Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 13 maja 2026 22:49
  • Data zakończenia: 13 maja 2026 23:20

Egzamin zdany!

Wynik: 38/40 punktów (95,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Model barw o parametrach: odcień, nasycenie, jasność i przezroczystość, to

A. CMYK
B. HSLA
C. SRGB
D. RGBA
Prawidłowa odpowiedź to HSLA, bo dokładnie ten model opisuje kolor za pomocą czterech parametrów: odcień (Hue), nasycenie (Saturation), jasność (Lightness) i przezroczystość (Alpha). W praktyce w CSS zapis wygląda na przykład tak: `hsla(210, 50%, 40%, 0.7)`. Pierwsza wartość, odcień, to kąt na kole barw w stopniach (0–360), gdzie 0 to czerwony, 120 to zielony, 240 to niebieski itd. Nasycenie i jasność zapisujemy w procentach – nasycenie określa „intensywność” koloru, a jasność to to, czy kolor jest ciemny czy bardzo rozjaśniony. Ostatni parametr, alpha, to kanał przezroczystości w zakresie od 0 (całkowicie przezroczysty) do 1 (całkowicie nieprzezroczysty). Moim zdaniem HSLA jest dużo wygodniejszy od klasycznego RGB przy projektowaniu interfejsów, bo łatwiej myśleć w kategoriach „przyciemnij ten kolor o 20%” albo „zmniejsz trochę nasycenie”, niż ręcznie kombinować z trzema składowymi R, G i B. W nowoczesnym front-endzie często stosuje się HSLA do definiowania palet kolorów, np. w zmiennych CSS, właśnie dlatego, że łatwo jest tworzyć spójne warianty: hover, focus, disabled, tła, obramowania. Dobre praktyki w UI/UX mówią, żeby trzymać stały odcień (Hue) dla jednego typu akcji, a zmieniać głównie jasność i nasycenie, żeby uzyskać różne stany tego samego koloru. Warto też wiedzieć, że HSLA to tak naprawdę tylko inny sposób zapisu kolorów w przestrzeni RGB, ale dużo bardziej „ludzki” w obsłudze. Przeglądarki zgodne ze standardami CSS3 i nowszymi w pełni wspierają HSLA, więc spokojnie można go używać w projektach komercyjnych. Dobrą praktyką jest także świadome korzystanie z kanału alpha, np. do półprzezroczystych nakładek, cieni czy tła pod modale, zamiast używania grafik PNG z przezroczystością.
Pytanie 2

Jak w języku PHP można przypisać wartość 4 do zmiennej sesyjnej o nazwie wyborID?

A. $_SESSION[4] = wyborID;
B. session.wyborID = 4;
C. $_SESSION["wyborID"] = 4;
D. session.wyborID = {4};
Poprawna odpowiedź to $_SESSION["wyborID"] = 4;, ponieważ w PHP zmienne sesji są przechowywane w superglobalnej tablicy $_SESSION. Aby ustawić wartość zmiennej sesji, należy przypisać danej zmiennej wartość w tym kontekście. W tym przypadku, przypisujemy wartość 4 do klucza "wyborID" w tablicy $_SESSION. Poprawne użycie podwójnych cudzysłowów dla klucza jest istotne, ponieważ pozwala na prawidłowe interpretowanie klucza jako ciągu znaków. Dobrą praktyką jest również zawsze sprawdzanie, czy sesje są poprawnie uruchomione przed ich użyciem, co można osiągnąć poprzez wywołanie funkcji session_start(). Przykład użycia może wyglądać tak: session_start(); $_SESSION["wyborID"] = 4; Warto wiedzieć, że sesje w PHP są szeroko stosowane do przechowywania danych użytkownika między różnymi stronami, co jest kluczowe dla aplikacji webowych wymagających autoryzacji lub personalizacji.
Pytanie 3

Aby właściwie przystosować stronę internetową dla osób niewidomych, należy przypisać wyświetlanym za pomocą znacznika img obrazom atrybut

A. text
B. style
C. src
D. alt
Atrybut 'alt' w znaczniku <img> to naprawdę ważny element, jeśli chodzi o dostępność stron internetowych dla osób niewidomych. Głównie chodzi o to, żeby zapewnić opis obrazka, który mogą zrozumieć technologie asystujące, tak jak czytniki ekranu. Dzięki temu, osoby niewidome mają możliwość dowiedzieć się, co znajduje się na zdjęciu. Na przykład, jeśli mamy zdjęcie czerwonego swetra w sklepie internetowym, to warto wpisać coś takiego jak 'Czerwony sweter z wełny' w tym atrybucie. To też pomaga w SEO, bo wyszukiwarki lubią takie opisy. W skrócie, dobrze jest stosować atrybut 'alt' przy każdym obrazie, by każdy użytkownik mógł zrozumieć treść strony.
Pytanie 4

Parametr face w znaczniku <font> jest używany do określenia

A. typy czcionki
B. koloru czcionki
C. stylów czcionki
D. rozmiaru czcionki
Parametr <b>face</b> znacznika <b>&lt;font&gt;</b> jest używany do określenia nazwy czcionki, co jest kluczowe dla stylizacji tekstu w dokumentach HTML. Umożliwia on deweloperom wybór konkretnej czcionki, która będzie używana do wyświetlania tekstu, co wpływa na jego estetykę oraz czytelność. Przykładowo, można użyć wartości takiej jak 'Arial', 'Times New Roman' czy 'Courier New', aby zdefiniować preferowaną czcionkę, co jest szczególnie ważne w przypadku identyfikacji wizualnej brandu. W praktyce, dobór odpowiedniej czcionki wpływa na doświadczenie użytkownika, a także na dostępność treści. Warto zaznaczyć, że w nowoczesnych praktykach webowych, stosowanie CSS do stylizacji tekstu stało się bardziej zalecane niż używanie znaczników <font>, co wynika z dążenia do separacji treści od prezentacji. Dobre praktyki wskazują na użycie właściwości CSS takich jak 'font-family', co jest bardziej elastyczne i zgodne z aktualnymi standardami sieciowymi.
Pytanie 5

Rodzaj programowania, w którym seria poleceń (sekwencja instrukcji) jest traktowana jako program, nazywa się programowaniem

A. stanowym
B. funkcyjnym
C. imperatywnym
D. logicznym
Programowanie imperatywne to podejście, w którym programy są definiowane jako ciąg instrukcji, które komputer wykonuje w określonej kolejności. W tym modelu programista precyzyjnie określa kroki, które należy wykonać, aby osiągnąć zamierzony cel. Kluczowym elementem programowania imperatywnego jest zmiana stanu programu, co odnosi się do manipulacji danymi i kontrolowania przepływu wykonania. Przykładem mogą być języki programowania takie jak C, Java czy Python, które umożliwiają wykorzystanie zmiennych, pętli i instrukcji warunkowych. W praktyce, programowanie imperatywne jest często wykorzystywane w tworzeniu aplikacji, które wymagają precyzyjnego sterowania przepływem danych, na przykład w systemach operacyjnych czy oprogramowaniu sterującym. Zgodnie z zasadami dobrych praktyk, programowanie imperatywne promuje modularność, dzięki czemu kod jest bardziej zrozumiały i łatwiejszy w utrzymaniu. To podejście jest fundamentem dla wielu technik programistycznych, jak na przykład programowanie obiektowe, które rozszerza te zasady poprzez organizowanie kodu w oparciu o obiekty i klasy.
Pytanie 6

Tabela Pracownicy zawiera informacje o zatrudnionych w różnych działach, co jest określone przez pole liczbowe dzial. Z uwagi na to, że zazwyczaj wykonuje się kwerendy jedynie dla działu równego 2, można uprościć zapytania do tej tabeli, tworząc wirtualną tabelę o nazwie Prac_dzial2 przy użyciu zapytania

A. CREATE VIEW Prac_dzial2 FROM Pracownicy WHERE dzial=2
B. CREATE VIEW Prac_dzial2 AS SELECT * FROM Pracownicy WHERE dzial=2
C. VIEW Prac_dzial2 FROM Pracownicy WHERE dzial=2
D. VIEW Prac_dzial2 SELECT FROM Pracownicy WHERE dzial=2
Odpowiedź 'CREATE VIEW Prac_dzial2 AS SELECT * FROM Pracownicy WHERE dzial=2;' jest poprawna, ponieważ syntaktycznie i semantycznie odnosi się do standardów SQL używanych do tworzenia widoków. Komenda 'CREATE VIEW' służy do zdefiniowania wirtualnej tabeli, która agreguje dane według określonych kryteriów. W tym przypadku, widok 'Prac_dzial2' wyciąga wszystkie rekordy z tabeli 'Pracownicy', które spełniają warunek, że wartość pola 'dzial' wynosi 2. Używanie widoków jest praktyką zalecaną, ponieważ pozwala na uproszczenie złożonych zapytań oraz zabezpiecza przed niepożądanym dostępem do danych. Dzięki temu, użytkownicy mogą łatwiej filtrować dane, co zwiększa wydajność zapytań i poprawia organizację kodu. Widoki są także korzystne w kontekście zarządzania danymi, ponieważ mogą być zaktualizowane, a ich struktura może być zmieniana w zależności od potrzeb użytkownika, co czyni je elastycznym narzędziem w bazach danych.
Pytanie 7

Aby włączyć zewnętrzny skrypt JavaScript o nazwie skrypt.js, konieczne jest umieszczenie w kodzie HTML

A. <script src="/skrypt.js"></script>
B. <link rel="script" href="/skrypt.js" />
C. <link rel="JavaScript" type="js" href="/skrypt.js" />
D. <script> skrypt.js </script>
Poprawna odpowiedź to <script src="/skrypt.js"></script>. Wykorzystanie atrybutu src w tagu <script> to standardowa metoda do ładowania zewnętrznych skryptów JavaScript w HTML. Dzięki temu przeglądarka wie, żeby pobrać i uruchomić kod z pliku skrypt.js. To z kolei pozwala na lepszą organizację, bo możemy używać tego samego skryptu w różnych miejscach projektu. No i w praktyce, to przynosi dużo korzyści, jak łatwiejsze utrzymanie czy debugowanie aplikacji. Jak mamy porządnie zorganizowany kod, to strona się szybciej ładuje, a przeglądarka może buforować te skrypty. Na koniec warto dodać, że dobrze osadzone skrypty wpływają też pozytywnie na SEO, bo wyszukiwarki lubią strony, które są zorganizowane i zoptymalizowane. Warto pamiętać, żeby umieszczać tagi <script> na końcu dokumentu HTML, zaraz przed zamknięciem tagu </body>, bo to pozwala na szybsze wyświetlanie zawartości.
Pytanie 8

Właściwość CSS animation-duration określa

A. kierunek rozpoczęcia animacji.
B. liczba powtórzeń animacji.
C. czas trwania jednego cyklu animacji.
D. opóźnienie startu animacji.
Właściwość CSS `animation-duration` dokładnie określa, ile czasu trwa jeden pełny cykl animacji – od początku do końca zdefiniowanych klatek kluczowych (`@keyframes`). Jeśli ustawisz `animation-duration: 2s;`, to przeglądarka ma 2 sekundy na przejście od stanu początkowego do końcowego w danej animacji. Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić jak czas trwania jednego „przejścia” animacji, zanim ewentualnie zacznie się kolejny obrót, jeśli używasz `animation-iteration-count`. Technicznie jest to czas trwania pojedynczej iteracji, zgodnie ze specyfikacją CSS Animations (W3C). W praktyce wygląda to np. tak: `.box { animation-name: fadeIn; animation-duration: 1.5s; }`. Tu element będzie się „pojawiał” przez 1,5 sekundy. Jeśli dodasz `animation-iteration-count: 3;`, to ta 1,5 sekundowa animacja zostanie odtworzona trzy razy, ale sama długość pojedynczego cyklu nadal wynosi 1,5 s. Częsty dobry nawyk w front-endzie to trzymanie się krótkich, płynnych animacji, zwykle w zakresie 150–500 ms dla prostych efektów (hover, focus), a dłuższych, do 1–2 sekund, dla bardziej złożonych przejść, żeby użytkownik nie czuł się znużony. `animation-duration` przyjmuje wartości w sekundach (`s`) lub milisekundach (`ms`), np. `300ms`. Można też ustawiać różne czasy dla wielu animacji naraz, rozdzielając wartości przecinkami. Warto pamiętać, że jeśli nie podasz `animation-duration`, domyślna wartość to `0s`, czyli animacja tak naprawdę się nie odtworzy – to jeden z częstszych powodów, czemu początkującym „nie działa animacja”. Dobrą praktyką jest zawsze jawne ustawianie `animation-duration` oraz spójne używanie jednostek czasu w całym projekcie, żeby interfejs wyglądał konsekwentnie i profesjonalnie.
Pytanie 9

W programie napisanym w języku C++ należy wczytać zmienną całkowitą o nazwie liczba i wyświetlić ją tylko w przypadku, gdy przyjmuje trzycyfrowe wartości parzyste. Instrukcja warunkowa, która to sprawdza, powinna być oparta na wyrażeniu logicznym

A. liczba % 2 == 0 && (liczba > 99 || liczba < 999)
B. liczba % 2 == 0 && liczba > 99 && liczba < 999
C. liczba % 2 == 0 || liczba > 99 || liczba < 999
D. liczba % 2 == 0 || (liczba > 99 && liczba < 999)
Odpowiedź jest poprawna, ponieważ zawiera wszystkie niezbędne warunki do sprawdzenia, czy liczba jest parzysta i ma trzy cyfry. Warunek 'liczba % 2 == 0' sprawdza, czy liczba jest parzysta, co jest kluczowe, ponieważ tylko parzyste liczby mogą być wyświetlane zgodnie z założeniem programu. Dodatkowo, warunki 'liczba > 99' oraz 'liczba < 999' zapewniają, że liczba jest trzycyfrowa. Użycie operatora logicznego AND ('&&') jest tutaj odpowiednie, ponieważ wszystkie te warunki muszą być spełnione jednocześnie, aby liczba mogła zostać wyświetlona. Praktyczne zastosowanie tej logiki można znaleźć w wielu aplikacjach, gdzie wprowadzanie danych musi być weryfikowane, na przykład w systemach bankowych, gdzie liczby muszą spełniać określone kryteria. Dzięki temu weryfikacja danych wejściowych staje się bardziej efektywna, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi.
Pytanie 10

W SQL, przy użyciu polecenia ALTER, można

A. dodać dane do tabeli
B. zmienić strukturę tabeli
C. usunąć tabelę
D. stworzyć nową tabelę
Odpowiedź jest poprawna, ponieważ polecenie ALTER w języku SQL służy do modyfikacji istniejącej struktury tabeli. Umożliwia ono wykonywanie różnych operacji, takich jak dodawanie nowych kolumn, zmiana typu danych istniejących kolumn, a także usuwanie kolumn. Przykładem użycia może być zmiana typu danych kolumny 'wiek' w tabeli 'Użytkownicy' z INTEGER na VARCHAR, co można osiągnąć za pomocą zapytania: ALTER TABLE Użytkownicy MODIFY COLUMN wiek VARCHAR(3). Zmiana struktury tabeli jest istotna w kontekście dostosowywania bazy danych do zmieniających się wymagań aplikacji i użytkowników, co jest kluczowe dla utrzymania jej elastyczności i wydajności. Warto również pamiętać, że modyfikacje struktury tabeli powinny być przeprowadzane z zachowaniem zasad bezpieczeństwa danych oraz odpowiednich procedur kontroli wersji, aby zminimalizować ryzyko utraty danych lub wprowadzenia błędów. Dzięki zrozumieniu i umiejętnemu stosowaniu polecenia ALTER, administratorzy baz danych mogą skuteczniej zarządzać strukturą i integralnością danych.
Pytanie 11

Który z zapisów znacznika <div> może pojawić się w dokumencie HTML tylko raz, a ponowne jego użycie spowoduje błędy podczas walidacji tego dokumentu?

A. <div>
B. <div id="identyfkator">
C. <div class="klasa">
D. <div class="klasa1 klasa2">
Odpowiedź <div id="identyfkator"> jest poprawna, ponieważ znacznik <div> z atrybutem id musi być unikalny w obrębie całego dokumentu HTML. Zgodnie z standardami W3C, atrybut id powinien być przypisany tylko do jednego elementu na stronie, co umożliwia jednoznaczne identyfikowanie tego elementu, na przykład w CSS lub JavaScript. Przykładowo, jeśli mamy <div id="header">, to nie możemy użyć tego samego identyfikatora dla innego <div> w tym samym dokumencie, aby uniknąć konfliktów. W praktyce, unikalność id jest kluczowa w kontekście manipulacji DOM, gdyż wiele bibliotek JavaScript polega na tej unikalności, aby prawidłowo odnajdywać i modyfikować elementy. Warto również pamiętać, że użycie unikalnych id sprzyja lepszej dostępności i ułatwia nawigację w dokumentach, co jest zgodne z dobrą praktyką projektowania stron internetowych.
Pytanie 12

Baza danych księgarni ma tabelę ksiazki z polami: id, idAutor, tytul, ileSprzedanych oraz tabelę autorzy z polami: id, imie, nazwisko. Jak utworzyć raport dotyczący sprzedanych książek, który zawiera tytuły oraz nazwiska autorów?

A. utworzyć dwie oddzielne kwerendy: pierwszą, która wyszuka tytuły książek, a drugą, która pobierze nazwiska autorów
B. Ustalić relację 1..1 pomiędzy tabelami ksiazki i autorzy, a następnie stworzyć kwerendę łączącą obie tabele
C. Zdefiniować relację 1..n między tabelami ksiazki i autorzy, a następnie stworzyć kwerendę łączącą obie tabele
D. stworzyć kwerendę, która wyszukuje tytuły książek
Zdefiniowanie relacji 1..n między tabelami 'ksiazki' oraz 'autorzy' jest kluczowe dla prawidłowego modelowania danych w bazach danych. Relacja 1..n oznacza, że jeden autor może mieć wiele książek, co jest w pełni zgodne z rzeczywistością w kontekście księgarni. Aby stworzyć raport sprzedanych książek z tytułami i nazwiskami autorów, konieczne jest, aby obie tabele były połączone w sposób umożliwiający łatwy dostęp do danych. Po utworzeniu relacji można skorzystać z kwerendy SQL, która wykorzystuje złączenie (JOIN) do pobrania informacji z obu tabel. Przykładowe zapytanie może wyglądać następująco: SELECT ksiazki.tytul, autorzy.nazwisko FROM ksiazki JOIN autorzy ON ksiazki.idAutor = autorzy.id. Tego typu podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu baz danych, umożliwiając łatwe skalowanie oraz modyfikację w przyszłości.
Pytanie 13

Aby usunąć nienaturalne wygładzanie ukośnych krawędzi w grafice rastrowej, czyli tak zwane schodkowanie, konieczne jest wykorzystanie filtru

A. pikselizacji
B. antyaliasingu
C. szumu
D. gradientu
Antyaliasing to technika stosowana w grafice rastrowej, która ma na celu wygładzenie krawędzi obiektów, co z kolei redukuje efekt schodkowania. Schodkowanie, zwane również jagged edges, to zjawisko, w którym krawędzie linii wyglądają na poszarpane i nienaturalne, co jest szczególnie zauważalne przy nachylonych liniach lub krzywych. Antyaliasing działa na zasadzie wygładzania krawędzi poprzez mieszanie kolorów pikseli na granicy obiektu z kolorami pikseli tła, co tworzy iluzję płynności. Przykładem zastosowania antyaliasingu jest grafika komputerowa w grach, gdzie zapewnia on bardziej realistyczny obraz, a także przy renderowaniu grafik wektorowych do rastrowych. W standardach branżowych, takich jak OpenGL i DirectX, zastosowanie antyaliasingu jest zalecane, aby poprawić jakość wizualną i doświadczenia użytkowników. Zastosowanie technik takich jak MSAA (Multisample Anti-Aliasing) lub FXAA (Fast Approximate Anti-Aliasing) jest powszechną praktyką w nowoczesnych aplikacjach graficznych.
Pytanie 14

Na ilustracji przedstawiono dwie tabele. Aby ustanowić między nimi relację jeden do wielu, gdzie jedna strona to Klienci, a druga strona to Zamowienia, należy

Ilustracja do pytania
A. wprowadzić pole klucza obcego do tabeli Zamowienia i powiązać je z ID tabeli Klienci.
B. stworzyć trzecią tabelę z dwoma kluczami obcymi. Jeden klucz połączyć z ID tabeli Klienci, a drugi klucz połączyć z ID tabeli Zamowienia.
C. powiązać relacją pola ID z obu tabel.
D. dodać pole klucza obcego do tabeli Klienci i powiązać je z ID tabeli Zamowienia.
Tworzenie relacji jeden do wielu między tabelami w bazie danych wymaga zrozumienia, jak działa klucz podstawowy i klucz obcy. W tym przypadku tabela Klienci posiada pole ID, które jest kluczem podstawowym. Aby utworzyć relację jeden do wielu, należy dodać do tabeli Zamowienia pole klucza obcego, które będzie połączone z polem ID z tabeli Klienci. Dzięki temu każdy rekord w tabeli Zamowienia będzie mógł być przypisany do jednego klienta, ale jeden klient może mieć wiele zamówień. Taka struktura jest zgodna z normalizacją baz danych, która ma na celu eliminację redundancji danych i zapewnienie integralności danych. W praktyce, w systemach takich jak SQL, relacje te są wykorzystywane do wykonywania operacji takich jak wyszukiwanie wszystkich zamówień dla konkretnego klienta, co jest wykonywane przez dołączenie tabel za pomocą klucza obcego. Implementacja kluczy obcych w bazach danych jest standardową praktyką, która zwiększa spójność i bezpieczeństwo danych, minimalizując ryzyko błędów podczas operacji CRUD (Create Read Update Delete).
Pytanie 15

W poniższym kodzie CSS zdefiniowano cztery klasy formatowania, które następnie zostały użyte do formatowania paragrafów. Efekt widoczny na rysunku powstał po zastosowaniu klasy o nazwie:

.format1 {    text-decoration: overline;     }
.format2 {    text-decoration: line-through; }
.format3 {    text-decoration: underline;    }
.format4 {    text-decoration: none;         }
formatowanie
A. format1
B. format4
C. format2
D. format3
Odpowiedź z klasy format2 jest trafna, bo definiuje styl text-decoration line-through, który służy do przekreślenia tekstu. W CSS ta właściwość jest mega przydatna, bo pozwala zmieniać wygląd tekstu, dodając różne linie, takie jak podkreślenie czy nadkreślenie. Przekreślenie stosuje się często, żeby pokazać, że coś zostało usunięte lub jest już nieaktualne. Na przykład w sklepach online, gdzie można oznaczyć przecenione ceny. Według standardów CSS, warto stawiać na prostotę i czytelność definicji stylów, bo to ułatwia później zrozumienie kodu dla innych programistów. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania, które mówią, że kod powinien być łatwy do zrozumienia. A co ważne, jeśli chodzi o dostępność, to przekreślony tekst jest znany narzędziom wspierającym, jak czytniki ekranowe, co zwiększa dostępność treści dla osób z niepełnosprawnościami.
Pytanie 16

W języku JavaScript rezultat wykonania polecenia zmienna++; będzie identyczny jak polecenia

A. zmienna+=1;
B. zmienna --;
C. zmienna===zmienna+1;
D. zmienna=zmienna+10;
W języku JavaScript operator inkrementacji '++' zwiększa wartość zmiennej o 1. Zapis 'zmienna++' jest równoważny z 'zmienna += 1', ponieważ obydwa polecenia prowadzą do tej samej końcowej wartości zmiennej. Operator '+=' to skrót, który dodaje wartość po prawej stronie operatora do aktualnej wartości zmiennej. Warto nadmienić, że 'zmienna++' działa w trybie post-inkrementacji, co oznacza, że zwraca pierwotną wartość przed inkrementacją, podczas gdy '++zmienna' działa w trybie pre-inkrementacji, zwracając wartość po inkrementacji. Przykładowo, jeśli zmienna wynosi 5, to po zastosowaniu 'zmienna++' jej nowa wartość stanie się 6, a jej wartość zwracana to 5. Zastosowanie operatora '+=' jest zgodne z ECMAScript, standardem, na którym oparty jest JavaScript. Użycie tych operatorów jest powszechne w programowaniu, zwłaszcza w iteracjach i obliczeniach. Przykładając to do praktyki, w kodzie można zobaczyć takie zastosowanie: let x = 5; x++; console.log(x); // wypisze 6, a let y = 5; y += 1; console.log(y); // również wypisze 6.
Pytanie 17

Jakie formatowanie obramowania jest zgodne ze stylem border-style: dotted solid;?

Ilustracja do pytania
A. Formatowanie 2
B. Formatowanie 1
C. Formatowanie 3
D. Formatowanie 4
Styl obramowania w CSS pozwala na precyzyjne określenie wyglądu krawędzi elementu na stronie internetowej. W przypadku „border-style: dotted solid;” mamy do czynienia z kombinacją dwóch różnych stylów obramowania. Pierwsza wartość „dotted” odnosi się do obramowania o kropkowanej strukturze, co jest często stosowane w celu nadania lekkości i subtelności wizualnej. Druga wartość „solid” oznacza jednolite obramowanie, które jest bardziej wyraźne i stosowane, gdy wymagana jest wyraźna separacja elementów. Formatowanie 2 odpowiada właśnie temu stylowi, ponieważ przedstawia górne i dolne obramowanie jako kropkowane, a boczne jako jednolite. Takie zastosowanie jest typowe w sytuacjach, gdzie potrzebny jest kompromis między estetyką a funkcjonalnością, np. w tabelach danych, gdzie górne i dolne obramowanie może być delikatniejsze, by nie przytłaczać, a boczne wyraźne dla czytelności. Wybór właściwego stylu obramowania jest kluczowy dla użyteczności i estetyki strony, zgodnie z zasadami projektowania zorientowanego na użytkownika.
Pytanie 18

W JavaScript metoda Math.random() ma na celu

A. zwrócić liczbę pseudolosową
B. porównać dwie sekwencje znaków
C. zwrócić liczbę po zaokrągleniu
D. zaokrąglić liczbę do najbliższej większej liczby całkowitej
Metoda Math.random() w języku JavaScript jest kluczowym narzędziem do generowania liczb pseudolosowych w zakresie od 0 (włącznie) do 1 (wyłącznie). Oznacza to, że każdorazowe wywołanie tej metody zwraca nową, losową wartość zmiennoprzecinkową, co jest przydatne w wielu zastosowaniach, takich jak tworzenie gier, symulacje, a także w algorytmach generujących dane testowe. Ważne jest, aby pamiętać, że Math.random() nie generuje liczb losowych w sensie statystycznym, lecz wykorzystuje algorytmy deterministyczne do produkcji wartości, co oznacza, że są one przewidywalne, jeśli znany jest stan początkowy. W praktyce, aby uzyskać liczbę losową w określonym zakresie, można zastosować następujący wzór: Math.floor(Math.random() * (max - min + 1)) + min, gdzie 'min' i 'max' to odpowiednio dolna i górna granica zakresu. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w programowaniu, gdyż pozwala na elastyczne wykorzystanie losowości w aplikacjach.
Pytanie 19

Po zrealizowaniu przedstawionego fragmentu kodu w języku C/C++ do zmiennej o nazwie zmienna2 przypisany zostanie ```int zmienna1 = 158; int *zmienna2 = &zmienna1;```

A. przypisana zamieniona na łańcuch wartość, która jest przechowywana w zmienna1
B. przypisana ta sama wartość, która jest przechowywana w zmienna1
C. przypisany adres zmiennej o nazwie zmienna1
D. przypisana liczba w kodzie binarnym odpowiadająca wartości, która jest przechowywana w zmienna1
W odpowiedzi 1 stwierdzono, że zmiennej zmienna2 zostanie przypisany adres zmiennej zmienna1. To stwierdzenie jest poprawne, ponieważ w kodzie C/C++ operator '&' jest używany do uzyskania adresu zmiennej. W prezentowanym fragmencie kodu zmienna2 jest wskaźnikiem, który przechowuje adres zmiennej zmienna1, co oznacza, że zmienna2 wskazuje na lokalizację w pamięci, w której przechowywana jest wartość zmiennej zmienna1. Takie podejście jest kluczowe w programowaniu niskopoziomowym, gdzie manipulacja adresami pamięci jest często wykorzystywana do efektywnego zarządzania zasobami. Przykład praktyczny to dynamiczna alokacja pamięci, gdzie programista może przydzielać i zwalniać pamięć w trakcie działania programu, co jest możliwe dzięki wskaźnikom. Zrozumienie wskaźników i adresów jest fundamentalne w C/C++, a ich właściwe użycie przyczynia się do optymalizacji kodu oraz umożliwia tworzenie bardziej złożonych struktur danych, takich jak listy, stosy czy kolejki.
Pytanie 20

W poniższym zapisie CSS kolor zielony zostanie zastosowany do

h2
{
    background-color: green;
}
A. tła całej witryny
B. tła tekstu nagłówka drugiego poziomu
C. czcionki wszystkich nagłówków na stronie
D. czcionki nagłówka drugiego poziomu
Zapis CSS h2 { background-color: green; } oznacza, że każdemu elementowi nagłówka drugiego stopnia przypisany zostanie zielony kolor tła. W CSS selektor h2 odnosi się bezpośrednio do wszystkich elementów HTML o tagu <h2>. Właściwość background-color służy do definiowania koloru tła elementu, nie wpływając na kolor czcionki samego nagłówka. W praktyce takie podejście pozwala na wyraźne wyróżnienie nagłówków na tle innych elementów strony, co może być kluczowe dla poprawy czytelności. Przyjęte w kodzie standardy zapewniają zgodność z najnowszymi wytycznymi W3C, pozwalając na efektywne zarządzanie stylami w projekcie. Wiedza o tym jak stylizować nagłówki za pomocą background-color jest fundamentalna dla każdego web developera, umożliwiając tworzenie atrakcyjnych i czytelnych interfejsów użytkownika w sposób zgodny z zasadami responsywnego projektowania. Ponadto, stosowanie takich stylizacji wspiera semantyczne podejście do strukturyzacji treści, co jest ważne dla optymalizacji SEO.
Pytanie 21

W języku PHP wykorzystano funkcję ```is_float()```. Które z poniższych wywołań tej funkcji zwróci rezultat true?

A. is_float(NULL)
B. is_float(3.34)
C. is_float('3,34')
D. is_float(334)
Funkcja is_float() w PHP to coś, co naprawdę warto znać, bo sprawdza, czy dana wartość jest liczbą zmiennoprzecinkową. Na przykład, jak wywołasz is_float(3.34), to dostaniesz true, bo 3.34 to faktycznie float. W programowaniu ważne jest, żeby poprawnie rozróżniać różne typy danych, bo inaczej mogą być problemy przy obliczeniach. W finansach czy modelowaniu danych, dobór typów danych to kluczowa sprawa, bo chcemy, żeby nasze obliczenia były precyzyjne. Warto wiedzieć, że w PHP liczby zmiennoprzecinkowe działają według standardu IEEE 754, co czasem może powodować zaskoczenia przy dużych albo bardzo małych liczbach. Dlatego lepiej używać funkcji is_float() do sprawdzania danych wprowadzanych przez użytkowników, żeby nie wkradały się błędy, które mogą popsuć nasze obliczenia.
Pytanie 22

W języku PHP istnieje funkcja, która pozwala na weryfikację, czy dany ciąg stanowi część innego ciągu, to

A. strlen()
B. strstr()
C. strtok()
D. trim()
Funkcja strstr() w języku PHP jest używana do wyszukiwania pierwszego wystąpienia jednego ciągu (substringu) w innym ciągu. Kiedy użyjesz tej funkcji, zwróci ona fragment oryginalnego ciągu, zaczynając od miejsca, w którym znaleziono szukany substring, aż do końca ciągu. Przykładowo, jeśli wywołasz strstr('programowanie w PHP', 'w'), otrzymasz 'w PHP'. Jest to bardzo przydatne, gdy chcemy sprawdzić, czy dany ciąg zawiera inny ciąg, a także uzyskać kontekst, w którym ten substring występuje. W praktyce, strstr() może być używana w sytuacjach takich jak walidacja danych wejściowych, parsowanie tekstu, a także w implementacjach funkcjonalności wyszukiwania. Zastosowanie strstr() jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, ponieważ pozwala na efektywne operacje na ciągach tekstowych, przy minimalnym ryzyku błędów, co zwiększa czytelność i utrzymanie kodu.
Pytanie 23

Który kod HTML spowoduje identyczne formatowanie jak przedstawione na obrazku?

W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML


  1. <p>W tym <i>paragrafie zobaczysz sposoby formatowania</i> tekstu w HTML</p>

  2. <p>W tym <b>paragrafie <i>zobaczysz</i> sposoby formatowania</b> tekstu w HTML</p>

  3. <p>W tym <i>paragrafie <b>zobaczysz</b> sposoby formatowania</i> tekstu w HTML</p>

  4. <p>W tym <i>paragrafie </i><b>zobaczysz</b><i> sposoby formatowania</i> tekstu w HTML</p>

A. Odpowiedź B
B. Odpowiedź C
C. Odpowiedź D
D. Odpowiedź A
Wybór niepoprawnych odpowiedzi wynika z nieprawidłowego użycia znaczników HTML, co prowadzi do złego formatowania tekstu. W opcji A znacznik <i> został użyty do zamykania paragrafu, co nie ma sensu, bo <i> powinien otaczać tylko te fragmenty, które mają być wyświetlane kursywą. Dodatkowo, brak znaczników <b> sprawia, że tekst nie jest pogrubiony, jak powinien być w oryginale. Opcja B znowu ma źle uporządkowane znaczniki, przez co efekt wizualny różni się od zamierzonego. Tekst 'zobaczysz' powinien być pogrubiony, a nie pokazywany kursywą. A w przypadku opcji D, znów widzimy źle rozmieszczone znaczniki <i> i <b>, co prowadzi do nieprzewidywalnych rezultatów formatowania. Takie błędy często wynikają z braku znajomości podstaw HTML i nieuważności na semantykę znaczników. Z mojego punktu widzenia, ważna jest znajomość kosztów, bo dobre zrozumienie kodu HTML jest kluczowe, żeby tworzyć zorganizowane i dostępne treści w sieci.
Pytanie 24

Kod PHP z fragmentem ```if(empty($_POST["name"])){ $nameErr = "Name is required"; }``` służy do obsługi

A. sesji
B. ciasteczek
C. formularza
D. bazy danych
Przedstawiony fragment kodu PHP sprawdza, czy w przesłanym formularzu (metodą POST) zawartość pola 'name' jest pusta. Jeśli tak, ustawia zmienną $nameErr z komunikatem "Name is required", co oznacza, że pole imienia jest wymagane. Tego typu walidacja jest kluczowym elementem przy pracy z formularzami, ponieważ pozwala na zapewnienie, że użytkownik dostarcza wszystkie niezbędne dane przed ich przetworzeniem. W praktyce, walidacja po stronie serwera jest niezbędna dla bezpieczeństwa aplikacji oraz poprawności danych, które są później przetwarzane i przechowywane w bazie danych. Standardy branżowe sugerują, aby każdy formularz miał walidację zarówno po stronie klienta (JavaScript), jak i serwera (PHP), aby minimalizować ryzyko nieprawidłowych danych i ataków, takich jak SQL Injection. Przykładowo, w formularzach rejestracyjnych i logowania, walidacja pól takich jak imię, email czy hasło jest powszechną praktyką, aby poprawić doświadczenie użytkownika oraz bezpieczeństwo aplikacji.
Pytanie 25

Skrypt stworzony w języku JavaScript wyznacza cenę promocyjną dla swetrów w barwach: zielonej, niebieskiej (zmienna kolor) przy wydatkach przekraczających 200 zł (zmienna zakupy). Warunek niezbędny do obliczeń powinien być zapisany z użyciem wyrażenia logicznego?

A. zakupy > 200 || kolor == 'zielony' || kolor == 'niebieski'
B. zakupy > 200 || (kolor == 'zielony' && kolor == 'niebieski')
C. zakupy > 200 && (kolor == 'zielony' || kolor == 'niebieski')
D. zakupy > 200 && kolor == 'zielony' && kolor == 'niebieski'
Odpowiedź zakupy > 200 && (kolor == 'zielony' || kolor == 'niebieski') jest poprawna, ponieważ dokładnie spełnia warunki opisane w pytaniu. Wyrażenie logiczne składa się z dwóch głównych części: sprawdzenia, czy wartość zmiennej zakupy jest większa niż 200 oraz sprawdzenia, czy zmienna kolor jest równa 'zielony' lub 'niebieski'. Użycie operatora logicznego '&&' (AND) w połączeniu z '||' (OR) pozwala na zdefiniowanie warunków, które muszą być spełnione, aby uzyskać cenę promocyjną. Przykładowo, jeśli użytkownik kupi sweter za 250 zł w kolorze zielonym, warunek będzie prawdziwy, a cena promocyjna zostanie zastosowana. W kontekście standardów programistycznych, taka konstrukcja jest zgodna z najlepszymi praktykami pisania czytelnego i efektywnego kodu w JavaScript, gdzie zrozumiałość i logika wyrażeń warunkowych są kluczowe dla utrzymania i rozwoju aplikacji.
Pytanie 26

Funkcje takie jak rozmycie Gaussa, wygładzanie oraz szum RGB są elementami oprogramowania do przetwarzania

A. Ścieżki audio
B. Grafiki wektorowej
C. Dźwięku w standardzie MIDI
D. Grafiki rastrowej
Rozmycie Gaussa, wygładzanie oraz szum RGB to techniki powszechnie stosowane w obróbce grafiki rastrowej. Rozmycie Gaussa, jako technika filtracji, ma na celu zmiękczenie krawędzi i wygładzenie obrazów, co jest szczególnie przydatne w retuszu zdjęć oraz usuwaniu szumów. Przykładem zastosowania może być poprawa jakości zdjęć w programach takich jak Adobe Photoshop, gdzie techniki te są wykorzystywane do uzyskania bardziej estetycznych efektów wizualnych. Wygładzanie, z kolei, pomaga w eliminacji szumów, co jest kluczowe w przypadku obrazów o niskiej jakości, a również poprawia czytelność obrazów, co jest nieocenione w projektowaniu graficznym. Szum RGB to zjawisko, które występuje często w obrazach cyfrowych, a jego minimalizacja za pomocą filtrów wygładzających prowadzi do osiągnięcia bardziej realistycznych kolorów i lepszej jakości obrazu. Te techniki są zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie grafiki komputerowej, gdzie jakość wizualna odgrywa kluczową rolę w tworzeniu profesjonalnych projektów.
Pytanie 27

Odizolowane środowisko ogólnego przeznaczenia, utworzone na fizycznym serwerze z wykorzystaniem technologii wirtualizacji, to

A. serwer DHCP.
B. serwer VPS.
C. serwer aplikacji.
D. serwer dedykowany.
Prawidłowo – opis dokładnie pasuje do serwera VPS (Virtual Private Server). VPS to odizolowane środowisko ogólnego przeznaczenia uruchomione na fizycznym serwerze z użyciem technologii wirtualizacji, np. KVM, VMware, Hyper-V czy Xen. Z punktu widzenia użytkownika taki VPS zachowuje się jak osobna maszyna: ma własny system operacyjny, własne konto root/administrator, własne usługi, własną konfigurację sieci, a jednocześnie współdzieli fizyczny sprzęt (CPU, RAM, dyski, interfejsy sieciowe) z innymi VPS-ami na tym samym serwerze. Moim zdaniem to jedno z najbardziej praktycznych rozwiązań dla nauki administracji i małych projektów komercyjnych. Na VPS-ie możesz zainstalować serwer WWW (np. Apache, Nginx), serwer baz danych (MySQL, PostgreSQL), środowisko uruchomieniowe dla PHP, Node.js czy Pythona, systemy cache (Redis, Memcached) i traktować go jak mini serwer dedykowany. W dobrej praktyce administracyjnej na VPS-ach wydziela się osobne środowiska dla różnych aplikacji (np. produkcja, test, staging) i dba o podstawowe zasady bezpieczeństwa: aktualizacje systemu, konfiguracja firewalla (iptables, nftables, ufw), certyfikaty SSL/TLS (Let’s Encrypt), kopie zapasowe. Branżowo przyjęło się, że VPS-y są elastycznym kompromisem między hostingiem współdzielonym a serwerem dedykowanym: dają izolację, własny adres IP, możliwość instalacji dowolnego oprogramowania, a jednocześnie są dużo tańsze niż fizyczna maszyna tylko dla jednego klienta. W praktyce webowej większość mniejszych sklepów internetowych, serwisów firmowych czy aplikacji SaaS na start ląduje właśnie na VPS-ach, bo łatwo je skalować (dokupując RAM, CPU, SSD) i migrować między serwerami bez zmiany architektury aplikacji.
Pytanie 28

Poniższe zapytanie SQL ma na celu:

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;
A. przypisać wartość kolumny id_klasy jako 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen
B. ustawić wartość pola Uczen na 1
C. zwiększyć o jeden wartość kolumny id_klasy dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen
D. zwiększyć o jeden wartość pola Uczen
Polecenie SQL "UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;" jest poprawne, ponieważ wskazuje na aktualizację kolumny 'id_klasy' w tabeli 'Uczen'. Wartość kolumny dla każdego rekordu w tabeli zostanie zwiększona o jeden. Działanie to jest przydatne w sytuacjach, gdy chcemy zaktualizować dane, na przykład po przesunięciu uczniów do wyższej klasy w systemie edukacyjnym. Przy takim podejściu, wszyscy uczniowie w danym roku szkolnym mogą zostać automatycznie przeniesieni do następnej klasy bez konieczności edytowania rekordów pojedynczo, co zwiększa efektywność i zmniejsza ryzyko błędów. Ta praktyka jest zgodna z zasadami optymalizacji baz danych, gdzie operacje masowe są preferowane dla ich wydajności. Ponadto, dobrym nawykiem jest tworzenie kopii zapasowych przed przeprowadzeniem masowych aktualizacji, aby uniknąć nieodwracalnych zmian w przypadku błędów.
Pytanie 29

Jakie prawa: CREATE, ALTER, DROP zostały użyte w poleceniu GRANT?

A. pracy z danymi
B. pracy ze strukturą
C. przyznawania uprawnień innym użytkownikom
D. pobierania danych z bazy
Odpowiedź dotycząca manipulowania strukturą jest poprawna, ponieważ polecenia GRANT z zestawem praw CREATE, ALTER i DROP koncentrują się na zmianie i zarządzaniu strukturą bazy danych. CREATE pozwala na tworzenie nowych obiektów w bazie danych, takich jak tabele czy widoki. ALTER umożliwia modyfikację istniejących obiektów, na przykład dodawanie kolumn do tabeli. DROP służy do usuwania obiektów z bazy danych. Przykładowo, po nadaniu uprawnień CREATE, użytkownik może utworzyć nową tabelę, co jest kluczowe w procesie projektowania bazy danych. W praktyce, odpowiednie zarządzanie tymi uprawnieniami jest istotne w kontekście bezpieczeństwa i organizacji danych. Standardy branżowe, takie jak te określone przez SQL ANSI, zalecają precyzyjne zarządzanie uprawnieniami, aby uniknąć nieautoryzowanych zmian w strukturze bazy danych, co może prowadzić do utraty danych lub naruszeń bezpieczeństwa.
Pytanie 30

W MSSQL Server rola dbcreator, która jest predefiniowana, umożliwia użytkownikowi

A. wykonywanie każdej operacji na serwerze i posiadanie prawa własności każdej bazy
B. zarządzanie bezpieczeństwem systemu
C. zarządzanie plikami na dysku
D. tworzenie, modyfikowanie, usuwanie i odzyskiwanie bazy danych
Rola dbcreator w Microsoft SQL Server jest jedną z predefiniowanych ról serwerowych, która umożliwia użytkownikom zaawansowane zarządzanie bazami danych. Użytkownicy z tą rolą mają pełne uprawnienia do tworzenia nowych baz danych, modyfikowania istniejących oraz usuwania ich, co jest kluczowe dla administratorów i deweloperów pracujących w środowisku SQL. Rola ta pozwala także na odzyskiwanie baz danych, co jest niezbędne w kontekście zarządzania danymi krytycznymi oraz zapewniania ciągłości działania aplikacji. Przykład praktyczny zastosowania roli dbcreator można zobaczyć w sytuacji, gdy zespół deweloperski tworzy nowe środowisko testowe na podstawie istniejącej bazy danych produkcyjnej. Dzięki tej roli, deweloperzy mogą w łatwy sposób sklonować bazę, przeprowadzić modyfikacje i testy, a następnie usunąć niepotrzebne już zasoby. Standardy bezpieczeństwa oraz dobre praktyki zarządzania danymi zalecają ograniczanie uprawnień, co czyni rolę dbcreator narzędziem potężnym, ale wymagającym odpowiedzialnego podejścia ze strony użytkowników.
Pytanie 31

Jaką rozdzielczość określa jednostka ppi (ang. pixels per inch)?

A. Skanujących urządzeń.
B. Obrazów bitmapowych.
C. Obrazów generowanych przez drukarki i plotery
D. Cyfrowych przyrządów dokonujących pomiarów.
Skanery są urządzeniami, które przetwarzają obrazy z analogowych źródeł na format cyfrowy, ale nie są bezpośrednio związane z rozdzielczością wyrażaną w ppi. Często mylnie zakłada się, że skanery działają na podobnych zasadach jak drukarki, jednak ich rozdzielczość jest mierzone w dpi (dots per inch), co odnosi się do punktów na cal, a nie pikseli. Obrazy rastrowe, chociaż mają swoje zastosowanie w kontekście ppi, nie są jedynym kontekstem dla tej jednostki. Rozdzielczość obrazów rastrowych odnosi się do ich jakości i szczegółowości, jednak ppi jest najczęściej używane w kontekście druku, a nie w samym tworzeniu obrazów rastrowych. Cyfrowe urządzenia wykonujące pomiary mogą mieć różne zastosowania, ale również nie odnoszą się do ppi w kontekście ich działania czy wydajności. Rozumienie, jak różne urządzenia i techniki pomiarowe używają różnych jednostek miary do określania rozdzielczości, jest kluczowe dla prawidłowego zrozumienia tematu. W branży graficznej oraz drukarskiej ważne jest, aby właściwie interpretować te jednostki oraz ich zastosowania w praktyce.
Pytanie 32

W języku JavaScript zamieszczony poniżej fragment funkcji ma na celu

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++) {
wynik += tab[i];
}
A. wyświetlenie wszystkich elementów tablicy
B. dodanie stałej wartości do każdego elementu tablicy
C. policzenie sumy wszystkich elementów tablicy
D. wprowadzenie do każdego elementu tablicy bieżącej wartości zmiennej i
Podany fragment kodu w języku JavaScript pokazuje klasyczną strukturę pętli for, która pozwala na przejście przez wszystkie elementy tablicy i wykonanie na nich określonych operacji. W tym przypadku celem pętli jest zsumowanie wszystkich elementów tablicy. Zmienna wynik jest inicjalizowana wartością 0, co jest dobrą praktyką programistyczną, aby zapewnić prawidłowe działanie sumowania. Pętla iteruje przez każdy element tablicy tab przy pomocy zmiennej i, która pełni rolę indeksu. Przy każdej iteracji do zmiennej wynik dodawana jest wartość bieżącego elementu tablicy tab[i]. Po zakończeniu pętli zmienna wynik będzie zawierać sumę wszystkich elementów tablicy. Takie podejście jest podstawą wielu algorytmów przetwarzających dane tablicowe i ilustruje ważny koncept iteracyjnego przetwarzania danych. Warto również wspomnieć, że takie podstawowe operacje jak to sumowanie mogą być zastosowane w wielu dziedzinach takich jak analiza danych obliczenia statystyczne czy przetwarzanie dużych zbiorów danych w systemach komputerowych co czyni je niezwykle wartościowymi w praktyce zawodowej
Pytanie 33

W języku PHP, aby zaprezentować ciąg n znaków @, konieczne jest skorzystanie z funkcji

A. function znaki($znak,$n){for($i=0;$i<$n;$i++)print($znak);}znaki("@",$n);
B. function znaki($znak,$i++){for($i=0;$i<$n;$i++)print($znak);}znaki(@,$n);
C. function znaki($i){for($i=0;$i<$n;$i++)print("@");}znaki($i);
D. function znaki($znak,$i++){for($i=0;$i<$n;$i++)print($znak);}znaki($n);
Aby wyświetlić ciąg n znaków @ w języku PHP, właściwe jest użycie funkcji zdefiniowanej jako function znaki($znak, $n). Funkcja ta przyjmuje dwa argumenty: pierwszy z nich to znak, który chcemy wydrukować (w tym przypadku @), a drugi to liczba powtórzeń, czyli n. Wewnątrz funkcji wykorzystujemy pętlę for, która iteruje od 0 do n-1, co pozwala na wydrukowanie znaku n razy. Warto zaznaczyć, że konstrukcja pętli jest fundamentalnym elementem programowania w PHP, a jej zastosowanie w tej funkcji pozwala na efektywne generowanie i wyświetlanie powtarzających się elementów. Oprócz tego, odpowiednia definicja parametrów funkcji zgodnie z konwencjami PHP oraz prawidłowe przekazywanie argumentów sprawiają, że kod jest bardziej czytelny oraz elastyczny. Przykładowe wywołanie znaki('@', 5) spowoduje wyświetlenie @@@@@. Tego typu podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania w PHP, gdzie wykorzystuje się funkcje do modularizacji kodu oraz ponownego wykorzystania logiki w różnych częściach aplikacji.
Pytanie 34

Wskaż właściwy sposób zapisu instrukcji w języku JavaScript.

A. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " + 3.14 );
B. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " . 3.14 );
C. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " 3.14 );
D. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " ; 3.14 );
Poprawna odpowiedź to 'document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " + 3.14);'. Ta instrukcja w języku JavaScript umożliwia wyświetlenie tekstu oraz wartości liczbowej na stronie internetowej. Kluczowym elementem jest operator konkatenacji '+', który służy do łączenia ze sobą dwóch lub więcej stringów. W tym przypadku łączymy tekst z wartością liczby π. Użycie podwójnych cudzysłowów do otoczenia tekstu jest poprawne, a znaki ucieczki (backslash) przed cudzysłowami wewnętrznymi zapewniają, że JavaScript prawidłowo interpretuje je jako część tekstu, a nie zakończenie stringa. W praktyce często korzysta się z tego typu zapisów do dynamicznego generowania treści na stronach internetowych, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego oraz dobrymi praktykami w zakresie czytelności kodu. Warto również zauważyć, że 'document.write' jest funkcją, którą należy stosować ostrożnie, gdyż może nadpisywać istniejącą zawartość strony, jeśli użyta zostanie po załadowaniu DOM. Dlatego w nowoczesnych aplikacjach webowych preferowane są inne metody, takie jak manipulacja DOM poprzez metody 'appendChild' lub 'innerHTML'.
Pytanie 35

W SQL, po wykonaniu przedstawionych poleceń GRANT, prawo do edytowania struktury tabeli oraz jej usunięcia zostanie przyznane

GRANT ALL ON firmy TO 'adam'@'localhost';
GRANT ALTER, CREATE, DROP ON firmy TO 'anna'@'localhost';
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON firmy TO 'tomasz'@'localhost';
A. Tomaszowi i Annie
B. Tomaszowi i Adamowi
C. tylko Annie
D. Adamowi i Annie
Odpowiedź Adamowi i Annie jest poprawna ponieważ polecenie GRANT w SQL służy do przydzielania określonych uprawnień użytkownikom. W zapytaniu GRANT ALL ON firmy TO 'adam'@'localhost' Adam otrzymuje wszystkie możliwe uprawnienia do tabeli co obejmuje również możliwość zmiany struktury tabeli poprzez ALTER oraz jej usuwania poprzez DROP. Z kolei Anna dzięki poleceniu GRANT ALTER CREATE DROP również uzyskuje te same dwa kluczowe uprawnienia dotyczące zmiany struktury i usuwania tabeli. Takie przydzielanie uprawnień jest zgodne z branżowymi standardami zapewniającymi elastyczność i bezpieczeństwo w zarządzaniu bazami danych. Praktyczne zastosowanie tych uprawnień umożliwia administratorom bazy danych delegowanie odpowiedzialności za różne aspekty zarządzania bazą innym użytkownikom co jest szczególnie przydatne w dużych zespołach. Ważne jest również aby zawsze monitorować i regularnie audytować przydzielone uprawnienia aby zapewnić że użytkownicy posiadają tylko te uprawnienia które są niezbędne do wykonywania ich zadań co jest zgodne z zasadą najmniejszych uprawnień w bezpieczeństwie IT.
Pytanie 36

Jak można zaznaczyć komentarz w kodzie PHP?

A. /? … ?/
B. /* … */
C. <? … ?>
D. <!-- …. -->
Komentarze w kodzie PHP można umieszczać za pomocą znaków /* … */. Jest to standardowy sposób na dodawanie notatek, które są ignorowane przez interpreter PHP. Komentarze wieloliniowe są szczególnie przydatne w przypadku, gdy chcemy opisać większe fragmenty kodu lub wyłączyć sekcje kodu bez ich usuwania. Na przykład, możemy umieścić w komentarzach informacje o autorze, dacie powstania lub szczegóły dotyczące funkcjonalności danej funkcji. Dobrą praktyką jest również dokumentowanie ważnych informacji dotyczących zmiennych czy parametrów funkcji, co ułatwia przyszłą konserwację kodu. Warto pamiętać, że użycie komentarzy jest kluczowe w pracy zespołowej lub w projektach długoterminowych, gdzie zrozumienie kodu przez innych programistów może być kluczowe dla sukcesu projektu. Ponadto, stosowanie komentarzy zgodnie z dobrymi praktykami programowania zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego późniejsze modyfikacje oraz debugowanie.
Pytanie 37

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr { background-color: Pink; }
B. tr:active { background-color: Pink; }
C. td, th { background-color: Pink; }
D. tr:hover { background-color: Pink; }
Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.
Pytanie 38

Aby w tabeli praca, tworzonej w języku SQL, dodać do kolumny stawka warunek, który wymusza, aby przyjmowane były jedynie wartości dodatnie, a jednocześnie mniejsze niż 50, należy zastosować zapis

A. … stawka foat CHECK (stawka IN (0, 50.00))
B. … stawka foat CHECK (stawka BETWEEN 0 AND 50.00)
C. … stawka foat CHECK (stawka>0 OR stawka<50.00)
D. … stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)
Poprawna odpowiedź to zapis '… stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)', ponieważ warunek ten precyzyjnie określa, że wartość w kolumnie 'stawka' musi być większa od zera oraz mniejsza od 50, co oznacza, że akceptowane będą tylko rzeczywiste wartości dodatnie mieszczące się w tym przedziale. Zastosowanie warunku CHECK jest kluczowym elementem w zapewnieniu integralności danych w bazach danych. Dzięki temu, przy wstawianiu lub aktualizacji danych w tabeli 'praca', system zablokuje wszelkie operacje, które nie spełniają tego kryterium, co z kolei zapobiega wprowadzaniu błędnych danych. W praktyce, stosowanie takich warunków w definicji kolumn w SQL jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych, które kładą nacisk na walidację danych już na poziomie schematu bazy. Przykładowo, jeżeli chcemy zapewnić, aby stawka wynagrodzenia pracowników nie przekraczała określonego limitu, stosowanie CHECK z warunkiem 'stawka<50.00' stanowi efektywny sposób na wymuszenie tej zasady. Tego rodzaju rozwiązania nie tylko poprawiają jakość danych, ale również ułatwiają przyszłe analizy statystyczne oraz raportowanie.
Pytanie 39

Z przedstawionych tabel Artykuly i Autorzy należy wybrać jedynie nazwiska autorów i tytuły ich artykułów, które zostały ocenione na 5. Kwerenda wybierająca te dane ma postać

Ilustracja do pytania
A. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy, artykuly WHERE ocena == 5;
B. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id;
C. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id WHERE ocena = 5;
D. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = artykuly.id;
Gratulacje! Wybrałeś poprawne zapytanie SQL, które dokładnie odpowiada na postawione pytanie. Zapytanie 'SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id WHERE ocena = 5;' jest prawidłowe, bo łączy dwie tabele 'autorzy' i 'artykuly' za pomocą klucza obcego 'autorzy_id' w tabeli 'artykuly'. Dzięki temu uzyskujemy dostęp do nazwisk autorów i tytułów artykułów. Dodatkowo, część 'WHERE ocena = 5' filtruje wyniki tak, aby wyświetlane były tylko te rekordy, gdzie ocena wynosi 5. To jest kluczowy element, który pozwala nam skupić się tylko na tych danych, które są istotne dla pytania. W praktyce, tego typu zapytania pomagają nam w analizie wydajności autorów i jakości artykułów, co jest niezwykle ważne w branży wydawniczej.
Pytanie 40

Mamy tabelę firm, która zawiera takie kolumny jak: nazwa, adres, NIP, obrot (obrót w ostatnim miesiącu), rozliczenie, status. Wykonanie zapytania SQL SELECT spowoduje wyświetlenie

SELECT nazwa, NIP FROM firmy WHERE obrot < 4000;
A. tylko nazwę i numer NIP przedsiębiorstw, które w poprzednim miesiącu miały obrót wynoszący przynajmniej 4000 zł
B. wszystkie dane o firmach, które w ostatnim miesiącu miały obrót na poziomie co najmniej 4000 zł
C. tylko nazwę i numer NIP przedsiębiorstw, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł
D. wszystkie informacje o firmach, które w minionym miesiącu osiągnęły obrót poniżej 4000 zł
Prawidłowa odpowiedź odwołuje się do kwerendy SQL SELECT która wybiera jedynie kolumny nazwa oraz NIP z tabeli firmy pod warunkiem że kolumna obrot jest mniejsza niż 4000 Kwerenda ta jest przykład zastosowania filtracji danych w celu wyodrębnienia specyficznych informacji z bazy danych co jest kluczowe w analizie biznesowej Dzięki tej operacji można uzyskać listę firm które w ostatnim miesiącu osiągnęły niski obrót co może być istotne dla działów finansowych i marketingowych w celu identyfikacji klientów wymagających dodatkowego wsparcia Tego rodzaju selektywne przetwarzanie danych jest częścią codziennej pracy analityków danych oraz specjalistów od zarządzania relacjami z klientami W praktyce w infrastrukturze bazodanowej tego typu zapytania mogą być stosowane do generowania raportów okresowych lub alertów biznesowych Przy projektowaniu kwerend SQL ważne jest aby precyzyjnie określać które kolumny i wiersze danych są interesujące co nie tylko zwiększa efektywność zapytań ale także pozwala na lepsze zarządzanie zasobami serwera Dobra praktyka polega na optymalizacji zapytań w celu minimalizacji czasów odpowiedzi oraz obciążenia systemów bazodanowych co jest kluczowe dla utrzymania wydajności i niezawodności w dużych systemach informatycznych
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej