Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Pszczelarz
Kwalifikacja: ROL.03 - Prowadzenie produkcji pszczelarskiej
Data rozpoczęcia: 28 kwietnia 2026 20:46
Data zakończenia: 28 kwietnia 2026 20:52

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Którego zabiegu pasiecznego dotyczy opis?

Z dwu stojących obok siebie uli odstawia się jeden na bok, na skutek czego większość pszczół lotnych z obu uli powraca do tego pozostawionego na starym miejscu. Otrzymuje się w ten sposób rodzinę wzmocnioną w pszczoły lotne, zdolną do zgromadzenia większych ilości miodu niż dwie rodziny, nie połączone w ten sposób.

A. Nalotu.

B. Napszczelenia.

C. Tworzenia składanców.

D. Łączenia rodzin.

Wybrałeś odpowiedź zgodną z praktyką pasieczną, bo opis dotyczył typowego zabiegu nalotu. Nalot polega właśnie na odstawieniu jednego ula z dwóch stojących obok siebie, co powoduje, że pszczoły lotne – czyli te, które orientują się położeniu swojego domu po zapachu i położeniu – wracają głównie do tego ula, który pozostał na starym miejscu. Dzięki temu można uzyskać silną rodzinę o dużym potencjale zbiorczym, szczególnie przydatną na pożytkach. Nalot jest wykorzystywany np. przed głównym pożytkiem rzepakowym albo lipowym, żeby zebrać jak najwięcej miodu. Co ciekawe, to metoda dość szybka, nie wymaga skomplikowanych narzędzi, a efekty widać praktycznie od razu. W literaturze fachowej i na kursach pszczelarskich często mówi się, że nalot to taki naturalny sposób wzmacniania rodzin bez konieczności łączenia ich całkowicie. Z mojego doświadczenia wynika, że przy odpowiednim wykonaniu i monitorowaniu nastroju pszczół, ryzyko agresji czy rabunku jest minimalne. Warto pamiętać, że pszczoły lotne są bardziej nastawione na zbieranie nektaru niż na pilnowanie gniazda, więc cała kolonia jest wtedy nastawiona na pracę i przynoszenie pożytku. To też zgodne z zasadami optymalizacji pracy w pasiece i zwiększania wydajności miodowej.

Pytanie 2

Widoczny na ilustracji sprzęt zalicza się do typu miodarek

A. kasetowych.

B. promienistych.

C. radialnych.

D. hordialnych.

Sprzęt widoczny na zdjęciu to klasyczna miodarka hordialna, zwana też czasem diagonalną. Charakteryzuje się tym, że ramki z węzą umieszcza się w niej równolegle do ścian bębna, a nie promieniście jak w promienistych (radialnych). To rozwiązanie, z mojego doświadczenia, świetnie sprawdza się zwłaszcza przy większych i cięższych ramkach, bo pozwala na bardziej równomierne odwirowanie miodu bez ryzyka uszkodzenia plastrów. Pracując w pasiece zauważyłem, że hordialne miodarki są najczęściej stosowane w profesjonalnych gospodarstwach pszczelarskich, gdzie liczy się wydajność i bezpieczeństwo ramek. Warto wiedzieć, że ta konstrukcja pozwala na odwirowanie miodu z jednej strony plastra, a później wymaga obrócenia ramek, żeby wywirować drugą stronę. Jest to zgodne ze standardami branżowymi, gdzie liczy się zarówno efektywność pracy, jak i troska o minimalizowanie strat w węzie. Moim zdaniem, hordialne miodarki są najlepszym kompromisem między wydajnością a kosztami – szczególnie przy średniej i dużej liczbie uli. Warto zwracać uwagę na sposób mocowania ramek i możliwość łatwego czyszczenia sprzętu, co przyspiesza późniejszą obsługę. Bardzo praktyczne rozwiązanie, polecam każdemu, kto poważnie myśli o pszczelarstwie na większą skalę.

Pytanie 3

Którą roślinę pożytkową przedstawiono na zdjęciu?

A. Facelię.

B. Przegorzan.

C. Ogórecznik.

D. Lucernę.

Facelia błękitna, którą przedstawiono na zdjęciu, to jedna z najważniejszych roślin pożytkowych w polskim rolnictwie i pszczelarstwie. Charakterystyczne są jej niebieskofioletowe kwiatostany, które przyciągają ogromne ilości pszczół – praktycznie w każdej literaturze fachowej znajdziesz informację, że to jedna z najlepszych roślin miododajnych. Co ciekawe, facelia ma bardzo krótki okres wegetacji, co pozwala wysiewać ją jako poplon, czyli po głównych zbiorach innych upraw. Dzięki temu ziemia nie leży odłogiem, a pszczoły mają stały dostęp do pożytku nawet w okresach tzw. dziur pożytkowych. Facelia jest też doceniana w uprawach ekologicznych jako roślina fitosanitarna – ogranicza rozwój wielu patogenów glebowych, poprawia strukturę ziemi i przeciwdziała erozji. Moim zdaniem jej wszechstronność jest często niedoceniana – zobaczysz ją i na polach uprawnych, i na działkach, i przy pasiekach. Z własnego doświadczenia wiem, że w standardach dobrej praktyki rolniczej zawsze zaleca się uprawę facelii dla poprawy bioróżnorodności oraz zwiększenia wydajności pszczół. Jeśli zależy Ci na wysokiej jakości miodzie i zdrowych pszczołach, facelia to absolutny must-have na każdym polu!

Pytanie 4

Maksymalna odległość pasieki od bazy pożytkowej powinna wynosić

A. 8km

B. 6km

C. 2km

D. 4km

Maksymalna odległość pasieki od bazy pożytkowej rzeczywiście powinna wynosić około 2 km i to jest taki niepisany standard w branży pszczelarskiej. Chodzi tu przede wszystkim o efektywność pracy pszczół – im bliżej pożytek, tym bardziej wydajne są loty robotnic i tym mniej energii zużywają na transport nektaru, pyłku czy wody. Przekroczenie tej odległości sprawia, że pszczoły po prostu nie nadążają z donoszeniem odpowiedniej ilości surowca do ula, co w praktyce przekłada się na mniejsze zbiory miodu oraz gorsze zdrowie rodziny pszczelej. Z mojego doświadczenia, kiedy pasieka była oddalona od głównych roślin miododajnych na 3–4 km, wyraźnie spadała wydajność, a pszczoły wracały zmęczone i mniej aktywne. Co ciekawe, nawet literatura pszczelarska oraz wytyczne Polskiego Związku Pszczelarskiego podkreślają, że optymalna odległość to do 2 km – wtedy pszczoły mają szansę na więcej lotów w ciągu dnia i mogą lepiej wykorzystać krótki czas intensywnego kwitnienia niektórych roślin. Oczywiście, nie zawsze się da tak idealnie to ustawić w terenie, ale moim zdaniem warto się tego pilnować, bo to robi różnicę w produkcji i zdrowiu pasieki. Praktyka pokazuje, że już przy większych dystansach pszczelarze muszą stosować specjalne strategie, jak dowożenie rodzin bliżej pożytków. To też istotne przy planowaniu lokalizacji nowych pasiek – lepiej wybrać miejsce z łatwym dostępem do bazy pożytkowej, niż liczyć na to, że pszczoły doleciałyby po kilka kilometrów w jedną stronę.

Pytanie 5

Jak należy postąpić z plastrami z czerwiem porażonym zgnilcem amerykańskim?

A. Poddać działaniu środków dezynfekcyjnych.

B. Spalić.

C. Przetopić.

D. Umyć w gorącej wodzie.

Plastry z czerwiem, który został porażony zgnilcem amerykańskim, muszą być bezwzględnie spalane. To niestety jedyna stuprocentowo skuteczna metoda, jeśli chodzi o likwidację zarodników Paenibacillus larvae, które są przyczyną tej groźnej choroby. Spalanie to nie jest tylko wymóg prawa – to przede wszystkim ochrona innych pasiek i zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby. W mojej opinii, każda inna metoda działania to spore ryzyko zawleczenia zgnilca do kolejnych rodzin. Z praktyki wynika, że zarodniki są niesamowicie odporne na działanie temperatury czy środków chemicznych, więc nawet najdokładniejsze przetapianie czy próby dezynfekcji często na niewiele się zdadzą. W branżowych zaleceniach i przepisach weterynaryjnych nie znajdziemy miejsca na kompromisy – spalanie plastrów to obowiązek pszczelarza, a zaniechanie tego to, moim zdaniem, ogromna nieodpowiedzialność. Nawet jeżeli ktoś żałuje wosku albo ramek, to ryzyko rozprzestrzenienia choroby jest zbyt duże. Zresztą, sama praktyka pokazuje, że im szybciej i dokładniej zutylizujemy zainfekowane plastry przez spalenie, tym mniejsze straty w pasiece i mniejsze zagrożenie dla okolicy. Warto też mieć świadomość, że spalanie jest zalecane przez inspekcję weterynaryjną oraz figuruje w podręcznikach dla pszczelarzy jako podstawowy sposób walki z tą chorobą.

Pytanie 6

Świeżo odebrane obnóża pyłkowe z poławiacza wylotowego można przechowywać w temperaturze pokojowej przez

A. 2-3 tygodnie.

B. jedną dobę.

C. jeden tydzień.

D. jeden miesiąc.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z podstawowej wiedzy o właściwościach obnóży pyłkowych oraz ich podatności na psucie się. Pyłek z poławiacza wylotowego, zaraz po odebraniu od pszczół, zawiera sporo wilgoci, a to niestety sprzyja szybkiemu rozwojowi pleśni i bakterii. Przechowywanie obnóży w temperaturze pokojowej powyżej jednej doby to, szczerze mówiąc, bardzo ryzykowna sprawa. Już po kilkunastu godzinach mogą zachodzić nieodwracalne zmiany – od fermentacji po utratę wartości biologicznej. Dlatego zgodnie z branżowymi standardami, jeśli nie mamy możliwości natychmiastowego suszenia czy zamrożenia, powinniśmy ograniczyć czas przechowywania w tych warunkach do maksimum jednej doby. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet kilkugodzinne opóźnienie w obróbce często kończy się nieprzyjemnym zapachem i zmianą barwy pyłku. Warto pamiętać, że najlepszą praktyką jest szybkie suszenie pyłku w odpowiedniej temperaturze (ok. 40-42°C), co pozwala zachować wartości odżywcze i bezpieczeństwo produktu. Wielu doświadczonych pszczelarzy powtarza to jak mantrę: nie zostawiaj obnóży na dłużej, bo szkoda Twojej pracy i zdrowia konsumentów. Trochę jak z mlekiem – świeże to świeże, a jak postoi w cieple, to wiadomo co się dzieje.

Pytanie 7

Która roślina charakteryzuje się najwyższym poziomem wydajności miodowej?

A. Przegorzan pospolity.

B. Rezeda wonna.

C. Ślaz kędzierzawy.

D. Wyka kosmata.

Przegorzan pospolity to naprawdę wyjątkowa roślina dla pszczelarzy i nie bez powodu jest uznawany za lidera pod względem wydajności miodowej. Jego kwiatostany potrafią dostarczyć pszczołom ogromne ilości nektaru, nawet do 1000 kg miodu z jednego hektara w dobrym sezonie, co robi wrażenie. To właśnie ta wydajność sprawia, że przegorzan jest polecany do zakładania pożytków pszczelich na terenach, gdzie brakuje innych silnych miododajnych roślin. W praktyce zawodowej, pszczelarze coraz częściej wykorzystują przegorzany jako roślinę uzupełniającą okresy, gdy naturalne pożytki są ograniczone, co pozwala zachować wysoką wydajność pasieki. Często mówi się, że przegorzan ratuje sezon, szczególnie latem, kiedy inne rośliny już przekwitły, a pszczoły potrzebują ciągłego dostępu do nektaru. Co więcej, miód z przegorzanu ma specyficzny smak, który ceniony jest przez wielu konsumentów, choć nie jest aż tak popularny jak lipowy czy akacjowy. Moim zdaniem warto inwestować w przegorzany na pasiece, bo to inwestycja w stabilność produkcji miodu. Branżowe normy wyraźnie wskazują, że planując pożytki, trzeba sięgać po rośliny wysokowydajne i odporne na suszę – a przegorzan właśnie taki jest. Dodatkową zaletą jest fakt, że ta roślina jest dość niewymagająca pod względem glebowym i dość odporna na choroby, co z perspektywy praktycznej mocno ułatwia prowadzenie uprawy. Z mojego doświadczenia, pasieki z dostępem do tej rośliny praktycznie zawsze notują wyższe zbiory miodu. Widać wyraźnie, że przemyślany dobór roślin, takich jak przegorzan, po prostu się opłaca.

Pytanie 8

Gdzie montuje się przedstawiony na rysunku poławiacz pyłku?

A. W powałce.

B. Na dnie dennicy.

C. Nad gniazdem.

D. Na wylocie ula.

Poławiacz pyłku montuje się właśnie na wylocie ula, bo tylko wtedy faktycznie spełnia swoją rolę i działa poprawnie. Przechodząc przez specjalną kratkę zamontowaną na wylotku, pszczoły tracą część pyłku, który zebrały na odnóżach – opada on do pojemnika poławiacza, a pszczoły mogą wrócić do ula praktycznie nienaruszone. Z mojego doświadczenia wynika, że prawidłowe zamocowanie poławiacza nie zaburza ruchu rodzin pszczelich, a daje nam cenny surowiec, który w branży jest bardzo pożądany – pyłek kwiatowy. W praktyce spotyka się różne konstrukcje poławiaczy, ale praktycznie każda opiera się właśnie na tej zasadzie – urządzenie jest mocowane przy samym wylotku, co jest zgodne z zaleceniami większości producentów i podręczników pszczelarskich. Umiejscowienie poławiacza w tym miejscu nie tylko zapewnia efektywność zbioru, ale też pozwala na łatwą kontrolę i konserwację. Fachowcy powtarzają, żeby nie montować poławiacza w innych częściach ula, bo może to prowadzić do stresu pszczół i zaburzeń w funkcjonowaniu rodziny. No i jeszcze – montując poławiacz na wylocie nie utrudniasz pszczołom wentylacji gniazda, co czasem bywa problemem, jeśli ktoś kombinuje z innymi lokalizacjami.

Pytanie 9

U pszczoły wole wchodzi w skład jelita

A. tylnego.

B. przedniego.

C. prostego.

D. środkowego.

Wole pszczoły to bardzo istotny element w ich przewodzie pokarmowym i rzeczywiście, należy ono do jelita przedniego. To nie jest tylko sucha teoria, bo w praktycznym pszczelarstwie wiedza o budowie przewodu pokarmowego pszczoły jest kluczowa – chociażby przy ocenie zdrowotności czy analizie objawów chorób takich jak nosematoza albo zgnilec amerykański. Jelito przednie u pszczoły obejmuje gardziel, przełyk i właśnie wole, które pełni funkcję magazynującą – umożliwia transport nektaru czy wody do ula. Dzięki temu pszczoła może zebrać dużo pokarmu i przynieść go do gniazda, a potem przekazać innym robotnicom, albo zmagazynować w plastrach. W dobrych praktykach hodowlanych często obserwuje się, czy nie dochodzi do patologii w tym odcinku, bo to tutaj mogą gromadzić się szkodliwe substancje, a nawet pestycydy. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący pszczelarze często mylą wole z żołądkiem, ale to są różne struktury – żołądek (jelito środkowe) jest odpowiedzialny za trawienie, natomiast wole to typowy magazyn. Zwróć uwagę, że ta wiedza przydaje się nie tylko podczas diagnozowania chorób, ale też np. przy projektowaniu poidełek czy planowaniu dokarmiania. Warto zapamiętać ten podział, bo potem łatwiej rozumieć, jak funkcjonuje cała pszczela rodzina.

Pytanie 10

Który z wymienionych zabiegów może skutecznie przyczynić się do rozładowania nastroju rojowego?

A. Zakratowanie wylotu.

B. Zmniejszenie pojemności gniazda.

C. Likwidacja mateczników rojowych.

D. Zamiana plastrów z czerwiem na wygryzieniu na plastry z czerwiem otwartym.

Zamiana plastrów z czerwiem na wygryzieniu na plastry z czerwiem otwartym to jeden z najbardziej sprawdzonych trików na rozładowanie nastroju rojowego w rodzinie pszczelej. Moim zdaniem klucz tkwi w tym, że młody czerw otwarty wymaga od pszczół znacznie więcej pracy przy karmieniu i pielęgnacji, więc robotnice są mocno zaabsorbowane codziennymi obowiązkami. Przestają mieć czas i „ochotę” na myśli o rojeniu! W branżowych poradnikach, nawet tych starszych, często podkreśla się wagę kontrolowania stanu czerwiu i aktywności pszczół opiekujących się larwami. Z mojego doświadczenia wynika, że taka zamiana plastrów, najlepiej wykonana zaraz po zauważeniu pierwszych mateczników, naprawdę potrafi przerwać przygotowania do roju. Pszczoły skupiają się wtedy na wychowaniu potomstwa, nie na budowie nowych mateczników. To taki pszczelarski klasyk, który powinien znać każdy, kto myśli o poważniejszej gospodarce pasiecznej. W praktyce, jeśli regularnie monitorujesz plastry i reagujesz w odpowiednim momencie, możesz realnie ograniczyć ilość rojów, a tym samym nie stracić ani siły rodziny, ani miodu. To rozwiązanie wpisuje się w ideę pracy z rodziną pszczelą, a nie przeciwko niej.

Pytanie 11

Na podstawie danych z tabeli, określ zasób surowca miodowego ze 100 ha lasu mieszanego.

Rośliny miododajne	Powierzchnia zwartego łanu w ha lub szt.	Wydajność miodowa w kg/ha
Las mieszany (100 ha)
Borówka czarna 4%	4	100
Malina 2%	2	150
Kruszyna 3%	3	80

A. 180 kg

B. 780 kg

C. 330 kg

D. 940 kg

Wiele osób, patrząc na tabelę, ma tendencję do prostego sumowania wydajności miodowej z różnych gatunków roślin, zakładając, że każda powierzchnia występuje osobno i nie ma żadnych nakładających się areałów. To jeden z najczęstszych błędów w interpretacji takich zestawień. Kiedy podane są cząstkowe powierzchnie i wydajności, dość łatwo pomylić się, licząc całkowity zasób surowca miodowego – wystarczy przemnożyć powierzchnię przez wydajność dla każdej rośliny i dodać wszystko razem. Jednak w praktyce leśnej oraz w branżowych standardach pszczelarskich uwzględnia się, że wiele gatunków występuje na tych samych fragmentach lasu lub mają okresy kwitnienia, które się częściowo pokrywają. Stąd wynik teoretycznie wyższy niż 780 kg (np. 940 kg) jest zawyżony przez podwójne liczenie areałów lub nieuwzględnienie rzeczywistej dostępności pożytków dla pszczół. Z kolei wybór dużo niższych wartości, takich jak 330 kg czy 180 kg, może być skutkiem nieuwzględnienia wszystkich podanych w tabeli roślin albo błędnej interpretacji wydajności (np. traktowania jej jako sumarycznej dla całego lasu, a nie dla poszczególnych gatunków). Typowy błąd to pominięcie którejś pozycji z tabeli lub zbagatelizowanie istotnych drobnych pożytków, które jednak w skali dużego areału mają swoje znaczenie. W branżowej praktyce przyjmuje się wartość 780 kg, bo realnie odzwierciedla ona to, co pszczoły są w stanie zebrać z 100 ha lasu mieszanego, biorąc pod uwagę zarówno pokrywanie się areałów, jak i ograniczenia biologiczne samych pszczół. Właściwe rozumienie takich zadań jest kluczowe przy planowaniu rozmieszczenia pasiek i ocenie efektywności pożytków. Warto korzystać z doświadczenia starszych pszczelarzy, którzy od lat obserwują, jak teoria ma się do praktyki – ich uwagi często pozwalają uniknąć tych najprostszych, szkolnych błędów.

Pytanie 12

Co należy zrobić w razie wystąpienia czerniawki spadziowej o dużym nasileniu?

A. Wywieźć rodzinę w okolice z obfitym pożytkiem nektarowym i pyłkowym.

B. Wymienić matkę pszczelą na młodą unasienioną.

C. Podać rodzinie dodatkową ramkę pracy.

D. Przesiedlić rodzinę do wydezynfekowanego ula z nowymi ramkami.

W sytuacji, gdy pojawia się czerniawka spadziowa o dużym nasileniu, najlepszym rozwiązaniem jest wywiezienie rodzin pszczelich w miejsca o obfitych pożytkach nektarowych i pyłkowych. Czerniawka spadziowa to poważne schorzenie, które wynika głównie z długotrwałego zbierania spadzi iglastej, powodując zatwardzenie jelit i powstawanie toksycznych produktów przemiany materii u pszczół. Praktyka pszczelarska pokazuje, że tylko zmiana warunków bytowania, czyli zapewnienie dostępu do świeżych pożytków, pozwala pszczołom się oczyszczać i regenerować. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet najlepiej prowadzona gospodarka pasieczna nie zastąpi pożytków naturalnych – to właśnie one umożliwiają pszczołom szybkie pozbycie się zalegających resztek w jelitach. Poza tym wywiezienie rodzin na nowe pożytki minimalizuje ryzyko dalszego osłabienia i masowych upadków. W literaturze i na szkoleniach branżowych stale podkreśla się, że to działanie, choć może wydawać się trudne logistycznie, jest kluczowe dla uratowania rodziny przed całkowitym wyginięciem. Warto też pamiętać, że dostarczenie pszczołom świeżego pyłku i nektaru przyspiesza odbudowę sił w rodzinie, co w praktyce przekłada się na jej dalszą wydajność i zdrowotność. Trzymanie się tego standardu to moim zdaniem podstawa nowoczesnego, odpowiedzialnego pszczelarstwa.

Pytanie 13

Pszczelarz wykonując główny przegląd jesienny oszacował zgromadzony miód w gnieździe na 2 kg.
Z ilu kg cukru musi wykonać syrop 3:2, aby uzupełnić żelazny zapas?

A. 2 kg

B. 7 kg

C. 6 kg

D. 3 kg

Dobrze dobrana ilość cukru do przygotowania syropu 3:2, czyli 6 kg, wynika z praktycznych wytycznych dotyczących uzupełniania żelaznego zapasu pokarmowego w ulu na zimę. Standardowo przyjmuje się, że rodzina pszczela powinna mieć na zimę około 8 kg zapasu pokarmu w plastrach. Skoro w gnieździe jest już 2 kg miodu, trzeba uzupełnić brakujące 6 kg. Ale tu ważna rzecz – pszczoły nie zamieniają 1 kg cukru w 1 kg zapasu, bo część jest tracona podczas przerabiania na pokarm, ale przy syropie 3:2 przeliczenia są uproszczone – z 6 kg cukru uzyskamy mniej więcej tyle zapasu, ile potrzeba. Ten sposób liczenia jest stosowany przez większość doświadczonych pszczelarzy i wynika z praktyki prowadzenia pasiek oraz zaleceń Polskiego Związku Pszczelarskiego. Syrop 3:2 jest optymalny na jesień, bo pszczoły szybko go pobierają i zasklepiają, a nie jest zbyt rzadki ani za gęsty. Warto pamiętać, że miodu z gniazda nie ubywa później, więc to właśnie do tej wartości trzeba się dostosować. Z mojego doświadczenia, lepiej nie zaniżać tej ilości cukru, bo wtedy rodzina może mieć za mało zapasu, a to już poważny błąd przed zimowlą.

Pytanie 14

W jakim celu stosuje się sprzęt pokazany na ilustracji?

A. Do oddzielenia miodni od rodni.

B. Do cedzenia miodu.

C. Do odsączania odsklepów.

D. Do poławiania propolisu.

Ta odpowiedź jest jak najbardziej trafiona – sprzęt widoczny na zdjęciu to tak zwana krata odgrodowa, używana w nowoczesnych pasiekach do oddzielania miodni od rodni. Moim zdaniem to jedno z tych rozwiązań, które naprawdę ułatwiają pracę pszczelarzowi i chronią zarówno pszczoły, jak i jakość produktów pszczelich. Chodzi głównie o to, że matka pszczela nie ma możliwości przejścia przez te szczeliny, bo są one zaprojektowane tak, by przepuszczać tylko robotnice. Dzięki temu matka pozostaje w rodni, składając tam jaja, a miodnia pozostaje wolna od czerwiu i jest przeznaczona wyłącznie na magazynowanie miodu. W praktyce taka krata pozwala uzyskać miód wyższej jakości, bo nie ma ryzyka obecności czerwiu w plastrach miodowych, co byłoby niezgodne z podstawowymi standardami branżowymi. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie krat odgrodowych to już właściwie codzienność w gospodarstwach nastawionych na profesjonalną produkcję miodu – to też podkreślają wytyczne Polskiego Związku Pszczelarskiego. Warto pamiętać, że choć niektórzy początkujący pszczelarze czasem obawiają się tej metody, to jednak w praktyce daje ona dużo większą kontrolę nad rozwojem rodziny pszczelej i pozyskiwaniem czystego miodu. Ciekawostką jest, że dostępne są różne warianty krat – plastikowe, metalowe, elastyczne – i każdy pszczelarz może dobrać je do typu ula i własnych preferencji.

Pytanie 15

Na podstawie przedstawionej normy spożycia pokarmów przez jedną rodzinę pszczelą w ciągu roku oblicz, ile kilogramów pokarmu pyłkowego potrzebuje rodzina pszczela w okresie od początku lutego do końca czerwca w danym roku.

Produkt	Miesiące roku												Razem
Produkt	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	Razem
Miód, kg	1	1	3	8	15	20	15	13	8	3	2	1	90
Pyłek, kg	-	0,3	1,8	3,6	6,6	8,1	5,4	3,6	0,6	-	-	-	30

A. 18,3 kg

B. 10,2 kg

C. 20,4 kg

D. 12,0 kg

Dobry wybór, bo odpowiedź 20,4 kg jest zgodna z normą spożycia pyłku przez rodzinę pszczelą w podanym okresie. Jeśli popatrzysz na tabelę, to od początku lutego (miesiąc 2) do końca czerwca (miesiąc 6) trzeba zsumować wartości: 0,3 kg (luty), 1,8 kg (marzec), 3,6 kg (kwiecień), 6,6 kg (maj) i 8,1 kg (czerwiec). To daje razem 0,3 + 1,8 + 3,6 + 6,6 + 8,1 = 20,4 kg. W praktyce takie szczegółowe wyliczenia przydają się przy planowaniu gospodarki pasiecznej, zwłaszcza gdy pasieka ma ograniczony dostęp do pożytków pyłkowych. Warto wiedzieć, że pyłek jest kluczowym źródłem białka dla rozwoju czerwiu i siły rodziny, szczególnie na wiosnę, kiedy rodzina się rozwija. Moim zdaniem, jeśli pszczelarz nie przewidzi odpowiedniej ilości pyłku na początku sezonu, może to skutkować osłabieniem rodziny i niższą produkcją miodu w szczycie sezonu. Dobrym nawykiem jest też obserwowanie, czy rodziny magazynują pyłek i czy czasem nie potrzebują dodatkowego wsparcia – na przykład podkarmiania ciastem pyłkowym, gdy natura zawodzi. Takie wyliczenia uczą skrupulatności, a skrupulatność to podstawa w zawodzie pszczelarza. Standardy branżowe podkreślają, że planowanie zapasów pyłku i monitorowanie jego spożycia przekłada się bezpośrednio na zdrowotność i produktywność rodzin pszczelich.

Pytanie 16

Dobra kiszonka zawiera dużą ilość kwasu

A. chlebowego.

B. mlekowego.

C. masłowego.

D. octowego.

Kwas mlekowy to najważniejszy kwas organiczny powstający podczas prawidłowego procesu fermentacji kiszonki. To właśnie on odpowiada za właściwe zakonserwowanie paszy – obniża pH do poziomu około 3,8–4,2, co skutecznie hamuje rozwój bakterii gnilnych i pleśni. Od strony praktycznej, im więcej kwasu mlekowego, tym kiszonka jest bezpieczniejsza dla zwierząt i lepiej się przechowuje. W branży rolniczej często podkreśla się, że dobra kiszonka powinna mieć nawet powyżej 70% udziału kwasu mlekowego w ogólnej ilości kwasów organicznych. Z moich obserwacji wynika, że kiszonki bogate w ten kwas mają lepszy aromat, są mniej podatne na psucie i chętniej pobierane przez zwierzęta. Dodatkowo, kwas mlekowy jest łatwo przyswajalny przez organizm bydła czy owiec, co podnosi wartość pokarmową paszy. Nie bez powodu w podręcznikach do technologii pasz zawsze podkreśla się rolę bakterii kwasu mlekowego jako kluczowych mikroorganizmów procesu kiszenia. To właśnie ich obecność i aktywność gwarantuje wysoką jakość produktu końcowego – kiszonki pełnej energii, dobrze strawnej oraz stabilnej mikrobiologicznie. Takie szczegóły bywają niedoceniane w praktyce, a moim zdaniem są podstawą efektywnego żywienia zwierząt i oszczędności w gospodarstwie.

Pytanie 17

Podczas pierwszego przeglądu wiosennego pszczelarz stwierdził w gnieździe rodziny pszczelej za małą ilość pokarmu węglowodanowego. Czym powinien uzupełnić brakujący pokarm?

A. Syropem cukrowym.

B. Cukrem pudrem.

C. Nektarem.

D. Ciastem miodowo-cukrowym.

Ciasto miodowo-cukrowe to zdecydowanie najlepsze rozwiązanie na wczesną wiosnę, jeśli w rodzinie pszczelej brakuje pokarmu węglowodanowego. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że pszczoły w tym okresie mają ograniczoną możliwość pobierania płynnych pokarmów takich jak syrop cukrowy – jest po prostu za zimno, a wilgotność może dodatkowo zaszkodzić rodzinie. Ciasto, znane też jako karmel lub fondant, ma zwartą, półstałą konsystencję, co ułatwia pszczołom pobieranie go nawet przy niskich temperaturach i minimalizuje ryzyko zawilgocenia gniazda. Z mojego doświadczenia wynika, że dobre ciasto miodowo-cukrowe przyrządzone na bazie miodu i cukru buraczanego szybko ratuje słabe rodziny po zimie, bo nie tylko dostarcza łatwo dostępnej energii, ale też nie zaburza mikroklimatu ula. Takie ciasto można bez problemu położyć bezpośrednio na ramki lub na powałkę – i pszczoły od razu zaczynają z niego korzystać. Jest to standardowa praktyka rekomendowana przez większość doświadczonych pszczelarzy i opisana w fachowej literaturze branżowej. Warto pamiętać, że nieumiejętne dokarmianie może prowadzić do wilgoci, pleśni czy nawet rabunków, dlatego wybór ciasta w tym okresie to po prostu zdrowy rozsądek. Często mówi się, że dobra wiosna zaczyna się od dobrego ciasta – i trudno się z tym nie zgodzić.

Pytanie 18

Po stwierdzeniu której choroby stosuje się zabieg podwójnego przesiedlenia rodziny?

A. Zatrucia nektarem.

B. Zaziębienia czerwiu.

C. Zgnilca złośliwego.

D. Choroby sporowcowej.

W codziennej pracy pszczelarza łatwo pomylić podejścia do zwalczania różnych chorób, bo objawy bywają podobne, a metody często się zazębiają. Jednak zabieg podwójnego przesiedlenia rodziny ma bardzo specyficzne zastosowanie i nie można go traktować jako uniwersalnego rozwiązania. Jeżeli chodzi o zatrucia nektarem – to sytuacja, w której pszczoły zbierają nektar z roślin toksycznych dla nich, co prowadzi do nagłych upadków rodzin lub ostrych objawów. W takim przypadku najważniejsze jest odcięcie źródła zatrucia i ewentualnie podkarmianie, a nie wielokrotne przesiedlanie. Podwójne przesiedlenie nie usuwa toksyny z ciał pszczół, więc efektu terapeutycznego nie będzie. Przy zaziębieniu czerwiu, czyli sytuacji, gdy czerw zamiera wskutek niewłaściwych warunków termicznych w ulu, kluczowe jest poprawienie wentylacji, ocieplenie lub skorygowanie ustawienia ula, a nie radykalna likwidacja plastrów czy sprzętu. Przesiedlenie nie rozwiązuje przyczyny problemu. Choroba sporowcowa zaś wywoływana jest przez Nosema spp. i tutaj również przesiedlenie nie jest zalecane – ważniejsza jest higiena, dezynfekcja sprzętu, wymiana matki na odporniejszą oraz ogólnie zwiększenie kondycji rodziny. Typowym błędem jest przekonanie, że każda choroba zakaźna wymaga takich radykalnych środków jak w przypadku zgnilca złośliwego, ale to właśnie trwałość zarodników i ich wyjątkowa zjadliwość powodują, że tylko tu stosuje się podwójne przesiedlenie. Każda inna wymieniona wyżej choroba ma zupełnie inne wymagania sanitarne i profilaktyczne. Moim zdaniem warto zawsze zerknąć do aktualnych wytycznych Inspekcji Weterynaryjnej lub dobrych podręczników, bo niekiedy zbytnie „kombinowanie” może bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Pytanie 19

Czym powinny odżywiać się robotnice przed okresem wypacania, aby miały silnie rozwinięte gruczoły woskowe?

A. Pyłkiem.

B. Syropem.

C. Kandem.

D. Miodem.

Robotnice, zanim zaczną wydzielać wosk, muszą być odpowiednio odżywione, żeby ich gruczoły woskowe były dobrze rozwinięte i zdolne do intensywnej pracy. Kluczową rolę odgrywa tutaj pyłek, bo to właśnie on dostarcza niezbędnych aminokwasów, witamin i mikroelementów, które są dosłownie budulcem dla nowych komórek i enzymów niezbędnych do produkcji wosku. Moim zdaniem, w praktyce pszczelarskiej często pomija się wagę pyłku, a potem dziwi się, czemu rodziny nie chcą budować plastrów mimo syropu czy miodu w ulu. Pyłek to takie pszczele „białko”, którego nie zastąpi ani cukier, ani miód, ani nawet jakieś sztuczne zamienniki. Z mojego doświadczenia wynika, że tam, gdzie wiosną występuje bogata baza pyłkowa (np. w pobliżu wierzb czy rzepaku), pszczoły szybciej i sprawniej rozwijają gruczoły woskowe. Standardy branżowe i podręczniki pszczelarskie (np. Lipiński, „Pszczelarstwo”) podkreślają, że robotnice do wydzielania wosku powinny mieć zapewniony dostęp do świeżego pyłku. To jest absolutna podstawa, jeśli myśli się poważnie o budowie nowych ramek czy powiększaniu gniazda. Nawet najbardziej doświadczony pszczelarz nie osiągnie sukcesu bez zadbania o pyłek. Warto o tym pamiętać przy planowaniu pożytków i dokarmianiu wiosennym.

Pytanie 20

Którego produktu pszczelego pszczoły używają do dezynfekcji ula?

A. Mleczka pszczelego.

B. Kitu pszczelego.

C. Pyłku kwiatowego.

D. Jadu owadów.

Kit pszczeli, inaczej zwany propolisem, to coś naprawdę ciekawego w pszczelarstwie. Pszczoły produkują go głównie z żywic drzewnych zebranych z pąków i kory, a następnie mieszają z własnymi enzymami ślinowymi. Efekt? Substancja o silnych właściwościach bakteriobójczych i grzybobójczych, którą pszczoły wykorzystują do dezynfekcji całego ula. Smarują nim szczeliny, pokrywają martwe owady, których nie mogą usunąć, i zabezpieczają gniazdo przed rozwojem patogenów. Moim zdaniem, propolis to taki naturalny środek odkażający, trochę jak domowy środek czystości w świecie pszczół – bez niego kolonia byłaby o wiele bardziej podatna na choroby i pleśnie. W praktyce pszczelarskiej propolis jest też bardzo ceniony przez ludzi – nie tylko dezynfekuje ul, ale też świetnie sprawdza się w medycynie naturalnej (maści, nalewki, pastylki do ssania). W branży pszczelarskiej wręcz standardem jest dbanie o to, by pszczoły miały dostęp do roślin bogatych w żywice, bo wtedy ich ul naturalnie jest zdrowszy. Chyba nie wszyscy wiedzą, że kit pszczeli czasem nawet ogranicza dostęp powietrza, jak pszczoły „kitują” zbyt szczelnie, ale lepiej za dużo niż za mało – zwłaszcza w walce z bakteriami i pleśnią.

Pytanie 21

Który z wymienionych warunków musi być spełniony przy wysyłce matki pszczelej pocztą?

A. Przesyłka jest opatrzona firmowym logiem.

B. Otwór klateczki jest zasklepiony ciastem.

C. Klateczka wysyłkowa jest wykonana z drewna.

D. Koperta z otworami.

Wysyłając matkę pszczelą pocztą, jednym z najważniejszych wymogów jest zastosowanie koperty z otworami. To może się wydawać drobiazgiem, ale dla zdrowia i bezpieczeństwa pszczół to tak naprawdę kluczowa sprawa. Takie otwory umożliwiają odpowiednią wentylację, czyli dopływ świeżego powietrza do wnętrza przesyłki. Matka pszczela, często razem z kilkoma pszczołami towarzyszącymi, przez czas transportu musi oddychać, a zbyt wysoka temperatura lub brak powietrza mogą skończyć się jej śmiercią – to nie są żarty. Z mojego doświadczenia wynika, że koperty bez otworów kończą się katastrofą, nawet jeśli cała reszta jest tip-top. Branżowe wytyczne Poczty Polskiej i zalecenia organizacji pszczelarskich jasno mówią, że wentylacja jest bezwzględnie konieczna. Praktyka pokazuje, że często używa się nawet dodatkowych siatek wentylacyjnych na klateczkach, ale to koperta z otworami jest tym minimalnym standardem. Warto też wiedzieć, że nawet jeśli klateczka wysyłkowa jest bardzo solidna i dobrze zabezpieczona, bez tych otworów nie masz gwarancji, że matka przeżyje drogę. Można by pomyśleć, że logo firmy, drewno czy ciasto zabezpieczające wystarczą, ale to właśnie dopływ powietrza decyduje o sukcesie takiej wysyłki. Odpowiednia koperta to podstawa, którą każdy szanujący się pszczelarz powinien mieć na uwadze.

Pytanie 22

Jak należy postąpić z rodzinami u których stwierdzono zaziębienie czerwia?

A. Podać środki odkażające na powierzchnię chorego czerwia, a ule zdezynfekować.

B. Przeprowadzić podwójne przesiedlenie chorych rodzin.

C. Usunąć chory czerw i docieplić gniazdo.

D. Zniszczyć rodziny przez zasiarkowanie, a ule spalić.

Usunięcie chorego czerwia i docieplenie gniazda to zdecydowanie najrozsądniejsze i najbardziej praktyczne podejście przy zaziębieniu czerwia. Ten problem powstaje najczęściej przez zbyt niską temperaturę w gnieździe, co osłabia rozwój larw i prowadzi do ich obumierania. Najważniejsze w tej sytuacji to zminimalizować straty poprzez mechaniczne usunięcie już uszkodzonych plastrów z chorym czerwiem – w ten sposób nie dopuścisz do rozprzestrzeniania się chorób wtórnych i poprawisz warunki higieniczne w ulu. Docieplenie gniazda, np. matami słomianymi albo styropianowymi poduszkami, pomoże rodzinie utrzymać odpowiednią temperaturę i przywróci prawidłowy rozwój kolejnych pokoleń czerwia. Takie praktyki są zgodne z zaleceniami branżowymi i podręcznikami pszczelarskimi, np. według porad Polskiego Związku Pszczelarskiego. Dodatkowo, warto regularnie sprawdzać stan rodzin i dostosowywać wielkość gniazda do siły rodziny – czasem po prostu jest ono za obszerne w stosunku do liczby pszczół, a to prosta droga do przeziębień. Moim zdaniem takie podejście jest nie tylko skuteczne, ale też ekonomiczne, bo pozwala zachować rodzinę przy życiu i w dobrej kondycji na przyszłość.

Pytanie 23

Warunkiem koniecznym likwidacji nastroju rojowego jest

A. poddanie matki czerwiącej.

B. niszczenie mateczników.

C. wykonanie odkładów.

D. dodanie węzy.

Niszczenie mateczników to w praktyce najważniejszy i często stosowany zabieg, kiedy chcemy zatrzymać rodzinę pszczelą przed wejściem w nastrój rojowy. Mateczniki są sygnałem, że pszczoły planują wychować nową matkę i szykują się do rojenia, więc ich systematyczne usuwanie dosłownie przerywa ten cały proces. W branżowych podręcznikach i na praktykach pasiecznych zawsze powtarza się, że bez zniszczenia wszystkich mateczników nie da się skutecznie powstrzymać nastroju rojowego – nawet jak zostanie choć jeden, pszczoły mogą dokończyć dzieła. Moim zdaniem, czasami to trochę walka z wiatrakami, bo pszczoły budują nowe mateczniki uparcie, ale mimo wszystko ten zabieg jest kluczowy. Dla przykładu, jeśli zauważysz na ramkach świeżo zakładane mateczniki rojowe, najlepiej je usunąć od razu, zanim larwa się rozwinie. Jednak istotne jest, żeby czynność powtarzać regularnie, bo jedna kontrola nie wystarczy. Warto też pamiętać, że w połączeniu z innymi metodami – jak dodawanie ramek z węzą czy rozszerzanie gniazda – niszczenie mateczników daje zdecydowanie najlepsze efekty. W wielu polskich pasiekach to podstawa pracy w maju i czerwcu, kiedy pszczoły mają największą tendencję do rojenia. To trochę żmudne, ale na dłuższą metę opłaca się, bo zapobiega utracie silnych rodzin.

Pytanie 24

Którym narzędziem pasiecznym należy usuwać dziką woskową zabudowę z powałki?

A. Szczotką pasieczną.

B. Odsklepiaczem nożowym.

C. Dłutem pasiecznym.

D. Skrobaczką krótką.

Dłuto pasieczne to narzędzie dosłownie nie do zastąpienia podczas codziennej pracy w pasiece, zwłaszcza przy usuwaniu dzikiej zabudowy woskowej z powałki. Praktyka pokazuje, że pszczoły bardzo często budują nieregularne plastry lub tak zwane dzikie zabudowy tam, gdzie mamy szczeliny czy wolne przestrzenie, a powałka jest miejscem, gdzie te nadwyżki pojawiają się najczęściej. Dłuto ma odpowiednią konstrukcję – z jednej strony ostre i płaskie, z drugiej często lekko zaokrąglone lub wygięte. Dzięki temu można nim precyzyjnie podważać, odrywać i zeskrobywać wosk, nie uszkadzając przy tym ani powałki, ani ramek. Standardy pracy pasiecznej wyraźnie wskazują, że stosowanie dłuta minimalizuje ryzyko zranienia pszczół czy uszkodzenia materiału, a dodatkowo dłuto można szybko odkazić, co jest ważne z punktu widzenia higieny w ulu. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby początkujące często próbują innych narzędzi, ale prędzej czy później i tak wracają do klasycznego dłuta. To nie jest przypadek – ergonomia, bezpieczeństwo i wielofunkcyjność sprawiają, że dłuto pasieczne po prostu sprawdza się najlepiej i pozwala zachować porządek w ulu zgodnie z dobrą praktyką pszczelarską. Takie podejście jest w zasadzie branżowym standardem.

Pytanie 25

Do przenoszenia i magazynowania płynnych pokarmów w obrębie układu pokarmowego pszczoły służy

A. gardziel.

B. wole.

C. przełyk.

D. przedżołądek.

To właśnie wole pełni kluczową rolę w przenoszeniu i magazynowaniu płynnych pokarmów u pszczoły. W praktyce, wole działa trochę jak „zapasowy bak” – zbiera nektar i inne płynne substancje zebrane przez pszczołę w terenie, zanim zostaną one przekazane dalej w ulu lub przetworzone na miód. Ciekawe jest to, że pszczoła może kontrolować, kiedy oddać zawartość wola do dalszej części przewodu pokarmowego, albo z powrotem do otoczenia (np. podczas karmienia larw lub innych pszczół). W branży pszczelarskiej nie raz spotkałem się z sytuacją, gdzie szybkie opróżnianie wola przez pszczoły było kluczowe dla efektywnego przenoszenia nektaru w ulu. Każdy, kto analizował anatomię pszczoły, wie, że wole nie bierze udziału w trawieniu – to raczej magazyn czasowy, w którym nektar utrzymuje się w stanie prawie niezmienionym. Dopiero później, już w jelicie środkowym, zaczynają działać enzymy. Warto pamiętać, że przedżołądek i przełyk to tylko drogi transportu, a nie miejsce magazynowania. No i taka ciekawostka – objętość wola może się powiększyć nawet kilkukrotnie, zależnie od ilości zebranego pokarmu. W praktyce pszczelarza, umiejętność rozpoznania roli wola pomaga np. w diagnostyce chorób czy w analizie efektywności zbiorów miodu. Moim zdaniem, znajomość tej funkcji jest trochę niedoceniana, a to przecież elementarna wiedza w technikum pszczelarskim.

Pytanie 26

Przewóz pasieki wędrownej należy zorganizować tak, aby na miejsce pożytku dojechać

A. o zachodzie słońca.

B. do południa.

C. po południu.

D. o wschodzie słońca.

Organizowanie przewozu pasieki wędrownej tak, by dotrzeć na miejsce pożytku o wschodzie słońca, ma konkretne techniczne uzasadnienie. O tej porze dnia pszczoły są jeszcze mało aktywne – temperatura powietrza jest niższa, światło dopiero się pojawia i rodziny pszczele są skupione w ulach. Z mojego doświadczenia wynika, że minimalizuje to ryzyko ucieczek, rozdrażnienia pszczół oraz strat wśród robotnic. Standardy branżowe jasno wskazują, że najlepsze warunki do transportu i rozładunku pasiek to właśnie wczesny poranek. Dzięki temu pszczoły po wypuszczeniu mają cały dzień na rozeznanie się w nowym miejscu i szybkie rozpoczęcie oblotu zapoznawczego. Unika się też przykrych niespodzianek, takich jak przegrzanie rodzin w zamkniętych ulach – szczególnie w miesiącach letnich, kiedy upały mogą być naprawdę dokuczliwe. Transport o wschodzie słońca to także mniej stresu dla pszczół i pszczelarza. W praktyce często pszczelarze organizują transport wieczorem, ale profesjonalne podejście to rozładunek właśnie o wschodzie – wtedy wszystko idzie sprawniej i bezpieczniej. Moim zdaniem to rozwiązanie jest po prostu najbardziej praktyczne i zgodne z naturą pszczół. Warto o tym pamiętać planując przewóz, bo komfort i bezpieczeństwo rodzin pszczelich przekładają się bezpośrednio na ich wydajność i zdrowotność.

Pytanie 27

Którego sprzętu należy użyć, aby otrzymać baloty przedstawione na ilustracji?

A. Prasy zwijającej.

B. Agregatu ścierniskowego.

C. Prasy kostkującej.

D. Owijarki bel.

To właśnie prasa zwijająca jest odpowiedzialna za formowanie takich charakterystycznych, okrągłych balotów słomy czy siana, jak te na zdjęciu. Z mojego doświadczenia wynika, że ten sprzęt to już praktycznie standard w nowoczesnym gospodarstwie, bo pozwala bardzo wydajnie zebrać materiał z pola. Prasa zwijająca działa tak, że zbiera leżący materiał roślinny i zwija go w cylindryczne bele, które potem łatwo transportować i magazynować. Co ważne, baloty uzyskiwane tą metodą są dość mocno sprasowane, dzięki czemu zajmują mniej miejsca i lepiej się przechowują. Prasy zwijające różnią się od pras kostkujących przede wszystkim kształtem uzyskanego balota – kostkująca tworzy prostopadłościenne kostki, a zwijająca właśnie takie cylindry. Coraz częściej na polskich polach można zauważyć, że to właśnie baloty okrągłe, bo są wygodniejsze do owijania folią (gdy robi się sianokiszonkę), a także łatwiejsze do ładowania na przyczepy. No i na końcu – zgodnie z wytycznymi branżowymi oraz praktyką rolniczą, prasę zwijającą wykorzystuje się właśnie do produkcji tego typu balotów, szczególnie przy zbiorach sianokiszonki, słomy czy siana.

Pytanie 28

Do poprawy pożytków głównych nadaje się

A. niecierpek Roylego.

B. ewodia aksamitna.

C. facelia błękitna.

D. robinia akacjowa.

Wiele osób kojarzy robinię akacjową czy ewodię aksamitną z roślinami miododajnymi i faktycznie – obie te rośliny mają swoje miejsce w pszczelarstwie, jednak niekoniecznie nadają się do poprawy pożytków głównych w taki sposób, jak facelia błękitna. Robinia akacjowa, choć daje bardzo wartościowy miód, kwitnie stosunkowo krótko, a jej kwitnienie jest mocno uzależnione od warunków pogodowych. W dodatku uprawa robinii na większą skalę wymaga sporo czasu – to drzewo, które rośnie wolniej i nie da się go wprowadzić do płodozmianu czy jako poplonu. Ewodia aksamitna z kolei jest rzadkością w naszym klimacie, nawet jeśli czasem spotykana w kolekcjach dendrologicznych, a jej wysiew lub sadzenie nie jest popularne w typowych gospodarstwach pszczelarskich – to raczej ciekawostka niż realny sposób na poprawę pożytków głównych. Niecierpek Roylego również nie jest rozwiązaniem zalecanym w branży – to roślina ozdobna, która może być traktowana jako pożytek uzupełniający, ale nie stanowi podstawy produkcji miodu w Polsce. Z perspektywy praktycznej, wybór tych roślin wynika często z mylnego przekonania, że każda roślina miododajna nadaje się do poprawy pożytków głównych. Tymczasem branżowe standardy i literatura zalecają stosowanie roślin o szybkim i przewidywalnym wzroście, dużej atrakcyjności dla pszczół i możliwości łatwego wprowadzenia do uprawy – to właśnie charakteryzuje facelię błękitną. Często spotykanym błędem jest niedocenianie wpływu długości okresu kwitnienia oraz możliwości stosowania roślin w płodozmianie, co jest kluczowe przy organizacji pożytków głównych. W praktyce wybór typu drzew czy egzotycznych gatunków nie przynosi oczekiwanych efektów w sezonie pszczelarskim, a wręcz może powodować niedobory pożywienia dla rodzin pszczelich w kluczowych okresach sezonu.

Pytanie 29

W gospodarstwach nastawionych na intensywną produkcję mleka, cielęta, przez początkowy okres odpajania mlekiem lub preparatami mleko-zastępczymi, powinny być utrzymywane

A. w indywidualnych kojcach z budkami.

B. w kojcach zbiorowych.

C. w kombiboksach.

D. z matkami.

Wybór indywidualnych kojców z budkami dla cieląt w początkowym okresie odpajania mlekiem to rozwiązanie, które od dawna uznaje się za wzorcowe w profesjonalnych gospodarstwach mlecznych. Taka metoda utrzymania minimalizuje ryzyko przenoszenia chorób, głównie tych, które mogą powodować biegunki i infekcje dróg oddechowych, a to właśnie u młodych cieląt bywa największym problemem. Moim zdaniem to trochę jak z przedszkolakami—jak dzieciak jedno złapie grypę, to zaraz cała grupa kaszle, no a tu chodzi o zdrowie cielaków, więc izolacja dużo daje. Indywidualne boksy z budkami umożliwiają też ścisłą kontrolę nad pobieraniem paszy i wody przez każde zwierzę. Hodowca od razu widzi, czy cielę nie pije, czy nie je, czy może coś się dzieje nie tak. Co więcej, cielęta są mniej zestresowane, mają swoją strefę komfortu, łatwiej się przyzwyczajają do otoczenia i nowych bodźców. W wielu krajach, szczególnie tam, gdzie stawia się na jakość i zdrowotność stada, taki sposób utrzymania młodych zwierząt to absolutny standard. Niby proste rozwiązanie, a tak wiele daje—lepsza kondycja, mniejsza śmiertelność, szybszy przyrost masy. Dobrą praktyką jest też regularne mycie i dezynfekcja budek, co jeszcze bardziej ogranicza ryzyko infekcji. To wszystko przekłada się na opłacalność produkcji mleka, bo zdrowe cielęta to przyszłe dobre krowy mleczne.

Pytanie 30

Podczas głównego przeglądu jesiennego w gnieździe rodziny pszczelej stwierdzono ok. 2 kg miodu.
Ilość pokarmu w tym okresie powinna wynosić minimum 6 kg. Z ilu kg cukru pszczelarz musi zrobić syrop cukrowy (o proporcjach 3:2), aby uzupełnić brakujący "żelazny zapas"?

A. 2 kg

B. 3 kg

C. 1 kg

D. 4 kg

Dobre zrozumienie zagadnienia! Przy jesiennym przeglądzie gniazda pszczelego szczególnie ważne jest zapewnienie tzw. 'żelaznego zapasu' pokarmu, który pozwoli rodzinie pszczelej przetrwać okres bezpożytkowy, czyli zimę. Standard branżowy mówi wyraźnie — minimum 6 kg miodu w gnieździe to podstawa. Jeżeli mamy tylko 2 kg, trzeba uzupełnić brakujące 4 kg. I tu pojawia się sztuka przygotowania syropu cukrowego. Syrop o proporcji 3:2 (czyli 3 części cukru na 2 części wody) stosuje się, bo jest najlepiej przyswajalny przez pszczoły i dobrze imituje konsystencję miodu. Z doświadczenia wiem, że podanie zbyt rzadkiego syropu nie sprawdzi się w chłodnych warunkach – pszczoły mogą nie zdążyć go przerobić i odparować nadmiar wody. Dlatego kalkulując – żeby pszczoły miały 4 kg gotowego „miodu” w plastrach, musisz użyć 4 kg cukru, bo syrop 3:2 po odparowaniu daje mniej więcej objętość cukru. W praktyce, lepiej nie oszczędzać na ilości – zbyt mały zapas często kończy się osłabieniem rodziny lub nawet jej śmiercią na przedwiośniu. Poza tym, podając syrop późno, pszczoły zużyją część zapasu na przeróbkę, więc zawsze warto lekko zaokrąglić ilość w górę. Takie podejście spotyka się w literaturze fachowej i wśród doświadczonych pszczelarzy. Pamiętaj też, żeby syrop podawać ciepły i nie za późno jesienią – idealnie, kiedy temperatura nie spada jeszcze poniżej 10°C, bo wtedy pszczoły są aktywne i dobrze go pobierają.

Pytanie 31

Zadaniem pracy hodowlanej w pszczelarstwie jest

A. zwiększenie liczebności pogłowia pszczół w pasiece.

B. zapobieganie rójkom w pasiece.

C. doskonalenie pogłowia pszczół.

D. tworzenie odkładów na sprzedaż.

Doskonalenie pogłowia pszczół to w praktyce pszczelarskiej fundament pracy hodowlanej. Chodzi tu nie tylko o poprawę cech użytkowych – takich jak miodność, łagodność, odporność na choroby (szczególnie warrozę) czy zimotrwałość – ale również o selekcję rodzin, które najlepiej sprawdzają się w lokalnych warunkach. W praktyce wygląda to tak, że pszczelarz wybiera matki z rodzin wyróżniających się pozytywnie, prowadzi rejestry, czasem korzysta z testów wydajnościowych albo nawet współpracuje z hodowlanymi stacjami oceny wartości użytkowej. To wcale nie jest takie łatwe, bo na efekty trzeba zwykle poczekać kilka sezonów. Branżowe standardy, np. polskie wytyczne PZP czy programy hodowli zachodnich linii pszczół, mocno podkreślają wagę tej pracy, bo tylko regularne selekcjonowanie pozwala utrzymać wysoką jakość i właściwe parametry pogłowia na pasiece. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce mieć zdrową i produktywną pasiekę, powinien zainteresować się podstawami genetyki pszczół. Świetnym przykładem jest choćby prowadzona od lat selekcja pszczół linii kraińskiej na terenach południowej Polski – jej efekty widać we wzroście odporności rodzin i lepszej adaptacji do zmian klimatu. Można powiedzieć, że właśnie praca hodowlana pozwala pszczelarzom rozwijać swoje pasieki w sposób profesjonalny i nowoczesny.

Pytanie 32

Plaster z jednodniowymi larwami należy podać rodzinie, gdy stwierdzono w niej

A. brak czerwiu krytego.

B. brak czerwiu otwartego.

C. mateczniki ratunkowe.

D. mateczniki rojowe.

Wybrałeś prawidłową odpowiedź – plaster z jednodniowymi larwami podaje się rodzinie pszczelej, kiedy stwierdzony jest brak czerwiu otwartego. To właśnie czerw otwarty, czyli larwy w początkowych stadiach rozwoju – do 3 dni, są kluczowe dla zachowania możliwości wychowu nowej matki przez rodzinę. Jeżeli w ulu zabraknie czerwiu otwartego, pszczoły nie są już w stanie same wyhodować matki, bo tylko z młodszych larw mogą wyciągnąć mateczniki ratunkowe. Taka sytuacja często ma miejsce po utracie matki i wtedy, zgodnie z podręcznikową praktyką, należy przynieść plaster z bardzo młodym czerwiem z innej rodziny. To jest taki klasyczny zabieg ratunkowy w pszczelarstwie – zresztą chyba każdy praktyk miał z tym do czynienia. Ja uważam, że warto mieć zawsze pod ręką ramki z młodym czerwiem, bo czasami nawet doświadczeni pszczelarze przeoczą brak matki, a wtedy chodzi przecież o uratowanie rodziny. Plaster z jednodniowymi larwami umożliwia pszczołom podjęcie naturalnego procesu wychowu nowej matki. To też pokazuje, jak ważne jest regularne przeglądanie rodzin, bo w praktyce nie zawsze od razu widać brak czerwiu otwartego. Warto też pamiętać, że zbyt późne podanie takiego plastra może doprowadzić do osłabienia lub śmierci rodziny, bo bez matki i możliwości wychowu nowej, pszczoły nie przeżyją długo. Takie działanie jest zgodne z dobrymi praktykami pszczelarskimi i stanowi fundament ratowania rodziny bez matki.

Pytanie 33

Na podstawie danych podanych w tabeli wskaż wysokość nadwyżki bezpośredniej z jednej rodziny pszczelej, produkującej 20 kg miodu.

	Przychody/koszty	Cena za 1 kg lub szt.	Wartość zł
Przychody
Miód	20 kg	30,00	600,00
Wosk	0,3 kg	20,00	6,00
Inne produkty	25% wartości miodu		150,00
Razem przychody			756,00
Koszty
Cukier	15 kg	2,00	30,00
Węza	0,3 kg	30,00	9,00
Matka pszczela	½ szt.	30,00	15,00
Leki	równowartość ceny hurtowej 1 kg miodu	15,00	15,00
Inne koszty	równowartość ceny handlowej 1 kg miodu	30,00	30,00
Razem koszty			99,00

A. 657,00 zł

B. 756,00 zł

C. 198,00 zł

D. 855,00 zł

Nadwyżka bezpośrednia to jedno z najbardziej praktycznych narzędzi do oceny opłacalności produkcji w pszczelarstwie. W tym pytaniu trzeba było zestawić przychody z kosztami, co jest typowym działaniem w codziennej pracy każdego pszczelarza czy rolnika. Tutaj przychody wynosiły łącznie 756 zł na rodzinę pszczelą (miód, wosk i inne produkty), a suma kosztów to 99 zł (cukier, węza, matka, leki, inne koszty). Po odjęciu kosztów od przychodów wychodzi nam 657 zł, czyli dokładnie tyle wynosi nadwyżka bezpośrednia. Takie obliczenia są podstawą do podejmowania decyzji, czy opłaca się inwestować w kolejne ule lub modernizację pasieki. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu początkujących pszczelarzy skupia się tylko na przychodach, a przecież liczy się to, co zostaje po odjęciu wszystkich wydatków. Branżowe standardy, np. kalkulacje prowadzone przez ODR-y czy Polskie Stowarzyszenie Pszczelarzy, kładą nacisk właśnie na rzetelne wyliczanie nadwyżki – bo tylko taka wiedza pozwala realnie oceniać efektywność pracy. Co ciekawe, w praktyce można jeszcze brać pod uwagę koszty pośrednie, ale tutaj skupiamy się na tych bezpośrednich, czyli najłatwiej policzalnych. Taka analiza to absolutna podstawa w prowadzeniu każdej działalności produkcyjnej, nie tylko pszczelarskiej. Moim zdaniem warto regularnie aktualizować te kalkulacje, bo ceny np. cukru czy miodu lubią się zmieniać. Wniosek jest prosty – prawidłowo obliczona nadwyżka bezpośrednia daje jasny obraz tego, czy nasza rodzina pszczela rzeczywiście na siebie zarabia.

Pytanie 34

Ile powinna wynosić maksymalna odległość pasieki od bazy pożytkowej?

A. 3 km

B. 4 km

C. 1 km

D. 2 km

Maksymalna odległość pasieki od bazy pożytkowej, czyli miejsca, gdzie pszczoły mają dostęp do głównych źródeł nektaru i pyłku, powinna wynosić do 2 kilometrów. To nie jest przypadkowa wartość – bierze się ona z obserwacji fizjologii pszczół oraz praktycznych analiz zysków i strat w gospodarce pasiecznej. Przy tej odległości pszczoły są w stanie efektywnie przemieszczać się między ulem a roślinami, nie tracąc zbyt dużo energii na loty. Im dalej oddalona pasieka, tym więcej czasu i sił pszczoły muszą poświęcić na przeloty, co znacząco zmniejsza wydajność zbioru miodu oraz może prowadzić do szybszego wyeksploatowania rodzin pszczelich. W praktyce wielu doświadczonych pszczelarzy nawet skraca ten dystans do 1-1,5 km – szczególnie tam, gdzie teren jest trudny lub warunki pogodowe nie sprzyjają długim lotom. Standardy branżowe, np. zalecenia Polskiego Związku Pszczelarskiego czy wytyczne z podręczników akademickich, jasno wskazują, że 2 km to odległość optymalna – pozwala zarówno wykorzystać bogactwo pożytków, jak i zadbać o dobrostan pszczół. Dodatkowo, w wielu regionach, gdzie baza pożytkowa jest rozproszona, nieprzestrzeganie tej zasady skutkuje słabszymi zbiorami i większą śmiertelnością pszczół. Z mojego doświadczenia wynika, że lepiej mieć kilka mniejszych pasiek blisko pól i sadów niż jedną dużą oddaloną od pożytku – logistyka może być trudniejsza, ale efekty miodowe są zdecydowanie lepsze.

Pytanie 35

Przerobem nektaru zajmują się robotnice porządkowe w wieku

A. 17-20 dni.

B. 21-26 dni.

C. 2-6 dni.

D. 8-16 dni.

Prawidłowo – robotnice pszczele zajmują się przerobem nektaru właśnie w wieku od 8 do 16 dni życia. To wynika bezpośrednio z ich naturalnego cyklu rozwoju, który w praktyce przekłada się na bardzo precyzyjny podział obowiązków w ulu. W tej fazie życia ich gruczoły gardzielowe są najbardziej wydajne, a pszczoły są najlepiej przystosowane do intensywnego pobierania, przerabiania i zagęszczania nektaru w miód. Moim zdaniem to jest niesamowite, bo każda pszczoła przechodzi przez ten „etap produkcyjny”, zanim stanie się zwiadowczynią lub robotnicą lotną. Wiesz, w praktyce, jeśli ktoś prowadzi pasiekę, to zauważy, że właśnie młode robotnice w tym wieku najczęściej spotyka się na plastrach z nektarem – są wtedy bardzo aktywne, pracowite, zwinne. Branżowe standardy zalecają nawet, by w okresie największego pożytku zapewnić rojowi optymalne warunki do rozwoju tej grupy wiekowej, bo od ich wydolności zależy wydajność całej rodziny pszczelej. Często spotykam się z opinią, że pszczelarze, którzy dobrze znają biologię wiekową pszczół, potrafią skuteczniej zarządzać produkcją miodu i ograniczać ryzyko chorób – szczególnie tych związanych z niewłaściwym rozwojem gruczołów u młodych robotnic. Warto pamiętać, że odpowiednia liczba pszczół w wieku 8-16 dni to jeden z fundamentów silnej, zdrowej rodziny pszczelej.

Pytanie 36

Jaka temperatura powinna panować w tuczarni?

A. 18-24°C

B. 2-8°C

C. 8-18°C

D. 24-30°C

Temperatura w zakresie 8-18°C to taki, który w praktyce sprawdza się najlepiej w tuczarni. Właśnie takie warunki są zalecane przez większość podręczników i instrukcji technologicznych dotyczących chowu trzody chlewnej. Moim zdaniem, to nie jest przypadek – w tej temperaturze świnie mają optymalne warunki do pobierania paszy, przyrosty masy ciała są na zadowalającym poziomie, a ryzyko chorób związanych z przegrzaniem lub wyziębieniem jest minimalne. Przekroczenie dolnej granicy może powodować spowolnienie metabolizmu i większe zużycie paszy na ogrzewanie ciała, z kolei wyższe temperatury (powyżej 18°C) – a zwłaszcza powyżej 20°C – mogą prowadzić do spadku apetytu, gorszych przyrostów i nawet udarów cieplnych. Standardy branżowe, jak np. zalecenia Instytutu Zootechniki czy wytyczne Unii Europejskiej, zawsze podkreślają znaczenie umiarkowanej temperatury. Praktycy często mówią, że jeżeli w tuczarniach panuje stabilne 10-15°C, to świnie praktycznie nie chorują i nie ma problemów z wilgotnością powietrza. Często w nowoczesnych chlewniach stosuje się systemy automatycznego sterowania mikroklimatem, które utrzymują te wartości. To trochę niedoceniany temat, bo ludzie skupiają się na paszy, a tak naprawdę temperatura ma kolosalny wpływ na wynik ekonomiczny produkcji.

Pytanie 37

Która fermentacja powinna zachodzić podczas prawidłowo przebiegającego procesu kiszenia pasz?

A. Octowa.

B. Propionowa.

C. Masłowa.

D. Mlekowa.

W procesie prawidłowego kiszenia pasz powinna dominować fermentacja mlekowa. To właśnie bakterie kwasu mlekowego są kluczowe dla uzyskania dobrej jakości kiszonki – przekształcają one cukry obecne w zielonce w kwas mlekowy. Dzięki temu pH kiszonki szybko spada, środowisko staje się kwaśne i hamuje rozwój niepożądanych drobnoustrojów, takich jak bakterie gnilne, pleśnie czy bakterie masłowe. Praktyka pokazuje, że tylko wtedy, gdy fermentacja mlekowa przebiega sprawnie, kiszonka zachowuje wysoką wartość pokarmową, ma przyjemny zapach i jest chętnie pobierana przez zwierzęta. W branży paszowej zwraca się ogromną uwagę na właściwe przygotowanie surowca – odpowiednie rozdrobnienie, dobry ubój i szybkie zakiszenie. To właśnie ogranicza dostęp tlenu i pozwala bakteriom mlekowym zdominować fermentację. Często stosuje się nawet inokulanty, czyli szczepionki bakteryjne, które jeszcze zwiększają udział korzystnych bakterii mlekowych w procesie. Moim zdaniem, znajomość tych mechanizmów to podstawa w nowoczesnej produkcji pasz objętościowych. Warto pamiętać, że tylko fermentacja mlekowa zapewnia trwałość i bezpieczeństwo kiszonki, co jest zgodne z wytycznymi dobrych praktyk rolniczych.

Pytanie 38

Które z podanych roślin stanowią dla pszczół pożytek późny?

A. Jabłoń, rzepak.

B. Nawłoć, wrzos.

C. Agrest, klon.

D. Kruszyna, rdest.

Nawłoć i wrzos to klasyczne przykłady roślin, które dla pszczół stanowią tzw. pożytek późny, czyli kwitną w drugiej połowie sezonu, często nawet wtedy, gdy inne rośliny już przekwitły. Moim zdaniem, to właśnie te gatunki ratują czasem pasiekę, szczególnie w rejonach o krótkim lecie albo tam, gdzie inne pożytki kończą się szybko. Dobra praktyka pszczelarska zaleca lokalizowanie pasiek w pobliżu stanowisk nawłoci czy wrzosów, bo dają one pszczołom szansę na zebranie zapasów na zimę. Z mojego doświadczenia wynika, że miód wrzosowy jest jednym z najbardziej cenionych, choć trudny do pozyskania przez specyficzne właściwości fizykochemiczne. Nawłoć natomiast jest coraz powszechniejsza w Polsce i często można ją spotkać na nieużytkach i przydrożach. Odpowiednia identyfikacja roślin późnych jest kluczowa przy planowaniu pracy w pasiece, bo wtedy trzeba się liczyć z mniejszą ilością dostępnych pyłków i nektaru. Dobrze wiedzieć, że wrzosowiska i stanowiska nawłoci są nie tylko cenne dla pszczół, ale też wpisują się w nowoczesne standardy prowadzenia gospodarki pasiecznej nastawionej na wydłużenie okresu zbiorów i zapewnienie pszczołom lepszych warunków przez cały sezon.

Pytanie 39

Której rasy pszczół dotyczy opis?

Osobniki należące do tej rasy są najmniejsze spośród występujących w Polsce pszczół. Ciało mają pokryte szarobrązowym owłosieniem. Są łagodne, mają najmniejszą skłonność do rojenia, miód sklepią na mokro, silnie kitują gniazdo, ul utrzymają niezbyt czysto. Cechuje je duża skłonność do rabunku. Posiadają najdłuższe języczki dzięki czemu są cenione jako dobre zapylaczki.

A. Włoskiej.

B. Środkowoeuropejskiej.

C. Kaukaskiej.

D. Krainskiej.

Wybrałeś pszczołę kaukaską i to faktycznie najlepszy wybór. W opisie pada kilka bardzo charakterystycznych cech tej rasy. Po pierwsze, pszczoła kaukaska jest rzeczywiście najmniejsza wśród ras użytkowanych w Polsce i rozpoznasz ją po szarobrązowym owłosieniu. To właśnie ta rasa słynie z najdłuższego języczka (nawet do 7,2 mm), co stawia ją w czołówce zapylaczy roślin o głębokich kwiatach – np. koniczyny czerwonej czy facelii. Z mojego doświadczenia wynika też, że jej łagodność jest nieoceniona, szczególnie dla pszczelarzy prowadzących pasieki w pobliżu ludzi czy szkółek. Minusem bywa silna skłonność do kitowania (propolisowania) gniazda, co czasem utrudnia przeglądy ramek, no i niestety jej czystość w ulu (utrzymywanie higieny) nie dorównuje kraince czy środkowoeuropejskiej. Dla praktyków pszczelarstwa to ważne, bo wpływa na tempo pracy i zdrowotność rodziny. Mokre sklepianie miodu i silny instynkt rabunkowy to kolejne typowe cechy – stąd w pasiekach o dużym zagęszczeniu rodzin trzeba szczególnie uważać na rabunki między ulami. Mimo to standardy nowoczesnej gospodarki pasiecznej doceniają kaukaską za jej wydajność w trudnych warunkach i bardzo dobrą przydatność zapylającą. Co ciekawe, w niektórych krajach kaukaskie linie są intensywnie hodowane właśnie z powodu ich języczka i łagodności, choć czasem są mniej odporne na choroby niż np. pszczoła środkowoeuropejska.

Pytanie 40

Jaka jest różnica między temperaturą zewnętrzną wynoszącą -30°C a temperaturą panującą w środku kłębu podczas wychowu czerwiu?

A. 64,5°C

B. 60,5°C

C. 50,5°C

D. 34,5°C

Różnica temperatur między ekstremalnie niską temperaturą zewnętrzną –30°C a temperaturą wewnątrz kłębu pszczół podczas wychowu czerwiu (czyli ok. +34,5°C) wynosi właśnie 64,5°C. To jest niesamowite osiągnięcie termoregulacyjne pszczół. Moim zdaniem, warto się temu przyjrzeć bliżej, bo to pokazuje, jak zaawansowane są mechanizmy biologiczne tych owadów. W praktyce pszczoły utrzymują tak wysoką temperaturę w centrum kłębu nawet w trakcie silnych mrozów, korzystając z ciepła wytwarzanego przez własne mięśnie lotne, którymi wykonują drobne drżenia. Dzięki temu możliwy jest rozwój larw nawet w środku zimy, gdy na zewnątrz panują warunki niemal arktyczne. Według branżowych norm i doświadczeń pszczelarzy, zachowanie tej ściśle określonej temperatury czerwiu (od 34 do 36°C) to klucz do zdrowej kolonii i udanej wymiany pokoleń. Z mojego doświadczenia wynika, że zrozumienie tej różnicy temperatur pomaga zarówno w projektowaniu uli (lepsza izolacja, przemyślane wentylowanie), jak i planowaniu prac pasiecznych, bo pozwala określić, kiedy kłąb będzie najbardziej wrażliwy na zaburzenia. Pamiętaj, że ta ogromna różnica to wynik zbiorowego działania tysięcy robotnic i świetny przykład efektywności biologicznego systemu grzewczego. Mówiąc prosto – to modelowy przykład, jak natura radzi sobie z wyzwaniami klimatycznymi, a pszczelarze mogą tylko próbować dorównać temu w sztucznych warunkach.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej