Przejdź do głównej treści
  1. Strona główna
  2. Wyniki egzaminu

Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie

  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Rozpoczęcie: 20 września 2026 20:40
  • Zakończenie: 20 września 2026 21:00 

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pewność odpowiedzi

Żadna odpowiedź nie została oznaczona jako strzał.

Przy następnym egzaminie zaznaczaj niepewne odpowiedzi - zobaczysz wtedy, ile wyniku bierze się z wiedzy, a ile ze szczęścia.

Twój wynik na tle innych

Twój wynik jest lepszy niż 34% podejść do kwalifikacji INF.04.

Porównanie z 23103 zakończonymi podejściami do tej kwalifikacji (dane zbiorcze, bez wyników indywidualnych).

Taki sam wynik jak poprzednio (67,5%).

Zachowaj ten wynik na koncie

Załóż darmowe konto albo zaloguj się - ten egzamin przypiszemy do Twojego konta, więc wrócisz do swoich błędów, będziesz śledzić postęp i dostaniesz powtórki dobrane do Twoich odpowiedzi.

Analiza przebiegu egzaminu - sprawdź jak rozwiązywałeś pytania Przebieg egzaminu

Analiza przebiegu egzaminu

Odtwarzaj przebieg egzaminu krok po kroku i ucz się na własnych błędach - kolejność rozwiązywania, czas nad każdym pytaniem, momenty zmiany odpowiedzi.

  • Suwak czasu - przeglądaj pytania w kolejności rozwiązywania.
  • Tryb nauki - poprawne odpowiedzi i wyjaśnienia.
  • Analiza czasu - ile czasu nad każdym pytaniem.
  • Monitoring focusu - momenty opuszczenia zakładki.

Pochwal się swoim wynikiem!

Szczegółowe wyniki

Pytanie 1

Jaki środek ochronny najlepiej chroni przed hałasem w biurze?

A. Panele akustyczne wygłuszająceTwoja odpowiedź
B. Lampy biurowe o niskim poziomie natężenia światła
C. Okna zamknięte
D. Mata antypoślizgowa
Poprawna odpowiedź. Wygłuszające panele akustyczne to jedno z najlepszych rozwiązań w celu ograniczenia hałasu w biurach i innych miejscach pracy. Panele te redukują odbicia dźwięku i zmniejszają natężenie hałasu, co przekłada się na poprawę koncentracji oraz zmniejszenie zmęczenia i stresu. W biurach typu open space panele akustyczne znacząco poprawiają komfort pracy, umożliwiając prowadzenie rozmów bez nadmiernego zakłócania pracy innych osób. Dodatkowo, wygłuszenie pomaga w ochronie zdrowia pracowników, redukując ryzyko utraty słuchu w miejscach, gdzie występuje wysoki poziom hałasu. Odpowiednie rozmieszczenie paneli pozwala także na lepsze zarządzanie akustyką całego pomieszczenia.

Pytanie 2

Jakie są kluczowe etapy resuscytacji krążeniowo-oddechowej?

A. 20 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 5 wdechami ratowniczymi
B. 10 uciśnięć klatki piersiowej bez wdechów
C. 30 wdechów ratowniczych bez uciśnięć
D. 30 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 2 wdechami ratowniczymiTwoja odpowiedź
Poprawna odpowiedź. 30 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 2 wdechami ratowniczymi to standardowy protokół resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) zgodny z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC). Uciśnięcia wykonywane są na głębokość około 5-6 cm w tempie 100-120 uciśnięć na minutę. Po 30 uciśnięciach wykonuje się 2 wdechy ratownicze, które powinny być wykonywane z odpowiednią siłą, aby unieść klatkę piersiową poszkodowanego. Taka sekwencja jest podstawą pierwszej pomocy i może uratować życie osoby, u której doszło do zatrzymania akcji serca. Resuscytację należy kontynuować do momentu przybycia służb ratunkowych lub odzyskania przytomności przez poszkodowanego.

Pytanie 3

Jakie znaczenie ma polimorfizm w programowaniu obiektowym?

A. Dzieli program na klasy oraz obiekty
B. Umożliwia jednej metodzie działać w różnorodny sposób w zależności od klasy, do której należyTwoja odpowiedź
C. Pozwala na tworzenie obiektów z wielu różnych klas równocześnie
D. Ogranicza dostęp do atrybutów klasy
Poprawna odpowiedź. Polimorfizm to zdolność obiektów do używania tej samej metody lub interfejsu, ale z różnymi implementacjami, w zależności od klasy obiektu. Dzięki polimorfizmowi można wywołać metodę `obiekt.wyswietl()`, która zachowuje się inaczej w klasie `Samochod` i inaczej w klasie `Motocykl`, mimo że nazwa metody pozostaje taka sama. Polimorfizm ułatwia rozbudowę aplikacji, ponieważ nowe klasy mogą być dodawane bez modyfikacji istniejącego kodu, co zwiększa elastyczność i rozszerzalność programu. Jest to jedna z najważniejszych zasad programowania obiektowego, obok dziedziczenia i hermetyzacji.

Pytanie 4

Jakie jest podstawowe zadanie konstruktora w klasie?

A. Inicjalizacja obiektu w momencie jego tworzeniaTwoja odpowiedź
B. Usuwanie instancji obiektów
C. Wprowadzenie nowej metody do już istniejącej klasy
D. Nadanie wartości polom obiektu po jego zniszczeniu
Poprawna odpowiedź. Konstruktor to specjalna metoda klasy, która jest automatycznie wywoływana podczas tworzenia nowego obiektu. Jego głównym zadaniem jest inicjalizacja pól obiektu oraz przygotowanie go do użytku. Konstruktor ma tę samą nazwę co klasa i nie zwraca żadnej wartości. Przykład w C++: `class Samochod { public: Samochod() { marka = "Nieznana"; } }`. W tym przypadku konstruktor ustawia domyślną wartość dla pola `marka`. Dzięki konstruktorom programista może automatycznie ustawić początkowe wartości, co zwiększa czytelność kodu i eliminuje potrzebę ręcznego przypisywania wartości każdemu nowemu obiektowi.

Pytanie 5

Jakie z wymienionych działań jest fundamentalne w modelu kaskadowym?

A. Zakończenie jednej fazy przed rozpoczęciem następnejTwoja odpowiedź
B. Iteracyjne wprowadzanie modyfikacji na każdym poziomie
C. Równoległe prowadzenie wielu etapów projektu
D. Przeprowadzanie testów systemu po zakończeniu każdej fazy
Poprawna odpowiedź. Kończenie jednej fazy przed rozpoczęciem kolejnej to kluczowa cecha modelu kaskadowego (Waterfall). W tym podejściu projekt jest realizowany etapami – analiza, projektowanie, implementacja, testowanie i wdrożenie – bez możliwości powrotu do poprzednich faz. Dzięki temu model Waterfall jest przejrzysty i łatwy do zarządzania, szczególnie w projektach o stabilnych wymaganiach. Jednak jego ograniczeniem jest brak elastyczności, co może prowadzić do problemów, jeśli wymagania zmienią się w trakcie trwania projektu.

Pytanie 6

W jakiej fazie cyklu życia projektu informatycznego następuje integracja oraz testowanie wszystkich modułów systemu?

A. Etap planowania
B. Etap implementacjiTwoja odpowiedź
C. Faza wdrożenia
D. Faza analizy
Poprawna odpowiedź. Faza implementacji to etap cyklu życia projektu informatycznego, w którym następuje integracja i testowanie wszystkich modułów systemu. Po zakończeniu fazy projektowania i programowania, elementy aplikacji są łączone w jeden spójny system. Integracja polega na połączeniu komponentów, co umożliwia sprawdzenie ich współpracy oraz poprawności przepływu danych. Następnie przeprowadzane są testy integracyjne i systemowe, których celem jest wykrycie błędów w interakcji między modułami. Proces ten jest niezbędny, aby zapewnić stabilność aplikacji przed wdrożeniem do środowiska produkcyjnego. Skuteczna integracja minimalizuje ryzyko awarii i zwiększa niezawodność systemu.

Pytanie 7

Które z wymienionych oznaczeń wskazuje na liniową złożoność algorytmu?

A. O(1)
B. O(log n)
C. O(n²)
D. O(n)Twoja odpowiedź
Poprawna odpowiedź. Złożoność O(n) oznacza liniową zależność czasu wykonania algorytmu od rozmiaru danych wejściowych. Oznacza to, że dla każdego dodatkowego elementu algorytm wykonuje jedną dodatkową operację. Algorytmy liniowe są jednymi z najczęściej stosowanych w praktyce, ponieważ oferują dobrą równowagę między szybkością a złożonością implementacji. Przykłady algorytmów o złożoności O(n) to przeszukiwanie liniowe (Linear Search), sumowanie elementów tablicy oraz niektóre algorytmy sortowania, takie jak Counting Sort dla określonych warunków. Liniowa złożoność czyni te algorytmy bardzo efektywnymi przy przetwarzaniu dużych zbiorów danych.

Pytanie 8

Które urządzenie komputerowe jest najbardziej odpowiednie do graficznego projektowania w aplikacjach CAD?

A. Serwer dysponujący dużą ilością pamięci RAMTwoja odpowiedź
B. Komputer stacjonarny z kartą graficzną NVIDIA QuadroPoprawna odpowiedź
C. Laptop z interfejsem dotykowym
D. Laptop z zintegrowanym układem graficznym
Niepoprawna odpowiedź. Niektóre z proponowanych rozwiązań nie są odpowiednie do pracy w programach CAD. Laptop z zintegrowaną kartą graficzną charakteryzuje się ograniczoną mocą obliczeniową i pamięcią wideo, co może prowadzić do problemów z wydajnością podczas pracy nad skomplikowanymi projektami graficznymi. Zintegrowane rozwiązania graficzne nie są w stanie przetwarzać wymagających obliczeń 3D, co jest kluczowe w projektowaniu CAD. Laptop z ekranem dotykowym, mimo że może oferować atrakcyjne funkcje interaktywne, nie zapewnia wymaganej mocy obliczeniowej ani wydajności graficznej. W przypadku programów CAD istotniejsze są parametry techniczne, a nie funkcjonalność dotykowa. Serwer z dużą ilością pamięci RAM, chociaż mógłby być użyteczny w kontekście obliczeń równoległych, nie jest odpowiednim rozwiązaniem dla indywidualnego użytkownika pracującego z programami graficznymi. Serwery są zazwyczaj zoptymalizowane do zadań obliczeniowych i nie są przeznaczone do pracy z interfejsem graficznym, co ogranicza ich użyteczność w codziennym projektowaniu CAD.

Pytanie 9

Która z wymienionych właściwości najlepiej charakteryzuje biblioteki dynamiczne?

A. Są ładowane podczas kompilacji
B. Są ładowane w trakcie działania aplikacjiTwoja odpowiedź
C. Zawierają kod źródłowy aplikacji
D. Są statycznie dołączane do pliku wykonywalnego
Poprawna odpowiedź. Biblioteki dynamiczne, znane też jako DLL w Windows czy SO w Unix/Linux, ładują się do pamięci, gdy program działa. To super, bo dzięki temu aplikacja nie marnuje zasobów, a jak zajdzie potrzeba, to może z nich korzystać. Można też aktualizować te biblioteki bez potrzeby rekompilacji całego programu – to duża wygoda. Dzięki dynamicznemu ładowaniu kod może być współdzielony przez różne aplikacje, a to zmniejsza rozmiar plików i sprawia, że łatwiej się tym wszystkim zarządza.

Pytanie 10

Jakie jest podstawowe środowisko do tworzenia aplikacji desktopowych przy użyciu języka C#?

A. EclipseTwoja odpowiedź
B. NetBeans
C. PyCharm
D. MS Visual StudioPoprawna odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. NetBeans, Eclipse i PyCharm to środowiska programistyczne, które, choć popularne w swoich dziedzinach, nie są zoptymalizowane do programowania aplikacji desktopowych w języku C#. NetBeans jest głównie używany do rozwijania aplikacji w języku Java, co czyni go niewłaściwym wyborem dla programistów C#. Eclipse również jest skoncentrowane na programowaniu w Javie, ale oferuje wsparcie dla wielu innych języków dzięki różnym wtyczkom. Nie jest jednak dostosowane do pełnego wykorzystania możliwości platformy .NET, co ogranicza jego funkcjonalność w kontekście aplikacji desktopowych w C#. PyCharm, z kolei, jest IDE stworzonym z myślą o języku Python i nie zapewnia natywnego wsparcia dla C#. Choć można w nim rozwijać różne aplikacje, nie jest on optymalnym środowiskiem do tworzenia aplikacji desktopowych z użyciem C#. Każde z tych narzędzi może być użyteczne w swoim kontekście, ale żadne z nich nie może konkurować z MS Visual Studio, które oferuje wszechstronną i dedykowaną obsługę dla programowania w C#, a także pełną integrację z ekosystemem Microsoftu.

Pytanie 11

Który z języków programowania jest powszechnie wykorzystywany do tworzenia aplikacji na komputery stacjonarne?

A. PHP
B. C++Twoja odpowiedź
C. JavaScript
D. HTML
Poprawna odpowiedź. C++ jest jednym z najczęściej wykorzystywanych języków programowania do tworzenia aplikacji desktopowych. Jego wysoka wydajność, niskopoziomowy dostęp do pamięci i możliwość zarządzania zasobami sprawiają, że jest idealnym wyborem do tworzenia aplikacji wymagających dużej mocy obliczeniowej, takich jak gry, oprogramowanie do obróbki grafiki czy aplikacje systemowe. Frameworki takie jak Qt i biblioteki standardowe C++ (STL) umożliwiają budowanie zarówno prostych, jak i zaawansowanych aplikacji z bogatym interfejsem użytkownika. C++ jest wykorzystywany na szeroką skalę w przemyśle, co czyni go jednym z kluczowych języków w ekosystemie programistycznym.

Pytanie 12

Na równoważnych pod względem funkcjonalnym listingach fragmentów aplikacji Angular oraz React.js utworzono listę punktowaną, która zawiera:

Definicja typu:

books = ["Harry Potter", "Hobbit", "Władca pierścieni"];

Kod Angular:
<ul>
    <li *ngFor = "let book of books"> {{book}} </li>
</ul>

Kod React.js:
<ul>
    {this.books.map(book => <li key={book}> book </li>)}
</ul>
A. Tyle elementów, ile znajduje się w tablicy books; w każdym punkcie listy widnieje element o treści {book}.
B. Wyłącznie jeden element o treści Harry Potter, Hobbit, Władca pierścieni.
C. Taką liczbę elementów, ile znajduje się w tablicy books; w każdym punkcie listy umieszczony jest jeden element tablicy.Twoja odpowiedź
D. Jedynie jeden element o treści Harry Potter.
Poprawna odpowiedź. Dokładnie tak właśnie działa iteracja po tablicy w Angularze i React.js. Zarówno Angularowy *ngFor, jak i funkcja map() w Reactcie to narzędzia do dynamicznego generowania elementów listy na podstawie danych z tablicy – w tym przypadku books. Każdy element tablicy tworzy osobny <li>, a więc liczba elementów na stronie zawsze odpowiada długości tablicy. To jest bardzo praktyczne, bo pozwala wyświetlać listy o dowolnej długości, zależnie od zawartości danych, bez przepisywania kodu – wystarczy zmienić dane źródłowe. W Angularze taki sposób budowania widoków jest zgodny z podejściem deklaratywnym – opisujesz, co ma się pojawić, a nie jak dokładnie to zrobić krok po kroku. React „mapuje” dane na elementy JSX, przy okazji warto pamiętać o kluczach (key), bo to pomaga w optymalizacji pracy wirtualnego DOM-u. Takie podejście to dzisiaj absolutny standard w branży – ułatwia utrzymanie kodu, testy i reużywalność komponentów. Moim zdaniem, kiedy raz się to opanuje, ciężko wyobrazić sobie inne podejście do budowy dynamicznych interfejsów. Zauważ, że każdy <li> wyświetla dokładny tekst z tablicy, a nie jakieś szablony czy placeholdery – to bardzo czytelne i naturalne dla użytkownika. W realnych projektach często tak renderuje się np. listy produktów, komentarzy czy zadań do wykonania. Dodatkowo, jeśli zmodyfikujesz tablicę, to widok automatycznie się odświeży – nie musisz ręcznie aktualizować DOM. To ogromne ułatwienie i podstawa nowoczesnego frontendu.

Pytanie 13

Podejście obiektowe w rozwiązywaniu problemów obejmuje między innymi:

A. pola, metody, rekurencję oraz kwerendyTwoja odpowiedź
B. klasy, obiekty oraz hermetyzacjęPoprawna odpowiedź
C. wyzwalacze i polimorfizm
D. zmienne, procedury oraz funkcje
Niepoprawna odpowiedź. Wielu początkujących programistów często myli typowe konstrukcje znane z innych paradygmatów programowania z kluczowymi elementami podejścia obiektowego. W odpowiedziach pojawiły się takie pojęcia jak pola, metody, rekurencja czy kwerendy – wszystkie one są jak najbardziej spotykane w programowaniu, jednak nie są one zarezerwowane wyłącznie dla OOP. Na przykład pola i metody występują też w programowaniu strukturalnym, a rekurencja jest po prostu techniką algorytmiczną, wykorzystywaną niezależnie od stylu programowania. Kwerendy natomiast pojawiają się głównie w kontekście baz danych i nie należą do kanonu OOP. Wyzwalacze również są charakterystyczne raczej dla baz danych niż dla podejścia obiektowego. Polimorfizm to jedna z zasad OOP, ale występuje obok klas, obiektów i hermetyzacji, nie zamiast nich. Odpowiedzi typu zmienne, funkcje oraz procedury są bardziej domeną tradycyjnego programowania proceduralnego, np. w języku C czy Pascal. Bardzo łatwo pomylić się, bo te wszystkie 'cegiełki' spotyka się w różnych językach, ale tylko klasy, obiekty i hermetyzacja tworzą fundament programowania obiektowego. Programista, który nie odróżnia tych paradygmatów, może mieć potem problem z projektowaniem elastycznych i skalowalnych systemów – z mojego doświadczenia wynika, że takie pomyłki prowadzą do niepotrzebnych komplikacji w kodzie i utrudniają wdrażanie dobrych praktyk branżowych. OOP wymusza inne myślenie o problemie: nie skupiamy się na krokach algorytmu (jak w programowaniu proceduralnym), tylko na modelowaniu obiektów, które mają swoje stany i zachowania. Branżowe standardy, takie jak GRASP czy wzorce projektowe GoF, podkreślają, że tylko konsekwentne stosowanie klas, obiektów oraz hermetyzacji pozwala w pełni wykorzystać zalety tego podejścia.

Pytanie 14

Jaka będzie zawartość zmiennej filteredItems po wykonaniu poniższego kodu?

const items = [
  { id: 1, name: 'phone', price: 500 },
  { id: 2, name: 'laptop', price: 1000 },
  { id: 3, name: 'tablet', price: 750 }
];

const filteredItems = items.filter(item => item.price > 600)
                          .map(item => item.name);
A. ['laptop', 'tablet']Poprawna odpowiedź
B. [{id: 2, name: 'laptop', price: 1000}, {id: 3, name: 'tablet', price: 750}]Twoja odpowiedź
C. ['laptop', 'tablet', 'phone']
D. ['phone']
Niepoprawna odpowiedź. W kontekście analizy błędnych odpowiedzi, istotne jest, aby zrozumieć, jak działają metody filter oraz map, które są kluczowe w tym przykładzie. Gdybyśmy zajęli się odpowiedzią, która wskazuje na to, że filteredItems to ['phone'], to błędne jest założenie, że 'phone' spełnia warunek price > 600. W rzeczywistości jego cena wynosi 500, co nie kwalifikuje go do dołączenia do wynikowej tablicy. Kolejna odpowiedź sugerująca, że filteredItems to [{id: 2, name: 'laptop', price: 1000}, {id: 3, name: 'tablet', price: 750}] nie uwzględnia, że metoda map zmienia obiekty na ich nazwy, a nie zwraca pełnych obiektów. To pokazuje nieporozumienie dotyczące łańcuchowego wywołania metod w JavaScript. Ostatnia opcja, która sugeruje, że do filteredItems dołączy się również 'phone', wynika z błędnego zrozumienia zasadności filtracji oraz pierwszeństwa warunków w metodach. Aby skutecznie korzystać z takich metod, ważne jest, aby dobrze zrozumieć ich działanie oraz potrafić analizować dane według zadanych kryteriów. W praktyce, często używa się takich metod w aplikacjach webowych do przetwarzania i wyświetlania zestawów danych, co czyni umiejętność ich zastosowania niezwykle istotną.

Pytanie 15

Jakie jest główne zadanie debuggera w środowisku programowania?

A. Tworzenie kodu źródłowego
B. Kompilowanie kodu źródłowegoTwoja odpowiedź
C. Generowanie plików wykonywalnych
D. Analiza i usuwanie błędów w kodziePoprawna odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Pisanie kodu źródłowego jest podstawową funkcją edytora kodu, a nie debuggera. Tworzenie plików wykonywalnych odbywa się za pomocą kompilatora, a nie debuggera. Kompilowanie kodu to proces tłumaczenia kodu źródłowego na język maszynowy i również nie jest funkcją debuggera, choć debugger może współpracować z kompilatorem w trakcie analizy błędów. Pominięcie debuggera w procesie tworzenia aplikacji mogłoby prowadzić do błędów w finalnym produkcie, dlatego jego rola jest kluczowa na etapie testowania i optymalizacji kodu.

Pytanie 16

Kod przedstawiony w języku XML/XAML określa:

<Switch
    android:id = "@+id/switch1"
    android:layout_width = "wrap_content"
    android:layout_height = "wrap_content"
    android:background = "#00ffff"
    android:text = "Switch"
    tools:layout_editor_absoluteX = "176dp"
    tools:layout_editor_absoluteY = "389dp" />
A. stepper
B. listę rozwijaną
C. przełącznikTwoja odpowiedź
D. suwak
Poprawna odpowiedź. Kod przedstawiony w pytaniu to klasyczny przykład wykorzystania komponentu Switch w Androidzie. Switch, jak sama nazwa wskazuje, służy do przełączania między dwoma stanami — najczęściej włącz/wyłącz, aktywne/nieaktywne. Z punktu widzenia interfejsów mobilnych, przełącznik bardzo często znajduje zastosowanie w ustawieniach aplikacji, np. do szybkiego włączania trybu ciemnego, aktywacji powiadomień czy zezwalania na lokalizację. Ten konkretny xml zawiera podstawowe atrybuty, jak android:id, layout_width, layout_height oraz background, czyli kolor tła, co od razu sugeruje, że nie jest to np. dropdown czy suwak. Co ciekawe, Switch różni się od CheckBoxa tym, że wizualnie lepiej komunikuje zmianę trybu (przesuwający się znacznik), co moim zdaniem zwiększa użyteczność, szczególnie jeśli użytkownik ma szybko zrozumieć, co ustawia. Standardy Material Design wręcz zalecają stosowanie Switch do kontrolowania pojedynczych ustawień, bo jest to bardziej czytelne niż inne widgety. Warto pamiętać, że Switch ma różne warianty i można go rozbudować o obsługę zdarzeń onCheckedChangeListener w kodzie Java albo Kotlin, przez co staje się bardzo elastyczny. Odpowiedź przełącznik jest więc zgodna ze wszystkimi cechami tej kontrolki i jej zastosowaniami w praktyce.

Pytanie 17

Rozpoczęcie tworzenia procedury składowej o nazwie dodajUsera w MS SQL wymaga użycia poleceń

A. add procedure dodajUsera
B. add dodajUsera procedure
C. create dodajUsera procedure
D. create procedure dodajUseraTwoja odpowiedź
Poprawna odpowiedź. Polecenie 'create procedure dodajUsera' to właśnie ten sposób, w jaki w Microsoft SQL Server deklaruje się początek nowej procedury składowanej. Wynika to bezpośrednio ze składni T-SQL, gdzie słowo 'create' inicjuje tworzenie nowego obiektu w bazie danych, a 'procedure' określa typ obiektu – procedurę składowaną. Dalej podaje się nazwę, tu akurat 'dodajUsera'. Moim zdaniem, to jedno z podstawowych, ale i najważniejszych poleceń dla każdego, kto chce serio pracować z SQL Serverem, bo bez zrozumienia tej składni bardzo szybko można się pogubić nawet przy prostych operacjach. T-SQL od lat nie zmienia tej konwencji i to jest bardzo wygodne – można śmiało korzystać z tutoriali czy dokumentacji sprzed kilku wersji serwera, bo tu akurat niewiele się zmienia. Przykład praktyczny: gdybyś chciał dodać prostą procedurę, która wstawia użytkownika do tabeli, zacząłbyś właśnie tak: 'create procedure dodajUsera AS BEGIN --tutaj kod END'. Warto wiedzieć, że dobrym zwyczajem jest zawsze nazywać procedury zgodnie z tym, co robią, a nie jakoś przypadkowo, i też często dodawać prefix, np. 'usp_' (od 'user stored procedure'), żeby potem łatwo było je odróżnić od funkcji czy triggerów. Przy dużym projekcie pozwala to zachować porządek. No i nie można zapominać o wersjonowaniu takich procedur – w firmach często stosuje się repozytoria kodu SQL. Generalnie, w środowisku produkcyjnym, każda nowa procedura powinna zaczynać się właśnie od 'create procedure', bez żadnych skrótów czy zamienników.

Pytanie 18

Jakiego kwalifikatora powinno się użyć dla metody, aby umożliwić do niej dostęp jedynie z wnętrza tej klasy oraz klas dziedziczących, a także, by metoda ta nie była dostępna w żadnej funkcji?

A. reinterpret_cast
B. private
C. public
D. protectedTwoja odpowiedź
Poprawna odpowiedź. Słowo kluczowe protected to w programowaniu obiektowym zdecydowanie ciekawa sprawa – i, szczerze mówiąc, bardzo przydatne narzędzie, jeśli chodzi o kontrolę dostępu do metod i pól w klasach. Wybierając protected, dajesz znać kompilatorowi, że dana metoda ma być dostępna tylko wewnątrz tej klasy i przez klasy pochodne, czyli dziedziczące. To oznacza, że kod spoza tej hierarchii (na przykład zwykłe funkcje czy metody innych klas) nie będzie mógł się do niej „dobrać”, nawet jeśli bardzo by chciał. W praktyce często korzysta się z protected, gdy projektujesz klasy bazowe i chcesz, żeby pewne operacje były do dyspozycji tylko dla klas dziedziczących, ale już nie dla całego świata. Przykładowo, możesz mieć klasę Figure i w niej metodę protected calculateArea(), którą nadpisują konkretne figury, ale nie chcesz, żeby ktoś poza tym drzewem dziedziczenia się do niej odwołał. To podejście daje większą elastyczność niż private (bo pozwala na dostęp potomkom), ale jednocześnie lepszą kontrolę niż public. Moim zdaniem, stosowanie protected to bardzo dobra praktyka, gdy wiesz, że chcesz zabezpieczyć metody, ale nie chcesz ich zupełnie „zamykać” tylko dla pojedynczej klasy. Warto też pamiętać, że to rozwiązanie promuje tzw. hermetyzację – czyli jedną z kluczowych zasad OOP, co jest mocno doceniane w profesjonalnych projektach.

Pytanie 19

Który element HTML5 służy do osadzania wideo na stronie?

A. &lt;player&gt;
B. &lt;movie&gt;
C. &lt;media&gt;
D. &lt;video&gt;Twoja odpowiedź
Poprawna odpowiedź. Element HTML5 &lt;video&gt; jest standardowym tagiem służącym do osadzania wideo na stronach internetowych. Umożliwia on integrację multimediów w sposób, który jest zgodny z aktualnymi standardami sieciowymi. W porównaniu do starszych metod, które wymagały użycia zewnętrznych wtyczek, takich jak Flash, &lt;video&gt; pozwala na bezproblemowe odtwarzanie wideo w przeglądarkach nowej generacji, co zwiększa bezpieczeństwo i wydajność. Element ten oferuje wiele atrybutów, takich jak controls, autoplay, loop, preload, oraz width i height, które pozwalają na dostosowanie odtwarzacza do potrzeb użytkownika. Na przykład, używając atrybutu controls, można dodać przyciski odtwarzania, zatrzymywania lub regulacji głośności, co poprawia interaktywność i użyteczność. Dodatkowo, aby zapewnić dostępność treści wideo, warto stosować atrybuty takie jak &lt;track&gt;, który umożliwia dodawanie napisów, co jest szczególnie ważne dla osób z niepełnosprawnościami słuchowymi. Używanie &lt;video&gt; w projektach webowych to najlepsza praktyka, która wspiera rozwój dostępnych i przyjaznych dla użytkownika doświadczeń wizualnych.

Pytanie 20

Cytat zaprezentowany powyżej dotyczy metodyki RAD. Co oznacza ten skrót w języku polskim?

... (RAD) .... is a general term for adaptive software development approaches, and the name for James Martin's method of rapid development. In general, RAD approaches to software development put less emphasis on planning and more emphasis on an adaptive process. Prototypes are often used in addition to or sometimes even instead of design specifications.
Źródło: https://en.wikipedia.org/wiki Dostęp: 25.03.2021
A. szybki rozwój aplikacjiPoprawna odpowiedź
B. zintegrowane środowisko deweloperskie
C. środowisko do tworzenia aplikacji
D. środowisko błyskawicznego programowaniaTwoja odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Wybór niepoprawnych odpowiedzi wynika z nieporozumienia dotyczącego znaczenia skrótu RAD. Pierwsza błędna odpowiedź środowisko rozwijania aplikacji nie odpowiada sednu metodyki RAD ponieważ odnosi się bardziej do ogólnego pojęcia platformy lub środowiska gdzie aplikacje są tworzone a nie do szybkiego procesu rozwoju. Nie oddaje to istoty metodyki która skupia się na skróceniu czasu cyklu życia aplikacji poprzez szybkie prototypowanie i wprowadzenie iteracyjnych zmian. Następnie środowisko szybkiego programowania również jest mylące ponieważ sugeruje zastosowanie narzędzi lub technologii które jedynie wspierają szybkie pisanie kodu a nie całego procesu projektowania testowania i wprowadzania do użytkowania. Zintegrowane środowisko programistyczne to termin odnoszący się do oprogramowania takiego jak IDE które oferuje narzędzia wspierające programistów w pisaniu testowaniu i debugowaniu kodu ale nie jest bezpośrednio związane z filozofią i technikami RAD. Typowym błędem myślowym jest skupienie się na pojedynczych etapach rozwoju oprogramowania a nie na całym procesie który metoda RAD opisuje jako całość łączącą szybkie tworzenie prototypów elastyczność i intensywną współpracę z klientem. Ważne jest zrozumienie że RAD to podejście systemowe mające na celu przyspieszenie dostarczania wartości klientom co nie jest osiągane przez samo szybkie kodowanie czy używanie zintegrowanych narzędzi programistycznych ale przez całościowe podejście do procesu tworzenia oprogramowania

Pytanie 21

Kod w bibliotece React.js oraz w frameworku Angular, który został zaprezentowany, ma na celu wyświetlenie

Fragment kodu React.js:
state = {    zm1: 0   };
hanleEv = () => {
    this.setState({zm1: this.state.zm1 + 1});
}
render() {
    return (<div>
        <span>{this.state.zm1}</span>
        <button onClick={this.handleEv}>BTN_1</button>
    </div>);
}
Fragment kodu Angular:
@Component({
    selector: 'sel1',
    template: `<span>{{ zm1 }}</span>
              <button (click)="onBtnCilcked()">BTN_1</button>`
})
export class Licznik1Component {
    zm1 = 0;
    onBtnCilcked() { this.zm1++; }
}
A. tylko napisu BTN_1
B. wartości 0 po naciśnięciu przycisku
C. wyłącznie przycisku oraz obsłużenie zdarzenia click, które ono generujeTwoja odpowiedź
D. liczby kliknięć przyciskuPoprawna odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Wydaje się, że łatwo tu popaść w uproszczenia lub ulec pierwszemu wrażeniu na temat działania tego kodu, zwłaszcza jeśli nie patrzy się na całą strukturę zarówno w React, jak i Angularze. Sam przycisk z napisem BTN_1 faktycznie występuje, ale nie to jest sednem – komponenty nie ograniczają się tylko do wyświetlania przycisku. Ich główną rolą jest obsługa interakcji: kliknięcie nie tylko wywołuje zdarzenie, lecz przede wszystkim modyfikuje stan licznika i od razu aktualizuje widok. Sądząc, że program ma wyświetlać „tylko napis” lub „tylko przycisk i obsługę click”, pomija się istotę działania frameworków: dynamiczną prezentację danych w odpowiedzi na działania użytkownika. Pojawia się też czasem mylne założenie, że widok pokazuje wartość 0 po kliknięciu – to nieprawda, bo oba fragmenty kodu startują z wartością 0, ale po kliknięciu ta wartość jest zwiększana i od razu pokazuje nową liczbę kliknięć. To bardzo typowy błąd, wynikający z niezrozumienia jak aktualizowany jest stan komponentu i jak natychmiast to wpływa na renderowanie widoku. Trzeba jeszcze pamiętać, że samo „obsłużenie zdarzenia click” jest tylko częścią procesu – pełna funkcjonalność polega na wyświetleniu aktualnej liczby kliknięć, czyli dynamicznej reakcji na akcje użytkownika. Dlatego w branży kładzie się nacisk na powiązanie warstwy widoku z logiką biznesową poprzez stan komponentu – to jest podstawa nowoczesnych aplikacji. Zakładając, że chodzi tylko o statyczny element lub samo zdarzenie, zupełnie pomija się sedno tego typu zadań, gdzie właśnie dynamiczna aktualizacja UI po akcji użytkownika jest kluczowa. Takie błędne założenia często biorą się z pobieżnego czytania kodu lub nieznajomości mechanizmów reaktywności i data bindingu, które są fundamentem zarówno Reacta, jak i Angulara.

Pytanie 22

Co to jest wskaźnik w języku C?

A. Typ danych do zapisywania tekstów
B. Zmienna przechowująca wartość logiczną
C. Zmienna przechowująca adres pamięciTwoja odpowiedź
D. Funkcja do dynamicznej alokacji pamięci
Poprawna odpowiedź. Wskaźnik w języku C to zmienna przechowująca adres pamięci innej zmiennej. Umożliwia bezpośrednią manipulację pamięcią, co czyni wskaźniki niezwykle potężnym narzędziem w programowaniu niskopoziomowym. Dzięki wskaźnikom można dynamicznie alokować pamięć, przekazywać duże struktury danych do funkcji bez ich kopiowania oraz implementować struktury danych, takie jak listy, drzewa czy grafy. Wskaźniki umożliwiają także iterowanie po tablicach i efektywne zarządzanie zasobami systemowymi, co czyni je kluczowym elementem w programowaniu systemowym.

Pytanie 23

Co oznacza operator '===' w JavaScript?

A. Porównanie wartości i typówTwoja odpowiedź
B. Porównanie wartości
C. Przypisanie wartości
D. Konkatenacja stringów
Poprawna odpowiedź. Operator '===' w JavaScript jest używany do porównania wartości oraz ich typów. To znaczy, że aby dwa elementy uznano za równe, muszą mieć zarówno tę samą wartość, jak i ten sam typ. Przykładowo, porównanie liczby 5 i stringa '5' zwróci false, ponieważ różnią się typem. Używanie '===' jest zalecane w dobrych praktykach programistycznych, ponieważ eliminuje niejednoznaczności związane z równością luźną (operator '=='), która może prowadzić do nieprzewidywalnych wyników. Na przykład, '5' == 5 zwróci true, co może być mylące. Dlatego w sytuacjach, gdzie zależy nam na ścisłym porównaniu, powinno się zawsze stosować '===' dla jasności kodu i uniknięcia błędów. W kontekście profesjonalnego programowania, korzystanie z '===' zapewnia lepszą kontrolę typów danych, co jest kluczowe w większych projektach, gdzie błędy typów mogą prowadzić do poważnych problemów z debugowaniem i utrzymywaniem kodu.

Pytanie 24

Co to jest debouncing w JavaScript?

A. Metoda usuwania zduplikowanych zdarzeń w kodzie
B. Proces optymalizacji kodu JavaScript podczas kompilacji
C. Technika ograniczająca częstotliwość wywoływania funkcji poprzez opóźnienie jej wykonaniaTwoja odpowiedź
D. Mechanizm zarządzania pamięcią dla zmiennych globalnych
Poprawna odpowiedź. Debouncing to technika programistyczna stosowana w JavaScript, która ma na celu ograniczenie częstotliwości wywoływania funkcji poprzez wprowadzenie opóźnienia w jej wykonaniu. Zazwyczaj jest wykorzystywana w kontekście zdarzeń, takich jak przewijanie, zmiana rozmiaru okna czy wprowadzanie danych do formularzy. Przykładowo, przy użyciu debouncingu w funkcji, która wykonuje zapytanie do serwera podczas pisania w polu tekstowym, można ustawić opóźnienie, które uniemożliwi wielokrotne wywołanie funkcji przed upływem określonego czasu. Taki zabieg pozwala na zredukowanie liczby niepotrzebnych zapytań, co z kolei zmniejsza obciążenie serwera i poprawia wydajność aplikacji. W praktyce implementacja debouncingu często korzysta z techniki setTimeout, gdzie po każdym wywołaniu funkcji z resetowaniem timera czeka się na ostatnie wywołanie przed wykonaniem funkcji. Dobrym przykładem jest sytuacja, gdy użytkownik wpisuje tekst w polu wyszukiwania: zamiast wysyłać zapytanie za każdym razem, gdy zmienia się jego zawartość, można ustawić debouncing na 300 milisekund, co pozwala na wysłanie zapytania tylko po zakończeniu pisania, gdy użytkownik przestaje wprowadzać dane.

Pytanie 25

Jakie narzędzie umożliwia testowanie API w aplikacjach internetowych?

A. Microsoft Excel
B. PostmanTwoja odpowiedź
C. Blender
D. Node.js
Poprawna odpowiedź. Postman to jedno z najczęściej wykorzystywanych narzędzi do testowania API aplikacji webowych. Umożliwia wysyłanie żądań HTTP, testowanie endpointów oraz monitorowanie odpowiedzi serwera. Dzięki Postmanowi programiści mogą w łatwy sposób analizować dane przesyłane między frontendem a backendem, co jest kluczowe w trakcie budowania nowoczesnych aplikacji opartych na architekturze REST lub GraphQL. Narzędzie oferuje możliwość automatyzacji testów, co przyspiesza proces wykrywania błędów i zwiększa jakość dostarczanych aplikacji. Postman pozwala także na tworzenie skryptów pre-request i testowych, umożliwiając weryfikację poprawności danych oraz sprawdzanie integralności aplikacji na różnych etapach jej rozwoju.

Pytanie 26

Która z poniższych metod najlepiej nadaje się do wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego?

A. Lista kroków
B. Schemat blokowy
C. Drzewo decyzyjneTwoja odpowiedź
D. Pseudokod
Poprawna odpowiedź. Drzewo decyzyjne najlepiej pasuje do wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego, bo pokazuje wybory, warunki i możliwe konsekwencje w formie rozgałęzień. W praktyce wygląda to tak: zaczynamy od jednego pytania lub stanu początkowego, a potem przechodzimy gałęziami typu tak/nie, większe/mniejsze, spełnia warunek/nie spełnia warunku. Dzięki temu łatwo zobaczyć, jak jedna decyzja prowadzi do następnej. Moim zdaniem to jedna z najbardziej czytelnych form, gdy trzeba wyjaśnić logikę biznesową osobie technicznej i nietechnicznej jednocześnie. Przykład: system może decydować, czy klient dostanie rabat. Jeśli wartość koszyka > 500 zł, sprawdzamy, czy klient ma konto premium. Jeśli tak, rabat wynosi 15%, jeśli nie, 5%. Taki układ na drzewie jest dużo bardziej przejrzysty niż sam opis tekstowy. W dobrych praktykach analizy systemowej drzewa decyzyjne stosuje się do modelowania reguł biznesowych, klasyfikacji przypadków, projektowania formularzy, a nawet w uczeniu maszynowym jako model interpretowalny. Schemat blokowy też pokazuje przepływ, ale drzewo decyzyjne mocniej skupia się właśnie na wariantach wyboru i konsekwencjach decyzji.

Pytanie 27

Diagramem, który służy do śledzenia realizacji zadań przez członków zespołu projektowego, może być

A. Venna
B. związków encji
C. aktywnosci UMLTwoja odpowiedź
D. GanttaPoprawna odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Wydaje się, że niektóre z tych diagramów brzmią technicznie znajomo, ale niestety nie są właściwym wyborem, jeśli chodzi o monitorowanie realizacji zadań przez członków zespołu projektowego. Diagram Venna, choć rzeczywiście przydatny do ukazywania części wspólnych i relacji między zbiorami, raczej nie nadaje się do śledzenia postępu prac czy rozkładu zadań w projekcie. To narzędzie typowo matematyczne, można go spotkać w analizie danych czy prezentowaniu wspólnych cech, ale nie w harmonogramowaniu projektów. Diagram związków encji kojarzy się mocno z bazami danych, bo służy do wizualizacji relacji między encjami w systemach informatycznych. Tego typu diagramy są świetne przy projektowaniu struktur danych, ale zupełnie nie pokazują kto, kiedy i co ma zrobić – czyli nie odpowiadają na potrzeby zarządzania zespołem projektowym. Z kolei diagram aktywności UML, używany do opisu przepływu pracy czy procesów w systemach informatycznych, pozwala zobrazować, jak dane czynności następują po sobie i jakie warunki muszą być spełnione, by przejść do kolejnych etapów. To jednak nadal nie jest narzędzie, które pozwala na efektywne śledzenie postępu zadań przypisanych konkretnym osobom oraz zarządzanie realizacją elementów projektu w czasie. Częstym błędem jest mylenie narzędzi do modelowania procesów z narzędziami do zarządzania projektem – to, że diagram coś dobrze pokazuje, nie znaczy jeszcze, że jest uniwersalny. Moim zdaniem kluczem jest tu rozumienie, że w zarządzaniu projektami liczy się nie tylko wizualizacja procesu, ale też kontrola czasu, odpowiedzialności i zależności między zadaniami, co właśnie zapewnia dobrze zrobiony diagram Gantta.

Pytanie 28

Który z wymienionych elementów stanowi przykład złożonego typu danych?

A. int
B. structTwoja odpowiedź
C. char
D. bool
Poprawna odpowiedź. Typ 'struct' w C++ to super sprawa, bo pozwala na trzymanie różnych danych pod jedną nazwą. Dzięki temu można łatwo zorganizować zmienne, które różnią się typami. Wyobraź sobie, że możesz stworzyć strukturę, która będzie reprezentować na przykład samochód z jego marką, rocznikiem i ceną. To naprawdę ułatwia pracę z danymi! Każde pole w strukturze może mieć inny typ, co czyni 'struct' bardzo uniwersalnym narzędziem do modelowania różnych obiektów, jak ludzie czy produkty. W zasadzie, to takie logiczne pudełko, do którego wrzucasz różne informacje i masz do nich szybki dostęp.

Pytanie 29

Która z wymienionych bibliotek stanowi element standardowego zestawu narzędzi programistycznych w Pythonie?

A. <stdio.h>
B. <math.h>
C. sysTwoja odpowiedź
D. vector
Poprawna odpowiedź. Biblioteka `sys` w Pythonie jest częścią standardowego środowiska programistycznego i dostarcza narzędzi do interakcji z systemem operacyjnym. Umożliwia między innymi dostęp do argumentów wiersza poleceń, zarządzanie ścieżkami modułów, jak również zakończenie działania programu za pomocą `sys.exit()`. Dzięki `sys` programista ma kontrolę nad podstawowymi funkcjami systemowymi, co czyni tę bibliotekę kluczową w wielu aplikacjach i skryptach automatyzujących.

Pytanie 30

Jakie z wymienionych narzędzi pozwala na jednoczesne korzystanie z systemów BIN, DEC i HEX?

A. Przeglądarka grafów
B. GIMPTwoja odpowiedź
C. Kalkulator systemowyPoprawna odpowiedź
D. Microsoft Word
Niepoprawna odpowiedź. Microsoft Word to edytor tekstu, który głównie służy do tworzenia, edytowania i formatowania dokumentów. Nie jest on zaprojektowany do pracy z systemami liczbowymi, a jego funkcjonalności koncentrują się na przetwarzaniu tekstu, co czyni go nieodpowiednim narzędziem do konwersji pomiędzy systemami BIN, DEC i HEX. Nie ma wbudowanych funkcji do matematyki binarnej ani konwersji systemów liczbowych, co ogranicza jego zastosowanie w kontekście obliczeń matematycznych. Z kolei GIMP jest programem graficznym używanym do edycji obrazów, który również nie ma funkcji związanych z systemami liczbowymi. Jego główną rolą jest praca z grafiką rastrową i nie oferuje dedykowanych narzędzi do konwersji wartości liczbowych, co sprawia, że nie może być wykorzystany do zadań wymagających pracy z różnymi systemami liczbowymi. Przeglądarka grafów, chociaż może być używana do wizualizacji danych i różnorodnych analiz, to jednak nie jest narzędziem do obliczeń matematycznych ani konwersji systemów liczbowych. Jej funkcjonalność skupia się na prezentacji informacji w postaci wizualnej, a nie na obliczeniach, co niewątpliwie czyni ją nieodpowiednią do zadań związanych z systemami BIN, DEC i HEX.

Pytanie 31

Programem służącym do monitorowania błędów oraz organizacji projektów jest:

A. JiraPoprawna odpowiedź
B. Bugzilla
C. Jasmine
D. GitTwoja odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Wiele osób myli pojęcia i narzędzia związane z zarządzaniem projektami oraz monitorowaniem błędów, co prowadzi do nieporozumień i błędnych wyborów w codziennej pracy. Git to system kontroli wersji, który służy głównie do zarządzania kodem źródłowym, śledzenia zmian i współpracy programistów. To narzędzie nie nadaje się do monitorowania błędów czy zarządzania projektami w ujęciu zadań, harmonogramów czy backlogów – chociaż można w nim np. dopisywać komentarze do commitów, to nie jest to jego główna rola. Bugzilla natomiast faktycznie umożliwia śledzenie błędów, ale jej funkcjonalności związane z zarządzaniem całymi projektami są dość ograniczone. Moim zdaniem to narzędzie trochę już przestarzałe, rzadziej obecnie używane, bo brakuje mu integracji ze współczesnymi procesami Agile czy automatyzacją typową dla większych platform. Jasmine z kolei to zupełnie inna kategoria – to framework do testów jednostkowych w JavaScript, używany do automatyzacji testów, ale nie do zarządzania zadaniami czy błędami. Często spotykam się z tym, że ktoś widząc znajomą nazwę narzędzia, przypisuje mu inne funkcje niż faktycznie posiada. W praktyce, profesjonalne prowadzenie projektu IT wymaga narzędzia, które pozwoli nie tylko śledzić błędy, ale też zarządzać backlogiem, przydzielać zadania, raportować postępy i integrować się z pozostałymi systemami zespołu programistycznego – te wszystkie cechy ma właśnie Jira. Dobór odpowiedniego narzędzia to nie tylko kwestia mody, ale przede wszystkim skuteczności i zgodności z dobrymi praktykami, jak np. Continuous Integration czy Agile. Warto zawsze najpierw dokładnie zrozumieć, do czego dane narzędzie służy, żeby nie tracić czasu na nieefektywne rozwiązania.

Pytanie 32

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
B. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją mainPoprawna odpowiedź
C. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
D. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli forTwoja odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Wielu początkujących programistów skupia się na szczegółach składniowych lub drobiazgach logicznych, kiedy pojawia się błąd kompilacji w C++. Jednak często przyczyną jest coś bardzo podstawowego, jak brak deklaracji funkcji przed jej użyciem. Jeśli chodzi o zapis warunku w instrukcji 'if', to kompilator nie zgłasza błędu, gdy używamy wyrażenia typu 'if (sprawdz(x))' – to całkowicie poprawna składnia, a dopisywanie '==true' jest redundantne i nie wnosi niczego nowego. Bardzo często widzę, że ktoś skupia się na tym, żeby warunek koniecznie porównywać do true, ale tak naprawdę to kwestia stylu, nie poprawności. Pozostawienie nawiasów klamrowych w pętli for jest oczywiście dobrą praktyką, ale ich brak nie zawsze generuje błąd kompilacji, jeśli pętla ma tylko jedną instrukcję. Kompilator C++ potrafi to rozpoznać i nie zgłasza błędu – sprowadza się to bardziej do czytelności i unikania błędów logicznych niż do samej poprawności kompilacji. Odpowiedź dotycząca deklarowania zmiennej 'sprawdz' to już nieporozumienie – 'sprawdz' to funkcja, a nie zmienna, więc nie deklarujemy jej w ten sposób. Ten błąd pokazuje, jak łatwo pomylić pojęcia w językach programowania, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynamy przygodę z kodowaniem. Główna zasada, którą warto tu zapamiętać, to: każda funkcja używana przed jej zdefiniowaniem musi być zadeklarowana – to właśnie tego brakuje w typowym przykładzie z pytania. Bez deklaracji kompilator nie wie, jaką sygnaturę ma funkcja, a to skutkuje błędem już na poziomie kompilacji. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobne rzeczy potrafią skutecznie utrudnić życie, dlatego warto czytać komunikaty kompilatora i znać podstawowe zasady działania języka C++.

Pytanie 33

Które z poniższych narzędzi służy do analizy wydajności stron internetowych?

A. Webpack
B. Postman
C. LighthouseTwoja odpowiedź
D. Docker
Poprawna odpowiedź. Lighthouse to narzędzie opracowane przez Google, które służy do audytowania wydajności stron internetowych. Jego głównym celem jest analiza jakości strony w kontekście szybkości ładowania, dostępności oraz SEO. Podczas audytu Lighthouse generuje szczegółowy raport, w którym przedstawione są różne metryki, takie jak czas do pierwszego renderowania, czas ładowania zasobów, a także ocena dostępności elementów strony. Narzędzie to doskonale wpisuje się w obecne standardy branżowe, zachęcając programistów do stosowania najlepszych praktyk. Przykładowo, wykorzystanie Lighthouse pozwala na identyfikację problemów, które mogą wpływać na doświadczenia użytkowników, takich jak zbyt duże obrazy, zbyt skomplikowane skrypty czy brak kompresji zasobów. Dzięki tym informacjom, deweloperzy mogą wprowadzać konkretne zmiany, które przyczynią się do poprawy wydajności strony, co jest kluczowe w kontekście SEO oraz satysfakcji użytkowników.

Pytanie 34

Co będzie wynikiem wykonania poniższego kodu w języku C#?

string text = "hello world";
var result = string.Join("", text.Split(' ').Select(s => char.ToUpper(s[0]) + s.Substring(1)));
Console.WriteLine(result);
A. HelloWorldTwoja odpowiedź
B. Hello World
C. HELLO WORLD
D. helloworld
Poprawna odpowiedź. Wynik działania przedstawionego kodu to 'HelloWorld'. Zrozumienie tego wyniku wymaga analizy poszczególnych elementów kodu. Na początku mamy zmienną tekstową 'text' z wartością 'hello world'. Następnie, tekst jest dzielony na fragmenty za pomocą metody 'Split', która rozdziela go na podstawie spacji. W efekcie otrzymujemy tablicę z dwoma elementami: 'hello' i 'world'. Następnie, za pomocą metody 'Select', każdy z tych fragmentów jest przetwarzany. Pierwszy znak każdego słowa jest konwertowany na wielką literę dzięki 'char.ToUpper(s[0])', a następnie łączony z resztą słowa ('s.Substring(1)'). Tak uzyskane fragmenty są łączone w jeden ciąg za pomocą 'string.Join("", ...)'. W rezultacie otrzymujemy 'HelloWorld', co jest zgodne z praktykami konwencji nazewniczych w programowaniu, gdzie często łączy się słowa w jeden ciąg, eliminując spacje. Dzięki temu wynik jest bardziej zwięzły i czytelny."

Pytanie 35

Jaki rodzaj testów można scharakteryzować przedstawionym opisem?

NazwaOpisCzynnościPo teście
Formularz osobowySprawdzenie odpowiedzi formularza na błędy użytkownika1. czy wpisano wszystkie wymagane pola?
2. czy e-mail zawiera znak @?
3. czy nr telefonu zawiera cyfry, zgodnie ze wzorcem?
4. czy jest zgoda na przetwarzanie danych?
Usunąć z bazy danych wpisane podczas testowania osoby
A. testy jednostkowe
B. testy funkcjonalneTwoja odpowiedź
C. testy zgodności
D. testy wydajnościowe
Poprawna odpowiedź. Dokładnie o takie testy tutaj chodzi! Testy funkcjonalne skupiają się na sprawdzaniu, czy system realizuje funkcje zgodnie z wymaganiami biznesowymi i oczekiwaniami użytkownika. W tym przypadku chodzi o formularz osobowy, który ma określone zasady walidacji – na przykład obowiązkowe pola, poprawny format e-maila czy numer telefonu zgodny ze wzorcem. Sprawdza się też, czy użytkownik wyraził zgodę na przetwarzanie danych. To wszystko to typowe przypadki testów funkcjonalnych, bo nie interesuje nas tu ani wydajność systemu, ani szczegóły implementacji kodu, tylko efekt w postaci poprawnego działania funkcji z punktu widzenia użytkownika. Moim zdaniem właśnie w takich testach najłatwiej złapać błędy, które są naprawdę uciążliwe dla użytkowników końcowych. Branżowe standardy, takie jak ISTQB, podkreślają, że testy funkcjonalne badają zachowanie systemu na podstawie specyfikacji, a nie sposobu realizacji. Praktyka pokazuje, że nawet proste formularze często zawierają bzdurne błędy (np. nie sprawdza się formatu maila albo nie wymaga zgody RODO), więc takie testy są wręcz niezbędne. Dodatkowo, dobrym zwyczajem jest po takich testach „posprzątać” po sobie dane testowe, żeby nie zaśmiecać bazy – to też jest element dobrze przeprowadzonego testowania funkcjonalnego.

Pytanie 36

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź CPoprawna odpowiedź
B. Odpowiedź B
C. Odpowiedź DTwoja odpowiedź
D. Odpowiedź A
Niepoprawna odpowiedź. Błędne odpowiedzi A B oraz D wynikają z niepoprawnego zrozumienia działania funkcji fun1 która przekształca wartość ujemną na dodatnią ale nie zmienia wartości dodatnich Odpowiedź A sugeruje że funkcja powinna dodać 1 do wartości co nie jest zgodne z jej definicją Funkcja nie wykonuje operacji arytmetycznych poza mnożeniem ujemnych liczb przez -1 co w odpowiedzi A nie ma zastosowania Wynik testu oczekiwany jako result+1 nie odzwierciedla poprawnego działania funkcji Odpowiedź B natomiast błędnie zakłada że funkcja przekształca dodatnie liczby w ujemne co nie jest prawdą Funkcja jedynie zmienia znak dla ujemnych wartości więc test oczekujący że 2 przekształci się w -2 jest niepoprawny Odpowiedź D z kolei zakłada że funkcja zmienia znak liczby dodatniej 1 do wartości -1 co również nie jest zgodne z założeniami funkcji Fun1 powinna zwracać tę samą wartość dla liczby dodatniej Funkcje jednostkowe są kluczowym narzędziem do zapewnienia niezawodności kodu i ich prawidłowe zrozumienie jest niezbędne do skutecznego testowania oprogramowania W kontekście tego pytania jedynie odpowiedź C prawidłowo odzwierciedla poprawne zachowanie funkcji dla wartości dodatnich co jest zgodne z jej implementacją

Pytanie 37

Jaką wartość przyjmie etykieta label po wykonaniu poniższego kodu, gdy zostanie on uruchomiony po naciśnięciu przycisku w aplikacji?

private void Button_click(object sender, routedEventArgs e) {
    int tmp = 0;
    for (int i=0; i<=100; i+=2) {
        tmp += i;
    }
    label.Content = tmp;
}
A. suma liczb z przedziału od 0 do 100
B. liczby parzyste z przedziału od 0 do 100
C. suma liczb parzystych z przedziału od 0 do 100Twoja odpowiedź
D. liczby z przedziału od 0 do 100
Poprawna odpowiedź. Kod, który został podany w pytaniu, wykorzystuje pętlę for do obliczenia sumy wszystkich liczb parzystych z przedziału od 0 do 100 włącznie. Zmienna tmp pełni tutaj rolę akumulatora, który z każdą iteracją powiększa swoją wartość o kolejną liczbę parzystą. Startujemy od zera, a dzięki i+=2 pętla przechodzi tylko przez liczby parzyste (0, 2, 4, ..., 100). To bardzo typowy sposób, żeby wyliczyć sumę konkretnego zbioru liczb – w tym przypadku parzystych z określonego zakresu. Moim zdaniem warto zauważyć, że takie podejście świetnie sprawdza się w prostych kalkulatorach, prostych analizach danych czy nawet w grach, gdzie czasem trzeba sumować tylko wybrane wartości. W praktyce, szczególnie w większych projektach, lepiej opakować takie operacje w osobne metody lub korzystać np. z funkcji agregujących LINQ w C#. Ale zasada jest ta sama – najpierw określamy, co konkretnie chcemy sumować (tutaj: liczby parzyste), a potem realizujemy to w pętli. Ten fragment kodu jest też niezłym przykładem, jak optymalnie można przechodzić przez dane, jeśli nie musimy analizować wszystkich możliwych wartości (tutaj: wystarczy co drugi krok). Takie sumowanie przydaje się w pracy z raportami, zestawieniami i w miejscach, gdzie liczy się wydajność przetwarzania danych.

Pytanie 38

W jakiej sytuacji wykorzystanie stosu będzie korzystniejsze niż lista podczas projektowania zestawu danych?

A. Gdy ważne jest szybkie znajdowanie elementów
B. Gdy chcemy usunąć element z końca
C. Gdy dane muszą być uporządkowane
D. Gdy kolejność przetwarzania danych jest odwrócona (LIFO)Twoja odpowiedź
Poprawna odpowiedź. Stos to struktura danych działająca na zasadzie LIFO (Last In First Out), co oznacza, że ostatni dodany element jest przetwarzany jako pierwszy. Jest to niezwykle efektywne rozwiązanie w przypadkach, gdy dane muszą być przetwarzane w odwrotnej kolejności niż były dodane. Stos jest szeroko wykorzystywany w implementacji algorytmów rekurencyjnych, obsłudze wywołań funkcji oraz w systemach zarządzania historią (np. w przeglądarkach internetowych lub edytorach tekstu). Stos zapewnia szybki dostęp do ostatnio dodanych danych i efektywne zarządzanie pamięcią, co czyni go niezastąpionym w wielu aplikacjach informatycznych.

Pytanie 39

Która z poniższych metod tablicowych w JavaScript nie modyfikuje oryginalnej tablicy?

A. push()
B. splice()
C. map()Twoja odpowiedź
D. sort()
Poprawna odpowiedź. Metoda map() w JavaScript jest funkcją tablicową, która tworzy nową tablicę na podstawie wyników wywołania funkcji podanej jako argument dla każdego elementu oryginalnej tablicy. Kluczowym aspektem tej metody jest to, że nie modyfikuje oryginalnej tablicy, co czyni ją bezpiecznym narzędziem do transformacji danych. Zastosowanie map() jest szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy chcemy przekształcić dane, ale zachować oryginał, na przykład w przypadku przetwarzania wyników z API lub operacji na danych wejściowych od użytkownika. Standardowe praktyki zalecają używanie map() w programowaniu funkcyjnym, co pozwala na bardziej deklaratywne podejście do manipulacji danymi. Przykład zastosowania: mając tablicę liczb, możemy użyć map() do stworzenia nowej tablicy, która zawiera tylko ich kwadraty: const numbers = [1, 2, 3]; const squares = numbers.map(num => num * num); W ten sposób oryginalna tablica numbers pozostaje nietknięta, co jest kluczowe w wielu aplikacjach, w których zachowanie stanu jest istotne.

Pytanie 40

Który z wymienionych procesów NIE jest częścią etapu kompilacji?

A. Optymalizacja kodu
B. Tłumaczenie kodu źródłowego na język maszynowyTwoja odpowiedź
C. Analiza działania programu w czasie rzeczywistymPoprawna odpowiedź
D. Weryfikacja błędów składniowych
Niepoprawna odpowiedź. Optymalizacja kodu to integralna część kompilacji, mająca na celu zwiększenie wydajności programu poprzez usunięcie zbędnych instrukcji i usprawnienie algorytmów. Tłumaczenie kodu źródłowego na język maszynowy jest głównym zadaniem kompilatora, który generuje plik wykonywalny. Weryfikacja błędów składniowych jest jednym z pierwszych etapów kompilacji, mającym na celu upewnienie się, że kod jest poprawny pod względem składni, zanim zostanie przekształcony na kod maszynowy.