Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Złotnik-jubiler
Kwalifikacja: MEP.05 - Wykonywanie i naprawa wyrobów złotniczych i jubilerskich
Data rozpoczęcia: 2 lutego 2026 11:27
Data zakończenia: 2 lutego 2026 11:39

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Renowację uszkodzonego złotego łańcuszka należy zacząć od

A. umycia łańcuszka.

B. wymiany ogniw.

C. lutowania ogniw.

D. łączenia łańcuszka.

Umycie łańcuszka złotego przed przystąpieniem do jego naprawy jest kluczowym krokiem, który mający na celu nie tylko usunięcie zanieczyszczeń, ale także umożliwienie dokładniejszej analizy uszkodzeń. Zanieczyszczenia mogą ukrywać drobne pęknięcia lub inne uszkodzenia, co utrudnia precyzyjną naprawę. Przy użyciu łagodnego detergentu i ciepłej wody oraz delikatnej szczoteczki można skutecznie usunąć nagromadzone resztki brudu. Po umyciu łańcuszek powinien być dokładnie osuszony, co zapobiega dalszym uszkodzeniom materiału. Ponadto, czysty łańcuszek lepiej reaguje na procesy lutowania czy łączenia, co podnosi jakość naprawy. Praktyka ta jest zgodna z najlepszymi standardami w jubilerstwie, gdzie dbałość o detale i higiena pracy są niezbędne do uzyskania trwałych i estetycznych efektów naprawy. Utrzymanie czystości narzędzi i materiałów używanych w procesie naprawy jest również istotne, aby uniknąć zanieczyszczeń, które mogą negatywnie wpłynąć na jakość wykonywanych czynności.

Pytanie 2

Najbardziej podstawowym sposobem określenia próby stopów metali szlachetnych jest

A. badanie wagowe

B. metoda kupelacji

C. badanie na kamieniu probierczym

D. metoda kroplowa

Metoda kroplowa jest jedną z najprostszych i najskuteczniejszych technik wykorzystywanych w próbnej analizie stopów metali szlachetnych. Działa na zasadzie dodawania kropli odczynnika chemicznego do próbki metalu, co pozwala na szybką i efektywną ocenę jego składu. Przeprowadzenie analizy tą metodą jest praktyczne, ponieważ wymaga minimalnych nakładów czasu i sprzętu. W kontekście branżowym, metoda ta jest często stosowana w jubilerstwie oraz w laboratoriach zajmujących się badaniem materiałów szlachetnych, gdzie szybkość i precyzja mają kluczowe znaczenie. Warto również zauważyć, że stosowanie metody kroplowej jest zgodne ze standardami jakości przyjętymi w branży, co czyni ją zaufaną i uznaną metodą. Przykładem zastosowania tej techniki może być ocena czystości złota, gdzie różne odczynniki reagują w specyficzny sposób w zależności od zawartości metali, takich jak srebro czy miedź. Dzięki temu możliwe jest szybkie i dokładne określenie prób złota, co jest istotne dla zapewnienia odpowiedniej wartości rynkowej produktów jubilerskich.

Pytanie 3

Jakie narzędzie jest używane do mocowania kamieni w oprawie?

A. Nożyce

B. Śrubokręt

C. Trzymak jubilerski

D. Kleszcze

Kleszcze, choć są używane w jubilerstwie, nie są właściwym narzędziem do mocowania kamieni w oprawie. Ich główną funkcją jest chwytanie i manipulowanie metalowymi elementami, a nie delikatnymi kamieniami, które mogą być łatwo uszkodzone. To narzędzie jest bardziej przydatne przy gięciu lub cięciu drutu, a nie w precyzyjnym osadzaniu kamieni. Śrubokręt z kolei kompletnie nie pasuje do pracy z kamieniami jubilerskimi. To narzędzie służy do wkręcania i wykręcania śrub, a nie do pracy z precyzyjnymi elementami biżuterii. Użycie śrubokręta w jubilerstwie ogranicza się do naprawy mechanizmów np. w zegarkach, ale nie do osadzania kamieni. Nożyce, chociaż są przydatne w jubilerstwie, służą głównie do cięcia cienkich blach lub drutów. Nie zapewniają one odpowiedniej precyzji i delikatności potrzebnej przy pracy z kamieniami. W przypadku osadzania kamieni, użycie nożyc mogłoby spowodować ich uszkodzenie, dlatego są one nieodpowiednie w tej sytuacji. Wybór odpowiednich narzędzi jest kluczowy dla jakości i trwałości wyrobu jubilerskiego.

Pytanie 4

Jaki minerał według skali Mohsa charakteryzuje się najwyższą twardością?

A. Topaz

B. Chryzopraz

C. Turmalin

D. Kwarc

Turmalin, kwarc i chryzopraz, mimo że są popularnymi minerałami, nie są najtwardszymi minerałami według skali Mohsa. Turmalin, o twardości wynoszącej 7-7.5, jest ceniony za swoją różnorodność kolorystyczną i właściwości optyczne, ale jego twardość nie dorównuje topazowi. Kwarc, z twardością 7, jest jednym z najpowszechniejszych minerałów w skorupie ziemskiej i znajduje zastosowanie w wielu branżach, od elektroniki po biżuterię, jednak jego odporność na zarysowania jest niższa niż topazu. Chryzopraz, będący odmianą chalcedonu, ma twardość na poziomie około 6-7, co czyni go jeszcze mniej odpornym. Wybierając minerały do zastosowań wymagających wysokiej twardości, kluczowe jest zrozumienie nie tylko twardości samego minerału, ale także jego struktury krystalicznej i zastosowań przemysłowych. Błędne podejście do wyboru minerałów o niższej twardości może prowadzić do szybkiego zużycia lub zniszczenia w produktach końcowych, co podkreśla znaczenie poprawnej oceny właściwości minerałów w kontekście ich zastosowania. Zrozumienie skali Mohsa i właściwości minerałów jest kluczowe w każdej dziedzinie związaną z geologią, minerałami oraz rzemiosłem jubilerskim.

Pytanie 5

Kluczowym kryterium przy wyborze rodzaju oprawy dla kamienia jest

A. ciężar kamienia

B. kolor kamienia

C. wartość kamienia

D. szlif kamienia

Szlif kamienia jest kluczowym czynnikiem wpływającym na jego ostateczny wygląd oraz sposób, w jaki będzie on eksponowany w różnych rodzajach biżuterii i wyrobów jubilerskich. Odpowiedni szlif wydobywa naturalne piękno kamienia, podkreślając jego kolor, przezroczystość oraz właściwości optyczne. Na przykład, w przypadku diamentów, zastosowanie szlifu brylantowego maksymalizuje ich blask i odbicie światła, co jest kluczowe dla ich wartości. Dobrze wykonany szlif nie tylko zwiększa estetykę kamienia, ale również wpływa na jego stabilność i trwałość. W branży jubilerskiej stosuje się różne rodzaje szlifów, takie jak szlif kaboszonowy, który może być korzystny dla kamieni o mniejszej twardości, jak opal czy jadeit, ponieważ nie naraża ich na uszkodzenia. Dobrą praktyką jest także dostosowanie rodzaju szlifu do specyfiki kamienia oraz jego przyszłego zastosowania, co jest zgodne z zaleceniami ekspertów w dziedzinie gemmologii.

Pytanie 6

Najlepszym sposobem na pozbycie się płytkich rys z powierzchni produktu jest

A. szlifowanie

B. frezowanie

C. polerowanie

D. piłowanie

Polerowanie jest najwłaściwszym sposobem usunięcia płytkich zarysowań, ponieważ ten proces polega na szlifowaniu powierzchni przy użyciu drobnoziarnistych materiałów ściernych, co pozwala na wygładzenie i nadanie odpowiedniego połysku. W przeciwieństwie do szlifowania, które może usunąć zbyt dużą warstwę materiału i pogłębić zarysowania, polerowanie skutecznie redukuje widoczność płytkich defektów bez ryzyka uszkodzenia powierzchni. W praktyce, polerowanie jest szeroko stosowane w branży metalowej, stolarskiej oraz w przemyśle jubilerskim. Na przykład, polerowanie wyrobów metalowych, takich jak biżuteria czy elementy samochodowe, pozwala na uzyskanie gładkiej, lśniącej powierzchni, co jest kluczowe dla estetyki i funkcjonalności produktów. Standardy takie jak ISO 9001 podkreślają znaczenie jakości powierzchni w kontekście zadowolenia klienta i długowieczności produktów. Dlatego polerowanie jako technika obróbcza ma duże znaczenie w zapewnianiu wysokiej jakości wyrobów oraz spełnianiu oczekiwań rynku.

Pytanie 7

Jaką pęsetę należy zastosować, aby zapobiec oparzeniu palców w trakcie lutowania komponentów?

A. Zakrzywionej

B. Przedłużonej

C. Precyzyjnej

D. Izolowanej

Zastosowanie pęsety precyzyjnej, zakrzywionej lub przedłużonej w kontekście lutowania może prowadzić do kilku istotnych problemów. Pęsety precyzyjne, chociaż zaprojektowane do uchwycenia małych elementów, nie mają izolacji, co czyni je nieodpowiednimi w sytuacjach, gdzie do czynienia mamy z wysoką temperaturą. Użytkowanie takiej pęsety zwiększa ryzyko oparzeń, gdyż metalowe końcówki pęsety mogą przewodzić ciepło, co sprawia, że operator łatwo może poparzyć palce. Pęsety zakrzywione, mimo że ułatwiają dostęp w trudnych miejscach, również nie są wykonane z materiałów izolacyjnych, co przemawia przeciwko ich użyciu przy lutowaniu. Można je stosować w sytuacjach, gdzie nie występuje ryzyko kontaktu z gorącymi powierzchniami, lecz ich zastosowanie w lutowaniu może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Pęsety przedłużone, zaprojektowane do osiągania trudnodostępnych miejsc, również nie gwarantują izolacji. Użytkownicy często ignorują aspekty bezpieczeństwa, koncentrując się wyłącznie na precyzji. W rzeczywistości jednak, każda z wymienionych pęset nie spełnia podstawowego wymogu ochrony przed wysoką temperaturą i przewodnictwem, co jest kluczowe w kontekście lutowania. Ignorowanie tej zasady może prowadzić do poważnych oparzeń oraz uszkodzeń elementów elektronicznych.

Pytanie 8

Jakie znaczenie ma stop próby w kontekście wyrobów złotniczych?

A. Określa zawartość czystego złota w stopie

B. Informuje o intensywności koloru metalu

C. Podaje rozmiar wyrobu

D. Oznacza wagę wyrobu

W kontekście wyrobów jubilerskich, stop próby nie odnosi się do wagi wyrobu. Waga jest określana bezpośrednio w gramach lub innych jednostkach masy i jest niezależna od składu chemicznego stopu. Często osoby początkujące mogą mylić te pojęcia, sądząc, że wyższa próba automatycznie przekłada się na cięższy wyrób, co nie jest prawdą. Również, stop próby nie podaje rozmiaru wyrobu. Rozmiar jest mierzony w milimetrach, centymetrach lub innych jednostkach długości i nie ma bezpośredniego związku z zawartością złota w stopie. Wielu może mylnie zakładać, że większy rozmiar oznacza wyższą próbę, co jest błędnym założeniem. Jeśli chodzi o intensywność koloru metalu, to choć różne próby mogą wpływać na odcień wyrobu, to intensywność koloru jest bardziej związana z rodzajem użytych metali w stopie niż z samą próbą. Na przykład domieszki miedzi mogą nadawać złotu czerwonawe tony, ale nie jest to bezpośrednio powiązane z samą próbą. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, aby poprawnie oceniać i interpretować właściwości wyrobów jubilerskich, co jest istotne przy ich projektowaniu, produkcji oraz naprawie.

Pytanie 9

Dokładny zakres prób złota, który można ustalić na kamieniu probierczym, mieści się w przedziale

A. 0,100 ÷ 0,999

B. 0,200 ÷ 0,980

C. 0,100 ÷ 0,980

D. 0,200 ÷ 0,999

Odpowiedź 0,200 ÷ 0,980 jest prawidłowa, ponieważ wskazuje na zakres prób złota określony w systemie probierczym, który jest najczęściej stosowany w jubilerstwie i przemyśle złotniczym. Złoto próby 0,200 oznacza, że w stopie znajduje się 20% czystego złota, a reszta to inne metale, co wpływa na właściwości fizyczne oraz estetyczne wyrobu. Z kolei próba 0,980 oznacza, że stop zawiera 98% złota, co czyni go bardzo wysokiej jakości i pożądanym w branży luksusowej. W praktyce, znajomość tego zakresu pozwala na prawidłowe ocenianie wartości wyrobów złotniczych, co jest kluczowe zarówno dla producentów, jak i konsumentów. W kontekście standardów, na przykład w Europie, 0,750 jest minimalną próbą dla wyrobów, które mogą być oznaczane jako 'złoto', dlatego zakres od 0,200 do 0,980 obejmuje wszystkie akceptowane próby złota w codziennym użytkowaniu. Warto zwrócić uwagę, że różne próby odpowiadają różnym zastosowaniom w jubilerstwie, gdzie wyższe próby są często preferowane ze względu na ich jakość i wartość rynkową.

Pytanie 10

Podczas ręcznej obróbki elementów lub wyrobów jubilerskich, do ich mocowania stosuje się

A. kluba

B. pęseta

C. klin

D. kowadło

Mocowanie elementów jubilerskich to kluczowy etap w procesie ich produkcji, jednak odpowiedzi, które nie uwzględniają kluby, nie są właściwym wyborem. Klin, choć może wydawać się odpowiedni, jest narzędziem stosowanym głównie do rozdzielania lub unieruchamiania materiałów w różnych zastosowaniach przemysłowych, a nie precyzyjnego mocowania delikatnych elementów biżuteryjnych. Użycie klina w jubilerstwie może prowadzić do uszkodzenia mocowanego elementu, co jest sprzeczne z zasadami zachowania jakości w tej branży. Kowadło jest natomiast narzędziem, które służy do formowania metalu, a nie do jego mocowania. Użycie kowadła jako punktu wsparcia przy pracy z metalem wymaga skomplikowanej techniki i nie jest typowe dla prostych operacji obróbczych. Pęseta, chociaż bardzo przydatna do chwytania małych elementów, nie spełnia funkcji mocującej w sensie stabilnego i bezpiecznego utrzymania elementów podczas ich obróbki. W rzeczywistości, stosowanie niewłaściwych narzędzi mocujących może prowadzić do marnotrawstwa materiałów i zwiększonego ryzyka powstawania wad w produktach końcowych. Warto zatem zwracać uwagę na dobór narzędzi zgodnie z ich przeznaczeniem, co jest jedną z podstawowych zasad w rzemiośle jubilerskim.

Pytanie 11

Nie powinno się używać do matowania powierzchni

A. skrobaków

B. papieru do szlifowania

C. szczotek metalowych

D. pilników do metalu

Skrobaki nie są odpowiednim narzędziem do matowania powierzchni, ponieważ ich konstrukcja i przeznaczenie są inne. Skrobaki stosuje się głównie do usuwania startej farby, rdzy lub innych zanieczyszczeń z powierzchni, a nie do ich matowienia. Efekt matowienia osiąga się poprzez delikatne zarysowanie powierzchni, co można skutecznie uzyskać przy użyciu papieru ściernego, pilników lub szczotek drucianych. Na przykład, podczas przygotowywania powierzchni do malowania, użycie papieru ściernego o odpowiedniej gradacji (np. 120 lub 240) pozwala na uzyskanie równomiernej i gładkiej struktury, co sprzyja lepszemu przyleganiu farby. Zgodnie z dobre praktyki w branży wykończeniowej, matowanie powierzchni gwarantuje lepszą jakość końcowego efektu wizualnego oraz trwałość powłok, co jest niezwykle istotne w kontekście długoterminowego użytkowania.

Pytanie 12

Określenie "szlachetna" odnosi się do emalii

A. chemoutwardzalnej

B. epoksydowej

C. wypalanej w piecu

D. światłoutwardzalnej

Zarówno emalie chemoutwardzalne, epoksydowe, jak i światłoutwardzalne różnią się znacznie od emalii wypalanej w piecu, co prowadzi do często mylnych założeń na ich temat. Emalia chemoutwardzalna, pomimo swojej popularności w zastosowaniach przemysłowych, polega na reakcji chemicznej, która zachodzi w temperaturze pokojowej i nie wymaga wypalania. To ogranicza jej odporność na wysokie temperatury i chemikalia, co sprawia, że nie jest odpowiednia tam, gdzie wymagane są właściwości związane z emalią wypalaną. Z kolei emalia epoksydowa, będąca rodzajem tworzywa sztucznego, jest często stosowana w powłokach ochronnych, jednak jej proces utwardzania odbywa się inaczej i nie osiąga takich właściwości jak emalie wypalane w piecu. Emalie światłoutwardzalne natomiast, utwardzane pod wpływem światła UV, oferują szybki czas utwardzania, ale ich struktura nie jest tak trwała jak w przypadku emalii wypalanej. Wybór niewłaściwego rodzaju emalii na podstawie tych technik może prowadzić do problemów z trwałością i funkcjonalnością finalnego produktu, co jest szczególnie istotne w kontekście zastosowań przemysłowych oraz użytkowych. Przykładowo, w zastosowaniach, gdzie wymagana jest wysoka odporność na temperaturę i zarysowania, emalia wypalana w piecu jest niezastąpiona. Dlatego też, zrozumienie różnic pomiędzy tymi rodzajami emalii jest kluczowe dla osiągnięcia sukcesu w projektach związanych z ich zastosowaniem.

Pytanie 13

Jakie narzędzie jest niezbędne do precyzyjnego cięcia metali szlachetnych?

A. Piłka włosowa

B. Nożyce do metalu

C. Żyletka

D. Tarnik

Piłka włosowa to narzędzie, które jest wyjątkowo przydatne w złotnictwie i jubilerstwie, zwłaszcza gdy wymagana jest precyzja w cięciu metali szlachetnych. Dzięki swojej cienkiej i elastycznej budowie, piłka włosowa pozwala na wykonywanie bardzo dokładnych cięć, co jest kluczowe przy tworzeniu skomplikowanych wzorów w jubilerstwie. Narzędzie to jest powszechnie używane do cięcia metali takich jak złoto, srebro czy platyna, ponieważ pozwala na minimalizację strat materiału i zapewnia gładkie krawędzie. Piłka włosowa jest montowana w specjalnym ramieniu piłki, co umożliwia stabilne prowadzenie i kontrolę nad procesem cięcia. Z mojego doświadczenia, jest to narzędzie, którego nie może zabraknąć w warsztacie każdego jubilera. Warto również wspomnieć o technice cięcia, która wymaga pewnej wprawy, aby nie złamać cienkiego ostrza i uzyskać pożądany efekt. Dlatego dobrą praktyką jest regularne ćwiczenie i doskonalenie umiejętności pracy z piłką włosową, co przekłada się na jakość finalnych wyrobów.

Pytanie 14

Pełny zakres prób złota, który można precyzyjnie ustalić na kamieniu probierczym, znajduje się w zakresie

A. 0,100 ÷ 0,980

B. 0,100 ÷ 0,999

C. 0,200 ÷ 0,980

D. 0,200 ÷ 0,999

Odpowiedź 0,200 ÷ 0,980 jest poprawna, ponieważ pełny zakres prób złota, który można określić na kamieniu probierczym, rzeczywiście mieści się w tym przedziale. Kamień probierczy jest narzędziem służącym do określenia zawartości złota w stopach metalowych. Zakres prób złota wyrażany jest w promilach i obejmuje wartości od 200 do 980. Oznacza to, że próbki złota mogą mieć różne zawartości złota, przy czym 200 prób oznacza 20% czystego złota w stopie, a 980 prób oznacza 98% czystego złota. W praktyce, dla jubilerów i przemysłu złotniczego, znajomość tych zakresów jest kluczowa, ponieważ pozwala na właściwe klasyfikowanie i wyceny biżuterii oraz innych produktów wykonanych ze złota. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi normami, takimi jak PN-EN 10204, oznaczanie próby złota jest istotnym elementem zapewnienia jakości i transparentności w obrocie metalami szlachetnymi.

Pytanie 15

W pracowni złotniczej do bejcowania produktów jubilerskich oraz złotniczych stosuje się 15%-owy roztwór kwasu

A. solnego

B. azotowego

C. siarkowego

D. borowego

Bejcowanie wyrobów złotniczych i jubilerskich za pomocą 15%-go roztworu kwasu siarkowego jest praktyką powszechnie stosowaną w branży, ponieważ kwas siarkowy skutecznie usuwa tlenki i zanieczyszczenia z powierzchni metali szlachetnych, takich jak złoto i srebro. W procesie tym, kwas działa jako wydajny środek oczyszczający, co umożliwia uzyskanie lepszej jakości powierzchni przed dalszymi etapami produkcji, takimi jak polerowanie czy nanoszenie powłok. Zastosowanie odpowiedniego stężenia kwasu jest kluczowe; zbyt mocny roztwór mógłby uszkodzić metal, podczas gdy zbyt słaby mógłby nie dać oczekiwanych rezultatów. Przykładem dobrych praktyk w bejcowaniu jest stosowanie roztworu w kontrolowanych warunkach, co pozwala na dokładne monitorowanie efektów oraz minimalizowanie ryzyka uszkodzenia materiału. Warto również dodać, że przygotowanie i praca z kwasem siarkowym wymagają zachowania szczególnej ostrożności ze względu na jego żrące właściwości.

Pytanie 16

W jakich rodzajach tyglów nie powinno się topić metali szlachetnych?

A. Grafitowych

B. Szamotowych

C. Stalowych

D. Węglowych (z węgla drzewnego)

Topienie metali szlachetnych w tyglach stalowych nie jest zalecane ze względu na właściwości chemiczne i fizyczne stali. Stal, jako materiał, może reagować z metalami szlachetnymi, prowadząc do ich zanieczyszczenia oraz utraty wartości. Dodatkowo, stal wykazuje relatywnie niską odporność na wysokie temperatury w porównaniu do innych materiałów, co może skutkować deformacjami lub uszkodzeniami tyglów podczas procesu topnienia. W praktyce, do topienia metali szlachetnych, takich jak złoto, srebro czy platyna, preferuje się tygle grafitowe lub szamotowe, które charakteryzują się wysoką odpornością na temperatury oraz chemiczną neutralnością. W przypadku tyglów grafitowych, ich zdolność do wytrzymywania ekstremalnych warunków temperaturowych i niska reaktywność sprawiają, że są one idealne do procesów, gdzie czystość metalu jest kluczowa. Ponadto, stosowanie tyglów szamotowych w praktyce przemysłowej również jest powszechne, ponieważ ich struktura ceramiczna zapewnia stabilność i minimalizuje ryzyko reakcji z topnionymi metalami.

Pytanie 17

Według przepisów dotyczących prób, z obowiązku cechowania zwolnione są wyroby ze złota o wadze mniejszej niż

A. 1,5 g

B. 1,0 g

C. 5,0 g

D. 3,0 g

Odpowiedź 1,0 g jest prawidłowa zgodnie z przepisami prawa probierczego, które wskazują, że wyroby ze złota o masie mniejszej niż 1,0 g nie podlegają obowiązkowi cechowania. Cechowanie to proces nadawania wyrobom metali szlachetnych, w tym złota, oznaczeń potwierdzających ich próby oraz legalność pochodzenia. Jest to istotne z perspektywy zapewnienia konsumentów o jakości zakupowanych produktów. Przykładowo, w przypadku biżuterii, wyroby o niewielkich masach, jak pierścionki czy wisiorki, często nie są cechowane, co pozwala producentom na oszczędności kosztów produkcji, a także na elastyczność w projektowaniu. W praktyce, dla klientów, oznacza to, że przy zakupie małych wyrobów ze złota warto zwracać uwagę na inne oznaczenia, które mogą wskazywać na ich jakość, takie jak certyfikaty od renomowanych producentów. W branży jubilerskiej przestrzeganie tych przepisów buduje zaufanie konsumentów i zapewnia transparentność rynku.

Pytanie 18

Aby znacząco zredukować czas obróbki wykańczającej obrączki, należy zastosować polerkę

A. wirową

B. bębnową

C. stołową

D. magnetyczną

Polerka bębnowa, wirowa i magnetyczna różnią się zasadniczo zarówno zastosowaniem, jak i parametrami technicznymi od polerki stołowej, co sprawia, że nie są one najlepszym wyborem do obróbki wykańczającej obrączek. Polerka bębnowa jest często używana do obróbki większych elementów, jednak niesie ze sobą ryzyko nierównomiernego polerowania, co może prowadzić do powstawania zarysowań lub nieestetycznych efektów na powierzchni obrączki. Polerka wirowa, z kolei, działa na zasadzie ruchu obrotowego, który może być zbyt agresywny dla delikatnych detali, co skutkuje ryzykiem zniszczenia lub deformacji wyrobu jubilerskiego. Polerka magnetyczna, choć może być skuteczna w obróbce małych elementów, nie zawsze zapewnia równomierny efekt i wymaga dodatkowych procesów, aby uzyskać pożądany połysk. Typowe błędy myślowe, prowadzące do wyboru tych narzędzi, mogą obejmować niewłaściwe zrozumienie specyfiki obróbki materiałów oraz niedostateczne uwzględnienie wymagań dotyczących jakości końcowego produktu. W kontekście obróbki wykańczającej obrączek, kluczowe jest dobranie właściwych narzędzi, które zapewnią najwyższą jakość i efektywność pracy.

Pytanie 19

Najczęściej wykorzystywanym narzędziem oporowym w trakcie procesu klepania jest

A. punca

B. modelator

C. młotek

D. kowadło

Młotek, modelator i punca to narzędzia, które mogą być niezbędne w różnych procesach obróbczych, ale nie są one najczęściej stosowanymi narzędziami oporowymi w kontekście klepania. Młotek, chociaż odgrywa kluczową rolę w procesie klepania, działa w połączeniu z innym narzędziem oporowym, takim jak kowadło. Bez stabilnej bazy, jaką zapewnia kowadło, użycie młotka może prowadzić do nieefektywnego kształtowania materiału i obniżenia precyzji pracy. Modelator, z drugiej strony, jest narzędziem używanym przede wszystkim do formowania i wygładzania powierzchni, a nie do podstawowego klepania metalu. Jego zastosowanie jest bardziej ograniczone do detali i wykończeń, co sprawia, że nie jest narzędziem oporowym w ścisłym znaczeniu. Punca, choć służy do wycinania otworów w materiale, również nie jest narzędziem oporowym i nie wspiera procesu klepania. Często błędne jest myślenie, że każde z tych narzędzi może zastąpić kowadło, jednak efektywność klepania wymaga właśnie solidnej podstawy, jaką oferuje kowadło. W praktyce, korzystanie z niewłaściwych narzędzi prowadzi do obniżenia jakości produkcji i może wpływać na bezpieczeństwo pracy.

Pytanie 20

Piłki o najmniejszej grubości oraz najmniejszych zębach mają oznaczenie

A. 1

B. 0

C. 2/0

D. 5/0

Odpowiedź 5/0 jest prawidłowa, ponieważ oznaczenie to wskazuje na piłki o najmniejszej grubości i wielkości zębów. W branży sportowej, szczególnie w przypadku piłek wędkarskich i innych akcesoriów związanych z łowieniem ryb, oznaczenia te są standardem. Piłki 5/0 mają zęby o minimalnej średnicy, co pozwala na precyzyjne zastosowanie w różnych warunkach łowienia. Przykładowo, używanie piłek o tym oznaczeniu w połączeniu z lekkimi przyponami może znacząco zwiększyć skuteczność połowu, zwłaszcza w trudnych warunkach, gdzie duże przynęty mogą być mniej skuteczne. Dobrą praktyką w wędkarstwie jest dobór odpowiednich piłek w zależności od gatunku ryb, co również uwzględnia ich wielkość oraz typ przynęty. Warto zatem zrozumieć, jak różne oznaczenia wpływają na efektywność wędkowania i jakie mają zastosowanie w praktyce.

Pytanie 21

Kuźnictwo metali oraz ich stopów nie oddziaływuje na ich

A. właściwości.

B. masę.

C. kształt.

D. strukturę.

W procesie kucia metali i ich stopów kluczowe jest zrozumienie, jakie zmiany zachodzą w materiale podczas deformacji. Kucie wpływa na kształt, co można dostrzec w różnorodnych zastosowaniach, gdzie elementy muszą mieć precyzyjnie określone wymiary. Kucie wpływa również na strukturę materiału, co jest związane z procesami krystalizacji i ułożeniem ziaren metalu. Deformacja plastyczna powoduje, że struktura kryształów zmienia się, co wpływa na właściwości mechaniczne, takie jak wytrzymałość i twardość. Niekiedy pojawia się mylne przekonanie, że kucie wpływa na masę metalu, co jest niepoprawne, ponieważ masa pozostaje stała, a zmiany dotyczą jedynie formy i struktury. Typowym błędem jest zatem utożsamianie kucia z utratą masy, co jest sprzeczne z zasadą zachowania masy w procesach fizycznych. Dlatego ważne jest, aby w procesie kucia brać pod uwagę, że choć kształt, struktura i właściwości zmieniają się, masa materiału pozostaje niezmienna, co jest fundamentalną cechą każdej obróbki materiałów.

Pytanie 22

Aby uzyskać na powierzchni pierścienia efekt przypominający piaskowanie, należy zastosować

A. szczotkę drucianą

B. pilnik

C. papier ścierny

D. puncynę

Papier ścierny, puncyna i pilnik to narzędzia, które mogą być używane do obróbki metalu i innych materiałów, jednak każdy z nich ma swoje ograniczenia i nie jest odpowiedni do uzyskania efektu zbliżonego do piaskowania na powierzchni obrączki. Papier ścierny, chociaż skuteczny w wygładzaniu powierzchni, może powodować głębsze zarysowania i nierówności, które są niepożądane w przypadku biżuterii. Jest to spowodowane tym, że papier ścierny działa na zasadzie ścierania materiału, co prowadzi do bardziej agresywnego wykończenia. Puncyna, z kolei, jest narzędziem służącym do tworzenia wzorów i rycin w metalu, a jej użycie w kontekście uzyskiwania efektu matowienia jest całkowicie nieadekwatne. Używając puncyny, można jedynie wprowadzić w materiał wklęsłe lub wypukłe wzory, a nie uzyskać pożądanej tekstury. Pilnik to narzędzie, które również służy do wygładzania, jednak jego działanie jest podobne do papieru ściernego i może prowadzić do niepożądanych zarysowań. Ponadto, pilnik nie jest w stanie stworzyć efektu matowego, który można osiągnąć za pomocą szczotki drucianej, ponieważ działa w inny sposób. Dlatego kluczowe jest, aby podczas obróbki biżuterii stosować narzędzia i techniki, które są zgodne z wymaganiami wykończenia, co pozwala na uzyskanie estetycznych i trwałych rezultatów.

Pytanie 23

Jakim minerałem jest nr 7 w skali Mohsa?

A. topaz

B. apatyt

C. ortoklaz

D. kwarc

Kwarc jest minerałem, który zajmuje siódme miejsce w skali Mohsa, co oznacza, że ma twardość równą 7 w tej skali. Skala Mohsa jest wykorzystywana do oceny twardości minerałów, na podstawie ich zdolności do rysowania innych minerałów oraz bycia rysowanym. Kwarc jest szeroko stosowany w przemyśle, na przykład w produkcji szkła, ceramiki, a także w elektronice, gdzie wykorzystywany jest do produkcji zegarów i innych urządzeń elektronicznych. Jego właściwości, takie jak odporność na działanie kwasów i wysoka stabilność chemiczna, czynią go jednym z najczęściej występujących minerałów w skorupie ziemskiej. W pełni zrozumienie twardości kwarcu oraz jego zastosowań ma kluczowe znaczenie dla specjalistów w dziedzinie geologii oraz inżynierii materiałowej, gdyż pozwala to na właściwy dobór materiałów do różnych aplikacji przemysłowych oraz budowlanych.

Pytanie 24

W lutowaniu najczęściej stosowane są topniki w formie

A. pasty

B. proszku

C. płynu

D. granulatu

Wybór topników w postaci proszku, pasty lub granulatu do lutowania może wynikać z niepełnego zrozumienia ich właściwości oraz zastosowania. Proszek, choć czasami używany w niektórych technologiach, jak lutowanie na zimno, nie jest praktyczny w standardowych procesach lutowania, gdzie kluczowa jest płynność i łatwość aplikacji. Ostateczne przekształcenie proszku w płyn wymaga dodatkowych procesów, co nie tylko wydłuża czas lutowania, ale także zwiększa ryzyko błędów. Pasta, z drugiej strony, często stosowana w lutowaniu reflow, ma swoje ograniczenia w kontekście precyzyjnego nanoszenia i może być mniej skuteczna w usuwaniu tlenków w porównaniu do topników płynnych. Granulat, jako forma topnika, nie zapewnia odpowiedniego kontaktu z powierzchniami lutowanymi, co znacznie osłabia jego działanie. W praktyce, stosowanie tych alternatywnych form topników może prowadzić do niskiej jakości połączeń lutowniczych, które są podatne na wady, takie jak zimne luty czy niewłaściwe wypełnienie szczelin. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że skuteczność topników w lutowaniu nie sprowadza się tylko do ich formy, lecz także do ich zdolności do poprawy jakości połączeń oraz zgodności z przemysłowymi standardami. Wybór odpowiedniego topnika jest więc istotnym krokiem w zapewnieniu niezawodności i trwałości połączeń w elektronice.

Pytanie 25

Wkładanie drucika w wygrawerowane zagłębienie to

A. emaliowanie

B. inkrustacja

C. niello

D. platerowanie

Emaliowanie to technika, w której kolorowa szkliwiona powłoka jest nakładana na metal, a nie wypełnianie rowków drucikami. W procesie emaliowania, szkło jest podgrzewane w wysokotemperaturowych piecach, co skutkuje trwałym połączeniem z metalem, ale nie ma to nic wspólnego z wklepywaniem drucika w rowek. Niello jest techniką, w której ciemniejszy materiał wypełnia wykute wzory, ale również nie odpowiada na opisane w pytaniu działanie, ponieważ nie polega na umieszczaniu drucika w wygrawerowanych rowkach. Platerowanie natomiast odnosi się do pokrywania jednego metalu innym, najczęściej w celu poprawy estetyki lub odporności na korozję, co również nie koresponduje z opisaną techniką inkrustacji. Często mylenie tych dwóch pojęć wynika z braku zrozumienia, czym są poszczególne techniki obróbki metalu oraz ich zastosowań. Niezrozumienie tych różnic prowadzi do błędnych odpowiedzi, które nie tylko mylą, ale również ograniczają wiedzę na temat współczesnych technik jubilerskich i artystycznych, które są istotne w obszarze rzemiosła i sztuki użytkowej.

Pytanie 26

Rodzajem połączenia rozłącznego jest połączenie

A. nitowe

B. zgrzewane

C. gwintowe

D. lutowane

Zgrzewane, lutowane oraz nitowe połączenia są rodzajami połączeń, które nie są klasyfikowane jako rozłączne. Połączenia zgrzewane polegają na łączeniu dwóch elementów przez ich topnienie i złączenie w wyniku wysokiej temperatury. To podejście jest trwałe i wytrzymałe, jednak wymaga specjalistycznych narzędzi i nie pozwala na demontaż bez uszkodzenia elementów, co czyni je nieodpowiednim wyborem w sytuacjach, gdzie może być konieczna konserwacja lub wymiana. Lutowanie również polega na łączeniu materiałów za pomocą stopów metali, które topnieją w niższej temperaturze, jednak tak jak w przypadku zgrzewania, lutowanie prowadzi do trwale połączonych elementów. Takie rozwiązanie może być stosowane w elektronice oraz w instalacjach hydraulicznych, ale nie umożliwia łatwego rozłączenia. Nitowanie, z drugiej strony, wykorzystuje nity do trwałego łączenia elementów. Choć nity są szeroko stosowane w przemyśle lotniczym i budowlanym, ich połączenia są trudne do demontażu i wymagają użycia narzędzi do wycinania nitek. Każde z tych podejść ma swoje specyficzne zastosowanie, ale żadne z nich nie spełnia funkcji rozłącznych, co jest kluczowym aspektem połączeń gwintowych."

Pytanie 27

W trakcie oprawiania kamieni szlachetnych rzadziej korzystamy z

A. bizownicy

B. młotka

C. pilnika

D. rylca

W procesie oprawiania kamieni jubilerskich, odpowiednie narzędzia odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu precyzji oraz estetyki finalnego produktu. Pilnik, jako jedno z podstawowych narzędzi, jest niezbędny do wygładzania i formowania powierzchni kamieni oraz do modyfikacji ich kształtu, co jest istotne przy dopasowywaniu kamieni do opraw. Młotek natomiast, w kontekście jubilerstwa, służy do delikatnego osadzania kamieni w oprawach, a także do formowania metali. Użycie młotka wymaga dużej precyzji, aby nie uszkodzić kamienia, co podkreśla znaczenie tego narzędzia w praktyce jubilerskiej. Rylec jest narzędziem stosowanym do wykonywania precyzyjnych cięć w metalowych oprawach, pozwalając na stworzenie detali, które przyciągają uwagę. Bizownica, choć może wydawać się użyteczna, nie jest typowym narzędziem w jubilerstwie, ponieważ nie tworzy precyzyjnych, estetycznych krawędzi, które są wymagane dla wysokiej jakości opraw. Zrozumienie funkcji i zastosowania narzędzi w jubilerstwie jest kluczowe dla osiągnięcia wysokich standardów w tej dziedzinie, a wybór niewłaściwego narzędzia, takiego jak bizownica, może prowadzić do błędów w procesie produkcyjnym oraz obniżenia jakości finalnych produktów.

Pytanie 28

Analiza złota na kamieniu probierczym to metoda

A. precyzyjna

B. przybliżona

C. analityczna

D. kroplowa

Badanie złota na kamieniu probierczym jest metodą przybliżoną, ponieważ polega na ocenie próbki złota poprzez porównanie jej z innymi znanymi próbkami o określonym stężeniu złota. W praktyce, kamień probierczy służy jako narzędzie do oceny czystości złota poprzez nałożenie próbki na powierzchnię kamienia i użycie odpowiednich odczynników chemicznych. Wyniki tej metody są orientacyjne, co oznacza, że pozwalają na szybką ocenę, ale nie zastępują dokładnych analiz laboratoryjnych. W przemyśle jubilerskim oraz w handlu złotem, metoda ta jest szeroko stosowana, gdyż umożliwia szybkie podejmowanie decyzji o wartości surowca. Warto podkreślić, że zgodnie z normami branżowymi, takie podejścia powinny być uzupełnione o bardziej precyzyjne techniki, takie jak spektroskopia czy analiza chemiczna, aby uzyskać dokładniejsze wyniki.

Pytanie 29

Przy naprawie pierścionka z kamieniem szczególnie ważne jest, aby zwrócić uwagę na

A. wytrzymałość kamienia

B. kolor kamienia

C. typ szlifu kamienia

D. typ kamienia

Wybór niewłaściwych aspektów do uwzględnienia podczas naprawy pierścionka z kamieniem może prowadzić do poważnych błędów w procesie naprawczym. Zwracanie uwagi na rodzaj szlifu kamienia, barwę czy twardość są niewłaściwymi podejściami, ponieważ nie dostarczają fundamentalnych informacji o właściwościach i wymaganiach samego kamienia. Rodzaj szlifu, choć istotny estetycznie, nie wpływa na techniczne aspekty naprawy, a jedynie na wygląd finalny biżuterii. Z kolei barwa kamienia, choć może być ważna dla wartości estetycznej, nie ma bezpośredniego wpływu na to, jak przeprowadzić naprawę. Twardość kamienia, mimo że stanowi ważny czynnik podczas obróbki, nie zastępuje fundamentalnego zrozumienia, z jakim kamieniem się pracuje, co jest kluczowe dla doboru odpowiednich narzędzi i technik. W jubilerstwie, zrozumienie materiałów, z którymi się pracuje, jest priorytetem. Praca bez znajomości rodzaju kamienia może prowadzić do zastosowania niewłaściwych metod, które mogą skutkować uszkodzeniem biżuterii lub obniżeniem jej wartości. W związku z tym, kluczowe jest, aby skupić się na klasyfikacji kamienia jako podstawowym elemencie procesu naprawczego, a nie na powierzchownych cechach.

Pytanie 30

Jakie jest stężenie dodatków stopowych w stopie złota?

A. wsad

B. ligura

C. próba

D. stężenie

Pojęcia takie jak wsad, próba oraz stężenie, choć mogą być związane z materiałami metalurgicznymi, nie są odpowiednie w kontekście badania składu stopu złota. Wsadem nazywa się surowce wprowadzane do pieca w procesie metalurgicznym, jednak nie odnosi się to bezpośrednio do zawartości dodatków stopowych w gotowym wyrobie. Próba, z kolei, odnosi się do miary czystości metalu, zwykle wyrażanej w karatach, ale nie określa konkretnego składu stopu, co może prowadzić do mylnych wniosków o jego właściwościach. Stężenie dotyczy głównie chemii i odnosi się do ilości substancji w danym objętości, co w kontekście metalurgii nie dostarcza pełnego obrazu składu stopów. Dlatego zbędne jest mylenie tych terminów z ligurą, która specyficznie opisuje mieszankę metali w stopie. Błędem jest również przyjmowanie, że te pojęcia są zamienne, co prowadzi do braku zrozumienia, jakie konkretne metale są dodawane do złota oraz w jaki sposób wpływają one na jego końcowe właściwości. Wiedza na temat składu stopów jest kluczowa dla jubilerów i inżynierów materiałowych, aby móc efektywnie projektować i tworzyć wyroby o pożądanych cechach, co podkreśla znaczenie precyzyjnego posługiwania się odpowiednimi terminami w tej branży.

Pytanie 31

Jaką próbę posiada wyrób ze złota oznaczony jako "18 K"?

A. 0,585

B. 0,875

C. 0,750

D. 0,375

Odpowiedź 0,750 jest prawidłowa, ponieważ oznaczenie '18 K' odnosi się do próby złota, która zawiera 75% czystego złota, co jest równoważne 0,750. Próbę złota określa się w karatach, gdzie każdy kara odpowiada 1/24 masy stopu. Stąd 18 karatów oznacza, że na 24 części stopu 18 jest złotem, a pozostałe 6 to inne metale, co zwiększa jego trwałość i nadaje pożądane właściwości estetyczne. Przykładem zastosowania złota 18 K jest wyroba biżuterii, takiej jak pierścionki czy naszyjniki, gdzie pożąda się zarówno wysokiej jakości materiału, jak i odpowiedniej wytrzymałości. Złoto 18 K jest powszechnie stosowane w branży jubilerskiej i uznawane za standard w produkcji luksusowej biżuterii, co podkreśla jego wartość i znaczenie na rynku. Zgodnie z europejskimi normami, oznaczenie wyrobów ze złota powinno być przejrzyste, co ułatwia konsumentom wybór produktów o odpowiedniej próbie.

Pytanie 32

Proces wyżarzania stopu metali przeprowadza się w celu

A. uwolnienia wewnętrznych naprężeń

B. oczyszczenia metali

C. zmiany objętości

D. zmiany koloru

Wybór odpowiedzi dotyczącej zmiany barwy wskazuje na pewne nieporozumienie dotyczące celu wyżarzania. Proces ten nie ma na celu zmiany koloru materiału, lecz raczej ustabilizowanie struktury wewnętrznej metalu. Zmiana barwy metalu jest zazwyczaj skutkiem reakcji chemicznych na powierzchni lub zastosowania powłok, które nadają różne kolory, co nie jest związane z procesem wyżarzania. Odpowiedź wskazująca na rafinację metali również nie jest trafna, ponieważ rafinacja odnosi się do oczyszczania materiałów metalicznych z zanieczyszczeń, co wymaga innych metod, takich jak elektroliza lub procesy chemiczne. Zmienność masy metalu w wyniku wyżarzania również nie jest rzeczywistym efektem tego procesu. Wyżarzanie nie prowadzi do znacznej utraty masy, a raczej koncentruje się na zmianach w strukturze krystalicznej oraz eliminacji naprężeń wewnętrznych, co jest kluczowe dla zachowania stabilności wymiarowej materiałów. Zrozumienie celów wyżarzania wymaga znajomości podstaw physik w metalurgii oraz właściwości mechanicznych materiałów, co jest fundamentalne dla inżynierów i technologów w branży.

Pytanie 33

Częścią, która jest niezbędna w każdym pierścionku, jest

A. szyna

B. carga

C. piata

D. biza

Szyna jest kluczowym elementem w konstrukcji pierścionków, który pełni funkcję nośną oraz stabilizującą. W kontekście biżuterii, szyna stanowi podstawowy element, na którym zamontowane są różne kamienie szlachetne lub inne dekoracje. Zastosowanie szyny w pierścionkach jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży jubilerskiej, które podkreślają, że trwałość i estetyka pierścionka zależą od jakości wykonania szyny. Dobrej jakości szyna wykonana z metalu, takiego jak złoto, srebro czy platyna, zapewnia nie tylko estetykę, ale także długowieczność biżuterii. Przykładem praktycznego zastosowania mogą być pierścionki zaręczynowe, w których szyna musi być odpowiednio dopasowana do kamienia, by zapewnić mu stabilność i bezpieczeństwo podczas noszenia. Warto również zrozumieć, że standardy jubilerskie, jak np. te ustalone przez Gemological Institute of America (GIA), rekomendują, aby szyna była wystarczająco szeroka i mocna, aby móc utrzymać kamień na miejscu przez długie lata.

Pytanie 34

Aby ustalić ilość metalu szlachetnego w stopie lub produkcie w warunkach laboratorium jubilerskiego, należy zastosować ciecz

A. ciężkich

B. obróbczych

C. probierczych

D. immersyjnych

Wybór odpowiedzi związanej z cieczy obróbczych jest niewłaściwy, ponieważ cieczy obróbcze są wykorzystywane głównie w procesach technologicznych, takich jak chłodzenie lub smarowanie podczas obróbki metali, a nie do analizy składu chemicznego. Nie mają one właściwości umożliwiających określenie zawartości metali szlachetnych, co czyni je nieodpowiednimi w kontekście analizy jubilerskiej. Odpowiedź dotycząca cieczy ciężkich odnosi się do płynów o dużej gęstości, które mogą być używane w niektórych technikach separacji materiałów, jednak nie są one przeznaczone do analizy składu stopów metalowych. W kontekście jubilerstwa, nie ma zastosowania dla cieczy immersyjnych, które mogą być stosowane do badań fizycznych, takich jak pomiar gęstości, ale nie dostarczają informacji o procentowej zawartości metali szlachetnych. Błędy w myśleniu prowadzące do tych odpowiedzi wynikają często z nieporozumienia, jakie funkcje pełnią różne rodzaje cieczy w procesach technologicznych i analitycznych. Kluczowe jest zrozumienie, że do oceny zawartości metali szlachetnych konieczne są odpowiednie metody analityczne, które bazują na specyficznych reakcjach chemicznych, a nie na fizycznych właściwościach cieczy.

Pytanie 35

Aby uzyskać maksymalnie intensywny płomień podczas korzystania z ręcznego palnika gazowego zasilanego propanem i butanem, należy

A. zwiększyć wartość kaloryczną gazu

B. odsłonić otwory wentylacyjne

C. pochylić dyszę palnika w dół

D. podgrzać palnik

Zwiększenie kaloryczności gazu nie jest możliwe w kontekście użytkowania standardowych palników gazowych, ponieważ kaloryczność gazu propan-butan jest ustalona na etapie produkcji i nie można jej zmienić w warunkach użytkowych. Stosowanie gazu o wyższej kaloryczności wymagałoby specjalistycznego wyposażenia i nie jest to praktyczne ani bezpieczne w typowych aplikacjach. Oprócz tego, rozgrzanie palnika nie ma wpływu na intensywność płomienia, gdyż sam proces spalania jest ściśle związany z proporcjami mieszanki gazu i powietrza, a nie z temperaturą samego palnika. Użytkownicy często mylą pojęcie intensywności płomienia z jego temperaturą, co prowadzi do błędnych decyzji. Pochylanie dyszy palnika ku dołowi również nie wpływa pozytywnie na proces spalania. Takie działanie może ograniczać dopływ powietrza i prowadzić do wytwarzania dymu oraz niepełnego spalania. Kluczowym aspektem efektywnego użytkowania palnika gazowego jest zrozumienie zasady działania mieszanki powietrza i gazu, a także wpływu otworów napowietrzających na jakość płomienia. Ignorowanie tych podstawowych zasad może prowadzić do nieefektywności oraz zwiększonego ryzyka wypadków podczas pracy z palnikami gazowymi.

Pytanie 36

Aby oprawić kamień jubilerski techniką wciskania na trzpień, trzeba zastosować oprawę

A. na klin

B. rzymską

C. koronki

D. pełną

Wybór oprawy rzymskiej, pełnej lub koronki do technologii wciskania na trzpień jest nieodpowiedni z kilku kluczowych powodów. Oprawa rzymska, mimo że jest estetyczna, nie zapewnia wystarczającej stabilności dla kamieni szlachetnych w przypadku wciskania na trzpień, ponieważ jej konstrukcja nie jest przystosowana do takich praktyk mocowania. Dodatkowo, oprawa pełna, choć oferuje pełne osłonięcie kamienia, nie pozwala na jego pewne umocowanie w momencie, gdy jest ono wymagana, co może prowadzić do luzu lub wypadania kamienia. Oprawy koronkowe, charakteryzujące się bardziej skomplikowanym wzornictwem, również nie są w stanie zapewnić takiego mocowania, które jest kluczowe w przypadku wciskania, gdzie potrzebna jest precyzyjna kontrola nad położeniem i stabilnością kamienia. Często błędem jest myślenie, że bardziej ozdobne oprawy są lepsze dla wszystkich technologii. W rzeczywistości, wybór odpowiedniego rodzaju oprawy powinien być uzależniony od metody mocowania oraz rodzaju kamienia, aby uniknąć problemów z trwałością i estetyką biżuterii. Kluczowe jest dopasowanie technologii do specyfiki materiałów oraz uwarunkowań konstrukcyjnych, co zapewnia wysoką jakość wyrobów jubilerskich.

Pytanie 37

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 38

Który składnik stopów złota wpływa na ich kruchość?

A. cynk

B. nikiel

C. cyna

D. miedź

Miedź, cynk oraz nikiel to składniki, które często są stosowane w stopach złota, ale mają różne właściwości i wpływ na ich charakterystykę. Miedź, będąca popularnym domieszkiem, podnosi odporność na korozję oraz zmienia kolor stopu, co czyni go bardziej atrakcyjnym wizualnie. Jednakże, w odpowiednich proporcjach, miedź nie przyczynia się do kruchości stopu, a wręcz przeciwnie, zwiększa jego wytrzymałość. Cynk, z kolei, jest dodawany do stopów w celu poprawienia ich płynności podczas odlewania, ale w nadmiarze może powodować problemy z kruchością i pękaniem w wysokotemperaturowych aplikacjach, co nie jest powszechne w standardowych stopach złota. Nikiel, używany głównie w stopach białego złota, ma tendencję do zwiększania twardości, ale również może prowadzić do alergii skórnych. Typowy błąd w myśleniu polega na uproszczeniu roli tych metali w stopach, co może prowadzić do nieodpowiednich zastosowań materiałowych. W rzeczywistości, projektanci materiałów muszą uwzględnić specyfikacje i wymagania dotyczące stopów, aby uniknąć problemów z wytrzymałością i estetyką. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że wybór odpowiednich komponentów stopu wpływa na jego właściwości i zastosowanie, a każda z wymienionych odpowiedzi pełni inną rolę w kontekście tworzenia trwałych i estetycznych stopów złota.

Pytanie 39

Jaki metal szlachetny ma mniejszą masę od ołowiu?

A. Złoto

B. Srebro

C. Platyna

D. Pallad

Pallad, złoto i platyna to metale szlachetne, które posiadają gęstości znacznie wyższe od ołowiu. Pallad ma gęstość wynoszącą około 12,02 g/cm³, złoto osiąga gęstość 19,32 g/cm³, a platyna jest jednym z najcięższych metali szlachetnych, z gęstością równą około 21,45 g/cm³. Wybór tych metali może wynikać z ich popularności w jubilerstwie oraz przemyśle, jednak w kontekście pytania o lżejszy metal, kluczowe jest zrozumienie, że ich gęstość bezpośrednio wyklucza je jako odpowiedzi. Wiele osób mylnie zakłada, że metale szlachetne są z definicji 'lekkie', co prowadzi do błędnych wniosków. Ważne jest, aby w analizie stosować porównania oparte na danych fizycznych, zwracając uwagę na właściwości materiałów, a także ich zastosowania w różnych dziedzinach. Przykładowo, złoto i platyna są cenione za swoje właściwości estetyczne i odporność na korozję, co czyni je idealnymi do produkcji biżuterii, ale ich wyższa gęstość powoduje, że nie mogą być uznawane za lekkie metale w kontekście porównawczym z ołowiem.

Pytanie 40

Jaki jest główny cel wyżarzania w obróbce metali?

A. Zmniejszenie naprężeń wewnętrznych

B. Zwiększenie twardości

C. Zwiększenie przewodności elektrycznej

D. Zwiększenie masy

Wyżarzanie to proces cieplny stosowany w obróbce metali, którego głównym celem jest zmniejszenie naprężeń wewnętrznych. Proces ten polega na podgrzewaniu materiału do określonej temperatury, utrzymywaniu go w tej temperaturze przez pewien czas, a następnie powolnym schładzaniu. Dzięki temu struktura krystaliczna metalu ulega zmiękczeniu, co znacząco redukuje naprężenia powstałe na przykład podczas wcześniejszej obróbki plastycznej czy spawania. W kontekście złotnictwa i jubilerstwa, wyżarzanie jest niezwykle ważne, gdyż umożliwia łatwiejsze formowanie i obróbkę metali szlachetnych, a także zapobiega ich pękaniu. Proces ten jest kluczowy przy tworzeniu biżuterii, gdzie precyzja i jakość wykonania są na pierwszym miejscu. Warto również dodać, że wyżarzanie wpływa na poprawę właściwości mechanicznych metalu, co przekłada się na trwałość i estetykę gotowego wyrobu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej