Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 08:12
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 08:35

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W tabeli artykuły wykonano następujące instrukcje dotyczące uprawnień użytkownika jan: ```GRANT ALL PRIVILEGES ON artykuly TO jan``` ```REVOKE SELECT, UPDATE ON artykuly FROM jan``` Po zrealizowaniu tych instrukcji pracownik jan będzie uprawniony do

A. tworzenia tabeli i wypełniania jej danymi

B. wyświetlania zawartości tabeli

C. tworzenia tabeli oraz edytowania danych w niej

D. edycji danych oraz przeglądania tabeli

Jan, po wydaniu polecenia GRANT ALL PRIVILEGES ON artykuly TO jan, miał pełne uprawnienia do wszystkich operacji na tabeli artykuly. Jednakże, po wykonaniu polecenia REVOKE SELECT, UPDATE ON artykuly FROM jan, jego uprawnienia do przeglądania danych (SELECT) oraz aktualizacji danych (UPDATE) zostały odebrane. Oznacza to, że Jan zachowuje możliwość tworzenia nowych tabel oraz wypełniania ich danymi (INSERT), ponieważ nie został ograniczony w tym zakresie. Możliwości tworzenia tabeli i wypełniania jej danymi są częścią przyznanych uprawnień. W standardzie SQL, komendy GRANT i REVOKE służą odpowiednio do przyznawania i odbierania uprawnień użytkownikom. W praktycznym zastosowaniu, takie operacje są kluczowe dla zarządzania bezpieczeństwem i dostępem do danych w bazach danych, co zapobiega nieautoryzowanym zmianom i zabezpiecza integralność danych.

Pytanie 2

W HTML-u, aby połączyć w poziomie dwie sąsiednie komórki w danym wierszu tabeli, należy wykorzystać atrybut

A. cellpadding

B. colspan

C. cellspacing

D. rowspan

Atrybut colspan w języku HTML jest kluczowym narzędziem do scalania komórek w tabeli w poziomie. Umożliwia on połączenie dwóch lub więcej sąsiednich komórek w jednym wierszu, co pozwala na bardziej elastyczne i estetyczne układanie danych. Przykładowo, jeśli mamy tabelę z informacjami o produktach, a jeden z produktów ma długą nazwę, możemy użyć atrybutu colspan, aby ta nazwa zajmowała miejsce w dwóch lub więcej komórkach, co poprawia czytelność tabeli. Dobre praktyki w projektowaniu tabel wskazują, że należy unikać nadmiarowych komórek i skomplikowanych układów, gdyż obniża to przejrzystość danych. Zamiast tego, właściwe użycie atrybutów takich jak colspan pozwala na lepsze zorganizowanie informacji. Warto również pamiętać, że poprawne stosowanie atrybutu colspan powinno być zgodne z ogólnymi zasadami projektowania responsywnego, co oznacza, że tabela powinna dobrze się prezentować na różnych urządzeniach. Dodatkowo, atrybut colspan ma swoje zastosowanie także w kontekście dostępności, gdyż odpowiednie użycie tej funkcji pozwala na lepszą nawigację i zrozumienie struktury tabeli przez osoby korzystające z technologii asystujących.

Pytanie 3

Wskaż kod CSS, który odpowiada layoutowi bloków 2 – 5, zakładając, że są one utworzone na podstawie podanego kodu HTML.

A. Kod 1

B. Kod 3

C. Kod 2

D. Kod 4

Kod 2 jest poprawny, ponieważ najlepiej odpowiada przedstawionemu układowi bloków. W tym układzie blok 2 ma style float: left i szerokość 40%, co oznacza, że jest wypływany w lewo i zajmuje 40% dostępnej szerokości. Blok 3 również jest ustawiony z float: left, ale z szerokością 30%, co pozwala na ułożenie go obok bloku 2, o ile suma szerokości nie przekracza 100%. Blok 4 jest ustawiony z float: right i szerokością 30%, co umieszcza go po prawej stronie kontenera. Takie ustawienie float pozwala na zapełnienie przestrzeni między blokiem 2 i 4 blokiem 3, przy zachowaniu równowagi wizualnej. Blok 5 został ustawiony z float: left i szerokością 30%, co pozwala mu na umieszczenie poniżej bloku 3, ale z wyrównaniem do lewej. Taki układ jest częsty w projektowaniu stron, gdzie używa się systemu float do tworzenia responsywnych układów. W praktyce jednak, float jest coraz częściej zastępowany flexboxem lub gridem, które oferują bardziej elastyczne i intuicyjne sposoby zarządzania układem elementów na stronie.

Pytanie 4

Dla dowolnego a z przedziału (0, 99) zadaniem funkcji zapisanej w języku JavaScript jest

function fun1(a)
{
    for (n = a; n <= 100; n++)
        document.write(n);
    return n;
}

A. wypisanie liczb z przedziału a .. 99 i zwrócenie wartości 100

B. zwrócenie liczb z przedziału a .. 99

C. wypisanie liczb z przedziału a .. 100 i zwrócenie wartości zmiennej n

D. wypisanie wartości zmiennej a oraz zwrócenie wartości zmiennej n

Twoja odpowiedź jest poprawna. Funkcja fun1(a) w języku JavaScript przyjmuje argument a i za pomocą pętli for wypisuje liczby od a do 100 włącznie - a więc pętla jest iterowana tyle razy, ile wynosi różnica między 100 a wartością argumentu a. Po każdej iteracji pętli, wartość zmiennej n jest zwiększana o 1, co jest typowym zachowaniem dla pętli for w JavaScript. Funkcja zwraca wartość zmiennej n po zakończeniu pętli. Tak więc funkcja zwraca 101, ponieważ to właśnie wartość o 1 większa niż warunek kończący pętlę (100) spowoduje jej zakończenie. Ta funkcja to przykładowe zastosowanie pętli for w JavaScript, pokazujące praktyczne zastosowanie tego elementu składni. Pętla for jest standardem w branży i jest powszechnie stosowana do iterowania przez elementy tablicy, obiekty, liczby i inne struktury danych.

Pytanie 5

Określ na podstawie diagramu, jaką liczebność należy zdefiniować przy związku pomiędzy encjami Podręcznik i Wydawnictwo zakładając, że dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu.

A. 1-N (1 przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

B. M-N (M przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

C. N-1 (N przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

D. 1-1 (1 przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

Poprawnie wskazana krotność N–1 oznacza, że wiele podręczników może być powiązanych z jednym wydawnictwem, natomiast każdy pojedynczy podręcznik ma dokładnie jedno wydawnictwo. Dokładnie to wynika z treści: „dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu”. W notacji związków encji mówimy więc o relacji wiele‑do‑jednego z punktu widzenia encji Podręcznik. W praktycznym modelu relacyjnej bazy danych przekłada się to na klucz obcy w tabeli PODRĘCZNIK, który wskazuje na klucz główny (np. id_wydawnictwa) w tabeli WYDAWNICTWO. Dzięki temu nie powielamy danych o wydawnictwie przy każdym rekordzie, tylko przechowujemy je w jednym miejscu, zgodnie z zasadą normalizacji (co najmniej 2. i 3. postać normalna). Moim zdaniem to jest jedno z podstawowych i najczęściej wykorzystywanych powiązań: podobny schemat mamy przy relacji Produkt–Producent, Samochód–Marka, Student–Grupa itp. W takich przypadkach w tabeli „wiele” zawsze ląduje kolumna z kluczem obcym do tabeli „jeden”. Dodatkowo warto zauważyć, że gdybyśmy kiedyś chcieli pozwolić na zmianę nazwy wydawnictwa, to dzięki takiemu modelowi robimy to tylko w jednym wierszu tabeli WYDAWNICTWO, a wszystkie powiązane podręczniki automatycznie „widzą” zaktualizowaną wartość. To jest dokładnie ta dobra praktyka projektowania: minimalizacja redundancji i łatwiejsze utrzymanie spójności danych (integralność referencyjna, klucze obce z ON UPDATE/DELETE). W dobrze zaprojektowanych systemach bibliotecznych czy księgarni internetowych ta relacja N–1 między książką/podręcznikiem a wydawnictwem jest standardem branżowym i praktycznie normą w modelach ER.

Pytanie 6

Co oznacza pojęcie integralności referencyjnej?

A. Baza jest odporna na błędy i awarie wynikające z zawodności sprzętu i oprogramowania.

B. Każdej wartości klucza obcego odpowiada dokładnie jedna wartość klucza podstawowego.

C. Każda encja musi mieć zdefiniowany klucz podstawowy o wartości unikatowej i różnej od NULL.

D. Wartość atrybutu należy do jego dziedziny.

Pojęcie integralności referencyjnej bywa mylone z innymi rodzajami ograniczeń w bazie danych, dlatego łatwo tu o skrót myślowy. W relacyjnych bazach danych mamy kilka różnych typów integralności: integralność encji, integralność dziedzinową oraz właśnie integralność referencyjną. Każda z nich dotyczy trochę innego aspektu poprawności danych i warto je sobie w głowie rozdzielić, bo w praktyce projektowej to mocno pomaga. Stwierdzenie, że wartość atrybutu należy do jego dziedziny, opisuje integralność dziedzinową. Oznacza to, że np. kolumna typu DATE faktycznie przechowuje poprawne daty, kolumna z ograniczeniem CHECK mieści tylko dopuszczalne wartości, a kolumna typu INT nie zawiera losowego tekstu. To jest ważne, ale nie ma nic wspólnego z powiązaniem między dwiema tabelami. Tutaj mówimy o poprawności pojedynczej kolumny, a nie relacji klucz główny–klucz obcy. Z kolei odporność bazy na błędy sprzętu czy oprogramowania to już zupełnie inny obszar – to domena niezawodności systemu, mechanizmów transakcyjności, backupów, logów transakcyjnych, klastrów HA, replikacji itd. To są dobre praktyki administracyjne i architektoniczne, ale nie opisują integralności referencyjnej. Można mieć świetnie zabezpieczony serwer, a jednocześnie kompletnie rozwaloną spójność logiczną danych, jeśli nie ma poprawnie zdefiniowanych kluczy obcych. Wymóg, że każda encja ma unikalny klucz podstawowy, dotyczy integralności encji. Chodzi o to, żeby każdy rekord w tabeli dało się jednoznacznie zidentyfikować i żeby klucz główny nie był NULL. To jest fundament, ale nadal mówimy tylko o pojedynczej tabeli. Integralność referencyjna wchodzi dopiero wtedy, gdy jedna tabela „wskazuje” na drugą przez klucz obcy. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich zasad typu PRIMARY KEY, FOREIGN KEY, CHECK, UNIQUE i nazywaniu tego ogólnie integralnością. W rzeczywistości integralność referencyjna jest ściśle związana z relacjami między tabelami: pilnuje, żeby żaden klucz obcy nie wskazywał na nieistniejący rekord. Jeśli chcemy projektować bazy sensownie, trzeba świadomie odróżniać te pojęcia i korzystać z odpowiednich ograniczeń dokładnie tam, gdzie są potrzebne.

Pytanie 7

W języku PHP funkcja trim ma za zadanie

A. zmniejszać napis o wskazaną w parametrze liczbę znaków.

B. z obu końców napisu usuwać białe znaki lub inne znaki podane w parametrze.

C. wyznaczyć długość napisu.

D. porównywać dwa napisy i wypisywać część wspólną.

Poprawnie – funkcja trim() w PHP służy do usuwania z obu końców napisu tzw. znaków niechcianych, domyślnie białych znaków, czyli spacji, tabulatorów, znaków nowej linii, powrotu karetki itp. Kluczowe jest tu słowo „z końców” – trim nie rusza środka łańcucha, modyfikuje tylko początek i koniec. Składnia jest prosta: trim(string $string, string $characters = " \n\r\t\0\x0B"). Drugi parametr jest opcjonalny i pozwala samodzielnie określić zestaw znaków, które mają być usunięte. Przykład z praktyki: bardzo często po odebraniu danych z formularza stosuje się $name = trim($_POST['name']); żeby usunąć przypadkowe spacje przed i po imieniu użytkownika. Dzięki temu porównywanie napisów, walidacja czy zapisywanie do bazy danych jest bardziej przewidywalne i zgodne z dobrymi praktykami. Moim zdaniem trim to jedna z takich małych funkcji, które powinny wejść w nawyk – szczególnie przy obsłudze inputów użytkownika, importu danych z plików CSV, parsowaniu logów czy przygotowywaniu danych do serializacji. Warto też znać powiązane funkcje: ltrim() usuwa znaki tylko z lewej strony, a rtrim() (alias chop()) tylko z prawej. Dobrą praktyką jest stosowanie trim bezpośrednio po pobraniu danych z zewnętrznych źródeł, zanim zaczniemy robić jakiekolwiek porównania, zapisy do bazy czy generowanie kluczy. Pozwala to uniknąć bardzo irytujących błędów typu „ten sam użytkownik, ale inne spacje”, które potem trudno debugować. W profesjonalnych aplikacjach webowych obróbka łańcuchów, w tym właśnie trim, jest standardowym elementem warstwy walidacji i normalizacji danych wejściowych.

Pytanie 8

W zaprezentowanym fragmencie dokumentu HTML ustalono stylowanie CSS dla selektora klasy "menu", aby kolor tła tego elementu był zielony. Które z poniższych określeń stylu CSS odpowiada temu stylowaniu?

<div class="menu"></div>

A. #menu { background-color: rgb(0,255,0); }

B. div:menu { color: green; }

C. menu { background-color: rgb(0,255,0); }

D. div.menu { background-color: green; }

Błędne odpowiedzi wynikają z niewłaściwego zastosowania selektorów w języku CSS. Selektor #menu sugeruje użycie ID, jednak w HTML identyfikator musi być unikalny, a zadanie dotyczy klasy, co implikuje użycie selektora klasy poprzedzonego kropką. Takie błędne użycie prowadzi do niezrozumienia podstawowej różnicy między klasami a identyfikatorami w CSS, co jest kluczowe w projektowaniu stron internetowych. Z kolei selektor menu { background-color: rgb(0,255,0); } jest niepoprawny, ponieważ nie odnosi się do konkretnego elementu. Chociaż specyfikacja CSS pozwala na selektory nazwane, najczęściej stosuje się je w kontekście semantycznym dla elementów HTML, a nie tych określonych przez klasy. Wreszcie, definicja div:menu { color: green; } używa błędnej składni, ponieważ pseudo-klasy w CSS są używane do stylizacji specyficznych stanów elementów, takich jak hover, active czy focus, a nie do stylizacji klas. Istotne jest zrozumienie, że użycie pseudo-klas wymaga odpowiedniego kontekstu, który w tym przypadku jest niepoprawnie użyty. Kluczem do poprawnego stosowania CSS jest zrozumienie specyfiki selektorów i ich właściwe wykorzystanie, co pozwala na efektywne zarządzanie stylem w projekcie webowym. Podstawową zasadą powinno być projektowanie stylów z myślą o ich wielokrotnym wykorzystaniu i utrzymaniu czystości kodu.

Pytanie 9

W jaki sposób należy ustawić monitor, aby były spełnione zasady ergonomicznej pracy przy stanowisku komputerowym?

A. Dla osób praworęcznych monitor powinien stać z prawej strony, a dla leworęcznych z lewej strony stanowiska komputerowego.

B. Monitor powinien być tak ustawiony, by kąt między płaszczyzną monitora, a linią patrzenia na jego środek mieścił się w granicy 80° ÷ 90°.

C. Górna krawędź ekranu powinna znajdować się nieco poniżej poziomu oczu użytkownika.

D. Monitor powinien stać ekranem do okna w celu ograniczenia odblasków i refleksów świetlnych.

Prawidłowo – kluczowa zasada ergonomii mówi, że górna krawędź ekranu powinna znajdować się nieco poniżej poziomu oczu użytkownika. Chodzi o to, żeby naturalny kierunek patrzenia był lekko w dół, mniej więcej pod kątem ok. 15–20° względem linii poziomej. Z fizjologii wiemy, że oczy i mięśnie szyi najmniej się męczą, gdy nie muszą stale patrzeć do góry. Jeżeli monitor stoi zbyt wysoko, użytkownik podnosi brodę, napina kark i po paru godzinach pojawiają się bóle szyi, barków, czasem nawet bóle głowy. Z kolei zbyt niskie ustawienie ekranu powoduje nadmierne pochylanie się i zaokrąglanie pleców. Moim zdaniem to jest jeden z najczęściej olewanych, a jednocześnie najprostszych do poprawy elementów stanowiska pracy. W praktyce dobrze jest usiąść w normalnej, wygodnej pozycji, oprzeć plecy o oparcie krzesła i spojrzeć na wprost. W tej pozycji górna krawędź monitora powinna być minimalnie niżej niż linia oczu. Wtedy środek ekranu znajduje się mniej więcej na wysokości, na którą patrzysz naturalnie podczas pracy. Odległość od monitora powinna wynosić zwykle 50–70 cm, w zależności od przekątnej i rozdzielczości ekranu – im większy monitor, tym często można go odsunąć dalej. Ważne jest też, żeby ekran był ustawiony na wprost, a nie „pod skosem”, żeby nie zmuszać szyi do stałego skrętu. Standardy BHP oraz wytyczne ergonomiczne (np. PN-EN ISO 9241) zwracają uwagę nie tylko na wysokość monitora, ale też na odpowiednie nachylenie (najczęściej lekko do tyłu, ok. 10–20°), brak odblasków i równomierne oświetlenie stanowiska. Jednak to właśnie wysokość górnej krawędzi ekranu względem oczu jest jednym z podstawowych parametrów, który można szybko skorygować nawet w domu czy w szkole – czasem wystarczy prosty podest pod monitor lub regulowana podstawka. Z mojego doświadczenia mała korekta ustawienia ekranu potrafi zauważalnie zmniejszyć zmęczenie wzroku i karku po kilku godzinach pracy przy komputerze.

Pytanie 10

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: left; } aside { float: left; }

B. nav { float: right; }

C. nav { float: right; } section { float: right; }

D. aside {float: left; }

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi. Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego. Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.

Pytanie 11

Jakim formatem plików dźwiękowych charakteryzuje się kompresja bezstratna?

A. MPEG

B. MP3

C. FLAC

D. WAW

FLAC, czyli Free Lossless Audio Codec, to format dźwiękowy, który kompresuje pliki, ale nie traci przy tym żadnych danych. Dzięki temu jakość dźwięku pozostaje taka sama jak w oryginale, co jest super ważne dla audiofilów i profesjonalnych producentów. Wiesz, FLAC jest popularny wśród miłośników muzyki, bo pozwala na przechowywanie wysokiej jakości utworów w mniejszych plikach niż WAV, który potrafi zająć naprawdę dużo miejsca. Poza tym wiele odtwarzaczy audio i programów do edycji dźwięku obsługuje ten format, więc jest naprawdę uniwersalny. Można też dodawać metadane, czyli informacje o wykonawcy czy albumie, co jest bardzo przydatne. No i nie zapominajmy, że FLAC jest otwartym standardem, co oznacza, że każdy może z niego korzystać bez opłat – to na pewno przyczynia się do jego popularności, zarówno wśród amatorów, jak i profesjonalistów.

Pytanie 12

W bazie danych znajduje się tabela ksiazki, która zawiera pola: tytul, id_autora, data_wypoz oraz id_czytelnika. Co dzień generowany jest raport dotyczący książek wypożyczonych w danym dniu, który prezentuje tylko tytuły książek. Która z poniższych kwerend SQL będzie odpowiednia do utworzenia tego raportu?

A. SELECT tytul, data_wypoz FROM ksiazki WHERE data_wypoz = CURRDATE_NT_E()

B. SELECT * FROM ksiazki

C. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE data_wypoz = CURRENT_DATE()

D. SELECT tytul FROM ksiazki

Wybrana kwerenda SQL, czyli 'SELECT tytul FROM ksiazki WHERE data_wypoz = CURRENT_DATE();', jest poprawna, ponieważ precyzyjnie spełnia wymagania zadania. Kwerenda ta wybiera jedynie tytuły książek z tabeli 'ksiazki', które zostały wypożyczone w dniu, który odpowiada bieżącej dacie. Funkcja 'CURRENT_DATE()' zwraca datę systemową w formacie YYYY-MM-DD, co pozwala na prawidłowe porównanie z polem 'data_wypoz'. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie analizy baz danych, gdzie minimalizowanie liczby zwracanych danych do niezbędnego minimum znacząco poprawia wydajność zapytań. W praktyce, taka kwerenda może być przydatna w systemach bibliotek, które generują codzienne raporty wypożyczeń, umożliwiając bibliotekarzom szybki dostęp do informacji o książkach, które były popularne danego dnia. Warto także pamiętać o możliwości używania dodatkowych filtrów, na przykład według konkretnego czytelnika, co zwiększa funkcjonalność raportu.

Pytanie 13

Jak powinna wyglądać prawidłowa, zgodna ze standardami języka HTML, forma samozamykającego się znacznika, który odpowiada za łamanie linii?

A.

B.

C.

D.

Zapis samozamykającego się znacznika jest zgodny z aktualnym standardem HTML, który definiuje, jak powinny być tworzone elementy w dokumentach HTML. Znacznik służy do łamania linii i jest powszechnie stosowany w tekstach, aby wymusić nową linię w obrębie bloku tekstowego. W HTML5, który jest aktualnie przyjętym standardem, znaczniki samozamykające się, takie jak , nie wymagają dodatkowego zamknięcia. Znak '/' przed '>' wskazuje, że jest to znacznik samozamykający. Przykłady użycia tego znacznika można znaleźć w różnych kontekstach, na przykład w formularzach, gdzie chcemy oddzielić pola tekstowe, czy w treści artykułów, gdzie chcemy kontrolować formatowanie tekstu. Warto również zaznaczyć, że wcześniejsze wersje HTML, takie jak XHTML, wymagały użycia '/' w takich znacznikach, co mogło prowadzić do nieporozumień. Wiedza na temat poprawnego użycia znaczników HTML jest kluczowa dla tworzenia semantycznego i zgodnego kodu, co ma wpływ na dostępność oraz SEO stron internetowych.

Pytanie 14

.format1 {
    …
}

W CSS określono wspólne style dla pewnej grupy elementów. Użycie takich stylów w kodzie HTML odbywa się za pomocą atrybutu:

A. div = "format1"

B. id = "format1"

C. class = "format1"

D. style = "format1"

Użycie atrybutu class w języku HTML do formatowania grupy znaczników jest zgodne z najlepszymi praktykami web developmentu. Atrybut class pozwala na zastosowanie tej samej definicji stylu CSS do wielu elementów, co jest efektywne i utrzymuje porządek w kodzie. Umożliwia to również łatwą zmianę wyglądu strony poprzez modyfikację tylko jednej definicji CSS zamiast ręcznego edytowania stylów każdego z elementów z osobna. Dzięki takiemu podejściu, programista może szybko aktualizować wygląd całej strony lub jej części bez ryzyka, że pominięte zostaną pojedyncze elementy. Ponadto użycie klas jest zgodne ze standardami W3C, co zapewnia kompatybilność i poprawne renderowanie w różnych przeglądarkach. Praktycznym przykładem zastosowania jest stronie, gdzie wszystkie elementy z klasą .format1 będą miały jednolity wygląd, na przykład wszystkie przyciski na stronie mogą mieć jednakowy kolor i styl. Pozwala to na tworzenie spójnych interakcji użytkownika i ułatwia przyszłą rozbudowę strony o dodatkowe funkcje.

Pytanie 15

Na podstawie tabeli Towar wykonano następujące zapytanie SQL. Jaki będzie wynik tej operacji?

 SELECT nazwa_towaru FROM `Towar` WHERE cena_katalogowa < 65 ORDER BY waga DESC;

ID	nazwa_towaru	cena_katalogowa	waga	kolor
1	Papier ksero A4	11	2.3	biel
2	Zeszyt A5	4.2	0.13	wielokolorowy
3	Zeszyt A5 w linie	3.5	0.12	niebieski
4	Kredki 24 kolory	9	0.3	wielokolorowy
5	Plecak szkolny	65.5	1.3	zielony

A. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5

B. Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4

C. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie

D. Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4

Twoja odpowiedź jest poprawna. Wykonane zapytanie SQL zwracałoby nazwy towarów, które spełniają warunek ceny katalogowej mniejszej niż 65. Listę tych towarów następnie sortuje od najcięższego do najlżejszego. W przypadku podanej tabeli towary, które spełniają te warunki to: Papier ksero A4 (waga 2.3), Kredki 24 kolory (waga 0.3), Zeszyt A5 (waga 0.13) i Zeszyt A5 w linie (waga 0.12). To jest kluczowy aspekt zrozumienia zapytań SQL, które obejmują selekcję i sortowanie danych. W praktyce, umiejętność filtrowania i organizowania danych jest niezbędna do analizy danych i tworzenia raportów w systemach baz danych. Zrozumienie jak zapytania SQL działa na poziomie podstawowym, umożliwi Ci przewidywanie wyników zapytań, co jest kluczowe dla dobrze zaprojektowanych systemów baz danych.

Pytanie 16

Jaka wartość zostanie wypisana na standardowym wyjściu dla zamieszczonego w ramce fragmentu programu napisanego w języku C++ ?

int obliczenia( int x ){
     x %= 3;
     x++;
     return x;
 }

 int main( ){
     std::cout << obliczenia(32);
 }

A. 32

B. 0

C. 3

D. 2

Dobra robota! Wybrałeś opcję 3, co oznacza, że zrozumiałeś, jak działają operatorzy w C++. W tym przykładzie mamy funkcję 'obliczenia', która przyjmuje argument 'x' równy 32. W środku tej funkcji wykonuje się operacja modulo (x %= 3), co w praktyce oznacza, że dzielimy 32 przez 3 i zostaje nam reszta, czyli 2. Później dodajemy 1 do 'x' (x++), co daje nam w sumie 3. I to właśnie ta liczba jest zwracana przez funkcję i wypisywana na ekranie przez 'std::cout'. Fajnie jest pamiętać, że '%=' skraca zapis do x = x % 3, a 'x++' to z kolei x = x + 1. Te skróty to codzienność w programowaniu, dlatego warto je znać. No i pamiętaj, że w C++ każda funkcja zwraca wartość przy użyciu 'return', a ta wartość jest potem używana tam, gdzie funkcję wywołujesz.

Pytanie 17

Wskaż poprawny warunek w języku PHP, który sprawdza brak połączenia z bazą MySQL.

A. if (mysql_connect_errno()}{

B. if (mysql_connect_errno()){}

C. if (mysql_connect_error())()

D. if (mysql_connect_error()}{

Poprawna odpowiedź, czyli 'if (mysql_connect_errno()){}', jest zgodna z obowiązującymi standardami PHP i umożliwia prawidłowe sprawdzenie błędów połączenia z bazą danych MySQL. Funkcja 'mysql_connect_errno()' zwraca kod błędu, jeżeli wystąpił problem podczas nawiązywania połączenia z bazą danych. Jej użycie w warunku 'if' pozwala na przeprowadzenie odpowiednich operacji, gdy połączenie nie jest możliwe, co jest dobrą praktyką w programowaniu. Warto także zauważyć, że w przypadku, gdy wystąpi błąd, można wykorzystać funkcję 'mysql_connect_error()', aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat problemu. Przykład praktyczny zastosowania: 'if (mysql_connect_errno()) { echo "Błąd połączenia: " . mysql_connect_error(); }' pozwala na wyświetlenie komunikatu o błędzie. Takie podejście nie tylko wprowadza porządek w kodzie, ale także zapewnia lepszą kontrolę nad błędami, co jest kluczowe w tworzeniu stabilnych aplikacji webowych.

Pytanie 18

Jakiego języka można użyć do nawiązania połączenia z bazą MySQL w trakcie tworzenia aplikacji internetowej?

A. XHTML

B. HTML

C. CSS

D. PHP

PHP to naprawdę fajny język skryptowy, który świetnie sprawdza się w tworzeniu dynamicznych aplikacji internetowych. Jest super efektywny, kiedy trzeba połączyć się z bazami danych, takimi jak MySQL. Jako język serwerowy, daje programistom narzędzia do robienia różnych rzeczy z danymi, jak dodawanie, edytowanie czy usuwanie rekordów w bazie. Na przykład, gdy tworzysz aplikację do zarządzania użytkownikami, możesz użyć PHP do obsługi formularza rejestracyjnego, który zbiera dane od użytkowników i następnie łączy się z MySQL, by je zapisać. Do łączenia z bazą danych używa się funkcji, jak mysqli_connect() lub PDO (PHP Data Objects), co pozwala na bezpieczne i sprawne zarządzanie połączeniami oraz zapytaniami SQL. Co ważne, PHP zachęca do dobrych praktyk, jak stosowanie przygotowanych zapytań, co mocno zwiększa bezpieczeństwo aplikacji, chroniąc przed różnymi atakami, jak SQL injection.

Pytanie 19

W SQL, aby zmienić dane w tabeli, wykorzystuje się instrukcję

A. SELECT

B. CREATE

C. JOIN

D. UPDATE

Odpowiedź 'UPDATE' jest poprawna, ponieważ w języku SQL polecenie to służy do modyfikacji danych w istniejących rekordach tabeli. Umożliwia aktualizację wartości w jednym lub więcej polach w wybranych wierszach, których identyfikacja może być dokonana poprzez zastosowanie klauzuli WHERE. Na przykład, aby zaktualizować nazwisko użytkownika w tabeli 'Użytkownicy', można użyć polecenia: 'UPDATE Użytkownicy SET nazwisko = 'NoweNazwisko' WHERE id = 1;'. Dobrą praktyką jest zawsze uwzględnienie klauzuli WHERE, aby uniknąć przypadkowego zaktualizowania wszystkich rekordów w tabeli. Polecenie UPDATE jest częścią standardu SQL i szeroko stosowane w codziennej pracy z bazami danych, co czyni je kluczowym narzędziem w zarządzaniu danymi. Warto również pamiętać, że przed wykonaniem aktualizacji zaleca się wykonanie kopii zapasowej danych, aby zabezpieczyć się przed niezamierzonymi zmianami.

Pytanie 20

W HTML-u, aby umieścić animację FLASH (z rozszerzeniem .swf) na stronie www, powinno się wykorzystać znacznik

A. <object>

B. <video>

C. <audio>

D. <img>

Użycie <audio>, <img> i <video> do wstawiania animacji FLASH jest błędne z kilku powodów. Znacznik <audio> jest tylko do dźwięku, więc nie załatwia sprawy z animacjami. <img> to tylko do wyświetlania statycznych obrazków, a nie czegoś interaktywnego jak animacje FLASH. A <video> też jest tylko dla plików wideo i w ogóle nie obsługuje FLASH. Wiesz, to wszystko często wynika z tego, że nie do końca wiadomo, jak te znaczniki działają. Ważne, żeby wiedzieć, jakie elementy HTML można użyć do różnych treści. No i nie oszukujmy się – technologia FLASH jest coraz mniej na czasie, lepiej iść w kierunku HTML5, bo to jest bezpieczniejsze i działa lepiej z obecnymi przeglądarkami. Użycie starszych technologii, jak FLASH, może przynieść problemy z kompatybilnością i bezpieczeństwem, więc to nie jest najlepszy pomysł w nowoczesnym web developmencie.

Pytanie 21

Jakie formatowanie obramowania jest zgodne ze stylem border-style: dotted solid;?

A. Formatowanie 4

B. Formatowanie 3

C. Formatowanie 1

D. Formatowanie 2

Styl obramowania w CSS pozwala na precyzyjne określenie wyglądu krawędzi elementu na stronie internetowej. W przypadku „border-style: dotted solid;” mamy do czynienia z kombinacją dwóch różnych stylów obramowania. Pierwsza wartość „dotted” odnosi się do obramowania o kropkowanej strukturze, co jest często stosowane w celu nadania lekkości i subtelności wizualnej. Druga wartość „solid” oznacza jednolite obramowanie, które jest bardziej wyraźne i stosowane, gdy wymagana jest wyraźna separacja elementów. Formatowanie 2 odpowiada właśnie temu stylowi, ponieważ przedstawia górne i dolne obramowanie jako kropkowane, a boczne jako jednolite. Takie zastosowanie jest typowe w sytuacjach, gdzie potrzebny jest kompromis między estetyką a funkcjonalnością, np. w tabelach danych, gdzie górne i dolne obramowanie może być delikatniejsze, by nie przytłaczać, a boczne wyraźne dla czytelności. Wybór właściwego stylu obramowania jest kluczowy dla użyteczności i estetyki strony, zgodnie z zasadami projektowania zorientowanego na użytkownika.

Pytanie 22

W jaki sposób funkcjonuje instrukcja do łączenia wyników zapytań INTERSECT w SQL?

A. Zwraca te wiersze, które wystąpiły w wyniku drugiego zapytania, natomiast nie było ich w wyniku pierwszego zapytania

B. Zwraca część wspólną wyników dwóch zapytań

C. Zwraca te wiersze, które wystąpiły w wyniku pierwszego zapytania, jednak nie były obecne w wyniku drugiego zapytania

D. Zwraca zbiór wyników z pierwszego zapytania oraz zbiór wyników z drugiego zapytania, automatycznie eliminując powtarzające się wiersze

Instrukcja INTERSECT w języku SQL jest używana do zwracania wspólnych wyników dwóch lub więcej zapytań SELECT. W praktyce INTERSECT identyfikuje i zwraca jedynie te wiersze, które występują zarówno w pierwszym, jak i w drugim zbiorze wyników. Warto zauważyć, że podczas używania tej instrukcji, domyślnie usuwane są duplikaty, co oznacza, że każde unikalne wystąpienie wspólnych wierszy zostanie zwrócone tylko raz. Na przykład, jeżeli mamy dwa zapytania: pierwsze zwracające klientów z miasta A, a drugie klientów z miasta B, zastosowanie INTERSECT pozwoli nam uzyskać listę klientów, którzy znajdują się w obu zbiorach, co może być istotne w kontekście analizy danych lub segmentacji rynku. W kontekście standardów SQL, INTERSECT jest jednym z operatorów zbiorowych, obok UNION i EXCEPT, co czyni go fundamentalnym narzędziem w pracy z relacyjnymi bazami danych. Użycie INTERSECT może być korzystne w sytuacjach, gdy chcemy uzyskać analizę porównawczą lub zidentyfikować wspólne elementy pomiędzy różnymi zestawami danych, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach analitycznych i raportowych.

Pytanie 23

Do modyfikacji danych w bazie danych można wykorzystać

A. kwerendę SELECT

B. formularz

C. filtrowanie

D. raport

Formularz jest narzędziem, które umożliwia użytkownikom wprowadzanie i edytowanie danych w bazie danych w sposób przyjazny i intuicyjny. Przy użyciu formularzy można łatwo zdefiniować, jakie dane mają być wprowadzone, oraz w jakim formacie, co znacząco ogranicza ryzyko błędów. W praktyce, formularze są powszechnie wykorzystywane w aplikacjach webowych oraz systemach zarządzania danymi, takich jak systemy CRM czy ERP. Umożliwiają one także walidację danych przed ich zapisaniem w bazie, co jest ważnym krokiem w zapewnieniu integralności danych. Wykorzystanie formularzy w projektowaniu aplikacji jest zgodne z zasadami UX, które kładą nacisk na łatwość obsługi i wygodę użytkownika. Dodatkowo, standardy takie jak HTML5 oferują różnorodne elementy formularzy, które można łatwo integrować z backendem, co ułatwia przechwytywanie danych i ich późniejsze przetwarzanie.

Pytanie 24

W tabeli zwierzeta znajdują się kolumny nazwa, gatunek, gromada, cechy, dlugosc_zycia. Aby uzyskać listę nazw zwierząt, które dożywają przynajmniej 20 lat oraz są ssakami, jakie zapytanie należy wykonać?

A. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE gromada = 'ssak';

B. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20;

C. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20 OR gromada = 'ssak';

D. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20 AND gromada = 'ssak';

Wybrana odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ spełnia wymagania określone w pytaniu, które dotyczą zarówno długości życia zwierząt, jak i ich przynależności do grupy ssaków. Zapytanie SQL 'SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >=20 AND gromada = ‘ssak‘;' precyzyjnie definiuje warunki, które muszą być spełnione, aby uzyskać oczekiwane wyniki. Warunek 'dlugosc_zycia >=20' zapewnia, że tylko zwierzęta o długości życia wynoszącej co najmniej 20 lat będą uwzględnione w rezultatach, co jest kluczowe dla osiągnięcia zamierzonego celu. Dodatkowo, użycie operatora 'AND' łączy oba kryteria, co oznacza, że obie zasady muszą być spełnione jednocześnie. Dzięki temu zapytanie jest zwięzłe i efektywne, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie baz danych, gdzie ważne jest, aby unikać zbędnych danych w wynikach, co usprawnia proces przetwarzania informacji. Ta metoda jest szczególnie przydatna w kontekście analizy danych i raportowania, gdzie precyzyjne filtry pomagają w uzyskaniu istotnych informacji.

Pytanie 25

Zgodnie z zasadami ACID, odnoszącymi się do przeprowadzania transakcji, wymóg trwałości (ang. durability) wskazuje, że

A. w sytuacji naruszenia spójności bazy danych transakcja eliminuje tabele z kluczami obcymi

B. dane zatwierdzone przez transakcję powinny być dostępne niezależnie od tego, co się wydarzy po jej zakończeniu

C. transakcja może w pewnych okolicznościach być rozdzielona na dwa niezależne etapy

D. w trakcie realizacji transakcji dane mogą być zmieniane przez inne transakcje

Wymóg trwałości (durability) w kontekście właściwości ACID oznacza, że po zatwierdzeniu transakcji, wszystkie zmiany dokonane na danych muszą być utrwalone w trwałym magazynie danych, a ich dostępność nie może być zagrożona przez awarie systemu, takie jak utrata zasilania czy awarie oprogramowania. Przykładem może być system bankowy, gdzie po wykonaniu operacji przelewu, saldo konta musi być natychmiastowo zaktualizowane i dostępne w systemie, niezależnie od tego, co wydarzy się później. W praktyce, wiele systemów zarządzania bazami danych, takich jak PostgreSQL czy MySQL, wykorzystuje mechanizmy logowania transakcji oraz techniki replikacji, aby zapewnić, że dane pozostaną spójne i dostępne nawet w obliczu kryzysów. Zgodność z zasadą trwałości jest kluczowa dla utrzymania zaufania użytkowników i stabilności operacyjnej systemów informacyjnych, co jest wspierane przez standardy takie jak ISO/IEC 27001 dotyczące zarządzania bezpieczeństwem informacji.

Pytanie 26

Znak <s> w HTML powoduje

A. skreślenie tekstu

B. podkreślenie tekstu

C. migotanie tekstu

D. pochylenie tekstu

Znacznik <s> w języku HTML jest używany do oznaczania tekstu, który jest przekreślony, co jest przydatne, gdy chcemy wskazać, że dana treść nie jest już aktualna lub jest nieprawidłowa. Na przykład, w dokumencie HTML możemy użyć znacznika <s> do przekreślenia starej ceny produktu, aby podkreślić, że cena została obniżona. Taki sposób prezentacji informacji jest zgodny z zasadami dostępności, ponieważ przekreślony tekst wciąż jest czytelny przez technologie asystujące, co pozwala użytkownikom na zrozumienie zmiany w kontekście treści. W praktyce zastosowanie tego znacznika może również wpłynąć na estetykę strony, eliminując potrzebę stosowania stylów CSS do osiągnięcia tego samego efektu.

Pytanie 27

Które z wymienionych rozszerzeń NIE JEST związane z plikiem wideo?

A. MP4

B. AVI

C. MOV

D. GIF

Odpowiedź 'GIF' jest poprawna, ponieważ GIF (Graphics Interchange Format) to format pliku służący do przechowywania statycznych lub animowanych obrazów, a nie wideo. GIF jest popularny w sieci ze względu na swoją zdolność do tworzenia krótkich animacji, które są łatwe do udostępnienia, ale nie zawiera dźwięku ani standardowych właściwości plików wideo. Z kolei formaty AVI, MP4 i MOV to standardowe formaty plików wideo, które obsługują zarówno obraz, jak i dźwięk, co czyni je odpowiednimi do przechowywania i odtwarzania filmów. W praktyce, GIF-y są często używane na stronach internetowych i w mediach społecznościowych do wyrażania emocji lub ilustrowania krótkich scenek, ale nie mogą być używane tam, gdzie potrzebne jest pełne wideo z dźwiękiem, co czyni je niewłaściwym wyborem w kontekście plików wideo.

Pytanie 28

Podane w ramce polecenie SQL nadaje prawo SELECT

GRANT SELECT ON hurtownia.* TO 'sprzedawca'@'localhost';

A. dla użytkownika 'root' na serwerze sprzedawca.

B. do wszystkich tabel w bazie hurtownia.

C. do wszystkich pól w tabeli hurtownia.

D. dla użytkownika 'root' na serwerze localhost.

Poprawnie wychwyciłeś najważniejszy element składni: zapis hurtownia.* po słowie ON oznacza całą bazę danych o nazwie hurtownia, a nie pojedynczą tabelę. W składni GRANT w MySQL i innych systemach bazodanowych mamy kilka poziomów nadawania uprawnień: można nadać uprawnienia do całej bazy (database), do konkretnej tabeli, a nawet do pojedynczych kolumn. Kluczowe jest to, co znajduje się po słowie ON. Jeżeli podamy nazwa_bazy.* – tak jak tutaj – to uprawnienie SELECT dotyczy wszystkich tabel w tej bazie danych. Gdyby chodziło o jedną tabelę, składnia wyglądałaby np. GRANT SELECT ON hurtownia.zamowienia TO 'sprzedawca'@'localhost'; i wtedy prawo dotyczyłoby wyłącznie tabeli zamowienia. W tym poleceniu dodatkowo jasno określony jest użytkownik: 'sprzedawca'@'localhost'. W MySQL użytkownik jest identyfikowany parą nazwa_użytkownika@host, więc nie jest to ani root, ani żaden inny login, tylko konkretny użytkownik o nazwie sprzedawca, który łączy się z serwera localhost. To jest typowy scenariusz np. dla aplikacji sprzedażowej instalowanej na tym samym serwerze co baza. Taki użytkownik często dostaje tylko SELECT do bazy hurtownia, żeby mógł odczytywać dane (np. listę produktów, stany magazynowe, historię zamówień), ale nie miał uprawnień do modyfikacji struktury bazy czy kasowania rekordów. Moim zdaniem jest to bardzo dobra praktyka bezpieczeństwa: tworzy się osobnych użytkowników o wąskim zakresie uprawnień zamiast wszędzie używać konta root. W realnych projektach webowych, np. w PHP czy innych językach backendowych, w pliku konfiguracyjnym aplikacji podaje się właśnie takiego technicznego użytkownika, który ma GRANT SELECT (czasem też INSERT/UPDATE) tylko na jedną, konkretną bazę. Dzięki temu nawet jeśli aplikacja zostanie zhakowana, atakujący ma dużo mniejsze pole do popisu, bo nie dysponuje pełnymi uprawnieniami administracyjnymi. Dobrze też zapamiętać, że GRANT SELECT nie daje prawa do tworzenia nowych tabel ani zmiany struktury – to są osobne uprawnienia (CREATE, ALTER, DROP). Tutaj mówimy wyłącznie o możliwości wykonywania zapytań odczytujących dane ze wszystkich tabel w bazie hurtownia, co w praktyce oznacza, że użytkownik sprzedawca może spokojnie robić SELECT * FROM jakakolwiek_tabela; pod warunkiem, że ta tabela znajduje się właśnie w tej bazie.

Pytanie 29

Co uzyskujemy po wykonaniu zapytania SQL?

A. całkowitą liczbę uczniów

B. suma ocen uczniów, których średnia ocen wynosi 5

C. średnią wszystkich ocen uczniów

D. liczbę uczniów, których średnia ocen wynosi 5

Zapytanie SQL SELECT count(*) FROM Uczniowie WHERE srednia = 5; wykorzystuje funkcję agregującą count(*), która służy do zliczania liczby wierszy spełniających określone warunki. W tym przypadku warunkiem jest srednia = 5 co oznacza że zapytanie zlicza wszystkich uczniów których średnia ocen wynosi dokładnie 5. Jest to powszechna praktyka w analizie danych gdzie często potrzebujemy określić liczebność pewnych grup danych na przykład aby przeanalizować ich rozkład lub porównać je z innymi grupami. W profesjonalnej bazie danych zliczanie wierszy na podstawie kryteriów jest standardem co umożliwia generowanie raportów i podejmowanie decyzji na podstawie danych. Użycie count(*) bez dodatkowych parametrów jest zgodne z dobrymi praktykami ponieważ jest wydajne i łatwe w interpretacji. W praktyce stosowanie tego typu zapytań jest nieodzowne w działach analizy danych zarządzania relacjami z klientami czy w edukacji gdzie analizujemy wyniki uczniów.

Pytanie 30

W systemie MySQL trzeba użyć polecenia REVOKE, aby użytkownikowi anna cofnąć możliwość wprowadzania zmian jedynie w definicji struktury bazy danych. Odpowiednia komenda do odebrania tych uprawnień ma postać

A. REVOKE CREATE ALTER DROP ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'

B. REVOKE CREATE UPDATE DROP ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'

C. REVOKE CREATE INSERT DELETE ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'

D. REVOKE ALL ON tabela1 FROM 'anna'@'locaihost'

Polecenie REVOKE w MySQL jest używane do odbierania przydzielonych wcześniej uprawnień użytkownikom. W kontekście pytania, właściwa odpowiedź to 'REVOKE CREATE ALTER DROP ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost''. To polecenie wskazuje na odebranie użytkownikowi 'anna' możliwości tworzenia nowych obiektów w bazie danych (CREATE), zmiany struktury istniejących obiektów (ALTER) oraz usuwania obiektów (DROP) w tabeli 'tabela1'. Odbieranie tych praw jest kluczowe w zarządzaniu bezpieczeństwem bazy danych, ponieważ pozwala na precyzyjne kontrolowanie, kto ma dostęp do modyfikacji struktury bazy danych. W praktyce, administratorzy baz danych często muszą ograniczać uprawnienia użytkowników, aby zapobiec nieautoryzowanym zmianom, które mogą wpłynąć na integralność danych. Dobrą praktyką jest regularne przeglądanie i aktualizowanie uprawnień użytkowników, aby dostosować je do zmieniających się potrzeb organizacji oraz zwiększyć poziom bezpieczeństwa systemu.

Pytanie 31

Wskaż wynik wykonania skryptu napisanego w języku PHP

<?php
 $tablica = array(10 => "Perl", 14 => "PHP", 20 => "Python", 22 => "Pike");
 asort($tablica);
 print("<pre>");
 print_r($tablica);
 print("</pre>");
 ?>

A
Array
(
    [14] => PHP
    [10] => Perl
    [22] => Pike
    [20] => Python
)

B
Array
(
    [0] => PHP
    [1] => Perl
    [2] => Pike
    [3] => Python
)

C
Array
(
    [0] => Python
    [1] => Pike
    [2] => Perl
    [3] => PHP
)

D
Array
(
    [10] => Perl
    [14] => PHP
    [20] => Python
    [22] => Pike
)

A. A.

B. B.

C. C.

D. D.

Widzę, że Twoja odpowiedź nie do końca trafiła w sedno. Wygląda na to, że masz jakieś nieporozumienia z tym skryptem PHP i funkcją asort(). Pamiętaj, że ten skrypt tworzy tablicę asocjacyjną z czterema elementami i potem sortuje je funkcją asort(). Ta funkcja działa na wartościach i zachowuje klucze, więc po sortowaniu powinno być: `[14] => PHP`, `[10] => Perl`, `[22] => Pike`, `[20] => Python`. Jak masz inną kolejność, to może sugerować, że coś poszło nie tak z sortowaniem. Nie zapominaj, że w PHP jest sporo funkcji sortujących, każda z nich ma swoje miejsce i zastosowanie, więc warto to poćwiczyć, żeby lepiej zrozumieć temat.

Pytanie 32

W bazie danych znajduje się tabela pracownicy z kolumnami: id, imie, nazwisko, pensja. W nadchodzącym roku postanowiono zwiększyć wynagrodzenie wszystkim pracownikom o 100 zł. Zmiana ta w bazie danych będzie miała formę

A. UPDATE pracownicy SET pensja = 100;

B. UPDATE pracownicy SET pensja = pensja +100;

C. UPDATE pensja SET +100;

D. UPDATE pensja SET 100;

W celu podniesienia pensji wszystkim pracownikom o 100 zł, zastosowanie ma polecenie SQL UPDATE. Poprawna instrukcja 'UPDATE pracownicy SET pensja = pensja + 100;' działa na zasadzie modyfikacji istniejących wartości w kolumnie 'pensja' w tabeli 'pracownicy'. Ta konstrukcja przyjmuje bieżącą wartość pensji każdego pracownika i dodaje do niej 100 zł. Jest to standardowa praktyka w SQL, gdzie używamy operatora '+', aby zmodyfikować dane. Warto pamiętać, że takie operacje są powszechnie wykorzystywane w systemach baz danych do aktualizacji informacji, co pozwala na efektywne zarządzanie danymi. Dla porównania, instrukcje SELECT, które służą do pobierania danych, nie są odpowiednie w tym kontekście. W rezultacie każdy pracownik w tabeli otrzyma nową, zwiększoną pensję, co odzwierciedli aktualizację w bazie danych.

Pytanie 33

W relacyjnym modelu danych, krotki definiuje się jako

A. wiersze tabeli wyłączając wiersz nagłówkowy, w którym znajdują się nazwy kolumn

B. liczbę rekordów w tabeli

C. wszystkie wiersze w tabeli łącznie z wierszem nagłówkowym

D. wszystkie kolumny tabeli, które reprezentują atrybuty obiektu

W relacyjnych bazach danych ważne jest, żeby wiedzieć, czym różnią się wiersze od kolumn. Jak ktoś twierdzi, że krotkami są wszystkie wiersze tabeli razem z nagłówkiem, to nie do końca tak jest. Wiersz nagłówkowy ma znaczenie, bo pokazuje strukturę danych, ale nie wchodzi w skład krotek. Z kolei określanie krotek jako liczby rekordów w tabeli jest mało precyzyjne, bo to nie oddaje tego, co naprawdę oznaczają krotki. Kolejna błędna odpowiedź, która mówi, że krotkami są wszystkie kolumny, może wprowadzać w błąd, bo kolumny definiują atrybuty, ale same w sobie nie przechowują danych. W kontekście baz danych, krotki są kluczowe dla zrozumienia, jak te dane są poukładane, a ich dobre zdefiniowanie sprawia, że zarządzanie informacjami staje się łatwiejsze. Żeby unikać błędów przy projektowaniu baz danych, trzeba pamiętać, że krotki to zestawy wartości atrybutów, które można porównywać i obrabiać w SQL. Takie podejście jest ważne, żeby poprawnie tworzyć zapytania i zarządzać danymi w różnych systemach baz danych.

Pytanie 34

Jaką właściwość pola w tabeli powinno się ustawić, aby akceptowało ono wyłącznie dane liczbowe?

A. Tagi inteligentne

B. Maskę wprowadzania

C. Regułę sprawdzania poprawności

D. Wartość domyślną

Tagi inteligentne są narzędziem umożliwiającym szybki dostęp do dodatkowych funkcji lub opcji związanych z danymi w polu. Nie mają jednak zdolności do ograniczania samej zawartości pola w kontekście dozwolonych znaków. Ich rola jest raczej wspomagająca użytkownika poprzez dodawanie kontekstowych opcji, ale nie dotyczą bezpośrednio walidacji danych. Wartość domyślna to z kolei predefiniowana wartość, jaką pole przyjmuje w momencie tworzenia nowego rekordu, jednak nie wpływa na to, jakie dane użytkownik może wprowadzić. Jest użyteczna do ułatwienia tworzenia danych, ale nie służy do ograniczania formatu wprowadzanych danych. Chociaż reguła sprawdzania poprawności może być stosowana do określania, jakie dane są uznawane za poprawne, jej główną rolą jest weryfikacja już wprowadzonych danych, a nie ich formatowanie w trakcie wprowadzania. Reguły te mogą informować o błędach po wprowadzeniu danych, lecz nie zapobiegają samemu wprowadzaniu błędnych danych. Wiele osób może mylnie sądzić, że reguła sprawdzania poprawności i maska wprowadzania pełnią podobne funkcje, jednak maska działa na poziomie interfejsu wprowadzania, wymuszając określony format w czasie rzeczywistym, podczas gdy reguła działa retrospektywnie. Zrozumienie tych różnic pozwala na odpowiednie zastosowanie tych narzędzi w projektowaniu baz danych, co skutkuje lepszym zarządzaniem jakością danych oraz zwiększeniem intuicyjności interfejsu użytkownika. Stosowanie masek wprowadzania jest szczególnie korzystne w kontekście aplikacji z dużą ilością danych liczbowych, gdzie precyzja jest kluczowa, a reguły poprawności lepiej sprawdzają się w kontekście logicznych zależności pomiędzy polami danych. To rozróżnienie jest kluczowe dla osiągnięcia wysokiej jakości danych i łatwej obsługi w systemach informatycznych.

Pytanie 35

Aby włączyć do skryptu zawartość pliku egzamin.php z kodem PHP, należy użyć polecenia

A. getfile("egzamin.php");

B. fgets("egzamin.php");

C. include("egzamin.php");

D. fopen("egzamin.php");

Instrukcja include w PHP jest używana do włączania zawartości jednego pliku PHP do innego. Dzięki temu możemy dzielić kod na mniejsze, modularne fragmenty, co ułatwia zarządzanie nim oraz sprzyja wielokrotnemu używaniu tych samych elementów w różnych częściach aplikacji. Kiedy używamy include('egzamin.php');, PHP wykonuje kod zawarty w pliku egzamin.php w miejscu, w którym znajduje się ta instrukcja. Jest to szczególnie przydatne w przypadku, gdy chcemy załadować szereg funkcji, klas lub nawet szablonów HTML. Ponadto, jeśli plik, który chcemy dołączyć, nie istnieje, PHP zgłosi ostrzeżenie, ale skrypt będzie kontynuowany. Z perspektywy standardów programowania i najlepszych praktyk w PHP, użycie include jest szeroko akceptowane do organizacji kodu. Przykładowo, w projekcie PHP można mieć osobny plik dla połączenia z bazą danych i dołączyć go w każdym skrypcie, który wymaga dostępu do danych. Taki sposób organizacji kodu zwiększa jego czytelność i ułatwia konserwację.

Pytanie 36

W zaprezentowanym fragmencie algorytmu wykorzystano

A. dwie pętle

B. jeden blok decyzyjny

C. jedną pętlę

D. trzy bloki operacyjne (procesy)

Na tym diagramie widać jedną pętlę, co jest dość ważne w programowaniu. Pętla pozwala na powtarzanie pewnych działań, aż spełni się jakiś warunek. Tu mamy blok decyzyjny, który mówi, czy proces ma trwać, czy się zakończyć. To dość powszechnie używane podejście, zwłaszcza w algorytmach, jak na przykład sortowanie czy obróbka danych. Warto zwrócić uwagę, by dobrze zrozumieć, jak działają pętle, szczególnie te oparte na warunkach, jak while czy for. Pozwoli to uniknąć problemów z niekończącymi się pętlami, które mogą sprawić, że program przestanie działać. Z mojego doświadczenia, ogarnać te struktury to kluczowy skill dla każdego, kto chce działać w IT.

Pytanie 37

Który z typów danych w C++ oferuje najszerszy zakres wartości?

A. long int

B. int

C. long long

D. short

Wybór niewłaściwego typu danych może prowadzić do wielu problemów w programowaniu. Typy 'short', 'int' oraz 'long int' występują w C++ i mają swoje ograniczenia. Typ 'short' jest przeznaczony do przechowywania mniejszych wartości, co czyni go niewłaściwym wyborem w przypadku, gdy potrzebujemy dużych liczb. Typ 'int' ma zazwyczaj rozmiar 32 bitów na większości platform, co również ogranicza zakres wartości, które możemy reprezentować, sięgając od -2 147 483 648 do 2 147 483 647. Z kolei typ 'long int' może mieć różne rozmiary w zależności od architektury komputera, chociaż często jest to również 32 bity, co nie dostarcza większego zakresu. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do wybrania niewłaściwego typu danych, to założenie, że 'long int' zawsze będzie większy od 'int', co nie jest prawdą w przypadku systemów 32-bitowych. W praktyce, programiści powinni kierować się specyfikacjami swojego środowiska oraz zrozumieć potrzeby dotyczące zakresu wartości, które będą używane w programie. Dobrym nawykiem jest również testowanie programu z różnymi wartościami, aby upewnić się, że nie wystąpią błędy przepełnienia, co mogłoby prowadzić do nieprzewidywalnych wyników lub awarii aplikacji.

Pytanie 38

Witryna internetowa powinna mieć zaprezentowaną strukturę bloków. Aby osiągnąć ten układ, należy przypisać sekcjom odpowiednie właściwości w następujący sposób:

A. float tylko dla bloku 2; clear dla bloków: 3, 4

B. float tylko dla bloków: 3, 4; clear dla bloku 5

C. float tylko dla bloków: 2, 3, 4; clear dla bloku 5

D. float wyłącznie dla bloku 5; clear dla bloku 2

Żeby osiągnąć układ, który widzisz w pytaniu, musisz dobrze zrozumieć, jak działają właściwości CSS float i clear. Właściwość float umożliwia przesunięcie elementów w lewo lub w prawo w stosunku do ich kontenera oraz innych elementów. To jest przydatne do tworzenia układów kolumnowych. W tym przypadku bloki 2, 3 i 4 muszą być przesunięte w prawo, żeby ułożyły się obok siebie na poziomie. Blok 2 jest największy i pełni rolę ramki dla pozostałych bloków. Użycie float dla tych bloków daje oczekiwany efekt. Jednak żeby blok 5 znalazł się pod całą strukturą, musisz zastosować clear dla bloku 5. Dzięki temu clear, blok 5 nie będzie otoczony przez inne elementy z float i znajdzie się poniżej. Z mojego doświadczenia, praktyczne wykorzystanie float i clear jest świetne, bo pozwala na tworzenie responsywnych układów bez potrzeby sięgania po bardziej skomplikowane metody jak flexbox czy grid. Choć float nie jest już tak powszechnie stosowany w profesjonalnych projektach, dobrze jest znać jego działanie i ograniczenia, żeby lepiej rozumieć ewolucję CSS oraz móc pracować z kodem, który jeszcze wykorzystuje te klasyczne metody.

Pytanie 39

<?php
setcookie('egzamin', '24', time() + 60);
?>

Na podstawie przedstawionego kodu PHP wskaż, ile wynosi czas ważności ustawionego ciasteczka?

A. 1 minuta.

B. 24 godziny.

C. 24 doby.

D. 1 godzina.

W pokazanym fragmencie kodu PHP funkcja setcookie() jest wywołana z trzema podstawowymi argumentami: nazwą ciasteczka ('egzamin'), jego wartością ('24') oraz czasem wygaśnięcia: time() + 60. Funkcja time() zwraca aktualny czas w postaci znacznika czasowego UNIX (liczba sekund od 1.01.1970). Dodanie do tego wartości 60 oznacza przesunięcie tego czasu o 60 sekund do przodu, czyli dokładnie o jedną minutę. Przeglądarka zapisuje to ciasteczko z datą wygaśnięcia ustawioną na ten przyszły moment. Po upływie tej minuty cookie jest automatycznie uznawane za nieważne i przestaje być wysyłane do serwera przy kolejnych żądaniach HTTP. W praktyce oznacza to, że to ciasteczko nadaje się np. do bardzo krótkotrwałych informacji: jednorazowy komunikat, prosty licznik, krótka flaga techniczna. Moim zdaniem lepiej jednak unikać zbyt krótkich czasów w realnych aplikacjach, bo użytkownicy potrafią się zdziwić, że coś „znika” tak szybko. Warto zapamiętać, że w setcookie() zawsze podajemy czas w sekundach jako absolutny timestamp (nie „za ile”, tylko konkretną datę w sekundach), dlatego używa się konstrukcji time() + X, gdzie X to liczba sekund. Jeśli chcemy godzinę – dajemy 60 * 60, jeśli dobę – 60 * 60 * 24, tydzień – 60 * 60 * 24 * 7 itd. To jest bardzo typowy wzorzec spotykany w dokumentacji PHP i w profesjonalnych projektach. W poważniejszych systemach stosuje się dodatkowo odpowiednie flagi (np. httponly, secure, samesite), ale logika czasu wygaśnięcia zawsze opiera się na sekundach i znaczniku czasowym. Dobrą praktyką jest też trzymanie takich wartości w stałych lub konfiguracji, żeby nie rozsiewać po kodzie „magicznych liczb” typu 60 czy 3600 bez komentarza.

Pytanie 40

Aby obraz umieszczony na stronie internetowej mógł automatycznie dostosowywać się do rozmiaru ekranu, na którym jest prezentowana strona, trzeba

A. nie zmieniać obu jego wymiarów za pomocą stylów CSS

B. jeden z jego wymiarów określić w pikselach

C. oba jego wymiary ustawić w pikselach

D. jego szerokość ustawić w wartościach procentowych

Ustawienie szerokości obrazu w wartościach procentowych jest kluczowe dla zapewnienia responsywności strony internetowej. Gdy szerokość obrazu wyrażona jest w procentach, automatycznie dostosowuje się ona do szerokości kontenera, w którym się znajduje. To oznacza, że obraz będzie skalował się do rozmiaru ekranu użytkownika, co jest szczególnie ważne w kontekście urządzeń mobilnych oraz różnych rozdzielczości ekranów. Przykładem może być użycie stylu CSS: `img { width: 100%; height: auto; }`, co pozwala na zachowanie proporcji obrazu, jednocześnie dostosowując jego szerokość do kontenera. Tego rodzaju praktyki są zgodne z zasadami responsywnego projektowania (Responsive Web Design) i są zalecane przez standardy W3C. Dzięki takim rozwiązaniom użytkownik zyskuje lepsze doświadczenie, a strona wygląda estetycznie na różnych urządzeniach. Dobrą praktyką jest również testowanie strony na różnych ekranach, aby upewnić się, że wszystkie obrazy i inne elementy dostosowują się do zmieniających się warunków wyświetlania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej