Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 14 lutego 2026 02:24
Data zakończenia: 14 lutego 2026 02:38

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Drukarka fotograficzna ma bardzo brudną obudowę oraz wyświetlacz. Aby usunąć zabrudzenia bez ich uszkodzenia, należy użyć

A. suchej chusteczki oraz patyczków do czyszczenia.

B. mokrej chusteczki oraz sprężonego powietrza z rurką zwiększającą zasięg.

C. wilgotnej ściereczki oraz pianki do czyszczenia plastiku.

D. ściereczki nasączonej IPA oraz środka smarującego.

Do czyszczenia obudowy drukarki fotograficznej oraz wyświetlacza najlepiej sprawdza się wilgotna ściereczka i specjalna pianka do czyszczenia plastiku. Takie połączenie gwarantuje skuteczne usunięcie nawet uporczywych zabrudzeń, nie narażając przy tym powierzchni na zarysowania czy uszkodzenia. Obudowy drukarek często wykonane są z tworzyw sztucznych, które potrafią reagować niekorzystnie na agresywne środki lub nadmiar wilgoci. Pianka do czyszczenia plastiku jest neutralna chemicznie dla elektroniki i nie powoduje matowienia powierzchni, a przy tym świetnie radzi sobie z tłustymi plamami i kurzem. Z mojego doświadczenia, takie środki są powszechnie stosowane w serwisach sprzętu IT – nikt nie bawi się tam w suche patyczki czy przypadkowe chusteczki, bo łatwo narobić szkód. Sztuką jest też niezbyt mocno nawilżyć ściereczkę, żeby ciecz nie dostała się do środka urządzenia, zwłaszcza w okolice ekranu czy przycisków. Moim zdaniem warto pamiętać, że regularne czyszczenie sprzętu takimi metodami wydłuża jego żywotność i poprawia komfort pracy. Branżowe normy serwisowe mówią wyraźnie – nie stosuj silnych detergentów, a już na pewno unikaj cieknących szmatek. Dobra pianka to podstawa, szczególnie przy sprzęcie fotograficznym, gdzie estetyka i funkcjonalność idą w parze.

Pytanie 2

Które z poniższych stwierdzeń na temat protokołu DHCP jest poprawne?

A. To jest protokół transferu plików

B. To jest protokół trasowania

C. To jest protokół konfiguracji hosta

D. To jest protokół dostępu do bazy danych

Protokół DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) jest kluczowym elementem w zarządzaniu sieciami komputerowymi, zyskującym na znaczeniu w środowiskach, gdzie urządzenia często dołączają i odłączają się od sieci. Jego podstawową funkcją jest automatyczna konfiguracja ustawień IP dla hostów, co eliminuje potrzebę ręcznego przypisywania adresów IP. Dzięki DHCP, administratorzy mogą zdefiniować pulę dostępnych adresów IP oraz inne parametry sieciowe, takie jak maska podsieci, brama domyślna czy serwery DNS. Przykładowo, w dużych firmach oraz środowiskach biurowych, DHCP pozwala na łatwe zarządzanie urządzeniami, co znacząco zwiększa efektywność i redukuje ryzyko błędów konfiguracyjnych. Protokół ten opiera się na standardach IETF, takich jak RFC 2131, co zapewnia zgodność i interoperacyjność w różnych systemach operacyjnych oraz sprzęcie. W praktyce, używając DHCP, organizacje mogą szybko dostosować się do zmieniających się wymagań sieciowych, co stanowi podstawę nowoczesnych rozwiązań IT.

Pytanie 3

Która usługa opracowana przez Microsoft, pozwala na konwersję nazw komputerów na adresy URL?

A. WINS

B. ARP

C. IMAP

D. DHCP

WINS, czyli Windows Internet Name Service, jest protokołem stworzonym przez Microsoft, który umożliwia tłumaczenie nazw komputerów na adresy IP w sieciach lokalnych. W odróżnieniu od DNS, który działa w Internecie, WINS jest używany głównie w sieciach opartych na systemie Windows, gdzie umożliwia rozpoznawanie nazw w środowisku TCP/IP. Przykładem zastosowania WINS może być sytuacja, gdy użytkownik chce uzyskać dostęp do zasobów sieciowych, takich jak foldery udostępnione czy drukarki, wpisując nazwę komputera zamiast jego adresu IP. Wprowadzenie WINS znacznie ułatwia zarządzanie siecią, zwłaszcza w większych organizacjach, gdzie liczba urządzeń jest znaczna. Standardy branżowe zalecają użycie WINS w połączeniu z innymi protokołami, takimi jak DHCP, co pozwala na automatyczne przydzielanie adresów IP i zarządzanie nazwami w sieciach. WINS jest zatem istotnym elementem infrastruktury IT, który przyczynia się do bardziej efektywnego działania systemów informatycznych.

Pytanie 4

Jakie narzędzie w systemie Windows służy do wykonania poleceń, wykorzystując logikę obiektową oraz cmdlety?

A. konsola MMC.

B. Windows PowerShell.

C. konsola systemu Windows.

D. strumień wejścia standardowego.

Windows PowerShell to potężne narzędzie systemu operacyjnego Windows, które zostało zaprojektowane z myślą o automatyzacji zadań oraz zarządzaniu konfiguracją systemu. Umożliwia użytkownikom interpretację poleceń w sposób oparty na logice obiektowej, co oznacza, że operacje są wykonywane na obiektach, a nie tylko na tekstach. PowerShell korzysta z cmdletów, które są małymi, wbudowanymi funkcjami, umożliwiającymi wykonywanie konkretnych zadań, jak zarządzanie plikami, systemem czy aplikacjami. Przykładowo, polecenie Get-Process pozwala na wyświetlenie listy działających procesów, co jest nieocenione przy monitorowaniu wydajności systemu. PowerShell obsługuje również skrypty, co umożliwia automatyzację skomplikowanych procesów oraz integrację z innymi technologiami, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania IT. Użytkownicy mogą tworzyć własne cmdlety oraz moduły, co znacznie zwiększa elastyczność narzędzia i jego zastosowanie w różnych środowiskach. Znajomość PowerShell jest kluczowa dla administratorów systemów, którzy chcą efektywnie zarządzać infrastrukturą IT.

Pytanie 5

Jaką usługę należy zainstalować na systemie Linux, aby umożliwić bezpieczny zdalny dostęp?

A. tftp

B. telnet

C. rlogin

D. ssh

Usługa SSH (Secure Shell) jest kluczowym narzędziem do bezpiecznego zdalnego dostępu do serwerów Linux. Umożliwia ona szyfrowanie połączeń, co zapewnia ochronę przesyłanych danych przed podsłuchiwaniem i atakami. SSH działa poprzez protokół, który zapewnia zarówno poufność, jak i integralność danych, co czyni go standardem w branży do bezpiecznej administracji systemami. Przykładem praktycznego zastosowania SSH może być zdalne logowanie się do serwera, edytowanie plików konfiguracyjnych lub wykonywanie poleceń administracyjnych. Przy pomocy SSH można również tworzyć tunelowanie portów, co pozwala na zabezpieczony dostęp do innych usług, takich jak bazy danych czy serwery aplikacyjne, które nie są bezpośrednio wystawione na zewnątrz. Warto podkreślić, że w środowisku produkcyjnym SSH jest często używane w połączeniu z innymi technologiami, takimi jak SFTP do bezpiecznego przesyłania plików. Stosowanie SSH jest zgodne z najlepszymi praktykami bezpieczeństwa, które zalecają używanie protokołów szyfrujących w celu ochrony komunikacji sieciowej.

Pytanie 6

Przy zgrywaniu filmu kamera cyfrowa przesyła na dysk 220 MB na minutę. Wybierz z diagramu interfejs o najniższej prędkości transferu, który umożliwia taką transmisję

A. 1394a

B. 1394b

C. USB 1

D. USB 2

Interfejs 1394a, znany również jako FireWire 400, oferuje prędkość transferu do 400 megabitów na sekundę (Mbps), co przekłada się na około 50 megabajtów na sekundę (MB/s). Zgrywanie filmu, które wymaga 220 MB na minutę, oznacza zapotrzebowanie na prędkość około 3,67 MB/s. Interfejs 1394a z prędkością 50 MB/s zdecydowanie spełnia te wymagania, zapewniając stabilne przesyłanie danych. W praktyce FireWire 400 był popularnym wyborem w branży wideo i audio, oferując niezawodność i wysoką jakość transferu danych, co jest kluczowe podczas edycji materiałów multimedialnych. W porównaniu do alternatyw, takich jak USB 1, które oferuje zaledwie 1,5 Mbps, 1394a jest bardziej efektywnym rozwiązaniem. Wybór odpowiedniego interfejsu w oparciu o jego przepustowość jest krytyczny w zapewnieniu płynnej pracy urządzeń cyfrowych, co jest dobrą praktyką zawodową, szczególnie w produkcji wideo.

Pytanie 7

Aby zarządzać aplikacjami i usługami uruchamianymi podczas startu systemu operacyjnego w Windows 7, należy skorzystać z programu

A. config.sys

B. autorun.inf

C. msconfig.exe

D. autoexec.bat

Odpowiedź msconfig.exe jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie systemowe służące do konfiguracji ustawień startowych systemu operacyjnego Windows. Program ten umożliwia użytkownikom zarządzanie aplikacjami i usługami, które uruchamiają się automatycznie przy starcie systemu. Dzięki msconfig.exe można w prosty sposób wyłączyć lub włączyć poszczególne elementy podczas uruchamiania, co może znacząco poprawić wydajność systemu oraz skrócić czas ładowania. Przykładowo, jeżeli użytkownik zauważy, że komputer uruchamia się wolno, może użyć msconfig do usunięcia zbędnych programów startowych, które nie są konieczne do codziennego użytku. Dobre praktyki zarządzania systemem operacyjnym zalecają regularne przeglądanie aplikacji startowych, aby zminimalizować obciążenie systemu oraz poprawić jego stabilność. Narzędzie to jest częścią zestawu narzędzi diagnostycznych systemu Windows i należy do standardowych metod optymalizacji systemu.

Pytanie 8

Które z połączeń zaznaczonych strzałkami na diagramie monitora stanowi wejście cyfrowe?

A. Połączenie 2

B. Połączenia 1 i 2

C. Połączenie 1

D. Żadne z połączeń

Złącze DVI, które oznaczone jest jako 2, to cyfrowe wejście, które używamy w monitorach do przesyłania sygnału wideo. Fajnie, że przesyła dane w formie cyfrowej, dzięki czemu nie ma potrzeby konwersji sygnału, jak w złączach analogowych, np. DSUB. To sprawia, że obraz jest lepszy, bo unikamy strat związanych z tą konwersją. Standard DVI ma różne tryby, jak DVI-D (cyfrowy) i DVI-I (cyfrowy i analogowy), co daje nam sporą elastyczność, w zależności od tego, co podłączamy. Wiesz, korzystanie z DVI to też dobry krok w przyszłość, bo wspiera nowoczesne standardy cyfrowe, przez co jest dość uniwersalne. Poza tym, DVI działa z protokołem TMDS, co pozwala na szybki przesył danych oraz zmniejsza zakłócenia elektromagnetyczne. Dlatego jest świetnym wyborem, kiedy chcemy przesyłać obraz na większe odległości, co jest przydatne w zawodach takich jak edycja wideo. W kontekście wysokiej jakości obrazu, jak w grafice czy multimediach, złącze DVI jest naprawdę ważnym elementem.

Pytanie 9

Kopie listy kontaktów telefonu można odzyskać z pliku o rozszerzeniu

A. vcf

B. cnf

C. vcs

D. cms

Poprawnie – pliki z rozszerzeniem .vcf to wizytówki elektroniczne w standardzie vCard, które bardzo często służą właśnie do przechowywania i przenoszenia listy kontaktów z telefonów i innych urządzeń. Format vCard jest opisany w standardach IETF (m.in. RFC 6350) i jest powszechnie wspierany przez Androida, iOS, większość programów pocztowych (Outlook, Thunderbird) oraz różne aplikacje do zarządzania kontaktami. W praktyce wygląda to tak, że gdy w telefonie robisz eksport kontaktów, system zazwyczaj tworzy jeden plik contacts.vcf, w którym zapisane są wszystkie wpisy z książki telefonicznej: imiona, nazwiska, numery, e-maile, czasem zdjęcia i dodatkowe pola. Taki plik można potem skopiować na inny telefon, do komputera albo do chmury i tam zaimportować – dzięki temu odtwarzasz całą listę kontaktów za jednym razem. Moim zdaniem to jedna z najprostszych i najbezpieczniejszych metod przenoszenia kontaktów między różnymi systemami, bo nie jesteś uzależniony tylko od jednego konta (np. Google). W środowisku serwisowym czy przy odzyskiwaniu danych po resecie telefonu technik bardzo często szuka właśnie plików .vcf w pamięci urządzenia lub na karcie SD. Dobra praktyka jest taka, żeby co jakiś czas robić sobie eksport kontaktów do VCF i trzymać kopię np. na komputerze lub w innym miejscu niż sam telefon. W razie awarii, utraty urządzenia czy uszkodzenia systemu, odtworzenie bazy kontaktów z pliku .vcf zajmuje dosłownie kilka minut i nie wymaga specjalistycznego oprogramowania – wystarczą standardowe narzędzia systemowe.

Pytanie 10

Podaj nazwę funkcji przełącznika, która pozwala na przypisanie wyższego priorytetu dla transmisji VoIP?

A. QoS

B. STP

C. VNC

D. SNMP

QoS, czyli Quality of Service, to technika zarządzania ruchem w sieciach komputerowych, która pozwala na nadawanie priorytetu różnym typom danych. W kontekście transmisji VoIP, QoS jest kluczowym elementem, ponieważ zapewnia, że dane głosowe mają pierwszeństwo przed innymi rodzajami ruchu, takimi jak np. przesyłanie plików czy strumieniowanie wideo. Dzięki zastosowaniu QoS można zredukować opóźnienia, jitter oraz utratę pakietów, co jest niezwykle istotne dla jakości rozmów głosowych. Przykładowo, w sieciach VoIP, administracja siecią może skonfigurować routery i przełączniki, aby nadać wyższy priorytet pakietom RTP (Real-time Transport Protocol), które są używane do przesyłania danych audio i wideo. Ustanowienie odpowiednich polityk QoS zgodnych z normami takim jak IETF RFC 2475, które definiują architekturę dla usługi jakości, jest uznawane za najlepsze praktyki w branży telekomunikacyjnej. Zastosowanie QoS w sieciach umożliwia nie tylko poprawę jakości usług, ale również efektywniejsze wykorzystanie dostępnych zasobów sieciowych.

Pytanie 11

Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 roku dotycząca odpadów zobowiązuje

A. przechowywanie odpadów maksymalnie przez rok

B. neutralizację odpadów w sposób dowolny w możliwie najkrótszym czasie

C. poddanie odpadów przede wszystkim odzyskowi

D. spalanie odpadów w jak najwyższej temperaturze

Wybór odpowiedzi dotyczącej neutralizacji odpadów w dowolny sposób w jak najkrótszym czasie nie uwzględnia złożoności zarządzania odpadami i obowiązujących regulacji prawnych. Neutralizacja, choć ważna, nie jest jedynym ani najbardziej pożądanym rozwiązaniem w kontekście gospodarki odpadami. W praktyce, podejście to może prowadzić do nieefektywnego zarządzania zasobami, gdyż skupia się na szybkim usunięciu odpadów, zamiast na ich odzysku. Odpowiedź sugerująca składowanie odpadów maksymalnie przez rok również jest niekompletna; przepisy nie określają jednolitego czasu składowania, ponieważ zależy on od rodzaju odpadów oraz ich dalszego losu. Przykładowo, odpady niebezpieczne wymagają szczególnych procedur i mogą być składowane dłużej w odpowiednich warunkach. Propozycja dotycząca spalania odpadów w jak najwyższej temperaturze również jest mylna, gdyż takie podejście powinno być jedynie uzupełnieniem procesu odzysku i recyklingu. Spalanie, o ile jest przeprowadzane w odpowiednich piecach przemysłowych, może być stosowane jako metoda końcowego unieszkodliwienia, ale sama w sobie nie rozwiązuje problemu generacji odpadów. Warto pamiętać, że nieefektywne podejścia mogą prowadzić do zwiększenia kosztów, negatywnego wpływu na środowisko oraz naruszeń przepisów prawa. W kontekście gospodarki o obiegu zamkniętym, kluczowe jest dążenie do maksymalnego odzysku i minimalizacji odpadów, co staje się standardem w nowoczesnym zarządzaniu odpadami.

Pytanie 12

Wydanie w systemie Windows komendy ```ATTRIB -S +H TEST.TXT``` spowoduje

A. ustawienie atrybutu pliku systemowego z zablokowaniem edycji

B. usunięcie atrybutu pliku systemowego oraz aktywowanie atrybutu pliku ukrytego

C. usunięcie atrybutu pliku systemowego oraz atrybutu pliku ukrytego

D. ustawienie atrybutu pliku jako tylko do odczytu oraz jego ukrycie

Wszystkie proponowane odpowiedzi nietrafnie interpretują działanie polecenia ATTRIB. Ustawienie atrybutu pliku tylko do odczytu oraz jego ukrycie nie może być zrealizowane jednocześnie za pomocą podanych parametrów. Atrybut tylko do odczytu (R) nie pojawia się w poleceniu, co oznacza, że użytkownik nie do końca rozumie, jak działa system atrybutów w Windows. Podobnie, stwierdzenie, że polecenie usuwa atrybut pliku systemowego oraz ustawia atrybut pliku ukrytego, jest częściowo prawdziwe, ale nie uwzględnia istotnego faktu, iż atrybut systemowy jest usuwany, co zmienia klasyfikację pliku. Odpowiedzi dotyczące usunięcia atrybutu systemowego oraz ustawienia tylko atrybutu ukrytego również są niepoprawne, ponieważ nie uwzględniają, że plik staje się bardziej dostępny po usunięciu atrybutu systemowego. Ostatnia odpowiedź dotycząca ustawienia atrybutu systemowego z blokadą edycji jest całkowicie myląca, gdyż polecenie w ogóle nie ustawia atrybutu systemowego, a wręcz przeciwnie, go usuwa. Kluczowym błędem w logicznym rozumowaniu uczestników jest założenie, że polecenia w systemie operacyjnym działają w sposób niezmienny, nie uwzględniając kontekstu, w jakim są stosowane. Zrozumienie, jak atrybuty plików wpływają na ich zachowanie, jest niezbędne do skutecznego zarządzania systemem plików w Windows.

Pytanie 13

Podczas pracy z bazami danych, jakiego rodzaju operację wykonuje polecenie "SELECT"?

A. Aktualizowanie danych

B. Tworzenie tabel

C. Wybieranie danych

D. Usuwanie danych

Polecenie "SELECT" w języku SQL jest używane do wybierania danych z jednej lub więcej tabel w bazie danych. Jest to jedno z najczęściej używanych poleceń w SQL, ponieważ pozwala na przeszukiwanie i wyświetlanie danych bez ich modyfikacji. Dzięki "SELECT", możemy określić, które kolumny chcemy zobaczyć, a także zastosować różne filtry i sortowanie, aby uzyskać dokładnie te dane, które nas interesują. Na przykład, jeśli mamy tabelę klientów, możemy użyć "SELECT", aby wyświetlić tylko imiona i nazwiska klientów, którzy mieszkają w określonym mieście. To polecenie jest podstawą do tworzenia raportów i analiz danych, ponieważ pozwala na łatwe i szybkie przeglądanie informacji przechowywanych w bazie danych. W praktyce, "SELECT" można łączyć z innymi klauzulami, takimi jak "WHERE", "ORDER BY" czy "GROUP BY", co daje ogromne możliwości w zakresie manipulowania danymi w celu uzyskania konkretnych wyników. Jest to zgodne z dobrymi praktykami w branży, gdzie analiza danych jest kluczowym elementem zarządzania informacjami.

Pytanie 14

Jakie rozszerzenia mają pliki instalacyjne systemu operacyjnego Linux?

A. rpm, deb

B. ini, dll

C. tgz, dmg

D. zip, exe

Odpowiedź 'rpm, deb' jest prawidłowa, ponieważ te rozszerzenia są powszechnie wykorzystywane do pakietów instalacyjnych w systemach operacyjnych Linux. RPM (Red Hat Package Manager) to format pakietów stworzony przez firmę Red Hat, który jest szeroko stosowany w dystrybucjach takich jak Fedora czy CentOS. Pakiety RPM są zazwyczaj używane do instalacji aplikacji i bibliotek w tych systemach. Z kolei DEB to format pakietów używany w dystrybucjach opartych na Debianie, takich jak Ubuntu. Pakiety DEB służą do zarządzania oprogramowaniem i umożliwiają instalację, aktualizację oraz usuwanie programów. W praktyce, użytkownicy mogą korzystać z poleceń takich jak 'yum' dla RPM lub 'apt' dla DEB, co ułatwia zarządzanie oprogramowaniem. Zrozumienie tych formatów jest kluczowe dla administratorów systemów i programistów, ponieważ pozwala na sprawne zarządzanie oprogramowaniem oraz na dostosowywanie systemów do specyficznych potrzeb. Warto również zauważyć, że właściwe zarządzanie pakietami jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa i utrzymania systemu.

Pytanie 15

W systemie Linux narzędzie iptables wykorzystuje się do

A. konfigurowania karty sieciowej

B. konfigurowania zapory sieciowej

C. konfigurowania serwera pocztowego

D. konfigurowania zdalnego dostępu do serwera

Iptables to bardzo ważne narzędzie w Linuxie, które pozwala na zarządzanie ruchem w sieci. Dzięki niemu, administratorzy mogą na przykład ustawienia zabezpieczeń. Iptables działa na poziomie jądra systemu, co oznacza, że jest w stanie filtrować pakiety w czasie rzeczywistym. Możesz tworzyć różne reguły, które mówią, które pakiety można przyjąć, a które powinny być zablokowane. Na przykład, jeśli chcesz zablokować niechciany ruch z konkretnego adresu IP, to iptables to umożliwia. Ciekawe jest też to, że iptables używa tzw. łańcuchów do organizowania reguł, co zdecydowanie ułatwia sprawę. Pamiętaj, aby regularnie przeglądać i aktualizować swoje reguły, to ważne dla bezpieczeństwa. Dobre praktyki w tym zakresie nie tylko chronią Twoją sieć, ale też pomagają w szybkim rozwiązywaniu ewentualnych problemów.

Pytanie 16

Wtyczka zasilająca SATA ma uszkodzony żółty przewód. Jakie to niesie za sobą konsekwencje dla napięcia na złączu?

A. 3,3 V

B. 12 V

C. 8,5 V

D. 5 V

Wybór napięcia 5 V, 3.3 V lub 8.5 V jako odpowiedzi wskazuje na niepełne zrozumienie standardowych wartości napięć wykorzystywanych w złączach zasilania SATA. Przewód czerwony odpowiada za napięcie 5 V, które jest używane głównie do zasilania logiki i niektórych komponentów o niskim poborze mocy. Napięcie 3.3 V, reprezentowane przez pomarańczowy przewód, jest również kluczowe dla niektórych nowoczesnych rozwiązań, takich jak pamięć RAM. Jednak, co istotne, żaden z tych przewodów nie odnosi się do 12 V, które jest kluczowe dla dysków twardych i innych urządzeń wymagających wyższego napięcia. Napięcie 8.5 V nie jest standardowym napięciem w zasilaniu komputerowym; może być wynikiem pomyłki, ponieważ w praktyce nie występuje w złączach zasilających. Typowe błędy myślowe w tej kwestii obejmują mylenie funkcji i wartości napięć w złączach oraz niewłaściwe przypisanie ich do poszczególnych przewodów. Wiedza na temat organizacji i funkcji zasilania w komputerze jest niezbędna dla prawidłowej konserwacji oraz diagnostyki, a także dla unikania potencjalnych uszkodzeń sprzętu.")

Pytanie 17

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 16 GB.

B. 1 modułu 16 GB.

C. 2 modułów, każdy po 8 GB.

D. 1 modułu 32 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 18

Aktualizacja systemów operacyjnych to proces, którego głównym zadaniem jest

A. obniżenie bezpieczeństwa danych użytkownika.

B. instalacja nowych aplikacji użytkowych.

C. zmniejszenia fragmentacji danych.

D. naprawa luk systemowych, które zmniejszają poziom bezpieczeństwa systemu.

Wiele osób myli cel aktualizacji systemów operacyjnych z innymi czynnościami wykonywanymi na komputerze. Wbrew pozorom, same aktualizacje nie służą do instalowania nowych aplikacji użytkowych – to raczej domena sklepu z aplikacjami lub samodzielnych instalacji wykonywanych przez użytkownika. Oczywiście, czasem w aktualizacji pojawi się drobny dodatek, ale głównym celem wciąż pozostaje coś zupełnie innego. Kolejna popularna pomyłka to przekonanie, że aktualizacje mogą obniżać bezpieczeństwo danych użytkownika. Owszem, zdarzają się przypadki, kiedy coś pójdzie nie tak – ale w ogromnej większości przypadków właśnie dzięki aktualizacjom podnosimy poziom bezpieczeństwa, a nie odwrotnie. To właśnie brak aktualizacji jest jednym z najczęstszych powodów udanych ataków hakerskich. Jest też pogląd, że aktualizacje mają za zadanie zmniejszać fragmentację danych. To nie ten obszar – fragmentacją danych zajmują się narzędzia do defragmentacji dysków, a nie same aktualizacje systemowe. Często te dwa procesy są mylone, bo oba mają wpływ na wydajność, ale to zupełnie różne kwestie techniczne. Myślę, że takie nieporozumienia wynikają z braku rozdzielenia tematów administracji systemowej. Stawiając sprawę jasno – aktualizacje systemów operacyjnych dotyczą przede wszystkim bezpieczeństwa, a ich regularne wykonywanie to fundament pracy każdego administratora czy odpowiedzialnego użytkownika. Jeśli ktoś tego nie robi, ryzykuje nie tylko własne dane, ale też bezpieczeństwo całej sieci firmowej czy domowej.

Pytanie 19

Główną metodą ochrony sieci komputerowej przed zagrożeniem z zewnątrz jest zastosowanie

A. blokady portu 80

B. serwera Proxy

C. programu antywirusowego

D. zapory sieciowej

Zapora sieciowa, znana również jako firewall, jest kluczowym elementem ochrony sieci komputerowych przed atakami z zewnątrz. Działa jako filtr, który kontroluje ruch przychodzący i wychodzący w sieci, na podstawie ustalonych reguł bezpieczeństwa. Dzięki zaporze sieciowej można blokować nieautoryzowane połączenia oraz monitorować i rejestrować aktywność sieciową. Przykładem zastosowania zapory jest skonfigurowanie jej tak, aby restrykcyjnie zezwalała na ruch tylko z określonych adresów IP, co znacząco zwiększa bezpieczeństwo. W praktyce, wiele organizacji korzysta z zapór sprzętowych, które są zainstalowane pomiędzy siecią lokalną a Internetem, a także zapór programowych, które mogą być zainstalowane na serwerach i komputerach osobistych. Warto pamiętać, że skuteczna zapora powinna być regularnie aktualizowana i skonfigurowana zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, takimi jak standardy opublikowane przez organizacje takie jak NIST (National Institute of Standards and Technology).

Pytanie 20

Ustawienia wszystkich kont użytkowników na komputerze znajdują się w gałęzi rejestru oznaczonej akronimem

A. HKCR

B. HKU

C. HKCC

D. HKLM

Fajnie, że wybrałeś HKU, czyli "HKEY_USERS". To ta gałąź rejestru Windows, gdzie trzymane są profile użytkowników, wszystkie te ustawienia i preferencje dla każdego konta. Każdy użytkownik ma swój unikalny identyfikator SID, który jest powiązany z kluczem w HKU. Dzięki temu system może spersonalizować doświadczenie użytkownika, co jest naprawdę wygodne. Na przykład zmiany w ustawieniach pulpitu, jak tapeta czy układ ikon, są zapisywane właśnie tutaj. Użycie HKU jest super ważne, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy na jednym komputerze pracuje więcej osób, bo to ułatwia zarządzanie profilami przez administratorów. Warto też wiedzieć, że rozumienie, jak działa gałąź HKU, jest kluczowe dla ochrony danych osobowych i wprowadzenia dobrych zasad bezpieczeństwa w organizacji. Moim zdaniem, to mega istotny element, który każdy powinien znać.

Pytanie 21

Który z poniższych programów nie jest wykorzystywany do zdalnego administrowania komputerami w sieci?

A. Team Viewer

B. UltraVNC

C. Virtualbox

D. Rdesktop

VirtualBox to oprogramowanie do wirtualizacji, które pozwala na tworzenie i zarządzanie maszynami wirtualnymi na lokalnym komputerze. W przeciwieństwie do Rdesktop, UltraVNC i TeamViewer, które służą do zdalnego zarządzania komputerami poprzez interfejs graficzny, VirtualBox nie umożliwia zdalnego dostępu do istniejącego systemu operacyjnego. Zamiast tego, VirtualBox pozwala na uruchamianie różnych systemów operacyjnych w wirtualnym środowisku, co jest przydatne w testowaniu aplikacji, szkoleń oraz jako środowisko deweloperskie. Użytkownicy mogą korzystać z VirtualBox do uruchamiania systemów operacyjnych, które nie są zainstalowane na ich głównym komputerze, co pozwala na elastyczność w pracy z różnymi platformami. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie wirtualizacji i izolacji aplikacji.

Pytanie 22

Pojemność pamięci 100 GiB odpowiada zapisowi

A. 12400 MiB

B. 102400 MiB

C. 10240000 KiB

D. 100240000 KiB

Pojemność 100 GiB to wartość zapisana w systemie binarnym, gdzie przedrostek „Gi” oznacza gibibajty, a nie gigabajty dziesiętne. Zgodnie ze standardem IEC 1 GiB = 1024 MiB, a 1 MiB = 1024 KiB. Dlatego żeby przeliczyć 100 GiB na MiB, trzeba pomnożyć 100 przez 1024. Otrzymujemy: 100 GiB × 1024 = 102400 MiB – dokładnie taka wartość pojawia się w poprawnej odpowiedzi. Kluczowe jest tu zrozumienie różnicy między przedrostkami binarnymi (Ki, Mi, Gi) a dziesiętnymi (k, M, G), bo w praktyce branżowej to bardzo często robi zamieszanie. W systemach operacyjnych, zwłaszcza Linux, narzędzia takie jak `df`, `lsblk`, `du` czy `free` często domyślnie pokazują wartości w KiB, MiB lub GiB, nawet jeśli w interfejsie graficznym producent dysku reklamuje pojemność w gigabajtach dziesiętnych (GB). Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk: jak widzisz literkę „i” w środku (MiB, GiB), to myślisz „mnożenie przez 1024”, a nie przez 1000. W praktyce administratora czy technika IT takie przeliczenia przydają się przy partycjonowaniu dysków, planowaniu przestrzeni na serwerach plików, konfiguracji maszyn wirtualnych czy tworzeniu backupów, gdzie trzeba dokładnie policzyć, ile miejsca realnie zajmą dane. Dobre praktyki mówią, żeby w dokumentacji technicznej i skryptach trzymać się notacji binarnej (KiB, MiB, GiB), bo jest jednoznaczna i zgodna ze standardami IEC 60027-2 i ISO/IEC 80000. Dzięki temu unikamy sytuacji, że ktoś spodziewa się „100 GB”, a w rzeczywistości dostaje trochę mniej lub więcej, bo ktoś inny liczył w innej jednostce. Poprawne zrozumienie tego zadania to tak naprawdę fundament pracy z pamięcią i przestrzenią dyskową w całej informatyce.

Pytanie 23

W systemie Windows, który obsługuje przydziały dyskowe, użytkownik o nazwie Gość

A. nie może być członkiem żadnej grupy

B. może być członkiem jedynie grupy globalnej

C. może być członkiem grup lokalnych oraz grup globalnych

D. może być członkiem jedynie grupy o nazwie Goście

Odpowiedź, że użytkownik o nazwie Gość może należeć do grup lokalnych i do grup globalnych, jest poprawna, ponieważ w systemie Windows, zwłaszcza w wersjach obsługujących przydziały dyskowe, użytkownik Gość ma określone ograniczenia, ale również możliwości. Użytkownik ten może być dodany do lokalnych grup, co umożliwia mu otrzymywanie specyficznych uprawnień w obrębie danego komputera. Dodatkowo, użytkownik Gość może być częścią grup globalnych, co pozwala na dostęp do zasobów w sieci, takich jak udostępnione foldery czy drukarki. Przykładem może być sytuacja w małej firmie, gdzie użytkownik Gość ma dostęp do lokalnej bazy danych, ale również może korzystać z globalnej grupy pracowników, co ułatwia współpracę z innymi użytkownikami w sieci. Z perspektywy bezpieczeństwa, praktyki zarządzania użytkownikami sugerują, że odpowiednie przydzielanie ról i uprawnień, w tym do grup lokalnych i globalnych, jest kluczowe dla ochrony zasobów i danych firmy.

Pytanie 24

W systemie Linux narzędzie do śledzenia zużycia CPU, pamięci, procesów oraz obciążenia systemu z poziomu terminala to

A. passwd

B. top

C. pwd

D. dxdiag

Odpowiedź 'top' jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie dostępne w systemie Linux, które umożliwia monitorowanie użycia procesora, pamięci, procesów oraz obciążenia systemu w czasie rzeczywistym. Użytkownik może za jego pomocą uzyskać szczegółowe informacje o wszystkich działających procesach, ich zużyciu zasobów oraz priorytetach. Przykładowo, jeśli zajmujesz się administracją serwerów, użycie polecenia 'top' pozwala szybko zidentyfikować, które procesy obciążają system, co może być kluczowe w celu optymalizacji jego wydajności. Narzędzie 'top' jest standardowym komponentem większości dystrybucji Linuxa i jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania zasobami w systemach operacyjnych. Można je również skonfigurować do wyświetlania danych w różnych formatach oraz sortować je według różnych kryteriów, co czyni je niezwykle wszechstronnym narzędziem w pracy sysadmina.

Pytanie 25

Część płyty głównej, która odpowiada za transmisję danych pomiędzy mikroprocesorem a pamięcią operacyjną RAM oraz magistralą karty graficznej, jest oznaczona na rysunku numerem

A. 6

B. 3

C. 4

D. 5

Elementy płyty głównej oznaczone numerami innymi niż 6 nie pełnią funkcji wymiany danych między mikroprocesorem a pamięcią RAM i magistralą karty graficznej. Układ numer 3 znany jako South Bridge (południowy mostek) zarządza komunikacją z wolniejszymi komponentami takimi jak dyski twarde porty USB i inne urządzenia peryferyjne. South Bridge nie ma bezpośredniego połączenia z procesorem i pamięcią RAM ale komunikuje się z nimi poprzez North Bridge. Układ numer 4 to Super I/O który zarządza podstawowymi funkcjami wejścia wyjścia jak klawiatura mysz i porty komunikacyjne. Super I/O jest odpowiedzialny za obsługę urządzeń o niższej przepustowości które nie wymagają szybkiego dostępu do procesora. Numer 5 na schemacie odnosi się do procesora i jego pamięci podręcznej L1 która jest bezpośrednio zintegrowana z procesorem w celu przyspieszenia przetwarzania danych. Procesor sam w sobie nie zarządza połączeniami między różnymi komponentami systemu ale wykonuje obliczenia i przetwarza dane. Wybór numeru innego niż 6 jako odpowiedzi wskazuje na nieporozumienie dotyczące roli poszczególnych elementów płyty głównej oraz ich funkcji w architekturze komputera. Zrozumienie tych ról jest kluczowe dla właściwego projektowania i optymalizacji systemów komputerowych szczególnie w kontekście wydajności i kompatybilności sprzętowej w nowoczesnych aplikacjach informatycznych.

Pytanie 26

Jak nazywa się pamięć podręczną procesora?

A. ROM

B. EPROM

C. NVRAM

D. CACHE

Poprawna odpowiedź to CACHE, bo właśnie tak nazywa się pamięć podręczna procesora. Pamięć cache to bardzo szybka pamięć półprzewodnikowa, zbudowana zazwyczaj z komórek SRAM, umieszczona bezpośrednio w procesorze lub bardzo blisko niego. Jej głównym zadaniem jest przechowywanie najczęściej używanych danych i instrukcji, żeby procesor nie musiał za każdym razem odwoływać się do dużo wolniejszej pamięci RAM. W praktyce różnica w czasie dostępu między rejestrem CPU, cache, RAM a dyskiem jest ogromna, dlatego wszystkie współczesne procesory x86, ARM i inne mają wielopoziomową pamięć cache: L1, L2, a często także L3. L1 jest najszybsza i najmniejsza, L2 i L3 są trochę wolniejsze, ale pojemniejsze. Z mojego doświadczenia, przy analizie wydajności aplikacji systemowych i gier, bardzo często widać, że to właśnie efektywne wykorzystanie cache decyduje o realnej szybkości, a nie sama częstotliwość taktowania. Dobre praktyki programistyczne, takie jak lokalność odwołań do pamięci (sekwencyjny dostęp do danych, trzymanie struktur danych „obok siebie”), są projektowane właśnie pod działanie cache. W technice komputerowej przyjmuje się model pamięci hierarchicznej, gdzie cache jest kluczowym elementem między rejestrami procesora a pamięcią operacyjną RAM. W diagnostyce sprzętu i przy doborze procesora do konkretnego zastosowania (np. serwery, stacje robocze, komputery do gier) zwraca się uwagę nie tylko na liczbę rdzeni, ale też na wielkość i organizację pamięci cache. W skrócie: cache to taki „sprytny bufor” blisko CPU, który minimalizuje opóźnienia i pozwala maksymalnie wykorzystać możliwości procesora.

Pytanie 27

Diody LED RGB pełnią funkcję źródła światła w skanerach

A. płaskich CIS

B. bębnowych

C. płaskich CCD

D. kodów kreskowych

Wybór bębnowych skanerów jako odpowiedzi sugeruje nieporozumienie dotyczące technologii skanowania. Skanery bębnowe, znane ze swojej tradycyjnej konstrukcji, używają różnych technologii oświetleniowych i detekcji, zwykle opartych na lampach halogenowych lub fluorescencyjnych, co ogranicza ich elastyczność i efektywność w porównaniu do skanerów CIS. Ponadto skanery bębnowe należą do droższych rozwiązań, które wymagają więcej miejsca i generują większe zużycie energii. Nieprawidłowy wybór skanera płaskiego CCD również wskazuje na niezrozumienie roli, jaką diody elektroluminescencyjne odgrywają w nowoczesnych urządzeniach. Skanery CCD, mimo że są popularne, działają na zasadzie detekcji światła odbitego od powierzchni skanowanego dokumentu i nie wykorzystują diod RGB w sposób tak efektywny jak CIS. Wybór odniesienia do skanerów kodów kreskowych jest równie mylący, ponieważ nie są one skanowanym materiałem, ale raczej technologią odczytu, która nie wykorzystuje diod RGB w tym sensie. Właściwe zrozumienie różnic między tymi technologiami oraz ich zastosowaniem jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania skanera w praktyce.

Pytanie 28

Aby procesor działał poprawnie, konieczne jest podłączenie złącza zasilania 4-stykowego lub 8-stykowego o napięciu

A. 3,3 V

B. 12 V

C. 24 V

D. 7 V

Odpowiedź 12 V jest prawidłowa, ponieważ procesory komputerowe wymagają zasilania o odpowiednim napięciu, które pozwala na ich prawidłowe działanie. Większość nowoczesnych płyt głównych korzysta z 4-stykowych lub 8-stykowych złączy zasilania CPU, które są standardem w branży. Standardowe napięcie 12 V jest niezbędne do zasilania nie tylko procesora, ale także innych komponentów systemu, takich jak karty graficzne i dyski twarde. W przypadku niewłaściwego napięcia, na przykład 3,3 V, system nie będzie działał poprawnie, gdyż nie dostarczy wystarczającej mocy do prawidłowego działania procesora. W praktyce, przy podłączaniu zasilacza do płyty głównej, warto zwrócić uwagę na właściwe złącza oraz upewnić się, że zasilacz spełnia wymagania prądowe określone przez producenta komponentów. Przykładem może być sytuacja, w której zasilacz o zbyt niskim napięciu lub niewystarczającej mocy może prowadzić do niestabilności systemu, a nawet jego awarii.

Pytanie 29

Usterka przedstawiona na ilustracji, widoczna na monitorze komputera, nie może być spowodowana przez

A. przegrzanie karty graficznej

B. spalenie rdzenia lub pamięci karty graficznej po overclockingu

C. nieprawidłowe napięcie zasilacza

D. uszkodzenie modułów pamięci operacyjnej

Przegrzewanie się karty graficznej może powodować różne dziwne artefakty na ekranie, bo generowanie grafiki 3D wymaga sporo mocy i ciepła. Jeśli chłodzenie karty jest za słabe albo powietrze krąży źle, to temperatura może wzrosnąć, co prowadzi do kłopotów z działaniem chipów graficznych i problemów z obrazem. Zasilacz to też sprawa kluczowa, bo jak napięcie jest złe, to może to wpłynąć na stabilność karty. Zasilacz z niewystarczającą mocą lub z uszkodzeniem może spowodować przeciążenia i wizualne problemy. Jak ktoś kręci rdzeń czy pamięć karty graficznej po overclockingu, to może dojść do błędów w wyświetlaniu, bo przekraczanie fabrycznych ograniczeń mocno obciąża komponenty i może je uszkodzić termicznie. Podsumowując, wszystkie te przyczyny, poza problemami z pamięcią RAM, są związane z kartą graficzną i jej działaniem, co skutkuje zakłóceniami w obrazie.

Pytanie 30

W dokumentacji systemu operacyjnego Windows XP opisano pliki o rozszerzeniu .dll. Czym jest ten plik?

A. biblioteki

B. dziennika zdarzeń

C. inicjalizacyjnego

D. uruchamialnego

Pliki z rozszerzeniem .dll (Dynamic Link Library) są kluczowymi komponentami systemu operacyjnego Windows, które umożliwiają współdzielenie kodu i zasobów pomiędzy różnymi programami. Dzięki tym bibliotekom, programy mogą korzystać z funkcji i procedur zapisanych w .dll, co pozwala na oszczędność pamięci i zwiększenie wydajności. Na przykład, wiele aplikacji może korzystać z tej samej biblioteki .dll do obsługi grafiki, co eliminuje potrzebę dublowania kodu w każdej z aplikacji. W praktyce, twórcy oprogramowania często tworzą aplikacje zależne od zestawów .dll, co również ułatwia aktualizacje – zmieniając jedynie plik .dll, można wprowadzić zmiany w działaniu wielu aplikacji jednocześnie. Dobre praktyki programistyczne zachęcają do modularności oraz wykorzystywania bibliotek, co przyczynia się do lepszej organizacji kodu oraz umożliwia łatwiejsze utrzymanie oprogramowania. Warto zaznaczyć, że pliki .dll są również używane w wielu innych systemach operacyjnych, co stanowi standard w branży programistycznej.

Pytanie 31

W trakcie instalacji oraz konfiguracji serwera DHCP w systemach z rodziny Windows Server, można wprowadzić zastrzeżenia dla adresów, które będą definiować

A. adresy początkowy i końcowy puli serwera DHCP

B. adresy IP, które będą przydzielane w ramach zakresu DHCP dopiero po ich zatwierdzeniu

C. konkretne adresy IP przypisane urządzeniom na podstawie ich adresu MAC

D. adresy MAC, które nie zostaną przypisane w obrębie zakresu DHCP

Niektóre odpowiedzi mówiące, że zastrzeżenia adresów dotyczą adresów MAC, czy też wymagają autoryzacji, są mylące i wynikają z nieporozumień. Na przykład, pierwsza odpowiedź myli zastrzeżenia z blokowaniem – to nie to samo, bo zastrzeżenia przydzielają stałe adresy IP, a nie blokują je. Druga odpowiedź odnośnie adresów początkowego i końcowego zakresu DHCP dotyczy głównie podstawowej konfiguracji IP, a nie samego zastrzeżenia. Te adresy wskazują, które IP serwer może przydzielać, czyli to inna sprawa. Czwarta odpowiedź też jest błędna, bo zastrzeżone IP są przypisywane automatycznie, a nie wymagają żadnej dodatkowej autoryzacji. Takie myślenie może wynikać z braku zrozumienia, jak działa DHCP i co dokładnie robi w zarządzaniu adresacją w sieci. Dlatego dobrze jest znać prawidłowe użycie zastrzeżeń adresów IP, bo to naprawdę ważne dla efektywnego zarządzania siecią i pomagania w unikaniu konfliktów adresów.

Pytanie 32

Na ilustracji przedstawiono fragment karty graficznej ze złączem

A. PCI-Express

B. AGP

C. PCI

D. ISA

Złącze AGP (Accelerated Graphics Port) zostało zaprojektowane specjalnie dla kart graficznych w celu zwiększenia wydajności grafiki 3D w komputerach. Wprowadzone przez firmę Intel w 1997 roku, AGP umożliwia bezpośredni dostęp do pamięci RAM, co przyspiesza renderowanie grafiki 3D i zwiększa przepustowość niezbędną dla zaawansowanych aplikacji graficznych. Standard AGP przeszedł kilka iteracji: AGP 1.0 z przepustowością 266 MB/s, AGP 2x (533 MB/s), AGP 4x (1,06 GB/s) oraz AGP 8x (2,1 GB/s). Złącze AGP różni się fizycznie od innych typów złącz, takich jak PCI, przez co łatwo je rozpoznać. Istotną cechą AGP jest użycie osobnej magistrali dla grafiki, co pozwala na lepsze zarządzanie zasobami systemu. Chociaż AGP zostało zastąpione przez PCI-Express, jego specyfikacja nadal znajduje zastosowanie w starszych systemach, a jego zrozumienie jest kluczowe dla zawodów zajmujących się konserwacją sprzętu komputerowego. W praktyce, wybór karty graficznej z interfejsem AGP był kiedyś kluczowy dla użytkowników wymagających wysokiej jakości wyświetlania grafiki, takich jak graficy czy gracze komputerowi.

Pytanie 33

Interfejs, którego magistrala kończy się elementem przedstawionym na ilustracji, jest typowy dla

A. UDMA

B. SATA

C. ATAPI

D. SCSI

Odpowiedź SCSI jest poprawna ponieważ ten interfejs tradycyjnie korzysta z zewnętrznych i wewnętrznych kabli zakończonych charakterystycznymi 50-pinowymi złączami Centronics albo 68-pinowymi złączami na potrzeby SCSI-2 i nowszych standardów Element przedstawiony na obrazku najprawdopodobniej jest złączem Centronics które jest typowe dla starszych implementacji SCSI zwłaszcza w systemach drukarek skanerów i urządzeń peryferyjnych SCSI w odróżnieniu od innych technologii pozwala na podłączanie wielu urządzeń do jednej magistrali co czyni go szczególnie przydatnym w środowiskach serwerowych i profesjonalnych SCSI oferuje również wysokie prędkości transferu danych oraz obsługę komend kolejkujących co zapewnia lepszą wydajność przy jednoczesnym działaniu wielu urządzeń Dodatkowo SCSI obsługuje szeroki wachlarz urządzeń takich jak dyski twarde napędy taśmowe oraz skanery co zwiększa jego wszechstronność i zastosowanie w różnych konfiguracjach Wybierając SCSI użytkownik zyskuje na elastyczności i wydajności co jest kluczowe w profesjonalnych rozwiązaniach z dużym obciążeniem operacyjnym

Pytanie 34

Jaki instrument służy do określania długości oraz tłumienności kabli miedzianych?

A. Omomierz

B. Woltomierz

C. Reflektometr TDR

D. Miernik mocy

Woltomierz, omomierz oraz miernik mocy to przyrządy, które mają swoje specyficzne zastosowania, jednak nie są odpowiednie do pomiarów długości i tłumienności przewodów miedzianych. Woltomierz służy do mierzenia napięcia elektrycznego, co czyni go istotnym narzędziem w diagnostyce układów zasilających, ale nie jest w stanie ocenić parametrów geometrycznych przewodu ani jego strat sygnałowych. Omomierz, z kolei, umożliwia pomiar rezystancji, co jest przydatne w testowaniu przewodów pod kątem ciągłości i ewentualnych uszkodzeń, ale nie dostarcza informacji na temat długości przewodu ani jego tłumienności. Miernik mocy jest używany do oceny ilości energii przekazywanej przez sygnał, co również nie odpowiada na potrzeby pomiarów geometrii i strat sygnałowych. Często popełnianym błędem w rozumieniu zastosowań tych przyrządów jest mylenie ich funkcji z pomiarami specyficznymi dla telekomunikacji. Prawidłowe podejście do diagnostyki przewodów miedzianych powinno uwzględniać wykorzystanie reflektometrów TDR, które są zaprojektowane z myślą o tych konkretnych wymaganiach, zamiast stosować przyrządy, które mogą jedynie dostarczać fragmentaryczne informacje o stanie przewodów.

Pytanie 35

Jakie urządzenie jest przedstawione na rysunku?

A. Bridge.

B. Switch.

C. Hub.

D. Access Point.

Punkt dostępowy to urządzenie, które umożliwia bezprzewodowy dostęp do sieci komputerowej. Działa jako most pomiędzy siecią przewodową a urządzeniami bezprzewodowymi, takimi jak laptopy, smartfony czy tablety. W praktyce punkt dostępowy jest centralnym elementem sieci WLAN i pozwala na zwiększenie jej zasięgu oraz liczby obsługiwanych użytkowników. Standardy takie jak IEEE 802.11 regulują działanie tych urządzeń, zapewniając kompatybilność i bezpieczeństwo. W zastosowaniach domowych oraz biurowych punkty dostępowe są często zintegrowane z routerami, co dodatkowo ułatwia zarządzanie siecią. Ich konfiguracja może obejmować ustawienia zabezpieczeń, takie jak WPA3, aby chronić dane przesyłane przez sieć. Dobre praktyki sugerują umieszczanie punktów dostępowych w centralnych lokalizacjach w celu optymalizacji zasięgu sygnału i minimalizacji zakłóceń. Przy wyborze punktu dostępowego warto zwrócić uwagę na obsługiwane pasma częstotliwości, takie jak 2.4 GHz i 5 GHz, co pozwala na elastyczne zarządzanie przepustowością sieci.

Pytanie 36

Zgodnie ze specyfikacją JEDEC typowe napięcie zasilania modułów niskonapięciowych pamięci RAM DDR3L wynosi

A. 1,20 V

B. 1,65 V

C. 1,35 V

D. 1,50 V

DDR3L to specjalny wariant pamięci DDR3, który został zaprojektowany do pracy przy niższym napięciu zasilania, co według specyfikacji JEDEC wynosi właśnie 1,35 V. Dzięki temu moduły DDR3L pobierają mniej energii niż standardowe DDR3 (które wymagają 1,50 V), co przekłada się na mniejsze wydzielanie ciepła i ogólnie wyższą efektywność energetyczną systemów komputerowych – bardzo ważne w laptopach, serwerach i wszędzie tam, gdzie liczy się ograniczenie zużycia prądu. Z mojego doświadczenia, wybór pamięci DDR3L może przedłużyć żywotność sprzętu, bo mniej się grzeje i lepiej radzi sobie w środowiskach o dużej gęstości upakowania. Warto pamiętać, że komputer z obsługą DDR3L poradzi sobie zazwyczaj także z modułami DDR3 na 1,5 V, ale już odwrotnie nie zawsze. W praktyce, jeśli zależy nam na kompatybilności i niskim poborze prądu, należy zawsze sprawdzać, czy płyta główna obsługuje napięcie 1,35 V. Dobrą praktyką jest też kierowanie się do dokumentacji producenta i wybieranie właśnie takich niskonapięciowych modułów, szczególnie do sprzętu biurowego czy serwerowego. Tak podsumowując, 1,35 V to obecnie taki standard branżowy dla DDR3L i właśnie tym różni się od zwykłego DDR3.

Pytanie 37

Jaką wartość przepustowości definiuje standard 1000Base-T?

A. 1 Mbit/s

B. 1 GB/s

C. 1 MB/s

D. 1 Gbit/s

Wiele osób może pomylić przepływność standardu 1000Base-T z innymi wartościami, co prowadzi do nieporozumień. Odpowiedź wskazująca na 1 Mbit/s jest znacznie niedoszacowana i nie odnosi się do praktyk stosowanych w nowoczesnych sieciach. Taka wartość jest typowa dla dawnych standardów, takich jak 10Base-T, które oferowały znacznie niższe prędkości. Podobnie, 1 MB/s, co odpowiada 8 Mbit/s, również jest zbyt niską wartością, aby pasować do 1000Base-T. W praktyce, prędkość ta jest często mylona z jednostkami transferu danych, co może prowadzić do dalszych nieporozumień. Z kolei wartość 1 GB/s, chociaż bliska, może być mylona z innymi standardami, jak 10GBase-T, które oferują jeszcze wyższe prędkości. Kluczowym błędem jest nieznajomość podstawowych różnic między jednostkami miary — Mbit/s i MB/s, co jest istotne z punktu widzenia wydajności sieci. Odpowiedzi te mogą wprowadzać w błąd, jeśli nie uwzględnimy aktualnych standardów i wymagań infrastrukturalnych, które w dużej mierze opierają się na dokładnych wartościach przesyłania danych. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć i przyswoić sobie te różnice w kontekście nowoczesnych technologii sieciowych.

Pytanie 38

W adresacji IPv6 standardowy podział długości dla adresu sieci oraz identyfikatora hosta wynosi odpowiednio

A. 64 bity / 64 bity

B. 16 bitów / 112 bitów

C. 96 bitów / 32 bity

D. 32 bity / 96 bitów

Odpowiedź 64 bity / 64 bity jest poprawna, ponieważ w standardzie adresacji IPv6, adresy są podzielone na dwie zasadnicze części: część sieciową oraz część identyfikującą hosta. W przypadku IPv6, standardowy podział wynosi 64 bity dla identyfikacji sieci oraz 64 bity dla identyfikacji hosta. Taki podział sprzyja efektywnemu zarządzaniu adresami w dużych sieciach, umożliwiając przypisanie ogromnej liczby adresów do urządzeń w ramach jednej sieci. Przykładem może być organizacja, która musi przypisać adresy do tysięcy urządzeń w sieci lokalnej. Dzięki temu podziałowi, przedsiębiorstwa mogą korzystać z unikalnych adresów dla każdego urządzenia, co jest zgodne z zasadami projektowania sieci według standardu RFC 4291 dotyczącym IPv6. Ponadto, użycie 64-bitowego prefiksu sieciowego jest zgodne z dobrymi praktykami, które zalecają stosowanie zasięgów adresowych sprzyjających efektywności routingu i uproszczonemu zarządzaniu.

Pytanie 39

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) służy do

A. szyfrowania połączenia terminalowego z komputerami zdalnymi

B. przydzielania adresów IP, bramy oraz DNS-a

C. odbierania wiadomości e-mail

D. konfiguracji urządzeń sieciowych i zbierania informacji o nich

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu sieciami komputerowymi, umożliwiającym administratorom monitorowanie i konfigurację urządzeń sieciowych, takich jak routery, przełączniki czy serwery. SNMP działa na zasadzie modelu klient-serwer, gdzie agent SNMP na urządzeniu zbiera dane o stanie i wydajności oraz wysyła je do menedżera SNMP, który gromadzi i analizuje te informacje. Dzięki temu administratorzy mogą na bieżąco śledzić parametry takie jak wykorzystanie pasma, stany portów czy błędy urządzeń. Praktycznym zastosowaniem SNMP jest automatyczne tworzenie raportów oraz alertów w przypadku awarii, co podnosi efektywność zarządzania infrastrukturą IT. Standardowe wersje protokołu, takie jak SNMPv1, SNMPv2c i SNMPv3, różnią się poziomem zabezpieczeń, co daje możliwość wyboru odpowiedniego rozwiązania w zależności od wymagań bezpieczeństwa w danej organizacji. W kontekście dobrych praktyk, zaleca się stosowanie SNMPv3, który wprowadza silniejsze mechanizmy autoryzacji i szyfrowania, co jest niezbędne w dzisiejszych, coraz bardziej złożonych środowiskach sieciowych.

Pytanie 40

Czynność przedstawiona na ilustracjach dotyczy mocowania

A. kartridża w drukarce atramentowej

B. głowicy w drukarce rozetkowej

C. taśmy barwiącej w drukarce igłowej

D. bębna zintegrowanego z tonerem w drukarce laserowej

Czynność pokazana na rysunkach dotyczy mocowania bębna zintegrowanego z tonerem w drukarce laserowej. Drukarki laserowe działają na zasadzie elektrostatycznego przenoszenia tonera na papier za pomocą bębna światłoczułego. Bęben ten jest kluczowym elementem, który pośredniczy w transferze obrazu. Zintegrowane rozwiązania, gdzie bęben jest połączony z tonerem, ułatwiają wymianę i konserwację, gdyż użytkownik może łatwo wymienić zużyty element bez potrzeby oddzielnego czyszczenia bębna. Przykładem standardu w tej dziedzinie jest technologia używana przez firmy takie jak HP, Canon czy Brother, które zapewniają wysoką jakość druku przy minimalnym nakładzie pracy użytkownika. Dobre praktyki branżowe zalecają regularne sprawdzanie stanu bębna i tonera, co wpływa na długowieczność urządzenia oraz jakość uzyskiwanych wydruków. Zintegrowane moduły są również ekologiczne, gdyż pozwalają na łatwy recykling zużytych części. Dlatego takie podejście jest powszechnie stosowane w nowoczesnych urządzeniach biurowych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej