Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 23 kwietnia 2026 14:10
Data zakończenia: 23 kwietnia 2026 14:34

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na przedstawionym obrazie zobrazowano wybór formatu pliku do zaimportowania bazy danych. Który z formatów należy wybrać, jeśli dane zostały wyeksportowane z programu Excel i zapisane w formie tekstowej z użyciem przecinka do oddzielania wartości pól?

A. XML

B. CSV

C. ESRI

D. SQL

Format SQL jest używany do zapisywania i przenoszenia poleceń bazodanowych które pozwalają na operacje takie jak tworzenie modyfikowanie i pobieranie danych SQL to język zapytań a nie format przechowywania danych co sprawia że nie nadaje się do prostego importu danych wyeksportowanych z Excela bezpośrednio w formie tekstowej XML z kolei jest formatem tekstowym używanym do przechowywania danych w strukturze hierarchicznej z możliwością definiowania złożonych relacji między danymi Choć elastyczny i potężny XML jest często zbyt skomplikowany dla prostych tabelarycznych danych jakie można znaleźć w plikach Excel Wymaga tworzenia struktur znaczników co może być niepotrzebne zwłaszcza dla prostych zestawów danych ESRI czyli format plików kształtu jest specyficzny dla danych geograficznych i przestrzennych i nie jest używany do przenoszenia danych tabelarycznych Excel MediaWiki tabela jest rozwiązaniem specyficznym które umożliwia eksport i import danych w formacie wiki przydatnym jedynie w kontekście platform wiki Zastosowanie tych formatów w kontekście importu prostych danych tabelarycznych z Excela które są zapisane przy użyciu przecinków jako separatorów wydaje się niepraktyczne Odpowiednim i efektywnym rozwiązaniem jest zatem użycie CSV który zapewnia łatwość importu i szeroką kompatybilność z różnymi systemami i oprogramowaniem

Pytanie 2

W SQL uprawnienie SELECT przydzielone za pomocą polecenia GRANT umożliwia użytkownikowi bazy danych

A. zmienianie danych w tabeli

B. uzyskiwanie danych z tabeli

C. generowanie tabeli

D. usuwanie danych z tabeli

Przywilej SELECT w języku SQL, przyznawany przy użyciu polecenia GRANT, umożliwia użytkownikowi baz danych na wykonywanie operacji odczytu danych z określonych tabel. Oznacza to, że użytkownik może pobierać informacje zapisane w tabelach bazy danych, co jest kluczowe dla większości aplikacji korzystających z danych. Na przykład, w kontekście aplikacji analitycznych, dostęp do danych pozwala na generowanie raportów i analiz, które wspierają podejmowanie decyzji. W praktyce, przyznanie przywileju SELECT jest standardową procedurą zabezpieczającą, ponieważ pozwala na kontrolowanie, którzy użytkownicy mogą zobaczyć dane w bazie, minimalizując ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Warto również zaznaczyć, że w bazach danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle, przywileje są zarządzane w sposób hierarchiczny, co oznacza, że użytkownik z przywilejem SELECT może dodatkowo dziedziczyć inne przywileje, co zwiększa elastyczność zarządzania dostępem.

Pytanie 3

Jakie są etapy w odpowiedniej kolejności przy tworzeniu aplikacji?

A. Programowanie, analiza oczekiwań klienta, określenie wymagań, wdrożenie, testowanie

B. Analiza oczekiwań klienta, określenie wymagań, programowanie, wdrożenie, testowanie

C. Określenie wymagań, analiza oczekiwań klienta, programowanie, wdrożenie, testowanie

D. Analiza oczekiwań klienta, określenie wymagań, programowanie, testowanie, wdrożenie

Zrozumienie procesu tworzenia aplikacji wymaga znajomości właściwej sekwencji działań, co często bywa źródłem nieporozumień. Wiele osób uważa, że proces rozpoczyna się od samoistnego tworzenia aplikacji, co jest fundamentalnie błędne. Bez wcześniejszej analizy wymagań klienta, trudno jest określić, co tak naprawdę jest potrzebne. Przykładem tego błędnego myślenia jest odpowiedź, która zakłada, że tworzenie aplikacji może nastąpić przed zdefiniowaniem wymagań. Taki krok może prowadzić do stworzenia produktu, który nie spełnia oczekiwań użytkowników końcowych, co wiąże się z niepotrzebnymi kosztami korekcji i opóźnieniami w dostarczeniu finalnego rozwiązania. Wiele projektów zakończonych niepowodzeniem miało właśnie swoje źródło w braku odpowiednich faz analizy i specyfikacji, co jest wyraźnie widoczne w metodykach projektowych takich jak Waterfall. Nieprzemyślane wdrożenie bez wcześniejszych testów stanowi kolejny poważny błąd, ponieważ może prowadzić do sytuacji, w której użytkownicy otrzymują produkt pełen błędów i niedociągnięć. Zastosowanie podejścia opartego na solidnych praktykach inżynieryjnych, takich jak zbieranie wymagań, ich dokumentacja oraz przeprowadzanie testów przed wdrożeniem, jest kluczowe dla zapewnienia sukcesu projektu i satysfakcji użytkowników.

Pytanie 4

W języku PHP zapisano fragment kodu. Plik cookie utworzony przy pomocy tego polecenia

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time()+(3600*24));

A. zostanie usunięty po 24 godzinach od jego stworzenia

B. będzie przechowywany na serwerze przez 24 godziny

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę

D. zostanie usunięty po jednej godzinie od momentu jego utworzenia

W kontekście używania plików cookie w PHP ważne jest zrozumienie różnicy pomiędzy przechowywaniem danych na serwerze a w przeglądarce użytkownika. Pliki cookie są przechowywane po stronie klienta a nie na serwerze co oznacza że odpowiedź o przechowywaniu cookie na serwerze jest błędna. Plik cookie wygasa po określonym czasie od jego ustawienia co jest ustalane poprzez czas wygaśnięcia podany jako trzeci parametr funkcji setcookie. W analizowanym fragmencie kodu czas wygaśnięcia jest ustawiony poprzez dodanie liczby sekund odpowiadającej jednemu dniu do bieżącego czasu co oznacza że plik cookie zostanie usunięty po upływie jednego dnia a nie jednej godziny. Jednym z typowych błędów jest mylenie jednostek czasu co prowadzi do niepoprawnego zrozumienia działania czasów wygaśnięcia. Ponadto błędne jest przekonanie że cookie może być przechowywane na serwerze co jest fundamentalnym nieporozumieniem dotyczącym natury plików cookie w HTTP. Pliki cookie są częścią mechanizmu zarządzania sesjami i stanem w aplikacjach webowych co ma kluczowe znaczenie dla personalizacji i utrzymania sesji użytkownika. Poprawne zrozumienie jak działa mechanizm cookie oraz gdzie są przechowywane pomaga w bezpiecznym i efektywnym projektowaniu aplikacji internetowych zgodnie z dobrymi praktykami w zakresie zarządzania sesjami i danymi użytkowników.

Pytanie 5

Przyjmując, że użytkownik Adam nie miał dotychczas żadnych uprawnień, polecenie SQL przyzna mu prawa jedynie do

GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;

A. dodawania i modyfikacji danych w tabeli sklep

B. tworzenia i zmiany struktury wszystkich tabel w bazie sklep

C. dodawania i modyfikacji danych we wszystkich tabelach bazy sklep

D. tworzenia oraz modyfikowania struktury w tabeli sklep

To, co zaznaczyłeś, jest jak najbardziej na miejscu. W tym SQL-u, 'GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;' dajesz użytkownikowi, czyli adamowi, możliwości tworzenia i zmieniania struktury wszystkich tabel w bazie 'sklep'. Słowo 'CREATE' pozwala mu na tworzenie nowych tabel, a 'ALTER' umożliwia mu wprowadzanie zmian w tych istniejących, na przykład dodawanie czy usuwanie kolumn. Ważne, żeby ogarnąć, że 'sklep.*' oznacza wszystkie tabele w danej bazie, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu bazami danych. No bo jakby adam miał ochotę dodać nową tabelę albo zmodyfikować istniejącą, to musi mieć odpowiednie uprawnienia. Przykładem może być sytuacja, gdy administrator daje programiście dostęp do zmian w strukturze tabel, żeby móc dodać nowe funkcje do aplikacji – to naprawdę ważne dla rozwoju systemu.

Pytanie 6

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmiana jasności zdjęć.

B. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

C. Przenikanie zdjęć.

D. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 7

W SQL, aby zmienić dane w tabeli, wykorzystuje się instrukcję

A. JOIN

B. UPDATE

C. SELECT

D. CREATE

Odpowiedź 'UPDATE' jest poprawna, ponieważ w języku SQL polecenie to służy do modyfikacji danych w istniejących rekordach tabeli. Umożliwia aktualizację wartości w jednym lub więcej polach w wybranych wierszach, których identyfikacja może być dokonana poprzez zastosowanie klauzuli WHERE. Na przykład, aby zaktualizować nazwisko użytkownika w tabeli 'Użytkownicy', można użyć polecenia: 'UPDATE Użytkownicy SET nazwisko = 'NoweNazwisko' WHERE id = 1;'. Dobrą praktyką jest zawsze uwzględnienie klauzuli WHERE, aby uniknąć przypadkowego zaktualizowania wszystkich rekordów w tabeli. Polecenie UPDATE jest częścią standardu SQL i szeroko stosowane w codziennej pracy z bazami danych, co czyni je kluczowym narzędziem w zarządzaniu danymi. Warto również pamiętać, że przed wykonaniem aktualizacji zaleca się wykonanie kopii zapasowej danych, aby zabezpieczyć się przed niezamierzonymi zmianami.

Pytanie 8

Kod SELECT imie, pesel, wiek FROM dane WHERE wiek IN (18,30) spowoduje wybranie

A. imion, numerów PESEL i wieku osób, które mają 18 lub 30 lat

B. imion, numerów PESEL oraz wieku osób w przedziale 18 do 30 lat

C. imion, numerów PESEL oraz wieku ludzi mających ponad 30 lat

D. imion, nazwisk i numerów PESEL osób młodszych niż 18 lat

Pierwsza odpowiedź, która wskazuje na osoby poniżej 18 lat, jest błędna. To zapytanie SQL nie ma na celu wybrania młodszych; przecież filtruje tych, którzy mają 18 lub 30 lat. Co do drugiej odpowiedzi, to sugeruje, jakoby zapytanie wybierało osoby w przedziale od 18 do 30, co też jest pomyłką. Operator IN wskazuje konkretne liczby, a nie przedzial, dlatego w tym przypadku wiek pośredni nie ma miejsca. Trzecia odpowiedź, dotycząca osób powyżej 30 lat, kompletnie nie pasuje, bo nie dotyczy tego, co jest w zapytaniu. Właściwie to nie ma związku między tą składnią SQL a osobami, które mają więcej niż 30 lat. Każda z tych odpowiedzi wynika z niepoprawnego zrozumienia, jakie jest intencja zapytania, które jasno wybiera osoby tylko w dwóch podanych przedziałach. Myślę, że ważne jest, żeby dobrze rozumieć, jak działają operatory w SQL, żeby unikać takich pomyłek i nieporozumień.

Pytanie 9

Które z pojęć programowania obiektowego w języku JavaScript odnosi się do dostępu do pól i metod jedynie z poziomu klasy, w której zostały one zadeklarowane?

A. const

B. public

C. static

D. private

Użycie słowa kluczowego 'const' w języku JavaScript odnosi się do deklaracji stałych, a nie do poziomu dostępu do pól i metod w klasach. 'const' pozwala na tworzenie zmiennych, których wartości nie mogą być zmieniane, co może prowadzić do nieporozumień w kontekście obiektowości. W rzeczywistości stałe są dostępne w zasięgu bloku, w którym zostały zadeklarowane, co nie ma związku z dostępem do pól i metod klas. Z kolei 'public' to słowo kluczowe, które oznacza, że pola i metody są dostępne z zewnątrz klasy, co stoi w kontraście do prywatnych elementów. Często programiści mylą te dwa podejścia, co prowadzi do błędów w projektowaniu systemów, które wymagają ukrycia implementacji. Dodatkowo, 'static' odnosi się do pól i metod, które są powiązane z klasą, a nie z instancją obiektu. Oznacza to, że takie elementy można wywoływać bez tworzenia instancji klasy. Jest to przydatne w sytuacjach, gdy nie zachodzi potrzeba operowania na danych instancji. Przy wyborze odpowiednich słów kluczowych kluczowe jest zrozumienie ich roli w kontekście obiektowym oraz ich wpływu na architekturę systemu. Dlatego warto przywiązywać wagę do technicznych niuansów, aby unikać typowych pułapek związanych z dostępem do danych.

Pytanie 10

Obraz przedstawia formatowanie CSS paragrafu. Aby otrzymać czerwony kolor poza obramowaniem, tak jak przedstawiono na obrazie, należy zdefiniować własność

Oto przykład paragrafu który poza ramką ma kolor grubości 10 px

A. border

B. background

C. padding

D. outline

Dobrze, wybrałeś właściwą odpowiedź! W tym pytaniu, żeby uzyskać czerwony kolor obok obramowania paragrafu, trzeba użyć właściwości 'outline'. Ta właściwość daje Ci możliwość dodania konturu do elementu, ale nie zmienia jego rozmiarów na stronie, więc wszystko zostaje na swoim miejscu. Fajnie jest to wykorzystać, gdy chcemy, żeby coś się wyróżniało, ale nie chcemy wprowadzać chaosu w układzie. To naprawdę dobra praktyka w web designie. Spróbuj zastosować to w swoich projektach!

Pytanie 11

Funkcję Clean Project środowiska IDE stosuje się do

A. debugowania skompilowanego i uruchomionego projektu.

B. kompilowania projektu, gdy pliki źródłowe zostały zmienione.

C. usuwania całego projektu.

D. usuwania wyników kompilacji projektu.

Funkcja „Clean Project” w środowisku IDE bywa mylona z kilkoma zupełnie innymi operacjami i stąd często biorą się błędne skojarzenia. Warto to sobie dobrze poukładać, bo w pracy z większymi projektami, szczególnie webowymi, znajomość tych różnic mocno ułatwia życie. Po pierwsze, Clean nie służy do usuwania całego projektu. IDE nie kasuje Twoich plików źródłowych, katalogów z kodem, konfiguracji, zasobów graficznych czy plików HTML, CSS, PHP, JS. Gdyby tak było, byłoby to po prostu niebezpieczne i kompletnie sprzeczne z dobrymi praktykami. Usuwanie projektu to zupełnie inna, osobna akcja, zwykle nazwana wprost „Delete project”, „Remove from workspace” itp. Clean ingeruje tylko w to, co zostało wygenerowane automatycznie podczas kompilacji lub procesu buildowania, czyli w artefakty, które w razie czego można bezpiecznie odtworzyć z kodu. Drugi częsty błąd to traktowanie funkcji Clean jako mechanizmu kompilowania projektu po zmianie plików źródłowych. W większości IDE kompilacją zajmują się polecenia typu „Build”, „Rebuild”, „Run”, ewentualnie system automatycznego builda po zapisaniu pliku. Clean sam z siebie nie kompiluje – on przygotowuje pole do ponownego, pełnego builda, usuwając stare binaria. Można to porównać do posprzątania warsztatu przed rozpoczęciem nowej pracy, a nie do samego naprawiania. Trzecie nieporozumienie to łączenie Clean z debugowaniem. Debugowanie polega na uruchamianiu skompilowanego programu z podpiętym debuggerem, stawianiu breakpointów, podglądaniu zmiennych, stosu wywołań itd. Funkcja Clean nie uruchamia aplikacji ani nie wchodzi w tryb debugowania, tylko czyści katalogi z wynikami wcześniejszych kompilacji. Typowy błąd myślowy polega na mieszaniu tych trzech etapów: porządkowania artefaktów (Clean), kompilacji/builda (Build/Run) i analizy działania programu (Debug). W praktyce, poprawna sekwencja przy dziwnych błędach to: Clean, potem pełny Build, a dopiero później ewentualne Debug. Takie rozdzielenie ról narzędzi jest standardem w większości popularnych IDE i systemów buildowania i dobrze jest się do niego przyzwyczaić, bo potem łatwiej przenosić się między różnymi technologiami i środowiskami.

Pytanie 12

W jakim standardzie języka hipertekstowego wprowadzono do składni znaczniki sekcji <footer>, <header>, <nav>?

A. XHTML1.0

B. HTML4

C. HTML5

D. XHTML 2.0

HTML5 wprowadził nowe znaczniki semantyczne, takie jak <header>, <footer> oraz <nav>, które mają na celu poprawę struktury i czytelności kodu HTML. Te znaczniki pozwalają na lepsze określenie ról poszczególnych części dokumentu, co jest istotne zarówno dla programistów, jak i dla wyszukiwarek internetowych oraz oprogramowania asystującego. Przykładowo, znacznik <header> zazwyczaj zawiera nagłówki i metadane, podczas gdy <footer> jest przeznaczony na informacje końcowe, takie jak prawa autorskie czy linki do polityki prywatności. Z kolei <nav> wskazuje sekcję nawigacyjną, co ułatwia użytkownikom poruszanie się po stronie. Użycie tych znaczników zgodnie z ich zamierzonymi funkcjami poprawia semantykę dokumentu HTML5, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie SEO i dostępności. Warto również zauważyć, że HTML5 wprowadza inne elementy, takie jak <article> czy <section>, które dodatkowo wspierają tworzenie dobrze zorganizowanej i zrozumiałej struktury dokumentu. W związku z tym, stosowanie nowych znaczników w HTML5 jest niezwykle korzystne zarówno dla twórców, jak i dla użytkowników stron internetowych.

Pytanie 13

bool gotowe=true;
cout<<gotowe;
Jakie będzie wyjście w wyniku wykonania podanych poleceń?

A. Nie

B. 1

C. Tak

D. 0

Po wykonaniu poleceń na ekranie zobaczysz '1'. Zmienna 'gotowe' jest ustawiona jako typ bool i ma wartość true. W C++ typ bool może mieć dwie wartości: true lub false. Kiedy zmienną bool wyświetlamy przy użyciu cout, to 'true' pokazuje się jako '1', a 'false' jako '0'. To jest zgodne z zasadami C++, które mówią, że wartości logiczne są traktowane jako liczby całkowite. Z mojego doświadczenia, zrozumienie tego, jak C++ interpretuje różne typy danych, jest naprawdę istotne w programowaniu, bo pomaga lepiej ogarnąć działanie kodu, a także poprawić algorytmy. Na przykład, jeśli programista ma świadomość, że true to 1, może wykorzystać tę wiedzę przy operacjach na liczbach lub podczas tworzenia warunków. To fajnie działa, zwłaszcza gdy zaczynamy tworzyć bardziej złożone struktury danych.

Pytanie 14

Funkcja phpinfo() umożliwia

A. sprawdzenie wartości zmiennych zastosowanych w kodzie PHP

B. rozpoczęcie wykonywania kodu w języku PHP

C. analizowanie kodu PHP w celu wykrycia błędów

D. uzyskanie danych o środowisku serwera, na którym działa PHP

Funkcja phpinfo() jest niezwykle użytecznym narzędziem w PHP, które pozwala deweloperom na uzyskanie szczegółowych informacji o środowisku pracy serwera. Dzięki temu, można dowiedzieć się o zainstalowanych rozszerzeniach PHP, wersji PHP, ustawieniach konfiguracyjnych, a także o systemie operacyjnym, na którym działa serwer. Przykładowo, wywołanie phpinfo(); w skrypcie PHP zwraca stronę zawierającą różnorodne informacje, takie jak wartości zmiennych konfiguracyjnych (np. memory_limit, upload_max_filesize), co jest nieocenione podczas optymalizacji aplikacji oraz rozwiązywania problemów. Ponadto, korzystanie z phpinfo() jest zgodne z dobrymi praktykami w programowaniu, ponieważ pomaga zrozumieć, w jakim środowisku działa aplikacja, co jest kluczowe przy jej rozwijaniu i testowaniu. Deweloperzy często używają tej funkcji w fazie debugowania, aby upewnić się, że wszystkie wymagane rozszerzenia są aktywne i poprawnie skonfigurowane, co może zapobiec wielu problemom podczas wdrożenia aplikacji na produkcję.

Pytanie 15

W CSS, poniższy zapis spowoduje, że czerwony kolor zostanie zastosowany do

h1::first-letter {color:red;}

A. pierwsza litera nagłówka drugiego poziomu

B. pierwsza linia akapitu

C. pierwsza litera nagłówka pierwszego poziomu

D. tekst nagłówka pierwszego poziomu

Wiesz, użycie selektora CSS ::first-letter w połączeniu z stylem h1 to fajny sposób na zmianę wyglądu pierwszej litery w nagłówku. Kiedy używasz tego, kolor czerwony sprawi, że ta litera będzie się wyróżniać, co jest super, zwłaszcza w przypadku nagłówków czy akapitów. To technika, którą często stosuje się w projektowaniu stron, żeby nadać im trochę typograficznego stylu, jak w książkach z dużymi inicjałami. Ale pamiętaj, że ten selektor działa tylko z blokowymi elementami, takimi jak <p> czy <h1>, więc jeżeli spróbujesz zastosować go z elementami liniowymi, to niestety efekty nie będą takie, jak się spodziewasz. Zawsze warto też mieć na uwadze standardy W3C, bo one pomagają w tworzeniu dostępnych stron. No i ten selektor jest częścią specyfikacji CSS Pseudo-Elements Level 3, więc przeglądarki go dobrze wspierają. Zrozumienie, jak i kiedy stosować takie selektory, to klucz do tworzenia nowoczesnych stron.

Pytanie 16

Skrypt PHP wyświetla aktualny czas w formacie godzina:minuta:sekunda, na przykład 15:38:20. Czas w tym formacie zostanie uzyskany dzięki funkcji

A. time("G:m:s");

B. time("H:i:s");

C. date("G:m:s");

D. date("H:i:s");

Wybór time("H:i:s") jako metody zwracającej aktualny czas w pożądanym formacie jest błędny, ponieważ funkcja time() nie formatuje daty ani czasu. Zamiast tego, time() zwraca czas w postaci znacznika czasu (timestamp) – liczby sekund, które upłynęły od 1 stycznia 1970 roku, co jest znane jako Unix Epoch. Dlatego wywołanie time("H:i:s") nie zadziała, ponieważ ta funkcja nie akceptuje parametrów formatujących. Kolejną nieprawidłową odpowiedzią jest date("G:m:s"). Chociaż funkcja date() jest stosowana do formatowania czasu, pole 'G' zwraca godziny w 24-godzinnym formacie, ale bez wiodących zer (tak jak 'H'), co może prowadzić do niepoprawnego wyświetlania godzin mniejszych niż 10. Dodatkowo, 'm' odnosi się do miesięcy, a nie minut, co czyni to podejście błędnym we wszystkich aspektach. Wreszcie, w odpowiedzi time("G:m:s") ponownie pojawia się problem ze zrozumieniem funkcji time(), która nie jest używana do formatowania czasu, a zamiast tego służy tylko do uzyskania znacznika czasu. Typowe błędy myślowe związane z tymi odpowiedziami obejmują mylenie funkcji do pozyskiwania danych z funkcjami do ich formatowania oraz niepełne zrozumienie składni i możliwości dostępnych funkcji PHP. Rekomenduje się zawsze dokładne zapoznanie się z dokumentacją PHP oraz praktyczne testowanie funkcji w różnych scenariuszach, aby lepiej zrozumieć ich zastosowanie i ograniczenia.

Pytanie 17

Co oznacza zapis w obiekcie w języku JavaScript?

x = przedmiot.nazwa();

A. nazwa jest cechą obiektu przedmiot

B. nazwa jest atrybutem klasy przedmiot

C. zmienna x będzie przechowywać wynik działania metody nazwa

D. zmienna x będzie przechowywać rezultat działania funkcji przedmiot

W języku JavaScript wyrażenie przedmiot.nazwa() oznacza wywołanie metody nazwa na obiekcie przedmiot. Wynik tego wywołania jest przypisywany do zmiennej x. Metody są funkcjami zdefiniowanymi wewnątrz obiektu które mogą wykorzystywać jego dane. Przy wywołaniu metody używamy operatora kropki do dostępu do konkretnej funkcji w obiekcie. Taki zapis jest powszechnie stosowany w programowaniu obiektowym i pozwala na wykonywanie operacji zdefiniowanych w kontekście danego obiektu. Dobre praktyki zalecają aby nazewnictwo metod było opisowe co ułatwia rozumienie kodu i jego utrzymanie przez innych programistów. Przykładem może być obiekt samochód mający metodę uruchom która po wywołaniu realizuje logikę uruchomienia samochodu. Warto również zwrócić uwagę na aspekt asynchroniczności który w JavaScript ma duże znaczenie zwłaszcza przy operacjach sieciowych gdzie często stosuje się metody zwracające obietnice. Dzięki temu zapis x = przedmiot.nazwa() jest podstawowym przykładem zastosowania programowania obiektowego w praktyce

Pytanie 18

W języku SQL, aby wybrać wszystkie rekordy z tabeli B, w tym część wspólną z tabelą A, należy zastosować typ związku

A. A RIGHT JOIN B

B. A INNER JOIN B

C. A FULL OUTER JOIN B

D. A LEFT JOIN B

Poprawnie – w tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że interesuje nas **wszystko z tabeli B**, a dodatkowo – tam gdzie się da – dokładamy dane z tabeli A. Dokładnie tak działa `RIGHT JOIN` zapisany jako `A RIGHT JOIN B ON ...`. Prawa tabela w zapisie JOIN (czyli B) jest zawsze tą „obowiązkową”: dostajemy wszystkie jej wiersze, a dane z lewej (A) pojawiają się tylko tam, gdzie warunek łączenia jest spełniony. Tam gdzie dopasowania w A nie ma, kolumny z A przyjmują wartość `NULL`. To dokładnie odpowiada zielonemu obszarowi na diagramie – cała B plus część wspólna A∩B. W praktyce taki RIGHT JOIN przydaje się np. gdy tabela B jest tabelą główną (np. `Zamowienia`), a tabela A jest pomocnicza (np. `Klienci_archiwalni`), ale z jakiegoś powodu w zapytaniu chcemy właśnie B mieć „gwarantowaną” – czyli nawet jeśli w A brakuje powiązanego rekordu, zamówienie i tak ma się pojawić w wynikach. Przykładowo: `SELECT * FROM Klienci_archiwalni A RIGHT JOIN Zamowienia B ON A.id_klienta = B.id_klienta;` Dobra praktyka w SQL mówi, że częściej stosuje się `LEFT JOIN`, bo jest czytelniejszy (łatwiej myśleć: „biorę wszystko z lewej”), ale logicznie RIGHT JOIN robi to samo, tylko „odwraca perspektywę”. Wiele zespołów wręcz zaleca, żeby zamiast RIGHT JOIN przepisać zapytanie tak, by użyć LEFT JOIN i zamienić kolejność tabel – ale na egzaminach i w testach warto znać oba. Moim zdaniem dobrze jest też od razu kojarzyć: `LEFT JOIN` – wszystko z lewej, `RIGHT JOIN` – wszystko z prawej, `INNER JOIN` – tylko przecięcie, `FULL OUTER JOIN` – suma zbiorów. Dzięki temu każde zadanie z diagramem Venna w SQL robi się dużo prostsze i mniej mylące.

Pytanie 19

Określ rezultat działania podanego kodu PHP, jeśli zmienna tab jest tablicą. ```$tab = explode(",","jelenie,sarny,dziki,lisy,borsuki"); echo $tab[1]." ".$tab[2];```

A. lisy borsuki

B. jelenie sarny

C. sarny dziki

D. dziki lisy

Patrząc na błędne odpowiedzi, widzę, że były one wynikiem mylnego zrozumienia, jak działa funkcja explode w PHP oraz indeksowanie tablic. Na przykład, odpowiedź 'jelenie sarny' pomieszała pierwszy i drugi element tablicy, przez co wyszło coś nie tak. W PHP ważne jest, żeby pamiętać, że tablice zaczynają się od zera, czyli pierwszy element to tablica[0], a drugi to tablica[1]. Kolejna błędna odpowiedź, 'lisy borsuki', też nie brała pod uwagę tego faktu, odwołując się do elementów na końcu tablicy, co jest sprzeczne z kodem. A odpowiedź 'dziki lisy' to już całkowite zignorowanie porządku elementów w tablicy, co ma kluczowe znaczenie, gdy je wywołujemy. Żeby uniknąć takich pomyłek, programiści powinni zwracać uwagę na indeksy tablic i wiedzieć, jak działa funkcja explode. Zrozumienie tych podstawowych zasad w PHP jest istotne dla skutecznego przetwarzania danych i unikania typowych błędów w kodzie.

Pytanie 20

Do uruchomienia systemu CMS Joomla!, dla domyślnej konfiguracji, wymagane jest środowisko

A. IIS, PERL i MySQL

B. C++ i MySQL

C. Apache, PHP i MySQL

D. Python i MySQL

Poprawnie – Joomla! w swojej domyślnej, typowej instalacji działa w klasycznym stosie LAMP/WAMP, czyli serwer HTTP Apache, interpreter PHP oraz baza danych MySQL (obecnie często MariaDB, ale w praktyce nadal mówi się „MySQL”). Joomla! to system CMS napisany w PHP, więc potrzebuje środowiska, które potrafi wykonywać kod PHP po stronie serwera. Apache jest jednym z najpopularniejszych serwerów WWW, świetnie współpracuje z PHP poprzez moduł mod_php albo PHP-FPM i jest standardowo wspierany w dokumentacji Joomla!. Baza MySQL służy do przechowywania wszystkich treści: artykułów, użytkowników, menu, modułów, konfiguracji. Podczas instalacji Joomla! tworzy tabele w MySQL, zapisuje tam dane konfiguracyjne i później przy każdym wyświetleniu strony pobiera je zapytaniami SQL. W praktyce, jeśli stawiasz Joomla! na hostingu współdzielonym, dostajesz właśnie taki zestaw: Apache + PHP + MySQL, często z panelem typu cPanel lub DirectAdmin. To jest zgodne z dobrymi praktykami w branży webowej – prosty, sprawdzony stos, łatwy w administracji i dobrze udokumentowany. Moim zdaniem to też wygodne na etapie nauki: możesz lokalnie postawić XAMPP, WAMP lub Laragon i bez kombinowania odpalić Joomla! na swoim komputerze. W świecie produkcyjnym coraz częściej używa się też Nginx zamiast Apache, ale w treści pytania jest mowa o domyślnej, typowej konfiguracji, a tutaj dalej króluje Apache z PHP i MySQL jako standardowe, rekomendowane środowisko.

Pytanie 21

Plik cookie utworzony przedstawionym poleceniem PHP:

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time() + (3600 * 24));

A. wygaśnie po jednej godzinie od jego utworzenia.

B. wygaśnie po jednej dobie od jego utworzenia.

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę.

D. będzie przechowywany na serwerze przez jedną dobę.

Kod z funkcją setcookie() w PHP bardzo często myli się z mechanizmami przechowywania danych po stronie serwera, dlatego łatwo tu o błędne skojarzenia. W tym przykładzie kluczowe są dwie rzeczy: po pierwsze, gdzie fizycznie przechowywane jest cookie, a po drugie, w jakiej jednostce podajemy czas. Ciasteczka HTTP są zawsze przechowywane po stronie klienta, czyli w przeglądarce użytkownika, w jej lokalnym magazynie. Serwer jedynie informuje przeglądarkę, jaki ma być czas życia takiego wpisu, wysyłając odpowiedni nagłówek Set-Cookie z datą wygaśnięcia. Stąd pomysł, że cookie „będzie przechowywane na serwerze” jest po prostu nietrafiony – serwer nie ma osobnego magazynu na ciasteczka użytkowników, on tylko je odczytuje z nagłówków przychodzących żądań i ewentualnie ustawia nowe. Druga częsta pomyłka dotyczy samego czasu. Funkcja time() zwraca aktualny timestamp w sekundach od 1.01.1970, a w wyrażeniu 3600 * 24 wyliczana jest liczba sekund w jednej dobie. Jeśli ktoś pobieżnie spojrzy na zapis, może skojarzyć 3600 z godziną i założyć, że cookie jest ważne tylko godzinę, ignorując mnożenie przez 24. To typowy błąd „czytania po łebkach” kodu. Tymczasem przeglądarka dostaje konkretny moment w przyszłości, przesunięty o 86400 sekund, i do tej chwili będzie wysyłać cookie przy każdym żądaniu do odpowiedniej domeny i ścieżki. Warto też pamiętać, że samo istnienie cookie nie oznacza trwałego przechowywania danych po stronie serwera. Dane z ciasteczka trafiają na serwer dopiero, gdy przeglądarka wyśle je w nagłówku HTTP. Dlatego planując logikę aplikacji, trzeba jasno rozróżniać dane sesyjne na serwerze (np. w $_SESSION) od danych w cookie, które użytkownik może modyfikować po swojej stronie i które wygasają dokładnie według tego timestampu, jaki podamy w setcookie().

Pytanie 22

W języku SQL wykonano przedstawione poniżej polecenia GRANT. Kto będzie miał prawo do przeglądania danych oraz ich zmiany?

GRANT ALL ON firmy TO 'adam'@'localhost';
GRANT ALTER, CREATE, DROP ON firmy TO 'anna'@localhost;
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON firmy TO 'tomasz'@'localhost';

A. Anna i Tomasz

B. Adam i Anna

C. Tomasz i Adam

D. Jedynie Tomasz

Odpowiedź 'Tomasz i Adam' jest poprawna, ponieważ obaj użytkownicy mają przypisane odpowiednie uprawnienia do przeglądania oraz modyfikacji danych w bazie 'firmy'. Adam otrzymał pełne uprawnienia, co oznacza, że może przeglądać (SELECT) oraz modyfikować (INSERT, UPDATE, DELETE) dane, a także zmieniać strukturę tabel (ALTER, CREATE, DROP). Tomasz, z kolei, ma przydzielone szczegółowe uprawnienia do przeglądania danych (SELECT) oraz ich modyfikacji (INSERT, UPDATE). W praktyce, przydzielanie uprawnień w bazach danych odbywa się zgodnie z zasadą minimalnych uprawnień, co oznacza, że każdy użytkownik powinien mieć tylko te uprawnienia, które są mu niezbędne do realizacji przydzielonych zadań. Dobrą praktyką jest regularna weryfikacja przydzielonych uprawnień oraz ich dostosowywanie do zmieniających się potrzeb organizacji.

Pytanie 23

Jakie polecenie należy wykorzystać, aby przypisać użytkownikowi uprawnienia do tabel w bazie danych?

A. SELECT

B. GRANT

C. CREATE

D. REVOKE

Poprawna odpowiedź to GRANT, które jest standardowym poleceniem w systemach zarządzania bazami danych (DBMS) umożliwiającym nadawanie użytkownikom uprawnień do wykonywania określonych operacji na obiektach bazy danych, takich jak tabele, widoki czy procedury. Przy użyciu GRANT administrator bazy danych może precyzyjnie określić, jakie działania użytkownik może wykonać, np. SELECT (odczyt danych), INSERT (wstawianie danych), UPDATE (aktualizacja danych) czy DELETE (usuwanie danych). Przykładowo, polecenie 'GRANT SELECT ON tablename TO username;' nadaje użytkownikowi 'username' prawo do odczytu danych z tabeli 'tablename'. Dobrą praktyką jest przydzielanie minimalnych uprawnień, które są niezbędne do realizacji zadań, co zwiększa bezpieczeństwo bazy danych. Warto również zauważyć, że uprawnienia mogą być nadawane grupom użytkowników, co upraszcza zarządzanie dostępem w dużych organizacjach.

Pytanie 24

Czynnością polegającą na przetwarzaniu grafiki rastrowej na wektorową jest

A. wektoryzacja.

B. kadrowanie.

C. skalowanie.

D. rasteryzacja.

Poprawna odpowiedź to wektoryzacja, bo właśnie tak nazywa się proces zamiany obrazu rastrowego (zbudowanego z pikseli) na grafikę wektorową (opartą na krzywych, liniach i figurach matematycznych). W grafice komputerowej to dość kluczowe pojęcie. Obraz rastrowy, np. JPG z aparatu czy PNG z internetu, ma określoną rozdzielczość i po mocnym powiększeniu zaczyna się „pixeloza”. Natomiast grafika wektorowa (SVG, AI, EPS, CDR) jest opisana matematycznie, więc można ją skalować praktycznie bez utraty jakości. Wektoryzacja polega na analizie kształtów w obrazie rastrowym i zamianie ich na obiekty wektorowe: ścieżki, krzywe Béziera, wielokąty. Może być ręczna (rysujemy po śladzie w programie typu Adobe Illustrator, CorelDRAW, Inkscape) albo automatyczna, np. funkcją „Image Trace” czy „Przekształć na krzywe”. W praktyce używa się tego np. gdy klient przynosi rozmazane logo w JPG, a drukarnia potrzebuje pliku wektorowego do druku wielkoformatowego, grawerowania laserem czy wycinania ploterem. Z mojego doświadczenia wektoryzacja jest też ważna przy projektowaniu ikon, piktogramów, infografik na strony WWW – zapis w SVG jest lekki, dobrze się skaluje na różne ekrany i jest zgodny z dobrymi praktykami front-endu. Warto pamiętać, że wektoryzacja nie „magicznie” poprawia jakości zdjęcia, tylko zamienia je w inny typ reprezentacji, najlepiej sprawdza się przy prostych kształtach, logotypach, rysunkach technicznych, nie przy skomplikowanych fotografiach.

Pytanie 25

Które z poniższych stwierdzeń dotyczy skalowania obrazu?

A. Opiera się na modyfikacji formatu zapisu obrazu w celu zmiany metody kompresji

B. Prowadzi do zmiany wielkości obrazu bez zmiany istotnej zawartości wizualnej

C. Skutkuje wycięciem z oryginalnego obrazu konkretnego fragmentu, aby uzyskać lepszy widok

D. Łączy bądź pozbywa się kształtów

Skalowanie obrazu to proces, który polega na zmianie rozmiaru obrazu przy zachowaniu jego kluczowych elementów wizualnych. W praktyce oznacza to, że przy skalowaniu nie zmienia się proporcji ani istotne detale, co jest niezbędne w wielu zastosowaniach profesjonalnych, takich jak grafika komputerowa, projektowanie stron internetowych czy edycja zdjęć. Dobrze wykonane skalowanie gwarantuje, że obraz będzie czytelny i estetyczny, niezależnie od zmienionych wymiarów. Na przykład, w przypadku przygotowywania obrazów do publikacji online, właściwe skalowanie pozwala na optymalne ładowanie strony oraz utrzymanie jakości wizualnej. W branży graficznej korzysta się z różnych algorytmów skalowania, takich jak najbliższego sąsiada, bilinearny czy bicubic, w zależności od wymaganych efektów końcowych. Przestrzeganie standardów dotyczących rozmiarów obrazów, takich jak te określone przez W3C, pomoże uniknąć problemów z wydajnością i estetyką w projektach multimedialnych.

Pytanie 26

Znacznik <i> w języku HTML ma na celu

A. ustalenie nagłówka w treści

B. dodanie grafiki

C. zmianę czcionki na kursywę

D. określenie formularza

Znacznik <i> jest często mylony z innymi elementami HTML, które pełnią różne funkcje w strukturze dokumentu. Na przykład, umieszczanie obrazków w HTML realizuje się za pomocą znacznika <img>, który jest przeznaczony wyłącznie do wyświetlania grafiki, a jego atrybuty, takie jak 'src' i 'alt', są kluczowe dla poprawnej nawigacji i dostępności. Używanie <i> w tym kontekście mogłoby prowadzić do mylnej interpretacji, ponieważ jego funkcja nie obejmuje wizualizacji obrazów, lecz skupia się na formacie tekstu. Z kolei definiowanie formularzy odbywa się głównie przy użyciu znaczników takich jak <form>, <input>, <select>, co pozwala na interakcję użytkowników z witryną. Pominięcie tych specyficznych znaczników i zastąpienie ich <i> może prowadzić do błędów w funkcjonalności strony. Natomiast zdefiniowanie nagłówka w tekście za pomocą znaczników, takich jak <h1>, <h2>, <h3>, jest niezbędne dla strukturyzacji treści, co ma wpływ na SEO oraz na przystosowanie strony dla technologii asystujących, które interpretują hierarchię treści. Często błędy w rozumieniu tych podstawowych znaczeń wynikają z braku wiedzy na temat semantyki HTML i różnorodności zastosowań dostępnych znaczników.

Pytanie 27

Formatowanie CSS dla akapitu określa styl szarej ramki z następującymi właściwościami:

p {
    padding: 15px;
    border: 2px dotted gray;
}

A. Linia ciągła; grubość 2 px; odległości pomiędzy tekstem a ramką 15 px

B. Linia kreskowa; grubość 2 px; odległości poza ramką 15 px

C. Linia ciągła; grubość 2 px; odległości poza ramką 15 px

D. Linia kropkowa; grubość 2 px; odległości pomiędzy tekstem a ramką 15 px

Analizując błędne odpowiedzi, kluczowe jest zrozumienie, jakie są podstawowe różnice między różnymi stylami ramki oraz ich właściwościami. Niepoprawne odpowiedzi często mylą typ linii ramki z jej grubością i zastosowaniem paddingu. Na przykład, przy styli 'solid' mówimy o linii ciągłej, a nie kropkowej, co jest istotną różnicą w kontekście estetyki i funkcji wizualnej. Grubość 2 px jest poprawna w niektórych odpowiedziach, ale problematyczne są inne elementy, takie jak zrozumienie pojęcia 'marginesu'. Marginesy różnią się od paddingu, ponieważ margines to przestrzeń zewnętrzna oddzielająca elementy od siebie, podczas gdy padding odnosi się do przestrzeni wewnętrznej. Odpowiedzi, które sugerują, że marginesy znajdują się pomiędzy tekstem a ramką, fałszywie interpretują, jak elementy są rozmieszczone na stronie. To prowadzi do mylnych wniosków, ponieważ w rzeczywistości marginesy zewnętrzne nie wpływają na bezpośrednią odległość tekstu od ramki, co może skutkować błędami w projektowaniu i implementacji stron. Zrozumienie tych różnic jest niezbędne dla efektywnego wykorzystania CSS i unikania typowych pułapek w projektach webowych.

Pytanie 28

Która z wymienionych funkcji sortowania w języku PHP służy do sortowania tablicy asocjacyjnej według kluczy?

A. ksort()

B. sort()

C. rsort()

D. asort()

Funkcje asort(), rsort() i sort() w języku PHP są używane do sortowania tablic, ale różnią się one znacząco od ksort(). Funkcja asort() służy do sortowania tablicy asocjacyjnej na podstawie wartości, pozostawiając klucze niezmienionymi. To podejście, choć może być przydatne w niektórych sytuacjach, nie odpowiada na pytanie dotyczące sortowania według indeksów, co prowadzi do nieporozumienia. Z kolei rsort() sortuje tablicę indeksowaną w porządku malejącym, a sort() wykonuje sortowanie rosnące, również dla tablic indeksowanych. Obie funkcje są nieprzydatne dla tablic asocjacyjnych, gdyż nie zachowują kluczy i nie dostosowują ich do zmieniającego się porządku wartości. Typowym błędem jest przyjmowanie, że wszystkie funkcje sortujące mogą działać na tablicach asocjacyjnych w taki sam sposób, co jest dalekie od prawdy. Kluczowe jest zrozumienie, jak różne funkcje sortujące wpływają na struktury danych i ich właściwości. Właściwe podejście do sortowania danych asocjacyjnych jest nie tylko kluczowe dla utrzymania porządku, ale również dla zapewnienia efektywności w przetwarzaniu danych w aplikacjach, co jest zgodne z najlepszymi praktykami rozwoju oprogramowania.

Pytanie 29

Która z poniższych zasad NIE WPŁYNIE pozytywnie na poprawę czytelności kodu?

A. Nazwy zmiennych powinny odzwierciedlać ich funkcję

B. Warto dodawać komentarze w bardziej skomplikowanych fragmentach kodu

C. Kod powinien być tworzony bez wcięć oraz zbędnych enterów

D. Każda linia kodu powinna zawierać tylko jedną komendę

Odpowiedź, że kod powinien być napisany bez wcięć i zbędnych enterów, jest poprawna, ponieważ w rzeczywistości brak wcięć i odpowiedniego formatowania znacząco obniża czytelność kodu. Wcięcia są kluczowe w wielu językach programowania, takich jak Python, gdzie definiują one blok kodu. Dobrze sformatowany kod, który wykorzystuje wcięcia i puste linie, ułatwia zrozumienie struktury programu i jego logiki. Przykładowo, w kodzie Pythona, brak wcięć skutkuje błędami składniowymi. Standardy kodowania, takie jak PEP 8 dla Pythona, jasno wskazują, że stosowanie wcięć jest nie tylko zalecane, ale wręcz wymagane dla utrzymania przejrzystości. Dobrze sformatowany kod zwiększa również jego utrzymywalność, co jest kluczowe w pracy zespołowej, gdzie wiele osób może pracować nad tym samym projektem. W praktyce, programiści często korzystają z narzędzi automatyzujących formatowanie kodu, co dodatkowo podnosi jego jakość i czytelność.

Pytanie 30

Gdzie należy umieścić znacznik metajęzyka HTML?

A. w sekcji nagłówkowej witryny internetowej

B. pomiędzy znacznikami <body> ... </body>

C. pomiędzy znacznikami paragrafu

D. w dolnej części witryny internetowej

Znacznik metajęzyka HTML, czyli tag <meta>, jest kluczowym elementem w sekcji nagłówkowej (head) dokumentu HTML. To tutaj umieszczamy informacje dotyczące dokumentu, takie jak jego tytuł, opis, słowa kluczowe oraz dane dotyczące kodowania i viewportu. Na przykład, aby ustawić kodowanie znaków na UTF-8, używamy znacznika <meta charset="UTF-8">. Jest to zgodne z wytycznymi W3C i najlepszymi praktykami SEO, ponieważ odpowiednie metadane pomagają wyszukiwarkom w zrozumieniu treści witryny. Inny przykład to <meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1.0">, który zapewnia, że strona jest responsywna na urządzeniach mobilnych. Umieszczając te znaczniki w nagłówku, można poprawić zarówno użyteczność, jak i widoczność witryny w internecie.

Pytanie 31

Kwerenda umożliwiająca modyfikację wielu rekordów lub przeniesienie ich przy pomocy jednego działania, określana jest jako kwerenda

A. parametrycznej

B. wybierająca

C. krzyżowej

D. funkcjonalnej

Kwerenda funkcjonalna to naprawdę przydatne narzędzie w bazach danych, które pozwala na wprowadzanie zmian w wielu rekordach na raz. To świetnie działa, jeśli masz dużo danych do przetworzenia, bo oszczędza czas i zasoby. Przykładem, który przychodzi mi do głowy, jest aktualizacja statusu zamówień w sklepie online. Można na przykład zmienić wszystkie zamówienia z "oczekujące" na "zrealizowane" jednym kliknięciem. To jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania danymi, bo utrzymuje porządek i spójność. A jeśli mówimy o standardach, kwerendy funkcjonalne są zgodne z SQL i jego różnymi rozszerzeniami, co ułatwia integrację z innymi systemami. Ważne jest tylko, żeby dobrze zabezpieczać dane, by przypadkiem nie usunąć lub nie zmienić czegoś ważnego. W branży często podkreśla się, że trzeba testować i walidować operacje na bazach, żeby wszystko działało jak należy.

Pytanie 32

Aby przekształcić tekst „ala ma psa” na „ALA MA PSA”, jaka funkcja PHP powinna być zastosowana?

A. strtolower('ala ma psa');

B. strtoupper('ala ma psa');

C. strstr ('ala ma psa');

D. ucfirst ('ala ma psa');

Funkcja strtoupper w PHP jest używana do konwersji wszystkich liter w danym ciągu znaków na wielkie litery. W kontekście modyfikacji tekstu „ala ma psa” na „ALA MA PSA”, zastosowanie funkcji strtoupper('ala ma psa') jest poprawnym podejściem. Funkcja ta jest częścią standardowej biblioteki PHP i jest szeroko stosowana w projektach, gdzie zachowanie wielkich liter jest kluczowe. Przykład użycia funkcji strtoupper jest prosty: wystarczy przekazać do niej ciąg, który ma zostać przekształcony. Przykładem może być zapis: $text = 'ala ma psa'; $uppercaseText = strtoupper($text); echo $uppercaseText; co wygeneruje wynik ALA MA PSA. Warto zauważyć, że funkcja ta nie zmienia oryginalnego ciągu, lecz zwraca nowy ciąg z przekształconymi literami. Zastosowanie funkcji strtoupper jest szczególnie przydatne w aplikacjach webowych, gdzie formatowanie tekstu może być kluczowe dla zapewnienia spójności danych wyjściowych oraz ich estetyki.

Pytanie 33

Wskaźnik HTML, który umożliwia oznaczenie tekstu jako błędnego lub nieodpowiedniego poprzez jego przekreślenie, to jaki?

A. <u> </u>

B. <b> </b>

C. <s> </s>

D. <em> </em>

W tym pytaniu łatwo pomylić różne znaczniki HTML, bo wiele z nich wpływa na wygląd tekstu, ale pełnią zupełnie inne role semantyczne. W standardzie HTML <b> odpowiada głównie za pogrubienie tekstu, bez nadawania mu specjalnego znaczenia. To po prostu wizualne wyróżnienie, coś jak podkręcenie czcionki w edytorze tekstu. Nie informuje jednak, że treść jest błędna, nieaktualna czy powinna być zignorowana. W nowoczesnym kodzie, jeśli chcemy podkreślić ważność treści, lepszym wyborem jest <strong>, a nie <b>. Podobnie <em> nie ma nic wspólnego z przekreśleniem – ten znacznik służy do emfazy, czyli zaakcentowania fragmentu zdania, zwykle renderowany jest kursywą. Semantycznie oznacza, że dany fragment ma inne brzmienie albo nacisk w wypowiedzi, co jest istotne np. dla czytników ekranu czy tłumaczeń. Z kolei <u> historycznie kojarzy się z podkreślaniem tekstu, ale w HTML5 jego znaczenie zostało doprecyzowane: używa się go raczej do oznaczania treści, które są w jakiś sposób wyróżnione konwencjonalnie (np. błąd ortograficzny, nazwa własna w tekście innym alfabetem), a nie do dekoracyjnego podkreślania wszystkiego jak leci. Typowym błędem jest myślenie kategoriami „jak to wygląda”, zamiast „co to oznacza”. Wiele osób wybiera <b> albo <u>, bo kojarzy im się to z edytorem Word i zmianą stylu, a w HTML powinniśmy bardziej zwracać uwagę na semantykę i zgodność ze specyfikacją. Do oznaczania tekstu jako błędnego lub nieaktualnego używa się <s> (lub w bardziej formalnych zmianach <del>), bo te znaczniki jednoznacznie wskazują, że dana treść nie jest już obowiązująca. Dzięki temu narzędzia do dostępności, wyszukiwarki i style CSS mogą poprawnie interpretować znaczenie tego fragmentu, a nie tylko jego wygląd.

Pytanie 34

Aby stworzyć tabelę, należy wykorzystać polecenie

A. CREATE DATABASE

B. ALTER TABLE

C. INSERT INTO

D. CREATE TABLE

Polecenie CREATE TABLE to naprawdę ważna sprawa, jeśli chodzi o budowanie struktury bazy danych w systemach DBMS. Dzięki niemu możemy stworzyć nową tabelę w bazie, nadając jej różne nazwy i typy danych dla kolumn. Na przykład, można użyć takiego zapisu: CREATE TABLE pracownicy (id INT PRIMARY KEY, imie VARCHAR(50), nazwisko VARCHAR(50), data_zatrudnienia DATE); W efekcie mamy tabelę 'pracownicy' z czterema kolumnami, a 'id' to nasz klucz główny. W praktyce, poprawne stworzenie tabeli to podstawa dalszej pracy z danymi, więc warto się postarać, żeby schematy baz danych były dobrze zaprojektowane, w zgodzie z zasadami normalizacji. To zmniejsza zbędne powtarzanie danych i sprawia, że potem łatwiej nimi zarządzać. Pamiętaj, żeby przed użyciem CREATE TABLE dobrze zaplanować strukturę bazy danych, bo to pomoże w wydajności i elastyczności aplikacji. Fajnie jest też dodać różne ograniczenia, jak klucze obce, żeby mieć pewność, że nasze dane są w porządku.

Pytanie 35

Jakie z poniższych stwierdzeń właściwie opisuje tabelę utworzoną przez: CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Kolumny w tabeli dane nazywają się: kolumna1, kolumna2, kolumna3

B. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu liczb całkowitych

C. Tabela zawiera jedną kolumnę, która składa się z trzyelementowych tablic

D. Tabela o nazwie dane zawiera trzy kolumny typu liczb całkowitych

Odpowiedź, że tabela o nazwie dane posiada jedną kolumnę liczb całkowitych, jest prawidłowa, ponieważ w definicji tabeli użyto składni CREATE TABLE, wskazując, że w tabeli znajduje się tylko jedna kolumna o nazwie 'kolumna'. Typ danych dla tej kolumny to INTEGER, co oznacza, że przechowuje ona liczby całkowite. Parametr (3) w INTEGER nie oznacza, że kolumna ta zawiera trzy elementowe tablice; w rzeczywistości jest to specyfikacja dotycząca maksymalnej liczby cyfr, które ta kolumna może przechowywać, co powoduje, że rozmiar wartości będzie ograniczony do 3 cyfr. W praktyce, przy projektowaniu baz danych, kluczowe jest zrozumienie typów danych oraz ich ograniczeń, aby zapewnić integralność danych. Dobrą praktyką jest używać odpowiednich typów danych i odpowiednio je definiować, by optymalizować wydajność zapytań oraz zużycie miejsca w bazie danych. W tym przypadku, zrozumienie, że kolumna 'kolumna' jest jedyną kolumną w tabeli o typie INTEGER, jest podstawą efektywnego projektowania struktury bazy danych.

Pytanie 36

Testy związane ze skalowalnością aplikacji mają na celu zweryfikowanie, czy program

A. jest chroniony przed nieautoryzowanymi działaniami, np. dzieleniem przez zero

B. jest w stanie funkcjonować przy zaplanowanym i większym obciążeniu

C. jest właściwie opisany w dokumentacji

D. posiada odpowiednie funkcje

Odpowiedź mówiąca o tym, że aplikacja potrafi działać przy zakładanym i większym obciążeniu, jest kluczowa, gdyż skalowalność oprogramowania odnosi się do zdolności systemu do efektywnego działania w warunkach wzrastającego zapotrzebowania na zasoby. Oznacza to, że aplikacja powinna być w stanie obsługiwać rosnącą liczbę użytkowników, transakcji lub innych operacji bez degradacji wydajności. Przykładem może być system e-commerce, który w okresie wyprzedaży musi obsługiwać znacznie więcej użytkowników niż w normalnych okolicznościach. Aby zapewnić skalowalność, programiści mogą wykorzystywać różne architektury, takie jak mikroserwisy, które pozwalają na niezależne skalowanie poszczególnych komponentów aplikacji. Dobre praktyki obejmują również wykorzystanie chmurowych rozwiązań, takich jak AWS czy Azure, które oferują elastyczność i automatyczne skalowanie w odpowiedzi na wzrost obciążenia. Warto także wdrażać mechanizmy monitorowania i optymalizacji wydajności, aby na bieżąco dostosowywać zasoby do potrzeb użytkowników.

Pytanie 37

Zgodnie z wytycznymi WCAG 2.x na poziomie AA minimalny kontrast tekstu (o standardowym rozmiarze) do tła, spełniający wymogi dostępności serwisu WWW dla osób z ograniczoną percepcją wzrokową wynosi

A. 2,5 : 1

B. 1,5 : 1

C. 4,5 : 1

D. 2,0 : 1

W tym pytaniu łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że „jakikolwiek” kontrast wystarczy, by tekst był czytelny. Warto jednak oprzeć się na twardych definicjach z WCAG 2.x, a nie na subiektywnym wrażeniu, że coś „da się przeczytać”. Propozycje niższych wartości kontrastu, takich jak 1,5 : 1, 2,0 : 1 czy 2,5 : 1, odzwierciedlają typowy błąd: ocenianie czytelności tylko własnymi oczami, najczęściej osoby młodej, bez problemów ze wzrokiem, siedzącej przy dobrym monitorze i w dobrych warunkach oświetleniowych. Współczynniki zbyt niskie, rzędu 1,5 : 1 czy 2,0 : 1, oznaczają bardzo małą różnicę jasności między tekstem a tłem. Na ekranie będzie to wyglądało jak delikatne „rozmycie” tekstu w tle. Osoby z obniżonym kontrastem widzenia, z wadami refrakcji, a nawet użytkownicy korzystający ze słabszych ekranów lub w mocnym słońcu, zwyczajnie nie odczytają takiego tekstu bez dużego wysiłku. To nie jest tylko kwestia komfortu – przy dłuższej pracy może to powodować zmęczenie oczu, bóle głowy i zniechęcenie do korzystania z serwisu. Warto też zauważyć, że wartości 2,5 : 1 czasem „intuicyjnie” wydają się już całkiem niezłe, szczególnie gdy projektant przyzwyczajony jest do bardzo delikatnych, pastelowych palet. Ale WCAG 2.0 i 2.1 w kryterium 1.4.3 wyraźnie mówią: dla zwykłego tekstu poziom AA wymaga minimum 4,5 : 1. Niższe liczby mogą być stosowane tylko w określonych sytuacjach, np. dla dużego tekstu (wtedy próg 3 : 1) albo na poziomie AAA, gdzie są jeszcze ostrzejsze wymagania dla niektórych elementów. Wszelkie niższe wartości dla małego tekstu są po prostu niezgodne ze standardem. Kolejny typowy błąd myślowy to mieszanie wymagań estetycznych z wymogami dostępności. Projektanci często boją się „zbyt mocnych” kontrastów, bo wydaje im się, że interfejs będzie wyglądał zbyt ciężko, zbyt ostro. Przez to sięgają po bardzo jasne szarości albo blade kolory tekstu. Tymczasem branżowe dobre praktyki projektowania dostępnych interfejsów mówią jasno: kontrast minimum 4,5 : 1 dla podstawowego tekstu to absolutne minimum, a w wielu serwisach (np. administracja publiczna, systemy B2B używane godzinami) warto iść jeszcze wyżej. Trzymanie się zbyt niskich wartości nie tylko łamie standard WCAG, ale też realnie wyklucza część użytkowników z komfortowego korzystania z serwisu.

Pytanie 38

Jakie polecenie SQL zmieni w tabeli tab wartość w kolumnie kol z Ania na Zosia?

A. UPDATE tab SET kol = 'Ania' WHERE kol = 'Zosia'

B. ALTER TABLE tab CHANGE kol = 'Ania' kol = 'Zosia'

C. ALTER TABLE tab CHANGE kol = 'Zosia' kol = 'Ania'

D. UPDATE tab SET kol = 'Zosia' WHERE kol = 'Ania'

Polecenie SQL UPDATE tab SET kol = 'Zosia' WHERE kol = 'Ania' jest poprawne, ponieważ używa ono właściwej składni do aktualizacji wartości w istniejącej tabeli. W tym przypadku komenda ta zmienia wszystkie wystąpienia wartości 'Ania' w kolumnie 'kol' na 'Zosia'. Jest to klasyczna operacja aktualizacji, która jest szeroko stosowana w zarządzaniu bazami danych. Przykładowo, jeśli w tabeli 'tab' znajdują się rekordy przedstawiające użytkowników, a potrzebujemy zmienić imię 'Ania' na 'Zosia', to powyższa komenda wykona tę operację poprawnie. Zgodnie z zasadami dobrych praktyk, warto również przed dokonaniem aktualizacji wykonać zapytanie SELECT, aby upewnić się, jakie rekordy zostaną zmienione. Dodatkowo, do zminimalizowania ryzyka wystąpienia niezamierzonych zmian, warto przeprowadzić tę operację w kontekście transakcji, aby móc cofnąć zmiany w razie potrzeby, co jest szczególnie istotne w przypadku krytycznych danych.

Pytanie 39

Jakie formaty wideo są obsługiwane przez standard HTML5?

A. MP4, Ogg, WebM

B. MP4, AVI

C. Ogg, QuickTime

D. Ogg, AVI, MPEG

Wybór odpowiedzi MP4, AVI, Ogg czy Ogg, AVI, MPEG jest błędny z kilku powodów. Format AVI, mimo swojej popularności, nie jest obsługiwany w standardzie HTML5. AVI to stary format, który nie jest zoptymalizowany do użytku w sieci, co prowadzi do problemów z kompatybilnością i wydajnością. Z kolei QuickTime, chociaż używany w niektórych aplikacjach, nie jest standardowo wspierany przez HTML5, co ogranicza jego zastosowanie w nowoczesnych stronach internetowych. W przypadku formatu MPEG, choć jest on dość powszechnie stosowany, to nie jest preferowany w kontekście HTML5, a jego wsparcie jest ograniczone w porównaniu do MP4, Ogg i WebM. Warto zaznaczyć, że najnowsze przeglądarki internetowe szybko przechodzą na otwarte standardy, co sprawia, że formaty, które opierają się na patencie, stają się mniej popularne. W związku z tym, korzystanie z formatów takich jak MP4, Ogg czy WebM nie tylko zapewnia lepszą jakość i wydajność, ale również zwiększa dostępność treści w sieci. Wybór niewłaściwych formatów może prowadzić do problemów z odtwarzaniem na różnych platformach, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników oraz zasięg treści. W efekcie, aby zachować optymalne standardy w tworzeniu stron internetowych, kluczowe jest stosowanie formatów zgodnych ze specyfikacją HTML5.

Pytanie 40

W języku C, aby zdefiniować stałą, należy zastosować

A. static

B. #const

C. const

D. #INCLUDE

W języku C, aby zadeklarować stałą, używamy słowa kluczowego 'const'. Oznaczenie zmiennej jako stałej z użyciem 'const' informuje kompilator, że wartość tej zmiennej nie może być zmieniana po jej inicjalizacji. Jest to istotne, ponieważ pozwala na większą kontrolę nad danymi w programie oraz może przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa kodu. Na przykład, jeśli zadeklarujemy stałą długość tablicy jako 'const int length = 10;', kompilator zablokuje wszelkie próby zmiany tej wartości w późniejszej części programu. Dzięki temu, możemy uniknąć wielu błędów logicznych. Ponadto stosowanie stałych zwiększa czytelność kodu, ponieważ zamiast magicznych liczb w kodzie, używamy nazw, które jasno określają, co dana wartość reprezentuje. Warto również pamiętać, że stałe mogą być używane w różnych kontekstach, w tym przy definiowaniu parametrów funkcji, co pozwala na lepszą organizację i zarządzanie kodem. Praktyka używania 'const' jest zgodna z dobrymi praktykami programowania, które zalecają minimalizowanie zmienności danych tam, gdzie to możliwe.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej