Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 25 czerwca 2026 10:17
  • Data zakończenia: 25 czerwca 2026 10:39

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie są różnice między procesem kompilacji a interpretacją kodu?

A. Kompilacja przekształca cały kod źródłowy przed jego wykonaniem, podczas gdy interpretacja tłumaczy kod na bieżąco
B. Kompilacja jest stosowana jedynie w programowaniu obiektowym
C. Kompilacja wymaga użycia debuggera, natomiast interpretacja tego nie potrzebuje
D. Interpretacja umożliwia tworzenie bibliotek dynamicznych, a kompilacja bibliotek statycznych
Debugger to narzędzie, które nie jest konieczne do kompilacji, ale może pomóc w szukaniu błędów w kodzie, który został skompilowany lub interpretowany. Programowanie obiektowe nie działa tylko w przypadku kompilacji, bo wiele języków jak Python czy Ruby działa w trybie interpretacji. No i tworzenie bibliotek dynamicznych nie jest tylko związane z interpretacją - zarówno kompilacja, jak i interpretacja mogą z nich korzystać, w zależności od tego, co potrzebujesz w projekcie.

Pytanie 2

Jakie znaczenie ma termin "przesłanianie metody" w kontekście programowania obiektowego?

A. Tworzenie nowej metody w klasie bazowej
B. Zmiana metody prywatnej na metodę publiczną
C. Zastosowanie tej samej nazwy metody w klasie bazowej i pochodnej, ale z inną implementacją w klasie pochodnej
D. Przenoszenie metod z jednej klasy do drugiej
Przesłanianie metody to mechanizm, w którym metoda w klasie pochodnej ma taką samą nazwę, typ zwracany i listę parametrów jak metoda w klasie bazowej, ale zawiera inną implementację. To kluczowy element polimorfizmu, umożliwiający dostosowanie zachowania klasy pochodnej do jej specyficznych potrzeb, przy zachowaniu spójnego interfejsu. Przesłanianie metod pozwala na elastyczne projektowanie kodu i jest szeroko stosowane w dużych projektach, aby umożliwić rozszerzalność oraz ponowne wykorzystanie istniejącej logiki. W C++ przesłanianie osiąga się za pomocą słowa kluczowego 'virtual' w klasie bazowej, a następnie redefinicji metody w klasie pochodnej.

Pytanie 3

Termin ryzyko zawodowe odnosi się do

A. prawdopodobieństwa, że zdarzenia niepożądane związane z pracą spowodują straty, w szczególności negatywne skutki zdrowotne dla pracowników
B. efektów zagrożeń wypadkowych, jakie występują w miejscu zatrudnienia
C. zagrożenia wypadkowego, które może wystąpić w miejscu pracy
D. ciężkości skutków niepożądanych zdarzeń związanych z pracą
W temacie ryzyka zawodowego nietrudno o pomyłki, bo wiele osób – zwłaszcza zaczynając naukę o BHP – utożsamia je po prostu z obecnością zagrożenia albo skutków wypadków. Takie myślenie prowadzi do uproszczeń, które mogą być niebezpieczne w praktyce. Samo zagrożenie wypadkowe to jeszcze nie ryzyko – to tylko potencjalne źródło szkody. Z kolei efekty zagrożeń, czyli np. liczba wypadków w danym miejscu, to już skutek, a nie samo ryzyko. Można by powiedzieć, że ktoś, kto patrzy tylko na efekty, spogląda wstecz, zamiast oceniać, co może się wydarzyć w przyszłości. Ciężkość skutków, choć ważna, to tylko jeden z elementów oceny ryzyka. Liczy się przecież także, z jakim prawdopodobieństwem wystąpi dane zdarzenie – i dopiero połączenie tych dwóch czynników pozwala mówić sensownie o ryzyku zawodowym. Z mojego punktu widzenia to typowy błąd, że myli się pojęcie zagrożenia z ryzykiem – w rzeczywistości samo występowanie niebezpieczeństwa nie oznacza natychmiastowego ryzyka dla każdego pracownika. Praktycy BHP zawsze podkreślają, że ryzyko zawodowe to ocena, czy dane zagrożenie przy określonych okolicznościach faktycznie może doprowadzić do szkody, i jak duże jest to prawdopodobieństwo. Bez tej analizy trudno planować skuteczne działania prewencyjne i w ogóle realnie podnosić poziom bezpieczeństwa. Warto też pamiętać, że zgodnie ze standardami międzynarodowymi (np. normą ISO 45001) ryzyko zawodowe zawsze dotyczy nie tylko skutków, ale przede wszystkim prawdopodobieństwa ich wystąpienia w praktyce – i to jest właśnie kluczowa różnica względem samego zagrożenia czy skutków wypadków.

Pytanie 4

Diagramem, który służy do śledzenia realizacji zadań przez członków zespołu projektowego, może być

A. związków encji
B. aktywnosci UML
C. Venna
D. Gantta
Diagram Gantta to moim zdaniem jeden z najbardziej praktycznych narzędzi używanych w zarządzaniu projektami, zwłaszcza tam, gdzie zależy nam na zobrazowaniu postępu prac. Ten diagram pozwala nie tylko zobaczyć, jakie zadania są zaplanowane na określony czas, ale też kto za nie odpowiada i jak się mają względem siebie. Osobiście uważam, że z Ganttem łatwiej ogarnąć, kiedy które zadanie się zaczyna, kiedy kończy i czy przypadkiem nie koliduje z innymi. Praktyka pokazuje, że bez takiej wizualizacji łatwo o chaos, szczególnie w większych projektach, gdzie zespół jest rozproszony lub działa zdalnie. Pracując z zespołami spotkałem się z sytuacjami, gdzie właśnie Gantta używało się na codziennych "standupach" do oceny postępu i przydzielania nowych zadań. Standardy branżowe, jak np. PMBOK czy metodyka PRINCE2, także polecają diagram Gantta do śledzenia i raportowania statusu projektu. Co ciekawe, narzędzie to jest wykorzystywane zarówno w klasycznym podejściu do zarządzania projektami, jak i coraz częściej w zespołach zwinnych, choć tam bywa trochę uproszczone. Generalnie – jak dla mnie, umiejętność czytania i tworzenia diagramów Gantta to absolutna podstawa, jeśli ktoś myśli poważnie o pracy przy projektach, niezależnie od branży.

Pytanie 5

Zaprezentowany diagram ilustruje wyniki przeprowadzonych testów:

Informacje o stronie
Wyświetlenie po1.431 si
Pobieranie2.815 si
Całkowity czas wczytania4.395 si
Czas powtórnego wczytania1.609 si
Ilość przekierowań (wpisanego adresu)1i
Ilość żądań145i
Łącznie przesłane6.71 MBi
Pomijane przy powtórnym ładowaniu6.47 MB (96%)i
Rozmiar rzeczywisty8.29 MBi
A. ochrony
B. funkcjonalności
C. użyteczności
D. wydajnościowych
W analizowanym przykładzie pojawia się kilka pojęć, które mogą wprowadzać w błąd, jeśli ktoś nie pracował wcześniej z testami stron internetowych. Sugerowanie, że prezentowany diagram dotyczy testów ochrony, funkcjonalności albo użyteczności, to całkiem powszechne nieporozumienie. Testy ochrony skupiają się na sprawdzaniu zabezpieczeń aplikacji, takich jak podatność na ataki XSS, SQL Injection, czy poprawność autoryzacji i uwierzytelniania – tutaj nie znajdziemy informacji o żadnych czasach ładowania czy transferach danych. Z kolei testowanie funkcjonalności to klasyczne sprawdzanie, czy dana funkcja robi, co powinna, zgodnie ze specyfikacją; typowe pytania to tu 'czy użytkownik może zarejestrować konto' albo 'czy przycisk działa'. W prezentowanym diagramie nie ma żadnych opisów związanych z zachowaniem funkcji czy elementów interfejsu. Użyteczność natomiast, choć ważna, dotyczy komfortu korzystania z serwisu, przejrzystości nawigacji, intuicyjności – czyli czy użytkownik łatwo znajdzie potrzebne informacje, jak ocenia czytelność itp. To analizuje się przez badania z użytkownikami, ankiety, testy A/B, a nie przez pomiary czasów ładowania czy liczby zapytań HTTP. Typowy błąd w rozumowaniu bierze się z mylenia ogólnego pojęcia testowania z konkretnymi typami testów i ich celami – a każda z wymienionych kategorii ma zupełnie inne wskaźniki i metody pomiaru. W praktyce warto nauczyć się szybko rozpoznawać, do której kategorii należy dany raport lub wykres, bo pozwala to lepiej diagnozować problemy i dobrać właściwe narzędzia do ich rozwiązania.

Pytanie 6

Które z poniższych nie jest narzędziem do zarządzania stanem w aplikacjach React?

A. Context API
B. MobX
C. Webpack
D. Redux
Webpack to narzędzie do budowania, które służy do zarządzania zasobami w projekcie, a nie do zarządzania stanem aplikacji. Jego głównym celem jest przekształcanie i optymalizacja plików, takich jak JavaScript, CSS czy obrazy, przed ich wdrożeniem na produkcję. Dzięki Webpackowi można tworzyć modułowe aplikacje, które pozwalają na łatwe zarządzanie zależnościami. Przykładem użycia Webpacka może być skonfigurowanie go do kompresji plików JavaScript oraz CSS w celu zwiększenia wydajności aplikacji. W praktyce, Webpack jest szeroko stosowany w projektach React, aby efektywnie łączyć i optymalizować kod z różnych źródeł, co przekłada się na szybsze ładowanie się aplikacji. Standardy dotyczące zarządzania projektami przewidują, że narzędzia do budowania, takie jak Webpack, powinny być odpowiednio skonfigurowane w celu zapewnienia najlepszych praktyk dotyczących wydajności i organizacji kodu.

Pytanie 7

Przedstawione logo praw Creative Commons umożliwia bezpłatne użytkowanie dzieła:

Ilustracja do pytania
A. pod warunkiem udostępnienia go na tej samej zasadzie licencyjnej
B. w działaniach komercyjnych
C. pod warunkiem zachowania go w oryginalnej formie
D. w celu modyfikacji lub remiksowania
To, że odpowiedź dotycząca modyfikacji i remiksowania jest poprawna, wynika bezpośrednio z zasad licencji Creative Commons, a w tym przypadku – oznaczenia BY-NC. Licencja ta pozwala na używanie utworów, w tym także ich przerabianie i tworzenie nowych dzieł pochodnych, pod warunkiem podania autora i nieużywania do celów komercyjnych. W praktyce oznacza to, że możesz wziąć na przykład czyjąś grafikę na tej licencji, przerobić ją, dodać coś od siebie, zrobić z tego plakat na szkolną wystawę lub użyć fragmentu w prezentacji – o ile tylko przestrzegasz warunków. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele osób myli się co do tego, że modyfikacja jest zabroniona – a właśnie Creative Commons daje tutaj spore pole do popisu. Zasada remiksowania jest wręcz promowana, bo pozwala rozwijać kulturę. Oczywiście, cały czas trzeba pamiętać o atrybucji twórcy i nie używać dzieła do zarabiania, bo wtedy łamiesz warunki licencji. W środowisku technicznym to jest bardzo praktyczne – możesz wzorować się na czyjejś pracy, rozwijać ją i poprawiać, co w branży IT, grafiki czy edukacji jest na porządku dziennym. Warto też zerkać do oficjalnych wytycznych Creative Commons: one wprost potwierdzają, że modyfikacja i adaptacja są dozwolone przy BY-NC, pod warunkiem braku komercji. W sumie – świetna opcja na rozwój własnych projektów!

Pytanie 8

Która z poniższych deklaracji w języku C++ poprawnie opisuje tablicę dwuwymiarową?

A. int matrix[];
B. int matrix[3][3][3];
C. int matrix[3][3];
D. int matrix[3];
Deklaracja 'int matrix[3][3];' poprawnie definiuje tablicę dwuwymiarową w języku C++. Tablice dwuwymiarowe to kluczowe narzędzie do przechowywania macierzy i danych tabelarycznych. Każdy element macierzy jest dostępny poprzez dwa indeksy, co umożliwia łatwe odwzorowanie układów współrzędnych lub plansz w grach. Tablice tego rodzaju są wykorzystywane w algorytmach obliczeniowych, grafice komputerowej oraz analizie danych. Struktura 'matrix[3][3]' tworzy siatkę 3x3, która może przechowywać 9 elementów, co czyni ją efektywnym rozwiązaniem dla problemów wymagających przestrzennych danych.

Pytanie 9

Które z poniższych pojęć nie jest związane z React.js?

A. Hooks
B. Directives
C. Virtual DOM
D. JSX
Directives to pojęcie związane głównie z frameworkiem Angular, a nie z React.js. W kontekście Angular, dyrektywy są używane do rozszerzania HTML-a o nowe funkcje, co pozwala na bezpośrednią manipulację DOM-em i tworzenie niestandardowych znaczników. React.js natomiast korzysta z zupełnie innej filozofii, w której komponenty są podstawowym budulcem aplikacji. W React.js używamy JSX, co jest syntaktycznym rozszerzeniem JavaScriptu, pozwalającym na pisanie kodu w sposób przypominający HTML. Dodatkowo, React korzysta z Virtual DOM, co zwiększa wydajność poprzez minimalizację operacji na prawdziwym DOM-ie. React wprowadził także mechanizm Hooks, który pozwala na użycie stanu i efektów ubocznych w komponentach funkcyjnych, co jest istotne w nowoczesnym podejściu do tworzenia aplikacji. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi podejściami jest kluczowe dla efektywnego korzystania z odpowiednich narzędzi w zależności od wymagań projektu.

Pytanie 10

Co zostanie wypisane w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

let i = 0;
while (i < 5) {
  i++;
  if (i === 3) continue;
  console.log(i);
}
A. 0, 1, 2, 4, 5
B. 1, 2, 4, 5
C. 1, 2, 3, 4, 5
D. 0, 1, 2, 3, 4
W przypadku pozostałych odpowiedzi można zauważyć, że wynikają z nieporozumień dotyczących działania pętli oraz instrukcji sterującej continue. W odpowiedzi sugerującej, że w konsoli zostaną wypisane liczby 0, 1, 2, 4, 5, występuje założenie, że wartość początkowa zmiennej i (czyli 0) również zostanie wypisana, co jest nieprawdziwe. Zmienna i jest zwiększana przed jej wypisaniem, więc jej początkowa wartość nie zostaje uwzględniona. W kolejnej opcji, gdzie podano 1, 2, 3, 4, 5, zauważyć można, że liczba 3 została wypisana, co jest sprzeczne z logiką zastosowaną w kodzie, ponieważ w momencie, gdy i równa się 3, instrukcja continue przerywa bieżącą iterację pętli, pomijając kod wypisujący. Również myśląc o odpowiedzi, która sugeruje, że w konsoli pojawią się liczby 1, 2, 3, 4, 5, można zauważyć, że pominięcie wartości 3 jest kluczowym momentem, który prowadzi do błędnego wniosku. Widać tutaj typowe błędy myślowe, polegające na nieprzemyślanej interpretacji pętli oraz działania instrukcji warunkowych. Aby poprawnie zrozumieć, jak działają pętle i instrukcje w JavaScript, warto poświęcić czas na eksperymentowanie z kodem oraz jego analizowanie, aby dostrzec, jakie konsekwencje mają poszczególne komendy i jakie wartości zmiennych są faktycznie wypisywane.

Pytanie 11

Jaki środek ochronny najlepiej chroni przed hałasem w biurze?

A. Okna zamknięte
B. Panele akustyczne wygłuszające
C. Mata antypoślizgowa
D. Lampy biurowe o niskim poziomie natężenia światła
Wygłuszające panele akustyczne to jedno z najlepszych rozwiązań w celu ograniczenia hałasu w biurach i innych miejscach pracy. Panele te redukują odbicia dźwięku i zmniejszają natężenie hałasu, co przekłada się na poprawę koncentracji oraz zmniejszenie zmęczenia i stresu. W biurach typu open space panele akustyczne znacząco poprawiają komfort pracy, umożliwiając prowadzenie rozmów bez nadmiernego zakłócania pracy innych osób. Dodatkowo, wygłuszenie pomaga w ochronie zdrowia pracowników, redukując ryzyko utraty słuchu w miejscach, gdzie występuje wysoki poziom hałasu. Odpowiednie rozmieszczenie paneli pozwala także na lepsze zarządzanie akustyką całego pomieszczenia.

Pytanie 12

Wskaż typy numeryczne o stałej precyzji

A. long long, long double
B. int, short, long
C. bool char, string
D. float, double
Typy numeryczne o stałej precyzji (czyli tzw. typy całkowite) to na przykład int, short, long – dokładnie te, które wskazałeś. Działają one trochę jak liczniki – przechowują liczby całkowite w określonym zakresie, bez przecinka. Moim zdaniem to podstawa, jeśli chodzi o reprezentowanie wartości typu liczba sztuk, indeks, identyfikator – wszędzie tam, gdzie nie potrzebujemy części ułamkowej. Ich precyzja wynika z tego, że są zdefiniowane w standardzie (np. w C++ czy Javie) jako liczby całkowite reprezentowane przez określoną liczbę bitów. Dla przykładu, 32-bitowy int zawsze pomieści wartości od -2 147 483 648 do 2 147 483 647 i każdy bit jest tu ważny. W praktyce, programując mikrokontrolery albo systemy wbudowane, właściwy wybór typu o stałej precyzji potrafi decydować o stabilności i wydajności całego programu. Warto też wiedzieć, że typy te – int, short, long – nie mają błędu zaokrągleń, co często zdarza się przy operacjach na liczbach zmiennoprzecinkowych. No i jeszcze takie małe spostrzeżenie: dobrym zwyczajem jest wybieranie najmniejszego typu całkowitego, który pokryje wymagany zakres, żeby zoptymalizować zużycie pamięci. Takie podejście mocno się przydaje, zwłaszcza jak się pracuje nad większym projektem, gdzie każda optymalizacja jest na wagę złota.

Pytanie 13

Jaka będzie złożoność czasowa wyszukiwania w posortowanej tablicy przy użyciu algorytmu binarnego?

A. O(n log n)
B. O(n)
C. O(n²)
D. O(log n)
Wybierając inne odpowiedzi, można napotkać typowe błędy w myśleniu o złożoności algorytmów wyszukiwania. Odpowiedź O(n) sugeruje, że czas wyszukiwania rośnie liniowo z liczbą elementów w tablicy, co jest charakterystyczne dla prostego algorytmu liniowego. Taki algorytm przeszukuje każdy element, co jest czasochłonne, zwłaszcza w przypadku dużych zbiorów danych. Z kolei O(n²) reprezentuje złożoność czasową, która mogłaby wystąpić w algorytmach sortujących, takich jak sortowanie bąbelkowe, a nie w wyszukiwaniu. Takie zrozumienie złożoności może prowadzić do nieefektywnych rozwiązań w praktyce. Odpowiedź O(n log n) wskazuje na złożoność czasową algorytmów sortujących, co również nie ma zastosowania w kontekście samego wyszukiwania. Warto zauważyć, że przy wyborze algorytmu do wyszukiwania danych, kluczowe jest zrozumienie, jakie operacje są wykonywane na danych i jakie są ich struktury, co wpływa na wybór najlepszej strategii. Wysoka złożoność algorytmów wyszukiwania może prowadzić do znacznych opóźnień w aplikacjach wymagających szybkiej reakcji. Dlatego tak ważne jest zrozumienie zasadności wykorzystania algorytmu binarnego w odpowiednich kontekstach.

Pytanie 14

W zestawieniu zaprezentowano doświadczenie zawodowe pracowników firmy IT. Do stworzenia aplikacji front-end powinien/powinna zostać wyznaczony/a

PracownikZnajomość technologii lub programów
AnnaInkscape, Corel Draw
KrzysztofAngular
PatrykHTML, CSS
EwaDjango, .NET
A. Patryk
B. Ewa
C. Krzysztof
D. Anna
Anna zna programy graficzne jak Inkscape czy Corel Draw, które są spoko do tworzenia grafiki wektorowej, ale nie nadają się do budowy aplikacji front-end. Te narzędzia bardziej są w rękach grafików, którzy robią ilustracje i projekty wizualne, więc to nie do końca pasuje do front-endu, gdzie liczy się programowanie interakcji i logiki. Patryk ogarnia HTML i CSS, co jest podstawą do stawiania stron, ale niestety to nie wystarczy do budowy nowoczesnych aplikacji front-end. Musi znasz również frameworki JavaScript, takie jak Angular, React czy Vue.js, żeby aplikacja była interaktywna i by dało się z danymi lepiej zarządzać. Ewa ma umiejętności w Django i .NET, które są używane po stronie serwera. Django to framework w Pythonie, a .NET obsługuje różne języki, w tym C#. Te technologie są super do backendu, ale do front-endu już nie bardzo. Dlatego Ewa może być świetna w budowie serwerowej części aplikacji, ale nie w tworzeniu interfejsu użytkownika. Zrozumienie różnic między backendem a frontendem jest kluczowe, bo jeśli wybierzesz niewłaściwą osobę do zadania, mogą być kłopoty z integracją i wydajnością aplikacji. Dlatego ważne, żeby do front-endu był ktoś z odpowiednim doświadczeniem, tak jak Krzysztof, który zna Angulara.

Pytanie 15

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. debuggera analizującego wykonujący kod
B. kompilatora dla interfejsu graficznego
C. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML
D. generatora kodu java
Wybrana odpowiedź jest trafna, bo faktycznie narzędzie pokazane w filmie to generator GUI, który potrafi przekształcać kod do języka XAML. XAML (czyli Extensible Application Markup Language) jest powszechnie używany do deklaratywnego opisywania interfejsów użytkownika, na przykład w aplikacjach WPF czy UWP na platformie .NET. Jak dla mnie, korzystanie z takich generatorów to ogromna wygoda, bo pozwala błyskawicznie przenosić projekt graficzny do formatu czytelnego dla platformy Microsoftu. Z mojego doświadczenia, wiele zespołów programistycznych stosuje takie rozwiązania, żeby oszczędzić czas na ręcznym pisaniu XAML-a (co potrafi być naprawdę żmudne przy dużych projektach). Co ciekawe, takie narzędzia bardzo dobrze współpracują z designerskimi edytorami UI i potrafią zautomatyzować konwersję nawet z innych formatów graficznych, np. Sketch czy Adobe XD do XAML-a. Branżowe standardy zalecają, by wykorzystywać generatorów GUI właśnie do tego celu, bo minimalizuje to liczbę błędów, przyspiesza wdrożenie zmian i ułatwia współpracę między programistami a projektantami. Warto pamiętać, że XAML jest bardzo elastyczny i umożliwia potem ręczną edycję wygenerowanego kodu – czasem powstają drobne poprawki, ale ogólnie to naprawdę przydatne narzędzie. Ogólnie – jeśli tylko projektujesz UI pod .NET, to automatyczna konwersja do XAML-a to jest coś, co warto znać i wykorzystywać w praktyce.

Pytanie 16

Cytat przedstawia charakterystykę metodyki RAD. Pełne znaczenie tego skrótu można przetłumaczyć na język polski jako:

...(RAD)..., is both a general term for adaptive software development approaches, and the name for James Martin's method of rapid development.

In general, RAD approaches to software development put less emphasis on planning and more emphasis on an adaptive process. Prototypes are often used in addition to or sometimes even instead of design specifications.

Źródło: https://en.wikipedia.org/

A. zintegrowane środowisko programistyczne
B. środowisko refaktoryzacji aplikacji
C. środowisko szybkiego rozwoju aplikacji
D. prototypowanie wsparte testami jednostkowymi
Skrót RAD w świecie IT to, mimo wielu mylących rozszerzeń, nie „środowisko refaktoryzacji aplikacji”, nie „zintegrowane środowisko programistyczne” i zdecydowanie nie „prototypowanie wsparte testami jednostkowymi”. Każda z tych odpowiedzi odwołuje się do pojęć dobrze znanych w branży, ale nie ma bezpośredniego związku z tym, co oznacza RAD. Refaktoryzacja aplikacji to proces poprawiania istniejącego kodu bez zmiany jego funkcjonalności, czyli bardziej kwestia utrzymania i rozwoju jakości niż szybkiego budowania prototypów. Zintegrowane środowisko programistyczne (IDE) to narzędzia takie jak Visual Studio, Eclipse czy IntelliJ, które wspierają programistów w pisaniu kodu, debugowaniu i zarządzaniu projektami. To są środowiska, ale nie metodyki wytwarzania oprogramowania. Natomiast „prototypowanie wsparte testami jednostkowymi” to raczej fragmentaryczny opis technik stosowanych w różnych procesach projektowych, ale nie oddaje idei RAD. Typowym błędem jest mylenie narzędzi z metodykami – to dwie różne rzeczy, choć często idą w parze. RAD to podejście, które pozwala szybko dostarczać działające wersje aplikacji i testować je z użytkownikami końcowymi, zanim powstanie pełna specyfikacja. Bazuje na adaptacyjności, krótkich cyklach iteracyjnych i intensywnym wykorzystaniu prototypowania. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele osób myśli o RAD wyłącznie jako o narzędziu lub środowisku do pisania kodu, a to dużo szersza koncepcja, wpływająca na cały sposób prowadzenia projektu. Warto dostrzegać, kiedy dany termin oznacza proces lub filozofię prowadzenia prac, a nie tylko konkretny zestaw narzędzi czy pojedynczą technikę.

Pytanie 17

Jakie cechy posiada kod dopełniający do dwóch?

A. Umożliwia konwersję systemu binarnego na szesnastkowy
B. Służy do przekształcania liczb binarnych na dziesiętne
C. Reprezentuje liczbę w odwrotnej formie binarnej
D. Umożliwia reprezentację liczb ujemnych w systemie binarnym
Kod uzupełnieniowy do dwóch jest powszechnie stosowany w systemach komputerowych do reprezentacji liczb całkowitych, w tym liczb ujemnych. W tym systemie najstarsza cyfra (bit) określa znak liczby, gdzie 0 oznacza liczbę dodatnią, a 1 liczbę ujemną. Aby uzyskać reprezentację liczby ujemnej w systemie binarnym, należy najpierw przedstawić jej wartość bezwzględną w postaci binarnej, a następnie odwrócić wszystkie bity i dodać 1 do wyniku, co daje nam liczbę w kodzie uzupełnieniowym do dwóch. Na przykład, aby uzyskać -5 w systemie 8-bitowym, zaczynamy od 5, co w postaci binarnej to 00000101. Następnie odwracamy bity, co daje 11111010, a dodając 1 uzyskujemy 11111011, co stanowi -5 w kodzie uzupełnieniowym do dwóch. Ta metoda umożliwia łatwe wykonywanie arytmetyki, ponieważ dodawanie i odejmowanie liczb ujemnych i dodatnich można realizować z użyciem tych samych operacji binarnych. Kod uzupełnieniowy do dwóch stał się standardem w większości architektur komputerowych, takich jak x86 czy ARM, dzięki swojej efektywności i prostocie.

Pytanie 18

Na ilustracji pokazano fragment emulacji iOS z elementem kontrolnym. Który fragment kodu XAML opisuje ten element?

Ilustracja do pytania
A. <Stepper Increment= "1" />
B. <Switch IsToggled= "true" />
C. <Entry IsPassword= "true" />
D. <Slider Maximum= "255" />
Kontrolka <Switch IsToggled= "true" /> w XAML to taki przełącznik. Ma dwa stany: włączony (true) i wyłączony (false). Można to porównać do zwykłego włącznika, tylko że w aplikacjach. Fajnie się z tego korzysta, bo pozwala szybko zmieniać ustawienia, nie trzeba nic więcej wpisywać. To jest dosyć intuicyjne dla użytkowników, więc można nim łatwo zarządzać funkcjami aplikacji.

Pytanie 19

Który z wymienionych elementów UI w aplikacjach mobilnych jest odpowiedzialny za przechodzenie pomiędzy ekranami?

A. ListView
B. Navigation Drawer
C. Przycisk
D. Pasek narzędziowy
Navigation Drawer to jeden z najczęściej stosowanych komponentów interfejsu użytkownika w aplikacjach mobilnych na platformie Android. Pozwala na stworzenie bocznego menu nawigacyjnego, które użytkownik może wysunąć z lewej (lub rzadziej z prawej) krawędzi ekranu. Drawer umożliwia szybki dostęp do różnych sekcji aplikacji, co poprawia nawigację i organizację interfejsu. Navigation Drawer jest szeroko wykorzystywany w aplikacjach mobilnych takich jak Gmail, YouTube czy Google Maps, ponieważ zapewnia przejrzysty i intuicyjny sposób poruszania się po aplikacji, zachowując minimalistyczny wygląd interfejsu. Dzięki niemu użytkownik ma dostęp do wielu opcji bez konieczności zaśmiecania głównego ekranu aplikacji przyciskami nawigacyjnymi. W Android Studio Navigation Drawer można zaimplementować poprzez gotowe szablony lub za pomocą komponentu DrawerLayout.

Pytanie 20

W metodach klasy GoldCustomer dostępne są tylko pola

public class Customer {
    public string Name;
    protected int Id;
    private int Age;
}
public class GoldCustomer: Customer {
    private GoldPoints: int;
}
A. GoldPoints
B. GoldPoints, Name, Id, Age
C. GoldPoints, Name
D. GoldPoints, Name, Id
Ta odpowiedź dobrze pokazuje, jak działa dziedziczenie i modyfikatory dostępu w C#. W klasie GoldCustomer masz dostęp do własnych pól, czyli GoldPoints, oraz do pól odziedziczonych po klasie bazowej Customer. Tutaj kluczowe jest rozumienie, które pola są faktycznie dostępne. Skoro Name jest publiczne, to bez żadnych kombinacji można się do niego dobrać z dowolnego miejsca – nawet spoza klasy. Id jest chronione (protected), więc według zasad OOP dostępne jest w klasie bazowej oraz wszystkich pochodnych – czyli właśnie w GoldCustomer. To bardzo praktyczne, bo często się zdarza, że potrzebujemy pracować na polach z klasy bazowej, ale nie chcemy, żeby były one widoczne na zewnątrz klasy (np. przez innych programistów korzystających z API). Age jest prywatne i tu już nie da się go bezpośrednio użyć w klasie pochodnej. Z mojego doświadczenia korzystanie z protected dla rzeczy, które mają być dostępne tylko w hierarchii dziedziczenia, to codzienność – pozwala zachować elastyczność, ale i bezpieczeństwo enkapsulacji. Praktycznie rzecz biorąc, jak piszesz klasy dziedziczące po innych, zawsze warto zerknąć na poziomy dostępu, bo od nich zależy, do czego masz dostęp i co możesz odziedziczyć. Wzorce projektowe, jak np. Template Method, mocno polegają na mechanizmach dziedziczenia i odpowiedniego ustawienia widoczności pól czy metod. Przemyślany dobór public, protected, private ułatwia utrzymanie kodu oraz chroni przed przypadkowym wykorzystaniem nieodpowiednich elementów klasy, co w większych projektach bywa naprawdę kluczowe.

Pytanie 21

Jakie elementy powinny być zawarte w instrukcji dla użytkownika danej aplikacji?

A. Informacje o narzędziach programistycznych zastosowanych w procesie tworzenia aplikacji
B. Opis instalacji, konfiguracji oraz obsługi oprogramowania
C. Wyjaśnienie struktur danych wykorzystywanych w kodzie
D. Harmonogram realizacji projektu
Opis struktur danych użyty w kodzie to bardziej rzecz dla programistów, a nie dla zwykłego użytkownika. Plan wdrożenia projektu dotyczy tego, jak wdrożyć aplikację w realnym środowisku, a nie jak ją obsługiwać. A narzędzia programistyczne, które były użyte do stworzenia aplikacji, to też raczej należy do dokumentacji dla deweloperów, a nie do instrukcji dla użytkowników końcowych.

Pytanie 22

Na podstawie definicji zamieszczonej w ramce, wskaż, który z rysunków ilustruje komponent Chip zdefiniowany w bibliotece Angular Material?

Ilustracja do pytania
A. Rysunek 2
B. Rysunek 3
C. Rysunek 4
D. Rysunek 1
Komponent Chip w bibliotece Angular Material to interaktywny element, który reprezentuje fragment informacji, tag lub wybór. Może zawierać tekst, ikonę lub być klikalny, co czyni go niezwykle użytecznym w projektowaniu nowoczesnych interfejsów użytkownika. Komponenty tego typu często wykorzystywane są w formularzach lub systemach tagowania, umożliwiając użytkownikowi intuicyjne dodawanie lub usuwanie elementów. Wyróżnia się swoją minimalistyczną formą i możliwością dostosowania do różnych potrzeb projektowych.

Pytanie 23

Co to jest WebSocket?

A. Narzędzie do testowania aplikacji webowych
B. Biblioteka JavaScript do tworzenia dynamicznych formularzy
C. Protokół komunikacyjny zapewniający komunikację dwukierunkową przez pojedyncze połączenie TCP
D. Standard zapisu danych w formacie binarnym
Zrozumienie podstawowych różnic między protokołami komunikacyjnymi jest kluczowe w kontekście nowoczesnych technologii webowych. Wiele osób myli WebSocket z narzędziami do testowania aplikacji webowych, co prowadzi do nieporozumień. Narzędzia te, choć niezbędne w procesie rozwijania i testowania aplikacji, nie zajmują się rzeczywistą komunikacją między klientem a serwerem, a raczej służą do analizy i debugowania interakcji. Innym powszechnym błędnym wyobrażeniem jest mylenie WebSocket z formatami zapisu danych, co jest całkowicie innym zagadnieniem. Protokół WebSocket nie definiuje sposobu, w jaki dane są zapisywane, ale raczej sposób, w jaki te dane są przesyłane w czasie rzeczywistym. Co więcej, pomysł, że WebSocket jest biblioteką JavaScript do tworzenia dynamicznych formularzy, jest również nieprawidłowy. WebSocket jest protokołem, który wymaga implementacji zarówno po stronie serwera, jak i klienta, a nie tylko narzędzi do interakcji z formularzami. W związku z tym, brak świadomości dotyczącej tych różnic może prowadzić do nieefektywnego projektowania aplikacji, w których kluczowym elementem jest efektywna komunikacja w czasie rzeczywistym. Aby skutecznie wdrożyć nowoczesne rozwiązania webowe, warto zrozumieć, jak WebSocket współdziała z innymi technologiami, takimi jak AJAX czy REST, zamiast skupiać się na mylonych koncepcjach, które mogą wprowadzać w błąd podczas projektowania systemów.

Pytanie 24

Jaką wartość ma zmienna b po wykonaniu poniższego kodu?

int a = 1, b = 20, c = 3;
while (a <= 10) {
    b = b - c;
    a += 2;
}
A. 2
B. 5
C. 11
D. 20
Po przeanalizowaniu przedstawionego kodu, możemy zauważyć, że zmienne a b i c są zainicjalizowane odpowiednio wartościami 1 20 i 3. Pętla while jest zależna od warunku a <= 10 co oznacza że będzie się wykonywać dopóki a nie przekroczy 10. W ciele pętli najpierw zmniejszamy wartość b o wartość c czyli b = b - c a następnie zwiększamy a o 2 czyli a += 2. Ponieważ a jest początkowo równe 1 pętla będzie się wykonywać pięć razy zanim a stanie się większe niż 10 (1 3 5 7 9). Podczas każdej iteracji wartość b zmniejsza się o 3 (ponieważ c=3). Po pięciu iteracjach wartość b zostanie zmniejszona o 15 (5*3) z początkowej wartości 20 uzyskując ostatecznie 5. W tym kontekście poprawna odpowiedź to 5. Takie podejście do analizy pętli i zmiennych jest kluczowe podczas programowania ponieważ pozwala zrozumieć jak zmieniają się wartości zmiennych w czasie wykonywania programu. Zrozumienie tych zasad jest fundamentalne w programowaniu proceduralnym oraz w debugowaniu kodu.

Pytanie 25

Jakie działanie związane z klasą abstrakcyjną jest niedozwolone?

A. Definiowanie pól publicznych
B. Rozszerzanie tej klasy
C. Określenie metody wirtualnej
D. Utworzenie instancji tej klasy
Klasy abstrakcyjne w programowaniu obiektowym to fundament, który umożliwia wprowadzenie abstrakcji i polimorfizmu. Ich głównym celem jest zdefiniowanie wspólnego interfejsu dla klas pochodnych, natomiast nie można tworzyć ich instancji. Przykładem może być klasa abstrakcyjna 'Pojazd', która definiuje metody takie jak 'przyspiesz' i 'hamuj', ale sama nie ma implementacji tych metod. Klasy, które dziedziczą po 'Pojazd', takie jak 'Samochód' czy 'Motocykl', implementują te metody, co umożliwia ich użycie. Zgodnie z zasadami SOLID, klasa abstrakcyjna powinna być używana jako baza dla innych klas, a nie jako samodzielny obiekt. W związku z tym, próbując stworzyć instancję klasy abstrakcyjnej, napotkamy błąd kompilacji. Takie zachowanie jest zgodne z wieloma językami programowania, takimi jak Java, C# czy C++, gdzie klasy abstrakcyjne są kluczowym elementem budowy hierarchii klas oraz wzorów projektowych.

Pytanie 26

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. D3.js
B. Underscore.js
C. Axios
D. Moment.js
Axios jest jedną z najpopularniejszych bibliotek JavaScript używanych do obsługi żądań HTTP, zwłaszcza w kontekście asynchronicznych operacji. Umożliwia łatwe tworzenie funkcji asynchronicznych, które mogą komunikować się z serwerami. Dzięki wsparciu dla obietnic (Promises), Axios pozwala na prostsze zarządzanie wynikami operacji asynchronicznych. Przykładowo, można użyć go do wykonywania zapytań do API w aplikacjach webowych. Przy pomocy Axios, developerzy mogą łatwo wysyłać żądania GET, POST i inne, a także obsługiwać odpowiedzi i błędy. Z perspektywy dobrych praktyk, Axios wspiera interceptory, które pozwalają na globalne zarządzanie zapytaniami i odpowiedziami, co jest szczególnie przydatne w dużych aplikacjach. Co więcej, Axios obsługuje również anulowanie żądań, co może być istotne w kontekście użytkowników, którzy mogą na przykład zmienić zdanie przed zakończeniem operacji. Takie cechy czynią Axios narzędziem niezwykle przydatnym w nowoczesnym programowaniu JavaScript.

Pytanie 27

Do stworzenia zbioru danych potrzebnego do uruchomienia algorytmu sortowania bąbelkowego tablicy, wymagane są przynajmniej następujące typy:

A. dwa tablicowe, jeden liczbowy do nadzorowania pętli
B. jeden tablicowy, jeden liczbowy do nadzorowania pętli, dwa do zamiany miejscami elementów
C. jeden tablicowy, dwa liczbowe do nadzorowania pętli, jeden do zamiany miejscami elementów
D. dwa tablicowe, dwa do zamiany miejscami elementów
Sortowanie bąbelkowe to jeden z tych algorytmów, które wydają się proste, ale wymagają solidnego zrozumienia działania pętli i pracy z tablicami. W praktyce, aby prawidłowo zaimplementować bubble sort, zawsze korzysta się z jednej tablicy (w której przechowywane są elementy do posortowania), dwóch liczbowych zmiennych sterujących (dla dwóch zagnieżdżonych pętli for lub while, bo każda z nich odpowiada za przechodzenie przez elementy), a także jednej dodatkowej zmiennej tymczasowej do zamiany miejscami dwóch elementów. To właśnie te cztery składniki są absolutnym minimum, żeby kod był czytelny i zgodny z zasadami dobrej praktyki. Z mojego doświadczenia, rezygnacja z jednej z nich prowadzi do niepotrzebnego kombinowania, a czasem nawet do dziwnych błędów. Warto wiedzieć, że takie podejście dobrze wpisuje się w wymagania większości języków programowania – czy to C, Java, czy Python – i sprawdza się zarówno przy nauce, jak i w praktycznych zadaniach rekrutacyjnych. Pozostawienie logiki zamiany elementów w osobnej zmiennej tymczasowej to nie tylko kwestia czytelności; to też sposób na unikanie utraty danych podczas zamiany. Co ciekawe, niektórzy próbują czasami zamieniać bez zmiennej tymczasowej, używając operacji XOR, ale w praktyce to przerost formy nad treścią i raczej niezalecane w standardzie branżowym. Dobrze jest wiedzieć, że to podejście, które tu wybrałeś, stanowi niejako wzorzec dla wszystkich początkujących programistów i jest akceptowane na egzaminach czy rozmowach technicznych.

Pytanie 28

Jakie są kluczowe etapy resuscytacji krążeniowo-oddechowej?

A. 20 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 5 wdechami ratowniczymi
B. 30 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 2 wdechami ratowniczymi
C. 30 wdechów ratowniczych bez uciśnięć
D. 10 uciśnięć klatki piersiowej bez wdechów
30 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 2 wdechami ratowniczymi to standardowy protokół resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) zgodny z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC). Uciśnięcia wykonywane są na głębokość około 5-6 cm w tempie 100-120 uciśnięć na minutę. Po 30 uciśnięciach wykonuje się 2 wdechy ratownicze, które powinny być wykonywane z odpowiednią siłą, aby unieść klatkę piersiową poszkodowanego. Taka sekwencja jest podstawą pierwszej pomocy i może uratować życie osoby, u której doszło do zatrzymania akcji serca. Resuscytację należy kontynuować do momentu przybycia służb ratunkowych lub odzyskania przytomności przez poszkodowanego.

Pytanie 29

Środowiskiem dedykowanym do tworzenia aplikacji mobilnych dla urządzeń Apple i wykorzystującym do tego celu różne języki programowania w tym Java i Objective C jest

A. React Native
B. XCode
C. Android Studio
D. NetBeans
Wybór innego środowiska niż XCode do tworzenia aplikacji mobilnych na urządzenia Apple to dość często spotykany błąd, zwłaszcza na etapie nauki, bo z zewnątrz narzędzia te mogą wydawać się podobne lub uniwersalne. Android Studio kojarzy się z programowaniem na urządzenia mobilne, ale to środowisko jest w pełni dedykowane systemowi Android i nie da się w nim przygotować aplikacji natywnych dla iOS czy macOS – jest to narzędzie stworzone przez Google i opiera się głównie na Javie oraz Kotlinie, które Apple w ogóle nie wspiera w swoim ekosystemie. NetBeans też pojawia się często w rozmowach o programowaniu, bo obsługuje wiele języków, w tym Java, ale nie ma żadnych natywnych narzędzi do budowy iOS-owych aplikacji ani nie zapewnia integracji z narzędziami Apple, takimi jak symulator czy App Store Connect. Jest wykorzystywany głównie do aplikacji desktopowych lub webowych, a nie mobilnych na iOS. Z kolei React Native to całkiem ciekawa opcja, bo pozwala tworzyć aplikacje mobilne „wieloplatformowe” – czyli takie, które działają i na Androidzie, i na iOS-ie, ale nie jest to środowisko natywne. React Native opiera się na JavaScript i renderuje interfejsy za pomocą natywnych komponentów, ale i tak do finalnego budowania aplikacji na iOS zawsze potrzebny jest XCode, bo tylko on umożliwia publikację w App Store czy korzystanie z zaawansowanych funkcji systemowych. Nierzadko osoby zaczynające programowanie myślą, że każde IDE „zadziała” na każdy system, ale Apple od zawsze bardzo pilnuje swojego ekosystemu i wymaga korzystania z własnych narzędzi przy natywnym programowaniu. Nawet jeśli wybierze się narzędzia wieloplatformowe, to ostatecznie bez XCode nie da się złożyć, podpisać cyfrowo ani opublikować aplikacji na iOS. To typowe nieporozumienie wynika często z nieznajomości zasad publikacji w ekosystemie Apple i różnic między platformami.

Pytanie 30

Która z wymienionych zasad jest istotna dla bezpiecznego użytkowania portali społecznościowych?

A. Regularne kontrolowanie ustawień prywatności
B. Udostępnianie jak największej ilości informacji osobowych
C. Unikanie stosowania silnych haseł do konta
D. Zgłaszanie treści, które naruszają regulamin
Regularne sprawdzanie ustawień prywatności jest kluczowym aspektem bezpiecznego korzystania z portali społecznościowych, ponieważ to właśnie te ustawienia decydują o tym, jakie informacje udostępniamy innym użytkownikom. Użytkownicy powinni być świadomi, że domyślne ustawienia prywatności często są skonfigurowane w sposób, który umożliwia szeroką dostępność ich danych osobowych. Przykładowo, wiele platform społecznościowych domyślnie ustawia profile jako publiczne, co oznacza, że każdy może zobaczyć ich zawartość. Zmieniając te ustawienia, użytkownicy mogą ograniczyć widoczność swoich postów, zdjęć, a także informacji osobistych tylko do wybranej grupy osób, co znacząco zwiększa ich bezpieczeństwo. Warto także regularnie aktualizować te ustawienia, ponieważ platformy często wprowadzają nowe funkcje, które mogą zmieniać domyślne zasady dotyczące prywatności. Zgodnie z wytycznymi RODO oraz innymi standardami ochrony danych osobowych, użytkownicy mają prawo do kontrolowania swoich informacji, co czyni regularne sprawdzanie ustawień prywatności nie tylko zaleceniem, ale również obowiązkiem każdego świadomego użytkownika internetu.

Pytanie 31

Jakie jest podstawowe zadanie wykorzystania frameworka Node.js w aplikacjach internetowych?

A. Weryfikacja API
B. Kreowanie graficznego interfejsu użytkownika
C. Budowanie aplikacji mobilnych
D. Zarządzanie aplikacjami serwerowymi i realizacja przetwarzania asynchronicznego
Aplikacje mobilne to raczej domena takich narzędzi jak Android Studio czy React Native, które są zaprojektowane do tworzenia aplikacji na smartfony. Projektowanie interfejsów użytkownika raczej robimy w Adobe XD, Sketch czy Figma, a nie w Node.js, bo to nie do końca jego zadanie. Testowanie API to już inna bajka i zazwyczaj korzysta się z Postmana, a Node.js to bardziej środowisko do uruchamiania kodu, a nie do testów.

Pytanie 32

Który protokół jest używany do bezpiecznej komunikacji przez Internet?

A. HTTPS
B. SMTP
C. HTTP
D. FTP
HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure) to protokół komunikacyjny, który zapewnia bezpieczną transmisję danych w Internecie poprzez zastosowanie kryptografii. W przeciwieństwie do swojego poprzednika HTTP, HTTPS korzysta z SSL/TLS (Secure Sockets Layer/Transport Layer Security), co pozwala na szyfrowanie danych przesyłanych pomiędzy przeglądarką internetową a serwerem. Dzięki temu, wszelkie informacje, takie jak dane osobowe, hasła czy numery kart kredytowych, są chronione przed podsłuchiwaniem i manipulacją. Użycie HTTPS jest obecnie standardem w branży, zwłaszcza w przypadku stron internetowych, które przetwarzają wrażliwe dane, takich jak sklepy internetowe czy serwisy bankowe. Przykłady zastosowania HTTPS obejmują popularne platformy e-commerce, które implementują ten protokół, aby zbudować zaufanie użytkowników oraz zwiększyć bezpieczeństwo transakcji online. Warto również zauważyć, że wyszukiwarki internetowe, takie jak Google, preferują strony korzystające z HTTPS, co wpływa na ich pozycjonowanie w wynikach wyszukiwania. Wprowadzenie HTTPS jest zatem nie tylko kwestią bezpieczeństwa, ale także praktyki zgodnej z wymaganiami SEO.

Pytanie 33

Który z wymienionych terminów dotyczy klasy, która stanowi podstawę dla innych klas, lecz nie może być tworzona w instancji?

A. Klasa pochodna
B. Klasa finalna
C. Klasa statyczna
D. Klasa abstrakcyjna
Klasa abstrakcyjna to klasa, która nie może być instancjonowana i służy jako szablon dla innych klas. Definiuje ona ogólną strukturę oraz interfejs, który klasy pochodne muszą zaimplementować. Klasy abstrakcyjne mogą zawierać zarówno metody z ciałem (zdefiniowane), jak i metody czysto wirtualne (bez implementacji), które muszą być przesłonięte w klasach pochodnych. W C++ deklaracja czysto wirtualnej metody odbywa się za pomocą '= 0'. Klasa abstrakcyjna zapewnia spójność interfejsu i narzuca implementację określonych metod we wszystkich klasach dziedziczących, co prowadzi do bardziej przewidywalnego i bezpiecznego kodu.

Pytanie 34

Jakie jest wyjście działania kompilatora?

A. Plik źródłowy w języku o wyższym poziomie
B. Zestaw błędów występujących w kodzie
C. Plik maszynowy gotowy do uruchomienia
D. Kolekcja instrukcji w języku pośrednim
Plik maszynowy gotowy do uruchomienia jest wynikiem działania kompilatora. Po przekształceniu kodu źródłowego na język maszynowy tworzony jest plik binarny, który może być uruchomiony na komputerze bez konieczności ponownej kompilacji. Pliki te są szybkie i efektywne, ponieważ kod został wcześniej zoptymalizowany i przetworzony na instrukcje rozumiane przez procesor. Przykłady takich plików to .exe w systemie Windows lub pliki binarne w systemach Linux. Plik maszynowy to ostateczna forma programu, gotowa do dystrybucji i użytkowania.

Pytanie 35

Zapis w języku C# przedstawia definicję klasy Car, która:

public class Car: Vehicle { ... }
A. jest klasą podstawową (nie dziedziczy po innej klasie)
B. używa pól prywatnych klasy Vehicle
C. odziedzicza po Vehicle
D. jest zaprzyjaźniona z klasą Vehicle
Słusznie, zapis public class Car : Vehicle { ... } w języku C# oznacza, że klasa Car dziedziczy po klasie Vehicle. To jest tak zwane dziedziczenie, jeden z fundamentalnych mechanizmów programowania obiektowego. Dzięki temu Car odzyskuje wszystkie publiczne i chronione (protected) człony klasy Vehicle, a dodatkowo może wprowadzać własne składowe albo nadpisywać metody bazowe. Przykładowo, jeśli Vehicle ma metodę Start(), to Car również ją posiada, chyba że ją nadpisze słówkiem override. Moim zdaniem, znajomość dziedziczenia ułatwia projektowanie czytelnych oraz rozszerzalnych systemów, zwłaszcza w większych projektach. W praktyce — jeśli tworzysz aplikację zarządzającą różnymi pojazdami, to możesz mieć np. klasę Vehicle z uniwersalnymi funkcjami i kilka pochodnych (takich jak Car, Truck, Motorcycle), co pozwala trzymać wspólną logikę w jednym miejscu. Warto pamiętać, że w C# jest tylko dziedziczenie pojedyncze jeśli chodzi o klasy (w przeciwieństwie do niektórych innych języków). To też zgodne z SOLID, gdzie jedna klasa powinna mieć jasno określoną odpowiedzialność. Ja często spotykam się z tym podejściem w kodzie produkcyjnym – porządek w strukturze to podstawa, a dziedziczenie bardzo w tym pomaga.

Pytanie 36

Wykorzystując React.js oraz Angular, stworzono funkcjonalnie równoważne kody źródłowe. Aby móc w metodzie handleSubmit pokazać zawartość kontrolki input w miejscu oznaczonym ???, należy odwołać się do atrybutu o nazwie:
React.js:

nazwa1 = React.createRef();
handleSubmit = e => {
    console.log(this.???.current.value);
}
...
<form onSubmit={this.handleSubmit}>
    <input ref={this.nazwa1} name="nazwa2" id="nazwa3" for="nazwa4" />
Angular:
<form #f="ngForm" (ngSubmit) = "handleSubmit(f)">
    <input ngModel name="nazwa1" id="nazwa2" class="nazwa3" for="nazwa4" >
...
handleSubmit(f) {
    console.log(f.value.???);
}
A. nazwa2
B. nazwa4
C. nazwa1
D. nazwa3
To właśnie nazwa1 jest właściwym atrybutem, do którego trzeba się odwołać, żeby wyciągnąć wartość inputa zarówno w React, jak i w Angularze. W React, kiedy chcemy pobrać wartość z inputa przez refa, to przekazujemy ref={this.nazwa1}, a potem w handleSubmit robimy this.nazwa1.current.value. To po prostu dokładnie ta sama nazwa, którą przypisałeś do refa, nie ma tu żadnej magii. W Angularze z kolei input posiada ngModel oraz name="nazwa1" – i to name jest kluczowe, bo obiekt f.value generowany przez ngForm zawiera wszystkie pola po kluczach odpowiadających atrybutom name. Dzięki temu możesz potem użyć f.value.nazwa1 i dostajesz wartość inputa. W praktyce zawsze warto pilnować, żeby atrybut name był sensowny i jednoznaczny, bo to na nim opierają się frameworki przy serializacji danych formularza i obsłudze ich stanu. Moim zdaniem to jest jedna z bardziej praktycznych umiejętności przy pracy z dynamicznymi formularzami – jeśli ktoś nie dba o spójność nazw atrybutów name, to łatwo o błędy, które są potem trudne do wykrycia. Warto jeszcze pamiętać, że atrybuty typu id, class czy for mają zupełnie inne zastosowanie – służą do stylowania, powiązań z labelkami, itd. Name natomiast to podstawa logicznej obsługi wartości pól formularza. Często spotykam się z sytuacjami, że ktoś próbuje pobierać dane po id czy class, ale to nie jest zgodne z dobrymi praktykami – dla czytelności kodu i łatwości refaktoryzacji o wiele lepiej korzystać z name. Takie rozwiązania są też zalecane w oficjalnej dokumentacji zarówno React, jak i Angulara.

Pytanie 37

Zaprezentowany kod zawiera pola danej klasy. Które pole (pola) mogą być dostępne z poziomu głównego programu poprzez odwołanie w formie nazwaObiektu.nazwaPola?

private int p1;
private short p2;
public string p3;
protected string p4;
protected float p5;
A. p1
B. p3 i p4
C. wyłącznie p3, p4, p5
D. jedynie p3
Wiele osób myli się, zakładając, że protected albo nawet private pozwalają na dostęp do pól poprzez zwykłe odwołanie się z głównego programu, czyli pisząc coś w rodzaju nazwaObiektu.nazwaPola. To dość częsty błąd, chyba przez to, że protected brzmi jakby dawało trochę więcej wolności niż naprawdę daje. Tak naprawdę protected umożliwia dostęp tylko klasom dziedziczącym (czyli podklasom), ewentualnie klasom pakietu w niektórych językach, ale nigdy nie pozwala na bezpośredni dostęp z zewnątrz klasy, jeśli nie ma dziedziczenia. Z kolei private to już w ogóle najwyższy poziom ukrycia – nikt poza samą klasą nie może widzieć tych pól, więc wywołanie obiekt.p1 albo obiekt.p2 zwyczajnie nie przejdzie. Tak samo niektórym wydaje się, że skoro kilka pól wygląda na 'bardziej dostępne', to może da się je wywołać, ale tu liczy się wyłącznie modyfikator. Public to jedyny modyfikator umożliwiający dostęp z dowolnego miejsca w programie, w tym z głównego programu, właśnie za pomocą nazwaObiektu.nazwaPola. Modyfikatory takie jak protected czy private są podstawą hermetyzacji i chronią przed nieautoryzowaną modyfikacją, co jest kluczowe przy większych projektach. Praktycznie nikt nie powinien polegać na tym, że protected daje bezpośredni dostęp z zewnątrz – to prowadzi do nieporozumień i błędów w projektowaniu kodu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jeśli nie widzisz słowa public przy polu, to raczej nie możesz się do niego odwołać z głównego programu w opisany sposób. To jedno z tych zagadnień, które wydają się oczywiste po przestudiowaniu, ale potrafią zaskoczyć na egzaminie czy w pracy zespołowej.

Pytanie 38

Jakie narzędzie służy do zarządzania wersjami?

A. Jira
B. Git
C. Bugzilla
D. Trello
Dokładnie tak – Git to obecnie najpopularniejsze narzędzie do zarządzania wersjami kodu źródłowego. Wykorzystuje się go praktycznie w każdej większej firmie IT, a nawet w małych zespołach projektowych. Git pozwala śledzić wszelkie zmiany w projekcie, przywracać starsze wersje plików czy nawet łączyć pracę wielu osób nad tym samym kodem bez ryzyka konfliktów. Największą przewagą Gita nad starszymi systemami jak SVN jest rozproszony charakter – każdy programista ma lokalną kopię całej historii projektu i może pracować offline, a dopiero potem synchronizować zmiany. Z mojego doświadczenia przechodzenie na Gita wymaga chwili nauki, ale to narzędzie daje ogromną kontrolę nad kodem i bezpieczeństwo – nie ma się co bać eksperymentowania, bo zawsze można wrócić do wcześniejszej wersji. W praktyce, na przykład na Githubie czy GitLabie, Git jest podstawą do pracy zespołowej, code review i automatycznych testów. Warto też wspomnieć, że znajomość Gita jest już niemal wymaganiem na rynku pracy, nie tylko wśród programistów, ale też administratorów, testerów czy nawet projektantów dokumentacji. Generalnie, jeśli chodzi o zarządzanie wersjami – Git to złoty standard.

Pytanie 39

Jaka będzie wartość zmiennej x po wykonaniu poniższego kodu?

let x = 0;
for (let i = 0; i < 10; i++) {
  if (i % 2 === 0) continue;
  x += i;
}
A. 30
B. 20
C. 25
D. 45
Wartość zmiennej x po wykonaniu podanego kodu wynosi 25, co jest wynikiem sumy wszystkich nieparzystych liczb od 0 do 9. W pętli for iterujemy od 0 do 9, a dla każdej wartości i sprawdzamy, czy jest parzysta. Jeżeli i jest parzyste, używamy instrukcji continue, co oznacza, że ten krok pętli jest pomijany i przechodzimy do następnej iteracji. W praktyce oznacza to, że wartości takie jak 0, 2, 4, 6, 8 nigdy nie zostaną dodane do zmiennej x. Zostaną natomiast dodane wartości nieparzyste: 1, 3, 5, 7, 9. Ich suma wynosi 1 + 3 + 5 + 7 + 9 = 25. Takie podejście jest typowe w programowaniu, gdyż pozwala na efektywne pomijanie niepotrzebnych wartości, co zwiększa wydajność kodu. Używanie operatora modulo (%) do sprawdzania parzystości jest powszechną praktyką. Tego typu konstrukcje możemy znaleźć w różnych zastosowaniach, na przykład w algorytmach sortujących czy w przetwarzaniu danych, gdzie istotne jest operowanie tylko na wybranych elementach.

Pytanie 40

Jakie kroki należy podjąć po wykryciu błędu w kodzie podczas testowania?

A. Usunąć moduł, który zawiera błąd
B. Naprawić błąd i przeprowadzić ponowne testy aplikacji
C. Zgłosić błąd użytkownikowi końcowemu
D. Pominąć błąd, jeżeli aplikacja funkcjonuje poprawnie
Po znalezieniu błędu w kodzie podczas testowania kluczowym krokiem jest poprawienie błędu i ponowne przetestowanie aplikacji. Taki cykl iteracyjny pozwala na eliminację błędów i zapewnienie, że aplikacja działa zgodnie z oczekiwaniami. Testowanie po każdej poprawce jest niezbędne, aby upewnić się, że wprowadzone zmiany nie wpłynęły negatywnie na inne części aplikacji. Taka praktyka jest integralną częścią Continuous Integration (CI) i Continuous Deployment (CD), które zakładają częste wdrażanie i testowanie kodu. Poprawienie błędów na wczesnym etapie rozwoju minimalizuje koszty i czas potrzebny na naprawę błędów w fazie produkcyjnej, co przyczynia się do stabilności i wysokiej jakości końcowego produktu.