Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik ogrodnik
Kwalifikacja: OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Data rozpoczęcia: 9 sierpnia 2026 10:36
Data zakończenia: 9 sierpnia 2026 10:51

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Producent kalafiorów zakupił 1000 sztuk sadzonek w cenie 0,30 zł za sztukę. Sprzedaż gotowego produktu odbyła się po 4,00 zł za sztukę. Całkowite koszty produkcji wyniosły 1500,00 zł. Jaki był dochód producenta?

A. 4400 zł

B. 1100 zł

C. 3300 zł

D. 2200 zł

Aby obliczyć dochód producenta, należy najpierw ustalić całkowity przychód ze sprzedaży kalafiorów. Producent zakupił 1000 sztuk rozsady po 0,30 zł za sztukę, co daje łączny koszt zakupu wynoszący 300 zł (1000 sztuk * 0,30 zł/sztuka). Następnie, po wyprodukowaniu i sprzedaniu gotowego produktu, przychód ze sprzedaży wynosi 4000 zł (1000 sztuk * 4,00 zł/sztuka). Koszty produkcji wyniosły 1500 zł. Zatem, aby obliczyć dochód, musimy od przychodu odjąć całkowite koszty: 4000 zł (przychód) - 1500 zł (koszty produkcji) - 300 zł (koszt zakupu rozsady) = 2200 zł. Taki sposób kalkulacji jest zgodny z zasadami rachunkowości finansowej, które wymagają uwzględnienia wszystkich kosztów związanych z produkcją oraz sprzedażą. W praktyce, przy ustalaniu rentowności przedsięwzięcia, istotne jest dokładne monitorowanie zarówno przychodów, jak i kosztów, aby podejmować trafne decyzje inwestycyjne i operacyjne.

Pytanie 2

Rysunek przedstawia podział podziemnych organów przetrwalnikowych dalii. Są to

A. rozłogi.

B. karpy.

C. cebule.

D. odrosty.

Karpa to organ przetrwalnikowy dalii, który pełni kluczową rolę w jej rozmnażaniu wegetatywnym. Jest to mięsista, pękata część korzeniowa, która gromadzi substancje odżywcze i umożliwia roślinie przetrwanie w niekorzystnych warunkach. Karpy, w odróżnieniu od cebul czy rozłogów, są przystosowane do długoterminowego przechowywania energii, co sprawia, że dahlie mogą rozwijać się i kwitnąć co roku. W praktyce ogrodniczej, wykorzystanie karp jest niezbędne, gdyż pozwala na łatwe rozmnażanie roślin poprzez podział karp na mniejsze fragmenty. Dobrą praktyką jest przechowywanie tych organów w chłodnym i ciemnym miejscu podczas zimy, aby zapewnić ich zdrowy rozwój na wiosnę. Wiedza o karpach jest szczególnie istotna w kontekście uprawy dalii w różnych strefach klimatycznych, gdzie warunki glebowe i atmosferyczne mogą się znacznie różnić, co wpływa na strategię ich rozmnażania.

Pytanie 3

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż, kiedy należy wysiać nasiona marchwi osłonięte włókniną, aby początek zbioru przypadł na 17 czerwca.

Termin siewu	Sposób osłaniania	Okres wegetacji (tygodnie)	Przybliżony początek zbioru
listopad	tunel wysoki (od wiosny)	—	I połowa maja
I połowa marca	tunel wysoki	12	połowa maja
II połowa marca	tunel niski	13	koniec maja początek czerwca
II połowa marca	płaskie osłanianie (folia, włóknina)	14	II połowa czerwca
początek kwietnia	bez osłony	14	koniec czerwca początek lipca
II połowa kwietnia	bez osłony	12	połowa lipca
II połowa maja	bez osłony	11	I połowa sierpnia

A. II połowa kwietnia.

B. Początek kwietnia.

C. II połowa marca.

D. II połowa maja.

Aby osiągnąć pożądany termin zbioru marchwi na 17 czerwca, kluczowe jest zrozumienie cyklu wegetacyjnego tej rośliny oraz wpływu czynników środowiskowych na jej rozwój. Siew nasion w II połowie marca jest zgodny z praktykami agrotechnicznymi, które zakładają, że czas wegetacji marchwi z osłoną wynosi około 13 tygodni. Odliczając 91 dni od daty zbioru, uzyskujemy koniec marca jako optymalny moment na wysiew. Takie podejście umożliwia wcześniejsze rozpoczęcie wegetacji i wykorzystanie korzystnych warunków pogodowych, co jest istotne w kontekście zmian klimatycznych. W praktyce, siew nasion w marcu pozwala również na lepsze plonowanie, gdyż rośliny mają więcej czasu na rozwój przed zbiorami. Dodatkowo, stosowanie osłon, takich jak tuneliki, chroni młode sadzonki przed przymrozkami i innymi niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, co jest zgodne z zaleceniami agrotechnicznymi zalecanymi przez instytuty rolnicze. Dlatego siew w II połowie marca to skuteczna strategia, która zwiększa szanse na sukces w uprawie marchwi.

Pytanie 4

Grusze potrzebują, aby poziom wody gruntowej znajdował się na głębokości

A. 100-130 cm

B. 130-150 cm

C. 180-200 cm

D. 80-100 cm

Różne wartości dotyczące głębokości wody gruntowej, takie jak 100-130 cm, 130-150 cm oraz 80-100 cm, są nieadekwatne w kontekście uprawy grusz, gdyż nie spełniają wymagań agrotechnicznych tej rośliny. Grusze wymagają dostępu do wody gruntowej na głębokości 180-200 cm, aby ich system korzeniowy mógł efektywnie się rozwijać. Woda zbyt blisko powierzchni, jak w przypadku głębokości 80-100 cm, może prowadzić do problemów z nadmiarem wilgoci, co sprzyja występowaniu chorób grzybowych oraz gniciu korzeni. Odpowiedzi w przedziałach 100-130 cm i 130-150 cm także nie uwzględniają specyficznych potrzeb grusz, które wymagają większej odległości od wód gruntowych, co pozwala na lepszą aerację gleby oraz zdrowy wzrost korzeni. W praktyce, rolnicy i sadownicy powinni stosować odpowiednie metody monitorowania poziomu wody gruntowej oraz dostosowywać systemy nawadniające, aby uniknąć zarówno przesuszenia, jak i zalewania. Zastosowanie technologii, takich jak czujniki wilgotności gleby, może pomóc w optymalizacji zarządzania wodą w sadach gruszowych oraz zwiększyć efektywność produkcji owoców.

Pytanie 5

Jakie pojemniki nadają się do tworzenia kompozycji z żywych kwiatów, które są umieszczane w gąbce?

A. naczynia z gliny niewypalanej

B. naczynia nienasiąkliwe, które nie są przezroczyste

C. wazony wykonane z przezroczystego szkła

D. wyroby z wikliny

Nienasiąkliwe naczynia nieprzezroczyste są idealnym wyborem do układania kompozycji z kwiatów żywych w gąbce, ponieważ zapewniają one odpowiednie warunki do zachowania świeżości roślin. Gąbka florystyczna, używana do przytrzymywania kwiatów, wchłania wodę, co jest kluczowe dla ich trwałości. Naczynia te zapobiegają parowaniu wody, co jest istotne w utrzymaniu wilgotności gąbki. Przykładem mogą być ceramiczne donice o matowej powierzchni, które nie tylko skutecznie zatrzymują wilgoć, ale również stanowią estetyczne tło dla kompozycji. W kontekście standardów florystycznych, dobrym rozwiązaniem jest wybór naczyń o odpowiedniej średnicy i głębokości, które pomogą w stabilizacji gąbki oraz ułatwią stylizację kompozycji. Warto również pamiętać, że nieprzezroczystość naczyń pozwala na lepsze ukrycie mechanizmów mocujących oraz gąbki, co podnosi walory estetyczne całej aranżacji. Użycie takich naczyń wpisuje się w dobre praktyki florystyczne, które polegają na harmonijnym połączeniu funkcji praktycznej i estetycznej.

Pytanie 6

Ile kilogramów nasion warzyw powinno się nabyć, aby obsiać powierzchnię dwóch arów, przy normie wysiewu wynoszącej 3 kg na hektar?

A. 0,06 kg

B. 0,03 kg

C. 0,90 kg

D. 0,60 kg

Obliczenia dotyczące zakupu nasion warzyw do obsiania powierzchni dwóch arów mogą prowadzić do błędnych wniosków, jeśli nie uwzględnimy odpowiednich jednostek i przeliczeń. W przypadku normy wysiewu 3 kg na 1 ha, ważne jest, aby zrozumieć, że hektar to 10 arów, co oznacza, że 1 ar wymaga 0,3 kg nasion. Niektóre odpowiedzi, takie jak 0,03 kg czy 0,90 kg, mogą wynikać z błędnych przeliczeń jednostek lub pominięcia istotnych faktów. Na przykład, przyjmując, że 0,03 kg to ilość potrzebna na dwa ary, mylimy się w podstawowych obliczeniach, ponieważ w rzeczywistości na dwa ary potrzeba 0,6 kg. Obliczając zbyt niską wartość, można nie tylko nie osiągnąć odpowiedniego plonowania roślin, ale także przyczynić się do marnotrawstwa, gdyż nasiona mogą być nieodpowiednio rozłożone. Z kolei odpowiedź 0,90 kg sugeruje nadmiar, co może prowadzić do zbyt gęstego siewu, co jest przeciwskuteczne w rolnictwie. Poprawne podejście wymaga zrozumienia, że każdy rodzaj uprawy ma swoje specyficzne wymagania, a nieprawidłowe obliczenia mogą wpływać na zdrowie i rozwój roślin. W praktyce, stosowanie właściwych norm wysiewu jest kluczowe dla osiągnięcia optymalnych plonów oraz efektywnego zarządzania zasobami uprawowymi.

Pytanie 7

Na zdjęciu przedstawiono nasiona

A. cynii.

B. nagietka.

C. nasturcji.

D. aksamitki.

Nasiona cynii, nagietka i nasturcji są dość popularne w ogrodnictwie, ale jednak różnią się sporo od aksamitki. Nasiona cynii mają mały, okrągły kształt i często są jasno kolorowe, więc łatwo je pomylić. Nagietki z kolei mają płaskie nasiona o pomarańczowym kolorze, co też odróżnia je od aksamitki. Nasturcja ma większe, ciemniejsze nasiona o owalnym kształcie, więc też łatwo je zidentyfikować. Często wybieranie złej odpowiedzi wynika z tego, że nie znamy dobrze roślin i ich nasion. Kluczowy błąd to złe porównanie kształtów i kolorów, co prowadzi do pomyłek. Zrozumienie różnic między tymi nasionami jest ważne, żeby dobrze planować uprawy roślin w odpowiednich warunkach. Używanie niewłaściwych nasion może skutkować złym wzrostem i słabą jakością plonów, co ma znaczenie, zwłaszcza w komercyjnych uprawach. Dlatego warto znać te różnice, jeśli ktoś zajmuje się ogrodnictwem, czy to zawodowo, czy hobbystycznie.

Pytanie 8

Którą z wymienionych roślin jednorocznych powinno się wybrać do stworzenia kwietnika w odcieniach czerwieni?

A. Aksamitkę

B. Żeniszka

C. Nagietka

D. Szałwię

Szałwia to roślina jednoroczna, która doskonale nadaje się do tworzenia kwietników w kolorze czerwonym, szczególnie w kontekście estetyki ogrodowej. Charakteryzuje się intensywnym, czerwonym kwitnieniem, które przyciąga uwagę oraz owady zapylające. Użycie szałwii w kompozycjach kwiatowych podnosi walory dekoracyjne ogrodu, a jej szybki wzrost oraz długi okres kwitnienia czynią ją idealnym wyborem dla ogrodników pragnących uzyskać efektowne kwietniki. Szałwia preferuje stanowiska słoneczne oraz gleby dobrze przepuszczalne, co jest zgodne z najnowszymi standardami w uprawie roślin jednorocznych. W praktyce, szałwia może być łączona z innymi roślinami o kontrastowych barwach, co tworzy ciekawe aranżacje. Dodatkowo, szałwia jest rośliną odporną na niekorzystne warunki pogodowe, co czyni ją wszechstronnie użyteczną w różnorodnych krajobrazach ogrodowych.

Pytanie 9

Jakie będą wydatki na posadzenie kwietnika aksamitką rozpierzchłą, której cena wynosi 1,60 zł za sztukę, jeżeli powierzchnia kwietnika wynosi 2 m², a odstęp między sadzonkami to 20 cm na 20 cm?

A. 80 zł

B. 60 zł

C. 120 zł

D. 100 zł

Obliczenie kosztu obsadzenia kwietnika aksamitką wymaga zrozumienia podstawowych zasad agronomicznych i właściwego podejścia do obliczeń. Wiele osób może błędnie założyć, że koszt kwietnika jest równy mnożeniu powierzchni przez koszt jednego m2. Taki sposób myślenia prowadzi do nieprawidłowych wyników. Na przykład, jeśli ktoś obliczyłby koszt na podstawie współczynnika 1,60 zł za m2 i pomnożyłby to przez 2 m2, otrzymałby 3,20 zł, co jest błędne w kontekście tej sytuacji. Ważne jest, aby zrozumieć, że koszt rośliny nie jest bezpośrednio przypisany do powierzchni, lecz do liczby roślin, które są potrzebne do osiągnięcia optymalnego efektu estetycznego i zdrowotnego. Kluczowym aspekt jest również właściwe obliczenie liczby roślin według rozstawu, który w tym przypadku wynosi 20 cm x 20 cm, co przekłada się na 0,04 m2 na roślinę. Ignorowanie tych szczegółów prowadzi do błędów, które mogą skutkować niedostatecznym zagospodarowaniem przestrzeni i niewłaściwym budżetowaniem. W ogrodnictwie profesjonalnym, kluczowe znaczenie ma właściwe planowanie, które opiera się na dokładnych danych i normach, co w rezultacie pozwala na uzyskanie nie tylko oszczędności, ale również satysfakcjonujących rezultatów wizualnych.

Pytanie 10

W celu przyspieszenia kwitnienia, do zaciemniania złocieni wykorzystuje się

A. czarną folię

B. białą, gęstą tkaninę

C. białą, nieprzezroczystą folię

D. czarną folię perforowaną

Wybór białej, gęstej tkaniny jako materiału do zaciemniania złocieni jest nieodpowiedni, ponieważ nie spełnia podstawowych wymagań związanych z blokowaniem światła. Tkaniny te, mimo że mogą być grube, często nie są całkowicie nieprzeźroczyste, co oznacza, że niepotrzebne ilości światła mogą wnikać do wnętrza. Takie działanie może prowadzić do zaburzeń w procesie kwitnienia, ponieważ rośliny potrzebują precyzyjnego cyklu świetlnego dla prawidłowego rozwoju. Biała folia z kolei, chociaż może odbijać światło, nie jest w stanie skutecznie blokować promieni słonecznych w takim samym stopniu jak czarna folia. W rzeczywistości odbicie światła może dodatkowo stymulować wzrost roślin, co jest sprzeczne z zamierzonym celem przyspieszenia kwitnienia. Użycie białej, nieprzeźroczystej folii również nie przyniesie oczekiwanych rezultatów. O ile tkanina może blokować część światła, to w praktyce jej użycie jest często mało efektywne w kontekście dłuższych okresów ciemności, które są wymagane przez wiele roślin do rozpoczęcia procesu kwitnienia. Czarna folia perforowana, mimo że może wydawać się jako rozwiązanie do zapewnienia wentylacji, również nie spełnia funkcji zaciemniania. Perforacje skutkują tym, że światło może przenikać do wnętrza, co zakłóca naturalny rytm dnia i nocy roślin. Dlatego kluczowe jest, aby w procesie uprawy roślin korzystać z materiałów, które w pełni odpowiadają ich potrzebom, co w tym przypadku oznacza stosowanie czarnej folii do skutecznego zaciemniania.

Pytanie 11

Z rozsady powinno się mnożyć

A. pomidory

B. czosnek

C. cebulę

D. buraki

Rozmnażanie pomidorów z rozsady jest jedną z najskuteczniejszych metod uprawy tego warzywa. W praktyce, rozsada pomidorów pozwala na wcześniejsze rozpoczęcie sezonu wegetacyjnego, co jest kluczowe w klimacie umiarkowanym, gdzie dłuższe i cieplejsze dni sprzyjają lepszemu wzrostowi. W skrzynkach lub pojemnikach z podłożem o wysokiej jakości, nasiona pomidorów są wysiewane w odpowiednich odstępach. Po wykiełkowaniu, młode rośliny powinny być umieszczane w jasnym miejscu, gdzie temperatura wynosi od 20 do 25 stopni Celsjusza. Optymalne warunki wzrostu, takie jak wilgotność powietrza oraz odpowiednie nawożenie, wspierają rozwój silnych i zdrowych roślin. Po kilku tygodniach, kiedy rozsada osiągnie wysokość około 15-20 cm, można ją przesadzić do gruntu lub większych pojemników. Taka technika sprzyja lepszym plonom i zdrowszym roślinom, co potwierdzają liczne badania oraz praktyki ogrodnicze. Warto również zaznaczyć, że pomidory dobrze reagują na pielęgnację, taką jak przycinanie i właściwe nawadnianie, co zwiększa ich odporność na choroby.

Pytanie 12

Jakie są podziemne organy dalii?

A. cebule

B. bulwy

C. kłącza

D. korzenie powierzchniowe

Cebule, kłącza i korzenie powierzchniowe to organy roślin, które pełnią różne funkcje, jednak nie są one właściwymi organami dalii. Cebule są specyficznymi organami podziemnymi, które składają się z warstw mięsistych, ale ich struktura i funkcja różnią się od bulw. Cebule zazwyczaj służą do gromadzenia energii, ale ich zdolność do regeneracji i przetrwania w trudnych warunkach jest ograniczona w porównaniu z bulwami. Kłącza natomiast, są organami, które rozrastają się horyzontalnie pod powierzchnią gleby, a ich główną funkcją jest rozmnażanie wegetatywne. Chociaż kłącza mogą również gromadzić substancje odżywcze, nie mają takiej samej struktury ani funkcji jak bulwy dalii. Korzenie powierzchniowe pełnią rolę w absorpcji wody i składników odżywczych z gleby, ale nie są to organy przystosowane do długoterminowego magazynowania zasobów. Typowym błędem jest mylenie tych organów z bulwami dalii, co może prowadzić do nieprawidłowych wniosków dotyczących uprawy i pielęgnacji tych roślin. Aby skutecznie uprawiać dalie, warto znać różnice między tymi organami, co pozwala na zastosowanie odpowiednich metod agrotechnicznych oraz strategii pielęgnacyjnych.

Pytanie 13

Rośliny piwonii (peonia chińska) należy sadzić na rabaty

A. późnym latem.

B. późną jesienią.

C. wczesną wiosną.

D. wczesnym latem.

Wybór nieodpowiedniego terminu sadzenia piwonii, jak późna jesień, wczesna wiosna czy wczesne lato, niestety wiąże się z ryzykiem osłabienia roślin, a czasem nawet ich utraty. Często początkujący ogrodnicy sądzą, że późna jesień to dobry moment, bo wiele roślin sadzi się właśnie wtedy – niestety, w przypadku piwonii chińskiej to błąd. Te byliny po przesadzeniu muszą mieć czas, żeby wypuścić nowe korzonki jeszcze przed nadejściem mrozów, a temperatury pod koniec jesieni już na to nie pozwalają. Roślina zwyczajnie nie zdąży się zaaklimatyzować i przemarza, co prowadzi do słabego wzrostu lub braku kwitnienia w kolejnym roku. Kolejna popularna pomyłka to wczesna wiosna – wielu osobom wydaje się, że skoro wtedy sadzi się sporo bylin, to piwonia też się nadaje. Nic bardziej mylnego – piwonia bardzo źle znosi naruszenie systemu korzeniowego podczas ruszającej wegetacji, a dodatkowo wiosną gleba jest już zwykle dość sucha i niestabilna pod względem temperatury. Wczesne lato z kolei to okres największych upałów i suszy, co jeszcze bardziej utrudnia ukorzenianie. Nawet przy regularnym podlewaniu sadzonki są narażone na przesychanie i choroby grzybowe. Często spotykam się z opinią, że „każdy czas jest dobry”, ale to niestety nie ma zastosowania do piwonii chińskiej. Dobre praktyki ogrodnicze i zalecenia szkółkarskie jasno określają późne lato jako jedyny pewny i sprawdzony termin sadzenia tych bylin. Wszystkie inne pory narażają rośliny na niepotrzebny stres, wolniejszy wzrost i gorsze kwitnienie. Moim zdaniem, po prostu nie warto eksperymentować z innymi terminami – szkoda czasu i pracy.

Pytanie 14

Jaki jest koszt zakupu sadzonek truskawek do obsadzenia 0,4 ha plantacji, jeżeli na 1 m² wysadza się 4 szt., a cena 1 sadzonki wynosi 0,25 zł?

A. 200 zł

B. 400 zł

C. 2 000 zł

D. 4 000 zł

Wiele osób myli się przy tego typu zadaniach, bo łatwo zgubić się w przeliczaniu jednostek albo nie do końca rozumieć, jak wyliczać zapotrzebowanie na sadzonki. Najczęściej pojawia się problem z przeliczeniem powierzchni hektarów na metry kwadratowe – a to kluczowe, bo 0,4 ha to aż 4 000 m². Zdarza się, że ktoś pomnoży tylko przez 0,4 zamiast przez 10 000 i wychodzi mu zaniżona liczba sadzonek. Kolejny błąd to nieuwzględnienie obsady – jeśli nie policzymy, że na każdy metr kwadratowy przypadają 4 sztuki, wynik będzie całkowicie oderwany od rzeczywistości plantatorskiej. Sporo osób przyjmuje zbyt małą liczbę sadzonek lub wręcz upraszcza rachunek do jednego hektara, nie patrząc na podaną powierzchnię. Przyjęcie zbyt niskiej ceny jednostkowej albo pominięcie któregoś z czynników (powierzchnia, obsada, cena) prowadzi do bardzo zaniżonych kwot, takich jak 200 zł czy 400 zł. Stąd często pojawiają się te niskie odpowiedzi, które w realiach gospodarstwa nie mają szans się sprawdzić – nie ma fizycznej możliwości za takie pieniądze obsadzić nawet części plantacji. Również kwota 2 000 zł to połowa rzeczywistego kosztu przy poprawnych danych – to chyba efekt pomyłki przy mnożeniu albo błędnego założenia co do liczby sadzonek. W praktyce zawodowej zawsze liczy się dokładnie, bo błędy w zamówieniach materiału sadzeniowego mogą uniemożliwić wykonanie całej inwestycji w terminie, a potem już ciężko nadrobić stracony czas. Moim zdaniem warto zawsze sprawdzić i rozpisać sobie te wyliczenia krok po kroku – nie tylko dla spokoju sumienia, ale też żeby wyrobić sobie nawyk precyzyjnej kalkulacji. Takie umiejętności doceniają wszyscy, którzy pracują w rolnictwie i ogrodnictwie – unikamy wtedy niepotrzebnych strat, a plantacja od początku jest dobrze zorganizowana.

Pytanie 15

Rozsady do gruntu nie należy sadzić wraz z doniczkami

A. ziemnymi.

B. plastikowymi.

C. torfowo-ziemnymi.

D. torfowo-celulozowymi.

Doniczki plastikowe zdecydowanie nie nadają się do sadzenia razem z rozsadą bezpośrednio do gruntu. Dlaczego? Przede wszystkim plastik nie ulega rozkładowi w glebie, co oznacza, że korzenie rośliny nie mają możliwości swobodnego wzrostu i rozprzestrzeniania się. Ta bariera sztucznego materiału zatrzymuje zarówno wilgoć, jak i składniki odżywcze, a także bardzo ogranicza wymianę gazową. Z własnego doświadczenia wiem, że jeżeli ktoś wsadzi sadzonkę razem z plastikowym pojemnikiem, to potem bardzo często roślina stoi w miejscu, marnieje albo nawet zamiera, bo po prostu nie może się rozwinąć. W branży ogrodniczej przyjęło się, że plastikowe doniczki zawsze się usuwa przed sadzeniem do ziemi. Jest to też zgodne z dobrymi praktykami ekologicznymi, bo plastik zaśmieca środowisko i może się rozkładać nawet kilkaset lat. Z kolei doniczki torfowe, ziemne czy torfowo-celulozowe są biodegradowalne, dlatego mogą bezpiecznie pozostać w gruncie i wręcz pomagają młodej roślinie lepiej się przyjąć. Moim zdaniem, warto zawsze pamiętać o tym, żeby plastikowe opakowania trafiały ponownie do obiegu, a nie do ogrodu razem z sadzonkami. To działa zarówno na korzyść roślin, jak i całego ekosystemu.

Pytanie 16

Aby zapewnić roślinom właściwą rozstawę, należy wykonać

A. ściółkowanie.

B. przerywanie.

C. podpieranie.

D. ogławianie.

Przerywanie to naprawdę podstawowa i bardzo skuteczna metoda ogrodnicza, która pozwala zapewnić roślinom odpowiednią rozstawę – szczególnie w przypadku upraw takich jak marchew, burak czy rzodkiewka. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że przerywanie polega na usuwaniu najsłabszych lub zbyt gęsto rosnących siewek, żeby te silniejsze i lepiej rokujące miały więcej miejsca na rozwój. To ważne, bo jeśli młode rośliny rosną zbyt blisko siebie, konkurują o światło, wodę i składniki pokarmowe, przez co często są drobniejsze, słabsze i bardziej podatne na choroby. W praktyce ogrodnicy i rolnicy od lat stosują tę zasadę, zwracając uwagę, by po przerywaniu zachować zalecaną w literaturze specjalistycznej odległość między roślinami – często nawet z linijką w ręku. Przerywanie poprawia przewiewność i ogranicza ryzyko rozwoju chorób grzybowych. Zauważyłem też, że dobrze wykonane przerywanie wpływa na równomierny rozwój plonu, a w przypadku warzyw korzeniowych – na ich kształt i wielkość. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami uprawy warzyw, które znajdziesz chociażby w podręcznikach do produkcji roślinnej czy wytycznych dla rolników ekologicznych. Moim zdaniem, kto raz dobrze opanuje tę technikę, szybko zobaczy różnicę w jakości upraw.

Pytanie 17

Do założenia rabaty skalnej na stanowisku słonecznym należy wykorzystać

A. dąbrówkę, języczkę i żagwin.

B. gęsiówkę, ubiorek i żagwin.

C. lobelię, bergenie i jeżówkę.

D. języczkę, funkię i tojad.

Gęsiówka, ubiorek i żagwin to klasyczne przykłady roślin skalnych, które świetnie radzą sobie na słonecznych stanowiskach. Nie tylko dobrze znoszą intensywne nasłonecznienie, ale także są odporne na okresowe przesuszenie, co jest typowe dla rabat skalnych. Ich zwarty, poduszkowy pokrój oraz niskie wymagania glebowe sprawiają, że utrzymanie takiej rabaty jest naprawdę proste i nie wymaga ciągłego podlewania. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie te gatunki bardzo szybko się rozrastają i tworzą efektowne kępy, które kwitną już wczesną wiosną, nie wymagając przy tym specjalistycznej pielęgnacji. W branży ogrodniczej takie rośliny jak gęsiówka czy ubiorek to podstawowy wybór na nasłonecznione skalniaki – są łatwo dostępne i polecane przez większość projektantów zieleni. Standardem jest, żeby na tego typu rabacie nie sadzić roślin cienioznośnych ani tych, które lubią wilgoć, bo po prostu się nie utrzymają. Warto też dodać, że takie zestawienie gatunków pozwala uzyskać barwny efekt przez znaczną część sezonu wegetacyjnego, a rabata przez długi czas wygląda estetycznie. Na kursach florystyki czy architektury krajobrazu te rośliny często pojawiają się jako świetne przykłady do nauki kompozycji na trudne stanowiska.

Pytanie 18

Wskaż grupę roślin, których cebule lub bulwy zimują w gruncie.

A. Narcyz, hiacynt i lilia.

B. Begonia, mieczyk i dalia.

C. Stokrotka, bratek i piwonia.

D. Begonia, mieczyk i aksamitka.

Narcyz, hiacynt i lilia to klasyczne przykłady roślin cebulowych, które z powodzeniem zimują w gruncie w naszym klimacie umiarkowanym. Wynika to z ich naturalnych mechanizmów przetrwania – cebula czy bulwa magazynuje substancje odżywcze i wodę, więc roślina jest w stanie przetrwać okres spoczynku w chłodniejszej ziemi bez większego ryzyka przemarznięcia. W praktyce ogrodniczej przyjmuje się, że narcyzy, hiacynty i lilie można sadzić jesienią bez specjalnych zabezpieczeń, co oszczędza czas i redukuje nakłady pracy w porównaniu z gatunkami bardziej wrażliwymi na mróz. Dobrym przykładem zastosowania tej wiedzy jest aranżacja rabat ozdobnych – planując je, warto właśnie te rośliny sadzić w miejscach trudniej dostępnych do wykopywania, gdyż nie wymagają wykopu na zimę. Moim zdaniem, właśnie takie podejście jest zgodne z zasadami zrównoważonego ogrodnictwa, bo minimalizuje ingerencję człowieka i pozwala korzystać z naturalnych przystosowań roślin. Branżowe wytyczne – np. zalecenia Polskiego Związku Działkowców czy podręczniki ogrodnicze – regularnie podkreślają odporność tych gatunków i wskazują je jako podstawę nasadzeń trwałych. Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie ogrodu wiosennego bez narcyzów i hiacyntów, bo one po prostu zawsze dają radę, niezależnie od warunków pogodowych.

Pytanie 19

Gleba o wartości pH 3,5÷4,5 jest najlepsza do uprawy

A. różaneczników, wrzosów i wrzośców.

B. pigwy, pięciornika i różanecznika.

C. wrzosów, wrzośców i surfinii.

D. róż, lilii i petunii.

Wiele osób myli potrzeby glebowe roślin ozdobnych i sadowniczych, zakładając, że niskie pH jest uniwersalnie korzystne. To typowy błąd – większość roślin ogrodowych, zwłaszcza pigwa, pięciornik, surfinie czy róże, preferuje gleby lekko kwaśne do obojętnych, z pH w okolicach 6,0–7,0. Wybór pigwy czy róż do uprawy na podłożu o pH 3,5–4,5 skutkuje ich powolnym zamieraniem. Często ogrodnicy-amatorzy nie sprawdzają pH, sadząc różaneczniki i petunie obok siebie – a przecież to zupełnie inne wymagania! Petunie, czyli surfinie, źle znoszą silnie kwaśną glebę, bo mają wtedy utrudnione pobieranie składników pokarmowych, szczególnie wapnia i magnezu. Podobnie róże i lilie – są z natury neutralne lub lekko kwaśne, zbyt kwaśne podłoże powoduje u nich chlorozy i zahamowanie wzrostu. Pięciornik to jeszcze inna historia: chociaż wytrzymały, najlepiej czuje się na glebach piaszczystych, lekkich, ale nie aż tak zakwaszonych. Wybierając niewłaściwe gatunki do tak niskiego pH, można stracić zarówno czas, jak i sadzonki. Kluczową sprawą w ogrodnictwie jest zrozumienie, że każda roślina ma indywidualne wymagania co do odczynu gleby, a gleba kwaśna (poniżej pH 5) nadaje się niemal wyłącznie dla roślin wrzosowatych i nielicznych wyjątków. Z mojego doświadczenia, tylko osoby naprawdę zgłębiające temat pH gleby są w stanie uniknąć rozczarowań przy zakładaniu ogrodu, zwłaszcza jeśli chcą łączyć gatunki o tak różnych potrzebach. Warto więc zawsze najpierw sprawdzić odczyn i dobrać rośliny zgodnie z ich środowiskowymi preferencjami – to podstawa dobrej praktyki ogrodniczej.

Pytanie 20

Do wyciągania rozłogów perzu należy zastosować

A. kultywator o zębach sprężystych.

B. kopaczkę do ziemniaków.

C. pług podorywkowy.

D. wał zębaty.

W praktyce rolniczej często spotykam się z przekonaniem, że do walki z perzem wystarczy każde narzędzie uprawowe. To jednak spore uproszczenie, bo akurat rozłogi perzu są wyjątkowo odporne i wymagają specjalnego podejścia. Kopaczka do ziemniaków niby daje radę wykopywać bulwy czy podcinać rośliny, ale jej konstrukcja nie jest dostosowana do precyzyjnego wyciągania cienkich, długich rozłogów perzu, które mogą się łatwo rozdrabniać lub zostawać głębiej w glebie. Pług podorywkowy może wydawać się dobrym wyborem, bo potrafi wzruszyć duże ilości ziemi, jednak przy orce rozłogi perzu często są rozcinane na małe kawałki i zakopywane, a to niestety sprzyja jeszcze większemu rozrostowi chwastu – każdy fragment może się ukorzenić i wyrosnąć na nowo. Z kolei wał zębaty to sprzęt raczej do kruszenia brył ziemi, wyrównywania powierzchni pola, a nie do doraźnej walki z rozłogami. On nie ma nawet mechanizmu, który pozwoliłby na wyciągnięcie rozłogów na powierzchnię – tylko je wgniata w glebę albo rozdrabnia. Często widzę, że ktoś wybiera nieodpowiednie narzędzie, bo wydaje się, że im mocniejszy sprzęt, tym lepiej. A tu chodzi o precyzję i specyficzne działanie – kultywator z zębami sprężystymi unosi rozłogi perzu na powierzchnię, co umożliwia ich późniejsze zebranie i usunięcie. Właśnie to jest zgodne z zasadami integrowanej ochrony roślin i dobrą praktyką rolniczą. Wszelkie inne metody, które prowadzą do rozcinania rozłogów lub ich wgniatania, raczej tylko pogarszają sytuację na polu.

Pytanie 21

Na podstawie danych przedstawionych w tabeli wskaż, które warzywa korzeniowe należy uprawiać na glebach o odczynie najbardziej zbliżonym do zasadowego.

Wymagania warzyw pod względem kwasowości (pH)
(mgr Maria Sikora):
pH 6,7 – 7,2	kapusta, kapusta brukselska, kalafior, cebula, marchew, pietruszka, por, rabarbar, rzodkiewka, sałata, seler, szpinak
pH 6,2 – 6,7	dynia, groch, ogórek, szparag
pH 5,5 – 6,1	pomidory, ziemniaki

A. Pomidory i ziemniaki.

B. Marchew i pietruszkę.

C. Ogórki i pomidory.

D. Ziemniaki i dynię.

Odpowiedź wskazująca marchew i pietruszkę jest jak najbardziej prawidłowa, bo te warzywa korzeniowe według tabeli najlepiej rosną na glebach o odczynie pH 6,7–7,2. To zakres pH najbardziej zbliżony do zasadowego spośród wymienionych – lekko zasadowy, bo już powyżej 7 zaczyna się wyraźna zasadowość. Z mojego doświadczenia wynika, że uprawa marchwi i pietruszki na takich glebach daje nie tylko wyższe plony, ale też poprawia wygląd i trwałość przechowalniczą korzeni. Gleba o odpowiednim pH ogranicza też występowanie chorób i ułatwia pobieranie ważnych składników pokarmowych, zwłaszcza wapnia i magnezu. W praktyce na polach warzywnych często się wapnuje glebę pod marchew i pietruszkę, żeby nie dopuścić do zakwaszenia. Warto wiedzieć, że przy zbyt kwaśnej glebie korzenie tych warzyw mogą się deformować albo gorzej kiełkować. Rolnicy i ogrodnicy kierują się takimi wytycznymi, bo to standardowa dobra praktyka w branży – przed siewem mierzy się pH i w razie potrzeby stosuje się nawozy wapniowe, dostosowując się do wymagań konkretnych gatunków.

Pytanie 22

Którą roślinę warzywną rozmnaża się przez sadzonki korzeniowe?

A. Chrzan.

B. Czosnek.

C. Rabarbar.

D. Ziemniak.

Chrzan to typowy przykład rośliny warzywnej, którą rozmnaża się przez sadzonki korzeniowe. Głównym powodem jest to, że chrzan nie zawiązuje praktycznie nasion, a jeśli już, to są one bardzo słabej jakości i nie gwarantują zachowania cech odmianowych. W praktyce produkcyjnej najczęściej stosuje się tzw. korzenie sadzonkowe, czyli fragmenty zdrowych, dobrze wyrośniętych korzeni bocznych o długości ok. 25–30 cm. Sadzi się je wiosną ukośnie, co ułatwia krzewienie i rozwój rośliny. Z mojego doświadczenia wynika, że to najpewniejsza i najbardziej wydajna metoda – daje praktycznie pewność uzyskania zdrowych, jednolitych roślin. Ma to ogromne znaczenie zwłaszcza w produkcji towarowej. Warto też pamiętać, że rozmnażanie przez sadzonki korzeniowe pozwala zachować wszystkie cechy użytkowe danej odmiany, czyli np. ostrość i aromat, co bywa trudne przy innych metodach. Zresztą, większość podręczników ogrodniczych oraz praktyk stosowanych przez producentów w Polsce powiela właśnie ten schemat. Moim zdaniem każdy, kto chce założyć plantację chrzanu, powinien dobrze opanować tę technikę – szczególnie że sadzenie z nasion jest właściwie niepraktykowane. Sadzonki korzeniowe to po prostu najprostszy i najpewniejszy patent.

Pytanie 23

Na podstawie danych przedstawionych w tabeli wskaż, kiedy należy wysiać nasiona marchwi, aby początek zbioru przypadł na 10 maja.

Termin siewu	Sposób osłaniania	Okres wegetacji (tygodnie)	Przybliżony początek zbioru
listopad	tunel wysoki (od wiosny)	-	I połowa maja
I połowa marca	tunel wysoki	12	połowa maja
II połowa marca	tunel niski	13	koniec maja początek czerwca
II połowa marca	płaskie osłanianie (folia, włóknina)	14	II połowa czerwca
początek kwietnia	bez osłony	14	koniec czerwca początek lipca
II połowa kwietnia	bez osłony	12	połowa lipca
II połowa maja	bez osłony	11	I połowa sierpnia

A. W II połowie marca.

B. Na początku kwietnia.

C. W II połowie kwietnia.

D. W listopadzie.

Wysiew nasion marchwi w listopadzie to rozwiązanie stosowane przez profesjonalnych producentów, zwłaszcza wtedy, gdy zależy nam na uzyskaniu bardzo wczesnych zbiorów. W tabeli widać, że tylko dla siewu listopadowego, przy zastosowaniu wysokiego tunelu od wiosny, początek zbioru przypada na pierwszą połowę maja. To daje realną szansę na zbiory już 10 maja, podczas gdy pozostałe terminy siewu przesuwają start zbiorów na późniejsze tygodnie. W praktyce to rozwiązanie wymaga pewnej odwagi i doświadczenia, bo siew zimowy wiąże się z ryzykiem wymarzania nasion czy trudnościami pogodowymi, ale właśnie dlatego stosuje się wysoki tunel – zabezpiecza rośliny przed mrozem i daje im lepsze warunki startowe na przedwiośniu. Moim zdaniem to genialny sposób na wyprzedzenie konkurencji na rynku wczesnych warzyw, bo już w pierwszych dniach maja można zaoferować świeżą marchew, gdy inni dopiero czekają na zbiory. Warto pamiętać, że takie uprawy wymagają też odpowiedniego doboru odmian oraz starannego przygotowania gleby jesienią. W branży warzywniczej to podejście nie jest może najprostsze, ale daje duże korzyści, jeśli chodzi o uzyskanie przewagi na rynku i szybszy zwrot inwestycji. Z moich obserwacji wynika, że wiele gospodarstw, które odważyły się na taki wcześniejszy siew, bardzo sobie to chwali. To naprawdę ciekawa opcja, jeśli ktoś chce być krok przed innymi i nie boi się dodatkowej pracy jesienią.

Pytanie 24

W celu poprawienia zdrowotności i lepszego doświetlenia pomidorów należy wykonać

A. usuwanie części liści.

B. przerzedzanie gron.

C. zapyłanie kwiatów.

D. ogławianie roślin.

Usuwanie części liści w uprawie pomidorów to bardzo praktyczna i szeroko zalecana metoda, która realnie wpływa na zdrowotność roślin oraz dostęp światła do owoców. W sumie, jeśli spojrzeć na to od strony praktyka, to regularne usuwanie dolnych, zacienionych lub porażonych liści zmniejsza wilgotność w strefie przyglebowej i ogranicza rozwój chorób grzybowych, takich jak alternarioza czy zaraza ziemniaczana. Bardzo ważne jest też to, że dzięki temu owoce lepiej dojrzewają, bo światło ma do nich swobodniejszy dostęp. Naprawdę widać różnicę, gdy porównasz krzak, gdzie liście rosną jak chcą, a taki, gdzie są systematycznie usuwane te zbędne – owoce są ładniejsze, mniej gniją, rzadziej występują problemy z pleśnią. Wielu doświadczonych ogrodników, również w uprawach tunelowych, zwraca uwagę na tę praktykę jako podstawowy element pielęgnacji. Dodatkowo, usuwanie liści poprawia przewiewność w środku rośliny, co jest kluczowe zwłaszcza przy uprawie w gęstym nasadzeniu. Z mojego doświadczenia wynika też, że łatwiej wtedy prowadzić obserwację pod kątem szkodników, bo lepiej widać owoce i pędy główne. W literaturze branżowej, np. w zaleceniach Instytutu Ogrodnictwa, ta czynność jest wymieniana jako standardowa praktyka poprawiająca zarówno zdrowotność, jak i plonowanie pomidora. Moim zdaniem żaden poważny plantator nie pomija tego zabiegu, bo po prostu się to opłaca pod każdym względem – zdrowotnym i jakościowym.

Pytanie 25

Odmiany zimowe jabłoni wymagają pomiędzy kwitnieniem a zbiorem

A. od 50 do 70 dni ciepłych.

B. od 90 do 110 dni ciepłych.

C. od 130 do 150 dni ciepłych.

D. od 170 do 190 dni ciepłych.

W przypadku odmian zimowych jabłoni bardzo łatwo popełnić błąd w ocenie, jak długi powinien być okres między kwitnieniem a zbiorem. Przyjęcie zbyt krótkiego czasu, na przykład 50–70 dni, w praktyce prowadziłoby do uzyskiwania owoców niedojrzałych, które nie mają wykształconego właściwego smaku, aromatu ani trwałości w przechowywaniu. Takie podejście często wynika z mylenia odmian wczesnych z zimowymi – te drugie po prostu potrzebują znacznie więcej czasu na akumulację substancji zapasowych. Z drugiej strony, zakładanie aż 170–190 dni ciepłych to już raczej domena odmian bardzo późnych lub wręcz sytuacje, gdzie owoce mogłyby przejrzeć na drzewie i tracić swoje walory handlowe. Co ciekawe, niektórzy sadownicy sugerują, że im dłużej jabłko na drzewie, tym lepiej – a to nie do końca prawda, bo w praktyce większość zimowych odmian traci wtedy jędrność i gorzej się przechowuje. Częstym błędem jest także przyjmowanie, że wszystkie jabłonie mają podobne wymagania co do długości okresu wegetacji – a przecież różnice między odmianami letnimi, jesiennymi i zimowymi są bardzo wyraźne. W branży sadowniczej od lat podkreśla się, jak ważne jest precyzyjne określenie optymalnego terminu zbioru, bo tylko wtedy owoce osiągają właściwe parametry chemiczne i organoleptyczne. Praktyka pokazuje, że przyjmowanie niewłaściwego zakresu dni ciepłych skutkuje poważnymi stratami jakościowymi i finansowymi. Właśnie dlatego norma 130–150 dni ciepłych dla odmian zimowych stała się standardem branżowym i wyznacznikiem prawidłowej agrotechniki.

Pytanie 26

Chrzan rozmnaża się

A. wegetatywnie, przez odkłady poziome.

B. wegetatywnie, przez sadzonki korzeniowe.

C. generatywnie, wysiewając nasiona pod osłonami.

D. generatywnie, wysiewając nasiona wprost do gruntu.

Chrzan rozmnaża się głównie wegetatywnie przez sadzonki korzeniowe i to jest taki klasyczny przykład, jak praktyka rolnicza spotyka się z biologią roślin. W produkcji towarowej czy nawet w małych ogródkach nie stosuje się praktycznie rozmnażania generatywnego, bo chrzan bardzo rzadko kwitnie i zawiązuje nasiona, a nawet jeśli już, to ich zdolność kiełkowania jest niska i uzyskane z nich rośliny bardzo różnią się między sobą — nie są powtarzalne. Sadzonki korzeniowe, czyli fragmenty korzenia o długości zwykle 20–30 cm, sadzi się skośnie do gleby, zostawiając wierzchołek skierowany do góry. To jest sprawdzony sposób, bo każda taka sadzonka szybko wytwarza nowe pędy i liście, a potem rozrasta się w duży, mocny korzeń. Z mojego doświadczenia, sadzonki pozyskane z okopanych, zdrowych roślin dają najlepsze plony i są odporne na choroby. Właśnie ta metoda jest zgodna z zaleceniami branżowymi i podręcznikami ogrodniczymi – praktycy nie kombinują z nasionami, bo to zwyczajnie się nie opłaca. Fajna sprawa, bo to daje przewidywalny efekt i pewność, że nowa roślina zachowa wszystkie pożądane cechy odmianowe oryginału. Sadzonki można pozyskiwać samodzielnie lub kupować w profesjonalnych szkółkach, co ułatwia planowanie uprawy, zwłaszcza na większą skalę.

Pytanie 27

Późne odmiany śliw wymagają długiego okresu wegetacji, należy je sadzić na stanowiskach ciepłych. W Polsce najodpowiedniejszy będzie region

A. pd-zachodni

B. pd-wschodni

C. pn-zachodni

D. pn-wschodni

Wybór regionów innych niż południowo-zachodni Polski do uprawy późnych odmian śliw to częsty błąd wynikający głównie z niedoceniania wpływu warunków klimatycznych na przebieg wegetacji drzew owocowych. Wschodnie części kraju, zarówno południowo-wschodnia, jak i północno-wschodnia, cechują się niestety krótszym okresem wegetacyjnym oraz niższymi średnimi temperaturami w sezonie. To dość kluczowe, bo późne odmiany wymagają jak najdłuższego i stabilnego okresu ciepła, żeby owoce zdążyły dojrzeć i osiągnąć odpowiednie parametry jakościowe. W praktyce często właśnie w tych chłodniejszych rejonach owoce nie zdążają nabrać wybarwienia czy słodyczy, a sama plantacja jest narażona na większe ryzyko przymrozków wiosennych oraz jesiennych spadków temperatury przed zbiorem. Północna Polska, zarówno zachodnia, jak i wschodnia, to z kolei tereny o najwyższym ryzyku chłodnych wiatrów i krótszej sumie aktywnych dni wegetacyjnych. Sadzenie późnych odmian śliw w takich warunkach prowadzi często do małych, niesmacznych owoców, a nawet do ich opadania zanim dojrzeją. Wybierając te regiony można kierować się błędnym założeniem, że wszystkie śliwy są równie odporne, albo że nawadnianie lub osłanianie wystarczy, by sobie poradzić z chłodniejszym klimatem. Jednak praktyka pokazuje, że nawet najlepsza agrotechnika nie zrekompensuje niedostatku ciepła i światła. Zdecydowanie, pod względem efektywności produkcji i jakości plonu, to południowo-zachodnia Polska daje najlepsze szanse na sukces przy uprawie późnych odmian śliw – i właśnie na to wskazują zarówno doświadczenia sadowników, jak i wytyczne doradców rolniczych.

Pytanie 28

Obfite zraszanie gleby w sadzie przed nadejściem wiosennych przymrozków sprawia, że ciepło zgromadzone w glebie wypromieniowuje i podnosi nieco temperaturę powietrza w obrębie koron drzew. Do zabiegu zraszania gleby możemy wykorzystać instalację

A. nawadniania strefy korzeniowej.

B. minizraszaczy podkoronowych.

C. nawadniania kropelkowego.

D. zamgławiania.

Wybór minizraszaczy podkoronowych jako urządzeń do zraszania gleby w sadzie przed przymrozkami to praktyka, którą polecają zarówno doświadczeni sadownicy, jak i specjaliści od uprawy roślin sadowniczych. Minizraszacze takie montuje się bezpośrednio pod koronami drzew, co pozwala na równomierne zwilżenie powierzchni gleby tuż przed kluczowym okresem nocnych spadków temperatury. Dzięki temu, gdy woda paruje lub zamarza, oddaje ciepło (to tzw. ciepło przemiany fazowej), co w praktyce podnosi temperaturę powietrza w najniższych partiach sadu – bezpośrednio tam, gdzie młode kwiaty i zawiązki są najbardziej wrażliwe na mróz. To jedna z tych metod, które sprawdzają się szczególnie dobrze w polskich warunkach klimatycznych, bo są stosunkowo tanie, szybkie w uruchomieniu i nie wymagają bardzo dużej ilości wody, a efekty są odczuwalne niemal natychmiast. Branżowe wytyczne, na przykład w materiałach Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach, jasno wskazują, że punktowe zraszanie gleby przy użyciu minizraszaczy to jedna z najpewniejszych i najbezpieczniejszych metod ochrony przed wiosennymi przymrozkami, szczególnie w nowoczesnych, intensywnych sadach. Warto też wiedzieć, że takie zraszanie poprawia ogólne warunki wilgotnościowe w strefie korzeniowej, co przekłada się na zdrowotność drzew. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrze dobrany system minizraszaczy pozwala nie tylko na ochronę przed przymrozkami, ale również na lepsze gospodarowanie wodą w całym sezonie.

Pytanie 29

Marchwi nie należy uprawiać bezpośrednio po oborniku ze względu na

A. zniekształcenia i rozwidlenia korzeni oraz uszkodzenia przez połyśnicę marchwiankę.

B. gromadzenie szkodliwych azotanów w korzeniu oraz porażenie przez szarą pleśń.

C. wybujały wzrost naci oraz porażenie przez szkodniki glebowe.

D. zbyt intensywny wzrost korzeni i żerowanie mszyc.

To jest właśnie sedno praktycznej wiedzy ogrodniczej – marchwi nie powinno się uprawiać bezpośrednio po oborniku, ponieważ korzenie w takich warunkach bardzo często ulegają zniekształceniom i rozwidleniom. Wynika to głównie z faktu, że świeży obornik nie jest jeszcze w pełni rozłożony, przez co w glebie pozostaje wiele większych, nieprzetworzonych cząstek. W trakcie wzrostu system korzeniowy marchwi natrafia na te fragmenty i nie może swobodnie penetrować podłoża – stąd pojawiają się rozdwojenia, a czasem nawet bardziej fantazyjne deformacje. To nie tylko psuje wygląd marchwi, ale też utrudnia jej przechowywanie i sprzedaż, bo konsumenci raczej oczekują regularnych, zgrabnych korzeni. Poza tym, świeży obornik intensywnie wabi szkodniki – szczególnie połyśnicę marchwiankę, której larwy potrafią mocno uszkodzić korzenie. Znam takie przypadki z własnej praktyki, gdzie plantacja była wręcz zrujnowana przez te szkodniki po zastosowaniu obornika pod marchew. Lepiej więc stosować obornik pod uprawę roślin poprzedzających marchew, np. ziemniaków, a samą marchew siać dopiero w drugim lub trzecim roku po oborniku. To zgodne z zaleceniami doradców rolniczych i podręcznikami uprawy warzyw korzeniowych. Taka praktyka poprawia strukturę gleby i minimalizuje ryzyko problemów z jakością korzeni.

Pytanie 30

Przygotowując maty wełny mineralnej do uprawy ogórków należy je najpierw

A. namoczyć w pożywce i pozostawić aby się ogrzały.

B. namoczyć w czystej wodzie i opryskać insektycydami.

C. zdezynfekować fungicydami i pozostawić do wyschnięcia.

D. posypać nawozami mineralnymi i poczekać aż się wchłoną.

Dokładnie tak należy postępować z matami wełny mineralnej przed założeniem plantacji ogórków. Namoczenie ich w odpowiednio przygotowanej pożywce jest jednym z kluczowych etapów przygotowania podłoża inertnego. Chodzi głównie o to, żeby maty były nasycone wodą z nawozami w takich proporcjach, jakie będą optymalne dla rozwoju młodych roślin. Samo użycie pożywki zamiast czystej wody przyspiesza adaptację sadzonek, bo już od startu mają dostęp do makro- i mikroelementów, których potrzebują. Zostawienie mat do ogrzania to kolejny praktyczny element – zimna mata może wywołać szok termiczny u młodych sadzonek, zwłaszcza jeśli szklarni nie dogrzewamy przed sadzeniem. Moim zdaniem, wielu producentów dalej lekceważy ten etap, a potem dziwią się, że start roślin jest słabszy. W branży (zarówno u nas, jak i na Zachodzie) przesiąkanie mat pożywką w temperaturze otoczenia (zwykle min. 16–18°C) to podstawa. Dobrze przygotowane maty to mniej problemów z korzeniami, łatwiejsza kontrola EC i pH oraz mniejsze ryzyko stresu fizjologicznego na starcie uprawy. Takie przygotowanie podłoża zgodnie z zaleceniami producentów mat i ogólnie przyjętymi standardami hydroponicznymi zdecydowanie zwiększa szanse na zdrowy i szybki rozwój ogórków.

Pytanie 31

Wymagania siedliskowe różanecznika katawbijskiego to stanowiska

A. zacienione, gleby kwaśne, żyzne.

B. słoneczne, gleby zasadowe, żyzne.

C. zacienione, gleby zasadowe, żyzne.

D. słoneczne, gleby zasadowe, ubogie.

Wymagania siedliskowe różanecznika katawbiskiego są dość specyficzne i nietrudno tutaj o pomyłkę, zwłaszcza jeśli bazuje się na ogólnikowej wiedzy o krzewach ozdobnych. Zdarza się, że niektórzy błędnie zakładają, iż wszystkie efektownie kwitnące rośliny preferują stanowiska słoneczne, co niestety nie sprawdza się w przypadku różaneczników. Te krzewy zdecydowanie nie lubią pełnego słońca – wystawione na bezpośrednie promienie, szczególnie latem, bardzo łatwo ulegają przesuszeniu, a ich liście ulegają poparzeniu lub zaczynają brązowieć na brzegach. Z drugiej strony, wybór gleby zasadowej to kolejny typowy błąd, bo różaneczniki, zwłaszcza katawbijski, są roślinami absolutnie kwaśnolubnymi. Uprawa w podłożu o odczynie zasadowym powoduje żółknięcie liści (chloroza), zahamowanie wzrostu, a z czasem nawet zamieranie całych okazów. Kluczowa jest też żyzność i przepuszczalność – różanecznik nie toleruje ubogich i ciężkich gleb gliniastych, gdzie jego korzenie szybko gniją. Z mojej perspektywy, bardzo często spotyka się przekonanie, że każdy krzew dekoracyjny sprawdzi się na glebie żyznej niezależnie od jej pH, ale w przypadku różaneczników to właśnie odczyn decyduje o powodzeniu uprawy. Kolejna pułapka to mylenie wymagań różanecznika z azalią, która bywa nieco bardziej tolerancyjna na światło, ale również wymaga kwaśnego podłoża. W praktyce, trzymanie się standardów i bazowanie na sprawdzonych zaleceniach producentów sadzonek czy branżowych poradników pozwala uniknąć rozczarowań, a podstawą jest zawsze zacienione miejsce oraz gleba kwaśna i żyzna. To takie minimum, bez którego nie ma co liczyć na bujne i zdrowe kwitnienie.

Pytanie 32

Szałwię lśniącą wysadza się w celach dekoracyjnych

A. jako soliter.

B. na kwietnikach.

C. na murkach skalnych.

D. przy oczkach wodnych.

Szałwia lśniąca, czyli Salvia splendens, to jedna z najbardziej rozpoznawalnych roślin jednorocznych wykorzystywanych na rabatach kwiatowych i kwietnikach miejskich. Wynika to głównie z jej intensywnie czerwonych kwiatostanów, które pięknie kontrastują z zielenią liści i innymi roślinami ozdobnymi. W praktyce ogrodniczej, szczególnie w projektowaniu terenów zieleni publicznej, szałwia lśniąca jest zestawiana w grupach, co pozwala uzyskać efekt tzw. „plam barwnych” – właśnie na kwietnikach jej potencjał dekoracyjny jest największy. Sadzona pojedynczo nie prezentuje się już tak okazale, bo nie tworzy wtedy zwartej, kolorowej powierzchni. Warto pamiętać, że oprócz walorów estetycznych, szałwia lśniąca jest łatwa w uprawie, dość odporna na miejskie zanieczyszczenia i ma długi okres kwitnienia (od czerwca do października). Moim zdaniem szczególnie dobrze komponuje się z aksamitkami, begonią stale kwitnącą czy żeniszkiem – można więc śmiało planować z nią różne wzory na kwietnikach. W branży ogrodniczej uznaje się ją za tzw. roślinę dywanową, czyli typową do tworzenia jednobarwnych lub wielobarwnych kompozycji dywanowych. Szałwia lśniąca rzadko sprawdza się w innych miejscach niż klasyczny kwietnik, co potwierdzają zarówno praktycy, jak i literatura fachowa.

Pytanie 33

Ozdobne owoce przedstawione na ilustracji ma

A. róża dzika.

B. irga błyszcząca.

C. ligustr pospolity.

D. ognik szkarłatny.

Odpowiedź wskazująca na różę dziką jest tutaj całkowicie trafiona. Owoce widoczne na zdjęciu to popularne w Polsce owoce dzikiej róży, które fachowo określamy jako owoce rzekome, a potocznie nazywamy je „dziką różą”. Charakterystyczny kształt, intensywnie czerwony kolor oraz ta lekko wydłużona forma to coś, co trudno pomylić z innymi krzewami ozdobnymi. Z mojego doświadczenia wynika, że te owoce są nie tylko ładne, ale też cenione w zieleni miejskiej, bo są odporne na zanieczyszczenia i długo utrzymują się na krzewie. W praktyce projektowej dzika róża jest wykorzystywana jako roślina na żywopłoty nieformalne i do zabezpieczania skarp, bo jej system korzeniowy świetnie stabilizuje podłoże. Co ciekawe, owoce zawierają dużo witaminy C, dlatego są wykorzystywane w przetwórstwie, np. do konfitur czy nalewek. W branżowych zaleceniach często pojawia się właśnie ta roślina jako przykład typowego krzewu ozdobno-użytkowego. Kiedy projektuje się zieleniec albo park, dobór dzikiej róży daje nie tylko aspekt estetyczny, ale też praktyczny – na przykład zapewnia pożywienie dla ptaków zimą. Moim zdaniem, taka wszechstronność to bardzo duża zaleta tej rośliny.

Pytanie 34

Do otwartych terenów zieleni nie należą

A. zieleńce.

B. bulwary.

C. parki ludowe.

D. ogrody dydaktyczne.

Ogrody dydaktyczne rzeczywiście nie zaliczają się do otwartych terenów zieleni, bo ich podstawowym przeznaczeniem jest edukacja, a dostępność dla ogółu bywa ograniczona. Takie ogrody są często częścią szkół, uczelni, ośrodków naukowych czy muzeów, gdzie pełnią rolę pracowni terenowej, a nie miejsca rekreacji dla mieszkańców czy spacerowiczów. Moim zdaniem to ważne rozróżnienie, bo w praktyce gospodarki miejskiej przy planowaniu infrastruktury zielonej istotna jest właśnie funkcja i dostępność terenu – typowe otwarte tereny zieleni, zgodnie m.in. z wytycznymi IFLA (International Federation of Landscape Architects) czy polskimi przepisami, muszą być ogólnodostępne i służyć rekreacji, wypoczynkowi albo komunikacji pieszej. Mam tu na myśli np. parki publiczne, bulwary nadrzeczne czy skwery. Ogrody dydaktyczne, choć pełnią ważną funkcję ekologiczną i edukacyjną, są jednak miejscem specjalistycznym, często z ograniczonym wstępem. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu uczniów myli te pojęcia, bo ogród to ogród, a jednak w planowaniu przestrzennym i urbanistyce różnica jest zasadnicza. Warto pamiętać, że takie ogrody mogą mieć znaczenie lokalne, ale nie są ujmowane w klasyfikacji otwartych terenów zieleni miejskiej, jak to wynika choćby z podręczników do architektury krajobrazu.

Pytanie 35

Do obsadzenia kwietnika potrzeba 1000 sztuk rozsady szałwii. Cena 1 sztuki rozsady wynosi 0,20 zł. Koszt zakupu rozsady wyniesie

A. 100 zł

B. 200 zł

C. 300 zł

D. 400 zł

Koszt zakupu rozsady obliczamy mnożąc liczbę potrzebnych sztuk przez cenę jednostkową, czyli 1000 x 0,20 zł. To daje dokładnie 200 zł. Właśnie taki sposób kalkulacji jest typowy w planowaniu zagospodarowania terenów zieleni, zwłaszcza przy większych inwestycjach, gdzie każda złotówka ma znaczenie dla budżetu projektu. Tego typu obliczenia wykonuje się nie tylko w projektowaniu kwietników, ale też przy planowaniu nasadzeń w parkach, na skwerach, czy przy terenach rekreacyjnych. Warto tu pamiętać, że branża ogrodnicza bardzo pilnuje kosztorysowania – często wykonuje się takie analizy w specjalnych arkuszach kalkulacyjnych, żeby mieć pełną kontrolę nad wydatkami i nie zdziwić się na etapie zamówienia materiału. Moim zdaniem, na co dzień wielu ludzi niedoszacowuje, jak szybko rosną koszty przy większych zamówieniach – tu te 20 groszy za sztukę nie brzmi groźnie, ale już przy tysiącu sadzonek wyraźnie widać, że trzeba to wszystko przeliczać z wyprzedzeniem. Dobrą praktyką jest też przy okazji doliczanie kilku procent na ewentualne straty czy uszkodzenia w transporcie. Z mojego doświadczenia wynika, że taka dokładność w wyliczeniach procentuje – nie tylko w profesjonalnym ogrodnictwie, ale nawet przy domowych nasadzeniach.

Pytanie 36

Na podstawie danych zawartych w tabeli określ, ile mocznika (46%) należy zastosować maksymalnie na 1 ha pod warzywa korzeniowe?

Zalecane dawki nawozów dla warzyw korzeniowych na 1 hektar
Fosfor (P2O5)	60 do 80 kg	stosujemy 2 do 3 tygodni przed siewem
Potas (K2O)	150 do 200 kg	stosujemy 2 do 3 tygodni przed siewem
Azot (N)	60 do 80 kg	stosujemy pogłównie wiosną po wzejściu roślin

A. 92 kg

B. 130 kg

C. 174 kg

D. 434 kg

Prawidłowe wyliczenie ilości mocznika potrzebnej na 1 ha dla warzyw korzeniowych wymaga dokładnego odniesienia się do maksymalnej dawki czystego azotu zalecanej dla tej grupy roślin (czyli 80 kg N na ha) oraz znajomości zawartości azotu w moczniku (46%). Typowym błędem jest mylenie ilości nawozu z ilością zawartego w nim składnika aktywnego – czasem ktoś patrzy tylko na ilość nawozu podaną w kilogramach i nie przelicza tego na zawartość azotu. Na przykład, jeśli ktoś wybrał 92 kg mocznika, to prawdopodobnie przeliczył dolną granicę azotu (60 kg N) na produkt (60 kg : 0,46 ≈ 130 kg mocznika), ale nie uwzględnił maksymalnej wartości. Z kolei odpowiedź 130 kg odpowiada dolnej granicy zakresu zaleceń, ale pytanie dotyczyło wartości maksymalnej, stąd jest to zbyt niska ilość. Natomiast wskazanie aż 434 kg wynika zapewne z braku przeliczenia procentowej zawartości azotu i potraktowania zalecenia jako czystej masy nawozu, co w praktyce prowadziłoby do ogromnego przenawożenia – z punktu widzenia technologii rolniczej i ochrony środowiska byłoby to niebezpieczne i niezgodne z zasadami racjonalnego nawożenia. W praktyce zawsze należy przeliczać dawki na podstawie zawartości składnika pokarmowego w nawozie, co jest podstawą każdego planowania nawożenia i dobrych praktyk w rolnictwie. Warto też pamiętać, że nadmiar azotu nie tylko podnosi koszty, ale i może pogarszać jakość plonu oraz zanieczyszczać wody gruntowe. Najlepszym rozwiązaniem jest korzystanie z tabel zaleceń i dokładne przeliczanie każdej dawki, uwzględniając specyfikę nawozu.

Pytanie 37

Bezpieczna dla organizmów pożytecznych ochrona róż przed szkodnikami polega na wykorzystaniu insektycydów

A. wgłębnych.

B. selektywnych.

C. kontaktowych.

D. systemicznych.

W temacie skutecznej i jednocześnie bezpiecznej ochrony róż przed szkodnikami często pojawia się przekonanie, że wystarczy sięgnąć po jakikolwiek insektycyd – na przykład kontaktowy, wgłębny czy systemiczny. Jednak takie podejście może prowadzić do poważnych błędów. Insektycydy wgłębne i systemiczne mają to do siebie, że wnikają w głąb tkanek rośliny, dzięki czemu dłużej tam działają i chronią przed szkodnikami żerującymi wewnątrz liści czy łodyg. Tylko że, moim zdaniem, taka ochrona jest mało selektywna, bo szkodliwe substancje mogą trafić również do nektaru czy pyłku kwiatowego, co stanowi realne zagrożenie dla pszczół i innych organizmów pożytecznych, które odwiedzają kwiaty róż. Środki kontaktowe z kolei zabijają wszystko, co znajdzie się na opryskanej powierzchni, niezależnie od tego, czy to szkodnik, czy sprzymierzeniec ogrodnika. To właśnie najczęściej prowadzi do niezamierzonego niszczenia naturalnych wrogów szkodników, np. biedronek, które potem nie mają jak się odrodzić, a szkodniki szybciej wracają. Typowym błędem jest myślenie, że skoro środek działa szybko i skutecznie, to rozwiązuje problem kompleksowo. Tymczasem w branży przyjmuje się, że tylko selektywne środki, oddziałujące wybiórczo na konkretne gatunki szkodników, pozwalają na trwałą ochronę róż i utrzymanie stabilnych populacji organizmów pożytecznych. To podejście wynika nie tylko z ekologii, ale też z zasad integrowanej ochrony roślin, gdzie minimalizuje się negatywny wpływ na środowisko. Takie błędne decyzje, oparte na braku zrozumienia mechanizmu działania środków chemicznych, mogą w dłuższej perspektywie przynieść więcej szkód niż pożytku.

Pytanie 38

Przed wykopaniem drzewek w szkółce należy wykonać zabieg

A. defoliacji.

B. nawożenia.

C. podlewania.

D. odchwaszczania.

Defoliacja to bardzo ważny zabieg wykonywany tuż przed wykopywaniem drzewek w szkółce. Polega on na usunięciu liści z rośliny, co, moim zdaniem, jest absolutnie kluczowe dla zwiększenia szansy na przyjęcie się drzewka po przesadzeniu. Chodzi tu przede wszystkim o ograniczenie transpiracji, czyli utraty wody przez liście, które i tak po przesadzeniu nie mogą być odpowiednio zaopatrzone w wodę, bo system korzeniowy jest uszkodzony. Zawsze, gdy mamy do czynienia z przesadzaniem, szczególnie w szkółkarstwie, stosuje się tę metodę, bo wynika to z najnowszych wytycznych branżowych i praktyki. Widziałem osobiście, jak drzewka wykopane bez wcześniejszej defoliacji więdną dużo szybciej, nawet jeśli były podlewane. Usuwanie liści zmniejsza zapotrzebowanie na wodę i pozwala roślinie szybciej się zregenerować po szoku związanym z wykopaniem. W wielu szkółkach jest to standardowy etap pracy – świadczy też o profesjonalizmie producenta materiału szkółkarskiego. Defoliacja to nie tylko teoria, to praktyka potwierdzona latami doświadczeń i obserwacji. Warto pamiętać, że nawet drobne zaniedbanie tego kroku może spowodować straty w materiale roślinnym i przekłada się na jakość sadzonek. Z mojej perspektywy to jeden z tych zabiegów, o których nie da się zapomnieć, jeśli chce się być dobrym szkółkarzem.

Pytanie 39

Robaczywienie owoców czereśni powoduje

A. mszyca wiśniowa.

B. nasionnica trześniówka.

C. przędziorek owocowiec.

D. owocówka śliwkóweczka.

Nasionnica trześniówka to zdecydowanie najważniejszy szkodnik powodujący robaczywienie owoców czereśni w Polsce. Jej larwy przedostają się przez skórkę dojrzewających owoców i żerują wewnątrz miąższu, co prowadzi do powstawania charakterystycznych, nieestetycznych tuneli i zanieczyszczenia owoców. W praktyce sadowniczej walka z tym szkodnikiem opiera się na monitoringu lotu muchówek (pułapki feromonowe lub żółte tablice lepowe) oraz precyzyjnym terminowaniu zabiegów ochronnych – najczęściej końcówka maja i początek czerwca to kluczowy czas na interwencję. Moim zdaniem, jeśli ktoś kiedykolwiek próbował prowadzić własny sad czereśniowy, to na pewno przekonał się, że bez kontroli nasionnicy praktycznie nie ma szans na zdrowy plon. Co ciekawe, nasionnica nie atakuje innych drzew owocowych tak często, bo preferuje właśnie czereśnie i częściowo wiśnie. Sadownicy powinni też pamiętać, że zbyt późne opryski nie działają skutecznie, bo larwy już wtedy są schowane w owocach. Z mojego doświadczenia wynika, że profilaktyka i szybka reakcja to tutaj absolutne podstawy, a znajomość biologii tego szkodnika bardzo ułatwia zaplanowanie działań.

Pytanie 40

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż, które warzywa należy uprawiać na glebach o odczynie najbardziej zbliżonym do zasadowego.

Wymagania warzyw pod względem kwasowości (pH)
(mgr Maria Sikora):
pH 6,7 – 7,2	kapusta, kapusta brukselska, kalafior, cebula, mar-chew, pietruszka, por, rabarbar, rzodkiewka, sałata, seler, szpinak
pH 6,2 – 6,7	dynia, groch, ogórek, szparag
pH 5,5 – 6,1	pomidory, ziemniaki

A. Pomidory i ziemniaki.

B. Ogórki i pomidory.

C. Ziemniaki i dynię.

D. Pory i selery.

Wybierając warzywa do uprawy na glebie o odczynie zbliżonym do zasadowego, warto dokładnie przeanalizować przedział pH, w którym najlepiej rosną poszczególne gatunki. Częstym błędem, który pojawia się przy wyborze niektórych odpowiedzi, jest nieuwzględnianie tego, jak bardzo pH wpływa na przyswajanie składników mineralnych przez rośliny i ich odporność na choroby. Zauważyłem, że wiele osób automatycznie przypisuje pomidory i ziemniaki do gleb o wysokim pH, być może przez ich popularność i szeroką uprawę w różnych warunkach – jednak według tabeli właśnie te warzywa preferują odczyn wyraźnie kwaśniejszy (pH 5,5–6,1). Stosowanie tu ogórków lub dyni też nie jest trafione, bo dla nich optymalny zakres to pH 6,2–6,7, czyli niższy niż dla pora czy selera. W praktyce ogrodniczej, sadząc np. pomidory na zbyt zasadowej glebie, można spotkać się z problemami z pobieraniem żelaza czy magnezu, co prowadzi do chlorozy liści. Podobnie ziemniaki – jeśli posadzi się je na glebie zbyt zasadowej, będą bardziej podatne na parcha zwykłego. W branży mówi się nawet, że źle dobrane pH to połowa nieudanych zbiorów. Dobór warzyw do gleby powinien opierać się nie na intuicji, a na konkretnych wymaganiach podanych w źródłach, takich jak powyższa tabela. Dlatego jedynie warzywa z grupy pH 6,7–7,2, czyli m.in. pory i selery, rzeczywiście nadają się do uprawy na glebach o odczynie bliskim zasadowemu – reszta wymienionych warzyw będzie na takiej glebie miała kłopoty z rozwojem. To jest typowy przykład, że czasami drobny szczegół w parametrach może zmienić całą strategię uprawy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej