Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 00:38
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 01:06

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jak można opisać przedstawiony obiekt w JavaScript?

var obiekt1 = {
  x: 0,
  y: 0,
  wsp: function() { ... }
}

A. dwiema metodami i jedną właściwością

B. dwiema właściwościami i jedną metodą

C. trzema właściwościami

D. trzema metodami

Obiekt w języku JavaScript to struktura danych, która przechowuje zbiór właściwości, gdzie każda właściwość jest parą klucz-wartość. W podanym przykładzie mamy obiekt o nazwie 'obiekt1' zdefiniowany za pomocą literału obiektowego. Składa się on z dwóch właściwości 'x' i 'y', które mają przypisane wartości liczby całkowitej zero oraz jednej metody 'wsp', która jest funkcją. Właściwości 'x' i 'y' są prostymi wartościami liczbowymi, a metoda 'wsp' jest zdefiniowana jako funkcja, co oznacza, że można ją wywoływać, aby wykonywać pewne operacje. Tego typu struktury są często używane w JavaScript do tworzenia obiektów reprezentujących dane, jak współrzędne punktów na płaszczyźnie. Dzięki możliwości definiowania metod, obiekty mogą wykonywać operacje na swoich danych, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego. Dzięki zrozumieniu tej struktury, programista może efektywnie zarządzać danymi i logiką aplikacji, stosując dobre praktyki takie jak enkapsulacja i modularność kodu.

Pytanie 2

Które z poniższego oprogramowania nie jest zaliczane do systemów zarządzania treścią (CMS)?

A. Mambo

B. Apache

C. WordPress

D. Joomla

Apache to popularny serwer HTTP, który jest odpowiedzialny za zarządzanie i dostarczanie stron internetowych do przeglądarek użytkowników. Choć Apache może być używany w połączeniu z systemami zarządzania treścią (CMS) takimi jak WordPress, Joomla czy Mambo, sam w sobie nie jest systemem CMS. Systemy zarządzania treścią, takie jak Joomla, WordPress i Mambo, są platformami, które umożliwiają użytkownikom łatwe tworzenie, edytowanie i zarządzanie treściami na stronach internetowych bez potrzeby posiadania zaawansowanej wiedzy programistycznej. Apache działa na poziomie serwera, obsługując żądania HTTP i wysyłając odpowiednie pliki, podczas gdy CMS zajmuje się strukturą treści, interfejsem użytkownika oraz zarządzaniem bazą danych. Ponadto, Apache zapewnia wsparcie dla różnych języków programowania oraz technologii webowych, ale nie oferuje funkcji zarządzania treścią, które są kluczowe dla systemów CMS. Dlatego odpowiedź na pytanie jest jednoznaczna – Apache nie jest systemem zarządzania treścią, lecz serwerem, który wspiera ich działanie.

Pytanie 3

Jaką wartość zwróci zapytanie z ramki wykonane na pokazanej tabeli? ```SELECT COUNT(DISTINCT wykonawca) FROM muzyka;```

A. 4

B. 0

C. 1

D. 3

Zapytanie SQL SELECT COUNTDISTINCT wykonawca) FROM muzyka; ma na celu zliczenie unikalnych wartości w kolumnie wykonawca tabeli muzyka. W tym przypadku w tabeli są trzy różne wartości w tej kolumnie: Czesław Niemen Stan Borys i Mikołaj Czechowski. Funkcja COUNTDISTINCT zwraca liczbę niepowtarzających się wykonawców co w tym zestawie danych daje wynik 3. Zrozumienie użycia funkcji COUNTDISTINCT jest kluczowe w analizie danych szczególnie gdy chcemy określić liczebność unikalnych elementów w dużych zbiorach danych. To podejście jest szeroko stosowane w raportowaniu i analizach biznesowych gdzie istotne jest zidentyfikowanie niepowtarzalnych wpisów na przykład liczby unikalnych klientów czy produktów w sklepie. Dobre praktyki w SQL obejmują używanie aliasów w celu zwiększenia czytelności zapytań oraz optymalizację wydajności przez właściwe indeksowanie kolumn które są często wykorzystywane w funkcjach zliczających.

Pytanie 4

Aby zrealizować przekierowanie 301, które przenosi użytkownika z jednego URL na inny, należy skonfigurować plik serwera Apache zwany

A. configuration.php

B. conf.php

C. .htaccess

D. apacheConf

Odpowiedzi conf.php, apacheConf oraz configuration.php nie są poprawne w kontekście ustawiania przekierowania 301 w serwerze Apache. conf.php nie jest standardowym plikiem konfiguracyjnym serwera Apache; zazwyczaj odnosi się do plików PHP, które mogą być używane w aplikacjach webowych, ale nie mają one funkcji związanej z konfiguracją serwera czy przekierowaniami. Pliki te mogą jedynie zawierać zmienne konfiguracyjne dla aplikacji, ale nie umożliwiają ustawienia reguł dla serwera. W przypadku apacheConf, nie istnieje standardowy plik o tej nazwie w konfiguracji Apache. Podstawową konfigurację serwera Apache można wykonywać w pliku httpd.conf lub w plikach .htaccess, ale nie w pliku o nazwie apacheConf. Ponadto, configuration.php to nazwa, która również nie odnosi się do standardowego pliku konfiguracji serwera Apache, a raczej może być używana w kontekście aplikacji opartych na PHP do przechowywania ustawień aplikacji. Żaden z wymienionych plików nie ma funkcji związanej z przekierowaniami 301, co czyni je nieodpowiednimi w tym kontekście.

Pytanie 5

W jaki sposób można ustawić w CSS wygląd hiperłącza, aby linki nieodwiedzone miały kolor żółty, a odwiedzone kolor zielony?

A. a:link {color: yellow;} a:visited{color: green;}

B. a:visited {color: yellow;} a:link{color: green;}

C. a:hover {color: green;} a:link{color: yellow;}

D. a:hover {color: yellow;} a:visited{color: green;}

Aby zdefiniować w języku CSS formatowanie hiperłączy, które różnią się kolorem w zależności od ich stanu (odwiedzone lub nieodwiedzone), należy zastosować odpowiednie selektory CSS. W standardzie CSS wyróżniamy kilka pseudo-klas, które pozwalają na stylizację linków: :link, :visited, :hover, oraz :active. Pseudo-klasa :link odnosi się do linków, które jeszcze nie zostały odwiedzone przez użytkownika, a jej stylizację możemy zdefiniować za pomocą a:link {color: yellow;}. Z kolei pseudo-klasa :visited odnosi się do linków, które zostały już odwiedzone, a ich kolor możemy ustawić jako zielony, co realizuje reguła a:visited {color: green;}. W ten sposób, gdy użytkownik przegląda stronę, linki, które jeszcze nie były klikane, będą wyświetlane w kolorze żółtym, natomiast te, które zostały odwiedzone, zmienią swój kolor na zielony. To podejście jest zgodne z zasadami dostępności i użyteczności w Internecie, a także spełnia wymagania WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), które zachęcają do jasnego oznaczania stanu linków. Przykład zastosowania CSS w pliku stylów może wyglądać następująco: .linki {text-decoration: none;} a:link {color: yellow;} a:visited {color: green;}. Takie podejście pozwala na intuicyjne odczytanie stanu linku przez użytkowników, co zwiększa komfort korzystania z serwisów internetowych.

Pytanie 6

Kompresja bezstratna pliku graficznego zapewnia

A. wyższą jakość

B. rozmiar większy niż w oryginale

C. mniejszą ilość warstw

D. oryginalną jakość grafiki

Kompresja bezstratna pliku graficznego to technika, która pozwala na zmniejszenie rozmiaru pliku graficznego bez utraty jakichkolwiek informacji wizualnych. Oznacza to, że po procesie kompresji, obraz zachowuje swoją pierwotną jakość, a wszystkie detale, kolory i tekstury pozostają nienaruszone. Przykładami formatów wykorzystujących kompresję bezstratną są PNG (Portable Network Graphics) oraz TIFF (Tagged Image File Format). W przypadku PNG, algorytm kompresji, znany jako DEFLATE, pozwala na efektywne zmniejszenie rozmiaru pliku poprzez usuwanie nadmiarowych danych bez wpływu na jakość obrazu. Kompresja bezstratna jest szczególnie ważna w dziedzinach, gdzie jakość grafiki ma kluczowe znaczenie, na przykład w druku, gdzie jakiekolwiek zniekształcenia mogłyby wpłynąć na finalny efekt. Umożliwia ona również edytowanie obrazów bez obawy o degradację jakości, co jest istotne w pracy z grafiką komputerową oraz fotografią. Dzięki temu technologia ta zyskuje na popularności wśród grafików i profesjonalistów zajmujących się obróbką zdjęć.

Pytanie 7

Zmienna należąca do typu integer lub int jest w stanie przechować

A. liczbę całkowitą

B. liczbę rzeczywistą

C. znak

D. ciąg znaków

Typ zmiennych integer, czyli int, jest super ważny w programowaniu, bo służy do przechowywania liczb całkowitych. To takie liczby, co nie mają części dziesiętnych. Jest sporo języków programowania, które go używają, na przykład C++, Java czy Python. Głównie dzięki nim możemy efektywnie przechowywać i operować na tych liczbach. Wartości tego typu mogą być różne w zależności od systemu, na przykład w 32-bitowym typ int przechowuje liczby od -2 147 483 648 do 2 147 483 647. Używamy liczb całkowitych w różnych algorytmach, zwłaszcza tam, gdzie liczy się precyzja, jak w zliczaniu elementów albo w operacjach matematycznych. W standardzie C99 mamy różne typy całkowite, co pomaga w dokładnym określeniu, co potrzebujemy. Moim zdaniem, ogarnięcie typu integer to podstawa dla każdego, kto chce coś programować, bo na tym buduje się operacje matematyczne i logiczne.

Pytanie 8

Dla dowolnego a z zakresu (0,99) celem funkcji napisanej w języku JavaScript jest
function fun(a)
{
    for(n=a; n <=100; n++)
    document.write(n);
    return(n);
}

A. zwrócenie liczb z zakresu a .. 99

B. wypisanie wartości zmiennej a i zwrócenie wartości zmiennej n

C. wypisanie liczb z zakresu a .. 100 oraz zwrócenie wartości zmiennej n

D. wypisanie liczb z zakresu a .. 99 oraz zwrócenie wartości 100

Funkcja napisana w JavaScript przewiduje iterację w celu wypisania liczb z przedziału ustalonego przez zmienną 'a' do 100. W kodzie zastosowano pętlę for, która zaczyna się od wartości a, a kończy na 100. Wartość zmiennej 'n' jest używana jako iterator, zaczynając od 'a' i zwiększając się o 1 w każdym obiegu pętli, aż osiągnie 100. Warto zauważyć, że funkcja wykorzystuje metodę 'document.write()', która służy do zapisywania danych na stronie internetowej. Po zakończeniu iteracji funkcja zwraca wartość zmiennej 'n', co w kontekście tego zadania oznacza, że zwróci ona wartość 101, ponieważ po ostatniej iteracji n przekroczy wartość 100. Przykład użycia tej funkcji w praktyce może obejmować generowanie dynamicznych treści na stronach internetowych, które wymagają wyświetlenia zakresu wartości liczbowych. Warto również dodać, że zgodnie z aktualnymi standardami JavaScript, kod mógłby być bardziej elegancko zapisany, wykorzystując np. funkcję 'console.log()' zamiast 'document.write()', co jest bardziej zalecane w nowoczesnym podejściu do programowania w JavaScript.

Pytanie 9

Tabela filmy zawiera klucz główny id oraz klucz obcy rezyserID. Tabela reżyserzy posiada klucz główny id. Obie tabele są powiązane relacją jeden do wielu, gdzie strona reżyserzy jest po stronie jeden, a filmy po stronie wiele. Aby wykonać kwerendę SELECT łączącą tabele filmy i reżyserzy, należy użyć zapisu

A. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserzyID=rezyserzy.id ...

B. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id=rezyserzy.filmyID ...

C. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.filmyID ...

D. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id=rezyserzy.id ...

Wybór niepoprawnej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia co do relacji między tabelami i ich kluczami. W pierwszej opcji, warunek łączenia jest błędny, ponieważ użyto 'filmy.id' zamiast 'filmy.rezyserID'. Klucz główny 'id' w tabeli 'filmy' nie jest powiązany z kluczem głównym w tabeli 'rezyserzy', co prowadzi do nieprawidłowego łączenia. W drugiej opcji, podobnie jak w pierwszej, jest błędne odniesienie, ponieważ 'filmy.filmyID' nie istnieje jako klucz w tabeli 'filmy', co skutkuje niezgodnością, ponieważ 'filmy' nie powinny mieć klucza o takiej nazwie. Rozważając kolejną odpowiedź, zauważamy, że 'filmy.rezyserzyID' również jest niewłaściwe, ponieważ nie jest zgodne z definicją kluczy obcych, które powinny odnosić się do 'rezyserID'. Każda z tych niepoprawnych odpowiedzi nie tylko prowadzi do błędnych wyników, ale także narusza zasady normalizacji bazy danych, co może skutkować problemami z integralnością oraz błędami w analizach danych.

Pytanie 10

Którego formatu należy użyć do zapisu zdjęcia z kompresją stratną?

A. PNG

B. JPEG

C. GIF

D. PCX

Wybór formatu GIF, PNG lub PCX zamiast JPEG wskazuje na niepełne zrozumienie różnic między typami kompresji stosowanymi w grafice rastrowej. GIF (Graphics Interchange Format) jest formatem, który obsługuje kompresję bezstratną, co oznacza, że nie traci jakości przy zapisywaniu, ale jest ograniczony do 256 kolorów. Z tego powodu nie jest odpowiedni do zapisu złożonych obrazów lub zdjęć, gdzie wymagane są szersze gamy kolorów. Z kolei PNG (Portable Network Graphics) również stosuje kompresję bezstratną, co sprawia, że jest idealny dla obrazów z przezroczystością oraz dla grafik, w których każdy szczegół jest istotny, na przykład w przypadku logotypów. Jednak PNG nie jest optymalnym wyborem do przechowywania zdjęć ze względu na większe rozmiary plików w porównaniu do JPEG. Co więcej, format PCX, będący starszym formatem graficznym, jest rzadko używany w nowoczesnych aplikacjach i ma ograniczone wsparcie dla kolorów oraz kompresji, co czyni go mało praktycznym rozwiązaniem. Kluczowym błędem jest brak zrozumienia, że JPEG został stworzony z myślą o zastosowaniach, w których rozmiar pliku ma kluczowe znaczenie, a niewielka utrata jakości jest akceptowalna. W sytuacjach wymagających zachowania pełnej jakości obrazu lepszym wyborem mogą być formaty bezstratne, ale nie są one odpowiednie dla zadań, gdzie kompresja i szybkość są kluczowe.

Pytanie 11

Który z zaprezentowanych kodów HTML sformatuje tekst zgodnie z podanym wzorem?
Uwaga: słowo "stacji" jest napisane większą czcionką niż pozostałe wyrazy w tej linijce)

Lokomotywa

Stoi na stacji lokomotywa ...

A. <h1>Lokomotywa</h1> <p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

B. <p><small>Lokomotywa</small></p> <p>Stoi na <big>stacji<big> lokomotywa ...</p>

C. <h1>Lokomotywa</h1> <p>Stoi na <big>stacji lokomotywa ...</p>

D. <h1>Lokomotywa</h1> <p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

Poprawny kod dokładnie odtwarza wzór: nagłówek poziomu pierwszego <h1> z tekstem „Lokomotywa” oraz akapit <p>, w którym tylko słowo „stacji” jest wyróżnione większym rozmiarem za pomocą znacznika <big>. Dzięki temu przeglądarka powiększa wyłącznie ten jeden wyraz, a reszta zdania zachowuje standardowy rozmiar czcionki wynikający z kaskady CSS lub domyślnych ustawień. Struktura dokumentu jest też logiczna: tytuł w <h1>, treść w akapicie, bez zbędnego mieszania poziomów nagłówków. W praktyce taki zapis dobrze pokazuje, jak selektywnie formatować tekst wewnątrz akapitu – możemy objąć znacznikiem <big> tylko fragment, podobnie jak używa się <strong> albo <em> do wyróżniania pojedynczych słów. W nowoczesnych projektach zamiast <big> zaleca się raczej stosowanie CSS, np. <span class="wiekszy">stacji</span> i w CSS: .wiekszy { font-size: 1.2em; }. Daje to większą kontrolę nad wyglądem i jest zgodne z aktualnymi standardami W3C, bo <big> jest znacznikiem przestarzałym (deprecated). Mimo to, z punktu widzenia tego zadania, kluczowe jest zrozumienie, że tag musi dokładnie obejmować tylko słowo, które ma być powiększone, oraz że znacznik musi być poprawnie zamknięty. Taka precyzyjna selekcja fragmentu tekstu to podstawa przy formatowaniu treści w HTML i późniejszym stylowaniu w CSS.

Pytanie 12

W SQL, aby dokonać zmiany w strukturze tabeli, na przykład dodać lub usunąć kolumnę, powinno się użyć polecenia

A. DROP TABLE

B. TRUNCATE

C. ALTER TABLE

D. UPDATE

Wybór poleceń takich jak 'UPDATE', 'TRUNCATE' czy 'DROP TABLE' wskazuje na nieporozumienia dotyczące ich zastosowania w kontekście zmiany struktury tabeli. 'UPDATE' jest używane do modyfikacji danych już istniejących w tabeli, a nie do zmiany jej struktury. Umożliwia aktualizację wartości w kolumnach, jednak nie wpływa na same kolumny czy ich definicje. 'TRUNCATE' służy do szybkiego usuwania wszystkich rekordów z tabeli, ale nie można go używać do zmiany struktury tabeli ani do usunięcia kolumn. Tego typu operacja nie tylko nie jest możliwa, ale także wymaga innego podejścia niż modyfikacja struktury. Z kolei 'DROP TABLE' całkowicie usuwa tabelę i wszystkie jej dane, co jest drastycznym krokiem, gdyż skutkuje utratą wszystkich informacji w niej zawartych. Wybór tych poleceń wskazuje na typowe błędy myślowe związane z zamianą operacji na danych z operacjami na strukturze bazy danych. W praktyce, modyfikacje struktury tabel powinny być zawsze przemyślane i zaplanowane, aby zachować integralność danych oraz zgodność z wymaganiami aplikacyjnymi.

Pytanie 13

Na ilustracji przedstawiono strukturę bloków na stronie internetowej. Który z poniższych fragmentów CSS odpowiada takim ustawieniom? (Dla uproszczenia pominięto właściwości dotyczące koloru tła, wysokości oraz czcionki)

A. #pierwszy {float:left; width:30%; } #drugi {clear:both; width:70%; } #trzeci {float:left; width:70%; } #czwarty {clear:both; }

B. #pierwszy {float:left; width:30%;} #drugi {float:left; width:70%;} #trzeci {float:left; width:70%;} #czwarty {clear:both; }

C. #pierwszy { width: 30%; } #drugi { width: 70%; } #trzeci { width: 70%; } #czwarty { width: 100%; }

D. #pierwszy{float:left; width:30%;} #drugi {clear:both; width:70%;} #trzeci {clear:both; width:70%;} #czwarty {float:left; width:100%;}

Inne odpowiedzi wykorzystują niewłaściwe zastosowanie właściwości float oraz clear, co skutkuje nieprawidłowym wyświetlaniem elementów na stronie. Użycie clear:both dla elementów, które powinny być wyświetlane w tej samej linii co inne elementy, powoduje, że te elementy są przesuwane do nowej linii, co nie jest zgodne z zamierzonym układem. Clear:both powinno być stosowane w celu zakończenia efektu float i rozpoczęcia nowego wiersza dla elementów, które mają być poniżej tych unoszących się. Ponadto brak użycia float przy elementach takich jak #drugi i #trzeci oznacza, że nie będą one ułożone w jednej linii, co jest kluczowe dla zaawansowanego rozplanowania przestrzeni na stronie. Niepoprawne użycie tych właściwości może prowadzić do niezgodności w różnych przeglądarkach, co jest częstym błędem w projektowaniu stron. Wiedza o tym, jak i kiedy stosować float oraz clear, jest niezbędna w tworzeniu funkcjonalnych i estetycznych layoutów. Zrozumienie właściwego użycia tych mechanizmów pozwala na unikanie problemów związanych z układem strony, szczególnie w kontekście responsywności i kompatybilności z różnymi urządzeniami. Dlatego ważne jest, aby dobrze zrozumieć zasady relacji między elementami, aby tworzyć bardziej złożone struktury stron internetowych, które są zgodne z obecnymi standardami web developmentu.

Pytanie 14

Co należy zrobić przed rozpoczęciem pętli, by zapewnić poprawne działanie przedstawionego kodu JavaScript?

var text;
for( var i = 0; i < tab.length; i++){
    text += tab[i] + "<br>";
}

A. Sprawdzić rozmiar tabeli tab

B. Zainicjować zmienną text

C. Zadeklarować zmienną i

D. Zweryfikować, czy text ma typ string

Deklaracja zmiennej i jest już zawarta w nagłówku pętli for co czyni ją poprawną konstrukcją w kontekście iteracyjnego dostępu do elementów tablicy. Sprawdzanie typu zmiennej text przed pętlą mogłoby mieć znaczenie jedynie w szczególnych przypadkach gdyby istniała niepewność co do rodzaju danych z jakimi program ma do czynienia jednak w kontekście zadania najistotniejsze jest zapewnienie że zmienna ta jest zainicjowana. Rozmiar tablicy tab jest sprawdzany w warunku pętli for co stanowi standardową praktykę w celu uniknięcia przekroczenia granic tablicy lecz operacja ta nie ma wpływu na poprawność działania zmiennej text i jej przetwarzanie w pętli. Typowe błędy myślowe w zakresie inicjalizacji zmiennych to pomijanie tego kroku z założeniem że zmienne są automatycznie ustawiane na wartość domyślną co w przypadku JavaScript jest mylące podobnie jak błędne założenie że deklaracja zmiennej i jest opcjonalna przy iteracjach co prowadzi do trudno wykrywalnych błędów w dużych kodach. Kluczowym wnioskiem jest zrozumienie że inicjalizacja zmiennej jest fundamentem poprawnej i bezpiecznej obsługi danych w cyklu programistycznym.

Pytanie 15

Algorytm pokazany na ilustracji można zapisać w języku JavaScript przy użyciu instrukcji

A. for(i = 0; i > 10; i++)

B. var i = 0; while(i <= 10) i += 2

C. var i = 0; do i++; while(i > 10)

D. var i = 0; do i = i + 2; while(i < 10)

Odpowiedź var i = 0 while(i <= 10) i += 2; jest poprawna, ponieważ reprezentuje poprawną implementację pętli while w języku JavaScript, która odzwierciedla logikę przedstawioną na rysunku. Kluczowym elementem jest inicjalizacja zmiennej i, ustawiając ją na 0. Następnie pętla while jest używana do sprawdzenia warunku i <= 10, co oznacza, że dopóki ten warunek jest spełniony, blok pętli będzie wykonywany. W każdym cyklu wartość i jest zwiększana o 2 za pomocą wyrażenia i += 2. Jest to typowy sposób iteracji w JavaScript, który pozwala na kontrolowaną manipulację zmienną kontrolującą pętlę. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ zapewnia przejrzystość kodu i łatwość jego późniejszej modyfikacji. W praktycznych zastosowaniach, takie struktury są często używane w sytuacjach, gdy potrzebujemy przetworzyć dane w określonym zakresie, np. iterując przez elementy tablicy co drugi element. Zastosowanie pętli while z odpowiednim warunkiem umożliwia precyzyjną kontrolę nad przebiegiem iteracji, co jest kluczowe w programowaniu aplikacji i skryptów.

Pytanie 16

Na ilustracji przedstawiono rezultat stosowania stylów CSS oraz odpowiadający mu kod HTML, który generuje ten przykład. Przyjmując, że marginesy wewnętrzne mają wartość 50 px, natomiast zewnętrzne wynoszą 20 px, styl CSS dla tego obrazu wygląda następująco

A. Odpowiedź C

B. Odpowiedź A

C. Odpowiedź B

D. Odpowiedź D

Odpowiedź C jest poprawna, ponieważ zdefiniowany styl CSS zawiera wszystkie elementy odpowiadające przedstawionemu formatowaniu obrazu. Styl ten określa kolor tła jako Teal, co jest zgodne z opisem wizualnym obrazu. Dodatkowo zastosowanie solidnej czarnej ramki o grubości 4 pikseli odpowiada profesjonalnym standardom, które zapewniają wyraźne oddzielenie obrazu od reszty treści przez wyróżnienie go. Zastosowanie marginesów zewnętrznych o wartości 20 pikseli oraz wewnętrznych paddingów o wartości 50 pikseli jest zgodne z podanym założeniem, co pozwala na właściwe umiejscowienie obrazu na stronie, dając przestrzeń wokół i wewnątrz elementu. Dbałość o takie szczegóły jest kluczowa dla tworzenia responsywnych i estetycznych stron internetowych. Praktyczne stosowanie tego typu stylizacji umożliwia poprawienie czytelności oraz przyciąga uwagę użytkowników na znaczące elementy strony. Warto przy tym pamiętać o zasadzie KISS (Keep It Simple, Stupid), która zachęca do utrzymywania prostoty w projektach, co nie tylko ułatwia ich tworzenie ale też późniejsze utrzymanie.

Pytanie 17

Programista stworzył pętlę w języku C++ mającą na celu obliczenie wartości 5! (5! = 1 * 2 * 3 * 4 * 5). Niestety, popełnił błąd logiczny polegający na tym, że

int a = 1;
for (int i = 1; i < 5; i++)
{
    a = a * i;
}
cout << a;

A. w drugim warunku pętli powinno być porównanie i < 6 zamiast i < 5

B. parametr i pętli powinien być inicjowany wartością 0, a nie 1

C. zmienna a powinna być ustawiona na 0 zamiast 1

D. parametr i pętli powinien być zmniejszany zamiast zwiększany

Pętla for w języku C++ jest często używana do wykonywania określonej liczby iteracji. W przypadku obliczania silni liczby 5, czyli 5!, iteracja powinna przebiegać od 1 do 5 włącznie, co oznacza, że zmienna sterująca i powinna przyjąć wartości 1, 2, 3, 4 i 5. Dlatego warunek zakończenia pętli powinien być zapisany jako i <= 5 lub alternatywnie i < 6. W zestawie egzaminacyjnym podano kod z warunkiem i < 5, co powoduje, że pętla kończy się przy czwartej iteracji, a ostatnia potrzebna mnożenie przez 5 nie jest wykonane. Poprawnym rozwiązaniem problemu jest zmiana warunku na i < 6. Przykład praktyczny: przy obliczaniu silni w programach obliczeniowych często stosujemy pętlę o poprawnym zakresie, co jest kluczowe dla uzyskania prawidłowych wyników. Ponadto, w kontekście dobrych praktyk programistycznych, warto zawsze dokładnie analizować warunki pętli, aby uniknąć nieoczekiwanych błędów logicznych, które mogą prowadzić do niepoprawnych wyników końcowych.

Pytanie 18

W SQL wykonano poniższe instrukcje GRANT. Kto będzie miał prawa do przeglądania oraz modyfikacji danych?

GRANT ALL ON firmy TO 'admin'@'localhost';
GRANT ALTER, CREATE, DROP ON firmy TO 'anna'@'localhost';
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON firmy TO 'tomasz'@'localhost';

A. Tylko Tomasz

B. Adam i Anna

C. Tomasz i Anna

D. Tomasz i Adam

Prawidłowa odpowiedź to Tylko Tomasz ponieważ polecenie GRANT SELECT INSERT UPDATE ON firmy TO 'tomasz'@'localhost' przyznaje Tomaszowi uprawnienia do przeglądania danych i ich zmiany w bazie danych firmy. Uprawnienia SELECT INSERT i UPDATE są wystarczające do przeglądania i modyfikowania danych. SELECT pozwala na odczyt danych z tabeli INSERT umożliwia dodawanie nowych rekordów a UPDATE pozwala na modyfikację istniejących danych. To przyznaje Tomaszowi pełną kontrolę nad przeglądaniem i aktualizacją danych. Inni użytkownicy jak Anna czy Adam nie posiadają wszystkich tych uprawnień. Anna ma jedynie uprawnienia ALTER CREATE i DROP co pozwala na zmianę struktury bazy danych ale nie na przeglądanie i edytowanie danych. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe w administracji bazami danych gdyż precyzyjne zarządzanie uprawnieniami użytkowników zapewnia bezpieczeństwo danych i efektywność działania systemu. Tomasz dzięki przyznanym uprawnieniom może efektywnie zarządzać danymi co jest ważnym aspektem w kontekście zarządzania bazami danych w organizacji.

Pytanie 19

Który z poniższych typów plików jest plikiem rastrowym?

A. CDR

B. SWF

C. TIFF

D. SVG

Wybór innych formatów plików, takich jak SVG, SWF czy CDR, wskazuje na nieporozumienia dotyczące klasyfikacji formatów graficznych. SVG (Scalable Vector Graphics) to wektorowy format graficzny, który umożliwia tworzenie grafiki opartej na matematycznych kształtach, co czyni go idealnym do tworzenia logo i ikon. Jego elastyczność i skalowalność są kluczowe w projektach, gdzie jakość obrazu musi być zachowana niezależnie od rozmiaru. Natomiast SWF (Shockwave Flash) był używany do animacji i interaktywnych aplikacji w internecie, ale nie jest formatem graficznym w tradycyjnym sensie, a jego użyteczność spadła wraz z deprecjacją technologii Flash. CDR to natomiast format pliku stworzony przez CorelDRAW, który jest narzędziem do tworzenia grafiki wektorowej. Wybierając te formaty jako odpowiedzi, można mylnie zinterpretować, że są one związane z grafiką rastrową, podczas gdy każdy z nich ma inną specyfikę i zastosowanie. Zrozumienie różnicy między formatami rastrowymi a wektorowymi jest kluczowe dla każdego, kto pracuje z grafiką komputerową. Typowe błędy w myśleniu obejmują mylenie grafiki wektorowej z rastrową lub błędne przypisanie funkcji do formatów, co prowadzi do nieoptymalnych wyborów w kontekście projektowania graficznego.

Pytanie 20

Która metoda obiektu location w języku JavaScript pozwala na zamianę aktualnego dokumentu na dokument z adresu podanego w parametrze metody?

A. replace();

B. reaload();

C. open();

D. close();

Metoda replace() obiektu location w JavaScript jest kluczowym narzędziem umożliwiającym zastąpienie bieżącego dokumentu nowym dokumentem wskazywanym przez zdefiniowany adres URL. Kiedy używamy location.replace(url), przeglądarka ładuje nowy dokument z podanego adresu, a bieżąca strona nie pozostaje w historii przeglądania, co oznacza, że użytkownik nie może wrócić do niej za pomocą przycisku "wstecz". Jest to szczególnie użyteczne w scenariuszach, gdy chcemy uniknąć zbędnego gromadzenia historii, na przykład w aplikacjach jednoskalowych (SPA), gdzie nawigacja pomiędzy różnymi widokami powinna być płynna. Przykładowo, po zalogowaniu użytkownika, można przekierować go na stronę główną aplikacji, używając location.replace('/home'). Warto również wspomnieć, że stosowanie tej metody jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie UX, gdyż pozwala na lepsze zarządzanie historią przeglądarki, co może poprawić doświadczenia użytkownika.

Pytanie 21

Baza danych zawiera tabelę uczniowie z kolumnami: imie, nazwisko, klasa. Jakie polecenie SQL powinno być użyte, aby wyświetlić imiona i nazwiska uczniów, których nazwiska zaczynają się na literę M?

A. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie ORDER BY nazwisko = "M%"

B. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie WHERE nazwisko IN "M%"

C. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie WHERE nazwisko LIKE "M%"

D. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie ORDER BY nazwisko IN "M%"

Wybór opcji SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie WHERE nazwisko LIKE "M%" jest poprawny, ponieważ używa klauzuli WHERE do filtrowania rekordów na podstawie warunków. Operator LIKE pozwala na wyszukiwanie wzorców w danych tekstowych, a symbol % jest używany jako wildcard, co oznacza, że zastępuje dowolny ciąg znaków. Dzięki temu zapytanie zwraca wszystkich uczniów, których nazwiska zaczynają się na literę M. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w SQL, gdzie klauzula WHERE jest fundamentalnym elementem selekcji danych. W praktyce, gdy chcemy wyszukiwać dane w bazach danych, użycie LIKE w połączeniu z symbolami wieloznacznymi (takimi jak %) jest powszechną techniką, stosowaną w aplikacjach webowych i systemach zarządzania danymi. Przykładowo, w systemie szkolnym, takie zapytanie może być używane do generowania listy uczniów w celu wysyłania powiadomień lub gromadzenia informacji o postępach w nauce.

Pytanie 22

W języku PHP przeprowadzono operację przedstawioną w ramce. Jak można postąpić, aby wyświetlić wszystkie wyniki tego zapytania?

$tab = mysqli_query($db, "SELECT imie FROM Osoby WHERE wiek < 18");

A. zastosować pętlę z poleceniem mysqli_fetch_row

B. zaindeksować zmienną tab, tab[0] to pierwsze imię

C. pokazać zmienną $db

D. użyć polecenia mysql_fetch

Prawidłowa odpowiedź dotyczy zastosowania pętli z poleceniem mysqli_fetch_row. W języku PHP przy pracy z bazą danych MySQL wykorzystujemy bibliotekę mysqli, która oferuje funkcje pozwalające na manipulację danymi. Funkcja mysqli_query wykonuje zapytanie SQL na połączeniu z bazą danych, zwracając wynik w postaci obiektu typu mysqli_result. Aby pobrać wszystkie wiersze wyników, konieczne jest zastosowanie pętli, która iteruje przez każdy wiersz zwracany przez zapytanie. Funkcja mysqli_fetch_row jest używana do pobrania kolejnego wiersza z wyniku jako tablicy numerycznej. Przykładowy kod mógłby wyglądać następująco while ($row = mysqli_fetch_row($tab)) { echo $row[0]; } co pozwala na wyświetlenie imion wszystkich osób poniżej 18 roku życia. Praktyczne podejście polega na iteracyjnej obsłudze wyników zapytań, co jest zgodne z branżowymi standardami. Takie rozwiązanie umożliwia dynamiczne przetwarzanie danych w czasie rzeczywistym zwiększając elastyczność aplikacji. Dodatkowo warto pamiętać o odpowiednim zarządzaniu zasobami, takim jak zamknięcie połączenia z bazą danych po zakończeniu operacji. To podejście podkreśla znaczenie efektywnego zarządzania danymi w aplikacjach webowych.

Pytanie 23

Czy możliwa jest przedstawiona transformacja obrazu rastrowego dzięki funkcji?

A. barwienie

B. odcienie szarości

C. ustawienia jasności i kontrastu

D. zmniejszenie liczby kolorów

Redukcja kolorów polega na zmniejszeniu liczby kolorów w obrazie, co jest często stosowane w celu optymalizacji plików graficznych do użytku w Internecie. Zasadniczo polega to na kompresji palety kolorów, aby zmniejszyć rozmiar pliku przy jednoczesnym zachowaniu możliwie najlepszej jakości obrazu. Desaturacja natomiast odnosi się do zmniejszenia intensywności kolorów w obrazie, co skutkuje przekształceniem go w obraz czarno-biały lub w odcieniach szarości. Jest to technika używana do tworzenia stylowych efektów monochromatycznych lub do uzyskania klasycznego wyglądu fotografii. Zmiana jasności i kontrastu wpływa na ogólną luminancję obrazu oraz różnicę między najjaśniejszymi i najciemniejszymi fragmentami. Jest to przydatne w przypadku korekty zdjęć, aby wyeksponować detale lub poprawić czytelność obrazu. Typowym błędem jest mylenie tych technik z barwieniem, ponieważ każda z nich ma inne zastosowanie i wpływ na obraz. W przypadku przedstawionej transformacji kluczowe było użycie barwienia, które w sposób bezpośredni zmieniło kolory w obrazie na wybraną jednolitą barwę, co nie może być osiągnięte poprzez zastosowanie desaturacji, redukcji kolorów ani korekty jasności i kontrastu. Zrozumienie różnic między tymi technikami jest istotne dla efektywnego wykorzystania ich w pracy z grafiką komputerową, szczególnie w kontekście projektowania i edycji wizualnej, gdzie precyzja w doborze i modyfikacji kolorów jest kluczowa dla osiągnięcia zamierzonych efektów artystycznych i technicznych.

Pytanie 24

Aby stworzyć relację jeden do wielu, w tabeli po stronie wiele, co należy zdefiniować?

A. klucz obcy wskazujący na klucz obcy tabeli po stronie jeden

B. klucz sztuczny odnoszący się do kluczy podstawowych obu tabel

C. klucz obcy wskazujący na klucz podstawowy tabeli po stronie jeden

D. klucz podstawowy wskazujący na klucz podstawowy tabeli po stronie jeden

W relacji jeden do wielu, klucz obcy w tabeli po stronie wiele jest kluczowym elementem, który wskazuje na klucz podstawowy tabeli po stronie jeden. Dzięki temu możliwe jest powiązanie wielu rekordów w tabeli 'wiele' z jednym rekordem w tabeli 'jeden', co jest fundamentalnym aspektem modelowania relacyjnych baz danych. Klucz obcy zapewnia integralność referencyjną, co oznacza, że każda wartość klucza obcego w tabeli 'wiele' musi odpowiadać istniejącemu kluczowi podstawowemu w tabeli 'jeden'. Przykładem może być sytuacja, w której mamy tabelę 'Klienci' i tabelę 'Zamówienia'. W tabeli 'Zamówienia' klucz obcy 'ID_Klienta' wskazuje na 'ID' w tabeli 'Klienci', co pozwala na przypisanie wielu zamówień do jednego klienta. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, klucze obce powinny być odpowiednio zindeksowane, co pozwala na szybsze zapytania oraz efektywniejsze przetwarzanie danych.

Pytanie 25

W C++ stworzono zmienną: char zm1;. Jak można przypisać do niej wartość, zgodnie ze składnią tego języka?

A. zm1[2] = 32

B. zm1 = 'w'

C. zm1 = "wiadro"

D. zm1 == 0x35

Odpowiedź 'zm1 = 'w';' jest prawidłowa, ponieważ w języku C++ zmienna typu char służy do przechowywania pojedynczego znaku. Przypisując wartość 'w', używamy pojedynczych apostrofów, co jest zgodne z syntaktyką C++. Przykładowo, możemy wykorzystać tę zmienną w programie do przechowywania litery, która następnie będzie mogła być użyta w różnych operacjach, takich jak wyświetlenie na ekranie czy do porównań. W dobrych praktykach programowania ważne jest, aby zmienne były odpowiednio zdefiniowane i przypisywane zgodnie z ich typami. Użycie char jest zalecane w sytuacjach, gdy potrzebujemy efektywnego przechowywania znaków, co jest kluczowe w optymalizacji pamięci. Innym przykładem może być tworzenie prostych gier tekstowych, w których każdy znak ma swoje znaczenie i wpływa na logikę gry. Oprócz tego, warto wspomnieć, że w C++ istnieją różne typy danych do przechowywania tekstów, jak string, ale dla pojedynczych znaków char jest najodpowiedniejszym typem.

Pytanie 26

W języku JavaScript zapis ```x = przedmiot.nazwa();``` oznacza, że

A. nazwa jest właściwością obiektu przedmiot.

B. nazwa jest polem klasy przedmiot.

C. zmienna x będzie przechowywać wynik działania funkcji przedmiot.

D. zmienna x będzie przechowywać wynik działania metody nazwa.

Twoja odpowiedź jest poprawna. W języku JavaScript, zapis 'x = przedmiot.nazwa();' oznacza wywołanie metody 'nazwa' na obiekcie 'przedmiot' i przypisanie zwróconego przez nią wyniku do zmiennej 'x'. Metoda to funkcja zdefiniowana w kontekście obiektu. Ten zapis jest stosowany, gdy chcesz wykonać określone działanie na obiekcie i przechować wynik dla dalszego użycia. Jest to zgodne ze standardami i dobrymi praktykami JavaScript, które zalecają wykorzystywanie metod obiektów do manipulacji ich stanem. Dzięki temu, kod jest bardziej zorganizowany, czytelny i łatwiejszy do utrzymania.

Pytanie 27

W języku HTML, aby nadać dokumentowi tytuł "Moja strona", który będzie wyświetlany na zakładce przeglądarki internetowej, należy posłużyć się zapisem

A. <meta title="Moja strona">

B. <head>Moja strona</head>

C. <title>Moja strona</title>

D. <meta name="title" content="Moja strona" />

Element <title> jest absolutnie podstawą, jeśli chodzi o definiowanie tytułu strony w HTML. Umieszcza się go zawsze wewnątrz sekcji <head>, a jego zawartość jest tym, co wyświetla się na karcie przeglądarki. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które – choć wydają się drobiazgiem – mają duży wpływ na użyteczność i pozycjonowanie strony. Jeśli budujesz własną stronę lub pracujesz przy większym projekcie, warto pamiętać, żeby tytuł był unikalny i możliwie krótki, bo to właśnie on pojawia się również w wynikach wyszukiwania Google. Organizacje takie jak W3C wyraźnie podkreślają, że <title> jest wymagany w każdym dokumencie HTML5. Często też spotykałem się z przypadkami, gdzie ktoś zapominał o tym tagu i potem dziwił się, że przeglądarka pokazuje „Untitled” albo po prostu adres URL na pasku zakładki. Z praktyki – zawsze warto od razu na początku pracy nad stroną ustawić sensowny tytuł, bo potem łatwo o tym zapomnieć. A jak już masz kilka kart z otwartymi projektami, czy klient patrzy na podgląd w wyszukiwarce – profesjonalnie przygotowany tytuł robi robotę. Pamiętaj też, że <title> nie jest miejscem na wrzucanie dodatkowego kodu HTML, tylko sam tekst. Prosta sprawa, a oszczędza potem sporo nerwów.

Pytanie 28

Które ze znaczników HTML umożliwią wyświetlenie na stronie tekstu w jednym wierszu, jeżeli żadne formatowanie CSS nie zostało zdefiniowane?

Dobre strony mojej strony

A. <span>Dobre strony </span><span style=”letter-spacing:3px”>mojej strony</span>

B. <p>Dobre strony </p><p style=”letter-spacing:3px”>mojej strony</p>

C. <div>Dobre strony </div><div style=”letter-spacing:3px”>mojej strony</div>

D. <h3>Dobre strony </h3><h3 style=”letter-spacing:3px”>mojej strony</h3>

Niestety, Twoja odpowiedź nie była prawidłowa. Wybrałeś jedną z odpowiedzi zawierających znaczniki blokowe: <p>, <h3> lub <div>. Te znaczniki domyślnie zaczynają nowy wiersz przed i po swoim zakończeniu, co oznacza, że tekst zawarty w kolejnych takich znacznikach będzie wyświetlany w oddzielnych wierszach. To jest dobre podejście, kiedy chcemy utworzyć strukturę dokumentu z wyraźnie zdefiniowanymi sekcjami. Jednak w przypadku pytania, które polegało na wyświetlaniu tekstu w jednym wierszu bez dodatkowego formatowania CSS, odpowiedzi z użyciem tych znaczników są niepoprawne. W takim przypadku powinniśmy skorzystać z znacznika liniowego <span>, który nie wprowadza nowych linii. Ważne jest, aby dobrze rozumieć różnice między znacznikami liniowymi i blokowymi, ponieważ mają one istotne znaczenie dla struktury i wyglądu naszej strony internetowej.

Pytanie 29

Instrukcją równoważną funkcjonalnie do przedstawionej instrukcji JavaScript jest

for (i = 0; i < 100; i += 10)
  document.write(i + ' ');

Kod 1.
while (i < 10) {
  document.write(i + ' ');
  i += 10;
}

Kod 2.
while (i < 100)
  document.write(i + ' ');

Kod 3.
i = 0;
while (i < 100) {
  document.write(i + ' ');
  i += 10;
}

Kod 4.
i = 0;
while (i < 10) {
  document.write(i + ' ');
  i++;
}

A. Kod 4.

B. Kod 1.

C. Kod 2.

D. Kod 3.

Gratulacje! Wybrałeś poprawną odpowiedź, która jest Kodem 3. Pętla for prezentowana na obrazku inicjuje zmienną i na 0, a następnie sprawdza warunek i < 100, wykonuje instrukcje w pętli for i zwiększa i o 10 za każdą iteracją. To jest standardowe zachowanie dla pętli for w języku programowania JavaScript. Kod 3 jest równoważny funkcjonalnie z pętlą for, ponieważ również inicjuje zmienną i na 0, a następnie w pętli while sprawdza warunek (i < 100), wykonuje instrukcje w pętli i zwiększa i o 10 w każdej iteracji. Zrozumienie różnych rodzajów pętli i ich równoważności jest kluczowe dla skutecznego programowania, ponieważ pozwala na optymalizację kodu i poprawę jego czytelności. Dobrą praktyką jest zrozumienie, kiedy używać różnych typów pętli w zależności od specyficznych wymagań danego problemu programistycznego.

Pytanie 30

Na podstawie fragmentu dokumentu HTML, określ co należy wpisać w miejsce kropek w odnośniku w menu, aby przenosił on do rozdziału 2.

Fragment menu
<a ...>Rozdział 2</a>

Fragment dalej w dokumencie
<h1 id="r2" name="sekcja2" class="rozdzial2">Rozdział 2<h1>

A. href = "r2"

B. href = "#sekcja2"

C. href = "sekcja2"

D. href = "#r2"

Gratulacje, Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Wybrałeś 'href="#r2"', co jest poprawne, ponieważ w HTML, atrybut 'href' w tagu 'a' służy do określenia miejsca docelowego odnośnika. W tym przypadku, miejsce docelowe to identyfikator (id) elementu na tej samej stronie. Przed identyfikatorem umieszcza się znak '#', który informuje przeglądarkę, że ma poszukać elementu z danym 'id' na tej samej stronie. W tym konkretnym przypadku, 'r2' jest identyfikatorem rozdziału 2 na stronie, dlatego 'href="#r2"' skieruje odnośnik do tego rozdziału. W praktyce, używanie identyfikatorów pozwala na tworzenie skomplikowanych stron z wieloma sekcjami, gdzie odsyłacze umożliwiają łatwe i szybkie nawigowanie. To jest zgodne ze standardami i dobrymi praktykami dla tworzenia stron internetowych.

Pytanie 31

Zakładając, że żadne style CSS nie zostały zdefiniowane, przedstawiony efekt zostanie uzyskany przy pomocy

Tytuł
    Znaczniki języka HTML
Autor
    Ewa Konieczna
Słowa kluczowe
    witryny internetowe, HTML

Kod 1.
<ul>
  <li>Tytuł</li>
  <li>Znaczniki języka HTML</li>
  <li>Autor</li>
  <li>Ewa Konieczna</li>
  <li>Słowa kluczowe</li>
  <li>witryny internetowe, HTML</li>
</ul>

Kod 2.
<dl>
  <dt>Tytuł</dt>
  <dd>Znaczniki języka HTML</dd>
  <dt>Autor</dt>
  <dd>Ewa Konieczna</dd>
  <dt>Słowa kluczowe</dt>
  <dd>witryny internetowe, HTML</dd>
</dl>

Kod 3.
<ol>
  <li>Tytuł</li>
  <dl>Znaczniki języka HTML</dl>
  <li>Autor</li>
  <dl>Ewa Konieczna</dl>
  <li>Słowa kluczowe</li>
  <dl>witryny internetowe, HTML</dl>
</ol>

Kod 4.
<table>
  <tr>Tytuł</tr>
  <td>Znaczniki języka HTML</td>
  <tr>Autor</tr>
  <td>Ewa Konieczna</td>
  <tr>Słowa kluczowe</tr>
  <td>witryny internetowe, HTML</td>
</table>

A. Kodu 3.

B. Kodu 2.

C. Kodu 1.

D. Kodu 4.

Gratulacje, Twoja odpowiedź jest poprawna. Wybrałeś 'Kod 2', który jest kodem HTML definiującym tabelę. To jest prawidłowe, ponieważ układ prezentowany na zdjęciu sugeruje użycie tabeli do wyświetlenia informacji. W HTML, tabele są definiowane za pomocą znacznika <table>, a wiersze i komórki za pomocą <tr> i <td> odpowiednio. W tym przypadku, każdy wiersz to osobny element tabeli - 'Tytuł', 'Znaczniki języka HTML', 'Autor', 'Słowa kluczowe' oraz 'Witryny internetowe, HTML' - i są one rozmieszczone w sposób sugerujący użycie tabeli. Jest to standardowy sposób na prezentowanie zestawów danych, które mają związek ze sobą. Dzięki temu, informacje są łatwiejsze do zrozumienia i analizy. Pamiętaj jednak, że tabele powinny być używane głównie do prezentacji danych, a nie do układu strony - do tego celu lepiej nadają się inne metody, takie jak Flexbox czy CSS Grid.

Pytanie 32

Przedstawiony serwis internetowy służy do walidacji

A. dokumentów HTML.

B. skryptów JavaScript.

C. bazy danych SQL.

D. arkuszy stylów.

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Strona internetowa 'CSS Validation Service' jest narzędziem stworzonym przez konsorcjum W3C do walidacji arkuszy stylów CSS. W3C, czyli World Wide Web Consortium, to międzynarodowa społeczność, która rozwija otwarte standardy mające na celu długoterminowe wzrost i rozwój sieci WWW. Narzędzie do walidacji CSS zapewnia mechanizm sprawdzania kodu CSS pod kątem zgodności ze standardami W3C. Dzięki temu deweloperzy mogą upewnić się, że ich arkusze stylów są poprawne, co jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego wyglądu i działania stron internetowych na różnych platformach i przeglądarkach. Walidator CSS pomaga także naprawić ewentualne błędy w kodzie. To jest praktyczne zastosowanie tej usługi - utrzymanie jednolitych standardów kodowania, co prowadzi do większej interoperacyjności pomiędzy różnymi technologiami i narzędziami.

Pytanie 33

Z tabeli mieszkańcy należy uzyskać unikalne nazwy miejscowości, do czego konieczne jest użycie wyrażenia SQL z klauzulą

A. UNIQUE

B. HAVING

C. CHECK

D. DISTINCT

Wybór odpowiedzi CHECK, HAVING lub UNIQUE wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące zastosowania i znaczenia tych klauzul w SQL. Klauzula CHECK jest używana w kontekście definicji tabeli, aby zapewnić, że dane w danym atrybucie spełniają określone warunki, na przykład 'CHECK (wiek >= 0)', co oznacza, że wiek nie może być ujemny. Nie ma jednak zastosowania w kontekście eliminacji duplikatów z wyników zapytania. Klauzula HAVING jest z kolei używana do filtrowania grup z wyniku agregacji, na przykład w zapytaniu z użyciem GROUP BY. Użycie HAVING do eliminacji duplikatów z wyników bez wcześniejszego grupowania danych nie ma sensu. Z kolei UNIQUE to ograniczenie, które można ustawić na kolumnę w tabeli, aby zapewnić, że nie będą w niej występowały powtarzające się wartości. Chociaż jest związane z unikalnością, nie jest klauzulą, którą można wykorzystać w zapytaniach do eliminacji duplikatów z zestawów wyników. Typowym błędem jest mylenie tych koncepcji, co prowadzi do wyboru nieodpowiednich narzędzi w SQL do rozwiązania konkretnego problemu. Warto zatem dobrze zrozumieć różnice między tymi klauzulami, aby umiejętnie stosować je w praktyce i skutecznie zarządzać danymi.

Pytanie 34

Sklep online używa tabeli faktury. W trakcie generowania faktury pole dataPlatnosci nie zawsze zostaje uzupełnione. Aby to skorygować, na zakończenie dnia trzeba wpisać bieżącą datę do rekordów, w których to pole nie jest wypełnione. Można to osiągnąć za pomocą kwerendy

A. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURTIME() WHERE dataPlatnosci IS NOT NULL;

B. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURTIME() WHERE id = 3;

C. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataplatnosci = '0000-00-00';

D. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataPlatnosci IS NULL;

Odpowiedź, którą wybrałeś, jest jak najbardziej trafna. Kwerenda UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataPlatnosci IS NULL rzeczywiście aktualizuje pole dataPlatnosci w tabeli faktur, ale tylko wtedy, gdy jest ono puste. Super, że korzystasz z CURDATE(), bo to daje nam bieżącą datę. W SQL ważne jest, żeby nie tracić czasu na aktualizowanie wierszy, które już mają datę. Dobrze widzieć, że zastosowałeś IS NULL, bo to pozwala uniknąć kłopotów z porównywaniem dat i wydobywaniem takich wartości jak '0000-00-00', co na pewno by namieszało z interpretacją. Twoje podejście jest zgodne z tym, co powinno być w bazach danych – minimalizowanie zbędnych danych i dbanie o ich spójność. Z mojego doświadczenia, zawsze lepiej korzystać z funkcji datowych, bo to pozwala mieć pewność, że wprowadzane wartości są aktualne i pasują do reszty aplikacji.

Pytanie 35

Które zdarzenie języka JavaScript jest wyzwalane w momencie, gdy kursor myszy znajduje się na elemencie do którego jest przypisane?

A. onmouseover

B. onmouseup

C. onmousedown

D. onmouseout

Prawidłowa odpowiedź to onmouseover, bo właśnie to zdarzenie w JavaScript uruchamia się w momencie, kiedy kursor myszy *wchodzi* na dany element i znajduje się nad nim. Przeglądarka monitoruje położenie kursora i gdy tylko „najedziesz” na element z przypisanym zdarzeniem onmouseover, wywoływany jest podpięty handler, na przykład funkcja w JavaScript. W praktyce często używa się tego do tworzenia efektów typu podświetlanie przycisków, rozwijane menu, podpowiedzi (tooltips) albo lekkie animacje po najechaniu. Przykładowo: `<button onmouseover="this.style.backgroundColor='orange'">Najedź na mnie</button>` – w chwili najechania myszką kolor tła przycisku się zmienia. Moim zdaniem to jedno z bardziej podstawowych zdarzeń, które warto ogarnąć na początku nauki frontendu, bo pozwala szybko zrobić stronę bardziej „żywą”. W nowoczesnym kodzie raczej unika się pisania atrybutów typu onmouseover bezpośrednio w HTML i zamiast tego stosuje się `addEventListener("mouseover", handler)` w JavaScript. Jest to zgodne z dobrymi praktykami i oddziela logikę od struktury dokumentu. Warto też wiedzieć, że onmouseover różni się od onmouseenter: onmouseover propaguje się (bąbelkuje) w górę drzewa DOM, co ma znaczenie przy bardziej złożonych interfejsach. Standardowe API DOM dokładnie opisuje te różnice i przy projektowaniu interakcji dobrze jest świadomie wybierać odpowiedni typ zdarzenia. W typowych projektach webowych onmouseover jest używany głównie do prostych reakcji na najechanie, ale trzeba pamiętać, by nie przesadzać z efektami, żeby nie przeciążyć użytkownika i nie zepsuć użyteczności strony.

Pytanie 36

void wypisz(int n) {
    for (int i = 1; i <= n; i++) {
        System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);
    }
    System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!");
}

Złożoność obliczeniowa prezentowanego kodu wynosi:

A. O(n²)

B. O(n!)

C. O(n)

D. O(1)

W tym zadaniu kluczowe jest zauważenie, że jedynym fragmentem kodu, który realnie „rośnie” wraz ze wzrostem n, jest pętla for. Pętla wykonuje się od i = 1 do i <= n, czyli dokładnie n razy. W każdej iteracji wykonywana jest jedna instrukcja wypisania tekstu na konsolę: System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);. To jest stały zestaw operacji w każdej iteracji, nie pojawia się żadna zagnieżdżona pętla, żadne rekurencyjne wywołania ani inne konstrukcje, które by powodowały większy wzrost liczby operacji. Z tego powodu całkowita liczba operacji tego algorytmu jest proporcjonalna do n, a w notacji dużego O zapisujemy to jako O(n). Dodatkowe wywołanie System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!"); po zakończeniu pętli ma z punktu widzenia złożoności asymptotycznej znaczenie stałe – to jest jedna instrukcja, więc dokładamy tylko +1 do liczby operacji. Standardowo w analizie algorytmów takie stałe pomijamy, bo interesuje nas zachowanie dla bardzo dużych n. W praktyce taki schemat O(n) pojawia się non stop: przechodzenie po elementach tablicy, listy, sprawdzanie każdego rekordu z pliku, proste filtrowanie danych. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: widzisz pojedynczą pętlę, bez dodatkowych zagnieżdżeń i bez skoków zależnych od innych zmiennych – bardzo często będzie to właśnie złożoność liniowa. W dobrych praktykach projektowania algorytmów przyjmuje się, że O(n) jest zazwyczaj akceptowalne dla sporych danych, bo czas rośnie wprost proporcjonalnie do liczby elementów. Dopiero gdy pojawiają się pętle w pętlach, trzeba się bardziej martwić o wydajność. Warto też pamiętać, że operacja wejścia/wyjścia (I/O), jak wypisywanie na konsolę, jest w rzeczywistości dość kosztowna, ale w analizie teoretycznej zakładamy, że to jedna jednostkowa operacja na iterację. Dzięki temu możemy porównywać różne algorytmy w sposób ogólny, niezależny od konkretnej maszyny czy implementacji.

Pytanie 37

Która rozdzielczość jest wyrażana za pomocą jednostki ppi (ang. pixels per inch)?

A. Obrazów tworzonych przez drukarki i plotery.

B. Skanerów.

C. Obrazów rastrowych.

D. Cyfrowych urządzeń wykonujących pomiary.

Jednostka ppi (pixels per inch) wielu osobom myli się z innymi rodzajami rozdzielczości, co jest całkiem zrozumiałe, bo w grafice i poligrafii mamy kilka podobnie brzmiących pojęć. Ppi opisuje gęstość pikseli w obrazie rastrowym, czyli informację, jak gęsto ułożone są piksele w danym fizycznym rozmiarze. To cecha samego obrazu lub projektu, a nie cecha urządzenia pomiarowego czy drukarki. Częsty błąd polega na kojarzeniu ppi z rozdzielczością skanera. Skaner co prawda pracuje na pikselach, ale standardowo jego rozdzielczość określa się w dpi (dots per inch). W uproszczeniu: mówimy o tym, ile punktów skaner jest w stanie „odczytać” z jednego cala skanowanego dokumentu. Efektem pracy skanera jest obraz rastrowy i to właśnie ten wynikowy plik ma swoją rozdzielczość w pikselach i może mieć zdefiniowaną wartość ppi, ale sama specyfikacja urządzenia jest zwykle opisana w dpi. Podobnie mylące bywa kojarzenie ppi z cyfrowymi urządzeniami pomiarowymi. One najczęściej operują na zupełnie innych parametrach: dokładności pomiaru, częstotliwości próbkowania, rozdzielczości przetwornika ADC, liczbie bitów itp. Tam nie ma siatki pikseli w sensie graficznym, więc jednostka ppi po prostu nie pasuje do charakteru tych urządzeń. Dużo osób utożsamia też ppi z rozdzielczością drukarek i ploterów. W świecie druku standardową jednostką jest dpi, bo urządzenie fizycznie „strzela” punktami tuszu lub toneru na papier. Drukarka może z jednego piksela obrazu rastrowego wygenerować wiele mikroskopijnych punktów farby, aby uzyskać odpowiedni kolor i odcień, dlatego jej rozdzielczość w dpi bywa znacznie wyższa niż rozdzielczość samego pliku. Tu właśnie tkwi subtelna różnica: ppi opisuje obraz, dpi opisuje urządzenie drukujące. Pomylenie tych pojęć prowadzi do złego przygotowania materiałów – np. za niska rozdzielczość obrazu rastrowego przy wysokiej rozdzielczości drukarki da nieostry, „rozmyty” wydruk, mimo że specyfikacja drukarki wygląda imponująco. Z mojego doświadczenia, dobrą praktyką jest zawsze pytać: „czy mówimy o pliku graficznym (rastrowym), czy o urządzeniu?” – wtedy łatwiej poprawnie zastosować ppi i dpi i uniknąć nieporozumień przy projektach graficznych i webowych.

Pytanie 38

Wskaż, który zapis należy zastosować w celu wyświetlenia grafiki obrazek.png na stronie WWW w pliku plik.html.

A. <img src="../../katalog_2/katalog_B/obrazek.png">

B. <img src="obrazek.png">

C. <img src="/../katalog_2/katalog_B/obrazek.png">

D. <img src="/../katalog_1/katalog_B/obrazek.png">

Problem z niepoprawnymi odpowiedziami wynika z niezrozumienia, skąd dokładnie liczona jest ścieżka do pliku oraz jak działa nawigacja po katalogach w adresach względnych. Przeglądarka zawsze interpretuje wartość atrybutu src w <img> zaczynając od lokalizacji aktualnego dokumentu HTML, czyli w tym przypadku od katalogu katalog_1/katalog_A. Jeżeli wpiszemy po prostu nazwę pliku, bez żadnych katalogów, to przeglądarka szuka go w tym samym folderze co plik HTML. Zapis <img src="obrazek.png"> sugeruje więc, że obrazek.png leży obok plik.html w katalogu_A. Ponieważ w przedstawionej strukturze plik graficzny znajduje się zupełnie gdzie indziej, taka ścieżka po prostu nie może zadziałać. Kolejny typ błędu to nieprawidłowe użycie sekwencji /../ na początku ścieżki. W kontekście URL-a ukośnik na początku oznacza ścieżkę absolutną liczoną od katalogu głównego serwera (tzw. root). Dodawanie zaraz po nim .. jest w praktyce bez sensu, bo nie możemy cofnąć się powyżej katalogu głównego. Takie konstrukcje typu "/../katalog_1/..." czy "/../katalog_2/..." nie odzwierciedlają realnej struktury katalogów widzianej przez serwer WWW. To częsty błąd: mieszanie myślenia systemu plików w eksploratorze z zasadami adresacji URL. W systemie operacyjnym czasem zobaczymy .. na początku ścieżki względnej, ale w URL po wiodącym slashu ścieżka jest już traktowana jako absolutna. Prawidłowe podejście polega na świadomym liczeniu poziomów: pojedyncze .. cofa o jeden katalog w górę, podwójne ../../ o dwa, i dopiero potem dokładamy kolejne katalogi prowadzące do docelowego pliku. Warto też pamiętać, że w projektach webowych lepiej unikać "dziwnych" konstrukcji ze zbędnym /../, bo to utrudnia debugowanie i rodzi problemy przy przenoszeniu strony na inny serwer. Typowym błędem myślowym jest też założenie, że jak coś wygląda logicznie w drzewku folderów na ekranie, to tak samo zadziała w URL, bez dokładnego prześledzenia, od jakiego katalogu liczymy ścieżkę. Dlatego dobrą praktyką jest narysowanie sobie tej struktury i ręczne przejście krok po kroku: tu jest plik.html, tu jest obrazek.png, ile razy muszę się cofnąć .. i gdzie potem wejść, żeby dojść dokładnie do tego pliku.

Pytanie 39

Wynikiem działania algorytmu dla c = 3 jest liczba

A. 60

B. 12

C. 24

D. 6

Żeby dobrze zrozumieć, dlaczego wyniki 6, 12 czy 60 nie są poprawne, trzeba spokojnie przeanalizować logikę całego schematu blokowego, a nie zatrzymywać się na pierwszym wrażeniu. Algorytm nie wykonuje pojedynczego mnożenia, tylko korzysta z pętli sterowanej zmienną b oraz warunkiem b <= c + 1. Takie konstrukcje są typowym źródłem pomyłek typu „o jeden za mało” lub „o jeden za dużo”, bo łatwo przeoczyć, że granica to właśnie c+1, a nie samo c. Częsta błędna intuicja jest taka: skoro c = 3, to b zaczyna od 2, więc mnożymy 1 * 2 * 3 i dostajemy 6. To wygląda logicznie, ale pomija fakt, że warunek dopuszcza jeszcze b = 4, bo sprawdzamy b <= 4, a nie b < 4. W efekcie pętla wykonuje się trzy razy: dla b = 2, 3 i 4. Stąd wynik 6 odpowiada jedynie sytuacji, gdyby warunek był zapisany jako b <= c (lub gdyby ktoś „w głowie” zakończył działanie pętli o jedną iterację za wcześnie). To klasyczny błąd przy ręcznej symulacji pętli. Podobnie wynik 12 zwykle bierze się z pomieszania kolejności operacji: ktoś policzy 2 * 3 = 6, potem doda 4 zamiast znowu pomnożyć, albo przerwie analizę po dwóch krokach. To pokazuje, jak ważne jest trzymanie się dosłownie instrukcji: a = a * b oznacza zawsze mnożenie, bez żadnych wyjątków. Z kolei 60 może być efektem całkowicie oderwanego od schematu zgadywania, albo próby „dopisywania” dodatkowych kroków, jakby pętla wykonywała się jeszcze dla kolejnych wartości, których warunek już nie dopuszcza. Z mojego doświadczenia warto przy takich zadaniach zawsze wypisać kolejne stany zmiennych a i b w tabelce: po inicjalizacji, po każdej iteracji i po wyjściu z pętli. To jest bardzo dobra praktyka, zgodna z profesjonalnym podejściem do analizy algorytmów, bo pozwala wyłapać wszystkie nieporozumienia związane z warunkiem końca pętli. Takie umiejętności przydają się potem w realnym kodzie, niezależnie czy piszesz w JavaScript, PHP, czy w innym języku – unikniesz wtedy typowych bugów związanych ze złym zakresem pętli i błędami obliczeń.

Pytanie 40

p { font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; }

Zdefiniowany styl dla selektora p spowoduje, że tekst w paragrafie zostanie wyświetlony czcionką:

A. dekoracyjną.

B. szeryfową.

C. bezszeryfową.

D. maszynową.

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wiele osób bardziej kojarzy konkretne nazwy fontów niż ich rodziny. Kluczowe jest zrozumienie, jak działa właściwość font-family w CSS. Zapis font-family: Arial, Helvetica, sans-serif definiuje listę krojów w kolejności priorytetu. Przeglądarka sprawdza po kolei: najpierw próbuje użyć Ariala, potem Helvetiki, a jeśli żaden z nich nie jest dostępny na urządzeniu, wybiera dowolny systemowy font z rodziny sans-serif. I to właśnie ostatni element – sans-serif – określa typ czcionki, czyli że ma to być krój bezszeryfowy. Czcionka szeryfowa (serif) to np. Times New Roman czy Georgia, z charakterystycznymi „ogonami” i ozdobnikami na końcach liter. Tutaj nie ma ani nazwy serif, ani generycznego słowa serif, więc nie ma podstaw, by mówić o kroju szeryfowym. Czcionka maszynowa, nazywana w CSS monospace, to taka, w której wszystkie znaki mają tę samą szerokość, jak w starych maszynach do pisania (np. Courier New). W kodzie nie pojawia się słowo monospace ani żaden typowy font maszynowy, więc to też odpada. Z kolei określenia typu „dekoracyjna” mogą mylić, bo w CSS istnieje kiedyś częściej używany generic fantasy, czasem kojarzony z ozdobnymi krojami, ale w tym przykładzie nie mamy ani fantasy, ani cursive, tylko wyraźnie sans-serif. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy na nazwę Arial i nie kojarzy jej z rodziną bezszeryfową, albo sugeruje się wyglądem przykładowego tekstu z jakiegoś edytora. W praktyce jednak to właśnie Arial i Helvetica są klasycznymi reprezentantami rodziny sans-serif. Warto patrzeć na ostatni człon deklaracji font-family – ten generyczny typ jest zawsze najważniejszą wskazówką, do jakiej kategorii należy krój pisma w danym stylu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej