście jest zgodne z normalizacją i ogólnymi zasadami projektowania relacyjnych baz danych – pomaga uniknąć nadmiarowości danych i błędów logicznych w aplikacji.
Pytanie 2

W podanym fragmencie zapytania w języku SQL, komenda SELECT jest używana do zwrócenia SELECT COUNT(wartosc) FROM …

A. ilości wierszy
B. średniej wartości z tabeli
C. summy w kolumnie wartosc
D. średniej w kolumnie wartosc
Tak, masz rację! To zapytanie zwraca liczbę wierszy. Użycie funkcji COUNT w SQL jest jakby liczeniem, ile jest niepustych wartości w danej kolumnie. Kiedy piszemy coś takiego jak SELECT COUNT(wartosc) FROM ..., to ta funkcja sprawdza, ile wierszy ma coś w kolumnie 'wartosc'. Przykładowo, w tabeli z danymi sprzedażowymi, kolumna 'wartosc' może mieć wszystkie wartości transakcji. To zapytanie pokaże nam, ile transakcji się odbyło, co jest super przydatne, gdy analizujemy biznes. Funkcja COUNT jest szalenie popularna, bo daje nam jasny obraz tego, co się dzieje w naszych danych. A jeśli zamiast COUNT(wartosc) zrobimy COUNT(*), to dostaniemy ogólną liczbę wszystkich wierszy, niezależnie od tego, czy coś w nich jest, co może być też przydatne, gdy chcemy ogarnąć całą tabelę.
Pytanie 3

Podana linia kodu została napisana w języku?

document.getElementById("paragraf1").innerHTML = wynik;
A. C#
B. JavaScript
C. PHP
D. Python
Odpowiedź JavaScript jest prawidłowa, ponieważ linia kodu, którą przedstawiono, wykorzystuje standardową metodę DOM (Document Object Model) do dynamicznej manipulacji zawartością HTML. W kodzie 'document.getElementById("paragraf1").innerHTML = wynik;' funkcja 'getElementById' służy do odnajdywania elementu HTML o identyfikatorze 'paragraf1'. Następnie, przypisanie wartości zmiennej 'wynik' do 'innerHTML' tego elementu zmienia jego zawartość tekstową. JavaScript jest głównym językiem do tworzenia interaktywnych stron internetowych i umożliwia programistom tworzenie dynamicznych funkcjonalności. Przykład praktycznego użycia to sytuacja, gdy na stronie internetowej chcemy wyświetlić obliczone wyniki w czasie rzeczywistym, np. w aplikacjach kalkulatorów online. W kontekście standardów branżowych, używanie DOM do manipulacji elementami HTML w JavaScript jest uważane za dobrą praktykę, a jego znajomość jest niezbędna dla każdego web developera.
Pytanie 4

Działaniem przedstawionego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy. Działaniem przedstawionego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy.

$tab = array();
for($i = 0; $i < 10; $i++) {
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}
foreach ($tab as $x){
    if ($x < 0) echo "$x ";
}
A. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i wypisanie ich.
B. 100 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości dodatnich.
C. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości ujemnych.
D. kolejnymi liczbami od -100 do 100 i wypisanie wartości ujemnych.
Prawidłowo zidentyfikowałeś, że kod PHP wypełni tablicę 10 losowymi wartościami, a następnie wypisze tylko te, które są wartościami ujemnymi. Jest to fundament, na którym opiera się działanie tego konkretnego fragmentu kodu. Tworzenie losowych wartości jest powszechną praktyką w programowaniu i jest wykorzystywane do testowania funkcji, symulowania danych wejściowych czy generowania unikalnych identyfikatorów. Tutaj, użycie losowości służy do stworzenia przypadkowego zestawu liczb, które następnie są filtrowane i wypisywane tylko te o wartości ujemnej. Ta technika jest przydatna, gdy chcemy przefiltrować dane według określonych kryteriów, w tym przypadku liczby ujemne. Jest to ważne nie tylko dla zrozumienia tego konkretnego pytania, ale także dla zrozumienia, jak działa programowanie i jakie są jego praktyczne zastosowania. Pamiętaj, że zrozumienie tego, co robi konkretny fragment kodu, jest kluczowe dla skutecznego programowania i debugowania.
Pytanie 5

Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące polecenia:

CREATE TABLE IF NOT EXISTS adres (ulica VARCHAR(70) CHARACTER SET utf8);
A. Do tabeli nie można wprowadzać nazw ulic zawierających polskie znaki.
B. Klauzula CHARACTER SET utf8 jest obowiązkowa.
C. IF NOT EXISTS stosuje się opcjonalnie, aby upewnić się, że w bazie danych nie istnieje już taka tabela.
D. Rekordem tabeli nie może być '3 MAJA'.
Dobrze, że wybrałeś właściwą odpowiedź! Polecenie CREATE TABLE IF NOT EXISTS jest rzeczywiście używane w SQL, aby stworzyć tabelę tylko wtedy, gdy nie istnieje ona już w bazie danych. To jest bardzo praktyczne narzędzie, które pozwala uniknąć błędów, gdy próbujemy stworzyć tabelę, która już istnieje. Jest to zgodne z dobrymi praktykami zarządzania danymi i jest oparte na standardach SQL. Dodatkowo, warto pamiętać, że klauzula CHARACTER SET utf8, chociaż nie jest obowiązkowa, pozwala na przechowywanie znaków specjalnych, w tym polskich. Jest to ważne, gdy pracujemy z danymi, które zawierają różne zestawy znaków. Dlatego, nawet jeśli nie jest to wymagane, często jest to dobra praktyka. Podobnie, warto pamiętać, że typ danych VARCHAR(70) pozwala na przechowywanie dowolnych ciągów znaków, w tym dat i nazw, więc nie ma żadnych ograniczeń co do tego, jakie informacje mogą być przechowywane w tabeli.
Pytanie 6

Aby poprawić prędkość ładowania strony z grafiką o wymiarach 2000 px na 760 px, konieczne jest zmniejszenie rozmiarów grafiki?

A. za pomocą atrybutów HTML
B. w programie graficznym
C. za pomocą właściwości CSS, podając rozmiar w procentach
D. za pomocą właściwości CSS, podając rozmiar w pikselach
Zwiększenie szybkości działania strony internetowej z grafiką o wymiarach 2000 px na 760 px jest kluczowym zadaniem dla zapewnienia lepszej wydajności i doświadczeń użytkowników. Zmniejszenie rozmiarów grafiki w programie graficznym przed jej umieszczeniem na stronie jest najlepszą praktyką. Poprzez optymalizację obrazu możemy znacznie zmniejszyć jego wagę, co przyspiesza ładowanie strony. Programy graficzne, takie jak Adobe Photoshop czy GIMP, oferują różne narzędzia do kompresji obrazów bez zauważalnej utraty jakości. Dodatkowo, stosowanie formatów plików odpowiednich do rodzaju grafiki, jak JPEG dla zdjęć lub PNG dla grafik z przezroczystością, może przyczynić się do dalszej optymalizacji. Warto również pamiętać o technikach, takich jak lazy loading, które pozwalają na ładowanie obrazów w miarę przewijania strony, co również wpływa na szybkość ładowania. Te czynności są zgodne z zasadami SEO i wynikami stron w wyszukiwarkach, co czyni je kluczowymi dla każdego twórcy internetowego.
Pytanie 7

Na ilustracji pokazano relację jeden do wielu. Łączy ona

Ilustracja do pytania
A. klucz obcy rezyserzy_id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli rezyserzy
B. klucz obcy rezyserzy_id tabeli filmy z kluczem obcym id tabeli rezyserzy
C. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli rezyserzy
D. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem obcym rezyserzy_id tabeli rezyserzy
Relacja jeden do wielu w bazach danych często wiąże się z sytuacją, gdzie jeden rekord w tabeli nadrzędnej może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli podrzędnej. W tym kontekście tabela nadrzędna to rezyserzy posiadająca klucz podstawowy id, natomiast tabela podrzędna to filmy która odnosi się do tej wartości poprzez klucz obcy rezyserzy_id. Klucz podstawowy to unikalny identyfikator rekordu w tabeli, który pozwala na jednoznaczne rozróżnienie każdego rekordu. Klucz obcy natomiast jest atrybutem w tabeli podrzędnej, który odnosi się do klucza podstawowego w tabeli nadrzędnej. Jest to zgodne z teorią normalizacji baz danych, gdzie relacje jeden do wielu są standardowym podejściem do projektowania struktur danych. Użycie klucza obcego pozwala na utrzymanie integralności referencyjnej, co oznacza że każda wartość klucza obcego musi odpowiadać wartości klucza podstawowego w powiązanej tabeli lub być null, jeśli taka relacja jest dozwolona. Praktyczne zastosowanie tej relacji można zaobserwować w systemach zarządzania treścią, gdzie jeden autor (reżyser) może mieć przypisanych wiele artykułów (filmów), jednak każdy artykuł jest przypisany do jednego autora, co umożliwia na przykład efektywne zarządzanie danymi i generowanie raportów o twórczości danego autora.
Pytanie 8

Które z wymienionych stwierdzeń na temat zasad programowania w PHP jest prawdziwe?

A. Deklaracja zmiennych następuje po słowie var
B. W nazwach zmiennych nie rozróżnia się wielkości liter
C. Nazwy zmiennych poprzedza znak !
D. Jest to język o słabej kontroli typów
PHP jest językiem o słabej kontroli typów, co oznacza, że zmienne mogą zmieniać swój typ w trakcie działania programu, co nie jest typowe dla języków o silnej kontroli typów. Na przykład, w PHP możemy przypisać do zmiennej wartość liczbową, a następnie tę samą zmienną nadpisać tekstem. To daje programistom dużą elastyczność, jednak wymaga również ostrożności, aby unikać błędów związanych z nieoczekiwanym typem danych. W praktyce oznacza to, że programiści muszą być czujni na typy danych, aby nie wprowadzać błędów, które mogą prowadzić do trudnych do zdiagnozowania błędów w kodzie. Zasady projektowania w PHP zachęcają do stosowania funkcji typu is_int(), is_string() i innych, aby upewnić się, że zmienne mają oczekiwany typ przed ich użyciem. Współczesne standardy programowania, takie jak PHP-FIG, promują dobre praktyki kodowania, które mogą pomóc zminimalizować problemy związane z dynamiczną typizacją.
Pytanie 9

Instrukcja w języku SQL GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO pracownik

A. przyznaje uprawnienie grupie klienci dla tabeli pracownik
B. przeniesie uprawnienia z grupy klienci do użytkownika pracownik
C. cofa wszystkie uprawnienia pracownikowi do tabeli klienci
D. przyznaje wszystkie uprawnienia do tabeli klienci użytkownikowi pracownik
Polecenie SQL "GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO pracownik" jest używane do nadawania pełnych uprawnień do określonej tabeli, w tym przypadku do tabeli "klienci", użytkownikowi o nazwie "pracownik". To polecenie jest kluczowe w zarządzaniu dostępem w bazach danych, ponieważ pozwala administratorom na precyzyjne kontrolowanie, kto i w jakim zakresie może modyfikować dane. W praktyce, nadawanie uprawnień za pomocą komendy GRANT jest standardową praktyką w zarządzaniu bazami danych, pozwalającą na delegowanie odpowiedzialności oraz przydzielanie ról, co zwiększa bezpieczeństwo danych. Warto również zauważyć, że standardową praktyką jest ograniczanie uprawnień do niezbędnego minimum, stosując zasady najmniejszych uprawnień (principle of least privilege). Przykładowo, zamiast nadawania pełnych uprawnień, można przyznać użytkownikowi jedynie prawo do odczytu, co ogranicza ryzyko nieautoryzowanych zmian w danych.
Pytanie 10

$n = '[email protected]'; $dl = strlen($n); $i = 0; while ($i < $dl && $n[$i] != '@') {     echo $n[$i];     $i++; } Fragment kodu w języku PHP wyświetli

A. wyłącznie nazwę konta, czyli 'adres'
B. tylko nazwę domeny, czyli 'host.pl'
C. nazwę konta z znakiem @, czyli 'adres@'
D. cały adres e-mail, czyli '[email protected]'
W przedstawionym kodzie PHP zmienna $n przechowuje adres e-mail '[email protected]'. Funkcja strlen($n) zwraca długość tego ciągu, co w tym przypadku wynosi 14. Pętla while iteruje przez znaki ciągu, aż napotka znak '@' lub do końca ciągu. W każdej iteracji pętli, znak aktualnej pozycji jest wypisywany. Pętla zaczyna od indeksu 0 i sprawdza każdy znak, aż do momentu, gdy napotka znak '@'. W wyniku działania pętli, wypisywane są tylko znaki przed '@', co w tym przypadku oznacza nazwę konta, czyli 'adres'. Aby lepiej zrozumieć to działanie, warto postawić przed sobą praktyczny przykład. Jeśli zmienimy zmienną $n na '[email protected]', kod wypisze 'test', co potwierdza, że pętla działa zgodnie z zamierzeniem, wypisując wyłącznie część przed znakiem '@'. Technicznie, zmienne tablicowe w PHP mogą być indeksowane za pomocą operatora kwadratowego, co jest wykorzystywane w tym przypadku do dostępu do poszczególnych znaków ciągu, co jest typowe w programowaniu z użyciem PHP i stringów. W kontekście standardów, kod przestrzega zasady oddzielania nazwy użytkownika od domeny w adresie e-mail, co jest kluczowe dla jego poprawnego działania.
Pytanie 11

Dodanie ograniczenia klucza obcego w taki sposób, aby kolumna Klasy_id z tabeli Uczniowie była powiązana z kolumną id w tabeli Klasy zostanie wykonane przy użyciu polecenia

Ilustracja do pytania
A. ALTER TABLE Uczniowie DROP FOREIGN KEY FKKlasy FOREIGN KEY(Klasy_id) REFERENCES Klasy(id);
B. ALTER TABLE Uczniowie ADD FOREIGN KEY FKKlasy FOREIGN KEY(Klasy_id) REFERENCES Klasy(id);
C. ALTER TABLE Uczniowie ADD CONSTRAINT FKKlasy FOREIGN KEY(Klasy_id) REFERENCES Klasy(id);
D. ALTER TABLE Uczniowie DROP CONSTRAINT FKKlasy FOREIGN KEY(Klasy_id) REFERENCES Klasy(id);
Poprawnie wskazana składnia polecenia `ALTER TABLE Uczniowie ADD CONSTRAINT FKKlasy FOREIGN KEY(Klasy_id) REFERENCES Klasy(id);` dokładnie odpowiada temu, co chcemy osiągnąć: dodać ograniczenie klucza obcego do już istniejącej tabeli. W SQL (np. w standardowym podejściu stosowanym w SQL Server, Oracle, wielu innych systemach) dodawanie klucza obcego odbywa się właśnie przez `ALTER TABLE ... ADD CONSTRAINT ... FOREIGN KEY ... REFERENCES ...`. Najpierw wskazujemy modyfikowaną tabelę (`Uczniowie`), potem nazwę nowego ograniczenia (`FKKlasy`), następnie kolumnę w tabeli podrzędnej (`Klasy_id`), a na końcu tabelę oraz kolumnę, do której się odwołujemy (`Klasy(id)`). Dzięki temu silnik bazy danych wie, że każda wartość w `Uczniowie.Klasy_id` musi mieć odpowiadający rekord w `Klasy.id`. To jest właśnie istota referencyjnej integralności danych. W praktyce takie powiązanie uniemożliwia np. dopisanie ucznia do nieistniejącej klasy albo usunięcie klasy, do której nadal przypisani są uczniowie (chyba że jawnie zdefiniujemy `ON DELETE CASCADE` czy inne zachowanie). Moim zdaniem warto też zwracać uwagę na nazewnictwo: prefiks `FK` w nazwie ograniczenia (`FKKlasy`) to dobra praktyka, bo od razu widać, że to klucz obcy, a nie np. unikalny indeks. W większych projektach przyjęcie spójnej konwencji, typu `FK_Uczniowie_Klasy`, bardzo ułatwia debugowanie błędów i analizę schematu. W codziennej pracy z bazami danych takie polecenie wykorzystuje się często po wczytaniu danych testowych albo po przebudowie tabel, gdy chcemy najpierw stworzyć strukturę bez ograniczeń, a potem krok po kroku dokładać klucze główne i obce. Warto też pamiętać, że przed dodaniem klucza obcego kolumna `Klasy_id` powinna mieć ten sam lub kompatybilny typ co `Klasy.id` (np. oba `INT`) i nie może zawierać wartości, które nie istnieją w tabeli `Klasy`, bo wtedy polecenie zakończy się błędem i klucz obcy nie zostanie utworzony.
Pytanie 12

Jakie wyrażenie należy umieścić w miejsce ??? w pętli napisanej w języku C++, aby na ekranie zostały wyświetlone wyłącznie elementy tablicy tab?

int tab[6];
for (int i = 0; ???; i++)
    cout << tab[i];
A. i < 6
B. i <= 6
C. i >= 6
D. i > 6
Wybór wyrażenia i < 6 jako warunku w pętli for jest poprawny, ponieważ tablica tab została zadeklarowana z sześcioma elementami, co oznacza, że indeksy tej tablicy wahają się od 0 do 5. W języku C++ indeksy tablic zaczynają się od zera, co jest standardową konwencją w wielu językach programowania, takich jak C, C++, Java czy Python. Dzięki zastosowaniu wyrażenia i < 6 w warunku pętli for, zapewniamy, że iteracja obejmuje wszystkie dopuszczalne indeksy tablicy, tj. 0, 1, 2, 3, 4 i 5. Jest to kluczowe dla uniknięcia błędów typu out-of-bounds, które mogą prowadzić do nieprzewidywalnego zachowania programu lub jego awarii. W praktyce, podczas pracy z tablicami, bardzo ważne jest upewnienie się, że indeksy używane w pętli mieszczą się w zakresie długości tablicy. Taki sposób iteracji jest zgodny z dobrymi praktykami programistycznymi, które kładą nacisk na bezpieczeństwo i niezawodność kodu. Ponadto, stosowanie wyraźnych warunków w pętlach poprawia czytelność kodu, co jest istotne w większych projektach, w których kod jest utrzymywany przez zespoły programistyczne.
Pytanie 13

Element

<meta charset="utf-8">
służy do definiowania metadanych witryny internetowej związanych z
A. słowami kluczowymi
B. językiem witryny
C. kodowaniem znaków
D. opisem witryny
Element <meta charset="utf-8"> jest kluczowym fragmentem kodu HTML, który definiuje kodowanie znaków używane na stronie internetowej. Ustawienie kodowania na UTF-8 jest obecnie standardem branżowym, który pozwala na prawidłowe wyświetlanie tekstów w różnych językach, a także obsługę różnorodnych znaków specjalnych. Dzięki temu strona będzie renderować się poprawnie niezależnie od używanego języka, co jest szczególnie istotne w kontekście globalizacji i dostępności treści dla szerokiego grona użytkowników. W praktyce, poprawne kodowanie znaków eliminuje problemy z wyświetlaniem polskich znaków diakrytycznych, takich jak ą, ć, ę, ł czy ź. Warto także zauważyć, że błędne ustawienie kodowania może prowadzić do tzw. "krzaków" w treści, co znacząco obniża jakość prezentacji strony oraz jej użyteczność. Dlatego zaleca się zawsze stosować <meta charset="utf-8"> w nagłówku dokumentu HTML, aby zapewnić pełną kompatybilność i poprawność wyświetlania treści w różnych przeglądarkach i systemach operacyjnych.
Pytanie 14

Przy założeniu, że użytkownik nie miał wcześniej żadnych uprawnień, polecenie SQL

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;
nada użytkownikowi anna uprawnienia wyłącznie do
A. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych w tabeli o nazwie klienci
B. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury tabeli o nazwie klienci
C. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych we wszystkich tabelach w bazie o nazwie klienci
D. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury wszystkich tabel w bazie o nazwie klienci
Polecenie SQL 'GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;' przyznaje użytkownikowi 'anna' konkretne uprawnienia do tabeli 'klienci'. Oznacza to, że użytkownik ten będzie miał możliwość wybierania (SELECT), wstawiania (INSERT) oraz aktualizacji (UPDATE) danych w tej konkretnej tabeli. To podejście jest zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć jedynie te prawa, które są niezbędne do wykonywania jego zadań. Na przykład, jeśli 'anna' jest pracownikiem działu sprzedaży, może być konieczne, aby miała dostęp do aktualizacji informacji o klientach, ale nie potrzebuje uprawnień do usuwania rekordów (DELETE) czy zmiany struktury tabeli (ALTER). Praktyczne zastosowanie takiego przydzielania uprawnień pomaga w zabezpieczeniu danych oraz minimalizuje ryzyko nieautoryzowanych zmian, co jest standardem w zarządzaniu bazami danych. Dodatkowo, stosowanie takich restrykcji w przydzielaniu ról jest zgodne z najlepszymi praktykami bezpieczeństwa w branży IT, aby zapobiegać potencjalnym nadużyciom.
Pytanie 15

W języku JavaScript zdefiniowano funkcję o nazwie liczba_max, która porównuje trzy liczby naturalne przekazane jako argumenty i zwraca największą z nich. Prawidłowa forma wywołania tej funkcji, razem z przypisaniem jej wyniku, powinna wyglądać następująco

A. liczba_max(a, b, c);
B. liczba_max(a, b, c) = wynik;
C. liczba_max(a, b, c, wynik);
D. var wynik = liczba_max(a, b, c);
Wywołanie funkcji 'liczba_max' w postaci 'var wynik = liczba_max(a, b, c);' jest prawidłowe, ponieważ stosuje syntaksę języka JavaScript do przypisania wartości zwróconej przez funkcję do zmiennej. Zdefiniowana funkcja 'liczba_max' przyjmuje trzy argumenty, które są porównywane, a maksymalna z nich jest zwracana jako wynik. W tym przypadku 'var wynik' tworzy nową zmienną, która przechowuje tę wartość, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, gdzie wyniki operacji są przypisywane do zmiennych dla dalszego wykorzystania. Użycie 'var' (lub 'let', 'const' w nowszych wersjach JavaScript) jest kluczowe, aby jasno określić zakres zmiennej. Przykładowo, jeśli a = 5, b = 10, c = 3, to po wywołaniu 'var wynik = liczba_max(a, b, c);', zmienna 'wynik' będzie miała wartość 10. Tego typu konstrukcje są podstawą programowania w JavaScript i są niezwykle przydatne w tworzeniu dynamicznych aplikacji webowych, gdzie operacje na danych są na porządku dziennym.
Pytanie 16

Tabela filmy zawiera klucz główny id oraz klucz obcy rezyserID. Tabela reżyserzy posiada klucz główny id. Obie tabele są powiązane relacją jeden do wielu, gdzie strona reżyserzy jest po stronie jeden, a filmy po stronie wiele. Aby wykonać kwerendę SELECT łączącą tabele filmy i reżyserzy, należy użyć zapisu

A. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id=rezyserzy.id ...
B. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.filmyID ...
C. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserzyID=rezyserzy.id ...
D. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id=rezyserzy.filmyID ...
W odpowiedzi na to pytanie, prawidłowa instrukcja SQL do połączenia tabel 'filmy' i 'rezyserzy' brzmi: '... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.id ...'. W tym przypadku używamy klucza obcego 'rezyserID' z tabeli 'filmy', który wskazuje na klucz główny 'id' w tabeli 'rezyserzy'. Taka konstrukcja jest zgodna z zasadą relacyjnych baz danych, gdzie klucz obcy w jednej tabeli odwołuje się do klucza głównego w drugiej tabeli, co umożliwia powiązanie rekordów. Dzięki temu możemy uzyskać dane o filmach oraz ich reżyserach w jednym zapytaniu. Przykładowe zapytanie SELECT mogłoby wyglądać następująco: 'SELECT filmy.nazwa, rezyserzy.imie, rezyserzy.nazwisko FROM filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.id;'. Warto pamiętać, że poprawne użycie kluczy jest kluczowe dla integritety danych w bazie, a także ułatwia późniejsze analizy i raportowanie. W kontekście standardów SQL, ta metoda łączenia tabel jest zgodna z normami ANSI SQL, które definiują struktury zapytań dla relacyjnych baz danych.
Pytanie 17

W dziedzinie grafiki komputerowej termin kanał alfa odnosi się do

A. pikselizacji
B. koloryzacji
C. przezroczystości
D. barwienia
Kanał alfa jest kluczowym elementem w grafice komputerowej, który odpowiada za reprezentowanie przezroczystości pikseli w obrazie. W praktyce oznacza to, że każdy piksel w obrazie może mieć przypisany poziom przezroczystości, co pozwala na tworzenie efektów takich jak cieniowanie, nakładanie różnych warstw oraz efekty specjalne. Kanał alfa jest zwykle reprezentowany jako dodatkowy kanał w formacie RGBA, gdzie R, G, i B oznaczają odpowiednio kolory czerwony, zielony i niebieski, a A to kanał alfa, który definiuje stopień przezroczystości. Na przykład, w przypadku edytorów graficznych, takich jak Adobe Photoshop, użytkownicy mogą łatwo manipulować przezroczystością warstw, co jest bardzo przydatne w procesie tworzenia złożonych kompozycji. W standardach graficznych, takich jak OpenGL i DirectX, kanał alfa również odgrywa istotną rolę w renderowaniu obiektów 3D, umożliwiając realistyczne efekty wizualne. Zrozumienie działania kanału alfa jest niezbędne dla artystów cyfrowych i projektantów, aby w pełni wykorzystać możliwości, jakie oferuje nowoczesna grafika komputerowa.
Pytanie 18

Podczas sprawdzania poprawności dokumentu HTML5 wyświetlił się komunikat: "Error: Element head is missing a required instance of child element title". Co to oznacza w dokumencie?

A. element <title> nie jest konieczny
B. nie zdefiniowano elementu <title> w sekcji <head> dokumentu
C. element <title> nie został zakończony przez </title>
D. nie zdefiniowano wymaganego atrybutu title w znaczniku <img>
Element <title> jest kluczowym składnikiem sekcji <head> każdego dokumentu HTML5, ponieważ definiuje tytuł strony, który jest wyświetlany w pasku tytułowym przeglądarki oraz w wynikach wyszukiwania. Zgodnie z wytycznymi W3C, element <title> jest wymagany, co oznacza, że każda poprawna struktura dokumentu HTML5 musi go zawierać. Przykład poprawnej implementacji to: <head><title>Mój dokument</title></head>. Brak elementu <title> może prowadzić do niższej oceny SEO, ponieważ wyszukiwarki używają tego tytułu jako kluczowej informacji o zawartości strony. Dla deweloperów istotne jest, aby tytuł był krótki, ale zwięzły, dostarczający jasnych informacji o tematyce strony. Ponadto, dobrze skonstruowany tytuł może przyciągać użytkowników, co ma kluczowe znaczenie w kontekście UX i marketingu internetowego.
Pytanie 19

Formularz, który pełni rolę pośrednika w nawigacji po bazie danych pomiędzy formularzami i kwerendami dostępnymi w systemie, określany jest jako formularz

A. zagnieżdżonym
B. sterującym
C. pierwotnym
D. głównym
Formularz sterujący jest kluczowym elementem w projektowaniu baz danych, który pozwala na efektywną nawigację pomiędzy różnymi formularzami oraz kwerendami. Jego główną funkcją jest dostarczanie użytkownikowi centralnego punktu dostępu do różnych części aplikacji, co ułatwia zarządzanie danymi oraz ich przeglądanie. Przykładowo, w aplikacjach biznesowych formularz sterujący może zawierać przyciski, które kierują użytkownika do formularzy wprowadzania danych, formularzy raportowych, czy kwerend do wyszukiwania informacji. Dobrą praktyką jest, aby formularz sterujący był intuicyjny i estetyczny, co zwiększa użyteczność i efektywność aplikacji. W standardach projektowania baz danych, formularze sterujące są często powiązane z koncepcją MVC (Model-View-Controller), gdzie pełnią rolę kontrolera, który zarządza przepływem danych między modelem a widokiem, co umożliwia lepsze organizowanie interakcji użytkownika z systemem.
Pytanie 20

Aby przywrócić uszkodzoną tabelę w MySQL, jakie polecenie należy wykonać?

A. CHECK TABLE
B. REPAIR TABLE
C. FIX TABLE
D. RESOLVE TABLE
Aby naprawić uszkodzoną tabelę w MySQL, należy użyć polecenia REPAIR TABLE, które jest dedykowane do przywracania integralności i usuwania problemów z danymi w tabelach MyISAM. Kiedy tabela jest uszkodzona, na przykład wskutek awarii systemu lub błędów dysku, REPAIR TABLE analizuje strukturę tabeli i podejmuje się jej naprawy. Proces ten może przywrócić usunięte wiersze oraz naprawić inne ograniczenia. Przykładowe użycie polecenia to: REPAIR TABLE nazwa_tabeli; Warto zaznaczyć, że REPAIR TABLE nie działa na tabelach InnoDB, które wymagają innych procedur naprawczych. W przypadku MyISAM, to polecenie jest często pierwszą metodą diagnostyczną, gdy pojawiają się problemy z danymi. Zgodnie z dokumentacją MySQL, REPAIR TABLE jest jednym z podstawowych narzędzi do zarządzania integralnością danych, a jego prawidłowe użycie może uratować istotne dane przed ich całkowitą utratą. Z tego powodu znajomość tego polecenia jest kluczowa dla administratorów baz danych.
Pytanie 21

Wskaż fragment kodu HTML5, który zostanie uznany przez walidator za niepoprawny?

A. <p class="stl">tekst</p>
B. <p class="stl" id="a">tekst</p>
C. <p class="stl" style="color: #F00">tekst</p>
D. <p class="stl"><style>.a{color:#F00}</style>tekst</p>
Odpowiedź <p class="stl"><style>.a{color:#F00}</style>tekst</p> jest błędna, ponieważ zawiera element <style>, który jest nieprawidłowo umieszczony wewnątrz znacznika <p>. W HTML5, elementy <style> powinny występować w sekcji <head> dokumentu lub w kontekście, gdzie są dozwolone, a nie wewnątrz elementów blokowych takich jak <p>. Walidatory HTML5, zgodne z standardami W3C, wskazują na to jako błąd, ponieważ takie umiejscowienie stylu może prowadzić do nieprzewidzianych efektów wizualnych oraz problemów z rozumieniem struktury dokumentu. Zamiast tego, właściwe byłoby umieszczenie stylu w sekcji <head> lub zastosowanie atrybutu style bezpośrednio w elemencie, co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania stron internetowych. Umożliwia to zachowanie semantyki HTML oraz lepszą organizację kodu.
Pytanie 22

W języku PHP, aby zaprezentować ciąg n znaków @, konieczne jest skorzystanie z funkcji

A. function znaki($znak,$i++){for($i=0;$i<$n;$i++)print($znak);}znaki($n);
B. function znaki($znak,$i++){for($i=0;$i<$n;$i++)print($znak);}znaki(@,$n);
C. function znaki($znak,$n){for($i=0;$i<$n;$i++)print($znak);}znaki("@",$n);
D. function znaki($i){for($i=0;$i<$n;$i++)print("@");}znaki($i);
Aby wyświetlić ciąg n znaków @ w języku PHP, właściwe jest użycie funkcji zdefiniowanej jako function znaki($znak, $n). Funkcja ta przyjmuje dwa argumenty: pierwszy z nich to znak, który chcemy wydrukować (w tym przypadku @), a drugi to liczba powtórzeń, czyli n. Wewnątrz funkcji wykorzystujemy pętlę for, która iteruje od 0 do n-1, co pozwala na wydrukowanie znaku n razy. Warto zaznaczyć, że konstrukcja pętli jest fundamentalnym elementem programowania w PHP, a jej zastosowanie w tej funkcji pozwala na efektywne generowanie i wyświetlanie powtarzających się elementów. Oprócz tego, odpowiednia definicja parametrów funkcji zgodnie z konwencjami PHP oraz prawidłowe przekazywanie argumentów sprawiają, że kod jest bardziej czytelny oraz elastyczny. Przykładowe wywołanie znaki('@', 5) spowoduje wyświetlenie @@@@@. Tego typu podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania w PHP, gdzie wykorzystuje się funkcje do modularizacji kodu oraz ponownego wykorzystania logiki w różnych częściach aplikacji.
Pytanie 23

Na tabeli muzyka, przedstawionej na rysunku, zostało wykonane następujące zapytanie SQL. Jaki wynik zwróci ta kwerenda?

SELECT wykonawca FROM `muzyka` WHERE wykonawca LIKE 'C%w';
IDtytul_plytywykonawcarok_nagraniaopis
1Czas jak rzekaCzeslaw Niemen2005Przyjdz W Taka Noc itd.
2IkonaStan Borys2014
3AerolitCzeslaw Niemen2017Winylowa reedycja płyty „Aerolit”.
4JourneyMikolaj Czechowski2013
A. pusty wynik
B. Czeslaw
C. Czeslaw, Niemen
D. Czeslaw, Czechowski
Dobrze, wybrałeś prawidłową odpowiedź. Zapytanie SQL, które widzimy w tym pytaniu, zostało sformułowane w taki sposób, że wyszukuje ono wszystkich wykonawców (kolumna 'wykonawca' w tabeli 'muzyka'), których nazwy zaczynają się na literę 'C' i kończą na literę 'w'. Składnia LIKE 'C%w' w warunku WHERE zapytania SQL jest używane do dopasowania wzorca, gdzie '%' oznacza dowolny ciąg znaków, a 'C' i 'w' to konkretne litery na początku i końcu nazwy. Jednak w tabeli 'muzyka' nie ma żadnego wykonawcy, który spełniałby ten warunek. Dlatego wynik zapytania jest pusty. Jest to dobra praktyka, aby zrozumieć, jak używać operatora LIKE w zapytaniach SQL, ponieważ pozwala na elastyczne wyszukiwanie danych w bazie danych.
Pytanie 24

Jaką funkcję SQL można uznać za nieprzyjmującą argumentów?

A. year
B. upper
C. now
D. len
Funkcja 'now' w SQL jest funkcją systemową, która nie wymaga żadnych argumentów, a jej zadaniem jest zwracanie aktualnej daty i godziny w formacie, który jest zgodny z ustawieniami serwera baz danych. Użycie tej funkcji jest szczególnie przydatne w zadaniach związanych z rejestrowaniem daty utworzenia lub ostatniej modyfikacji rekordów w bazie danych. Przykładem zastosowania może być kwerenda, która wstawia nowy rekord do tabeli, a data utworzenia jest automatycznie ustawiana na bieżący czas: 'INSERT INTO tabela (nazwa, data_utworzenia) VALUES ('Przykład', now());'. Ponadto, w wielu systemach baz danych, takich jak MySQL czy PostgreSQL, funkcje takie jak 'now()' są standardem, co oznacza ich szerokie zastosowanie i zgodność w różnych aplikacjach. Dbanie o automatyczne aktualizowanie znaczników czasowych w bazach danych przy użyciu tej funkcji jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania danymi.
Pytanie 25

Po uruchomieniu poniższego kodu PHP na ekranie ukaże się bieżąca data w formacie:

echo date("Y-m");
A. tylko rok
B. dzień oraz rok
C. rok oraz miesiąc
D. dzień, miesiąc, rok
Odpowiedź "rok i miesiąc" jest prawidłowa, ponieważ funkcja date() w PHP, kiedy wykorzystujemy format "Y-m", zwraca datę w formacie roku, np. 2023, oraz miesiąca w postaci dwucyfrowej, np. 09 dla września. Warto zrozumieć, że format "Y" generuje czterocyfrowy rok, natomiast "m" generuje dwucyfrowy miesiąc. To podejście jest często wykorzystywane w aplikacjach webowych do prezentacji dat w sposób zrozumiały dla użytkowników, a także do grupowania danych według miesięcy w bazach danych. Przykładowo, w systemach raportowania finansowego, często wykorzystuje się ten format do agregacji danych sprzedażowych według miesięcy, co ułatwia analizę wyników. Użycie odpowiednich standardów w formacie daty wspomaga utrzymanie spójności i czytelności danych w różnych systemach informatycznych.
Pytanie 26

Interpreter PHP zgłosi błąd i nie zrealizuje kodu, jeśli programista:

A. nie umieści średnika po wyrażeniu w instrukcji if, gdy po nim występuje sekcja else
B. będzie pisać kod bez zastosowania wcięć
C. będzie definiował zmienne w obrębie warunku
D. pobierze dane z formularza, w którym pole input pozostało puste
W przypadku instrukcji warunkowej if w PHP, każdy blok kodu, który jest wykonywany w przypadku prawdziwego warunku, powinien być poprawnie zakończony średnikiem, z wyjątkiem konstrukcji, które są wstawiane bezpośrednio w ramy instrukcji, jak else. Jeżeli programista nie postawi średnika po wyrażeniu if, a następnie użyje sekcji else, to interpreter PHP zgłosi błąd składniowy. Jest to istotne, ponieważ każda linia kodu w PHP, która wykonuje jakąkolwiek operację, musi być zakończona średnikiem, co jest standardową praktyką w językach programowania. Przykład poprawnej konstrukcji: if ($warunek) { // kod } else { // kod }. W przypadku braku średnika może to prowadzić do nieprzewidzianych błędów w kodzie, co z kolei wpłynie na stabilność aplikacji. Przestrzeganie takich zasad jest kluczowe dla osiągnięcia dobrej jakości kodu oraz jego łatwości w utrzymaniu.
Pytanie 27

Jaką kwerendę w bazie MariaDB należy zastosować, aby wybrać artykuły z cenami mieszczącymi się w zakresie obustronnie domkniętym <10, 20>?

A. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena BETWEEN 10 AND 20
B. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena IN (10, 20)
C. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena LIKE 1%, 2%
D. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena > 10 AND Cena < 20
Odpowiedź ta jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje operator BETWEEN, który jest idealnym narzędziem do określenia przedziału wartości w bazie danych. W przypadku tego zapytania, operator BETWEEN obejmuje wszystkie wartości z przedziału obustronnie domkniętego od 10 do 20, co oznacza, że zostaną uwzględnione zarówno wartości 10 jak i 20. Tego typu zapytanie jest niezwykle przydatne w praktyce, gdy chcemy szybko wyselekcjonować dane spełniające określone kryteria. Wartością dodaną stosowania BETWEEN jest oszczędność czasu i zwiększenie czytelności zapytań, co jest zgodne z zasadami dobrych praktyk w programowaniu SQL. Przykładem zastosowania może być sytuacja, gdy w firmie potrzebujemy analizować sprzedaż produktów w określonym przedziale cenowym, aby ocenić efektywność promocji. Dzięki temu rozwiązaniu możemy szybko i efektywnie uzyskać potrzebne dane, co ułatwia podejmowanie decyzji biznesowych.
Pytanie 28

Jakie są etapy w odpowiedniej kolejności przy tworzeniu aplikacji?

A. Analiza oczekiwań klienta, określenie wymagań, programowanie, testowanie, wdrożenie
B. Programowanie, analiza oczekiwań klienta, określenie wymagań, wdrożenie, testowanie
C. Określenie wymagań, analiza oczekiwań klienta, programowanie, wdrożenie, testowanie
D. Analiza oczekiwań klienta, określenie wymagań, programowanie, wdrożenie, testowanie
Odpowiedź wskazująca na kolejność: analiza wymagań klienta, specyfikacja wymagań, tworzenie, testy, wdrażanie jest poprawna i odzwierciedla standardowy model cyklu życia oprogramowania (SDLC). Zaczynamy od analizy wymagań, co oznacza zrozumienie potrzeb klienta i zebranie informacji, które będą fundamentem dalszych prac. Następnie przechodzimy do specyfikacji wymagań, gdzie dokumentujemy te potrzeby w formie, która będzie zrozumiała dla zespołu developerskiego. Tworzenie aplikacji następuje po szczegółowym omówieniu i zaakceptowaniu wymagań, co minimalizuje ryzyko błędów. Testy są kluczowym etapem, który pozwala na weryfikację, czy stworzone rozwiązanie spełnia wymagania oraz działa zgodnie z założeniami. Ostateczne wdrożenie aplikacji do użytkowania powinno nastąpić po przeprowadzeniu wszystkich testów i uzyskaniu pozytywnych wyników. Przykład zastosowania tej metodologii można zaobserwować w projektach realizowanych w metodologii Agile, gdzie iteracje pozwalają na ciągłe dostosowywanie aplikacji do zmieniających się potrzeb klienta. Takie podejście zwiększa satysfakcję użytkowników i minimalizuje koszty związane z poprawkami.
Pytanie 29

Który paragraf w przedstawionym kodzie zostanie wyświetlony czcionką o kolorze niebieskim?

<!DOCTYPE html>
<html>
<head>
<style>
div~p { color: blue; }
</style>
</head>
<body>
  <div>
    <p>pierwszy paragraf</p>
      <div>
        <p>drugi paragraf</p>
        <p>trzeci paragraf</p>
      </div>
    <p>czwarty paragraf</p>
  </div>
</body>
</html>
A. Drugi.
B. Trzeci.
C. Czwarty.
D. Pierwszy.
Poprawnie wskazany został czwarty paragraf, bo dokładnie tak działa selektor CSS użyty w tym przykładzie. Zapis `div~p` to tzw. selektor rodzeństwa (general sibling selector). Oznacza on: „wybierz każdy element `<p>`, który jest młodszym rodzeństwem jakiegokolwiek elementu `<div>` i znajduje się z nim na tym samym poziomie drzewa DOM (ma tego samego rodzica)”. Kluczowe są tu dwie rzeczy: ten sam rodzic oraz to, że dany element musi występować w kodzie **po** elemencie `div`. W podanym fragmencie HTML wszystkie paragrafy znajdują się wewnątrz jednego głównego `<div>`. Jednak tylko „czwarty paragraf” jest rodzeństwem zewnętrznego `<div>` i jednocześnie pojawia się po nim jako element `<p>` na tym samym poziomie zagnieżdżenia. „Pierwszy”, „drugi” i „trzeci” paragraf są zagnieżdżone wewnątrz divów, więc nie są rodzeństwem dla tagu `div`, do którego odnosi się selektor. W praktyce selektor `A~B` często stosuje się np. do stylowania elementów formularza i opisów, które pojawiają się po jakimś polu, albo do tworzenia efektów typu: „wszystkie akapity po tym bloku mają inny kolor”. Warto też znać różnicę między `div p` (wszystkie potomne akapity w divie), `div>p` (tylko bezpośrednie dzieci) oraz `div+p` (tylko pierwszy akapit bezpośrednio po divie). To są podstawowe narzędzia przy precyzyjnym stylowaniu struktury HTML zgodnie z dobrymi praktykami CSS i zaleceniami specyfikacji W3C.
Pytanie 30

var obj1 = {     czescUlamkowa: 10,     czescCalkowita: 20,     oblicz: function) {...} } Kod przedstawiony powyżej jest zapisany w języku JavaScript. W podanej definicji obiektu, metodą jest element o nazwie

A. obj1
B. czescCalkowita
C. oblicz
D. czescUlamkowa
Wiesz co? W definicji obiektu w JavaScript, metoda to po prostu funkcja, która jest przypisana do jakiegoś klucza w obiekcie. Mamy tutaj obiekt obj1, który ma dwie właściwości: czescUlamkowa i czescCalkowita, a do tego jedną metodę, czyli oblicz. Metody to taki ważny temat w programowaniu obiektowym, bo pozwalają manipulować danymi, które są w obiekcie. W naszym przypadku, ta metoda oblicz może robić różne obliczenia, na przykład sumować te nasze właściwości. Można ją zdefiniować tak: obj1.oblicz = function() { return this.czescUlamkowa + this.czescCalkowita; }. Kiedy potem wywołasz obj1.oblicz(), dostaniesz wynik 30. To jest właśnie to, jak metody działają na danych obiektów i czemu są niezastąpione, zwłaszcza w JavaScript czy ECMAScript.
Pytanie 31

Dla których imion klauzula LIKE jest prawdziwa?

SELECT imie FROM mieszkancy WHERE imie LIKE 'o_%_a';
A. Oktawia, Oktawian, Olga
B. Oda, Oksana, Oktawia
C. Oksana, Oktawia, Olga
D. Oksana, Ola, Olga
Wybrana odpowiedź nie jest prawidłowa. Przeanalizujmy dokładnie wzorzec użyty w klauzuli LIKE, aby zrozumieć, które imiona faktycznie spełniają podany warunek. Wzorzec 'o_%_a' składa się z pięciu elementów: litery „o" na początku, znaku podkreślenia oznaczającego dokładnie jeden dowolny znak, symbolu procentu reprezentującego zero lub więcej dowolnych znaków, kolejnego znaku podkreślenia (znów dokładnie jeden znak) oraz litery „a" na końcu. Z tej struktury wynikają trzy warunki, które musi spełnić prawidłowe imię: musi zaczynać się od litery „o", kończyć się na literę „a" oraz mieć co najmniej cztery znaki długości. Ten ostatni warunek jest kluczowy i często pomijany - dwa znaki podkreślenia wymuszają obecność minimum dwóch znaków pomiędzy pierwszą a ostatnią literą. Dlatego imiona takie jak „Ola" czy „Oda", mimo że zaczynają się na „o" i kończą na „a", są zbyt krótkie - mają tylko trzy znaki. Z kolei „Oktawian" odpada, ponieważ kończy się na literę „n", nie „a". Prawidłowa odpowiedź to Oksana, Oktawia i Olga - każde z nich ma odpowiednią długość i właściwe litery na początku oraz końcu.
Pytanie 32

Jakie polecenie należy zastosować, aby cofnąć uprawnienia przyznane użytkownikowi?

A. DROP PRIVILEGES
B. REVOKE
C. REMOVE
D. GRANT NO PRIVILEGES
Polecenie REVOKE jest standardowym poleceniem w systemach zarządzania bazami danych, które służy do odebrania wcześniej przyznanych uprawnień użytkownikowi. Używając tego polecenia, administrator może skutecznie kontrolować dostęp do różnych zasobów w bazie danych. Na przykład, jeśli użytkownik A otrzymał uprawnienia do edytowania danych w tabeli 'Zamówienia', a administrator postanowi, że użytkownik A nie powinien mieć już takich uprawnień, może użyć polecenia REVOKE, aby je odebrać. W praktyce użycie REVOKE wygląda następująco: "REVOKE UPDATE ON Zamówienia FROM 'użytkownikA'". Dzięki temu podejściu administratorzy mogą zapewnić, że dostęp do wrażliwych danych jest odpowiednio zarządzany i zgodny z zasadami bezpieczeństwa danych. Dobrą praktyką jest regularne przeglądanie przyznanych uprawnień i ich aktualizacja w zależności od zmieniających się potrzeb organizacji oraz polityki zarządzania dostępem.
Pytanie 33

Poprawny zapis znacznika , za pomocą którego można umieścić na stronie internetowej obraz rys.jpg przeskalowany do szerokości 120 px i wysokości 80 px z tekstem alternatywnym "krajobraz" to

A. <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz">
B. <img src="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz">
C. <img image="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz">
D. <img href="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz">
Odpowiedź <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"> jest na pewno dobra! Używasz fajnego atrybutu 'src' do wskazania, skąd bierzesz obrazek, co jest super ważne. Atrybuty 'width' i 'height' też są dobrze ustawione, bo określają, jak duży ma być obrazek na stronie. To naprawdę przydaje się, zwłaszcza jak robimy responsywne strony. A ten 'alt', to świetny pomysł – daje tekst alternatywny, co bardzo pomaga osobom, które korzystają z czytników ekranu. Bez tego mogą nie wiedzieć, co jest na obrazku, a to jest spoko, bo dba o dostępność. Co do pikseli, używasz ich standardowo, ale pomyśl, że w CSS można też iść w procenty czy jednostki względne, żeby było jeszcze elastyczniej. W sumie, gdybyś chciał, mógłbyś bawić się CSS-em do stylizacji obrazów tła, co też sprawia, że wszystko lepiej się dopasowuje do różnych ekranów.
Pytanie 34

Znaczniki HTML <strong> oraz <em>, które służą do wyróżniania istotności tekstu, odpowiadają pod względem formatowania znacznikom

A. <u> oraz <sup>
B. <b> oraz <i>
C. <i> oraz <mark>
D. <b> oraz <u>
Znacznik HTML <strong> jest używany do oznaczenia tekstu, który jest ważny, podczas gdy <em> służy do podkreślenia, że tekst powinien być akcentowany w kontekście. Odpowiednikami tych znaczników, pod względem formatowania, są <b> oraz <i>. Znacznik <b> stosuje się do wyróżnienia tekstu, nadając mu pogrubienie, co zazwyczaj oznacza, że tekst jest istotny. Z kolei <i> używamy do kursywy, co również może wskazywać na akcentowanie lub wyróżnienie pewnych słów, jednak w sposób bardziej subtelny niż przy pomocy pogrubienia. W praktyce, stosując <strong> oraz <em>, dbamy o to, aby nasza treść była bardziej dostępna dla użytkowników, zwłaszcza dla osób korzystających z technologii wspomagających, takich jak czytniki ekranu. Stosowanie znaczników semantycznych zgodnie z dobrymi praktykami zapewnia lepszą interpretację treści przez wyszukiwarki, co może wpływać na SEO. Warto również pamiętać, że pomimo że <b> i <i> mają swoje zastosowania, znacznie lepiej jest używać <strong> i <em> w kontekście semantycznym, aby poprawić zrozumienie treści przez maszyny i użytkowników.
Pytanie 35

Wskaż warunek w języku JavaScript, który ma na celu sprawdzenie, czy przynajmniej jeden z poniższych przypadków jest spełniony: 1) dowolna naturalna liczba a jest liczbą trzycyfrową 2) dowolna liczba całkowita b jest liczbą ujemną

A. ((a>99)||(a<1000))&&(b<0)
B. ((a>99)||(a<1000))||(b<0)
C. ((a>99)&&(a<1000))&&(b<0)
D. ((a>99)&&(a<1000))||(b<0)
Warunek zapisany jako ((a>99)&&(a<1000))||(b<0) jest poprawny, ponieważ sprawdza dwa różne przypadki. Pierwsza część warunku, (a>99)&&(a<1000), zwraca prawdę, gdy a jest liczbą naturalną w zakresie od 100 do 999, co oznacza, że jest to liczba trzycyfrowa. Z kolei druga część, b<0, jest spełniona, gdy b jest liczbą całkowitą mniejszą od zera, co oznacza, że jest to liczba ujemna. Zastosowanie operatora logicznego '||' (OR) pozwala na spełnienie warunku, gdy przynajmniej jeden z dwóch przypadków jest prawdziwy. Użycie operatora '&&' (AND) w pierwszej części jest kluczowe, ponieważ musi być spełniony zarówno warunek większy niż 99, jak i mniejszy niż 1000, co pozwala na precyzyjne określenie, czy a jest liczbą trzycyfrową. Przykładowo, gdy a = 150, a b = -5, cały warunek zwróci prawdę z powodu drugiej części warunku. Na przeciwnym biegunie, jeśli a = 50, a b = 5, warunek zwróci fałsz, ponieważ ani a nie jest trzycyfrowe, ani b nie jest ujemne. Tego rodzaju warunki są powszechnie stosowane w programowaniu, aby weryfikować różne stany i wartości zmiennych w aplikacjach webowych i systemach informatycznych.
Pytanie 36

W języku CSS, aby zdefiniować marginesy zewnętrzne o wartościach: margines górny i dolny 20 px, lewy i prawy 40 px należy użyć kodu

A. margin: 20px 40px 40px 20px;
B. margin: 40px 20px;
C. margin: 20px 20px 40px 40px;
D. margin: 20px 40px;
Poprawny zapis margin: 20px 40px; wynika z tzw. skróconej (shorthand) składni własności margin w CSS. Gdy podajemy dwie wartości, przeglądarka interpretuje je zawsze w ten sam sposób: pierwsza wartość dotyczy marginesu górnego i dolnego (top i bottom), a druga wartość dotyczy marginesu lewego i prawego (left i right). Czyli dokładnie tak, jak w treści pytania: 20 px góra/dół i 40 px lewo/prawo. To jest zgodne ze specyfikacją CSS (CSS Box Model) i działa we wszystkich współczesnych przeglądarkach. Moim zdaniem warto zapamiętać ogólny schemat dla margin i padding: – 1 wartość: wszystkie cztery strony jednakowe (margin: 20px;) – 2 wartości: góra/dół, lewo/prawo (margin: 20px 40px;) – 3 wartości: góra, lewo/prawo, dół (margin: 10px 20px 30px;) – 4 wartości: góra, prawo, dół, lewo – zgodnie z ruchem wskazówek zegara (margin: 10px 20px 30px 40px;) W praktyce zapis z dwiema wartościami jest bardzo często używany w layoutach responsywnych, np. przy centrowaniu kontenera: .container { margin: 20px auto; width: 80%; }. Zamiast podawać osobno margin-top, margin-right, margin-bottom i margin-left, używamy jednego, czytelnego skrótu. To nie tylko skraca kod, ale też ułatwia jego późniejsze utrzymanie. Dobrą praktyką jest też świadome korzystanie z jednostek. W przykładach szkolnych często pojawiają się piksele, ale w prawdziwych projektach produkcyjnych często stosuje się rem, em czy jednostki procentowe, żeby łatwiej skalować interfejs. Sama zasada działania shorthand margin pozostaje jednak identyczna, niezależnie od jednostki. Jeśli rozumiesz ten mechanizm, dużo łatwiej będzie Ci później ogarniać spacing w bardziej złożonych layoutach i frameworkach CSS, typu Bootstrap czy Tailwind, które bazują na tych samych regułach box modelu.
Pytanie 37

Jaką treść komunikatu należy umieścić w kodzie PHP zamiast znaków zapytania?

$a = mysql_connect('localhost', 'adam', 'mojeHaslo');

if (!$a)
    echo "?????????????";
A. Rekord został pomyślnie dodany do bazy
B. Wybrana baza danych nie istnieje
C. Błąd połączenia z serwerem SQL
D. Błąd w trakcie przetwarzania zapytania SQL
Poprawna odpowiedź 'Błąd połączenia z serwerem SQL' jest właściwa, ponieważ funkcja mysql_connect() służy do nawiązywania połączenia z serwerem bazy danych MySQL. Jeśli połączenie nie powiedzie się, zwraca false. W takiej sytuacji należy poinformować użytkownika o nieudanym połączeniu. Jest to kluczowe w debugowaniu i zapewnianiu użytkownikowi zrozumiałych komunikatów błędów. W praktyce, połączenie z bazą danych jest podstawowym krokiem w wielu aplikacjach internetowych, a jego poprawna obsługa to standardowa praktyka branżowa. Współczesne podejście wymaga także użycia rozszerzenia mysqli lub PDO zamiast przestarzałej funkcji mysql_connect(). Jest to zalecane ze względu na lepsze wsparcie bezpieczeństwa i wydajności. Użycie funkcji mysqli_connect() pozwala na obsługę zarówno błędów połączenia, jak i zapytań SQL w sposób bardziej elastyczny i bezpieczny.
Pytanie 38

Co robi funkcja napisana w języku JavaScript?

function fun1(f)
{
  if(f < 0)
    f = f * (-1);
  return f;
}
A. zwrócenie wartości odwrotnej do f
B. wypisanie wartości bezwzględnej z f
C. zwrócenie wartości bezwzględnej z f
D. wypisanie wartości odwrotnej do f
Funkcja, którą podałeś w JavaScript, ma za zadanie zwrócić wartość bezwzględną z podanego argumentu f. Sprawdza, czy f jest mniejsze od zera, a jeśli tak, to mnoży je przez -1, co w praktyce oznacza, że zmienia znak liczby na dodatni. Jeśli wartość jest już dodatnia, to nic się nie dzieje. To wszystko jest zgodne z tym, jak definiujemy wartość bezwzględną, bo ta zawsze jest równa lub większa od zera. Z mojego doświadczenia, wartości bezwzględne są przydatne w różnych dziedzinach, jak matematyka czy analiza danych, gdzie zależy nam na wartościach liczbowych bez względu na to, czy są dodatnie, czy ujemne. Warto też wspomnieć, że JavaScript ma wbudowaną funkcję Math.abs(), która robi to samo i jest to naprawdę dobry wybór, bo ułatwia zrozumienie kodu i zmniejsza ryzyko błędów. Tworzenie takiej funkcji, jak w Twoim zadaniu, to świetny sposób na lepsze poznanie działania języka i manipulowania danymi.
Pytanie 39

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: left; } aside { float: left; }
B. nav { float: right; }
C. nav { float: right; } section { float: right; }
D. aside {float: left; }
Prawidłowa odpowiedź opiera się na tym, jak działają własności float w CSS i w jakiej kolejności przeglądarka renderuje elementy blokowe. Jeśli w dokumencie HTML kolejność znaczników to np. &lt;aside&gt;, potem &lt;section&gt;, a na końcu &lt;nav&gt;, to bez dodatkowego stylowania wszystkie trzy ustawią się pionowo, jeden pod drugim, w tej właśnie kolejności. Dodanie float zmienia sposób, w jaki elementy „odpływają” od normalnego przepływu dokumentu i jak układają się obok siebie. W stylu nav { float: right; } section { float: right; } sprawiamy, że zarówno nav, jak i section są przesuwane do prawej krawędzi kontenera, natomiast aside (bez float) pozostaje w normalnym przepływie, czyli z lewej strony. Ponieważ przeglądarka układa elementy w kolejności występowania w kodzie, najpierw wyrenderuje aside po lewej, potem section „odpłynie” w prawo, a na końcu nav też „odpłynie” w prawo, ustawiając się po prawej stronie, ale dalej od góry niż section. Efekt wizualny jest taki, że po lewej mamy aside, po prawej nav, a section ląduje między nimi, dokładnie tak jak było pokazane na filmie. Moim zdaniem to zadanie dobrze pokazuje, że przy floatach zawsze trzeba myśleć o trzech rzeczach naraz: kolejności elementów w HTML, kierunku „pływania” (left/right) oraz o tym, które elementy pozostawiamy w normalnym przepływie. W praktyce w nowoczesnych projektach częściej używa się flexboxa albo CSS Grid do takich układów, bo są czytelniejsze i mniej problematyczne. Przykładowo, zamiast kombinować z float, można by użyć display: flex; na kontenerze i ustawić order dla aside i nav. Float nadal jednak pojawia się w starszych layoutach i w zadaniach egzaminacyjnych, więc warto dobrze rozumieć jego zachowanie, choćby po to, żeby poprawnie modyfikować istniejące style lub naprawiać „rozjechane” układy w starszych projektach.
Pytanie 40

W skrypcie JavaScript użyto metody DOM getElementsByClassName('akapit'). Ta metoda odniesie się do akapitu

A. <p class="akapit">akapit4</p>
B. <p>akapit</p>
C. <p href="/akapit">akapit3</p>
D. <p id="akapit">akapit2</p>
Metoda DOM getElementsByClassName jest jedną z najważniejszych funkcji w JavaScript, która pozwala na selekcję elementów na stronie internetowej na podstawie ich klas CSS. W tym przypadku, odpowiedź <p class="akapit">akapit4</p> jest poprawna, ponieważ element ten ma przypisaną klasę "akapit", co czyni go bezpośrednim kandydatem do selekcji przez metodę getElementsByClassName('akapit'). Metoda ta zwraca kolekcję elementów (HTMLCollection), które mają podaną klasę, a następnie można z nimi pracować w kodzie JavaScript. Na przykład, możemy zmieniać ich style, zawartość lub dodawać zdarzenia. Dobrą praktyką jest stosowanie klas do stylizacji oraz manipulacji DOM, co pozwala na lepszą organizację kodu i zwiększa jego czytelność. Pamiętaj, że klasy są bardziej uniwersalne i elastyczne niż identyfikatory (ID), które powinny być unikalne na stronie. W przypadku konieczności stosowania metod do manipulacji elementami DOM, warto znać również inne metody, takie jak querySelector i querySelectorAll, które oferują bardziej zaawansowane opcje selekcji, umożliwiające wykorzystanie kombinacji klas, identyfikatorów i innych atrybutów.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej