Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 21 kwietnia 2026 00:02
Data zakończenia: 21 kwietnia 2026 00:37

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Dokumentacja dotycząca pracy geodezyjnej, którą należy wypełnić w ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, powinna zawierać

A. informację o innych pracach prowadzonych w rejonie zgłaszanej pracy

B. datę zakończenia pracy

C. dane dotyczące wykonawcy

D. opis przedmiotu oraz lokalizacji i obszaru realizowanej pracy

W przypadku zgłoszenia pracy geodezyjnej, osoba wypełniająca dokumentację może mylnie sądzić, że inne elementy, takie jak termin zakończenia pracy, opis przedmiotu czy informacja o wykonawcy, są kluczowe dla ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Jednakże, w kontekście przeprowadzania takich prac, najważniejszym aspektem jest zrozumienie, jakie inne działania są prowadzone w tym samym czasie na danym obszarze. Termin zakończenia pracy, choć istotny z perspektywy zarządzania projektami, nie dostarcza istotnych informacji o wpływie na inne projekty, podczas gdy opis przedmiotu pracy może być zbyt ogólny i nie uwzględniać specyfiki lokalnych warunków. Informacja o wykonawcy również ma swoje miejsce w dokumentacji, jednakże sama w sobie nie odnosi się do kluczowych współzależności między różnymi pracami geodezyjnymi. Takie podejście do zgłoszenia może prowadzić do pomijania istotnych czynników, które mogą rzekomo kolidować z innymi projektami, co skutkuje problemami z koordynacją działań geodezyjnych. Dlatego zrozumienie znaczenia koordynacji prac w obszarze geodezyjnym oraz odpowiedniego dokumentowania tego aspektu jest kluczowym elementem skutecznego zarządzania projektami geodezyjnymi.

Pytanie 2

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, oblicz wartość współczynnika kierunkowego cos A linii pomiarowej A-B, który jest stosowany do obliczenia współrzędnych punktu pomierzonego metodą ortogonalną.

ΔX_A-B = 216,11 m	ΔY_A-B = 432,73 m	d_A-B = 483,69 m
sin A_A-B = ΔY_A-B / d_A-B cos A_A-B = ΔX_A-B / d_A-B

A. cos AA-B = 2,0024

B. cos AA-B = 0,4994

C. cos AA-B = 0,4468

D. cos AA-B = 2,2382

Wartość współczynnika kierunkowego cos A linii pomiarowej A-B, którą obliczyłeś jako 0,4468, jest rzeczywiście prawidłowa. Współczynnik ten uzyskuje się poprzez podzielenie różnicy współrzędnych X punktów A i B (ΔXA-B) przez odległość między tymi punktami (dA-B). Przykładowo, jeśli różnica współrzędnych wynosi 2 metry, a odległość wynosi około 4,48 metra, po wykonaniu obliczeń otrzymujemy cos AA-B = 0,4468. Ta wartość jest istotna w praktyce geodezyjnej, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie lokalizacji punktów pomiarowych oraz ich relacji w przestrzeni. Używanie współczynnika kierunkowego w obliczeniach umożliwia nie tylko orientację w terenie, ale również dokładne przeliczenia współrzędnych, co jest kluczowe w procesach takich jak mapowanie czy projektowanie infrastruktury. W geodezji stosuje się różne metody pomiarowe, a znajomość wartości współczynników kierunkowych jest fundamentem dla zapewnienia wysokiej jakości pomiarów oraz zgodności z obowiązującymi standardami branżowymi.

Pytanie 3

Jakie oznaczenie literowe powinno znaleźć się na szkicu inwentaryzacji powykonawczej budynku, który ma być przekształcony w bibliotekę?

A. e

B. k

C. b

D. f

Znamy oznaczenie 'k', które jest super ważne, jeśli chodzi o inwentaryzację budynków, zwłaszcza takich miejsc jak biblioteki. Kiedy robimy inwentaryzację po zakończeniu budowy, musimy oznaczyć każde pomieszczenie i to, do czego ono służy, według ustalonych zasad. Oznaczenie 'k' odnosi się do miejsc, gdzie mamy do czynienia z książkami i innymi materiałami bibliotecznymi, więc jest kluczowe w dokumentacji projektowej. Dzięki tym oznaczeniom nie tylko lepiej organizujemy przestrzeń, ale też komunikacja między zespołami projektowymi staje się łatwiejsza. Na przykład, kiedy przeprowadzamy przeglądy techniczne, to znajomość tych oznaczeń pomaga szybko rozpoznać, jakie funkcje mają różne pomieszczenia i przyspiesza podejmowanie decyzji, związanych z zarządzaniem budynkiem.

Pytanie 4

Długości krawędzi działki w formie kwadratu zmierzono z takim samym błędem ±3 cm. Jaki jest błąd obliczenia powierzchni działki, jeśli długość krawędzi wynosi 100 m?

A. ±3 m2

B. ±60 m2

C. ±30 m2

D. ±6 m2

Odpowiedź ±6 m2 jest poprawna, ponieważ błąd w obliczeniu pola kwadratu wynika z błędu pomiarowego długości boku. Jeśli długość boku kwadratu wynosi 100 m, jego pole powierzchni obliczamy ze wzoru P = a², gdzie a to długość boku. W przypadku błędu pomiarowego ±3 cm (czyli ±0,03 m), możemy użyć wzoru na błąd propagacji w funkcji kwadratowej. Przy pomiarze długości boku kwadratu, błąd w polu można obliczyć jako: ΔP = 2a * Δa, co w tym przypadku wynosi ΔP = 2 * 100 m * 0,03 m = 6 m². Oznacza to, że rzeczywiste pole powierzchni może się różnić od obliczonego o ±6 m². Tego typu obliczenia są kluczowe w inżynierii i architekturze, gdzie precyzyjny pomiar i obliczenia mają ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa i funkcjonalności projektów.

Pytanie 5

Osnowę wysokościową określa się przy użyciu metody niwelacji

A. hydrostatycznej

B. trygonometrycznej

C. punktów rozproszonych

D. siatkowej

Pomiarowa osnowa wysokościowa wyznaczana metodą niwelacji trygonometrycznej to kluczowy element w geodezji, który pozwala na precyzyjne określenie różnic wysokości pomiędzy punktami w terenie. Metoda ta polega na wykorzystaniu triangulacji, gdzie pomiary kątów i odległości wykonuje się z punktów kontrolnych, aby obliczyć wysokości względne. Przykładem zastosowania tej metody jest budowa infrastruktury, gdzie niezbędne jest zapewnienie odpowiednich różnic wysokości dla dróg, mostów czy budynków. W praktyce, korzysta się z instrumentów takich jak teodolity czy tachymetry, które umożliwiają dokładnie wyznaczenie położenia punktów, a następnie, na podstawie pomiarów kątów i odległości, oblicza się różnice wysokości. Zastosowanie niwelacji trygonometrycznej jest zgodne z normami Polskiego Towarzystwa Geodezyjnego oraz międzynarodowymi standardami, co gwarantuje jej wysoką jakość oraz dokładność.

Pytanie 6

Jakie jest pochylenie linii łączącej punkty A i B, które znajdują się na sąsiednich warstwicach, jeśli odległość między nimi wynosi 50 m, a cięcie warstwicowe to 0,5 m?

A. iAB = 10%

B. iAB = 5%

C. iAB = 1%

D. iAB = 0,5%

Prawidłowa odpowiedź to iAB = 1%. Aby obliczyć pochylenie linii łączącej dwa punkty A i B na podstawie odległości międzywarstwicowej oraz różnicy wysokości, stosujemy wzór na pochylenie, które wyraża się jako stosunek różnicy wysokości do poziomej odległości między punktami. W tym przypadku różnica wysokości wynosi 0,5 m, a pozioma odległość wynosi 50 m. Zatem pochylenie wyliczamy według wzoru: iAB = (wysokość / odległość) * 100%. Czyli: iAB = (0,5 m / 50 m) * 100% = 1%. Pochylenie to istotny parametr w geodezji, inżynierii lądowej oraz w planowaniu przestrzennym, ponieważ wpływa na projektowanie dróg, infrastruktury oraz systemów odwodnienia. Przykład praktycznego zastosowania można znaleźć w projektowaniu dróg, gdzie odpowiednie pochylenie zapewnia bezpieczną jazdę i efektywne odprowadzanie wody opadowej. Ponadto, znajomość pochylenia warstwic jest kluczowa w ocenie stabilności gruntów i w budownictwie. W kontekście standardów, pochylenia powinny być zgodne z wytycznymi zawartymi w normach geodezyjnych oraz budowlanych.

Pytanie 7

Który z podanych wzorów powinien być wykorzystany do obliczenia teoretycznej sumy kątów lewych w otwartym ciągu poligonowym, dowiązanym z dwóch stron?

A. [α] = AK + AP - n × 200g

B. [α] = AK – AP + n × 200g

C. [β] = AP + AK - n × 200g

D. [β] = AP – AK + n × 200g

Wzór [α] = AK – AP + n × 200g jest prawidłowy do obliczania sumy teoretycznej kątów lewych w ciągu poligonowym otwartym, dwustronnie dowiązanym. Wzór ten uwzględnia kluczowe elementy, takie jak różnicę pomiędzy kątami końcowymi (AK) i początkowymi (AP) oraz liczbę boków (n) pomnożoną przez 200g, co jest standardową wartością stosowaną w geodezji przy obliczaniu kątów w poligonach. Zrozumienie tego wzoru jest kluczowe dla geodetów i inżynierów, którzy muszą precyzyjnie określić kątowe położenie punktów w terenie. Przykładem zastosowania tego wzoru może być sytuacja, w której geodeta wykonuje pomiar na dużym obszarze, gdzie istotne jest uwzględnienie wszystkich kątów lewych, aby uzyskać dokładny wynik pomiaru. Stosowanie poprawnych wzorów pomaga zminimalizować błędy pomiarowe oraz zapewnia zgodność z normami branżowymi, co jest niezwykle istotne w pracy zawodowej.

Pytanie 8

Aby zmierzyć szczegóły sytuacyjne metodą ortogonalną, geodeta ustawił linię pomiarową AB, którą zmierzył ruletką pięć razy. Jeśli otrzymał następujące wyniki: 160,10 m; 160,12 m; 180,12 m; 160,11 m; 160,13 m, to długość boku AB jest obarczona błędem

A. pozornym

B. przypadkowym

C. grubym

D. systematycznym

Pomiar długości boku AB obarczony jest błędem grubym, ponieważ w dostarczonych wynikach pomiarów zauważalna jest jedna wartość znacznie odbiegająca od pozostałych. Wynik 180,12 m jest doskonale widocznym wyjątkiem, co sugeruje, że mógł być wynikiem pomyłki, na przykład błędnego odczytu, błędnego ustawienia ruletki, czy też nieprawidłowego pomiaru. W praktyce geodezyjnej, błędy grubym są najczęściej eliminowane przez powtarzanie pomiaru i porównywanie wyników, co może podnieść jakość danych. W takich przypadkach stosuje się również średnią arytmetyczną pozostałych pomiarów, aby uzyskać bardziej wiarygodny wynik. Ważne jest, by geodeci byli świadomi takich anomalii, ponieważ mogą one znacząco wpłynąć na późniejsze analizy geodezyjne i projektowe. Dobrą praktyką jest również stosowanie metod statystycznych do identyfikacji i eliminacji błędów grubych, co jest zgodne z normami ISO 17123 dotyczącymi pomiarów geodezyjnych.

Pytanie 9

Najwyższy dozwolony średni błąd lokalizacji punktów pomiarowych osnowy sytuacyjnej w odniesieniu do najbliższych punktów poziomej osnowy geodezyjnej wynosi

A. 0,05 m

B. 0,20 m

C. 0,15 m

D. 0,10 m

Wybór wartości błędu, takich jak 0,05 m, 0,20 m czy 0,15 m, może być wynikiem pewnych nieporozumień. Czasem myśli się, że 0,05 m to super precyzyjna wartość, ale to nie jest to, czego potrzebujemy w przypadku osnowy sytuacyjnej. Zbyt dokładne wymagania mogą po prostu opóźnić projekt i podnieść jego koszty. Z kolei 0,20 m czy 0,15 m też nie są dobre, bo nie odpowiadają normom, które jasno wskazują, jakie błędy są dopuszczalne. Takie wybory mogą wynikać z niepełnego zrozumienia, jak działa geodezja, co prowadzi do błędnych decyzji przy planowaniu. Na przykład, ekipa może źle ulokować budynki, używając nieprawidłowych danych, co później może skończyć się problemami, jak konieczność ich przesuwania. Więc naprawdę warto znać te normy, żeby prace geodezyjne były na dobrym poziomie.

Pytanie 10

Szkic polowy inwentaryzacji po zakończeniu budowy przyłącza kanalizacyjnego do obiektu powinien uwzględniać

A. rysunek instalacji wewnętrznej w budynku.

B. średnicę przewodu.

C. materiał, z którego wykonano przewód.

D. kąt nachylenia przewodu.

Szkic polowy inwentaryzacji powykonawczej przyłącza kanalizacyjnego powinien zawierać kilka istotnych informacji, które są kluczowe dla sprawnego działania całego systemu. Średnica przewodu to jedna z tych najważniejszych rzeczy, bo to ona decyduje o tym, ile ścieków może przejść przez instalację. Według norm, średnica rury musi być dobrana do tego, ile ścieków będzie odprowadzane oraz do specyfiki budynku. Na przykład, w domach mieszkalnych zazwyczaj używa się rur o średnicy 100 mm, co powinno wystarczyć dla typowego gospodarstwa domowego. Warto to rozumieć, szczególnie przy planowaniu przyszłych prac budowlanych czy modernizacji, bo źle dobrana średnica może spowodować zatory i inne problemy w systemie. A znajomość średnicy pomoże też w odpowiednim doborze materiałów i nasadek do przewodów – to ważne, żeby wszystko było zgodne ze standardami jakości. Z moich doświadczeń wynika, że błędne określenie średnicy może prowadzić do poważnych awarii, co z kolei zwiększa koszty późniejszych napraw.

Pytanie 11

Wyznacz wysokość punktu 10, jeśli wysokość punktu RpA wynosi H_RpA = 125,500 m. Odczyt na łacie tylniej to t = 1500, a z przodu p = 0500.

A. H10 = 123,500 m

B. H10 = 142,500 m

C. H10 = 124,500 m

D. H10 = 126,500 m

Wybierając inne wysokości dla punktu 10, można wpaść w pułapki związane z nieprawidłowym rozumieniem odczytów z łaty. Przykładowo, jeśli ktoś oblicza wysokość H10 jako 123,500 m, może to wynikać z błędnego podejścia, w którym nie uwzględnia się odczytu wstecznego lub myli się w kolejności działań. Warto zauważyć, że odczyt wsteczny powinien być dodany do wysokości punktu RpA, a nie odejmowany. Kolejne błędne odpowiedzi, takie jak 124,500 m i 142,500 m, mogą być efektem mylenia wartości bądź pomijania istotnych elementów obliczeń. Często spotykanym błędem w takich obliczeniach jest także niepoprawne interpretowanie wartości na łacie, co prowadzi do nieścisłości. W przypadku odczytów, kluczowe jest zrozumienie, że odczyt wsteczny (t) zwiększa wysokość w odniesieniu do punktu odniesienia, a odczyt w przód (p) ją zmniejsza. Dlatego też, mając wysokość RpA oraz oba odczyty, należy je odpowiednio dodać i odjąć. Przykłady te pokazują, jak ważne jest dokładne zrozumienie i zastosowanie zasad geodezyjnych w praktyce.

Pytanie 12

Jakiego przyrządu powinno się użyć do dokładnego naniesienia ramki sekcyjnej oraz siatki kwadratów w procesie tworzenia mapy analogowej?

A. Nanośnika biegunowego

B. Współrzędnika

C. Nanośnika prostokątnego

D. Koordynatografu

Koordynatograf to kluczowe narzędzie wykorzystywane w procesie opracowywania map analogowych, które pozwala na precyzyjne nanoszenie ramki sekcyjnej oraz siatki kwadratów. Jego konstrukcja umożliwia bardzo dokładne określenie współrzędnych punktów na mapie, co jest niezbędne w geodezji oraz kartografii. Koordynatograf działa poprzez system krzyżujących się linii, które są dostosowywane do odpowiednich jednostek miar. Dzięki temu użytkownik może precyzyjnie umiejscawiać elementy mapy w odpowiednich miejscach, co wpływa na dokładność i jakość końcowego produktu. Przykładem zastosowania koordynatografu może być opracowywanie planów zagospodarowania przestrzennego, gdzie każdy detal musi być dokładnie odwzorowany. W praktyce, wykorzystując koordynatograf, można zapewnić zgodność z międzynarodowymi standardami kartograficznymi, co jest niezwykle istotne w profesjonalnych pracach związanych z tworzeniem map.

Pytanie 13

Jaki typ błędu mógł wystąpić podczas pomiaru długości w kierunku powrotnym, jeśli osoba dokonująca pomiaru niepoprawnie określiła liczbę pełnych odłożeń taśmy, ponieważ zgubiła jedną szpilkę?

A. Przypadkowy

B. Losowy

C. Systematyczny

D. Gruby

Błędy klasyfikowane jako systematyczne, przypadkowe czy losowe, choć mogą występować w pomiarach, nie są odpowiednie w tym kontekście. Błąd systematyczny to błąd, który ma stały charakter i powtarza się w każdym pomiarze, co prowadzi do systematycznego zawyżenia lub zaniżenia wyników. W przypadku zgubienia szpilki, nie można mówić o takim charakterze błędu, ponieważ skutki są bardziej losowe i zależne od konkretnej sytuacji pomiarowej. Z drugiej strony, błąd przypadkowy odnosi się do nieprzewidywalnych fluktuacji w procesie pomiarowym, które mogą być spowodowane różnorodnymi czynnikami, takimi jak zmiany temperatury czy drgania. Wreszcie, pojęcie błędu losowego nie jest adekwatne do opisanego przypadku, ponieważ odnosi się do całkowicie nieprzewidywalnych błędów, które nie są wynikiem konkretnej pomyłki pomiarowej. W praktyce pomiarowej kluczowe znaczenie ma precyzyjne określenie liczby odłożeń oraz monitorowanie używanego sprzętu, aby unikać błędów, które mogą wprowadzać nieścisłości w wynikach, a w efekcie prowadzić do znacznych kosztów w procesach produkcyjnych i budowlanych.

Pytanie 14

Jaki zapis, używany na mapie zasadniczej, odnosi się do przewodu kanalizacyjnego sanitarnego o średnicy 20 cm, zmierzonego na osnowę?

A. ks200

B. ksB20

C. ks20

D. ksP200

Odpowiedź ks200 jest jak najbardziej trafna. Tutaj literka 'k' oznacza, że mówimy o przewodach kanalizacyjnych, a 's' wskazuje na ich rodzaj, czyli sanitarny. Liczba '200' to nic innego jak średnica przewodu podana w milimetrach, co oznacza, że mamy do czynienia z przewodem o średnicy 20 cm. Moim zdaniem, takie oznaczenia są super ważne, bo inżynierowie muszą mieć jasność, jak rozróżnić różne rodzaje przewodów w kanalizacji. Dzięki temu możemy lepiej zaprojektować i zrealizować instalacje. Odpowiednie oznaczenie przewodów jest kluczowe, żeby wszystko działało jak należy i było zgodne z normami budowlanymi. Fajnie, że mamy ustalone konwencje, bo to podnosi jakość projektów i ułatwia późniejszą konserwację.

Pytanie 15

Oblicz błąd średni $ m_p $ położenia punktu osnowy realizacyjnej, jeżeli błędy współrzędnych X i Y wynoszą odpowiednio: $ m_x = 0,4 $ cm, $ m_y = 0,6 $ cm.

Wzór:$$ m_p = \pm \sqrt{m_x^2 + m_y^2} $$

A. $ m_p = \pm 0,7 $ cm

B. $ m_p = \pm 0,4 $ cm

C. $ m_p = \pm 1,0 $ cm

D. $ m_p = \pm 0,5 $ cm

Odpowiedź mp = ±0,7 cm jest poprawna, ponieważ do obliczenia błędu średniego położenia punktu osnowy realizacyjnej zastosowano zasadę znaną z twierdzenia Pitagorasa. W przypadku błędów pomiarowych w układzie współrzędnych, błąd średni oblicza się jako pierwiastek sumy kwadratów błędów współrzędnych. W tym przypadku: mp = √(mx2 + my2) = √(0,42 + 0,62) = √(0,16 + 0,36) = √0,52 ≈ ±0,72 cm, co zaokrąglamy do ±0,7 cm. Tego rodzaju obliczenia są niezwykle ważne w geodezji i inżynierii, gdzie precyzja pomiarów wpływa na jakość finalnych wyników, a także bezpieczeństwo projektów. Standardy branżowe, takie jak normy ISO 17123 dotyczące pomiarów geodezyjnych, podkreślają znaczenie dokładnych obliczeń błędów w kontekście zapewnienia jakości i rzetelności pomiarów.

Pytanie 16

Cyfra 2 w symbolu ²/₅, użytym podczas oznaczania w terenie punktów hektometrowych stworzonych w trakcie wytyczania linii profilu podłużnego, wskazuje na

A. całkowitą liczbę metrów w jednym odcinku trasy

B. numer hektometra w konkretnym kilometrze

C. liczbę hektometrów w danym kilometrze trasy

D. całkowitą liczbę kilometrów od początku trasy

Odpowiedź wskazująca, że cyfra 2 w symbolu 2/5 oznacza pełną liczbę kilometrów od początku trasy, jest prawidłowa. W kontekście wytyczenia linii profilu podłużnego, ten format graficzny jest powszechnie stosowany w inżynierii lądowej i geodezji. Cyfry w takim zapisie odpowiadają segmentom trasy, przy czym licznik (2) wskazuje na liczbę pełnych kilometrów. Oznacza to, że pomiar dotyczy odległości od punktu startowego trasy, co jest kluczowe dla poprawnej interpretacji danych geodezyjnych. W praktyce, takie oznaczenia są istotne podczas dokumentacji i analizy tras transportowych, ponieważ umożliwiają precyzyjne określenie lokalizacji punktów kontrolnych, co jest zgodne z normami branżowymi, takimi jak PN-EN ISO 19101. Na przykład, w projektach budowlanych czy inżynieryjnych, znajomość i poprawne odczytywanie tych symboli jest niezbędne do planowania i koordynacji prac budowlanych, co wpływa na efektywność realizacji zadań.

Pytanie 17

Na podstawie wzoru przedstawionego w ramce oblicz błąd centrowania podczas tyczenia punktu metodą biegunową, jeżeli długość domiaru wynosi 100 m, a długość celowej odniesienia 400 m.

Błąd centrowania instrumentu:
$$0,7 \times \frac{L}{c} \times m_e$$
gdzie:
$ L $ - długość domiaru
$ c $ - długość celowej odniesienia
$ m_e $ - mianownik skali mapy = 2 mm

A. 0,35 mm

B. 0,40 mm

C. 3,50 mm

D. 4,00 mm

Odpowiedź 0,35 mm jest prawidłowa, ponieważ obliczenia bazują na wzorze na błąd centrowania podczas tyczenia punktu metodą biegunową, który można zapisać jako 0,7 * (L / c) * me. W tym przypadku L, czyli długość domiaru, wynosi 100 m, c to długość celowej odniesienia wynosząca 400 m, a mimośród stanowiska (me) wynosi 2 mm. Po podstawieniu tych wartości do wzoru, otrzymujemy: 0,7 * (100 / 400) * 2 = 0,35 mm. Taki wynik jest zgodny z najlepszymi praktykami w geodezji, gdzie precyzyjne obliczenia są kluczowe dla sukcesu pomiarów terenowych. Błąd centrowania ma istotne znaczenie w kontekście ogólnej dokładności pomiarów, ponieważ nawet drobne błędy mogą prowadzić do znacznych różnic w wynikach końcowych. Dlatego znajomość tego wzoru oraz umiejętność jego zastosowania jest niezbędna w codziennej pracy geodety oraz w kontekście różnorodnych zastosowań inżynieryjnych.

Pytanie 18

ΔX_A-B = 216,11 m	ΔY_A-B = 432,73 m	d_A-B = 483,69 m
sin A_A-B = ΔY_A-B / d_A-B cos A_A-B = ΔX_A-B / d_A-B

A. cos A = 0,4468 A-B

B. cos A = 0,4994 A-B

C. cos A = 2,0024 A-B

D. cos A = 2,2382 A-B

Wartość współczynnika kierunkowego cos A dla linii pomiarowej A-B wynosząca 0,4468 jest prawidłowa i wynika z zastosowania wzoru, który polega na podziale różnicy współrzędnych X punktów A i B przez odległość między nimi. W praktyce, obliczając współrzędne punktu pomierzonego metodą ortogonalną, kluczowe jest uwzględnienie precyzyjnych danych o położeniu punktów, co pozwala na uzyskanie wiarygodnych wyników. Zastosowanie współczynnika kierunkowego w geodezji i kartografii jest niezbędne, aby prawidłowo określić lokalizację punktu w przestrzeni. W ramach standardów geodezyjnych, takich jak PN-EN ISO 19111, wskazuje się na znaczenie dokładnych obliczeń kierunkowych dla zapewnienia wysokiej jakości danych przestrzennych, które są fundamentem wielu analiz w inżynierii, planowaniu przestrzennym czy ochronie środowiska. Użycie współczynnika kierunkowego w praktyce pozwala nie tylko na obliczenia, ale także na wizualizację relacji przestrzennych, co jest niezbędne w nowoczesnych systemach informacji geograficznej (GIS).

Pytanie 19

Jaką wartość ma średni błąd pomiaru graficznego odcinka o długości 10 cm, gdy błąd względny pomiaru wynosi 1:1000?

A. ±10,00 mm

B. ±0,01 mm

C. ±0,10 mm

D. ±1,00 mm

Odpowiedzi, które wskazują inne wartości błędu pomiaru, wykazują niedokładne zrozumienie zasad obliczania błędu względnego. Na przykład, wybór ±1,00 mm sugeruje, że błąd pomiaru w tym przypadku wynosi 1% długości odcinka, co jest znacznie przekroczeniem dopuszczalnych norm w kontekście podanego błędu względnego 1:1000. Tego rodzaju myślenie prowadzi do poważnych konsekwencji w praktyce inżynieryjnej, gdzie precyzyjne pomiary są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania mechanizmów. Z kolei wartość ±0,01 mm może sugerować zbyt optymistyczne podejście do dokładności pomiarów, które w rzeczywistości nie są osiągalne przy standardowych warunkach pomiarowych oraz wykorzystaniu typowych narzędzi pomiarowych. Takie podejście może często wynikać z niepełnego zrozumienia skali błędów pomiarowych i ich wpływu na końcowy wynik. W praktyce, aby zminimalizować błędy pomiarowe, istotne jest stosowanie odpowiednich technik oraz narzędzi, takich jak mikrometry czy suwmiarki, które są w stanie dostarczyć precyzyjniejszych wyników w granicach określonych przez normy. Prawidłowa interpretacja błędów pomiarowych oraz umiejętność ich obliczania jest kluczowa dla skutecznego projektowania i wytwarzania produktów inżynieryjnych.

Pytanie 20

Podczas pomiarów sytuacyjnych narożnika ogrodzenia przy zastosowaniu metody biegunowej, należy przeprowadzić obserwacje geodezyjne

A. kąta poziomego i odległości skośnej

B. kąta poziomego i odległości poziomej

C. kąta pionowego i odległości skośnej

D. kąta pionowego i odległości poziomej

Wybór kąta poziomego oraz odległości poziomej podczas pomiaru narożnika ogrodzenia metodą biegunową jest zgodny z praktycznymi zasadami geodezji. Obserwacja kąta poziomego pozwala na precyzyjne określenie kierunku, w którym znajduje się punkt, co jest kluczowe dla określenia granic działek i lokalizacji obiektów. Z kolei pomiar odległości poziomej jest istotny, ponieważ pozwala na dokładne wyznaczenie dystansu pomiędzy punktami w poziomie, co ma bezpośrednie zastosowanie w geodezyjnych mapach i planach. Zastosowanie tej metody jest szczególnie ważne w przypadku działek o nieregularnym kształcie, gdzie dokładność pomiarów wpływa na późniejsze decyzje dotyczące zagospodarowania przestrzennego. Warto również zauważyć, że zgodnie z normami ISO oraz krajowymi standardami geodezyjnymi, wykorzystanie pomiarów poziomych jest preferowane w wielu przypadkach, co podkreśla ich znaczenie w praktyce geodezyjnej.

Pytanie 21

Na podstawie danych zamieszczonych na rysunku określ wielkość odchyłki kątowej.

A. -7CC

B. +7CC

C. -21cc

D. +21cc

Wiele niepoprawnych odpowiedzi wynika z niejasności dotyczących obliczeń oraz nieprawidłowej interpretacji kątów. Na przykład, odpowiedzi takie jak +21cc i +7CC sugerują dodatnią odchyłkę kątową, co jest wynikiem błędnego zrozumienia pojęcia 'odchyłki'. Odchyłkę kątową oblicza się jako różnicę między wartością oczekiwaną a wartością zmierzoną kątów. Jeśli suma kątów w trójkącie przekracza 180°, odchyłka będzie ujemna. Odpowiedzi takie jak -7CC i -21CC mogą wynikać z błędnych obliczeń lub nieprawidłowego przekształcenia minut na stopnie. Warto zauważyć, że w geometrii i geodezji, bardzo ważne jest stosowanie korekt, które wynikają z pomiarów kątów. W sytuacjach, gdy kąt jest mierzony z zaledwie minimalnym błędem, dokładność obliczeń jest kluczowa. Dlatego, aby unikać takich błędów, warto znanać zasady przekształcania jednostek oraz znaczenie precyzyjnych pomiarów w kontekście geodezyjnym. Zrozumienie standardów pomiarowych oraz praktycznych aspektów obliczeń kątowych ma ogromne znaczenie w każdej dziedzinie związanej z pomiarami, co jest kluczowe dla efektywności i jakości wykonania wszelkich projektów inżynieryjnych.

Pytanie 22

Wyniki geodezyjnego opracowania projektu zagospodarowania działki należy przenieść na szkic

A. polowy

B. pomiarowy

C. tyczenia

D. dokumentacyjny

Wybór odpowiedzi tyczenia, polowy czy pomiarowy wskazuje na pewne nieporozumienia w zakresie terminologii geodezyjnej. Tyczenie odnosi się do procesu przenoszenia punktów geodezyjnych na teren budowy, co ma miejsce po zakończeniu opracowania dokumentacji. Tyczenie jest zatem czynnością wykonywaną na podstawie wcześniej przygotowanych dokumentów, a nie ich bezpośrednim wynikiem. Odpowiedź polowy sugeruje, że wyniki pomiarów są jeszcze na etapie pracy w terenie, co jest nieprawidłowe, ponieważ po zebraniu danych geodezyjnych ich analiza oraz opracowanie odbywa się już w biurze, a nie na polu. Z kolei pomiarowy może kojarzyć się z etapem zbierania danych, jednak nie jest on odpowiedni w kontekście dokumentacji projektowej. Dlatego można zauważyć, że wybór tych terminów często wynika z mylenia różnych etapów pracy geodezyjnej. Właściwe zrozumienie, kiedy i jakie dokumenty są potrzebne w procesie inwestycyjnym, jest kluczowe dla każdej osoby zaangażowanej w planowanie i realizację projektów budowlanych.

Pytanie 23

Który z wymienionych elementów terenowych, przy realizacji pomiarów sytuacyjnych metodą ortogonalną, dopuszcza domiar prostokątny nieprzekraczający 25 m?

A. Tama

B. Grobla

C. Skwer

D. Pomnik

Pomnik jest obiektem, który w kontekście pomiarów sytuacyjnych przy zastosowaniu metody ortogonalnej, może mieć domiar prostokątny nieprzekraczający 25 m. Tego rodzaju wytyczne są zgodne z ogólnymi standardami w geodezji, które zalecają, aby przy pomiarach terenowych związanych z obiektami o ograniczonej powierzchni, takich jak pomniki, ograniczać domiar do wartości, które są łatwe do uchwycenia i które nie wprowadzają znaczących błędów pomiarowych. W praktyce oznacza to, że pomiary dotyczące pomników, które często są zlokalizowane w przestrzeni miejskiej, powinny być wykonywane z należytą starannością, aby zapewnić rzetelność danych geodezyjnych. Przykładowo, w przypadku pomiaru lokalizacji pomnika w parku, ważne jest, aby odległości między pomnikiem a innymi obiektami były dokładnie określone, co może mieć znaczenie dla przyszłych prac konserwatorskich lub urbanistycznych. Dodatkowo, zgodnie z zaleceniami norm geodezyjnych, takie podejście pozwala na efektywniejsze zarządzanie informacjami o przestrzeni publicznej, co jest istotne w kontekście planowania przestrzennego.

Pytanie 24

Jakim symbolem oznaczane są rury kanalizacyjne sanitarne na mapach zasadniczych?

A. kp

B. ko

C. kd

D. ks

Odpowiedź "ks" jest poprawna, ponieważ w systemach oznaczeń stosowanych na mapach zasadniczych przewody kanalizacyjne sanitarne są właśnie oznaczane tym symbolem. Oznaczenie to jest zgodne z obowiązującymi normami, które zapewniają jednolitość w interpretacji danych na mapach. W praktyce, wiedza na temat symboli wykorzystywanych do oznaczania różnych rodzajów przewodów jest kluczowa dla inżynierów budowlanych, architektów oraz projektantów instalacji sanitarnych, ponieważ pozwala na prawidłowe planowanie i wykonawstwo. Właściwe oznaczenie kanałów sanitarnych ma również znaczenie w kontekście późniejszego serwisowania i konserwacji systemów odwadniających budynków, co jest normą w dobrych praktykach budowlanych. Na przykład, w przypadku awarii lub potrzeby modernizacji, zrozumienie systemu oznaczeń pozwala na szybszą lokalizację i identyfikację poszczególnych elementów instalacji, co znacząco przyspiesza czas reakcji i zmniejsza koszty napraw. Ponadto, znajomość obowiązujących standardów, takich jak PN-EN 12056 dotyczących systemów odprowadzania wód, podkreśla wagę poprawnego stosowania symboliki na mapach zasadniczych, co jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa i funkcjonalności infrastruktury sanitarnej.

Pytanie 25

W terenie odległość 100 m na mapie zasadniczej w skali 1:500 odpowiada długości odcinka wynoszącej

A. 50 cm

B. 20 cm

C. 50 mm

D. 20 mm

Odpowiedź '20 cm' jest jak najbardziej ok, bo w skali 1:500 to znaczy, że każdy 1 cm na mapie to 500 cm w rzeczywistości, czyli 5 metrów. Jak przeliczymy 100 metrów, to dzielimy przez 5, co daje 20 cm. Warto to wiedzieć przy robieniu planów zagospodarowania przestrzennego, bo tam precyzyjne odległości to podstawa. Takie obliczenia są zgodne z normami geodezyjnymi, które wymagają dokładnych informacji przestrzennych. Umiejętność przeliczania w różnych skalach jest potrzebna w wielu branżach, jak urbanistyka czy inżynieria lądowa, a także przy tworzeniu map. Zrozumienie, jak rzeczywistość wygląda w odwzorowaniu na mapie, pomaga w skutecznym planowaniu projektów wymagających precyzyjnych pomiarów i analiz.

Pytanie 26

Jakie jest odchylenie zamkniętego ciągu niwelacyjnego, jeśli wysokości reperu początkowego i końcowego są równe, a suma różnic zmierzonych przewyższeń na tym samym odcinku wynosi [∆h]_p= -8 mm?

A. f∆h = 8 mm

B. f∆h = -8 mm

C. f∆h = 0 mm

D. f∆h = -16 mm

Odpowiedź f∆h = -8 mm jest prawidłowa, ponieważ odchyłka zamkniętego ciągu niwelacyjnego oblicza się na podstawie różnicy pomierzonych przewyższeń w stosunku do różnicy wysokości reperów. W przypadku, gdy wysokość reperu początkowego i końcowego jest taka sama, oczekiwalibyśmy, że suma różnic pomierzonych przewyższeń (∆hp) powinna wynosić zero. Jednak w tym przypadku mamy do czynienia z wartością ∆hp równą -8 mm, co oznacza, że pomiary wskazują na ujemne odchylenie. Aby uzyskać odchyłkę zamkniętego ciągu, weźmiemy pod uwagę tę wartość i podzielimy przez 2, co daje -8 mm. W praktyce oznacza to, że podczas pomiarów wystąpił błąd systematyczny, który może być spowodowany np. różnicami w poziomie terenu lub błędami instrumentu. Zrozumienie tego procesu jest kluczowe w geodezji, ponieważ pozwala na korekcję pomiarów i zwiększenie dokładności wyników, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 27

Oznaczenie punktu na profilu poprzecznym trasy L 14,5 wskazuje, że jego odległość od osi trasy po lewej stronie wynosi

A. 0,145 m

B. 14,500 m

C. 145,000 m

D. 1,450 m

Odpowiedź 14,500 m jest właściwa, ponieważ w kontekście profilu poprzecznego trasy, oznaczenie L 14,5 wskazuje na odległość od osi trasy w metrach. System oznaczeń stosowany w inżynierii lądowej i transportowej, w tym w projektowaniu dróg i kolei, przyjmuje, że wartości po 'L' są podawane w metrach, a ich liczba jest interpretowana jako odległość od linii centralnej. Przykładowo, jeżeli mamy trasę kolejową, oznaczenie L 14,5 może odnosić się do konkretnego punktu, który znajduje się 14,5 metra na lewo od osi centralnej torów. Tego rodzaju dane są kluczowe przy planowaniu infrastruktury, gdyż pozwalana na precyzyjne rozmieszczenie elementów takich jak perony, przejazdy, czy urządzenia sygnalizacyjne. Zrozumienie tego systemu oznaczeń jest niezbędne dla inżynierów, architektów i osób zajmujących się projektowaniem infrastruktury transportowej, aby zapewnić efektywne i bezpieczne użytkowanie dróg i tras kolejowych.

Pytanie 28

W terenie zmierzono odcinek AB o długości D_AB = 33,00 m. Na mapie odległość pomiędzy punktami AB wynosi d_AB = 66,00 mm. Jaką skalę ma mapa?

A. 1:250

B. 1:2000

C. 1:500

D. 1:1000

Skala mapy jest wyrażona jako stosunek odległości na mapie do rzeczywistej odległości w terenie. W tym przypadku zmierzone odcinki to DAB = 33,00 m (rzeczywista długość) oraz dAB = 66,00 mm (odległość na mapie). Aby obliczyć skalę, musimy przeliczyć odległość z milimetrów na metry. 66 mm to 0,066 m. Następnie, skala obliczana jest jako DAB / dAB, co daje: 33,00 m / 0,066 m = 500. Zatem skala mapy wynosi 1:500, co oznacza, że 1 metr w terenie odpowiada 500 mm (czyli 0,5 m) na mapie. Przykładowo, w praktyce skala 1:500 jest używana w planach urbanistycznych, gdzie istotne jest przedstawienie szczegółowych informacji o terenie. Współczesne systemy GIS oraz różne programy do tworzenia map bazują na takich obliczeniach, co jest zgodne z dobrą praktyką branżową.

Pytanie 29

Długość odcinka zmierzonego na mapie o skali 1:500 wynosi 11,1 cm. Jaka jest rzeczywista długość tego odcinka w terenie?

A. 22,20 m

B. 2,22 m

C. 5,55 m

D. 55,50 m

Odpowiedź 55,50 m to dobry wybór. Jeśli popatrzysz na scale 1:500, to każdy centymetr na mapie oznacza 500 centymetrów w rzeczywistości. Czyli, żeby znaleźć długość w terenie, wystarczy pomnożyć długość na mapie, czyli 11,1 cm przez 500. Jak to zrobimy, to wychodzi 11,1 cm * 500 = 5550 cm, co daje nam 55,50 m. Rozumienie, jak działa skala, jest mega ważne w geodezji i kartografii, bo precyzyjne pomiary to podstawa przy wszelkich projektach budowlanych czy drogowych. Na przykład, przy projektowaniu jakiejś infrastruktury miejskiej, znajomość skali mapy pozwala lepiej przenieść to, co zaplanowaliśmy na rzeczywistość. To ma spore znaczenie, żeby wszystko było zgodne z planami zagospodarowania i innymi standardami, jak normy geodezyjne. Generalnie, umiejętność przeliczania wymiarów z map na rzeczywiste odległości to coś, co powinien umieć każdy inżynier czy geodeta.

Pytanie 30

Aktualną miarę na linii pomiarowej, podczas pomiaru szczegółów metodą ortogonalną, określamy mianem

A. rzędnej

B. odciętą

C. czołówką

D. podpórką

Odpowiedź 'odcięta' jest poprawna, ponieważ w kontekście pomiarów ortogonalnych, odcięta to miara bieżąca na linii pomiarowej, która wskazuje współrzędne punktu w układzie współrzędnych kartezjańskich. Zastosowanie odciętej polega na określeniu odległości od punktu referencyjnego w kierunku poziomym, co jest kluczowe przy precyzyjnych pomiarach geodezyjnych i inżynieryjnych. W praktyce, odcięta jest często wykorzystywana w projektach budowlanych, gdzie precyzyjne wyznaczenie lokalizacji elementów konstrukcyjnych jest niezbędne dla zapewnienia stabilności i bezpieczeństwa budowli. Przykładem może być stosowanie odciętych podczas wyznaczania granic działek, czy też w procesie budowy infrastruktury drogowej, gdzie precyzyjne pomiary wpływają na jakość i funkcjonalność finalnego produktu. Dobrą praktyką jest regularne kalibrowanie sprzętu pomiarowego oraz przestrzeganie standardów ISO w zakresie pomiarów geodezyjnych, co zapewnia wysoką jakość uzyskiwanych danych.

Pytanie 31

Jeżeli wysokość przedstawionego na szkicu punktu A wynosi H_A= 105,00 m, to wysokość H_B punktu B, leżącego w odległości d_A-B = 10 m od punktu A na osi chodnika o pochyleniu i = 0,5%, wynosi

A. HB = 105,50 m

B. HB = 155,00 m

C. HB = 105,05 m

D. HB = 105,00 m

Wybrane odpowiedzi, takie jak HB = 155,00 m, HB = 105,00 m oraz HB = 105,50 m, świadczą o braku zrozumienia koncepcji pochylenia terenu oraz jego wpływu na wysokość punktów w przestrzeni. W przypadku odpowiedzi HB = 155,00 m, wzrost wysokości o 50 m jest całkowicie nieuzasadniony w kontekście danych podanych w zadaniu. Pochylenie terenu, które wynosi 0,5%, odnosi się do zmiany wysokości na krótkim odcinku, co w przypadku 10 m prowadzi jedynie do niewielkiej zmiany o zaledwie 0,05 m, a nie do tak drastycznego wzrostu. Podobnie odpowiedzi HB = 105,00 m oraz HB = 105,50 m nie uwzględniają konieczności dodania zmiany wysokości związanej z pochyleniem. W pierwszym przypadku traktowanie punktu B jako równającego się punktowi A ignoruje fakt, że tereny nachylone wpływają na zmiany wysokości, co jest kluczowe w obliczeniach inżynieryjnych. Druga opcja, wskazująca na jedynie niewielki wzrost, również nie jest poprawna, gdyż nie uwzględnia rzeczywistej zmiany, jaką obserwujemy przy danej odległości i pochyleniu. Typowe błędy myślowe w takich zadaniach często obejmują pomijanie wpływu geometrii na wysokości oraz nieuwzględnianie kontekstu pochylenia, który jest kluczowy w praktycznym zastosowaniu wiedzy inżynieryjnej. Aby uniknąć podobnych pomyłek w przyszłości, warto dokładnie przestudiować zasady dotyczące pochylenia terenu oraz jego wpływu na wysokości obiektów w przestrzeni.

Pytanie 32

Jeśli odcinek o długości 1 cm na mapie odpowiada rzeczywistej odległości 50 m w terenie, to w jakiej skali została stworzona ta mapa?

A. 1:5000

B. 1:1000

C. 1:500

D. 1:10 000

Odpowiedź 1:5000 jest jak najbardziej trafna. Skala mapy to taki ważny temat, bo mówi nam, jak długości na mapie mają się do tych prawdziwych w terenie. Tu mamy 1 cm na mapie, co odpowiada 50 m w rzeczywistości. Jak to przeliczymy, to 50 m to 5000 cm. To znaczy, że 1 cm na mapie to 5000 cm w terenie, co zapisujemy jako 1:5000. Taka informacja jest super ważna przy robieniu map, bo pozwala dobrze oddać to, co mamy w realu. Kiedy korzystasz z mapy w skali 1:5000, łatwo możesz planować różne rzeczy, na przykład budowę czy nawigację. Tego typu mapy są często wykorzystywane w sprawach takich jak urbanistyka czy geodezja, gdzie potrzebujemy przedstawienia terenu w szczegółowy sposób. Rozumienie skali mapy pozwala lepiej czytać dane przestrzenne i podejmować mądrzejsze decyzje na bazie tego, co widzimy na mapie.

Pytanie 33

Z przedstawionego rysunku wynika, że szerokość h warstwy komina pomiędzy punktami 1 i 2 została wyznaczona w wyniku pomiaru

A. niwelacji trygonometrycznej.

B. niwelacji punktów rozproszonych.

C. biegunowego.

D. tachimetrycznego.

Niwelacja trygonometryczna jest jedną z kluczowych metod pomiarowych stosowanych w geodezji do wyznaczania różnic wysokości pomiędzy punktami. W przedstawionym rysunku, kąty nachylenia α i β oraz odległości b i x pozwalają na zastosowanie wzorów trygonometrycznych do obliczenia różnicy wysokości. Główne założenie tej metody opiera się na pomiarze kątów pionowych oraz odległości poziomych, co jest zgodne z normami i standardami branżowymi. Przykładowo, w praktyce geodezyjnej, niwelacja trygonometryczna jest często wykorzystywana w inżynierii lądowej do projektowania dróg czy budynków, gdzie precyzyjne wyznaczenie różnic w wysokości jest kluczowe dla stabilności konstrukcji. Metoda ta, jako jedna z bardziej zaawansowanych, pozwala na uzyskanie wysokiej dokładności pomiarów, co czyni ją preferowaną w bardziej skomplikowanych projektach budowlanych, gdzie tradycyjne metody mogłyby okazać się niewystarczające.

Pytanie 34

W jakim dokumencie, będącym częścią każdego operatu geodezyjnego, określone są: cel i zakres rzeczowy oraz terytorialny przeprowadzonych prac, czas realizacji prac geodezyjnych oraz identyfikator zgłoszenia dotyczącego pracy geodezyjnej?

A. W sprawozdaniu technicznym

B. Na szkicu polowym

C. W dzienniku pomiarów

D. W wykazie robót geodezyjnych

Sprawozdanie techniczne stanowi kluczowy dokument w operacie geodezyjnym, w którym szczegółowo opisane są cel oraz zakres rzeczowy i terytorialny wykonanych prac geodezyjnych. Jego istotą jest nie tylko dokumentacja wykonanych czynności, ale również pełna identyfikacja projektu, co jest zgodne z wymogami standardów geodezyjnych. Sprawozdanie zawiera również informacje o okresie realizacji prac oraz identyfikatorze zgłoszenia, co umożliwia efektywne zarządzanie danymi i ich późniejszą weryfikację przez organy nadzoru. Przykładowo, w przypadku kontroli jakości wykonanych usług geodezyjnych, sprawozdanie techniczne stanowi nieocenione źródło informacji, pozwalające na ocenę zgodności z założeniami projektowymi i regulacjami prawnymi. Zastosowanie sprawozdania technicznego jako podstawy w dokumentacji geodezyjnej jest zgodne z dobrymi praktykami w branży, które kładą nacisk na transparentność i rzetelność w dokumentacji geodezyjnej.

Pytanie 35

Jaką precyzję graficzną można osiągnąć dla mapy o skali 1:2000, jeśli średni błąd lokalizacji elementu terenowego na tej mapie wynosi ±0,1 mm w skali mapy?

A. ±0,002 m

B. ±2 m

C. ±0,2 m

D. ±0,02 m

Wybór innych odpowiedzi może wynikać z nieprawidłowego zrozumienia relacji między skalą mapy a rzeczywistymi wymiarami w terenie. Odpowiedzi takie jak ±0,002 m, ±2 m czy ±0,02 m są błędne ze względu na niewłaściwe przeliczenie błędu pomiarowego w kontekście skali. Na przykład, odpowiedź ±0,002 m mogłaby wynikać z pomylenia jednostek lub niezrozumienia, że przeliczenie dotyczy skali, a nie jedynie wartości błędu. Z kolei ±2 m to znacznie większa wartość, która nie znajduje zastosowania w kontekście mapy w skali 1:2000. Tego rodzaju oszacowania mogą prowadzić do poważnych błędów w pracach geodezyjnych, gdzie precyzja jest kluczowa. Dodatkowo, odpowiedź ±0,02 m również nie odzwierciedla właściwego przeliczenia, ponieważ jest to wartość, która nie odpowiada założonemu błędowi pomiarowemu. Problemem jest często brak umiejętności przeliczania błędów pomiarów w kontekście skali, co jest podstawą w geodezji i kartografii. Dobrze zrozumiane zasady przeliczania błędów w zależności od skali mapy są niezbędne, aby uniknąć nieporozumień i błędnych interpretacji w praktyce zawodowej.

Pytanie 36

Długość boku kwadratowej działki a = 100,00 m została zmierzona z średnim błędem m_a = ±5 cm. Jaką wartość ma średni błąd m_p w obliczeniu pola P tej działki?

A. mp = ±5 m2

B. mp = ±1 m2

C. mp = ±10 m2

D. mp = ±20 m2

Niepoprawne odpowiedzi są rezultatem błędnych interpretacji zależności między błędami pomiarowymi a obliczanym polem. Wartości błędów przedstawione w odpowiedziach, takie jak mp = ±20 m2, mp = ±5 m2 czy mp = ±1 m2, nie są zgodne z zasadami propagacji błędów. Na przykład, mp = ±20 m2 sugeruje, że błąd pomiarowy jest większy niż rzeczywisty wpływ błędu długości boku na pole, co jest sprzeczne z logiką obliczeń. Taki błąd myślowy może wynikać z nieprawidłowego zastosowania wzoru na błąd średni lub nieuwzględnienia, że pole jest funkcją kwadratową. Odpowiedź mp = ±5 m2 z kolei nie uwzględnia całkowitego wpływu błędu pomiarowego na pole, co ogranicza dokładność obliczeń. Wydaje się, że w tym przypadku nie zrozumiano, że należy pomnożyć długość boku przez 2, aby uwzględnić wpływ błędu w obliczeniach. Z kolei mp = ±1 m2 jest zdecydowanie zaniżonym wynikiem, który również ignoruje zasadnicze zasady propagacji błędów. W praktyce, przy obliczeniach inżynieryjnych, niedoszacowanie błędów może prowadzić do poważnych konsekwencji, stąd tak istotne jest stosowanie odpowiednich wzorów i metod w celu uzyskania precyzyjnych wyników. Warto również pamiętać o standardach metrologicznych, które kładą nacisk na odpowiednie traktowanie błędów pomiarowych w każdym etapie pracy. Wysoka dokładność obliczeń jest kluczowa w wielu dziedzinach, w tym w budownictwie, geodezji i inżynierii, gdzie błędy mogą wpływać na bezpieczeństwo i efektywność realizowanych projektów.

Pytanie 37

Który z poniższych błędów nie jest usuwany przez pomiar z punktu centralnego w niwelacji geometrycznej?

A. Osadzenie instrumentu.

B. Refrakcja pionowa.

C. Zakrzywienie powierzchni ziemi.

D. Różne położenie zera pary łat.

Osiadanie instrumentu jest zjawiskiem, które może wystąpić, jeśli sprzęt nie jest prawidłowo umiejscowiony lub jeśli podłoże, na którym stoi, nie jest stabilne. Taki błąd można zminimalizować poprzez odpowiednie przygotowanie stanowiska pomiarowego, ale nie eliminuje go całkowicie. Refrakcja pionowa to zjawisko, które wpływa na przebieg promieni świetlnych w atmosferze, co może wprowadzać błędy w pomiarach geodezyjnych. Nawet mając na uwadze refrakcję, niwelacja geometryczna nie jest w stanie jej całkowicie wyeliminować, chociaż można stosować korekty w obliczeniach. Zakrzywienie powierzchni ziemi to kolejny czynnik, który należy brać pod uwagę, szczególnie na dużych odległościach, gdzie jego wpływ staje się zauważalny. Użycie metod niwelacyjnych wymaga uwzględnienia wszystkich tych zjawisk, lecz nie można ich wyeliminować jedynie poprzez pomiar ze środka. Często w praktyce geodezyjnej występuje mylne przekonanie, że odpowiedni pomiar ze środka rozwiąże wszystkie problemy związane z pomiarami, co jest błędne. W rzeczywistości, każdy z tych błędów wymaga innego podejścia i zastosowania odpowiednich metod korekcyjnych, aby uzyskać wiarygodne wyniki pomiarów.

Pytanie 38

Wszystkie dokumenty zawierające wyniki pomiarów geodezyjnych dotyczących sytuacji i wysokości oraz efekty ich analizy powinny być przekazane do

A. Pracowni Baz Danych Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego

B. Banku Danych Lokalnych

C. Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego

D. Archiwum Geodezyjnego

Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny (PZGiK) jest centralnym organem odpowiedzialnym za gromadzenie, przetwarzanie i udostępnianie danych geodezyjnych oraz kartograficznych w Polsce. Wszystkie wyniki pomiarów geodezyjnych, zarówno sytuacyjnych, jak i wysokościowych, muszą być przekazywane do PZGiK, co jest zgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z ustawą o geodezji i kartografii. PZGiK pełni kluczową rolę w zapewnieniu dostępności danych dla różnych użytkowników, w tym administracji publicznej, instytucji badawczych oraz przedsiębiorstw. Przykładowo, wyniki pomiarów geodezyjnych są niezbędne do realizacji inwestycji budowlanych, planowania przestrzennego oraz ochrony środowiska. Przekazywanie danych do PZGiK zapewnia ich archiwizację, a także umożliwia ich późniejsze wykorzystanie w projektach związanych z infrastrukturą, ochroną środowiska oraz planowaniem urbanistycznym. Warto zauważyć, że przestrzeganie procedur przekazywania danych geodezyjnych jest kluczowe dla zachowania ich integralności oraz aktualności, co z kolei przyczynia się do podnoszenia standardów jakości w branży geodezyjnej.

Pytanie 39

Urządzenie przedstawione na rysunku, służące do drukowania map na arkuszach formatu A-2 i większych, to

A. drukarka.

B. stereokomparator.

C. digitizer.

D. ploter.

Ploter to urządzenie, które odgrywa kluczową rolę w dziedzinie grafiki komputerowej oraz projektowania technicznego. Jego główną funkcją jest drukowanie na dużych arkuszach, co czyni go niezastąpionym w pracach związanych z mapami, planami architektonicznymi oraz różnego rodzaju rysunkami technicznymi. Ploter działa na zasadzie precyzyjnego nanoszenia atramentu na powierzchnię papieru, co umożliwia uzyskanie wysokiej jakości wydruków o dużej rozdzielczości. W praktyce, zastosowanie ploterów można znaleźć w biurach projektowych, drukarniach oraz w jednostkach zajmujących się kartografią. Wysoka precyzja, jaką oferują plotery, jest niezbędna przy tworzeniu planów budynków, schematów inżynieryjnych oraz innych technicznych dokumentów, gdzie detale mają kluczowe znaczenie. Standardy jakości, takie jak ISO 12647, podkreślają znaczenie precyzyjnego odwzorowania kolorów i detali w druku, co ploter doskonale spełnia.

Pytanie 40

Które z wymienionych obiektów przestrzennych są zaliczane do drugiej kategorii szczegółów terenowych?

A. Ściany oporowe

B. Linie brzegowe

C. Boiska sportowe

D. Tory kolejowe

Ściany oporowe, linie brzegowe oraz tory kolejowe, mimo że są istotnymi elementami infrastruktury, nie należą do drugiej grupy szczegółów terenowych, co może prowadzić do błędnych konkluzji. Ściany oporowe to struktury zaprojektowane w celu utrzymywania gruntów i zapobiegania erozji, a ich głównym celem jest stabilizacja terenu. Nie mają one bezpośredniego związku z rekreacją czy sportem, co wyklucza je z omawianej grupy. Linie brzegowe, będące granicami akwenów wodnych, również nie są obiektami, które spełniają funkcję aktywności fizycznej, chociaż są istotne w kontekście ekosystemów wodnych i ochrony środowiska. Tory kolejowe, z kolei, są infrastrukturą transportową, która związana jest z transportem lądowym i również nie wchodzi w skład terenów rekreacyjnych. Typowym błędem myślowym jest postrzeganie obiektów przestrzennych jako równorzędnych w kontekście ich funkcjonalności. W rzeczywistości, klasyfikacja obiektów terenowych powinna opierać się na ich zastosowaniu w codziennym życiu, co oznacza, że obiekty związane z infrastrukturą transportową i ochroną terenu nie są częścią grupy obiektów rekreacyjnych, jakimi są boiska sportowe. Zrozumienie tej klasyfikacji jest kluczowe dla prawidłowego planowania przestrzennego oraz podejmowania decyzji dotyczących inwestycji w infrastrukturę.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej