Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
  • Data rozpoczęcia: 2 lutego 2026 09:55
  • Data zakończenia: 2 lutego 2026 10:06

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie narzędzie chroni komputer przed niechcianym oprogramowaniem pochodzącym z sieci?

A. Program sniffer
B. Program antywirusowy
C. Protokół HTTPS
D. Protokół SSL
Program antywirusowy jest kluczowym narzędziem w ochronie komputerów przed złośliwym oprogramowaniem, które często pochodzi z Internetu. Jego głównym zadaniem jest skanowanie, wykrywanie oraz usuwanie wirusów, robaków, trojanów i innych form malware'u. Dzięki wykorzystaniu sygnatur wirusów oraz technologii heurystycznych, programy antywirusowe są w stanie identyfikować nowe zagrożenia, co jest niezbędne w dzisiejszym szybko zmieniającym się środowisku cyfrowym. Przykładowo, wiele rozwiązań antywirusowych oferuje także zabezpieczenia w czasie rzeczywistym, co oznacza, że monitorują oni aktywność systemu i plików w momencie ich użycia, co znacząco zwiększa poziom ochrony. Rekomendowane jest regularne aktualizowanie bazy sygnatur, aby program mógł skutecznie rozpoznawać najnowsze zagrożenia. Ponadto, dobre praktyki zalecają użytkownikom korzystanie z dodatkowych warstw zabezpieczeń, takich jak zapory ogniowe, które współpracują z oprogramowaniem antywirusowym, tworząc kompleksowy system ochrony. Warto również pamiętać o regularnym wykonywaniu kopii zapasowych danych, co w przypadku infekcji pozwala na ich odzyskanie.
Pytanie 2

Na ilustracji zaprezentowane jest urządzenie do

Ilustracja do pytania
A. zaciskania wtyczek BNC
B. usuwania izolacji z przewodów
C. instalacji okablowania w gniazdku sieciowym
D. zaciskania wtyczek RJ-45
Wybierając narzędzie do zaciskania złącz RJ-45, należy zwrócić uwagę, że tego typu urządzenia są specjalistycznie zaprojektowane do pracy z konkretnego rodzaju złączami sieciowymi, które są powszechnie używane w instalacjach sieci komputerowych. Narzędzia te nie mają funkcji zdejmowania izolacji, lecz ich kluczowym zadaniem jest zaciskanie końcówek przewodów w odpowiednich złączach, co wymaga precyzyjnego dopasowania do standardów, takich jak T568A czy T568B. Z kolei narzędzia do zaciskania złącz BNC stosowane są głównie w systemach kablowych wideo i są również zaprojektowane do specyficznego typu złącz. BNC to złącze bagnetowe używane w różnych aplikacjach audiowizualnych, które wymaga specjalistycznych narzędzi do montażu. Jeśli chodzi o montaż okablowania w gniazdach sieciowych, to tego typu praca wymaga specjalnych narzędzi, takich jak punch down tools, które umożliwiają wciśnięcie przewodów w odpowiednie sloty w gniazdach keystone. Każde z tych narzędzi pełni odmienną funkcję i stosowanie ich zamiennie prowadzi do błędów instalacyjnych. Właściwe zrozumienie specyfiki każdego z tych narzędzi jest kluczowe dla osiągnięcia wysokiej jakości instalacji oraz zgodności ze standardami branżowymi. Błędne przypisanie funkcji urządzeniom może skutkować nie tylko uszkodzeniem sprzętu, ale również naruszeniem norm bezpieczeństwa, co w długiej perspektywie jest nieakceptowalne w profesjonalnym środowisku pracy.
Pytanie 3

Zamontowany w notebooku trackpoint jest urządzeniem wejściowym reagującym na

A. zmiany pojemności elektrycznej.
B. wzrost rezystancji między elektrodami.
C. siłę i kierunek nacisku.
D. odbicia światła w czujniku optycznym.
Trackpoint, często nazywany też czerwoną kropką między klawiszami G, H i B w notebookach, to naprawdę ciekawe urządzenie wskazujące. Działa on na zasadzie wykrywania siły oraz kierunku nacisku, którą użytkownik wywiera za pomocą palca. Im mocniej naciśniesz i w określonym kierunku, tym szybciej poruszy się kursor – to dość sprytne i wygodne rozwiązanie, szczególnie dla osób pracujących dużo na klawiaturze. Takie rozwiązanie pozwala na sterowanie bez odrywania rąk od klawiatury, co w praktyce znacznie zwiększa ergonomię pracy, zwłaszcza w środowiskach biznesowych czy informatycznych. Z ciekawostek: trackpointy są wykorzystywane głównie w laptopach takich jak Lenovo ThinkPad – tam to jest wręcz standard, często doceniany przez programistów i administratorów IT. Inżynierowie przy projektowaniu takich rozwiązań korzystają z czujników tensometrycznych, które precyzyjnie mierzą siłę nacisku. To zupełnie inne podejście niż w przypadku touchpadów, które zazwyczaj bazują na wykrywaniu pojemności elektrycznej, czy myszek optycznych, które analizują odbicia światła. Moim zdaniem, trackpoint jest jednym z lepszych przykładów przemyślanego urządzenia wejściowego, które spełnia swoje zadanie poprzez analizę siły i kierunku nacisku, zgodnie z branżowymi standardami projektowania interfejsów użytkownika.
Pytanie 4

System S.M.A.R.T. służy do śledzenia funkcjonowania oraz identyfikacji usterek

A. dysków twardych
B. płyty głównej
C. kart rozszerzeń
D. napędów płyt CD/DVD
Wydaje mi się, że sporo osób myli różne pojęcia związane z monitorowaniem sprzętu komputerowego, co potrafi prowadzić do pomyłek odnośnie S.M.A.R.T. Widać, że nie do końca rozumiesz, które komponenty są monitorowane przez ten system, bo odpowiedzi o płycie głównej czy napędach DVD pokazują luki w wiedzy. Płyty główne to raczej centra zarządzające, a nie monitorujące, no i karty rozszerzeń, takie jak graficzne, też nie mają z tym nic wspólnego, bo S.M.A.R.T. dotyczy tylko dysków. A CD/DVD też nie wykorzystują tego systemu. Warto zrozumieć, jak to działa, żeby lepiej zarządzać sprzętem i uniknąć problemów.
Pytanie 5

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 1 modułu 32 GB.
B. 1 modułu 16 GB.
C. 2 modułów, każdy po 8 GB.
D. 2 modułów, każdy po 16 GB.
Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.
Pytanie 6

Aby komputer osobisty współpracował z urządzeniami korzystającymi z przedstawionych na rysunku złącz, należy wyposażyć go w interfejs

Ilustracja do pytania
A. Display Port
B. DVI-A
C. HDMI
D. Fire Wire
To właśnie Display Port jest interfejsem przedstawionym na zdjęciu — da się to rozpoznać po charakterystycznym kształcie wtyczki, gdzie jeden z rogów jest ścięty. Ten standard jest szeroko stosowany przede wszystkim w monitorach komputerowych, zwłaszcza tych przeznaczonych do pracy profesjonalnej, grafiki czy gamingu. Display Port umożliwia przesyłanie sygnału cyfrowego o bardzo wysokiej jakości, obsługuje rozdzielczości nawet powyżej 4K, wysokie częstotliwości odświeżania oraz transmisję wielu kanałów audio. Co ciekawe, Display Port wspiera też tzw. daisy chaining, czyli łączenie kilku monitorów szeregowo jednym przewodem, co według mnie jest mega wygodne w nowoczesnych stanowiskach pracy. W branży IT coraz częściej zaleca się stosowanie właśnie tego złącza tam, gdzie zależy nam na maksymalnej jakości obrazu i pełnej kompatybilności z najnowszymi technologiami. Ważne jest też to, że Display Port występuje w kilku wersjach, które różnią się przepustowością i możliwościami, ale nawet starsze wersje spokojnie obsługują rozdzielczości Full HD bez żadnych problemów. Szczerze mówiąc, moim zdaniem to absolutny standard, jeśli ktoś pracuje z profesjonalnymi monitorami. Dodatkowo, na rynku są też przejściówki z Display Port na HDMI czy DVI, ale to już rozwiązania raczej tymczasowe. Ten wybór pozwala Ci korzystać z nowoczesnych urządzeń bez ograniczeń w kwestii jakości obrazu i dźwięku.
Pytanie 7

Protokół ARP (Address Resolution Protocol) pozwala na przypisanie logicznych adresów warstwy sieciowej do rzeczywistych adresów warstwy

A. aplikacji
B. transportowej
C. łącza danych
D. fizycznej
Wydaje mi się, że wybór odpowiedzi związanych z warstwami aplikacyjną, fizyczną i transportową pokazuje, że mogło dojść do pewnego nieporozumienia odnośnie tego, co robi ARP. Warstwa aplikacyjna skupia się na interakcji z użytkownikami i obsługuje różne usługi jak HTTP czy FTP, a to nie ma nic wspólnego z mapowaniem adresów w sieci. Warstwa fizyczna mówi o przesyłaniu bitów przez różne media, więc też nie pasuje do rozwiązywania adresów IP. Z kolei warstwa transportowa odpowiada za niezawodność połączeń i segmentację danych, więc również nie ma tutaj swojego miejsca. Może to wynikać z mylnego zrozumienia modelu OSI, bo każda warstwa ma swoje zadania. Kluczowy błąd to myślenie, że ARP działa na innych warstwach, podczas gdy jego miejsce jest właśnie na warstwie łącza danych. Ważne jest też, żeby zrozumieć, jak funkcjonuje sieć lokalna i jakie mechanizmy używamy do przesyłania danych, bo to jest podstawą dla wszelkich działań w sieciach komputerowych.
Pytanie 8

W dokumentacji płyty głównej znajduje się informacja "Wsparcie dla S/PDIF Out". Co to oznacza w kontekście tej płyty głównej?

A. analogowe złącze sygnału wejścia wideo
B. cyfrowe złącze sygnału audio
C. cyfrowe złącze sygnału wideo
D. analogowe złącze sygnału wyjścia wideo
Wybór opcji dotyczących analogowych złączy sygnałów video jest niepoprawny, ponieważ S/PDIF odnosi się wyłącznie do cyfrowego sygnału audio, a nie video. Zrozumienie różnicy między sygnałem analogowym a cyfrowym jest kluczowe w kontekście nowoczesnych systemów audio-wideo. Sygnały analogowe, w tym analogowe złącza sygnału wyjścia video, są podatne na różne zakłócenia, co może prowadzić do degradacji jakości obrazu i dźwięku. Z kolei cyfrowe złącza, takie jak S/PDIF, zapewniają lepszą jakość sygnału, ponieważ przesyłają dane w formie cyfrowej, co eliminuje błędy wynikające z zakłóceń elektromagnetycznych. Odpowiedzi dotyczące analogowych sygnałów wyjścia video mogą wynikać z mylenia terminów związanych z audio i video; jest to powszechny błąd wśród osób, które nie są dobrze zaznajomione z technologią audio-wideo. Aby poprawnie podłączyć źródło dźwięku do odpowiednich urządzeń, istotne jest, aby znać różne typy złączy i ich zastosowanie. W praktyce, wybór odpowiedniego złącza powinien opierać się na specyfikacji urządzeń oraz wymaganiach dotyczących jakości dźwięku i obrazu.
Pytanie 9

Jakie narzędzie w systemie Windows służy do przeglądania informacji dotyczących problemów z systemem?

A. Foldery udostępnione
B. Harmonogram zadań
C. Podgląd zdarzeń
D. Zasady grupy
Podgląd zdarzeń to narzędzie w systemie Windows, które pozwala na monitorowanie i analizowanie różnych zdarzeń systemowych, co czyni je nieocenionym w procesie diagnozowania problemów. Dzięki temu narzędziu administratorzy mogą przeglądać logi systemowe, aplikacyjne i zabezpieczeń. Przykładowo, w przypadku awarii aplikacji, można w Podglądzie zdarzeń znaleźć szczegółowe informacje na temat błędów, które wystąpiły przed awarią, co pozwala na szybszą identyfikację przyczyny problemu. Dobre praktyki zalecają regularne przeglądanie logów, aby wcześnie wychwytywać potencjalne problemy i nieprawidłowości, co może znacząco poprawić stabilność i bezpieczeństwo systemu. W kontekście zarządzania IT, Podgląd zdarzeń jest kluczowym elementem zapewnienia ciągłości działania systemów, a jego wykorzystanie w codziennej pracy administracyjnej jest zgodne z najlepszymi standardami branżowymi.
Pytanie 10

Który z protokołów służy do weryfikacji poprawności połączenia między dwoma hostami?

A. RARP (Reverse Address Resolution Protocol)
B. UDP (User Datagram Protocol)
C. RIP (Routing Information Protocol)
D. ICMP (Internet Control Message Protocol)
Protokół UDP (User Datagram Protocol) jest używany do przesyłania datagramów w sieci, jednak nie zawiera mechanizmów do monitorowania stanu połączeń czy sygnalizowania błędów. Jego główną funkcjonalnością jest zapewnienie szybkiej i bezpośredniej komunikacji, co czyni go odpowiednim dla aplikacji wymagających niskiego opóźnienia, takich jak transmisja wideo czy gry online. Jednakże, ze względu na brak potwierdzenia odbioru i kontroli błędów, nie nadaje się do sprawdzania dostępności hostów. RIP (Routing Information Protocol) to protokół routingu, który wymienia informacje o trasach między routerami, ale również nie ma zastosowania do diagnozowania bezpośrednich połączeń między hostami. Z kolei RARP (Reverse Address Resolution Protocol) służy do mapowania adresów IP na adresy MAC, co ma zastosowanie w określonych sytuacjach, ale nie jest używane do sprawdzania dostępności połączeń. Typowym błędem myślowym jest mylenie funkcji różnych protokołów i przypisywanie im zadań, które nie są zgodne z ich przeznaczeniem. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy protokół ma swoje specyficzne zastosowanie, a ICMP jest niezbędny do diagnostyki i zarządzania połączeniami, co czyni go jedynym odpowiednim wyborem w kontekście podanego pytania.
Pytanie 11

W systemie operacyjnym Linux proces archiwizacji danych wykonuje się za pomocą polecenia

A. rpm
B. chmod
C. tar
D. cmd
Polecenie 'tar' jest narzędziem archiwizacyjnym w systemach operacyjnych Unix i Linux, które umożliwia tworzenie archiwów z plików i katalogów. Skrót 'tar' pochodzi od 'tape archive', co odzwierciedla jego pierwotne zastosowanie do archiwizacji danych na taśmach magnetycznych. Narzędzie to jest niezwykle wszechstronne i pozwala na kompresję oraz dekompresję danych. Przykładowo, aby stworzyć archiwum o nazwie 'backup.tar' z katalogu 'moje_dane', używamy polecenia: 'tar -cvf backup.tar moje_dane'. Opcja '-c' oznacza tworzenie archiwum, '-v' włącza tryb werbalny (wyświetlanie postępu), a '-f' umożliwia wskazanie nazwy pliku archiwum. Tar obsługuje również różne metody kompresji, takie jak gzip czy bzip2, co czyni go niezwykle użytecznym w zarządzaniu dużymi zbiorami danych. W kontekście najlepszych praktyk, regularne archiwizowanie ważnych danych za pomocą narzędzia 'tar' może chronić przed utratą danych i jest kluczowym elementem strategii backupowych w każdej organizacji.
Pytanie 12

Przy użyciu urządzenia zobrazowanego na rysunku możliwe jest sprawdzenie działania

Ilustracja do pytania
A. procesora
B. dysku twardego
C. zasilacza
D. płyty głównej
Odpowiedzi dotyczące testowania procesora, płyty głównej i dysku twardego wskazują na błędne zrozumienie funkcji przedstawionego urządzenia. Tester zasilacza, jak sama nazwa wskazuje, służy wyłącznie do oceny parametrów elektrycznych zasilacza, a nie do diagnozy innych komponentów komputera. Procesor sprawdza się za pomocą programów testujących jego wydajność i stabilność, takich jak Prime95 czy stres testy dostępne w oprogramowaniu do diagnostyki. Płyta główna wymaga użycia bardziej kompleksowych narzędzi, takich jak testery POST lub diagnostyka oparta na kodach BIOS/UEFI. Dysk twardy natomiast diagnozujemy używając oprogramowania do monitorowania stanu S.M.A.R.T., jak CrystalDiskInfo, które analizuje dane raportowane przez sam dysk. Błąd w interpretacji funkcji urządzenia wynika z nieznajomości specyfiki poszczególnych narzędzi diagnostycznych. Każde z tych urządzeń wymaga specjalistycznego podejścia, a testery zasilaczy są dedykowane wyłącznie do analizy napięć i stanu zasilacza, co jest niezbędne do zapewnienia stabilnego zasilania wszystkich pozostałych komponentów komputera. Właściwe zastosowanie narzędzi diagnostycznych zgodnie z ich przeznaczeniem jest kluczowe dla efektywnego zarządzania hardwarem i utrzymania jego niezawodności.
Pytanie 13

Aby za pomocą złącza DE-15F podłączyć przedstawiony projektor do laptopa, należy wykorzystać gniazdo oznaczone numerem

Ilustracja do pytania
A. 2
B. 1
C. 5
D. 6
Wybrałeś poprawnie, bo złącze DE-15F to nic innego jak bardzo popularne w biurach i szkołach złącze VGA. Oznaczenie DE-15F pochodzi od standardu D-subminiature – to żeńska wersja złącza z 15 pinami, czyli dokładnie taka, jaką widzisz pod numerem 6 na zdjęciu projektora. W praktyce właśnie ten port wykorzystuje się do przesyłania sygnału analogowego wideo z laptopów czy komputerów stacjonarnych do projektorów lub monitorów. Moim zdaniem wiedza o takich podstawowych złączach to absolutny must-have dla każdego, kto działa przy sprzęcie IT, zwłaszcza że w salach konferencyjnych czy szkolnych starsze laptopy i projektory ciągle pracują na VGA, a nie HDMI. Warto pamiętać, że choć standard ten jest już trochę przestarzały, to nadal jest bardzo często spotykany – szczególnie w sprzęcie, który nie został jeszcze wymieniony na nowszy. Przy podłączaniu projektora przez VGA (czyli DE-15F) nie zapomnij też o odpowiednim kablu, który ma na obu końcach 15-pinowe wtyki. Dobrą praktyką jest też dokręcanie śrub mocujących wtyk, żeby połączenie było stabilne. Przy okazji można wspomnieć, że sygnał VGA nie przesyła dźwięku – to tylko obraz, więc jeśli chcesz mieć dźwięk z projektora, musisz podłączyć dodatkowy kabel audio. Takie podstawowe rzeczy często ratują prezentację w kryzysowych sytuacjach.
Pytanie 14

Okablowanie pionowe w sieci strukturalnej łączy się

A. w głównym punkcie rozdzielczym do gniazda abonenckiego
B. w gnieździe abonenckim
C. w pośrednim punkcie rozdzielczym do gniazda abonenckiego
D. w głównym punkcie rozdzielczym z pośrednimi punktami rozdzielczymi
Wydaje mi się, że zaznaczenie gniazda abonenckiego jako punktu okablowania pionowego to błąd. Gniazdo abonenckie to w zasadzie końcowy punkt, gdzie my podłączamy nasze urządzenia, więc nie jest to miejsce, przez które główne okablowanie idzie. Jak mówisz, że okablowanie łączy się w gniazdach abonenckich lub w pośrednich punktach z gniazdem, to moim zdaniem pokazuje, że może nie do końca rozumiesz, jak to wszystko działa. Pośrednie punkty są po to, by przesyłać sygnał do gniazd, ale nie do łączenia całego okablowania pionowego, to powinno być w głównym punkcie. Zrozumienie, jak zbudowana jest sieć i gdzie co powinno być, to podstawa dla działania systemu. Często myli się gniazda z punktami rozdzielczymi, a to może skutkować tym, że sieć nie będzie działać dobrze. Dlatego warto się trzymać tych norm, żeby uniknąć takich wpadek i mieć pewność, że wszystko działa tak jak należy.
Pytanie 15

Wymianę uszkodzonych kondensatorów karty graficznej umożliwi

A. klej cyjanoakrylowy.
B. żywica epoksydowa.
C. wkrętak krzyżowy i opaska zaciskowa.
D. lutownica z cyną i kalafonią.
Wymiana uszkodzonych kondensatorów na karcie graficznej to jedna z najbardziej typowych napraw, które wykonuje się w serwisie elektroniki. Żeby zrobić to poprawnie i bezpiecznie, nie wystarczy sam zapał – trzeba mieć odpowiednie narzędzia, a lutownica z cyną i kalafonią to absolutna podstawa w tym fachu. Lutownica umożliwia precyzyjne podgrzanie punktu lutowniczego i oddzielenie zużytego kondensatora od laminatu PCB, a cyna służy zarówno do mocowania nowego elementu, jak i do zapewnienia odpowiedniego przewodnictwa elektrycznego. Kalafonia natomiast działa jak topnik, czyli poprawia rozlewanie się cyny, zapobiega powstawaniu zimnych lutów i chroni ścieżki przed utlenianiem. Te trzy rzeczy – lutownica, cyna, kalafonia – to taki żelazny zestaw każdego elektronika, bez którego większość napraw byłaby zwyczajnie niemożliwa lub bardzo ryzykowna. Moim zdaniem, wiedza o lutowaniu jest jednym z najważniejszych fundamentów w każdej pracy z elektroniką. Warto też pamiętać, że podczas lutowania trzeba uważać na temperaturę – za wysoka może uszkodzić ścieżki, a za niska powoduje słabe połączenie. Dobrą praktyką jest też używanie pochłaniacza oparów i sprawdzenie, czy po naprawie nie ma zwarć i wszystko działa sprawnie. To są absolutne podstawy zgodne z branżowymi standardami napraw sprzętu komputerowego.
Pytanie 16

Urządzenie peryferyjne z interfejsem Mini-DIN podłącza się do gniazda oznaczonego na ilustracji

Ilustracja do pytania
A. numerem 1.
B. numerem 2.
C. numerem 4.
D. numerem 3.
Na zdjęciu widać kilka różnych interfejsów, które łatwo ze sobą pomylić, jeśli patrzy się tylko na kształt obudowy albo kolor złączy. Pytanie dotyczy jednak wyraźnie interfejsu Mini‑DIN, a w praktyce komputerowej oznacza to złącze PS/2 dla klawiatury i myszy. Jest to jedyne okrągłe gniazdo na tylnym panelu, z sześcioma pinami w środku, zwykle w fioletowo‑zielonej wkładce. Na ilustracji właśnie tak wygląda port oznaczony numerem 1 i tylko on spełnia definicję Mini‑DIN w tym kontekście. Pozostałe złącza pełnią zupełnie inne funkcje. Złącze oznaczone numerem 2 ma prostokątny kształt i gęsto rozmieszczone piny – to DVI, standardowe gniazdo do podłączania monitora. Nie jest to złącze z rodziny Mini‑DIN, ale interfejs wideo, który przesyła sygnał cyfrowy i analogowy według specyfikacji Digital Visual Interface. Złącze opisane numerem 3 jest małe i płaskie, przypomina USB typu C lub inne nowoczesne gniazdo danych/obrazu, o zupełnie innej konstrukcji mechanicznej i elektrycznej niż Mini‑DIN. Natomiast złącze numer 4 to DisplayPort – interfejs cyfrowy do monitora, rozpoznawalny po charakterystycznym kształcie z jednym ściętym rogiem. W żadnym z tych portów nie występuje okrągła obudowa z pinami w układzie typowym dla Mini‑DIN. Typowym błędem jest kierowanie się tylko położeniem portu na płycie głównej lub zakładaniem, że „skoro to też służy do monitora czy danych, to może być Mini‑DIN”. W rzeczywistości nazwa Mini‑DIN odnosi się głównie do konstrukcji mechanicznej (okrągła wtyczka, określona liczba pinów), a nie do funkcji. Dlatego dobre podejście to najpierw kojarzyć ogólne rodziny złączy: okrągłe Mini‑DIN/PS2 dla klawiatury/myszy, szerokie prostokątne DVI, wąskie DisplayPort, prostokątne USB. W serwisie i montażu sprzętu poprawne rozpoznawanie tych interfejsów jest absolutną podstawą, bo pomylenie portów może prowadzić nie tylko do błędów na egzaminie, ale też do realnych problemów przy podłączaniu urządzeń.
Pytanie 17

Najefektywniejszym sposobem dodania skrótu do aplikacji na pulpitach wszystkich użytkowników w domenie będzie

A. mapowanie dysku
B. ponowna instalacja programu
C. pobranie aktualizacji Windows
D. użycie zasad grupy
Użycie zasad grupy (Group Policy) to najefektywniejszy sposób na wdrożenie skrótów do programów na pulpitach wszystkich użytkowników w obrębie domeny. Zasady grupy umożliwiają centralne zarządzanie konfiguracją systemu operacyjnego oraz aplikacji, co pozwala na łatwe i szybkie wprowadzanie zmian na wielu maszynach jednocześnie. Dzięki tej metodzie, administratorzy mogą skonfigurować skróty do aplikacji, które będą automatycznie dostępne dla wszystkich użytkowników, co znacząco oszczędza czas oraz minimalizuje ryzyko błędów ludzkich. Zasady grupy pozwalają również na dostosowywanie ustawień w zależności od potrzeb poszczególnych grup użytkowników. Na przykład, administrator może stworzyć różne skróty dla działu IT i działu sprzedaży, co zapewnia większą elastyczność zarządzania. W kontekście standardów branżowych, korzystanie z zasad grupy jest uznawane za najlepszą praktykę w zakresie administracji systemami Windows w sieciach korporacyjnych, co potwierdzają liczne dokumentacje oraz wytyczne Microsoftu.
Pytanie 18

Jakie zakresy adresów IPv4 mogą być używane jako adresy prywatne w lokalnej sieci?

A. 168.172.0.0 ÷ 168.172.255.255
B. 127.0.0.0 ÷ 127.255.255.255
C. 172.16. 0.0 ÷ 172.31.255.255
D. 200.186.0.0 ÷ 200.186.255.255
Zakres adresów IP 127.0.0.0 do 127.255.255.255 jest zarezerwowany dla adresów loopback, co oznacza, że są one używane do testowania lokalnych połączeń na danym urządzeniu. Adres 127.0.0.1 jest powszechnie znany jako 'localhost' i służy do komunikacji wewnętrznej w systemie operacyjnym. Użycie tych adresów w sieciach lokalnych nie jest wskazane, ponieważ nie są one routowane poza urządzenie, co uniemożliwia ich wykorzystanie do komunikacji między różnymi urządzeniami w sieci. Zakres 168.172.0.0 do 168.172.255.255 nie jest zdefiniowany jako prywatny w żadnym standardzie, co oznacza, że mogą być one przypisane jako publiczne adresy IP. Ostatecznie, zakres 200.186.0.0 do 200.186.255.255 również nie znajduje się w ramach prywatnych adresów IP, a adresy te są routowane w Internecie. Typowe błędy, które mogą prowadzić do nieprawidłowych wniosków, obejmują mylenie adresów prywatnych z publicznymi, co może skutkować problemami z dostępem do sieci oraz bezpieczeństwem. Kluczowe jest, aby zrozumieć, jakie adresy są przeznaczone do użytku lokalnego a jakie do komunikacji w Internecie, aby skutecznie projektować i zarządzać sieciami komputerowymi.
Pytanie 19

Podczas zamykania systemu operacyjnego na ekranie pojawił się błąd, tak zwany bluescreen, 0x000000F3 Bug Check 0xF3 DISORDERLY_SHUTDOWN – niepowodzenie zamykania systemu, spowodowane brakiem pamięci. Błąd ten może wskazywać na

A. przegrzanie procesora.
B. niewystarczający rozmiar pamięci wirtualnej.
C. uruchamianie zbyt wielu aplikacji przy starcie komputera.
D. uszkodzenie partycji systemowej.
Błąd bluescreen o kodzie 0x000000F3 (DISORDERLY_SHUTDOWN) rzeczywiście wskazuje na problem z zamykaniem systemu operacyjnego, który jest bezpośrednio związany z brakiem dostępnej pamięci. Najczęściej wynika to z niewystarczającego rozmiaru pamięci wirtualnej, czyli tzw. pliku stronicowania (pagefile.sys) w systemach Windows. Jeżeli fizyczna pamięć RAM się wyczerpie, system próbuje korzystać z pamięci wirtualnej. Gdy jej brakuje lub jest źle skonfigurowana (za mały rozmiar pliku stronicowania), pojawia się ryzyko, że system nie zdoła zakończyć wszystkich procesów poprawnie podczas zamykania. To sytuacja, którą można dość łatwo zaobserwować np. na starszych komputerach lub przy pracy z wymagającymi aplikacjami (np. edycja wideo, maszyny wirtualne). W takich przypadkach zwiększenie rozmiaru pliku pagefile lub dodanie pamięci RAM pomaga rozwiązać problem. Z mojego doświadczenia wielu użytkowników zapomina o tym, ograniczając pagefile „dla przyspieszenia systemu”, co paradoksalnie może prowadzić do większych problemów. Dobrą praktyką jest zostawienie rozmiaru pliku stronicowania na ustawieniach automatycznych, zgodnie z zaleceniami Microsoftu, szczególnie jeśli system sam dynamicznie zarządza pamięcią. Warto też monitorować ilość dostępnej pamięci, korzystając z wbudowanych narzędzi jak Monitor Zasobów czy Menedżer zadań.
Pytanie 20

Zgodnie z przedstawionymi zaleceniami dla drukarki atramentowej, kolorowe dokumenty powinny być drukowane przynajmniej

„Czyszczenie głowicy drukarki ….

…..

W tym przypadku najskuteczniejszym rozwiązaniem jest wyczyszczenie głowicy drukarki z zaschniętego tuszu. Z reguły wystarcza przetarcie głównego źródła problemu wilgotnym ręcznikiem. Jeżeli to nie pomoże należy zassać tusz do dysz, co pozwoli usunąć z nich powietrze.

…..

Kiedy również i to nie pomoże należy przejść do ręcznego czyszczenia głowicy.

Drukarka….. powinna być wyłączana na noc, ponieważ po każdym włączeniu przeprowadzane są mini cykle czyszczenia. Warto również pamiętać o wydrukowaniu przynajmniej raz w tygodniu kolorowego dokumentu, dzięki czemu zminimalizujemy prawdopodobieństwo zaschnięcia tuszu."

Fragment instrukcji czyszczenia drukarki

A. raz na godzinę.
B. raz w miesiącu.
C. raz w tygodniu.
D. raz dziennie.
Prawidłowa odpowiedź to „raz w tygodniu”, dokładnie tak, jak jest zapisane w przytoczonym fragmencie instrukcji: „Warto również pamiętać o wydrukowaniu przynajmniej raz w tygodniu kolorowego dokumentu, dzięki czemu zminimalizujemy prawdopodobieństwo zaschnięcia tuszu”. Producent drukarki zwraca tu uwagę na typowy problem eksploatacyjny drukarek atramentowych – zaschnięcie tuszu w dyszach głowicy. Atrament na bazie wody ma tendencję do wysychania, szczególnie gdy drukarka stoi nieużywana przez dłuższy czas, a kolory nie są w ogóle wykorzystywane. Regularny, cotygodniowy wydruk w kolorze powoduje przepływ tuszu przez wszystkie kanały głowicy (CMYK), co działa jak delikatne, automatyczne „przepłukanie” układu. Z mojego doświadczenia to jest taka złota średnia: wystarczająco często, żeby tusz nie zasychał, ale jednocześnie nie marnuje się niepotrzebnie materiałów eksploatacyjnych. W praktyce w serwisach drukarek przyjmuje się podobną zasadę – jeśli urządzenie atramentowe stoi w biurze, gdzie rzadko drukuje się kolor, zaleca się choć raz na tydzień puścić stronę testową albo prosty wydruk z kolorową grafiką. Jest to zgodne z dobrymi praktykami konserwacji sprzętu: profilaktyka zamiast późniejszego, droższego czyszczenia ręcznego albo wymiany głowicy. Warto też pamiętać, że producenci często montują automatyczne cykle czyszczenia po włączeniu drukarki, ale one nie zastąpią całkowicie realnego przepływu tuszu podczas normalnego drukowania. Dlatego regularny wydruk kolorowy raz na tydzień to po prostu praktyczny sposób na utrzymanie głowicy w dobrej kondycji i uniknięcie typowych usterek, jak pasy na wydruku czy brak któregoś koloru. To ma znaczenie zarówno w domu, jak i w małym biurze, gdzie każda przerwa w pracy drukarki potrafi być uciążliwa.
Pytanie 21

Jakie oprogramowanie jest wykorzystywane do dynamicznej obsługi urządzeń w systemie Linux?

A. uptime
B. ulink
C. udev
D. uname
Odpowiedź "udev" jest poprawna, ponieważ jest to dynamiczny system zarządzania urządzeniami w jądrze Linux. Udev odpowiada za tworzenie i usuwanie węzłów urządzeń w katalogu /dev w momencie, gdy urządzenia są dodawane lub usuwane z systemu. Umożliwia to automatyczne rozpoznawanie sprzętu oraz przypisywanie odpowiednich reguł, co pozwala na efektywną konfigurację urządzeń. Przykładem zastosowania udev jest możliwość tworzenia reguł, które automatycznie ustawiają prawa dostępu do urządzeń USB, co zwiększa bezpieczeństwo systemu. Udev jest zgodny ze standardami Linux Device Model, a jego użycie jest szeroko rekomendowane w praktykach zarządzania systemami operacyjnymi. Dzięki udev administratorzy mogą łatwo dostosować sposób, w jaki system reaguje na różne urządzenia, co umożliwia optymalizację wydajności oraz zarządzania zasobami. Warto także wspomnieć o możliwości monitorowania zdarzeń związanych z urządzeniami w czasie rzeczywistym, co jest kluczowe dla utrzymania stabilności systemu.
Pytanie 22

Samodzielną strukturą sieci WLAN jest

A. IBSS
B. ESS
C. BSSI
D. BSS
BSS (Basic Service Set) oraz ESS (Extended Service Set) to struktury sieciowe, które są związane z bardziej tradycyjnym podejściem do budowy sieci WLAN. BSS to jednostkowy element sieci, który polega na komunikacji urządzeń bezprzewodowych z punktami dostępu (AP), co oznacza, że wymaga on centralnego punktu do zarządzania komunikacją. Użycie BSS w kontekście sieci bezprzewodowych jest powszechnie spotykane w biurach i domach, gdzie użytkownicy łączą się za pośrednictwem jednego punktu dostępu. Z kolei ESS jest rozszerzeniem BSS i pozwala na tworzenie sieci WLAN, gdzie wiele punktów dostępu współpracuje ze sobą, umożliwiając płynne przełączanie się między nimi. To podejście jest bardziej skomplikowane, ale oferuje większy zasięg i większą liczbę podłączonych użytkowników. Istnieje także termin BSSI, który nie jest uznawany w standardach WLAN. Często mylone są różnice pomiędzy tymi strukturami, co prowadzi do błędnych wniosków o ich funkcjonalności. Kluczowe jest zrozumienie, że IBSS jest unikalne ze względu na swoją niezależność od punktów dostępowych, podczas gdy pozostałe typy wymagają ich obecności, co w praktyce ogranicza ich zastosowanie w sytuacjach, gdzie infrastruktura nie jest dostępna.
Pytanie 23

Jakie polecenie jest używane do monitorowania statystyk protokołów TCP/IP oraz bieżących połączeń sieciowych w systemach operacyjnych z rodziny Windows?

A. ping
B. netstat
C. tracert
D. route
Polecenie 'netstat' jest kluczowym narzędziem w systemach operacyjnych Windows, służącym do monitorowania statystyk protokołów TCP/IP oraz aktualnych połączeń sieciowych. Umożliwia ono wyświetlenie listy aktywnych połączeń, portów nasłuchujących, a także statystyk dotyczących protokołów, takich jak TCP i UDP. Dzięki temu administratorzy sieci mogą zidentyfikować aktywne połączenia, sprawdzić, które aplikacje są powiązane z danymi połączeniami oraz zdiagnozować problemy związane z działaniem sieci. Na przykład, użycie komendy 'netstat -an' wyświetli wszystkie połączenia oraz porty w stanie nasłuchu, co może być niezwykle przydatne w przypadku podejrzenia nieautoryzowanego dostępu do systemu. W kontekście dobrych praktyk, regularne sprawdzanie statystyk sieciowych za pomocą 'netstat' może pomóc w wykrywaniu potencjalnych zagrożeń i utrzymaniu bezpieczeństwa sieci. Ponadto, narzędzie to jest zgodne z zaleceniami organizacji zajmujących się bezpieczeństwem, które podkreślają istotę monitorowania ruchu sieciowego jako kluczowego elementu zarządzania bezpieczeństwem IT.
Pytanie 24

Aby zmienić port drukarki zainstalowanej w systemie Windows, która funkcja powinna zostać użyta?

A. Właściwości drukarki
B. Menedżer zadań
C. Ostatnia znana dobra konfiguracja
D. Preferencje drukowania
Odpowiedzi typu "Menedżer zadań" czy "Preferencje drukowania" nie są w ogóle trafione, bo te funkcje w ogóle nie dotyczą konfiguracji portów drukarki. Menedżer zadań służy do ogarniania włączonych procesów i aplikacji, a nie do zmieniania ustawień sprzętu, więc korzystanie z niego w takim celu to trochę błąd. Z kolei Preferencje drukowania dotyczą tylko ustawień wydruku, takich jak jakość czy układ strony, ale nie mają nic wspólnego z portami. To kolejna pułapka myślenia, bo można się łatwo pomylić i myśleć, że to opcje systemowe drukowania są tym samym co konfiguracja sprzętu. A przywracanie systemu, to już zupełnie inna bajka, bo to nie pomaga w zmianie portów. Ważne jest, żeby wiedzieć, które narzędzia są do czego, bo to ma ogromne znaczenie w zarządzaniu drukarkami.
Pytanie 25

Na zdjęciu widoczny jest

Ilustracja do pytania
A. reflektor.
B. zaciskarkę wtyków RJ45
C. zaciskarka do wtyków.
D. tester kablowy.
Reflektometr jest narzędziem wykorzystywanym do pomiarów w telekomunikacji, służy do wykrywania nieciągłości i lokalizowania uszkodzeń w kablach światłowodowych i miedzianych. Tester sieciowy to urządzenie używane do sprawdzania poprawności działania sieci komputerowej, diagnozowania problemów z połączeniami, wykrywania błędów w przesyle danych, co jest kluczowe dla utrzymania ciągłości pracy sieci. Tester ten może być również stosowany do testowania kabli, ale nie ma funkcji zaciskania wtyków. Zaciskarka do tulejek to narzędzie, które służy do montażu końcówek na przewodach elektrycznych, często wykorzystywane przy budowie rozdzielni elektrycznych lub instalacji przemysłowych, jednak nie jest stosowana w kontekście okablowania sieciowego. Błędne przypisanie funkcji tych narzędzi często wynika z podobieństw w ich konstrukcjach mechanicznych, jednak ich zastosowania są zupełnie różne. W przypadku reflektometru, funkcje są bardziej związane z diagnostyką, natomiast tester sieciowy koncentruje się na analizie poprawności połączeń sieciowych. Zaciskarka do tulejek natomiast nie ma zastosowania w dziedzinie sieci komputerowych, co jest kluczowym rozróżnieniem w kontekście pytania o narzędzia sieciowe. Zrozumienie tych różnic jest niezbędne dla efektywnego planowania i realizacji projektów telekomunikacyjnych i sieciowych, gdzie dobór odpowiednich narzędzi wpływa na jakość i niezawodność instalacji. Dlatego ważne jest, aby każdy profesjonalista w dziedzinie IT i telekomunikacji był świadomy specyfiki i zastosowań różnych narzędzi, co pozwala na skuteczniejsze i bardziej precyzyjne działanie w środowisku pracy. Tylko poprzez dokładne zrozumienie funkcji i zastosowań każdego z tych narzędzi można osiągnąć optymalne rezultaty w pracy z systemami sieciowymi i telekomunikacyjnymi.
Pytanie 26

W systemie Linux komenda tty pozwala na

A. wyświetlenie identyfikatora terminala
B. zmianę aktywnego katalogu na katalog domowy użytkownika
C. uruchomienie programu pokazującego zawartość pamięci operacyjnej
D. wysłanie sygnału do zakończenia procesu
Wybrane odpowiedzi są niepoprawne z kilku powodów. W pierwszej z nich sugerowano, że polecenie 'tty' służy do wysyłania sygnału zakończenia procesu. To jest zasadniczo błędne zrozumienie funkcji sygnałów w systemie Linux, gdzie do zakończenia procesu używa się polecenia 'kill' w połączeniu z odpowiednim identyfikatorem procesu (PID). Sygnały to mechanizm komunikacji między procesami, a nie polecenie, które zwraca informacje o terminalu. Z kolei druga odpowiedź twierdzi, że 'tty' uruchamia program listujący zawartość pamięci operacyjnej. Takie operacje dotyczą narzędzi takich jak 'top' czy 'htop', które umożliwiają monitorowanie procesów działających w systemie, a nie polecenie 'tty'. Zmiana bieżącego katalogu na katalog domowy użytkownika jest realizowana za pomocą polecenia 'cd' i również nie ma związku z funkcją 'tty'. Powszechnym błędem jest mylenie funkcji różnych poleceń, co prowadzi do nieporozumień w ich zastosowaniach. Aby dobrze zrozumieć, jak działają polecenia w systemie Linux, należy mieć jasność co do ich specyfikacji oraz celu, dla którego zostały zaprojektowane. Właściwe zrozumienie architektury systemu Linux oraz logiki działania jego komponentów jest kluczowe dla efektywnego działania w tym środowisku.
Pytanie 27

Które polecenie w systemie Windows Server 2008 pozwala na przekształcenie serwera w kontroler domeny?

A. gpresult
B. dcpromo
C. gpedit
D. nslookup
Odpowiedź 'dcpromo' jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie w systemie Windows Server 2008, które służy do promowania serwera do roli kontrolera domeny. Proces ten jest kluczowy w kontekście zarządzania tożsamościami i dostępem w sieci. Użycie dcpromo uruchamia kreatora, który prowadzi administratora przez różne etapy konfiguracji, takie jak wybór strefy czasowej, domeny, a także ustawienie hasła dla konta administratora usługi Active Directory. Umożliwia to serwerowi przyłączenie się do istniejącej domeny lub utworzenie nowej. W praktyce, promowanie serwera do kontrolera domeny oznacza, że zaczyna on zarządzać politykami bezpieczeństwa, autoryzacją użytkowników oraz zasobami w obrębie danej domeny, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania infrastrukturą IT. Użycie dcpromo przyczynia się do bezpieczeństwa i spójności środowiska IT, co jest istotne dla każdej organizacji.
Pytanie 28

Jakie jest odpowiednik maski 255.255.252.0 w postaci prefiksu?

A. /22
B. /25
C. /24
D. /23
Prefiksy /23, /24 i /25 są nieprawidłowe w kontekście maski 255.255.252.0, ponieważ dotyczą one różnych ilości zarezerwowanych bitów dla sieci. Prefiks /23 oznacza, że 23 bity są używane do identyfikacji sieci, co pozwala na 512 adresów IP, z czego 510 może być przypisanych hostom. Taki podział może być mylny, gdyż niektóre osoby mogą myśleć, że zbliżająca się ilość bitów do 24 oznacza, że prefiks będzie bardziej odpowiedni dla tej maski. Z kolei prefiks /24, który jest powszechnie używany w praktyce, rezerwuje 24 bity dla identyfikacji sieci i umożliwia jedynie 256 adresów IP, z czego 254 są dostępne dla hostów. Wiele osób myśli, że im więcej bitów w prefiksie, tym więcej hostów można mieć, co jest błędnym rozumowaniem. Prefiks /25, z kolei, rezerwuje już 25 bitów, co drastycznie zmniejsza liczbę dostępnych adresów do 128, a tylko 126 z nich może być przypisanych do urządzeń. Warto zauważyć, że przy wyborze maski sieciowej ważne jest, aby odpowiednio dostosować ją do potrzeb organizacji oraz przewidywanego rozwoju sieci. Zrozumienie różnic między tymi prefiksami i ich zastosowaniem jest kluczowe dla skutecznego projektowania i zarządzania sieciami IP.
Pytanie 29

Jakie parametry mierzy watomierz?

A. natężenie prądu
B. napięcie elektryczne
C. opór
D. moc czynna
Pomiar napięcia prądu elektrycznego, rezystancji oraz natężenia prądu elektrycznego są zadaniami, które nie są realizowane przez watomierz. Napięcie, wyrażane w woltach (V), to różnica potencjałów między dwoma punktami w obwodzie. Aby je zmierzyć, stosuje się woltomierze, które są specjalnie zaprojektowane do tego celu, a ich pomiar jest kluczowy dla oceny wydajności urządzeń elektrycznych. Rezystancję, mierzoną w omach (Ω), określa się za pomocą omomierzy, które pozwalają na ocenę, jak dobrze przewodniki elektryczne przewodzą prąd. Z kolei natężenie prądu, wyrażane w amperach (A), mierzy się amperomierzami, które również pełnią funkcję w obwodach elektrycznych, ale nie są związane z pomiarem mocy. Wiele osób myli funkcje różnych instrumentów pomiarowych, co prowadzi do nieporozumień. Kluczowym błędem myślowym jest przyjęcie, że urządzenia o różnych funkcjach mogą być używane zamiennie. Zrozumienie specyficznych zastosowań poszczególnych narzędzi pomiarowych jest niezbędne dla efektywnej analizy i optymalizacji systemów elektrycznych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie inżynierii elektrycznej.
Pytanie 30

Aby możliwe było skierowanie wydruku na twardy dysk, konieczne jest w ustawieniach drukarki wybranie opcji drukowania do portu

A. USB001
B. FILE
C. COM
D. LPT
Wybór opcji FILE w ustawieniach drukarki to całkiem sprytna opcja, bo pozwala na zapisanie dokumentu jako pliku na dysku, zamiast go od razu drukować. To może być mega przydatne, zwłaszcza jak chcesz mieć kopię dokumentu do przeglądania, edytowania czy wysyłania znajomym. Dużo ludzi korzysta z tego w biurach albo wtedy, gdy muszą archiwizować swoje dokumenty. Dzięki tej funkcji możesz też wybrać format zapisu, na przykład PDF, co sprawia, że dokument wygląda super. Z mojego doświadczenia, wiele firm wprowadza digitalizację dokumentów, co jest naprawdę na czasie, biorąc pod uwagę, jak wiele teraz robimy w formie elektronicznej. Żeby to ustawić, musisz przejść do opcji drukarki w systemie, a potem wybrać port, na którym zapiszesz plik. To naprawdę ułatwia życie i poprawia wydajność pracy, bo nie musisz drukować niepotrzebnych rzeczy na papierze.
Pytanie 31

Jaką maskę powinno się zastosować, aby podzielić sieć z adresem 192.168.1.0 na 4 podsieci?

A. 255.255.255.0
B. 255.255.255.224
C. 255.255.255.128
D. 255.255.225.192
Wybierając niepoprawne odpowiedzi, można napotkać różne problemy związane z nieprawidłowym zrozumieniem koncepcji maski podsieci oraz podziału sieci. Odpowiedź 255.255.255.0, jako standardowa maska dla klasy C, daje nam pełną sieć bez możliwości podziału na podsieci. W praktyce, wykorzystując tę maskę, nie jesteśmy w stanie efektywnie zarządzać adresami IP ani segmentować ruchu. Z drugiej strony, 255.255.255.128 jest maską odpowiednią dla podziału na dwie podsieci, ale w tym przypadku nie zaspokaja potrzeby podziału na cztery. Odpowiedź 255.255.225.192 jest również błędna, ponieważ wprowadza niepoprawne zrozumienie struktury maski. Maski podsieci powinny mieć standardowy format, a ten z wykorzystaniem 225 nie istnieje w kontekście IPv4. Ostatecznie, 255.255.255.224, chociaż bliskie prawidłowej odpowiedzi, oferuje jedynie 8 adresów w każdej podsieci, co nie odpowiada wymaganiom pytania. Prawidłowe podejście do podziału sieci wymaga zrozumienia, jak bity maski wpływają na ilość dostępnych podsieci oraz adresów, a także jak prawidłowo konfigurować sieci w zgodzie z obowiązującymi standardami i praktykami inżynieryjnymi. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla efektywnego zarządzania sieciami komputerowymi oraz optymalizacji użycia dostępnych zasobów adresowych.
Pytanie 32

Plik zajmuje 2KB. Jakie to jest?

A. 2048 bitów
B. 16000 bitów
C. 2000 bitów
D. 16384 bity
W przypadku odpowiedzi takich jak '2000 bitów', '2048 bitów' czy '16000 bitów', występują błędne interpretacje związane z konwersją rozmiaru plików. '2000 bitów' jest niewłaściwe, ponieważ nie uwzględnia właściwej konwersji bajtów na bity. Wartości te są zaniżone w porównaniu do rzeczywistych jednostek. Natomiast '2048 bitów' to błąd polegający na niepoprawnym przeliczeniu bajtów, gdzie zapomniano uwzględnić przelicznika 8 bitów na bajt. Odpowiedź '16000 bitów' również nie znajduje uzasadnienia, ponieważ nie istnieje bezpośredni związek z konwersjami jednostek w tym kontekście. Typowe błędy myślowe w takich sytuacjach obejmują pominięcie kluczowego kroku przeliczeniowego lub mylenie jednostek, co prowadzi do niepoprawnych wniosków. Aby unikać tych pomyłek, warto zaznajomić się z podstawowymi zasadami konwersji jednostek, które są fundamentalne w informatyce, w tym w programowaniu i administracji systemów, gdzie precyzyjne obliczenia są kluczowe dla działania oprogramowania oraz efektywności systemów komputerowych.
Pytanie 33

Jakie są korzyści płynące z użycia systemu plików NTFS?

A. zapisywanie plików z nazwami dłuższymi niż 255 znaków
B. możliwość sformatowania nośnika o niewielkiej pojemności (1,44MiB)
C. możliwość szyfrowania folderów i plików
D. przechowywanie tylko jednej kopii tabeli plików
Wybór odpowiedzi dotyczącej możliwości sformatowania nośnika o małej pojemności, zapisywania plików o nazwie dłuższej niż 255 znaków czy przechowywania tylko jednej kopii tabeli plików, wskazuje na mylne zrozumienie funkcji systemu plików NTFS. System ten, w przeciwieństwie do FAT32, rzeczywiście obsługuje długie nazwy plików, ale ograniczenie do 255 znaków nie jest wynikiem braku funkcji, lecz stanowi standardową praktykę w wielu systemach plików. Ponadto, NTFS nie przechowuje tylko jednej kopii tabeli plików, lecz stosuje bardziej zaawansowane mechanizmy, takie jak replikacja danych i journaling, co znacząco podnosi odporność na awarie oraz integralność przechowywanych informacji. Odpowiedź dotycząca sformatowania nośnika o pojemności 1,44 MiB (typowa dla dyskietek) jest również nieadekwatna, ponieważ NTFS jest zoptymalizowany do pracy z większymi nośnikami i nie jest przeznaczony do tak małych pojemności. W kontekście codziennych zastosowań, pominięcie funkcji szyfrowania, dostępnej w NTFS, prowadzi do niedoceniania roli, jaką bezpieczeństwo danych odgrywa w nowoczesnych systemach informatycznych. Użytkownicy, którzy nie dostrzegają wartości szyfrowania, mogą narażać się na poważne konsekwencje związane z utratą danych lub ich nieautoryzowanym dostępem.
Pytanie 34

W trakcie normalnego funkcjonowania systemu operacyjnego w laptopie zjawia się informacja o potrzebie sformatowania wewnętrznego dysku twardego. Co to oznacza?

A. nośnik, który nie został zainicjowany lub przygotowany do użycia
B. uszkodzona pamięć RAM
C. usterki systemu operacyjnego wywołane złośliwym oprogramowaniem
D. przegrzewanie się procesora
Komunikat o konieczności formatowania wewnętrznego dysku twardego najczęściej wskazuje na to, że nośnik jest niezainicjowany lub nieprzygotowany do pracy. Możliwe, że dysk twardy został usunięty z systemu lub zainstalowany nowy dysk, który nie został jeszcze sformatowany ani zainicjowany. W standardowej praktyce, każdy nowy dysk twardy wymaga sformatowania, aby można było na nim zapisać dane. Formatowanie jest procesem, który przygotowuje nośnik do przechowywania danych poprzez tworzenie systemu plików. Aby zainicjować dysk, można użyć wbudowanych narzędzi w systemie operacyjnym, takich jak 'Zarządzanie dyskami' w systemie Windows czy 'Disk Utility' w macOS. Ważne jest, aby przed formatowaniem upewnić się, że na dysku nie ma ważnych danych, ponieważ ten proces skutkuje ich utratą. Dobrą praktyką jest również regularne sprawdzanie stanu dysków twardych, aby zminimalizować ryzyko utraty ważnych informacji oraz utrzymanie bezpieczeństwa systemu.
Pytanie 35

Jaka usługa musi być aktywna na serwerze, aby stacja robocza mogła automatycznie uzyskać adres IP?

A. DNS
B. PROXY
C. DHCP
D. WINS
Wybór nieprawidłowej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego funkcji różnych protokołów i usług w sieci. Na przykład, usługa DNS (Domain Name System) nie jest odpowiedzialna za przydzielanie adresów IP, lecz za tłumaczenie nazw domen na adresy IP. W praktyce, DNS jest używany do umożliwienia użytkownikom łatwego dostępu do zasobów internetowych, ale nie wpływa na proces przydzielania adresów IP dla stacji roboczych. Z kolei WINS (Windows Internet Name Service) to usługa, która koncentruje się na tłumaczeniu nazw NetBIOS na adresy IP w systemach Windows, co również nie jest bezpośrednio związane z przydzielaniem adresów IP. W kontekście zarządzania adresami IP, proxy nie ma zastosowania, gdyż jego rola polega na pośredniczeniu w komunikacji między klientami a serwerami, a nie na przydzielaniu adresów IP. Typowym błędem myślowym jest mylenie funkcji różnych usług sieciowych oraz zakładanie, że każda z nich ma podobny cel. Znajomość specyficznych funkcji i odpowiedzialności każdego protokołu jest kluczowa dla efektywnego zarządzania siecią oraz unikania nieporozumień w konfiguracji sieci.
Pytanie 36

Protokół, który konwertuje nazwy domen na adresy IP, to

A. ARP (Address Resolution Protocol)
B. DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)
C. ICMP (Internet Control Message Protocol)
D. DNS (Domain Name System)
DNS, czyli Domain Name System, jest fundamentalnym protokołem w architekturze internetu, który odpowiedzialny jest za tłumaczenie nazw domenowych, takich jak www.przyklad.pl, na odpowiadające im adresy IP, np. 192.0.2.1. Dzięki temu użytkownicy mogą korzystać z łatwych do zapamiętania nazw, zamiast skomplikowanych numerów IP. W praktyce oznacza to, że gdy wpisujesz adres URL w przeglądarkę, system DNS przesyła zapytanie do serwera DNS, który zwraca właściwy adres IP. Przykładem zastosowania DNS jest rozwiązywanie nazw w usługach webowych, gdzie szybkość i dostępność są kluczowe. Standardy DNS, takie jak RFC 1034 i RFC 1035, regulują zasady działania tego systemu, zapewniając interoperacyjność pomiędzy różnymi systemami oraz bezpieczeństwo komunikacji. Dobre praktyki w konfiguracji DNS obejmują m.in. używanie rekordów CNAME do aliasów, a także implementację DNSSEC dla zwiększenia bezpieczeństwa, co chroni przed atakami typu spoofing.
Pytanie 37

W dokumentacji technicznej wydajność głośnika połączonego z komputerem wyraża się w jednostce:

A. J
B. kHz
C. W
D. dB
Podane odpowiedzi, czyli W (wat), J (dżul) i kHz (kiloherc), w ogóle nie nadają się do pomiaru efektywności głośników. Wat to miara mocy elektrycznej, ona mówi, ile energii głośnik zużywa, ale nie mówi nic o tym, jak głośno gra. Dżul to jednostka energii, też nie wspomoże nas w ocenie głośności, więc odpada. Kiloherc z kolei mierzy częstotliwość dźwięku, więc też się nie nadaje do oceniania efektywności głośnika. Te odpowiedzi pokazują typowe błędy w rozumieniu pomiarów akustycznych. Często ludzie mylą moc z efektywnością, myśląc, że więcej mocy to więcej głośności, a w rzeczywistości, to zależy od efektywności głośnika, która jest wyrażana w dB. Ważne jest, żeby znać te różnice, szczególnie gdy się pracuje w audio, bo to pozwala lepiej ocenić sprzęt, a nie tylko patrzeć na jego moc nominalną.
Pytanie 38

W systemie Windows można zweryfikować parametry karty graficznej, używając następującego polecenia

A. color
B. dxdiag
C. cliconfig
D. graphics
To polecenie dxdiag, czyli narzędzie diagnostyczne DirectX, jest naprawdę przydatne w Windowsie. Pozwala na zebranie ważnych informacji o podzespołach komputera, zwłaszcza o karcie graficznej. Jak chcesz to sprawdzić, wystarczy wpisać 'dxdiag' w menu startowym i kliknąć Enter. Zobaczysz wtedy okno z wieloma zakładkami, gdzie możesz znaleźć info o systemie, wyświetlaczy czy dźwięku. Moim zdaniem, to super sposób, żeby szybko zweryfikować, jakie sterowniki masz zainstalowane i czy komputer dobrze rozpoznaje kartę graficzną. Dla kogoś kto pracuje w IT, to wiedza na wagę złota, bo można łatwo wyłapać, co się dzieje z grafiką i lepiej diagnozować problemy.
Pytanie 39

W systemie Linux komenda tty pozwala na

A. wysłanie sygnału do zakończenia procesu
B. uruchomienie programu, który wyświetla zawartość pamięci operacyjnej
C. zmianę aktualnego katalogu na katalog domowy użytkownika
D. pokazanie nazwy terminala
Wybór innych odpowiedzi na to pytanie prowadzi do nieporozumień dotyczących podstawowych funkcji i działania systemu Linux. Twierdzenie, że polecenie 'tty' wysyła sygnał zakończenia procesu, jest mylące, ponieważ sygnały zakończenia procesów są obsługiwane przez różne inne polecenia, takie jak 'kill', które są używane do zatrzymywania działających aplikacji. Ponadto, zmiana bieżącego katalogu na katalog domowy użytkownika nie ma związku z poleceniem 'tty' i tym samym jest nieprawidłowa, gdyż do tego celu używa się polecenia 'cd' bez dodatkowych argumentów lub z użyciem argumentu '~'. Kolejnym błędnym stwierdzeniem jest to, że 'tty' uruchamia program listujący zawartość pamięci operacyjnej. Takie operacje mogą być przeprowadzane za pomocą poleceń takich jak 'ps' czy 'top', które dostarczają informacji o aktywnych procesach oraz ich zasobach, jednak 'tty' nie pełni tej funkcji. Te pomyłki wskazują na niedostateczne zrozumienie podstawowych poleceń systemowych oraz ich zastosowań w codziennej pracy w środowisku Linux. Warto zatem zagłębić się w dokumentację systemu i praktyczne zastosowania tych poleceń, aby zyskać pełniejszy obraz ich możliwości oraz znaczenia w administracji systemowej.
Pytanie 40

Jakie znaczenie ma parametr NVP (Nominal Velocity of Propagation) podczas pomiarów okablowania strukturalnego?

A. na długość
B. na szybkość
C. na koszt
D. na jakość
Zrozumienie wpływu NVP na różne aspekty okablowania strukturalnego jest kluczowe, aby uniknąć nieporozumień. Na przykład, odpowiedź sugerująca, że NVP ma wpływ na prędkość, może wydawać się logiczna, jednak w rzeczywistości NVP to już określona prędkość, a nie parametr, który ją zmienia. Inną mylną koncepcją jest stwierdzenie, że NVP wpływa na jakość sygnału. Choć NVP pośrednio może wpływać na jakość w kontekście odległości, to nie jest to bezpośredni czynnik determinujący. Jakość sygnału bardziej zależy od parametrów takich jak zakłócenia, tłumienie czy zastosowane materiały. Ponadto, wybór parametrów kabli nie jest bezpośrednio związany z ceną, ponieważ koszty komponentów są określane przez inne czynniki, takie jak materiały i technologia produkcji. Pojęcie długości ma znaczenie, ale tylko w kontekście zastosowania NVP do obliczeń wymaganych dla właściwego doboru długości kabli w instalacji. Często błędne interpretacje tych parametrów prowadzą do niewłaściwego doboru materiałów i projektowania sieci, co w konsekwencji może skutkować problemami z wydajnością i niezawodnością systemu. Właściwe zrozumienie NVP oraz jego zastosowanie w zgodności z normami branżowymi, takimi jak ANSI/TIA-568, jest niezbędne dla osiągnięcia optymalnych rezultatów w instalacjach okablowania strukturalnego.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej