Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 22:27
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 22:42

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Parametr face elementu <font> jest używany do wskazania

A. efektów czcionki

B. koloru czcionki

C. nazwa czcionki

D. rozmiaru czcionki

Odpowiedzi sugerujące, że parametr face dotyczy barwy, wielkości lub efektów czcionki opierają się na nieprawidłowym zrozumieniu funkcji znacznika <font>. Chociaż kolory czcionek można faktycznie definiować w HTML, to odpowiedzialny za nie jest inny atrybut – color. Warto zauważyć, że barwa tekstu jest istotnym elementem projektowania stron, ale jest to niezwiązane z parametrem face. Wielkość czcionki z kolei jest regulowana przez atrybut size, co również jest osobną kwestią. Efekty czcionki, takie jak pogrubienie czy kursywa, są osiągane za pomocą atrybutów takich jak bold i italic, natomiast face precyzuje wyłącznie nazwę czcionki. Powszechnym błędem w myśleniu jest zakładanie, że wszystkie aspekty stylizacji czcionek są ze sobą powiązane w jednym parametrze. Kluczowe jest zrozumienie, że HTML i CSS mają różne role w tworzeniu stron internetowych. HTML skupia się na strukturze dokumentu, podczas gdy CSS odpowiada za jego wygląd. W przypadku nowoczesnych praktyk kodowania, atrybut face jest uznawany za przestarzały, co sprawia, że korzystanie z CSS jest bardziej efektywne i zgodne z aktualnymi standardami projektowania stron. Zamiast polegać na starych metodach, warto dostosować się do współczesnych technik kodowania, które oferują większą elastyczność oraz lepsze wsparcie dla responsywności stron.

Pytanie 2

<form>
  <input type="email" id="addr" required>
  <input type="submit" value="Zapisz">
</form>

Na podstawie przedstawionego kodu formularza HTML można powiedzieć, że pole edycyjne:

A. wymaga wpisania jedynie znaków alfanumerycznych.

B. nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @.

C. nie powinno zawierać znaków numerycznych.

D. może być puste.

W tym fragmencie kodu HTML masz dwa bardzo ważne atrybuty: type="email" oraz required. To właśnie one razem powodują, że poprawna jest odpowiedź, że pole nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @.

Atrybut required oznacza, że pole jest obowiązkowe. Przeglądarka, zgodnie ze specyfikacją HTML5, nie pozwoli wysłać formularza, dopóki pole nie będzie wypełnione. Użytkownik kliknie przycisk „Zapisz”, a formularz po prostu się nie wyśle – pojawi się komunikat walidacyjny po stronie przeglądarki. To jest tzw. walidacja po stronie klienta, domyślnie wbudowana w HTML.

Z kolei type="email" uruchamia specjalny mechanizm sprawdzania formatu wpisanego tekstu. Przeglądarka sprawdza, czy ciąg znaków wygląda jak adres e‑mail: musi zawierać co najmniej znak @ i jakąś część przed i po nim. To nie jest super zaawansowana walidacja, ale wystarcza jako pierwszy filtr, np. "[email protected]" przejdzie, a "jan.domena.pl" już nie. Moim zdaniem to bardzo wygodne, bo nie trzeba od razu pisać własnego JavaScriptu tylko po to, żeby odsiać oczywiste błędy.

W praktyce w aplikacjach webowych zwykle łączy się tę prostą walidację HTML5 z dodatkowymi sprawdzeniami po stronie serwera (np. w PHP czy w innym backendzie), bo dane z formularza zawsze trzeba traktować z ograniczonym zaufaniem. Dobrym nawykiem jest też dodanie atrybutu name, np. name="email", żeby serwer mógł poprawnie odebrać wartość pola.

Warto też wiedzieć, że niektóre przeglądarki mobilne, gdy widzą type="email", podpowiadają użytkownikowi specjalną klawiaturę z łatwym dostępem do znaku @ i kropki, co realnie poprawia wygodę wpisywania adresu. To taki mały szczegół, ale w profesjonalnych projektach UX ma znaczenie. Podsumowując: required blokuje puste wysłanie formularza, a type="email" wymusza poprawny, podstawowy format adresu ze znakiem @ – dokładnie to opisuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 3

W języku JavaScript, aby zmodyfikować wartość atrybutu znacznika HTML, po uzyskaniu obiektu przez metodę getElementById, należy zastosować

A. pola innerHTML

B. metody setAttribute

C. pola attribute i podać nazwę atrybutu

D. metody getAttribute

Wybór odpowiedzi, która sugeruje użycie pola innerHTML do zmiany atrybutów, jest nieprawidłowy, ponieważ pole to służy do manipulacji zawartością HTML wewnątrz danego elementu, a nie do zmiany jego atrybutów. Na przykład, użycie innerHTML do wstawienia nowej zawartości do elementu mogłoby spowodować nadpisanie wszystkich jego atrybutów i potencjalnie prowadzić do błędów, jeżeli nie zostaną zachowane pierwotne atrybuty. Z drugiej strony, metoda getAttribute tylko odczytuje wartość atrybutu, nie pozwala na jego modyfikację, co czyni ją niewłaściwym wyborem w kontekście zmiany wartości atrybutu. Z kolei pole attribute nie istnieje w kontekście HTML DOM jako typ właściwości, co prowadzi do nieporozumień w interpretacji. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla efektywnego zarządzania elementami DOM w JavaScript. Powszechny błąd polega na myleniu funkcji związanych z manipulowaniem zawartością i atrybutami, co może prowadzić do nieefektywnego i trudnego do debugowania kodu. Kluczowym aspektem programowania w JavaScript jest znajomość metod i właściwości dostępnych w obiektach DOM oraz umiejętność ich poprawnej aplikacji w zależności od kontekstu operacji.

Pytanie 4

Aby utworzyć tabelę w języku SQL, należy użyć polecenia

A. ALTER TABLE

B. CREATE TABLE

C. INSERT TABLE

D. ADD TABLE

Odpowiedź 'CREATE TABLE' jest poprawna, ponieważ w języku SQL to polecenie jest używane do tworzenia nowych tabel w bazie danych. Umożliwia definiowanie struktury tabeli, w tym nazw kolumn, typów danych oraz ograniczeń, takich jak klucze główne czy unikalność. Przykładowe użycie polecenia 'CREATE TABLE' może wyglądać następująco: 'CREATE TABLE pracownicy (id INT PRIMARY KEY, imie VARCHAR(50), nazwisko VARCHAR(50));'. W tym przykładzie tworzymy tabelę 'pracownicy' z trzema kolumnami: 'id', 'imie' oraz 'nazwisko'. Warto zaznaczyć, że zgodnie z najlepszymi praktykami, przed wykonaniem polecenia warto sprawdzić, czy tabela o danej nazwie już istnieje, aby uniknąć błędów związanych z podwójnym tworzeniem. Zapewnienie odpowiedniej struktury bazy danych już na etapie jej tworzenia przekłada się na lepszą wydajność oraz łatwiejsze zarządzanie danymi w przyszłości.

Pytanie 5

Przedstawiona funkcja napisana w kodzie JavaScript ma na celu:

function oblicz(a, n)
 {
     wynik = 1;
     for(i = 0; i < n; i++)
         wynik *= a;
     return (wynik);
 }

A. wpisać wyniki mnożenia a przez n

B. zwrócić iloczyn kolejnych liczb od 1 do a

C. wpisać kolejne liczby od a do n

D. zwrócić wynik potęgowania a^n

Przedstawiona funkcja nie zwraca iloczynu kolejnych liczb od 1 do a, ponieważ taka operacja wymaga iteracyjnego mnożenia zmiennych w rosnącym ciągu, co oznaczałoby konieczność użycia dwóch zmiennych jako zakresu pętli czy też dodawania kolejnych wartości, a nie prostego mnożenia przez stałą wartość. Odpowiedź mówiąca o wpisywaniu kolejnych liczb od a do n również nie jest poprawna, ponieważ funkcja nie wykorzystuje tablic ani nie przepisuje wartości w ten sposób do żadnej struktury danych. Kod nie zawiera mechanizmu iteracyjnego przydzielania wartości do zmiennej przechowującej liczby. W końcu, funkcja nie wpisuje wyników mnożenia a przez n bezpośrednio, ale realizuje operację arytmetyczną potęgowania poprzez mnożenie wyniku przez a n-krotnie. Takie podejście nie jest równoznaczne ze zwracaniem prostego iloczynu a * n, co oznaczałoby pojedyncze mnożenie dwóch liczb, a nie iteracyjne potęgowanie. Zrozumienie tego odróżnienia jest kluczowe w kontekście poprawnego interpretowania operacji matematycznych w programowaniu, zwłaszcza w kontekście implementacji algorytmów matematycznych i rozwiązywania problemów wymagających dokładnego modelowania operacji arytmetycznych. Pomyłki takie mogą prowadzić do błędnych wyników lub niewłaściwego stosowania kodu w praktycznych zastosowaniach informatycznych.

Pytanie 6

Przedstawione polecenie MySQL ma za zadanie:

ALTER TABLE ksiazki
MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;

A. usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki.

B. zmienić typ kolumny tytul w tabeli ksiazki.

C. zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki.

D. dodać do tabeli ksiazki kolumnę tytul.

Dobra robota, Twoja odpowiedź jest właściwa! W poleceniu użyto ALTER TABLE, co to jest ten typowy sposób na modyfikowanie tabel w bazach danych. No i to słowo kluczowe MODIFY wskazuje, że zmieniamy coś w już istniejącej kolumnie. W tym przypadku chodzi o kolumnę 'tytul' w tabeli 'ksiazki', której typ zmieniamy na VARCHAR(100), co znaczy, że teraz może ona mieć teksty do 100 znaków długości. Dodatkowo dodajemy ograniczenie NOT NULL, więc 'tytul' musi być zawsze wypełniony. To normalna rzecz, kiedy na przykład musimy dostosować strukturę danych, gdy na przykład zauważymy, że tytuły książek stają się dłuższe albo musimy mieć pewność, że zawsze są wprowadzone.

Pytanie 7

W języku JavaScript, aby uzyskać element wykorzystując metodę getElementById, jaką właściwością można zmienić jego zawartość?

A. innerHTML

B. innerBody

C. Body

D. HTML

Właściwość innerHTML jest kluczowym elementem manipulacji zawartością DOM (Document Object Model) w JavaScript. Umożliwia ona programistom dostęp do zawartości danego elementu HTML oraz jej modyfikację. Gdy pobieramy element za pomocą metody getElementById, mamy możliwość bezpośredniego zmienienia jego treści poprzez przypisanie nowego stringa do innerHTML. Przykładowo, jeśli mamy element o identyfikatorze 'myElement', możemy zaktualizować jego zawartość w następujący sposób: document.getElementById('myElement').innerHTML = 'Nowa treść!';. To podejście jest powszechnie stosowane w dynamicznych aplikacjach internetowych, gdzie treść na stronie musi być często aktualizowana w odpowiedzi na działania użytkownika. Warto jednak pamiętać, że użycie innerHTML niesie ze sobą pewne ryzyko związane z bezpieczeństwem, takie jak podatność na ataki XSS (Cross-Site Scripting). Dlatego zaleca się stosowanie tej właściwości z ostrożnością i rozważenie alternatyw, jak np. textContent, w przypadku, gdy nie potrzebujemy interpretować HTML. Dobrą praktyką jest również walidacja i sanitizacja danych wejściowych, aby zminimalizować ryzyko związane z wstrzyknięciem niepożądanych skryptów. W kontekście standardów kodowania, zasadniczo zaleca się preferowanie metod, które nie tylko poprawiają bezpieczeństwo, ale także czytelność kodu.

Pytanie 8

W języku JavaScript zdefiniowano obiekt. Aby uzyskać wartość atrybutu, można użyć następującego zapisu:

obiekt = { q: 1, w: 2, e: 3, r:4 };

A. obiekt.w

B. obiekt->w

C. obiekt:w

D. obiekt::w

Odpowiedź 'obiekt.w' jest prawidłowa, ponieważ w JavaScript używamy notacji kropkowej do uzyskiwania dostępu do właściwości obiektów. W tym przypadku mamy obiekt zadeklarowany jako 'obiekt = { q: 1, w: 2, e: 3, r:4 };'. Aby uzyskać wartość przypisaną do właściwości 'w', wystarczy użyć notacji kropkowej i napisać 'obiekt.w', co zwróci wartość '2'. Tego typu dostęp do danych jest standardem w JavaScript i jest szeroko stosowany w projektach, co pozwala na efektywne i czytelne manipulowanie danymi. Przykładowo, możemy użyć tej techniki w funkcjach, które przetwarzają obiekty lub w kodzie, który reaguje na zdarzenia, gdzie często zachodzi potrzeba uzyskania konkretnych wartości z obiektów. Dobrą praktyką jest również używanie notacji kropkowej, gdy właściwości obiektu mają znane i stabilne nazwy, co zwiększa czytelność kodu.

Pytanie 9

Jakie jest zadanie funkcji przedstawionej w języku JavaScript?

 function fun1(a, b) {
    if (a % 2 != 0) a++;
    for (n = a; n <= b; n+=2)
        document.write(n);
}

A. zwrócenie wartości liczb parzystych od a do b

B. sprawdzenie, czy liczba a jest nieparzysta; w przypadku potwierdzenia, wypisanie jej

C. wypisanie wszystkich liczb z zakresu od a do b

D. wypisanie liczb parzystych z zakresu od a do b

Odpowiedzi takie jak "wypisanie wszystkich liczb z przedziału od a do b" oraz "zwrócenie wartości parzystych liczb od a do b" ilustrują powszechne nieporozumienia dotyczące działania funkcji oraz jej logiki. Funkcja nie wypisuje wszystkich liczb z przedziału, ponieważ jej konstrukcja ogranicza wyniki do liczb parzystych. Odpowiedź ta nie uwzględnia kluczowego kroku w funkcji, polegającego na modyfikacji zmiennej a, co oznacza, że w przypadku nieparzystego a, pierwsza wypisana liczba będzie parzysta. Natomiast odpowiedź sugerująca, że funkcja zwraca wartości parzyste, jest również myląca, ponieważ funkcja nie zwraca wartości (nie używa return), a jedynie wypisuje je na stronie za pomocą document.write(). To może prowadzić do nieporozumień, zwłaszcza w kontekście oczekiwań dotyczących struktury danych. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że pętle for mogą generować wszystkie liczby w danym zakresie, gdy w rzeczywistości sposób ich inkrementacji (w tym przypadku o 2) determinuje, które wartości są ostatecznie wyświetlane. Przykładem na to jest sytuacja, gdy użytkownik nie dostrzega, że pętla zmienia krok zwiększenia i przez to nie uzyskuje pełnej sekwencji liczb. Warto zwrócić uwagę na konwencje programistyczne, takie jak zasady dotyczące wypisywania danych i używania zwrotów, co jest kluczowe dla tworzenia przejrzystego i efektywnego kodu.

Pytanie 10

Jakie uprawnienia posiada użytkownik jan po wykonaniu poniższych poleceń na bazie danych?

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO jan;

REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci FROM jan;

A. Będzie miał możliwość zmiany struktury tabeli klienci

B. Będzie miał możliwość usuwania rekordów z tabeli klienci

C. Będzie miał możliwość wyszukiwania danych w tabeli klienci

D. Będzie miał możliwość wstawiania rekordów do tabeli klienci

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ po wykonaniu poleceń SQL użytkownik jan ma przyznane wszystkie uprawnienia do tabeli klienci, a następnie odebrano mu konkretne uprawnienia do wykonywania operacji SELECT, INSERT, UPDATE oraz DELETE. Oznacza to, że jedynym uprawnieniem, które pozostaje jemu po tych operacjach, jest możliwość zmiany struktury tabeli, co oznacza operacje takie jak ADD COLUMN czy DROP COLUMN. W praktyce, gdy przyznajemy użytkownikowi rolę, często stosujemy uprawnienia do wykonywania operacji DDL (Data Definition Language), które są niezbędne do modyfikacji schematu bazy danych. Odpowiedzi na pytania dotyczące uprawnień powinny uwzględniać kontekst celów administracyjnych, ponieważ różne role użytkowników mogą mieć różne poziomy dostępu. W związku z tym, zrozumienie systemu uprawnień w kontekście zarządzania bazą danych jest kluczowe, a dobrym standardem jest nadawanie użytkownikom tylko tych uprawnień, które są niezbędne do wykonywania ich zadań.

Pytanie 11

Aby sprawdzić poprawność składni kodu CSS, można skorzystać z:

A. debuggera

B. konsolidatora

C. walidatora

D. optymalizatora

Poprawność składni CSS sprawdza walidator - na przykład walidator CSS organizacji W3C (jigsaw.w3.org/css-validator). Analizuje arkusz pod kątem zgodności ze standardem i wypisuje błędy oraz ostrzeżenia: literówki we właściwościach, nieprawidłowe wartości czy brakujące średniki. Dlatego do kontroli składni CSS służy walidator.

Pytanie 12

Który odnośnik (hiperłącze) jest poprawnie zapisany?

<a src="/www.strona.pl">strona</a>

<a href=http://strona.pl>strona</a>

<a href="http://strona.pl">strona</a>

<a href="http::/strona.pl>strona</a>

Hiperłącze tworzy znacznik <a>, a adres docelowy podaje się w atrybucie href, w cudzysłowie: <a href="http://strona.pl">strona</a>. Tekst między <a> a </a> to widoczna treść odnośnika. Ważne są prawidłowy adres (ze schematem http:// lub https://) oraz poprawne ujęcie wartości w cudzysłów. Dlatego poprawny jest zapis <a href="http://strona.pl">strona</a>.

Pytanie 13

Co powinien umożliwiać edytor działający w trybie WYSIWYG?

A. uzyskanie wyglądu strony zbliżonego do jej obrazu w przeglądarce

B. tworzenie podstawowej grafiki wektorowej

C. publikację strony przez wbudowany klient FTP

D. obróbkę plików dźwiękowych

WYSIWYG dotyczy edycji z podglądem wyglądu, a nie innych funkcji. Tworzenie grafiki wektorowej, klient FTP do publikacji czy obróbka dźwięku to osobne narzędzia. Istotą WYSIWYG jest uzyskanie wyglądu zbliżonego do obrazu strony w przeglądarce.

Pytanie 14

W którym formacie RASTROWYM zapisać wykres słupkowy, by miał ostre krawędzie (bez artefaktów)?

A. SVG

B. CDR

C. PNG

D. JPEG

Wykres słupkowy ma ostre krawędzie i jednolite kolory, więc rastrowo zapisuje się go w PNG - kompresja BEZSTRATNA nie wprowadza artefaktów wokół linii i tekstu. To typowy wybór dla diagramów, zrzutów ekranu i grafiki z wyraźnymi konturami. Zapamiętaj: ostre krawędzie + raster = PNG, nigdy JPG.

Pytanie 15

<?php
$dane = fread(fopen("plik.txt", "r"), filesize("plik.txt"));
?>

Przedstawiony kod zapisany w języku PHP ma za zadanie

A. zmiennej dane przypisać zawartość pliku plik.txt

B. otworzyć plik plik.txt i jako wartość zmiennej dane przypisać rozmiar pliku

C. zapisać do pliku plik.txt wartość zmiennej dane

D. zmiennej dane przypisać wielkość pliku plik.txt

Kod z pytania wykorzystuje trzy kluczowe elementy pracy z plikami w PHP: fopen, fread i filesize. Żeby dobrze zrozumieć, dlaczego niektóre interpretacje są błędne, trzeba rozdzielić pojęcia „odczyt” i „zapis” oraz pamiętać, co tak naprawdę zwracają poszczególne funkcje. fopen z parametrem "r" otwiera plik wyłącznie do czytania. W tym trybie nie ma możliwości zapisu danych do pliku, więc każda interpretacja sugerująca, że coś jest zapisywane do pliku, stoi w sprzeczności z dokumentacją PHP. To jest częsty błąd: ktoś widzi funkcję pracującą na plikach i automatycznie myśli o zapisie, a tutaj jest tylko odczyt.
Kolejna mylna ścieżka rozumowania dotyczy funkcji filesize. Ona faktycznie zwraca rozmiar pliku w bajtach, ale w tym kodzie ten rozmiar jest użyty wyłącznie jako argument dla fread, czyli jako informacja: „ile bajtów odczytać”. Zmienna $dane nie dostaje więc wartości rozmiaru pliku, tylko wynik działania fread, czyli tekstową zawartość pliku. Rozmiar pojawia się tu tylko po to, żeby powiedzieć fread, ile danych ma pobrać z uchwytu pliku. To jest subtelna, ale ważna różnica: wartość zwracana przez filesize nie jest przypisywana bezpośrednio do $dane.
Może się też pojawić pokusa, by myśleć, że kod jednocześnie otwiera plik i „przypisuje rozmiar pliku jako wartość zmiennej”. W praktyce mamy dwie operacje: otwarcie pliku (fopen) i odczyt zawartości (fread). Otworzenie pliku nie jest celem samym w sobie, jest tylko krokiem pośrednim, koniecznym do tego, żeby fread mogło pobrać dane. Z mojego doświadczenia wynika, że uczniowie często mieszają: co zwraca uchwyt pliku, co zwraca funkcja odczytu, a co funkcja podająca rozmiar. Tutaj zwracany jest string z treścią pliku, nie liczba bajtów i nie sam uchwyt.
Podsumowując merytorycznie: w tym przykładzie nie zachodzi zapis do pliku, zmienna $dane nie przyjmuje samego rozmiaru pliku, ani też nie jest do niej wprost przypisywana wartość z filesize. Cała logika kodu prowadzi do jednego efektu – odczytania pełnej zawartości pliku plik.txt i umieszczenia jej w zmiennej $dane, co jest poprawną interpretacją zgodną ze standardowym sposobem użycia fopen i fread w PHP.

Pytanie 16

Hermetyzacja to zasada programowania obiektowego mówiąca o tym, że

A. klasy mogą współdzielić ze sobą funkcjonalność.

B. klasy mogą mieć zdefiniowane metody wirtualne, które są implementowane w pochodnych klasach.

C. pola i metody wykorzystywane tylko przez daną klasę są ograniczane zasięgiem private lub protected.

D. typy pól w klasach/obiektach mogą być dynamicznie zmieniane w zależności od danych im przypisywanych.

Poprawnie – hermetyzacja (encapsulation) w programowaniu obiektowym polega właśnie na ukrywaniu szczegółów implementacji klasy i ograniczaniu dostępu do pól oraz metod, które nie powinny być widoczne na zewnątrz. W praktyce oznacza to stosowanie modyfikatorów dostępu takich jak private i protected do elementów, które są wykorzystywane tylko wewnątrz danej klasy lub hierarchii dziedziczenia. Kod zewnętrzny widzi wtedy tylko to, co jest wystawione jako public, czyli oficjalny interfejs klasy. Z mojego doświadczenia to jest jedna z kluczowych rzeczy, która odróżnia „klepanie kodu” od pisania rozsądnie zaprojektowanego oprogramowania. Dzięki hermetyzacji można bezpiecznie zmieniać wnętrze klasy (np. sposób przechowywania danych, algorytmy) bez psucia kodu, który z tej klasy korzysta. Przykład: w klasie KontoBankowe pola takie jak saldo, numer konta czy historia operacji powinny być private, a dostęp do nich powinien odbywać się przez metody typu wplac(), wyplac(), pobierzSaldo(). Użytkownik klasy nie ma prawa bezpośrednio ustawiać salda, bo mógłby ominąć logikę biznesową, np. sprawdzanie limitu czy blokady konta. W językach takich jak Java, C++, C#, ale też w nowoczesnym TypeScript czy w podejściu obiektowym w PHP i JavaScript, dobre praktyki mówią jasno: pola klasy domyślnie robimy prywatne, a udostępniamy tylko to, co naprawdę musi być publiczne. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych zasad SOLID (dokładniej – silnie się z nimi łączy), bo wymusza tworzenie małych, spójnych i bezpiecznych interfejsów. W większych projektach webowych, np. w aplikacjach backendowych w PHP lub JS/TS, brak hermetyzacji szybko kończy się „makaronem zależności”, gdzie jedna zmiana w polu klasy rozwala pół systemu. Dlatego branżowo uznaje się hermetyzację za absolutny standard projektowania obiektowego, a łamanie jej za klasyczny „code smell”.

Pytanie 17

Do jakich zadań można wykorzystać program FileZilla?

A. analizowania skryptu na stronie

B. publikacji strony internetowej

C. sprawdzania poprawności strony internetowej

D. kompilowania skryptu na stronie

FileZilla to popularny klient FTP (File Transfer Protocol), który umożliwia przesyłanie plików między lokalnym komputerem a serwerem internetowym. Jego głównym zastosowaniem jest publikacja stron internetowych, co oznacza, że dzięki FileZilla można łatwo przenieść pliki HTML, CSS, JavaScript oraz inne zasoby na serwer, gdzie strona stanie się dostępna w Internecie. Przykładowo, jeśli stworzyłeś stronę w lokalnym środowisku, FileZilla pozwala na połączenie się z serwerem docelowym, a następnie na przesłanie wszystkich niezbędnych plików. Dobre praktyki branżowe zalecają również zarządzanie wersjami i regularne aktualizacje witryn, a FileZilla wspiera te procesy, umożliwiając łatwe synchronizowanie lokalnych katalogów z zawartością serwera. Dodatkowo, FileZilla obsługuje różne protokoły, takie jak SFTP czy FTPS, co zwiększa bezpieczeństwo transferu danych. Właściwe korzystanie z tego narzędzia jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego działania witryn oraz ich efektywnej publikacji.

Pytanie 18

Na zakończenie dnia w bazie danych sklepu spożywczego generowany jest raport, który pokazuje produkty wraz z ich dostawcami, dla których liczba sztuk w magazynie jest poniżej 10. Do stworzenia tego raportu użyto kwerendy

A. UPDATE

B. SELECT

C. INSERT INTO

D. CHECK TABLE

W kontekście bazy danych, kwerenda SELECT jest podstawowym narzędziem do pobierania danych. W przypadku raportu, który ma wyświetlić produkty z dostawcami, dla których stan magazynowy jest mniejszy niż 10 sztuk, SELECT jest jedyną odpowiednią instrukcją SQL do realizacji takiego zadania. Używając SELECT, można określić, które kolumny z tabeli mają być wyświetlane oraz zastosować filtry, aby ograniczyć wyniki tylko do tych, które spełniają określone warunki. Na przykład, przykładowa kwerenda mogłaby wyglądać tak: SELECT product_name, supplier_name FROM products WHERE stock < 10; Taka instrukcja przeszuka tabelę 'products' i wyświetli jedynie te produkty, które mają niski stan magazynowy. SELECT jest zgodny z normami SQL i pozwala na wykorzystanie różnych funkcji agregujących oraz operacji łączenia danych, co czyni go niezwykle wszechstronnym narzędziem w zarządzaniu bazami danych. Dzięki umiejętnemu zastosowaniu SELECT, można nie tylko generować raporty, ale także wspierać procesy decyzyjne w zarządzaniu zapasami.

Pytanie 19

Na czym polega walidacja pól formularza?

A. na ustaleniu, który użytkownik wprowadził dane

B. na sprawdzeniu, czy wprowadzone dane spełniają określone reguły

C. na sprawdzeniu, czy istnieje plik PHP odbierający dane

D. na sprawdzeniu, czy użytkownik jest zalogowany

Walidacja pól formularza to sprawdzenie, czy wprowadzone dane spełniają określone REGUŁY - np. czy e-mail ma poprawny format, pole nie jest puste, a liczba mieści się w zakresie. Chroni to przed błędnymi lub niebezpiecznymi danymi. Dlatego polega na sprawdzeniu zgodności danych z regułami.

Pytanie 20

W jakim formacie zostanie wyświetlona data po uruchomieniu poniższego kodu?

<?php
    echo date('l, dS F Y');
?>

A. Monday, 10th July 17

B. Monday, 10th July 2017

C. Monday, 10 July 2017

D. 10, Monday July 2017

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Kod PHP wyświetli datę w formacie 'Monday, 10th July 2017', ponieważ używa funkcji date() z odpowiednimi parametrami formatowania. Parametr 'l' zwraca pełną nazwę dnia tygodnia, 'd' zwraca dzień miesiąca z zerem wiodącym, 'S' dodaje angielski sufiks liczby porządkowej do dnia miesiąca, 'F' zwraca pełną nazwę miesiąca, a 'Y' zwraca pełny rok. To jest standardowy sposób formatowania daty w PHP i jest zgodny z dobrymi praktykami programowania. Pozwala na czytelne i zrozumiałe wyświetlanie daty dla użytkowników końcowych. Dobrze jest pamiętać o tych konwencjach, ponieważ różne systemy mogą wymagać różnych formatów daty. Zrozumienie, jak korzystać z funkcji date() w PHP, pozwoli Ci na elastyczne i efektywne manipulowanie danymi daty.

Pytanie 21

CMYK to kombinacja czterech podstawowych kolorów stosowanych w druku:

A. turkusowego, błękitnego, białego, różowego

B. turkusowego, purpurowego, żółtego, czarnego

C. czerwonego, purpurowego, żółtego, szarego

D. turkusowego, purpurowego, białego, czarnego

Odpowiedź zawierająca kolory turkusowy, purpurowy, żółty i czarny jest poprawna, ponieważ CMYK to standardowy model kolorów stosowany w druku. Składa się on z czterech podstawowych kolorów: cyjan (turkusowy), magenta (purpurowy), żółty i czarny (key). Model ten jest powszechnie wykorzystywany w przemyśle poligraficznym, ponieważ pozwala na uzyskanie szerokiej gamy kolorów poprzez mieszanie tych czterech odcieni. Przykładem zastosowania CMYK jest druk ulotek, plakatów czy książek, gdzie precyzyjne odwzorowanie kolorów jest kluczowe dla jakości i estetyki produktu. W praktyce, mieszanie kolorów w tym modelu odbywa się przez stosowanie różnych proporcji farb, co pozwala na uzyskanie pożądanych odcieni. Warto również zauważyć, że standard CMYK jest podstawą wielu systemów druku cyfrowego oraz offsetowego, co czyni go fundamentalnym narzędziem w pracy projektantów graficznych oraz drukarzy, którzy muszą zrozumieć jego zasady, aby efektywnie realizować projekty graficzne.

Pytanie 22

Jak dołączyć do strony skrypt z pliku przyklad.js?

<script>przyklad.js</script>

<script src="/przyklad.js"></script>

<link rel="script" href="/przyklad.js">

<script link="przyklad.js"></script>

Zewnętrzny plik JavaScript podłącza się znacznikiem <script>, wskazując jego lokalizację w atrybucie src (tak jak źródło obrazu w <img>): <script src="/przyklad.js"></script>. Znacznik <script> zawsze wymaga części zamykającej, nawet gdy nie ma między tagami żadnego kodu. Dlatego poprawny jest ten zapis.

Pytanie 23

Które zapytanie języka SQL zlicza wszystkie rekordy w tabeli Zamowienia?

A. SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia;

B. COUNT(Zamowienia);

C. SELECT ALL(*) FROM Zamowienia;

D. SELECT SUM() FROM Zamowienia;

Prawidłowe zapytanie to: SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia;. Funkcja agregująca COUNT() w SQL służy właśnie do zliczania rekordów, a gwiazdka * oznacza „wszystkie kolumny”, czyli w praktyce każdy wiersz w tabeli. Silnik bazy danych nie patrzy wtedy na konkretne pola, tylko sprawdza ile wierszy spełnia warunek w klauzuli FROM/WHERE. To jest standardowy zapis opisany w dokumentacji większości systemów bazodanowych, takich jak MySQL, PostgreSQL, SQL Server czy Oracle.
Moim zdaniem warto od razu zapamiętać ten wzorzec, bo jest używany dosłownie wszędzie: do paginacji wyników w aplikacjach webowych (np. policzenie ile jest wszystkich zamówień, żeby wyświetlić numer strony), do raportów (ile zamówień w danym miesiącu), do monitoringu (ile rekordów ma tabela po imporcie danych) itd. Bardzo często łączy się COUNT(*) z klauzulą WHERE, np.: SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia WHERE status = 'zrealizowane'; – wtedy zliczasz tylko wybrane zamówienia, spełniające warunek.
Dobra praktyka jest też taka, że jeśli chcesz policzyć wszystkie wiersze, to używasz właśnie COUNT(*), a nie COUNT(nazwa_kolumny), bo COUNT(kolumny) pomija wartości NULL. To czasem jest pożądane, ale domyślnie, przy zwykłym „ile jest rekordów w tabeli”, stosuje się COUNT(*). W wielu optymalizacjach baz danych silnik ma specjalne mechanizmy, które potrafią bardzo szybko policzyć COUNT(*) bez czytania całej tabeli, co jest kolejnym powodem, żeby korzystać z tej formy, zgodnie z dobrą praktyką branżową.

Pytanie 24

Jak brzmi nazwa edytora, który wspiera proces tworzenia stron internetowych i którego działanie można określić w polskim tłumaczeniu słowami: widzisz to, co otrzymujesz?

A. WEB STUDIO

B. WYSIWYG

C. IDE

D. VISUAL EDITOR

IDE, czyli Integrated Development Environment, to zintegrowane środowisko programistyczne, które oferuje narzędzia dla programistów do pisania, testowania i debugowania kodu. IDE zazwyczaj skupia się na językach programowania i wymaga od użytkownika znajomości takich języków jak C++, Java czy Python, co znacznie różni się od podejścia WYSIWYG, które ma na celu umożliwienie edycji treści bez potrzeby pisania kodu. Wybór IDE zamiast edytora WYSIWYG może prowadzić do błędnych wniosków dotyczących procesu tworzenia stron internetowych, ponieważ programiści i twórcy treści mają różne potrzeby i umiejętności. WEB STUDIO to termin, który zazwyczaj odnosi się do kompleksowych narzędzi do tworzenia stron internetowych, ale niekoniecznie oznacza edytor WYSIWYG. Niektóre z tych narzędzi mogą wymagać znajomości kodu, co również nie pasuje do koncepcji WYSIWYG. VISUAL EDITOR to termin ogólny, który może odnosić się do różnych typów edytorów, ale nie jest ściśle związany z ideą WYSIWYG. Pominięcie tego aspektu może prowadzić do mylnych wyobrażeń o możliwościach i funkcjonalności tych narzędzi. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć różnice między tymi pojęciami i znać ich zastosowanie w praktyce. W przeciwnym razie można łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że wszystkie narzędzia do tworzenia treści są sobie równe, co jest dalekie od prawdy.

Pytanie 25

Kolumna, która pełni funkcję klucza głównego w tabeli, powinna

A. zawierać unikalne wartości

B. posiadać ciągłą numerację

C. zawierać wartości liczbowe

D. być innego rodzaju niż inne kolumny

Klucz główny w tabeli bazy danych to naprawdę ważny element. To taki unikalny identyfikator, który pozwala na jednoznaczne rozróżnianie rekordów. Dzięki temu unikamy dublowania danych, co jest istotne, żeby wszystko było jasne i klarowne, bo jak byśmy mieli dwa takie same rekordy, to mogłoby być sporo zamieszania. Na przykład w tabeli 'Klienci' klucz główny to np. numery PESEL czy jakieś unikalne identyfikatory klientów. W praktyce stosuje się też różne standardy, jak SQL, które pomagają ustawić te klucze jako ograniczenia. To sprawia, że nasze dane są bezpieczniejsze i bardziej poprawne. No i tak z doświadczenia, najlepiej jest, jak klucz główny jest prosty, może jako liczba całkowita, bo wtedy wszystko działa szybciej. Podsumowując, unikalność klucza głównego to podstawa, żeby mieć pewność, że nasze dane są spójne i wiarygodne. To kluczowe w każdym systemie bazodanowym.

Pytanie 26

Jak nazywa się metoda-konstruktor (wywoływana przy tworzeniu obiektu) w PHP?

__construct

__open

__new

__create

Konstruktor w PHP ma jedną, ustaloną nazwę. __new, __open i __create to metody nieistniejące. Metodą wywoływaną przy tworzeniu obiektu jest __construct.

Pytanie 27

Wskaż polecenie, które działa identycznie jak instrukcja while w PHP.

$x = 0;
 while($x < 5) {
     echo "$x,";
     $x++;
 }
 
 Instrukcja 1
 for ($x=0; $x<5; $x++) {
     echo "$x,";
     $x++;
 }
 
 Instrukcja 2
 for ($x=0; $x<5; $x+=2) {
     echo "$x,";
     $x++;
 }
 
 Instrukcja 3

 for ($x=0; $x<5; $x++) {
     echo "$x,";
 }
 
 Instrukcja 4
 for ($x=1; $x<=5; $x++) {
     echo "$x,";
 }

A. Instrukcja 4

B. Instrukcja 1

C. Instrukcja 3

D. Instrukcja 2

Instrukcja 3 jest funkcjonalnie równoważna podanej instrukcji while w języku PHP. W obu przypadkach pętla zaczyna się z wartością zmiennej x równej 0 i kontynuuje dopóki x jest mniejsze od 5. W każdej iteracji zmienna x jest zwiększana o 1. Wyrażenie warunkowe w pętli for to x<5 co odpowiada warunkowi while $x<5. Część inicjalizacyjna for ustawia zmienną na 0 co jest zgodne z inicjalizacją przed pętlą while. Instrukcje zawarte w pętli wykonują te same operacje wyświetlania wartości x i inkrementacji. W praktyce stosowanie pętli for może być korzystne dla czytelności gdyż wszystkie elementy sterujące pętlą są zgrupowane w jednej linii co ułatwia zrozumienie jej działania. Jest to zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi które promują klarowność kodu. Instrukcje for są często wykorzystywane w sytuacjach gdy liczba iteracji jest z góry znana co czyni je bardziej intuicyjnymi w takich przypadkach.

Pytanie 28

Głównym celem systemu CMS jest oddzielenie treści serwisu informacyjnego od jego wizualnej formy. Ten efekt osiągany jest przez generowanie zawartości

A. z plików HTML o stałej zawartości oraz wizualizacji przy pomocy technologii FLASH

B. z bazy danych oraz wizualizacji poprzez atrybuty HTML

C. z bazy danych oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu

D. z plików HTML o stałej zawartości oraz wizualizacji z użyciem ustalonego szablonu

Wybór odpowiedzi, która sugeruje wykorzystanie ze statycznych plików HTML, jest w istocie niezgodny z ideą systemów CMS. stosowanie statycznych plików HTML oznacza, że każda zmiana treści serwisu wymagałaby ręcznej edycji plików, co jest czasochłonne i podatne na błędy. Takie podejście ogranicza elastyczność i możliwość szybkiej aktualizacji treści. Z kolei odpowiedzi wskazujące na wykorzystanie technologii FLASH są przestarzałe, ponieważ Flash nie jest już wspierany przez większość nowoczesnych przeglądarek i nie spełnia wymogów dostępności, co stawia pod znakiem zapytania jego użyteczność w kontekście nowoczesnych stron internetowych. Ponadto, odpowiedzi sugerujące wykorzystanie atrybutów HTML do definiowania wyglądu również są niewłaściwe, ponieważ atrybuty HTML nie są wystarczające do efektywnego kształtowania i zarządzania stylem aplikacji. W praktyce do definiowania wyglądu stosuje się arkusze stylów CSS, a nie tylko atrybuty. W konsekwencji, błędne koncepcje opierające się na statycznych plikach czy przestarzałych technologiach prowadzą do sytuacji, w której serwis staje się trudny w utrzymaniu i mało elastyczny, co jest sprzeczne z głównymi zaletami systemów zarządzania treścią.

Pytanie 29

Jakiego rodzaju oprogramowanie narzędziowe powinno być zainstalowane, aby umożliwić użytkownikowi przeprowadzanie operacji na zgromadzonych danych?

A. System Zarządzania Bazą Danych (SZBD)

B. Obiektowy System Zarządzania Bazą Danych

C. Klucz obcy

D. Otwarty mechanizm komunikacji bazy danych

System Zarządzania Bazą Danych, czyli SZBD, to coś, co naprawdę ma duże znaczenie w organizacjach, jeśli mówimy o danych. Dzięki niemu możemy działać z danymi znacznie sprawniej – przechowywać je, aktualizować, usuwać i robić wiele innych rzeczy. To taki pomost między tym, co robią użytkownicy, a samymi danymi. Przy takich systemach jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle Database, możemy korzystać z super funkcji, takich jak transakcje czy zarządzanie użytkownikami. To nie tylko ułatwia życie, ale też pozwala na lepsze działania. No i nie zapominaj, że standardy jak SQL to klucz do komunikacji z bazami, niezależnie od technologii. Można też mówić o dobrych praktykach, jak robienie kopii zapasowych czy monitorowanie wydajności. Właściwie, wprowadzenie takiego systemu to fundament do skutecznego zarządzania danymi w każdej organizacji, więc warto się tym zająć.

Pytanie 30

Które polecenie MySQL służy do odebrania uprawnień użytkownikowi?

CREATE

REVOKE

RENAME

GRANT

Odebranie wcześniej nadanych uprawnień realizuje polecenie REVOKE, np. REVOKE INSERT ON baza.* FROM anna;. To przeciwieństwo GRANT, obie należą do grupy DCL (sterowanie dostępem). Zapamiętaj parę: GRANT daje, REVOKE odbiera.

Pytanie 31

Aby zweryfikować konfigurację w pliku php.ini, można uruchomić skrypt PHP, który zawiera zapis

A. <?php ini_set(); ?>

B. <?php phpcredits(); ?>

C. <?php echo phpversion(); ?>

D. <?php phpinfo(); ?>

Odpowiedź <?php phpinfo(); ?> jest poprawna, ponieważ funkcja phpinfo() generuje szczegółowy raport na temat konfiguracji PHP, w tym informacje o zainstalowanych rozszerzeniach, wersji PHP, oraz ustawieniach w pliku php.ini. W praktyce, ta funkcja jest niezwykle przydatna przy diagnozowaniu problemów związanych z konfiguracją serwera, ponieważ dostarcza pełen wgląd w aktualne ustawienia środowiska, co pozwala na szybkie zidentyfikowanie ewentualnych niezgodności. Przykładem zastosowania może być sytuacja, w której programista chce sprawdzić, czy określone rozszerzenie PHP jest aktywne lub jakie są wartości domyślne dla różnych dyrektyw, takich jak memory_limit czy upload_max_filesize. Dobrą praktyką w sytuacjach produkcyjnych jest ograniczenie dostępu do skryptów wywołujących phpinfo(), aby nie ujawniać wrażliwych informacji o serwerze osobom nieupoważnionym. Myśląc o bezpieczeństwie aplikacji, warto usunąć takie skrypty po zakończeniu diagnostyki.

Pytanie 32

Która funkcja PHP zamieni słowo „kota” na „mysz” w napisie „ala ma kota”?

str_replace("kota", "mysz", "ala ma kota");

replace("ala ma kota", "kota", "mysz");

str_replace("ala ma kota", "kota", "mysz");

replace("kota", "mysz", "ala ma kota");

Zamiany fragmentu tekstu dokonuje funkcja str_replace($szukane, $zamiennik, $tekst) - w tej właśnie kolejności: najpierw co zamienić, potem na co, a na końcu w jakim napisie. Dla zadania poprawny jest więc str_replace("kota", "mysz", "ala ma kota"), co zwróci „ala ma mysz”. Zapamiętanie kolejności argumentów to klucz, bo ich zamiana daje zupełnie inny wynik. Dlatego poprawna jest ta odpowiedź.

Pytanie 33

Tekst można pogrubić za pomocą znacznika <b>, a także stosując odpowiednie właściwości CSS.

A. font-size

B. font-weight

C. text-weight

D. text-size

Wybór 'text-weight' jako właściwości CSS jest błędny, ponieważ nie istnieje taka właściwość w standardzie CSS. Użytkownicy mogą mylić ją z 'font-weight', co prowadzi do frustracji i błędnych implementacji w kodzie. Kolejna odpowiedź, 'font-size', odnosi się do rozmiaru tekstu, a nie do jego grubości. Użytkownicy mogą popełniać błąd myślowy, sądząc, że zmiana rozmiaru tekstu wpłynie na jego wagę, jednak te dwie właściwości są od siebie niezależne. Wreszcie, 'text-size' również nie jest uznawana za standardową właściwość CSS; właściwą terminologią w kontekście stylizacji tekstu jest 'font-size'. Takie mylne przekonania mogą wynikać z nieznajomości pełnej terminologii CSS lub z braku praktycznego doświadczenia w stylizacji stron. Kluczowe znaczenie ma zrozumienie, że CSS posiada precyzyjne określenia dla każdego aspektu stylizacji, a używanie niepoprawnych terminów może prowadzić do błędów w kodzie oraz do niepoprawnego wyświetlania elementów na stronie. Warto inwestować czas w naukę odpowiednich właściwości CSS, aby tworzyć bardziej profesjonalne i funkcjonalne strony internetowe.

Pytanie 34

Co robi polecenie:

ALTER TABLE miasta ADD kod text;

A. zmienia nazwę tabeli miasta na kod

B. zmienia nazwę kolumny kod na text

C. dodaje dwie kolumny: kod i text

D. dodaje do tabeli kolumnę kod typu text

Polecenie ALTER TABLE miasta ADD kod text; rozszerza istniejącą tabelę miasta o jedną nową kolumnę o nazwie kod i typie text. ALTER TABLE zmienia strukturę tabeli, a ADD wskazuje dodanie kolumny (nazwa plus typ). Dlatego polecenie dodaje kolumnę kod typu text.

Pytanie 35

Jednoznacznym identyfikatorem rekordu w bazie danych jest pole

A. wyłącznie typu tekstowego.

B. klucza głównego.

C. wyłącznie typu logicznego.

D. klucza obcego.

Poprawna jest odpowiedź dotycząca klucza głównego, bo to właśnie pole (lub zestaw pól) oznaczone jako PRIMARY KEY w tabeli pełni rolę jednoznacznego identyfikatora rekordu. W praktyce oznacza to, że dla każdej krotki (wiersza) w tabeli wartość klucza głównego musi być unikalna i nie może być pusta (NULL). Systemy baz danych, takie jak MySQL, PostgreSQL, SQL Server czy Oracle, egzekwują te zasady automatycznie – jeśli spróbujesz wstawić drugi rekord z tą samą wartością klucza głównego, dostaniesz błąd naruszenia unikalności. Moim zdaniem to jedna z kluczowych zasad normalnego projektowania baz danych: zawsze projektujemy tabelę zaczynając od przemyślania klucza głównego. W aplikacjach webowych bardzo często używa się prostego klucza głównego typu liczbowego (np. INT AUTO_INCREMENT lub SERIAL), który jest technicznym identyfikatorem rekordu. Dzięki temu łatwo się odwołać do konkretnego użytkownika, zamówienia czy produktu po jego ID. Klucz główny jest też podstawą do definiowania kluczy obcych w innych tabelach – relacje typu 1:N czy N:M opierają się właśnie na odwołaniach do wartości PRIMARY KEY. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie sztucznych (surrogate) kluczy głównych, zamiast kombinowania z wieloma polami naturalnymi, upraszcza później zapytania SQL, modyfikacje struktury i integrację z kodem w PHP czy JavaScript. W dobrze zaprojektowanej bazie danych każda tabela relacyjna powinna mieć jasno zdefiniowany klucz główny, bo bez tego trudno mówić o porządnym zarządzaniu danymi, spójności referencyjnej i wydajnym indeksowaniu.

Pytanie 36

Jaką funkcję pełni atrybut value w polu formularza, np. <input type="text" name="name" value="value">?

A. określa domyślną wartość pola

B. ustawia pole jako tylko do odczytu

C. określa nazwę pola

D. ogranicza maksymalną długość pola

Atrybut value w polu formularza ustala jego wartość początkową - tekst, który pojawia się w polu zaraz po załadowaniu strony i zostanie wysłany, jeśli użytkownik go nie zmieni. W przykładzie value="value" pole tekstowe od razu zawiera słowo „value”. Dlatego value określa domyślną wartość pola.

Pytanie 37

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. aside {float: left; }

B. nav { float: right; } section { float: right; }

C. nav { float: left; } aside { float: left; }

D. nav { float: right; }

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi.

Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego.

Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.

Pytanie 38

Dana jest tabela firmy zawierająca następujące kolumny: nazwa, adres, NIP, obrot (obrót w ostatnim miesiącu), rozliczenie, status. Wykonanie kwerendy SQL SELECT sprawi, że zostaną wyświetlone

SELECT nazwa, NIP FROM firmy WHERE obrot < 4000;

A. wszystkie dane firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł.

B. wszystkie dane firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót co najmniej 4000 zł.

C. jedynie nazwa oraz numer NIP firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót co najmniej 4000 zł.

D. jedynie nazwa oraz numer NIP firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Przy wykonywaniu zapytań SQL często wybieramy nie wszystkie, a jedynie niektóre kolumny z tabeli. W tym przypadku, pytanie dotyczyło wybrania tylko nazwy i NIPu firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł. Do realizacji tego zadania użyliśmy kwerendy SELECT z określeniem kolumn oraz warunku w klauzuli WHERE. Jest to częsty scenariusz w praktyce, gdy potrzebujemy wyfiltrować dane według określonych kryteriów. Ważne jest zrozumienie, że instrukcja SELECT jest używana do wybrania jednej lub wielu kolumn, które chcemy zobaczyć w wynikach, a klauzula WHERE służy do definiowania warunków, które muszą spełniać dane wyświetlane w wynikach.

Pytanie 39

Czego NIE da się zrobić w języku PHP?

A. obsłużyć danych z formularzy

B. wygenerować dynamiczną treść strony

C. dynamicznie zmienić treść strony HTML już w przeglądarce

D. wykonać operacji na danych w bazie

Pozostałe rzeczy PHP wykonuje BEZ problemu, więc nie pasują do pytania „czego NIE da się”. Obsługa danych z formularzy ($_POST, $_GET), operacje na bazie danych i generowanie dynamicznej treści strony to typowe, codzienne zadania PHP. Poza jego zasięgiem jest tylko zmiana już wyświetlonej strony w przeglądarce - to robi JavaScript.

Pytanie 40

Podano tabelę ksiazki z kolumnami: tytul, autor (w formacie tekstowym), cena (w formacie liczbowym). Aby zapytanie SELECT zwracało jedynie tytuły, dla których cena jest niższa niż 50zł, należy użyć:

A. SELECT ksiazki FROM tytul WHERE cena < '50 zł'

B. SELECT * FROM ksiazki WHERE cena < 50

C. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena > '50 zł'

D. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena < 50

Odpowiedź 'SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena < 50;' jest poprawna, ponieważ precyzyjnie formułuje zapytanie w języku SQL, które ma na celu wyodrębnienie z tabeli 'ksiazki' tylko tych tytułów, których cena jest niższa niż 50. W tym przypadku użycie operatora porównania '<' skutkuje filtracją danych według określonego kryterium. Jest to zgodne z dobrą praktyką w programowaniu baz danych, ponieważ pozwala uzyskać potrzebne informacje w sposób efektywny i zrozumiały. Przykładem praktycznego zastosowania może być stworzenie raportu dla księgarni, która chce zobaczyć, które książki są w sprzedaży w przystępnej cenie. Zwracając tylko potrzebne kolumny (tytuł), minimalizujesz ilość przesyłanych danych, co jest ważne w kontekście wydajności i szybkości działania aplikacji korzystających z bazy danych. Dodatkowo, unikanie podawania ceny w formacie tekstowym (np. '50 zł') jest zgodne z zasadami dobrego projektowania baz danych, które zalecają stosowanie odpowiednich typów danych, co w tym przypadku oznacza liczbę bez jednostki walutowej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej